INSPECTEUR BULLEPEES HOORT EEN VREEMD VERHAAL VAN EEN VREEMDE ENGELSMAN.

De Vader van Arie Roos, de bekende reder Roos, was groot, roodharig en dik. Hij stond voor de tafel en staarde over het model van een van zijn vrachtboten naar zijn zoon Arie, die kort wast, roodharig en dik.
"Luister hier, bengel; je bent nu in één week tijd naar Kaapstad heen en weer gevlogen. Je hebt in Londen de boel op stelten gezet, een soort van Wild-West vertoond in een vredig plaatsje als Alkmaar en nu is het welletjes! Je brengt de rest van je vacantie maar kalm en ordentelijk met een kampeertent en een fiets hier in Holland door." Arie sprong achter de tafel omhoog:
"Maar Vader! Nét nu we het spel bijna gewonnen hebben, wou u, dat ik de boel er bij neergooide?"
Zijn vader beet op de punt van een grote sigaar:
"Het is mooi geweest. Nog een bof, dat je je hachje er niet bij hebt ingeschoten. Je had al zes keer dood kunnen zijn met die krankjorume avonturen! Neem die wilde klopjacht door Alkmaar van vanmiddag! Er wordt gerost en gerend; een Engelsman wordt met auto's en taxi's achtervolgd, maakt een aanrijding en komt op een politiebureau terecht. Je had zèlf wel een aanrijding kunnen veroorzaken of ... of gekidnapt worden."
"Poeh! ... Daar zijn we véél te uitgeslapen voor, vader." Vader Roos stak zijn sigaar in de brand en blies een enorme rookwolk uit:
"Jeugdige overmoed! Roekeloosheid! Laat die Engelsen zèlf hun kastanjes maar uit het vuur halen!"
Arie zette zijn sproetige handen op het tafelblad en keek zijn vader aan:
"De erfenis van Professor Hathaway, vader, waar het om gaat, is méér dan honderd duizend pond sterling. Méér dan een millioen gulden. Als zijn neef en nicht, zo bepaalde hij in zijn testament, alle door hem verstopte papiertjes vinden en bij de notaris inleveren, krijgen zij het geld in handen. Anders vervalt het aan zijn boef van een achterneef, Barnett geheten."
"Best, best," bromde zijn vader. "En wat dan nòg? Wat gaat dat jóú aan? Zijn Lois en John Bennett, die nicht en neef, soms familie van jou? En moet ik mijn zoon zijn hals laten wagen om iemand anders aan een krankzinnige erfenis te helpen?"
Arie wilde ongeduldig worden, maar hij kende zijn vader en als hij een grote mond opzette, was het helemáál afgelopen.
"Nee, vader. Maar in de afgelopen week, met die tochten naar Kaapstad en hier in Amsterdam en in Alkmaar, toen we Barnett en zijn handlanger Jeffries achterna zaten, hebben we álle papiertjes te pakken gekregen op eentje na."
Zijn vader knikte :
"Prima. En als John Bennett, die een volwassen vent is van zes en twintig, samen met zijn zuster Lois van één en twintig, geen kans ziet, dat laatste papiertje te pakken te krijgen, is hij een grote sufferd en verdient hij niet beter dan dat-ie die hele erfenis verliest." "Nee, vader, want dan slaan Jan Prins en ik een figuur als modder. Gedeeltelijk door ons is dat laatste velletje papier gevonden, maar het is nu in verkeerde handen en op weg naar Engeland." Vader Roos nam de sigaar uit zijn mond :
"Op weg naar Engeland?"
"Wij zijn de enigen, die dat weten, vader. Jan Prins en ik. En John en Lois Bennett zitten in Londen en weten van niets!"
Roos wees met zijn sigaar naar zijn bureau :
"Daar staat een telefoon. Bel ze op."
Arie stak zijn dikke knuisten van wanhoop omhoog :
"Die boef van een Barnett is gisteren zelf uit Engeland overgekomen om te redden wat er te redden viel. Hij ontmoette zijn handlanger, Jeffries, in een klein hotelletje, hoorde van hem, dat wij het vóórlaatste papiertje óók al in handen hadden gekregen, maakte herrie met Jeffries, sloeg Jeffries buiten westen en spoorde zelf in Alkmaar het laatste papiertje op, dat in een koperen kanon verstopt zat. Hij haalde het er uit door het kanon in een smederij door te laten zagen." "Dat heb je me al verteld. Toen is Barnett, mèt dat papiertje, in een trein gestapt, met twee van jullie achter zich aan. Toen hij zag, dat jullie hem op de hielen zaten, is hij het volgende station er uit gesprongen en stal een lege taxi. Over de grote weg stuivend maakte hij een aanrijding en kwam in een cel van het politiebureau terecht." "Juist, vader. En nú komt het belangrijke: Wij wilden natuurlijk dat papiertje van hem hebben. Wij spraken hem, met toestemming van de inspecteur, in een cel. We zochten alles na. Hij had dat papiertje niet meer."
De oude Roos staarde zijn zoon aan door een blauw waas van tabaksrook:
"Onderweg weggegooid?"
"Zou hij nooit durven, want als een van de papiertjes vernietigd was, zo bepaalde het testament van professor Hathaway, gold dat als overmacht en ..."
De oude Roos sloeg zich tegen het voorhoofd :
"Natuurlijk, ja. Er had er ook eentje kunnen verbranden of zo. Goed, dan heeft die vent het ergens verstopt.
In die taxi misschien."
Over het model-stoomschip heen stak Arie een arm uit naar de brede borst van zijn vader:
"Wij weten waar het is. En dat weet Jeffries niet! Hij weet niet eens dát wij het weten."
"Waar is het dan, bengel?"
Arie antwoordde trots:
"Wij zijn het te weten gekomen van de politie-agent, die de brief postte."
Vader Roos sloeg met de vuist op tafel van ongeduld. Het modelstoomschip zwaaide even heen en weer, als rolde het op de deining der Noordzee:
"Wélke politie-agent? ...Wélke brief?"
"Toen Barnett gearresteerd werd op de weg naar Alkmaar, na zijn aanrijding, vroeg hij de agent, die hem meenam, een brief voor hem te posten. Daar was natuurlijk, bij een gewoon geval van aanrijding, geen enkel bezwaar tegen. Maar die agent onthield het adres!" "En dat was?"
"De brief had Barnett aan zichzelf geadresseerd, poste restante Bromborough, Cheshire, Engeland."
"Zodat ..."
"... Dat laatste, kostbare briefje, dat de hele serie compleet maakt en dat voor John en Lois Bennett méér dan één millioen gulden aan erfenis waard is, nu op weg is naar Bromborough, Engeland, waar het op het postkantoor blijft liggen roesten tot Barnett zich meldt om het af te halen. En dat weten John en Lois niet eens! En nu wou u, dat wij maar rustig thuis bleven zitten en de zaak verder blauw-blauw lieten? ...Zou u zelf iemand zó in de steek laten?"
Daar had vader Roos niet van terug. Hij begon de kamer op en neer te ijsberen, grote wolken zuigend uit zijn sigaar. Hij stond ineens stil, priemde de sigaar door de lucht naar zijn roodharige, dikke spruit en snauwde :
"Best. Als de vader van Jan Prins, de kolonel, goed
vindt dat zijn zoon Jan die grapjasserij ten einde brengt, accoord. Maar alléén dán!"
Arie sprong een eind de lucht in van blijdschap en hoop: "Mag ik dan nu naar Jan toe om het te vragen?"
"Accoord. Maar luister. Als Jans vader "Nee" zegt, kom je hier meteen terug. Je erewoord er op."
"Mijn erewoord, vader," beloofde Arie en gaf zijn hand er op. Arie had zijn woord nog nooit gebroken en dat wist zijn vader. Dertig seconden later - kwart vóór elf in de avond was het al - stoof Arie de voordeur uit en naar het huis van kolonel Prins.

* * *

Inspecteur Bullepees was slecht gehumeurd. Het was elf uur in de avond van een hete dag in Augustus en hij mepte nijdig naar muggen, die om zijn bezwete hoofd zoemden. In het vertrek er naast, waar de agenten van de wacht verbleven, rinkelde de telefoon. Even later een klop op de deur.
"Binnen!"
Een jonge agent stak een blond boerenhoofd om de deur. "Op de weg naar Hoorn is een man gevonden, in een bosje, bewusteloos."
"Bewusteloos? Overvallen?"
"Dat hebben ze niet gezegd, inspecteur."
"Neem de jeep en rij er heen; als hij gewond is naar het ziekenhuis en onder bewaking laten. Anders hierheen."
"Jawel, inspecteur."
Even later klonk het starten van de jeepmotor op de binnenplaats. Het felle zoeklicht veegde langs het raam van de inspecteurskamer; dan was het voertuig op weg.
Wéér een klop op de deur. Een zwarte, zware agent met een basstem: "Inspecteur, de Engelsman in cel 4 wil u dringend spreken." Bullepees fronste.
"Die Barnett van die aanrijding van vanmiddag?"
"Precies, inspecteur."
"Breng maar hier."
Een minuut later werd een opvallend lange en magere Engelsman binnengebracht. Hij droeg een donker pak, een donkere, hoornen bril en een wit boordje. Die kleding gaf hem een vreemd-plechtig uiterlijk; zoiets als een aanspreker en lijkbezorger, of een makelaar in effecten.
"Sit down," zei Bullepees en gaf de agent een wenk.
De Engelsman ging afgemeten op de rand van de houten stoel zitten. De deur van de wacht sloeg dicht.
"Ik heb nagedacht," begon de Engelsman, langzaam sprekende om vooral goed te worden begrepen. "Ik zal u uitleggen in wat voor moeilijke toestand ik mij bevind. Ik moét namelijk absoluut vannacht nog op vrije voeten worden gesteld."
"O," zei Bullepees, die wel Engels verstond, maar het slecht sprak. Het woord "O" betekent in bijna alle talen hetzelfde. De Engelsman ging door met spreken zijn gelaat volkomen onbeweeglijk. "Mijn advocaten en zaakwaarnemers zijn Mulroyd Mulroyd and Atkinson, Londen. Hun adres en telefoon nummer vindt u in mijn portefeuille, die mij bij fouillering hier is ontnomen.""Ah," zei Bullepees en begon een kromme pijp te stoppen. "U kunt hen opbellen en alles wat ik ga vertellen controleren." "I see," zei Bullepees, de tabak vastrammend.
"Het gaat om de erfenis van de in 1948 overleden professor Hathaway. Van die professor ben ik verre familie. Hij heeft bovendien nog een neef en nicht, geheten John en Lois Bennett. Of ik, dan wel de Bennetts, zijn grote erfenis krijgen, hangt af van onze eigen handigheid. 

Professor Hathaway bepaalde namelijk in zijn testament, dat John en Lois Bennett de erfenis pas zouden krijgen, als zij een complete serie papiertjes, zo groot als visitekaartjes, hadden opgespoord. Elk van die papiertjes was verstopt in een of ander voorwerp: een vaas, een asbak, een handschoenendoos, een opgezette parkiet, een tuinbeeld, een schilderij.
Die voorwerpen waren door professor Hathaway aan familieleden en kennissen van hem cadeau gedaan, maar er bestond een lijst van. Die lijst met de namen en adressen waarheen die tientallen voorwerpen waren verhuisd, was bij het testament gevoegd en werd aan John en Lois Bennett ter hand gesteld."
Bullepees staarde hem verbaasd aan en vergat de tabak in zijn pijp: "U bedoelt: Lois en John Bennett, zijn nicht en neef, moeten al die voorwerpen opsporen?"
"En alle papiertjes aan een notaris overleggen. Missen ze er één van, dan krijgen zij de erfenis niet."
"Maar wat is dat voor nonsens?"
"Omdat," legde de Engelsman onverstoorbaar uit, "professor Hathaway vond, dat jonge mensen van vindingrijkheid, van practische zin en ondernemingsgeest moeten blijk geven, want dat zij anders niet waard zijn veel geld te erven."
"Zit iets in," erkende Bullepees. "Maar stel je voor dat een huis intussen is afgebrand, compleet met een opgezette parkiet met zo'n papiertje er in? Wat dan?"
De Engelsman neeg het hoofd:
"Dat is voorzien. Het testament bepaalt, dat de Bennetts zich in zulk een geval op overmacht kunnen beroepen. Als zij kunnen aantonen, dat zulk een voorwerp door omstandigheden buiten hun macht vernietigd is, of op andere wijze absoluut onbereikbaar, dan wordt dat voorwerp, mét het papiertje er in, geschrapt."
"Wat is het nut van die papiertjes in die voorwerpen?"
"Omdat ze anders wel kunnen bewéren, dat een koperen asbak, die ze ergens op de kop tikken, de asbak is die de professor bedoelde. De papiertjes hebben elk een eigen nummer plus de handtekening van de professor. Bovendien staat midden op elk papiertje één enkel woord. Als alle papiertjes gevonden zijn en op nummer achter elkaar worden gelegd, vormen zij een complete bood schap. Krijgen Lois en John ze dus alle compleet, dan verwerven zij de erfenis."
"En zo niet?"
De lange Engelsman glimlachte flauw:
"Dan vervalt de erfenis aan mij."
Bullepees staarde hem aan en barstte toen uit:
"Dat is het krankzinnigste wat ik ooit gehoord heb!"
De ander haalde de schouders op:
"Na de dood van de professor heb ik tegen het testament geprotesteerd voor een Engelse rechtbank, met het motief, dat Hathaway gek geweest moest zijn om zulk een testament te maken, maar het Hof besliste anders. Het bepaalde zijn wilsbeschikking als rechtsgeldig." "Engelsen zijn nu eenmaal gek," schokschouderde de inspecteur. "Maar wat heb ik nu met dat hele verhaal te maken?"
De Engelsman boog zich iets voorover:
"Het is mijn goed recht, te doen wat in mijn vermogen ligt, om Lois en John te beletten alle papiertjes compleet in handen te krijgen." Inspecteur Bullepees vermaande bars :
"Zonder de wet te overtreden dan altijd!"
De man tegenover hem wuifde met de hand:
"Vanzelfsprekend, inspecteur. Nu is de situatie zo, dat mijn tegenstanders alle papiertjes al bezitten, op één na!"
Bullepees bleef roerloos zitten; de pijp in zijn rechterknuist geklemd. "Dat wordt spannend! En waar is dat laatste papiertje?" "Dat heb ik gisteravond persoonlijk opgespoord; in een koperen kanonnetje in Alkmaar."
"Wat? Hier in Holland?"
"Het was door de professor cadeau gegeven aan een oud zeekapitein in Portsmouth."
"Dat koperen kanonnetje?"
"Juist. Toen de kapitein overleed, erfde zijn dochter het en die trouwde met een Hollandse stuurman op de grote vaart. Zo kwam het in Alkmaar. Ik kocht dat kanonnetje van Annie Jansen, thans door haar huwelijk Nederlandse, wonende te Alkmaar. U kunt dat direct laten nagaan."
Bullepees begon aan tekeningen te maken op een blocnote voor hem.
"Ik kocht het kanonnetje, liet het in een Alkmaarse smederij openzagen en vond het laatste papiertje."
"En heeft u het nu in uw bezit?"
"Neen. Dat is het juist. Ik werd op de hielen gezeten door twee Hollandse jongens, plus een oudere man, die mij dat papier wilden ontnemen."
"Die twee jongens, die vanmiddag hier waren? Arie Roos en Jan Prins heten ze; uit Amsterdam. Maar wat hadden dié er mee te maken?"
"Die helpen John en Lois Bennett, inspecteur, tegen mij!" "Aha, maar als ze u dat papier met geweld willen ontnemen, had u zich tot de politie kunnen wenden om bescherming."
"Daar had ik geen tijd voor!"
"Kom, kom, men heeft altijd tijd om een politiebureau in te duiken." "Ik zat in de trein! Er was helemaal geen politiebureau te zien." Bullepees werd ongeduldig:
"Maar ik zie nog steeds niet wat ik daarmee te maken heb." "Luister, inspecteur. Ik ben heus geen woeste rijder, maar ..." "U heeft getracht een taxi te stelen en hebt een aanrijding veroorzaakt."
De Engelsman verloor zijn kalmte voor de eerste maal en hief zijn handen omhoog:
"Inspecteur, denkt u zich mijn situatie in! Ik wil de hele taxi betalen. Ik zal alle schade vergoeden. Het was mij er slechts om te doen, mijn vervolgers te ontkomen! Ik wil direct, bij u, duizend Engelse ponden deponeren, in een cheque, als u mij vrij laat. Dat kunt u." De inspecteur keek hem scherp aan:
"Beginnen die krankzinnigheden dan hier voor de deur weer opnieuw?"
"Neen.
"Waarom niet? U heeft toch dat papiertje? En ze zullen zeker proberen het u te ontnemen."
De ander lachte sluw:
"Dát is nu juist de mop. Toen ik gearresteerd werd, vroeg ik de agent, die mij hierheen bracht, of hij een brief voor mij wilde posten. Daar had hij geen bezwaar tegen. De enveloppe adresseerde ik aan mijzelf:

Barnett esq.

Poste restante Postkantoor Bromborough, Cheshire, England,

en dat briefje deed ik in die enveloppe. Heel eenvoudig!" De inspecteur staarde hem aan:
"Dus dat kostbare briefje …"
"Is nu in de postbestelling op weg naar Engeland en een knappe vent die het nog uit mijn vingers krijgt."
Bullepees floot zacht voor zich heen.
"Maar begrijpt u nu, waarom ik zo dringend vrij wil zijn? Om naar Engeland te gaan en dat kostbare briefje in Bromborough op te halen!"
Langs de ramen vaagde weer een zoeklicht en een jeep stopte op de binnenplaats. Stemmen klonken helder in
de warme nacht. Even een klop op de deur en twee stoere agenten leidden een magere man met een haviksneus binnen, die er bestoft en smerig uitzag.
"Jeffries!" kreet de man, die met Bullepees had zitten praten. "Barnett!" riep de binnengebrachte uit.
"Wel, wel," grijnsde inspecteur Bullepees. "De heren kennen elkaar! Is dit soms een van uw Engelse concurrenten?"
"Nee, nee," verzekerde Barnett gehaast. "Dit is mijn enige bondgenoot, de heer Jeffries."
"Bondgenoot!" brulde Jeffries woest, rukkend om los te komen. "Jou boef! Mooie bondgenoot ben je! Je hebt geprobeerd me op te lichten! Je hebt me ..."
"Hou je mond!" riep Barnett. "Als je ruzie maakt op een politiebureau, is alles verloren!"
"Stilte!" brulde Bullepees, opspringend achter zijn bureau. De beide agenten hielden Jeffries' armen achter zijn rug vast. Jeffries stikte bijna van woede.
"Nu wens ik ordelijk te vernemen wat er gebeurd is," beval de inspecteur, de oudste der twee agenten aanwijzend. " Waar heb jij die man gevonden?"
"Hij werd gevonden door twee boerenmeisjes, die van hun fiets stapten om hun lantaren na te kijken, inspecteur. Eén kilometer buiten Alkmaar op de weg naar Hoorn. Hij vertoonde tekenen van lichamelijke geweldpleging en was juist bezig, uit zijn staat van onmacht bij te komen. De meisjes zagen hem achter het bosje bewegen."
Bullepees bromde:
"Het lijkt wel een volslagen Amerikaanse film in Alkmaar vandaag." Hij wees op Jeffries. " Wie heeft u overvallen?"
Jeffries keek nogal schaapachtig:
"Ik zocht een adres op de weg naar Hoorn, maar kon het niet vinden. Ik was moe en warm en geprikkeld. Ik hield twee boerenjongens aan, en vroeg hen wat, maar
ze verstonden me niet. Ik werd driftig en ze lachten me uit. Wel ... toen is er wat gevochten. Ik kreeg een mep tegen mijn kin en het eerste wat ik me herinner, is dat ik gevonden werd in een bosje. Ik heb daar uren gelegen, vóór ik bijkwam. Moet u eens kijken hoe de muggen me gebeten hebben."
Beide agenten probeerden hun lachen te verbergen bij het zien van de muggebeten op Jeffries' vuil gezicht.
"Hij ziet er uit of hij de wilde mazelen heeft," grinnikte de jongste agent. De inspecteur veegde met een zakdoek over zijn voorhoofd: "Ik snap er hoe langer hoe minder van. Wat zocht u in vredesnaam op de weg naar Hoorn?"
"Ze hadden me verteld," antwoordde Jeffries, bijna barstend van woede, "dat daar ergens stuurman Jansen woonde."
Beide agenten begonnen bulderend te lachen en ook inspecteur Bullepees voelde zijn gezicht rimpelen:
"Het enige, wat daar woont zijn kikkers," verklaarde hij. "Ik denk, dat de tegenpartij u te slim af is geweest en iemand heeft omgekocht, u die verkeerde weg op te sturen."
"Maar het is toch strafbaar," brulde Jeffries, "om in een ordelijk land als Nederland een onschuldig burger bewusteloos te slaan, in een bosje te leggen en ten prooi te laten aan muggen en ...en ..." "Kikkers," vulde de oudste agent aan.
Inspecteur Bullepees krabde zijn schedel en dacht even na. "Luister, heren." Hij wees op Barnett. "Deze heer, uw bondgenoot, heeft mij zojuist een verhaal gedaan van een testament, briefjes en een koperen kanon. Is ook u die historie bekend?"
Jeffries knikte heftig van ja.
"Uitstekend. Jongens, breng deze heer even terug naar cel 4 en breng me zijn papieren."
"Waarom? Waartoe?" begon Barnett.
"Dat zal ik u zeggen. Ik laat mijnheer Jeffries mij nu zijn verhaal vertellen; onder vier ogen. Als zijn verhaal precies klopt met het uwe, en ik krijg bevestiging van uw verhaal van uw zaakwaarnemers en ik krijg een financiële borgstelling van u voor eventuele schade als gevolg van aanrijding, dan zal ik u in de loop van de nacht in vrijheid stellen."
"Beide?" vroeg Jeffries haastig.
"Allebei."
"Accoord," riep Jeffries, die snel eieren voor zijn geld koos. "Accoord," knikte Barnett en ging braaf met de agenten mee terug naar cel No.4.

* * *

In het grote, oude huis van kolonel Prins op een der Amsterdamse grachten was óók een bespreking gaande. De kolonel zat in een armstoel met leeuwenkoppen en trok beurtelings aan beide punten van zijn witte snor.
Aan het andere einde van de tafel zaten Bob Evers, Arie Roos en des kolonels eigen, veelbelovende zoon: Jan.
"Daar zitten we nu," blafte de kolonel. "Mooie boel, moet ik zeggen. Ik mag blij zijn als de politie me vannacht niet van mijn bed licht. Op mijn leeftijd! Schande! Wat een woeste tonelen daar in Alkmaar!"
"Kom, kom, vader," overreedde Jan, met een knipoog naar Arie. "Zo'n vaart zal het niet lopen."
"Wat!" stoof de kolonel op. "Ik heb me door jullie apen van jongens het hoofd op hol laten brengen! Wat kunnen mij een andermans briefjes schelen! Dat gehol door Alkmaar gisteren ...Foei!" "Best, vader," zei Jan geduldig. "Blijft u maar rustig thuis. Wij ..." De kolonel stoof op met steil overeind staande snorren:
"Dat zou je wel willen, hè? Ik thuis blijven en jullie half de wereld over ravotten en in alle politiecachotten van Europa verzeild laten raken!"
Toen deed Bob een duit in het zakje, met zijn Amerikaans accent: "Look here, Mr Prins. We kunnen de zaak niet half laten liggen. Ik ben begonnen, toen ik in Engeland logeerde, Lois en John Bennett te helpen. En ik ga er in ieder geval mee door. U heeft over mij niets te zeggen. Ik ben Amerikaan en n i e t uw zoon."
"Dat is maar goed ook!" blafte kolonel Prins. "Of ik begon prompt een burgeroorlog met je."
"Best, kolonel. Maar ik ga naar Engeland en naar Bromborough. Ik laat Lois en John niet in de steek, nu de zaak bijna gewonnen is!" De kolonel zat even met zijn snorren te spelen en sloeg toen ineens met de vuist op tafel:
"Hoe dacht jij dat laatste briefje dan nog te pakken te krijgen?" Bob trok een gezicht :
"Ik kom onderweg wel op een idee."
"Nonsens!" blafte de kolonel bars. "Je kunt grappen uithalen in hotels, in pensions, in treinen en in taxi's, maar je kunt géén fratsen proberen met de Britse Posterijen, zonder de gevangenis in te draaien."
Hij boog zich over de glimmende mahonie-houten tafel en wees op Bob Evers. "Dat briefje is verzonden aan Barnett. Wat heeft die agent, die het postte, jullie ook weer verteld?"
"Het postkantoor van Bromborough, poste restante."
"En geadresseerd aan Barnett?"
"Juist ja."
"Dat betekent, dat niemand anders dan de geadresseerde het mag afhalen!"
"Of een door hem gemachtigde!"
"Schriftelijk gemachtigde. En als jij soms van plan bent, een machtiging aan jezelf in elkaar te knoeien, pleeg je valsheid in geschrifte met het oogmerk de Pos
terijen te belatafelen. Ik weet niet, wat daar in Engeland voor straf op staat, bengel, maar hier in Holland zijn ze daar niet mis mee." Bob riep wanhopig uit:
"Wie zègt nu dat ik van plan ben een machtiging te vervalsen?" De kolonel beet hem toe:
"Of je voor Barnett uit te geven."
"Poeh. Er zijn wel andere manieren. Ik kan bij het postkantoor blijven wachten tot Barnett op komt dagen, hem dan volgen en hem het briefje ontnemen."
"Dat is en blijft diefstal."
"Geen sprake van!" riep Bob, die werkelijk een beetje boos begon te worden. "Professor Hathaway heeft in zijn testament exprès bepaald, dat een sportieve wedstrijd tussen de twee partijen moest beslissen, wie zijn geld zou krijgen. Als wij kans zien, Barnett dat briefje te ontnemen, is dat volkomen in orde en géén diefstal. Ik ga met het nachtvliegtuig naar Londen om verslag uit te brengen aan Lois en John, want die zitten natuurlijk op hete kolen. Ik ga mijn koffertje pakken."
Hij wandelde de deur uit en zij hoorden hem de trap oplopen. Kolonel Prins keek op de pendule.
"Half twaalf ... Hij moet opschieten, wil hij het toestel nog halen." Hij stapte naar het raam en keek uit over de Amsterdamse gracht; rimpelloos onder het licht der oude, ijzeren lantarens. Ineens keerde hij zich om:
"Luister, vlegels," beet hij hen bars toe. "Jullie kunnen morgen naar Engeland gaan. Maar ik sta er op, dat je eerst een paar uur slaapt." "Maar Bob gaat nu!" riep Arie.
"Inderdaad," blafte de kolonel. "En jullie gaan morgenochtend. Gesnapt?"
Jan en Arie keken elkaar snel aan, en besloten eieren voor hun geld te kiezen.
"O.K.," zei Arie. "Dan kan Bob het hele verhaal vast
aan Lois en John vertellen en wij kunnen metéén aan de slag als we morgen aankomen."

* * *

 De volgende ochtend om half vijf, toen de dag al begon aan te breken, werden de beide Engelsen: Barnett en Jeffries, vóór het politiebureau op straat gezet. Barnett stond stil op de trottoirband, haalde diep adem en wiste zijn voorhoofd af.
"Dát is voor elkaar. Die akelige Hollanders zijn anders zo secuur als machines. Ik dacht dat die inspecteur nóóit zou ophouden met telefoneren en vragen. Het heeft me een beste cent gekost! Die vent heeft al mijn geld en mijn reischèques ingehouden als borgstorting." "Je mag nog niet mopperen," grinnikte Jeffries vol leedvermaak. "Hij heeft je een rijksdaalder gegeven voor de trein naar Amsterdam."
Zijn metgezel blafte:
"Hij kan opvliegen. Ik ga eerst een kop koffie opscharrelen. Wat ga jij doen?"
Jeffries ging drie passen verder op het trottoir staan en grijnsde breed:
"Luister, vriend. We hadden duidelijk afgesproken, dat ik een flink bedrag zou krijgen als ik een van die briefjes voor je te pakken kreeg. Maar jij had geen zin om mij te betalen, flessetrekker! Jij liet mij in dat hotel in Amsterdam zitten, en ging zelf achter dat laatste briefje aan om die betaling aan mij uit te sparen. En nu zit jij zelf in de boot!"
Barnett staarde hem achterdochtig aan in de ochtendschemering. "Hoezo?"
Jeffries lachte honend en begon de straat op te wandelen, over zijn schouder zeggend:
"Omdat die inspecteur van politie daarbinnen zo vriendelijk was, mij te vertellen dat jij dat laatste briefje poste restante naar Bromborough hebt verzonden. En
ik heb nog geld. Jij niet. Ik pik zo meteen het eerste vliegtuig naar Londen en verdwijn naar Bromborough. Eén kleine, vervalste machtiging en ik heb die brief in handen."
Barnett schrok, en begon de straat op te draven, achter Jeffries aan. Maar Jeffries kon beter rennen dan zijn lange, houterige achtervolger, en riep spottend over zijn schouder:
"Spaar je adem, Barnett! Vóór jij genoeg geld voor het vliegtuig hebt opgescharreld, zit ik al in Londen. Adie!"
"Jeffries! ... Stop!" riep Barnett. "Ik heb een voorstel ..." Maar Jeffries lachte honend, holde de straat af, praaide een vroege taxi, die juist uit een zijstraat kwam rollen en vóór Barnett van zijn ontsteltenis was bekomen, was de auto uit het gezicht verdwenen. De lange, magere Barnett bleef alleen achter; zijn vuisten gebald van woede. "Die kletsmajoor van een inspecteur! Wáárom moest hij Jeffries nu precies aan zijn neus hangen wat ik met dat laatste briefje had gedaan! Wat kan ik nu doen?" ...
Hij ging op de brede vensterbank van een winkel in kaas en eieren zitten en besloot dat hij beter de eerste trein kon nemen van die riks en zien dat hij een kop koffie en een broodje kreeg. Hij tastte in zijn zak naar zijn kostbare rijksdaalder. Het blauwe briefje was weg. Hij zocht koortsig al zijn zakken na. De riks blééf weg. Eerst toen, te laat, herinnerde hij zich, dat Jeffries onder andere een zeer handig zakkenroller was ... nota bene een van de redenen waarom hij Jeffries in dienst had genomen! Barnett kon heel weinig doen, want hij kende geen kip of kraai in Alkmaar. Wéér naar die politie-inspecteur gaan om een nieuwe riks? Ze zouden hem het bureau uit laten gooien!
Barnett stond moeizaam op van de vensterbank, wierp een laatste, verlangende blik op de hompen kaas en stapels pakjes boter in de étalage en slofte in de richting van de hoofdweg.

DE JACHT BEGINT WEER!

Met ratelend lawaai liep een wekker af op de slaapkamer van Jan Prins. Arie had het ding om middernacht, toen zij gingen slapen, in de wasbak gezet; een oud trucje van hem om het geluid te versterken. Jan wreef in zijn ogen, knorde, wreef weer en kwam met prikkende slaapogen overeind.
"Arie! Arie! De wekker loopt af! Word wakker!"
Arie knorde in het andere bed, met zijn roodharig hoofd onder het laken. Jan wierp de deken van zich af. Het raam stond open en de frisse ochtendlucht woei naar binnen. De hemel in het Oosten was al schemerig.
"Arie! De dag breekt aan! We moeten het vliegtuig naar Londen halen!"
Maar als Arie eenmaal sliep, mafte hij als een karbouw. Jan sprong uit bed en moest als een wilde schudden om de dikke Arie wakker te krijgen.
"Schiet op, jou dik, onveilig speksignaal! We moeten naar Schiphol!"
Arie begon pas wakker te worden toen hij zich stond te wassen, en zelfs toen praatte hij nog met zijn ogen dicht. Marianne had de avond te voren al brood voor hen klaargemaakt, met twee thermosflessen koffie; zuchtend over die rare toestanden van teugeswoordig, als HBS-jongens maar vliegtuigen namen naar Kaapstad en Londen zoals zij een retourtje Zandvoort; maar Jan Prins' vader, de kolonel, had zijn toestemming gegeven; dus vooruit maar.
"Laat ze asjeblieft gaan, Marianne," had de kolonel gezegd. "Ik ben al blij, dat ze alleen maar naar Londen gaan. Het had best weer Zanzibar of Vuurland kunnen worden."
"Ze zijn anders nog niet terug," voorspelde Marianne somber. Eerlijk gezegd had de kolonel stiekum wel lol in zijn jongens. En hij kon het toch óók niet over zijn hart verkrijgen die jacht op het allerlaatste papiertje, nu het succes zó vlak voor het grijpen lag, stop te zetten. Hij kwam zijn bed uit, in kamerjas, om de jongens de hand te schudden en goede raad te geven.
"En denk er wel aan, bengels! Géén verwikkelingen met de politie! Geen wetsovertredingen en geen schade aan lijf en goed!" Jan trok een bedenkelijk gezicht:
"Voor het vege lijf van Jeffries sta ik niet in, vader. Als ik dié een blauw oog kan bezorgen ..."
"Geen kwestie van! Je de Engelse politie op je nek halen? Die is nogal makkelijk!"
"Goed," beloofde Jan. "Géén blauwe ogen, behalve in geval van noodweer."
Ze zaten nu in een taxi en stoven naar Schiphol door de al heldere ochtend. De lucht was blauw en de zon hing een halve handbreedte boven de horizon.
"In het geval van Jeffries is er altìjd noodweer," meende Arie. "Dus de kans op blauwe ogen is nog niet verkeken."
Ze waren een halfuur te vroeg op Schiphol. Arie moest natúúrlijk weer repen chocola kopen en ook Jan ging wat inslaan, want ze hadden al ervaren dat het eten in Engeland bar slecht was, zodat ze verstandig deden, wat mee te nemen. Met hun zakken vol chocola, broodjes en wat cigaretten voor Lois en John gingen ze in het restaurant zitten, achter een der brede ramen, wach
tend tot de luidspreker hen zou waarschuwen dat het toestel voor Londen gereed stond.
"Jan! ... Daar heb je Jeffries!"
Arie kneep Jan zo hard in zijn arm, dat Jan het stuk chocola, dat hij bezig was te pellen, liet vallen.
"Waar dan?"
"Hij loopt vóór die gele De Soto langs!"
"Grote Pier; ja!"
Beide jongens bukten zich diep over hun tafeltje en hielden hun adem in! vanuit die gedekte houding naar Jeffries turend, die met de handen in zijn jaszakken op het restaurant af kwam wandelen. Hij had de lippen gespitst als iemand, die zorgeloos loopt te fluiten. "Hij komt hier binnen. Hij mag ons niet zien!"
Zij sprongen op en doken weg van hun tafeltje, om door een andere ingang te verdwijnen, maar dat zat ze niet glad! De kellner, die hun verdachte duikingen in de gaten had gekregen, sprintte hen achterna en greep ze in hun nekken:
"Hola, hola, jeugdige lieden! Ik krijg nog een en ander." Jan Prins betaalde met biljetten van één gulden, wuifde het wisselgeld weg en merkte, dat hij te laat was om nog ongezien een andere deur te halen.
"Het toilet!" siste hij en het volgende ogenblik waren beide jongens in het ruime toilet verdwenen.
"Is me dàt schrikken!" hijgde Jan, "even een slokje water drinken." Arie opende juist zijn mond om antwoord te geven, maar het geluid bestierf op zijn tong, want de toiletdeur zwaaide open en binnen trad ... Jeffries.
Zij stonden alle drie volslagen onbeweeglijk en staarden elkaar aan. Een dikke heer zei "Pardon", wandelde tussen hen door en ging zijn handen wassen. Jeffries had het eerst zijn tegenwoordigheid van geest terug.
"Goeden morgen," zei hij opgewekt. "We zijn oude bekenden, zie ik. Al vroeg uit de veren!"
Arie had een goed antwoord. Hij grijnsde:
"Goed geslapen achter die Alkmaarse struiken?"
Jeffries keek hem wat vuil aan, want die muggebeten op zijn gezicht jeukten nog behoorlijk. Maar hij liet zich niet kennen:
"Weer op weg naar Londen? Op de briefjesjacht?"
"Hoe kom je dáár bij?" zei Jan. "Poeh! We gaan eenden jagen in Alaska."
"Dan mogen het wel héél suffe eenden zijn, willen jullie ze vangen," lachte Jeffries en liep verder, een toilethokje binnen.
Het "Bezet"-bordje draaide ratelend om.
"Au," zei Jan zacht. "Dáár had ik zo gauw geen antwoord op." Arie stond nijdig naar het "Bezet"-bordje te kijken, maar Jan greep zijn arm en trok hem mee terug, het restaurant in. De luidsprekers barstten los:
"De K.L.M. Constellation naar Londen vertrekt over tien minuten! Passagiers voor Londen, Manchester, Liverpool ..."
"Wat doen we nou? Naar Londen gaan; ja of nee?"
"Waarom niet?"
"Dan zitten we in hetzelfde vliegtuig als die Jeffries!"
"Dan kunnen we een oogje op hem houden! Beter weten waar je vijand is, dan hem ergens te hebben rondzweven."
"Gebruik toch je hersens! Dan klampt hij zich als een klit aan ons vast! Als wij iets in Bromborough willen uithalen, kijkt hij ons op onze vingers!"
"Pah! ... We kunnen hem altijd afschudden door twee keer in een andere tram te stappen en snel van taxi te wisselen. Dat is een oude truc."
"Ik vertrouw hem niet. Hij kwam fluitend aanwandelen en hij was in een reuze-best humeur. Hij wéét iets."
Passagiers haastten zich langs hen; beladen met plaids, tassen en koffers.
Jan en Arie confereerden fluisterend:
"Hoe kan hij nou iets weten! Wij hebben met veel list en geluk, door die agent te ondervragen, uitgevist, waar dat briefje, dat hij postte, heen is gestuurd. Jeffries kan dat onmogelijk weten!" Jan herhaalde koppig:
"Tóch heeft hij een goede pijl op zijn Jeffries-boog. Anders had hij niet zo'n goed humeur."
"Of hij heeft het mis en dénkt alleen maar dat het een goede pijl is." "Kan. Wat doen we?"
"Hem in de gaten houden. In ieder geval."
"O.K. Kom mee."
Zij graaiden hun thermosflessen van het tafeltje, draafden naar het vliegtuig, lieten hun passagebiljetten zien en klommen aan boord. Zij zaten nauwelijks, of Jeffries kwam aanrennen. Hij had een stoel, twee nummers achter hen, en boog met spottende vriendelijkheid toen hij hen passeerde:
"Ik hoop, dat dit vliegtuig óok niet neerstort in een woestijn, zoals ons vliegtuig naar Kaapstad," zei hij, in het voorbijgaan. Arie draaide zich om en bitste:
"Deze keer weten we tenminste vooráf wie we in de gaten moeten houden."

* * *

Intussen had Bob met de twee Bennetts een prachtstunt bedacht! Bob was kort voor het aanbreken van die dag in Londen aangekomen, per taxi naar het hotel van de Bennetts gestoven, had de portier John wakker laten bellen en zat, vijf minuten na zijn aankomst in het hotel, op de rand van Johns bed. John zelf was nog bezig, wakker te worden.
"Jij verdwijnt en komt weer opduiken, even plotseling als iets uit een rare droom," zei hij verontwaardigd. "Kon je niet even opbellen, dat je hierheen kwam?"
"Waarom?" informeerde Bob. "Dan had je alsmaar in
je bed liggen popelen. Je slaapt veel beter als je niet popelt." De tussendeur ging open en daar stond Johns zuster, Lois, in een donkerblauwe badmantel.
"Ha, die Bob! Hoe is 't afgelopen?"
"Wel - vijftig procent prima en vijftig procent mis."
John en Lois staarden hem aan. Lois kwam op hem toelopen: "Hoe bedoel je dat? Is er een briefje in tweeën gescheurd of zoiets?" "No. We hebben het voorlaatste te pakken. Dat heb ik bij me. Maar het laatste is nog onbeslist."
"Hoezo?"
"Vlak voordat we Barnett pakten, stopte hij het laatste briefje ..." "Dat uit het koperen kanon?"
"Precies ... in een enveloppe en zond het aan zichzelf, poste restante Bromborough."
John fronste en keek Lois aan:
"Bromborough. Waar ligt dat in vredesnaam?"
"Ergens bij Liverpool," wist Lois. "Ik heb er eens bij een vriendin gelogeerd. Waar is Barnett nu?"
Bob grijnsde van voldoening:
"Opgesloten in een politiebureau in Alkmaar, Holland." John kamde met zijn vingers door zijn haren en nam een sigaret uit een doosje naast zijn bed:
"Dát zegt niets. Je kunt er komkommer op zeggen dat die gladde paling zich binnen een paar uur heeft vrij gekletst, en dán is Bromborough in last! En wij er bij!"
Lois ging naar de wastafel en dronk een glas water.
"Tegen de schrik," zei ze. "Als ik het wel heb, begint nu het spel wéér van voren af aan. Waar is die slimme boef Jeffries?" Arie heeft hem met een smoes een verlaten landweg bij Hoorn opgestuurd, maar die is natuurlijk weer in actie."
John kreunde:
"En weet hij waar dat briefje is?"
Bob hield zijn hoofd scheef:
"Ik dénk het niet."
Lois zette het waterglas met een klap neer:
"Dat doet er ook niets toe, John. Wij moeten dat briefje hebben en als de wiedeweerga! Vóór Barnett de kans krijgt het in Bromborough op te gaan halen."
"O, ja," zei John. "Heel eenvoudig. Hoe wou je dat doen! Inbreken in het postkantoor van Bromborough? Of er heen gaan niet een valse legitimatie als Barnett?"
"Kunnen we proberen."
John schoot rechtop in zijn bed en keek zijn zuster lelijk aan: "Nee, gans van een zus, dat kunnen we nèt niet proberen. Waarom dacht je dat Barnett het postkantoor van Bromborough had gekozen? Zomaar willekeurig? Heus niet."
Bob en Lois staarden beiden John aan.
"Snap je niet wat ik bedoel?" vroeg deze. Als jij voor zo'n akkefietje een postkantoor moest bedenken, pikte je dan een willekeurig dorp uit als Timboektoe of Blackpool? Waarom niet Londen? Nee, uilskuiken, hij koos Bromborough natuurlijk, omdat hij om een of andere reden in Bromborough goed bekend is!"
Lois sloeg zich met haar klein handje voor het hoofd en zeeg neer op een stoel:
"Natuurlijk," kreunde ze. "Ze kennen hem daar natuurlijk" "Allicht! Bromborough is een klein plaatsje en de postjuffrouw daar kent iedereen. Moeten Bob of ik eens proberen daar te komen vertellen dat we Barnett zijn, dan pakken ze ons metéén in onze kraag!"
Bob was hier werkelijk van geschrokken. Wat John zei, lag natuurlijk voor de hand, maar hijzelf had daar nog niet aan gedacht. Hij nam een sigaret en begon verwoed te prakkizeren:
"Tóch zullen we iets moeten bedenken, jongens, of
anders wachten tot Barnett het papier heeft opgehaald en hem dán in zijn kraag grijpen."
John schudde het hoofd:
"Ik heb een beter idee, geloof ik."
"Zo gauw het negen uur is, en dat postkantoor opengaat, bel ik op." "Van hieruit? Uit Londen?"
"Precies. Ik vraag naar de postjuffrouw. Ik zeg: "U spreekt met Barnett. Ik zit in Londen en kan niet weg. Maar er is een zéér belangrijke brief voor mij naar uw kantoor afgezonden, poste restante; op mijn naam. Wilt u die onmiddellijk, als hij aankomt, expresse doorzenden aan mijn adres in Londen?"
"En dat adres is?"
"Dat moeten we nog even uitkienen."
Bob sprong geestdriftig van het bed op:
"Dat is een meesterlijk idee! Maar moet je dan niet hier bewijzen dat je Barnett bent, als die brief aankomt?"
John grijnsde breed:
"Nee, man. Dat is juist het gekke! Die brief is niet aangetekend. Als een brief poste restante postkantoor ligt, moet je je legitimeren, wil je hem afhalen. Maar als een brief een adres vermeldt en hij is niet aangetekend, gooien ze hem gewoon in de bus."
Bob en Lois keken elkaar met schitterende ogen aan gaven elkaar een hand en begonnen op hun tenen een rondedans door de hotelkamer.
"O, John - je bent een genie!" juichte Bob.
"Allicht - mijn broer heeft mijn hersens," verklaarde Lois. Zij hield op met dansen:
"Aan welk adres zullen we die brief laten zenden?"
"Dit hotel?" opperde Bob.
John dacht na:
"Beter van niet. Hij komt dan aan bij de receptie en die weet dat ik niet Barnett heet."
Lois knipte met haar vingers:
"Gewoon op mijn flatje in de Abercrombiestraat. Daar gaan we rustig zitten wachten tot die brief in de bus ploft."
John zwaaide zijn pyamabenen buiten boord:
"Ik ben helemaal wakker van enthousiasme. Hij is voor mekaar, jongens! Ik ga een bad nemen. Hoera!"

* * *

Om negen uur in de ochtend, in Amsterdam, kwam ook Barnett in volle actie. Hij had geen bijzonder prettige nacht gehad. Jeffries had hem achtergelaten, zonder een cent op zak, bij het aanbreken van de morgen. Nu kun je in een vreemd land, waar je niemand kent, en zonder geld staat, al heel weinig beginnen ..., maar er is één persoon, tot wie je je juist in die gevallen kunt wenden: de consul! Barnett wist, dat er in een stad als Amsterdam natuurlijk een Britse consul woonde. Maar daarvoor moest hij eerst naar Amsterdam zien te komen. En hoe kom je van Alkmaar naar Amsterdam zonder geld? Liften! En daar begon de pret! Barnett sjokte van de ene ANWBwegwijzer naar de andere, tot hij uitkwam op een betonweg langs een kanaal, waarover hij, terwijl hij naderde, al drie vrachtauto's met melkbussen zag passeren. Kennelijk de hoofdverkeersweg naar Amsterdam. Hij ging langs de rand van de weg staan, en maakte het bekende gebaar met zijn duim :
"Neem je me mee? ..."
De zon was al een eind boven het dak van een boerderij in de verte en haar warmte werd voelbaar. Het verkeer op de weg nam snel toe: arbeiders per fiets kwamen voorbij in paren of in groepjes. Boeren reden af en aan met jeeps, met landbouwmachines en karren. Vrachtauto's met aanhangwagens denderden over het beton. "Hé, vriend ...mag ik mee?"
Niemand stopte. Er kwamen meer en meer luxe wagens op de weg; handelsreizigers, die hun tocht begonnen; zakenlieden op weg naar Amsterdam. Niemand stopte. Juist, toen Barnett van zins was het op te geven, kwam een oude, gedeukte Chevrolet aanrammelen. Het ding reed zo langzaam, dat Barnett moeite had te zien dat het werkelijk ging stoppen en tóén het stopte, kon hij zijn ogen nauwelijks geloven. Een gebarsten portierraam werd naar beneden gedraaid en het hoofd van een jongeman staarde hem aan: "Waar moet je heen?"
Barnett draafde verheugd de weg over en werd bijna tot haché gereden door een aansuizende Buick. Hij dook met een krijs op de Chevrolet af, sprong op de treeplank en kraaide:
"Amsterdam."
Hij zei het echter op zijn Engels: "Emsterdem." De jongeman knikte, met zijn hand al op de portierkruk, toen hij plotseling zijn hoofd terugdraaide en Barnett scherp aankeek:
"Did you say Emsterdem? Are you an Englishman?"
Barnett knikte heftig; blij iemand te hebben gevonden, die Engels sprak.
"Dan kun je omrollen," zei de jongeman heftig. "Mijn meisje ging een zomer in Engeland logeren, werd prompt door een Engelsman ingepikt en gaf mij de bons. Ik heb aan niets zo de pee als aan Engelsen. Pik maar een kruiwagen op. Adie! "
Hij gaf gas en de Chevrolet rammelde weg. Barnett, die van het hele verhaal geen snars gesnapt had, bleef met stomheid geslagen op de betonweg achter. "Hoooooeei!" loeide een Packard achter hem langs, met gegier van remmende banden. Barnett sprong van de weg af als een aangeschoten haas, vlák voor een donderende truck met schapen langs en wiste zich het zweet van het voorhoofd. Drie kwartier later had hij meer geluk. Een oude, heel dikke dame, met grijs haar en een bril op, kwam aan
rollen in een klein Fiatje, remde voorzichtig af en keek hem onderzoekend aan door haar holle brilleglazen.
"Waar wilt u heen, mijnheer?"
"Emsterdem," zei Barnett, hopend dat het ditmaal goed zou aflopen. De oude dame boog zich naar hem over en keek hem belangstellend aan:
"Are you English?"
Barnett keek haar wantrouwend aan. De hemel mocht weten wat er zou gebeuren als hij in dit rare land wéér toegaf dat hij Engelsman was.
"No," zei hij. "American."
Het gezicht van de oude dame verstrakte.
"Sorry," zei ze. "I like the English. I hate Americans."
Barnett gaf een schreeuw, pakte de rand van het portierraampje vast en riep: "I beg your pardon. Neemt u me niet kwalijk! ... I can show you my passport. Ik ben Englishman."
Hij dolf zijn paspoort op, en zwaaide het voor de oude dame haar neus. Zij keek hem wat wantrouwend aan, begluurde de pas, waarop het Britse wapen prijkte, en opende het portier.
"All right. Get in."
Barnett wilde achterin stappen, maar daar kwam niets van in. "No no. Geen vreemde mannen achter mij. Excuse me. Gaat u naast me zitten. En houd uw handen uit uw zakken."
Het Fiatje rolde weg. En toen begon een der vreselijkste autotochten, die Barnett ooit had meegemaakt. Ten eerste kon de dikke dame niet autorijden, maar zij was hardnekkig overtuigd dat zij een uitstekend chauffeuse was. Vóór zij een kilometer waren gevorderd, stond het klamme angstzweet Barnett op het voorhoofd. Zij slingerden over de weg als een vliegende Hollander, getrokken door aangeschoten bokken, en tweemaal ontsnapten ze aan een wisse dood slechts door de goede remmen
van tegenliggers. En al de tijd bleef de dikke dame aan één stuk door ratelen. Zij was een groot liefhebster van lezen, vertelde ze, en vroeg Barnetts oordeel over "Gone with the Wind", Bernard Shaw, "Ben Hur" en "De laatste dagen van Pompeji".
Barnett had niet de minste interesse voor: "De laatste dagen van Pompeji", en was overtuigd, dat zijn eigen laatste ochtend elk moment kon zijn aangebroken. Zij rolden een scherpe bocht naar rechts in, en de oude dame slingerde naar het midden van de linkerweghelling. Vóór hen reed een boerenkar, die het uitzicht benam, en midden in de bocht kwam van de Amsterdamse kant een enorme benzine-tankwagen van de Caltex aanschuiven. Barnett gaf een kreun, greep het stuurwiel en gaf het een wanhopige haal naar links. Vlak vóór de tankwagen langs schoten zij de linkerwegberm op. De dubbele, rode tankwagen passeerde hen rechts rakelings als een karmijnen bliksemschicht. Zij hobbelden voort over de wegberm, half er op en half op de helling; scheef hangend onder een hoek van 45 graden en kwamen tot stilstand met de dikke dame tegen het portier hangend en met Barnett, zich vastklemmend aan het rechterportierraam om niet boven op haar te vallen.
"Geef gas!" brulde hij. "Rijd de wagen de weg op! Dadelijk kapseist hij en rolt de berm af; de sloot in!"
De dikke dame was haar bril kwijtgeraakt en was wit van zenuwschrik.
"Help, help!" gilde zij. "Help! Hij wil me vermoorden! Hij is een maniak! Hij heeft een vals paspoort en hij wil me van de weg af kapseizen en me vermoorden!"
"Mens, hou op met gillen! " brulde Barnett. "Start de motor en rij de weg op!"
De boer, wiens leven Barnett vermoedelijk had gered, door vóór de Caltex-auto naar links te duiken inplaats van van achteren tegen hem op te vliegen, had zijn kar rechts stil gezet en kwam aanrennen. "Kom deruut!" riep hij tegen Barnett. "Zo meteen rolt dat wagentje van de berm af!"
Dat had Barnett zowaar óók wel in de gaten, maar hij was, ondanks alles, een welopgevoed Engelsman en zeer bevreesd dat, zodra hij de rechterhelft van het Fiatje verliet, het gewicht van de dikke dame aan de linkerkant het ding subiet zou laten omslaan. Hij trachtte dat in het Engels aan de boer uit te leggen, maar dat ging niet zo vlot. Toen begonnen er auto's te stoppen. Het gezicht van het Fiatje, als een vlo op de rand van de scherpe wegberm hangend, was iets nieuws. Bovendien bleef de dikke dame alsmaar gillen en dat was minstens een halve kilometer ver hoorbaar .
"Touw!" brulde een nieuw-aangekomen chauffeur van een truck. "Touw er omheen, anders kapseist-ie geheid!"
Men kwam met touwen en kettingen. Er stopte een jeep van de Rijkspolitie. De dame beschuldigde Barnett van poging tot moord. Ze beschuldigde hem van het bezit van een vals paspoort. Ze gilde en weende en gilde nog, toen de Fiat met behulp van drie schoortouwen en een ketting op de weg was getrokken. Barnett werd scherp ondervraagd door drie marechaussées met witte helmen. Hij zou beslist wéér in een cachot zijn terecht gekomen, ware er niet een kapitein van de Rijkspolitie langs gekomen, die uitstekend Engels sprak. Deze kapitein had mensenkennis en gezond verstand. Hij bekeek Barnett en diens paspoort. Hij hoorde het lift-verhaal, bekeek de dikke dame, en had moeite een glimlach weg te werken. Hij besloot met een scherpe blik op Barnett.
"Dus u moet naar de Engelse Consul in Amsterdam?"
"Ja," hijgde Barnett. "Dat is alles wat ik wil. Alles. En breng me er heen; in een boevenwagen of in een hittekar. Desnoods zal ik er heen lopen; maar géén Fiatjes meer met dikke dames er in." "Ik zal u er heen brengen," zei de kapitein van de Rijkspolitie. "Stapt u maar in."
De Britse Consul bekeek de papieren, die Barnett hem overhandigde, bevond ze in orde en gaf ze met een hoofdknik terug. "Wat kan ik voor u doen?"
"Twee dingen, sir. Ik heb een aanrijding veroorzaakt en alle contante geld als borgstelling achtergelaten. Ik verzoek u, mij een voorschot te verlenen om Engeland weer te bereiken. U kunt mijn bank in Londen opbellen en ik zal u een chèque geven."
De consul knikte. "Dat kan. Verder?"
"Ik heb gisteravond een belangrijk document, waarmee ik niet wilde reizen, verzonden aan het postkantoor in Bromborough, Engeland, poste restante."
"Juist."
"Nu is het mogelijk, dat een zakenvijand van mij zal trachten om met een vervalste machtiging, die brief daar af te halen. Ik wilde graag van hieruit dringend het postkantoor in Bromborough opbellen." De consul aarzelde:
"Aan wie is die brief geadresseerd?"
"Aan mijzelf, sir. Aan mijzelf."
De consul haalde de schouders op:
"Dat kan zonder meer."
"Maar ik had gaarne, dat u, als consul, mij tegenover de postjuffrouw legitimeerde. Hoe weet zij anders dat ik inderdaad Barnett ben, die opbel?"
"Dat zal ik graag voor u doen. Het postkantoor in Bromborough? Ik zal het dringend voor u laten aanvragen. U kunt bij mijn secretaresse hiernaast terecht."
Als er nog iets is, dat ik voor u doen kan ..."
Zij bogen, schudden elkaar de hand en Barnett ging in de kamer er naast opbellen.
Daar begon het gegooi in de glazen! Om precies elf uur zeventien rinkelde de telefoon op het bureau van de asblonde secretaresse lang en aanhoudend. Het meisje luisterde, keek Barnett veelbetekenend aan en gaf de hoorn over:
"Bromborough voor u."
Barnett haalde verlicht adem, doofde zijn sigaret en luisterde: "Here comes Eastham for you ..." - Barnett gromde. Bromborough viel telefonisch onder Eastham bij Liverpool. Wat gekwek van Engelse centrales door elkaar en toen ineens, glashelder, een kalme stem:
"This is the Bromborough Postoffice speaking."
"Is dat Mrs Fentwick? De postmeesteres?"
"Ja; dat is mevrouw Fentwick."
Barnett loosde een onwillekeurige zucht van verlichting, als een man die, eindelijk, aan het einde van een lange en afmattende reis is gekomen.
"Mevrouw Fentwick; u spreekt met Barnett."
"Yes?"
"Ik ben op het ogenblik in Amsterdam, Holland."
"Yes?" - De stem klonk ietwat terughoudend.
"U kent mij toch nog zeker? Barnett! Ik heb twee maanden bij u in pension gewoond."
"Ja, zeker ken ik u, Mr Barnett."
"Prachtig. Ik heb gisteravond vanuit Alkmaar afgezonden: één brief; aan mijzelf gericht, poste restante uw postkantoor ."
"Yes?"
"Wilt u die brief in de brandkast leggen en hem aan niemand anders afgeven dan aan mijzelf?"
Er heerste even stilte op de lijn. Toen:
"Wie bent u?"
"Wie ik ben? Barnett! Dat heb ik toch juist gezegd! Ik bel op vanuit het kantoor van de Britse consul in Amsterdam."
"Maar heeft u mij dan vanmorgen niet opgebeld?"
"Ik u? Vanmorgen? Geen kwestie van! Lieve help! Heeft er iemand anders opgebeld en zich voor mij uitgegeven?"
"Er heeft vanmorgen om half tien iemand uit Londen opgebeld, over dezelfde brief en ..."
"Dat was i k niet!" riep Barnett. " Wat heeft men gezegd?" "Die brief op te sturen naar een adres in Londen!"
"Welk adres?"
"Dat kan ik u pas zeggen als ik weet of u werkelijk Barnett bent." Barnett stond haastig op.
"Een ogenblik. Ik zou even de Britse consul zelf aan de telefoon laten komen. Hou de lijn vast."
De Britse consul in Amsterdam is een waardig man. Hij zat midden in een bespreking met twee zeer charmante, Engelse jonge meisjes, die in moeilijkheden verkeerden en voelde er niets voor, dat knusse gesprek af te breken. Maar hij moest wel, beende de kamer van zijn secretaresse in, nam de telefoon op en blafte er in:
"This is the British consul, Amsterdam, speaking."
Toen kreeg hij de schok van zijn leven. De postmeesteres in Bromborough was een Schotse dame, die zéker wist dat ze door de één of door de ándere van die opbellers die morgen beet was genomen. Ze geloofde nu niets meer.
"Dát kan iedereen wel zeggen, door de telefoon."
De consul rees vier centimeter op en zijn gezicht liep rood aan: " What, whát? Dat kan alleen ik zeggen. Er is maar één Britse consul in Amsterdam en dat ben ik."
"En Allah is zijn profeet," murmelde de secretaresse, die achter haar bureau zoet zat te kijken; niet typend, om het gesprek niet te storen. "Maar," legde de dame in Bromborough uit, "iedereen in Amsterdam kan wel opbellen en zeggen dat hij de Britse consul is."
De consul stond volkomen perplex. Tegen dat argument was niemand opgewassen. Ook hij niet. Hij staarde Barnett ontzet aan. "Ze gelóóft niet dat ik de Britse consul ben!"
Barnetts hersens werkten sneller dan die van de consul: "Geef haar het telefoonnummer van het Britse consulaat in Amsterdam en laat háár het consulaat opbellen. Misschien gelooft ze het dán!"
De secretaresse stond op, tapte water uit een fonteintje en goot water bij een vaasje theerozen op haar tafeltje.
De consul praatte met de postmeesteres in Bromborough en wendde zich even later, ziedend, weer om.
"Ze zegt: Hoe kan zij weten of het nummer, dat ik haar opgeef, inderdáád het nummer is van het Britse consulaat!"
Barnett barstte uit:
"Laat zij zelf dan het nummer opvragen aan de internationale telefoondienst."
De secretaresse keek spottend over de theerozen heen. Zij hing dagin, dag-uit, aan telefoons en zij wist waarschijnlijk, hoe lastig het is, een telefoonnummer in een vreemd land te weten te komen. De consul stelde dat aan de postmeesteres voor, luisterde, werd nog roder, en blafte:
"Heeft u het daar te druk voor! U bent er om service te geven aan het Britse publiek, aan de Britse regering en aan Britse consuls! ..." "Ik trácht service te geven aan het Britse publiek!" riep de postmeesteres boos terug, zó hard, dat Barnett zowel als de secretaresse door het klirren van de trilplaat haar konden verstaan. "Op het ogenblik staat er een sliert van negen mensen voor het loket en ik heb maar één jongen om me te helpen. Ik zal u eens wat zeggen, mijnheer de Britse consul; al zat u in Beloedjistan! Met telefonische orders heb ik niets te maken. Deze brief, als-ie komt, want hij is er nog niet eens, is poste restante Bromborough en hij blijft poste restante Bromborough tot de adressant hem persoonlijk komt afhalen! Dán ben ik verantwoord. Basta. Dág, meneer de consul."
De consul bleef met de hoorn in de handen staan, maar Barnett stond op en keek hem vergenoegd aan.
"Dan is het doel bereikt."
"Bereikt?" hapte de consul, nog sprakeloos van verontwaardiging. "Die brief blijft wachten op mij. Dat is de hoofdzaak. Ik wens u een goede morgen en ik dank u zeer voor uw bemoeiingen." Hij had driehonderd gulden reisgeld gekregen, en repte zich naar Schiphol per taxi.

DEINING IN BROMBOROUGH!

En zo kwamen, als verschillend gekleurde ballen op een Russisch biljart, alle partijen, die jacht maakten op het laatste briefje van het gekke testament van Professor Hathaway, tegen het vallen van de avond in het gat Bromborough terecht.
En toen begonnen vreemde gebeurtenissen, die de inwoners van het anders zo vredige Bromborough zich tot op heden herinneren. De mop was natuurlijk, dat een brief, die des avonds in Alkmaar, Holland, wordt gepost, héús niet de volgende ochtend in Bromborough is.
Die doet er op zijn allervlugst 24 uur over. Dat hadden Bob, Lois en John óók op hun vingers kunnen narekenen, maar daar dachten ze pas aan na het telefoongesprek dat John om half tien 's morgens met Mrs Fentwick, de postmistress, had. Ze zaten gedrieën koffie te drinken in een klein café, en John kwam met een somber gezicht de telefooncel uit.
"Dóét ze het niet?" vroeg Lois opgewonden.
John ging zitten en dronk nijdig zijn kop koffie leeg.
"Jawel. Maar die stomme brief is er nog niet. Die doet er langer over van het vliegveld Londen naar Bromborough dan van Holland naar Londen."
Bob kreunde:
"O, jee! Maar àls die brief komt?"
"Dan stuurt ze hem door naar ons adres in Londen."
Lois keek schichtig om of niemand haar zag, sopte een koekje in haar koffie en zoog het op.
"Nu zit er weinig anders op dan wachten."
John trok een gezicht:
"Aan mijn neus! Ik bel vanmiddag wéér op of die brief er is. Dat stomme mens kan hem wel vergeten of een dag laten liggen." Zij gingen de stad in, en naar een bioscoop. Daarna gingen ze een paar nieuwe handschoenen kopen voor Lois, want die had haar beste, haar varkensleren, ergens laten liggen op een van haar wilde autoritten. Toen was het bij drieën.
"Ga mee naar een tearoom," zei John. "Ik ga weer eens opbellen." Toen hij ditmaal de telefooncel uitkwam, zag hij er uit of hij een mep had gehad met een zak vol moeren en bouten. Lois sprong bezorgd op.
"John! ... Je ziet wit! Wat is er?"
"Ze was zo nijdig als een spin. Barnett zelf heeft opgebeld vanuit Holland en ze weet nu niet wie of de echte Barnett is. Ze laat zich nu door geen enkele telefonische boodschap meer in de war brengen en die brief blíjft in haar brandkast liggen tot Barnett zich persoonlijk meldt en legitimeert."
"Dan is Barnett los!" riep Bob ontsteld.
Lois begon van schrik haar neus te poederen:
"Niet zeker. Hij kan opgebeld hebben vanuit het politiebureau waar hij vastzat."
Bob zei spottend:
"Zeker! Ze laten je op een Hollands politiebureau naar hot en haar op bellen."
John stak zenuwachtig een cigaret op:
"Drommel. Ze praatte over Britse consuls in Amsterdam. Dat betekent, dat de vent los is."
Bob tikte met een lepeltje op zijn kopje :
"Afrekenen! En als de raphazen naar Bromborough!"
John en Lois staarden hem aan:
"Wat moeten wij in Bromborough?"
"Het postkantoor overvallen soms, met pistolen en maskers?" "De rekening, juffrouw," zei Bob tegen de serveuse. "Natuurlijk niet, uilskuikens. De enige, die nu dat briefje nog uit de brandkast loskrijgt, is Barnett zelf. Er zit maar één ding op: het hem laten afhalen en hem meteen op zijn huid springen; met man en macht. Dáárvoor moeten we naar Bromborough, leperds."
John keek hem peinzend aan:
"En dacht jij nou, dat hij dat briefje af ging halen als hij onze neuzen zag? Dat laat hij rustig liggen. Daar ligt het veilig."
Bob schoof het geld van de rekening naar de juffrouw toe: "Weet hij dat wij weten waar zijn briefje gebleven is?"
John zei aarzelend:
"Nee. Dat zijn Arie en Jan heel slim van die politieagent te weten gekomen."
"Juist, broeder. Dus hij verwácht ons helemaal niet in Bromborough."
Lois stond op, met nieuwe moed bezield.
"Dus we hoeven alléén maar te zorgen dat hij ons niet in de gaten krijgt!"
John stond nu ook op:
"Naar het hotel; onze bullen pakken en met de auto naar Bromborough!"

* * *

Maar in de hall van hun hotel zat Arie Roos; met een rood en zeer nijdig gezicht. Bob, Lois en John stopten midden in hun draf en staarden hem aan of hij een geest was.
"Waar kom jij vandaan?"
"Ik zit hier al uren voor niets te wachten," snauwde Arie. "Ik voel me als een geklutst ei. Waar zijn jullie geweest?"
"Kom mee naar boven," haastte John, schichtig om
zich heen ziende. "We kunnen hier niet praten. Veel te druk." Nauwelijks was de deur van de hotelkamer achter hen dichtgevallen of Arie barstte los:
"Waarom laten jullie niet een boodschap achter waar je ergens zit?" "We wisten niet naar welke bioscoop we zouden gaan," verklaarde John.
Arie werd hoe langer hoe bozer:
"Heb je niets beters te doen dan naar een bioscoop te gaan! Jan en ik zijn vanochtend per vliegtuig uit Amsterdam gekomen; samen met Jeffries!"
"Jeffries?"
Arie zag met grimmige voldoening, dat die mededeling insloeg als een bom.
"Ja, Jeffries! En je kunt er machinegeweer op zeggen, dat hij naar Bromborough is doorgereisd."
Bob sprong naar voren en greep Arie's dikke arm:
"Hoe weet hij nu iets van Bromborough af?"
Arie wierp in wanhoop zijn armen omhoog :
"Ik weet het ook niet zeker! Daar loop ik al uren over te piekeren. Ik weet niet zeker, dat hij naar Bromborough is, maar Jan probeert nu zijn spoor vast te houden."
Bob trok een lelijk gezicht:
"Daar zal-ie een harde dobber aan hebben. Die Jeffries is zo glad als een paling. Als die driemaal snel van taxi verwisselt en twee keer van een rijdende bus springt, is Jan 'm kwijt."
John zei:
"Komt er ook niets op aan. Wij weten waar dat briefje is en wij gaan naar Bromborough. Pak een koffer met touw, gummistok, staaflantaarns en dat soort dingen en wij vertrekken over een kwartier."
"Hèhè," zei Arie. "Eindelijk actie. Ik heb me op zitten eten van ongeduld, beneden in die hall. Ik heb van zenuwen niet kunnen eten."
Ze hielden alle drie op met pakken en keken Arie aan.
"Dan moet het wel héél, héél erg geweest zijn," mompelde Bob. "En nu ik jouw vervelend gezicht weer zie, en er tegenaan moet kijken, kan ik wéér niet eten," snauwde Arie, die nog steeds niet verzoend was.
Een kwartier later reden ze de garage van het hotel uit; in John's groene, open wagen; op weg naar Bromborough.

* * *

Jan Prins, als een terrier zo vastberaden het spoor van Jeffries volgend, was dat heerschap inderdaad kwijtgeraakt ... door het stomste wat je je kon indenken: doordat hij geen Engels geld bij zich had! Arie en hij hadden 's morgens hun vliegtuigbiljetten betaald in Hollandse contanten; in Amsterdam. Ze hadden maar íéts meer meegenomen dan hun reisgeld, want anders kregen ze alleen maar last met de douane, en als ze Engels geld nodig hadden, in Engeland, konden ze dat van John Bennett krijgen. Reizigers op een boot komen er gauwer toe, hun laatste Hollandse contanten om te wisselen in ponden en shillings, maar in een vliegtuig is dat altijd lastiger; dat kan elke reiziger je vertellen.
Tóch had Arie kans gezien, in het restaurant van het Engelse vliegveld, nog wat guldens om te wisselen, maar bij hun haastig afscheid op het vliegveld, toen Jan een taxi nam om Jeffries' taxi te volgen, had Arie bijna al het Engelse geld bij zich gehouden! ... En daar reed Jan Prins, prinsheerlijk in een ouderwetse Engelse taxi, achter de taxi van Jeffries aan. De dag was fraai - de zon scheen - en Jeffries scheen er zich totaal niet om te bekommeren of hij al dan niet werd gevolgd. Zijn taxi reed tenminste niet harder dan een kilometer of zestig. Het is een heel eind van London Airport naar Londen en Jan zat al ongerust naar de taximeter te loeren, tot hij ineens in zijn zak greep ...
een klein beetje Engels geld en de rest Hollands te voorschijn toverde. Hij klopte meteen op de glasruit, die hem van de chauffeur scheidde:
"Hey, driver ... Neem je Hollands geld aan?"
"No," zei de chauffeur, kort en bondig.
"Dat is óók een bak! Ik heb niet genoeg Engels geld om mee naar Londen te komen!"
De chauffeur draaide zijn hoofd niet eens om:
"Waarom neem je dan een taxi inplaats van de bus?"
"Omdat ik die taxi daar vóór me moet volgen. Ik mag die man niet uit het oog verliezen."
Ditmaal draaide de chauffeur het hoofd wèl om. Hij staarde Jan Prins aan, gedurende twee tellen, keek naar de weg voor hem en zei: "Detectiefje spelen in taxi's is een dure lol, brer. We zullen eens effe stoppen en de kas opmaken."
Er hielp geen vader of moeder aan. Engelse taxichauffeurs zijn een hulpvaardig, maar ook zeer practisch slag, en totaal niet in de war te praten. Of Jan nu smeekte of protesteerde; de chauffeur stopte langs de weg, keerde zich om, met één oog dichtgeknepen tegen de rook van zijn Players sigaret en begon Jans Engelse geld na te tellen. "Da's net genoeg om je tot Londen te brengen," besloot hij. "Maar ook geen penny meer."
"Neem dan een paar Hollandse guldens als tip?" smeekte Jan. "Okay ," zei de chauffeur. "Kenne me doen. Die raak ik wel weer kwijt. Daar gaan we weer, broer."
Jan schuimbekte bijna van machteloze woede. Ze hadden minstens vijf minuten verloren. Hij boog zich voorover:
"Probeer nou asjeblieft die andere taxi weer in te halen. Die reed niet harder dan zestig."
De chauffeur wees vooruit:
"Dáár ligt Londen al, broer, en daar hebben ze maximum snelheid. Halen we niet meer in."
Jan werd ineens ziedend kwaad:
"Laat me er dan hier maar uit! Dan pik ik de bus wel op.' "Okido," zei de chauffeur onverstoorbaar. "Maar neem één ding van mij aan, broer: echte detectives worden nooit nijdig."
"En goeie taxichauffeurs doen niet zo stom als jij," riep Jan terug. Het zag er even naar uit of Jan midden op de weg naar Londen een pak slaag zou krijgen, maar het bleef bij een machtig nijdig gezicht en een gepeperde taxirekening.
En daar stond Jan; in de klare Augustus-zonneschijn; op gezichtsafstand van Londen, met een humeur zó afgrijselijk, dat hij lust had om van louter ergernis in de kroossloot langs de weg te springen. Maar dat zou hem niet veel helpen. Hij moest trachten, het verloren terrein zo goed mogelijk te herwinnen. Hij nam zijn koffertje op en begon langs de weg te sloffen naar de eerstvolgende bushalte. Het werd snel warmer en warmer en zijn humeur werd er niet beter op, toen hem, tweehonderd meter vóór de halte, de bus achterop kwam, die weer vertrok vóór hij, dravende de halte had bereikt. Jan, hijgend en zwetend, stond rood van kwaadheid stil en zag de bus dertig meter verder wegrijden.
"Het lijkt wel of alle motorverkeer vandaag tegen me samenspant!" riep hij. "Enfin ...sjokken maar weer!"
Bij de bushalte was een telefooncel. Bij de telefooncel stond een taxichauffeur op te bellen. Jan klampte hem aan, wisselde een gulden voor een paar Engelse telefoonmuntstukken en klom de cel in. Na enig gezoek in de dikke, Londense gids vond hij het nummer van het hotel der Bennetts.
"Very sorry, sir," hoorde hij een minuut later. "Meneer en juffrouw Bennett zijn een uur geleden het hotel uitgegaan."
"Geen boodschap achtergelaten?"
"Sorry, sir. No sir.."
Jan bengde boos de hoorn neer en verliet haastig de telefooncel. De zon brandde op het kleine ding neer en hij wàs al bezweet van het vergeefse rennen achter de bus aan. En toen kreeg hij de schok van zijn leven. Uit de richting Londen kwam een taxi aanrollen, die langzamer begon te rijden, en vlak voor hem stopte. Het achterportierraam werd naar beneden gedraaid en het pokergezicht van Jeffries zei:
"Hello, jongetje Prins. Ik was je al kwijt."
Jan staarde hem aan, of hij een sprekende olifant was. Dat je iemand op die hielen trachtte te volgen was één ding. Dat je die iemand kwijt raakte, was pech. Maar dat die iemand, als hij je had afgeschud, omdraaide en zijn achtervolger ging zoeken, was de waanzin gekroond!
"Stap in," zei Jeffries. "Het was zo ongezellig zonder je achter me aan. En ik wilde wat met je bespreken."
Jan, die nog steeds boven in zijn hoofd een gevoel had, of hij een lichte zonnesteek merkte, nam zijn koffertje op en stapte in de taxi. "Terug naar Londen," beval Jeffries, en keerde zich tot Jan, die naast hem zijn verhit gezicht zat af te vegen.
"Je hebt het nogal warm. Een ijsje? Een Coca-Cola? Een lolly?" Jan hield op met vegen en keek Jeffries donker aan:
"Voordat we met jou klaar zijn, kon je wel eens behoefte hebben aan een slokje fris water tegen de schrik."
Jeffries grijnsde:
"Geen slecht antwoord voor een aap van een jongen. Je bent niet op je mondje gevallen. Maar vertel eens: waar is je roodharige vriend Roos gebleven?"
Jan keek naar de naderende huizenblokken van Londens voorstad en stopte de zakdoek weer in zijn zak:
"Die is naar de dokter gegaan. Hij had pijn in zijn buik." Jeffries schudde meewarig het hoofd:
"Tjonge, tjonge. Die arme dikkerd toch. Dat heb je er van als je altijd zoveel eet."
Jan keerde zich ongeduldig tot hem:
"Wat wóu je nu eigenlijk van me?"
Jeffries keek gemaakt-achteloos uit het raam:
"Och, eigenlijk niets. Je alleen een waarschuwing geven." "Dat is machtig aardig. En waarvoor?"
"Luister. Het is nu er óp of er ónder. Ik ben hier weer in Engeland. Ik heb hier overal lui zitten, die me helpen en jij bent op vreemd terrein."
"En wat zou dat?"
Jeffries boog zich naar hem over en zei nadrukkelijk:
"Dat zou zóveel, dat ik je een mep op je hersenpan geef, die je heugen zal, als ik nog één keer merk, dat je mijn spoor volgt." Jan blies zijn wangen op en zei spottend:
"Poeh! ...En waarom ben je dan daarnet omgekeerd, toen je me kwijt was?"
"Om je aan te bieden met mij méé te werken inplaats van tegen me." Jan staarde hem aan en barstte in gelach uit :
"Met jou meewerken? Nog nèt zo lief met een nest ratelslangen! Jij zou jezelf nog beduvelen als je het niemand anders kon; zó gek ben jij op beduvelen!"
"Okay," zei Jeffries, kwaad. "O.K. Ik heb je gewaarschuwd." Jan was tóch nieuwsgierig. De taxi was nu in de buitenwijken van Londen en naderde het hart van de stad.
"Hóé zou je dan willen dat ik je hielp?"
Jeffries boog zich naar hem over:
"Als ik je eens vertelde dat ik wist waar Barnett dat laatste papiertje had heengestuurd?"
Jan staarde hem aan:
" Weet jij dat dan?"
Jeffries grijnsde zelfvoldaan:
"Ja, dat weet ik!"
Jans hersens draaiden op volle toeren. Hoe, voor de hier-en-daar, kon Jeffries dit weten?
"Maar als je dat weet, waar heb je mij dan voor nodig?" "Ik wil met je ruilen. Ik zal je vertellen waar dat papiertje is, als je iets voor mij wilt doen."
Jan maakte een minachtend gebaar met de hand:
"Ruilen? Laat me niet lachen! Dat weten wij ook!"
Jeffries schoot met een ruk overeind en zijn gezich veranderde: "Dat is alles, wat ik weten wilde. Chauffeur ... stoppen! Deze jongeman gaat er hier uit." De taxi schoof naar de linkerzijde van de straat en Jeffries zette het portier open.
"Dag, jongeman." Hij drukte Jan een shilling in de hand en lachte om Jan's verbijsterd gezicht. "Ga een Coca-Cola drinken op mijn kosten."
De volgende seconde was de taxi in het snorrende verkeer opgenomen.
Jan stond als vastgezogen op de trottoirband; starend naar de shilling in zijn hand. Hij besefte nu, welk een ongelooflijke ezel hij was geweest. ..en besefte welk een geslepen snaak die Jeffries was. "Die boef heeft me er in laten tippelen," gromde Jan. "Is er iets ernstigs gebeurd? ...Neen ; direct niet. Maar effries wist niet zeker, óf wij het wisten; nu weet hij et wel!" Hij smeet kwaad de shilling in de goot, zag et ding wegrollen, herinnerde zich dat hij bijna geen Engels geld had, rende er achteraan en raapte hem eer op. "Van de andere kant weten wij nu ook, dat hij het weet. Maar het andere is erger. Jan, Jan ; dit is geen beste dag voor je; hoe je het ook bekijkt! "
Jan zag echter één ding heel helder: als Jeffries inderdáád wist, waar het briefje te krijgen was ... dan moest hij, Jan, geen minuut verliezen en naar Bromborough! Hij dook weer café's binnen, dronk koffie en probeerde zijn Hollandse geld te wisselen. Hij ving twee keer bot,
maar in het derde kroegje trof hij een zeeman, die op Holland voer. Die hielp hem ... met een verlies van 20%. Maar Jan was gered! Hij klom op een bus reed naar Liverpool Street Station, kocht een kaartje derde klas naar Bromborough en besteedde de rest van de tijd, tot de trein vertrok, met het afspieden van het perron ... of hij geen Jeffries zag.
Maar de trein vertrok zonder Jeffries aan boord. Dáár durfde Jan een eed op doen!

* * *

Om kwart vóór een in de middag was Jeffries uit Londen vertrokken, in een gehuurde, vrij snelle twoseater. De kap van de wagen was naar beneden; de motor zoemde zonder bijgeluiden en de benzinetank was vol. Jeffries, aan het stuur, voelde zich kiplekker. Hij had een auto; hij wist, dat zijn laatste, kostbare papiertje veilig in Bromborough lag te wachten en hij was weer op Engels grondgebied, inplaats van in dat akelige Holland, van welk mest- en waterland hij de taal niet sprak.
Het is een héél eind van Londen naar Bromborough, dat een klein, landelijk plaatsje is in het graafschap Cheshire, ten Zuiden van de Mersey bij Liverpool. Het komt op de meeste atlassen niet eens voor.
Jeffries reed in één ruk door, uren lang en passeerde Birmingham, Wolverhampton en Stafford, op de grote weg naar het NoordWesten, maar tegen zeven uur in de avond, met Stafford achter zich, begon zijn maag dusdanig te knorren dat hij ging uitkijken naar een café, om wat te eten.
De weg tussen Stafford en Chester is rijk aan oud-Engelse herbergen, en Jeffries pikte er een uit, waar geen auto's voor stonden, zodat hij kans had, snel te worden bediend. Hij zette zijn two-seater voor de lage glas-in-lood-ramen, ging vlak bij een open venster zitten, waaromheen stokrozen en kamperfoelie groeiden en bestelde het typisch-Engelse maal: brood, oude kaas en een fles bier.
Hij had een pijnlijke rug van het ingespannen zitten tijdens de snelle rit, maar het koele bier kikkerde hem aardig snel op. In een kwartier had hij zijn maal naar binnen en hij zat juist op zijn gemak een cigaret te roken, alvorens weer achter het stuur te kruipen, toen uit de richting Stafford een open, groene auto kwam aanrollen, met vier personen er in. Jeffries schoot met een schok overeind. Die jongen met dat fel-rode haar ... die lange, gebruinde jongeman aan het stuur ...en die oude, grijsgroene sport Bentley? Er was geen twijfel aan! Dat was de auto van de Bennetts, met achterin die twee apen van jongens, die hem de laatste dagen het leven zo zuur hadden gemaakt. Natuurlijk waren die op weg naar Bromborough; waar zouden ze anders heen rijden?
Jeffries knorde binnensmonds een lelijk Engels woord en piekerde er over hoe in vredesnaam die bengels er achter hadden kunnen komen, waar dat laatste briefje zat. Enfin - wat dééd dát er toe! Hij zou hen vóór zijn! Hij zou ze schaakmat zetten ... en goed ook! Hij betaalde, klom in zijn autootje en reed met een kalm gangetje van dertig mijl de weg naar Chester op. Hij vond het helemaal niet nodig om de groene auto in te halen. John Bennett en die vlegels mochten rustig het eerst in Bromborough arriveren.

* * *

Jan Prins, die in de trein van ongeduld op zijn knokkels had gebeten, elke keer als gestopt werd met groot gerinkel en geratel van koppelingen en ruiten, rolde eindelijk, om half acht die avond, het station van Eastham binnen.
"Eastham and Bromborough, sir," waarschuwde de conducteur en zag zijn jeugdige passagier, zonder jas, hoed of bagage, op zijn dode eentje uitstappen op het
kleine perronnetje, waar twee oudere inwoners op een bank pijpen smookten en hem nieuwsgierig bekeken.
"Goeden avond. Hoe kom ik in Bromborough?" vroeg Jan, in goed Engels. De twee oude mannen staarden hem een tijd aan door mistwolken uit hun pijpen. Eindelijk antwoordde de ene: Ge kunt gaan wandelen."
"Nee, maar," zei Jan. "Daar had ik niet aan gedacht. En hoe lang duurt dat?"
De twee oude mannen keken elkaar aan, zogen aan hun pijpen en besloten eindelijk, dat geheim aan hem te verklappen.
"Een uur, agge stevig aanstapt," zei de ander.
"Is er geen vluggere manier?"
De stationschef, die eerst de trein had laten wegrijden, en nu achter Jan stond te luisteren, tikte hem op de schouder:
"Als het er u om te doen is, snel in Bromborough te zijn, ga dan wandelen. Het is mooi weer. Er is hier maar één taxi en die kan wel pas om middernacht terugkomen."
Jan was al op pad; een kronkelende buitenweg af, tussen knoestige, oude bomen met hier en daar een paar huizen, een herberg of een boerderij. Het was moeilijk te zeggen, waar een dorp begon of waar open land was; de huizen, farms en winkels lagen met grote tussenruimten overal verspreid. Het was een prachtige zomeravond en Jan wandelde flink door, met zijn jasje over de arm, want hij begon het flink warm te krijgen; zo warm, dat hij, na een half uur tippelen, een herberg binnenstapte om een glas limonade te drinken.
Aan een zware, ronde tafel zaten vier mannen te kaarten. Een vijfde, kennelijk de eigenaar, zat op een achterstevoren geplaatste stoel, en keek toe. Achter de tapkast stond een dik, blond meisje glazen af te drogen.
Jan had tijdens zijn vorige bezoeken aan Engeland al geleerd, dat bijna alle bars bediend worden door meis
jes, inplaats van door kellners, zoals in Holland. Hij stapte op de tapkast af en bestelde :
"One Coca Cola, please. Cold."
Hij kreeg prompt een flesje koude Cola, dronk het dorstig leeg en informeerde :
"Hoe ver is 't nog naar Bromborough?"
De vier kaarters keken niet op. De eigenaar staarde Jan aan en bleef staren.
"Niet zo ver," bromde hij eindelijk.
De blonde bargirl zette een glas weg, en zei tegen Jan:
"Dit is Bromborough."
"O," zei Jan. "Aha. Nog een Cola. Hoe ver is 't dan naar het postkantoor?"
Een der kaarters, een klein mannetje met een enorm lange neus, keerde zich in zijn stoel om en keek Jan doordringend aan: "Mot je naar het postkantoor? Loop dan met mij mee. Ik ga direct die kant op. Effe dit spelletje uitmaken."
"Graag," zei Jan, dronk zijn tweede Cola leeg, betaalde en stapte even later met de kleine man de deur uit; zijn jas over zijn arm. Zij hadden nog geen twintig pas over de weg gelopen, door de schemering, of de kleine man vroeg:
"Je bent geen Engelsman, hè, naar je spreken te oordelen." "Hollander." - Jan keek scheef naar zijn metgezel.
"En bent u geen zeeman?"
"Waar zie je dat aan?"
"Aan de manier van lopen. Met handen in broekzakken en wijdbeens."
De kleine man bromde goedkeurend :
"Niet slecht opgemerkt. Ik ben tweede stuurman op de "Mersey Hope". Ligt nou op stroom midden in de Mersey. Vertrekt morgen. Ik slaap vannacht bij mijn tante op het postkantoor."
Jan keek hem verbaasd aan :
"Slapen op het postkantoor?"

"De postmeesteres is mijn tante. Daarom moet ik er heen. Mijn naam is Jackie Brass."
Jan schudde zijn hand.
"Jan Prins. Dat is een bof. Uw tante moet ik nét hebben." Jan wandelde door en begon heel hard te denken. Het was niet eens gek bekeken, met deze zeeman mee te lopen, en een of ander smoesje te bedenken, als reden, waarvoor hij die postkantoorhoudster nodig had. Misschien vroeg die tante hem op een kop koffie en kon hij daar rustig blijven plakken tot Jeffries kwam opdagen ; dan zat hij met zijn neus bovenop alles wat er gebeurde.
Hij zou maar zo dik mogelijk met die zeeman aanpappen ... Zij wandelden verder, pratend over zeereizen en schepen, door de warme zomeravond.

* * *

De groene, open auto van de Bennetts, overdekt grijs stof, stond voor de ouderwetse gevel van het "Bromborough Hotel" en boven, op een kleine, ijlings gehuurde kamer, was krijgsraad. John Bennett zat in de vensterbank van het open raam, met een paar vuile vegen over zijn gezicht, want ze hadden een lekke band gehad. "Was in vredesnaam je snoet!" beval zijn zuster.
John keek ongeduldig op zijn polshorloge:
"Geen tijd voor. En het is toch al zowat donker. Het is nu kwart voor negen. Het postkantoor hier is een gemoedelijke geschiedenis, zoals we gezien hebben, in een oude winkel, en je kunt een restante brief op elk uur van de avond in de keuken af gaan halen. Dat heeft de baas hier mij net verteld. We moeten meteen beginnen dat postkantoor en de wegen erheen in de gaten te huden."
Arie Roos en Bob Evers stonden over de tafel gebogen
en bestudeerden een plattegrond van Bromborough, van de portier geleend.
"Het postkantoor," vertelde Bob, de kaart lezend, ligt aan de lange, smalle dorpsweg, in een rij huizen en winkels. Er tegenover liggen óók winkels. Maar verderop, aan beide kanten, zijn stukken open terrein en bomen. Ik stel voor, dat een van ons ergens in een portiek gaat staan, om het postkantoor in de smiezen te houden. Nummer twee posteert zich een eind verder de weg af ..."
"Bij het alleenstaande huis van tandarts Drake."
"Hoe ver is dat van het postkantoor af?"
"Ongeveer 500 meter. Er ligt een tuin om Drake's huis heen volgens de kaart."
"Prima. En nummer drie kiest positie ..."
"Achter een lange, vervallen muur; een paar honderd meter aan deze kant van het postkantoor."
"Wat ligt er achter die muur?"
"Open terrein, volgens de kaart; met bosjes."
"Waarom staat die muur daar dan?"
Bob keek boos op :
"Weet ik dat? Misschien om de veldmuizen te weren. Er stáát een muur. Een kaart zegt niet, waarom."
Arie besliste:
"Ik ga in de tuin van tandarts Drake zitten."
"Ik kies de muur," grinnikte Bob. "Misschien kan ik onderwijl uitvissen, waarvoor die daar staat."
"Dan is de portiek voor mij," besloot John. "Kan ik nog naar de aardige dorpsmeisjes kijken ook."
Prompt kwam er een protesterende meisjesstem en zijn zuster stapte naar voren. Het rossige zomeravondlicht glansde op haar goudgele haren.
"En wat moet ik intussen doen? Hier zitten en sokken breien?" Haar broer werd geestdriftig:
"Een prachtidee, Lois! Kun je de mijne intussen stoppen? Er zitten zoveel gaten in, dat het wel visnetten
lijken. Maar hier blijven moet je. Hou de auto startklaar en fungeer als centraal punt, waar we allemaal onze berichten kunnen afgeven als dat nodig is. Anders lopen we als idioten naar elkaar te zoeken." Arie voegde er aan toe:
"En vergeet Jan Prins niet! Die is nog steeds op het spoor van Jeffries. Die twee kunnen elk moment hier komen binnenvallen en dan moet Jan weten waar we zitten."
Lois zonk triest op een bankje bij de lege open haard neer. "Okido. Schiet maar op, jullie. Ik zal wel met mijn tenen spelen."

* * *

John nam een bos pinkdik henneptouw op, trok zijn jasje uit en begon het lange koord om zijn middel te wikkelen. Het was een veel te lang eind om in zijn zak te stoppen. Ze hadden allang geleden geleerd, dat ze op hun tochten altijd moesten zorgen, touw bij zich te hebben, voor het geval er iemand moest worden gebonden. Ze namen ieder een staafzaklantaarn en vertrokken in grote haast. John's gezicht zat nog steeds vol met vuile vegen, wat de portier van het hotel wel enigszins verbaasde.

* * *

Op dezelfde tijd dat John, Arie en Bob het Bromborough Hotel verlieten, liet Jeffries zijn twoseater stoppen voor het politiebureau in Eastham. Er stond een dikke brigadier in de deur; zijn geüniformeerde buik koesterend in de ondergaande zon. "Goeden avond." Jeffries nam beleefd zijn slappe hoed af. "Ik kom om politie-bescherming verzoeken."
De grijze ogen van de dikke politie-brigadier gleden ietwat verbaasd over het figuur van Jeffries. Deze zag er niet bepaald uit als iemand, bevreesd voor grote honden, struikrovers of Coloradokevers.
"Politiebescherming?"
"Inderdaad. Bromborough valt toch onder het district, bewaakt door de politie van Eastham?"
De constabel verhief zijn biervat-borst:
"Welzeker."
"Ik moet een uiterst belangrijke poste restante brief ophalen aan het postkantoor in Bromborough. Begrijpt u? Een stuk van de grootste waarde. Ik word achtervolgd door onscrupuleuze lieden, vermoedelijk spionnen, die al enkele malen getracht hebben, mij te overvallen."
"Aha! Pogingen tot overval met geweldpleging! Juist. En deze onverlaten zijn hier in de buurt?"
"Erger dan dat. Zij zijn mij gevolgd van Londen af."
"Aha. Hinderlijk volgen!" - De dikke brigadier draaide zich op zijn hakken om en riep het nog donkere bureau in: "Dinwiddie!" "Brigadier?"
"Enkele onverlaten, vermoedelijk buitenlandse spionnen, zijn vanuit Londen Bromborough binnengedrongen en maken ons district onveilig. Ik begeleid deze heer, op wie zij het gemunt hebben, persoonlijk naar Bromborough. Neem de dienst over."
"Yes, sir."
De dikkerd, buik vooruit, kin geheven, stapte naar Jeffries' twoseater.
"Vooruit maar, sir. U bent onder politiebescherming."
"Heerlijk," zei Jeffries, met een verborgen grinnik, sloeg het portier dicht achter de enorme politieman, liep om de wagen heen en reed de weg naar Bromborough op. Het was nu al zo donker, dat hij zijn koplampen moest aansteken.

* * *

De politeman Dinwiddie, op het bureau achtergebleven om de dienst van zijn brigadier waar te nemen, voelde zich zeer gewichtig. Bovendien had hij als verloofde het dikke, blonde barmeisje, uit de herberg, waarin Jan Prins zijn Coca Cola had gedronken. De brigadier was er op tegen als zijn ondergeschikten de politietelefoon gebruikten voor familiekletspraatjes, en dus was het geen wonder, dat Dinwiddie, brandend van verlangen enkele woorden te wisselen met zijn geliefde, haar opbelde zodra de wagen met Jeffries en de dikke brigadier uit het gezicht was verdwenen.
"Maisy? ...Met Dennis. ..Ja, ik kan even opbellen, want de brigadier is weg. Ik neem de dienst waar. Luister! Kijk vanavond uit als je naar huis gaat, want we krijgen juist bericht, dat een bende ongure spionnen uit Londen hierheen is gekomen ... Waarvoor? ... Dat kan ik je niet vertellen ..." - Dinwiddie schraapte gewichtig zijn keel "Ah ... uh ... dienstgeheim. Vermoedelijk spionnen in dienst van een, eh ... vreemde mogendheid en zeer gevaarlijke lieden ..." "O, Dennis, wat griézelig!"
Een minuut later wisten alle gasten van de herberg dat een bende atoomgeheimspionnen, waaronder Russische agenten, met vuurwapens en snelle auto's uit Londen was gearriveerd en dat de leden hiervan door Bromborough rondslopen. De kruidenier, die in de herberg een glas bier dronk, belde zijn vrouw op om alle ramen en deuren te sluiten en te grendelen, ongeacht de warmte. De eigenaar van de herberg telefoneerde de directeur van de plaatselijke bank. De apotheker werd verwittigd; ook de notaris en de dorpsdominee.
Binnen een kwartier na het vertrek van Jeffries bij het politiebureau was half Bromborough gealarmeerd.

* * *

Tijdens zijn wandeltocht naar het postkantoor, met de zeeman Jackie Brass, had Jan Prins genoeg tijd gehad om een prima smoes te bedenken. Toen ze het postkantoor bereikten, was het al bijna geheel donker geworden.
De voorkant van het kantoor was onverlicht.
"Laten we maar achterom lopen," zei Jackie.
Ze liepen tussen het postkantoor en de winkel er naast door over een pad van platte, onregelmatige zandstenen. In het achterhuis brandde licht achter hoge vliegenhorren in de open vensters. Jackie lichtte de klink van de achterdeur en stapte binnen.
"Hallo, tante."
De postmeesteres was klein en nogal mager, met rood haar, zoals veel mensen van Schotse afkomst. Zij zat aan een tafel achter vellen postzegels en doosjes geld en was bezig met behulp van een stompje potlood de kas op te maken.
"Ik heb iemand meegebracht, die jou hebben moet, tante. Een jongen uit Holland."
Jan groette beleefd.
"Goede avond, mevrouw. Is er een telegram gekomen voor Jan Prins?"
Zij schudde langzaam het hoofd :
"For Jan Prins? Ik heb maar één telegram gekregen vandaag en dat was voor de dokter. Logeert u hier in Bromborough?"
Jan draaide zijn kletsverhaal af:
"Neen, mevrouw. Een neef van mij, die John Bennet heet, en ik, waren samen op reis door Engeland, toen hij in Chester bericht kreeg dat hij voor zaken terug moest naar Londen."
"Wat vervelend," zei de postvrouw.
Jan haalde de schouders op:
"Niets aan te doen! Maar hij wilde mijn vacantie niet bederven en liet mij met de trein doorreizen naar hier. Ik zou hier op het postkantoor vanavond een telegram vinden, met bericht waar hij me weer op zou pikken."
"Ik heb nog geen telegram voor u gekregen. Maar het kan nog wel komen. Wilt u een kop koffie?"
Ziezo. Dat was waar Jan op gerekend had. Hij ging met een zucht zitten.
"Eerlijk gezegd, graag. Ik ben doodmoe ..."
"Ga zitten, jongen," zei Jackie, de joviale zeeman, haalde zelf een fles bier uit een kast en trok die open. Jan was heel tevreden. Hij zat nu met zijn neus in het postkantoor - midden er in - en Jeffries was een heel lepe jongen, als die zijn brief afhaalde zonder dat Jan hem in de gaten had. Slechts één ding zat hem nu nog dwars: waar waren John, Lois, Bob en Arie? ...

* * *

Arie Roos maakte de herrie aan de gang door pruimen te snoepen. John, Bob en Arie waren in de schemering de dorpsweg afgewandeld. Eerst dook Bob Evers achter de muur, die honderden meters ver de weg begrensde - bemost, en hier en daar verbrokkeld. John Bennett verdween vlak tegenover het postkantoor in een portiek. Arie, op zijn eentje, kuierde kalm verder, bereikte het vierkante, bakstenen huis, staande in een grote tuin, dat aan tandarts Drake toebehoorde, sprong een eindje er voorbij over een heg en zat even later tussen twee bessenstruiken in een boomgaard. "Jasses!" riep Arie gesmoord, onderzocht waar hij in had gepakt en ontdekte tot zijn opluchting een zachte pruim.
"Tjonge! Pruimebomen." Arie was van nature altijd op eten ingesteld. Door het haasten van die dag had hij aan voedsel niet veel ontvangen en nu kwam hij pardoes in een pruimeboomgaard terecht! ...Arie kon, ondanks zijn dikte, boompje klauteren als de beste en hij had juist met één hand de onderste dikke tak beet, toen een stel vingers als een vosseklem zijn enkel greep:
"Jóu heb ik eindelijk te grazen! Dief! Rover!"
Eén enkele seconde had Arie het wilde idee, dat Jeffries hem te pakken had - toen kwam er een forse ruk aan zijn been. Arie schoof langs de stam van de pruimeboom naar beneden en haalde een vierkante centimeter vel van de punt van zijn dikke sproetneus. Hij belandde op
het gras met een smak, zag tegen het licht van de sterren het silhouet van een forse man en constateerde dat die totáál niet op Jeffries leek. De hand, die Arie's enkel had omkneld, rukte hem nu aan een arm omhoog:
"Jij aartsbengel van een pruimendief! ...Dáár zul je lol van beleven!" Arie was zozeer in de war, dat hij prompt vergat dat hij in Engeland was, en in het Hollands begon te stamelen dat hij nog nooit een Bromboroughse pruim gezien had, laat stáán gestolen. Zijn overweldiger staarde eerst verbaasd neer op Arie's hoofd, boog zich toen wat voorover en vroeg in het Engels:
"Wat zullen we nou beleven? Wat brabbel je, boef? Russisch?" "Hollands," hijgde Arie in het Engels. "Laat me los! Ik heb geen pruimen gestolen. Ik ben de zoon van de Hollandse gezant en ik zoek mijn zuster!"
Deze bewering was zo volslagen krankzinnig, dat Arie's overvaller van verbazing zijn greep op Arie's bovenarm even liet verslappen; Arie liet zich meteen vallen, voelde zijn arm loswringen en was het volgend moment als een haas tussen de pruimebomen weggedoken. De man boven hem gaf een bries vn woede en zette hem na. Arie was daar eerst niet bang voor - zoals vele dikke jongens kon hij machtig snel hollen - maar gauw merkte hij tot zijn schrik, dat zijn achtervolger hem geen centimeter toegaf en zelfs nog scheen te winnen.
- Dat gaat mis! dacht Arie. - Hier moest raad worden geschaft! Voor hem uit hield de boomgaard op en doemde een donkere massa bosjes en struiken op. Rhododendrons! Arie was op het punt met een sprong midden tussen die struiken te verdwijnen, toen hij tot zijn schrik daar een man zag staan in een lichtgrijs pak.
"Oei-joei!" zei Arie, probeerde in te houden, maar haalde het net niet en tuimelde de man in het lichte pak met een smak in de armen. Op het moment van de botsing voelde hij, dat het helemáál geen man was, maar
een tuinstandbeeld. Het beeld wankelde onder de schok, kantelde achterover en het volgend moment was de avondlucht vervuld van het lawaai van brekend glas. Achter de rij rhododendronstruiken lag een lage broeikas, waar het beeld in zijn volle lengte op was gesmakt. Het was een herrie om half Bromborough een hartaandoening te bezorgen en Arie dook als een konijn weg ... juist op tijd, want hij had terrein verloren met die omarming van het standbeeld, en ontsnapte maar nét aan een woeste greep van zijn woedende achtervolger, die nu begon te brullen:
"Mr Drake! ...Simpson! ...Houdt de dief!"
In het huis van tandarts Drake gingen nog enkele lichten aan. De tuindeuren vlogen open en twee mannen stormden naar buiten. "Daar gaat-ie! Grijp hem!"
Arie begon het nu machtig benauwd te krijgen, zigzagde tussen de pruimebomen door, zag de heg weer opdoemen, nam een wanhopige sprong. ..en rende de dorpsweg van Bromborough af, zo snel zijn sproetige, dikke benen maar wilden.
"Als ik nu maar de langste adem heb! " hijgde Arie.
Achter hem aan stormde het drietal woedende mannen; vermoedelijk tandarts Drake zélf met een tuinman en een butler, of een huisvriend. Een meter of tweehonderd vóór Arie uit kwam een auto de weg af, die plotseling zijn koplampen inschakelde.
- Ze zien ons natuurlijk hier hollen, dacht Arie. - Enfin - rennen maar!
De weg was smal en hij moest de wagen rakelings passeren. De auto stond nu stil! Op het moment, dat hij de motorkap voorbijholde, zwaaide plotseling het portier open en ving hem op. Een blauwe mouw schoot te voorschijn en ving Arie's nek in een ijzeren vuist.
- Nou - ze hebben hier in Bromborough allemaal goeie knuisten, dacht Arie hijgend. Hij probeerde niet eens, zich te verzetten, want hij was nu zo uitgeput, dat zijn
knieën trilden. Hij snoof en blies als een oude stoomtramlocomotief. Een dikke brigadier van politie wrong zich uit de open auto. "Zo, zo. En wat hebben we hier?"
"De pruimendief!" gilden de drie achtervolgers, die nu de auto óók bereikten. "Op heterdaad betrapt in een boom! De pruimendief waar we al een week op loeren!"
- Goeie morgen, dacht Arie bezorgd. - Daar klets ik me niet in één, twee, drie uit. Ik zal eerst moeten bewijzen dat ik vanmiddag pas in Bromborough ben gekomen en dán uitleggen wat ik in die pruimeboom wou uitvoeren ... En toen stokte zijn adem en hij staarde naar het gezicht van de man achter het stuur van de twoseater: Jeffries!
Jeffries tuurde naar het bezwete gezicht van de rode Arie. De volgende seconde legde hij snel zijn vinger op zijn lippen: - Mond houden!
Arie kon machtig snel denken als het nodig was. Het was nu zéér nodig. Wat schoot hij er mee op als hij liet merken, Jeffries te kennen? Niets. Iedereen geloofde tóch alleen maar, dat hij een gewone pruimendievende dikzak was ...
"Ik zal héél braaf meegaan," beloofde Arie. "Politieman ... neemt u me astublieft mee, anders krijg ik van die mannen een pak slaag." "Nét of je dat niet verdiend hebt," bromde de brigadier, en zei: "Allright, Mr Drake; ik sluit hem wel op voor vannacht. Hij is in elk geval geen Engelsman - dát hoor ik zo al."
Hij haalde een stel handboeien te voorschijn, die fel schitterden in het licht der koplampen, knipte ze handig om Arie's polsen en trok de klep van de dickey-seat open.
"Mars, er in! En probeer niet weg te lopen, want met geboeide handen kom je niet ver."
"Yes, sir ," zei Arie gedwee en klom in de dickey. Hij kwam nu weer wat op adem en alles bij elkaar was hij niet eens ontevreden. Hij zat nu in één auto met Jeffries en dat was ook wat waard.
Maar wat, voor de hier en ginder, had Jeffries met die dikke politieman te maken? Zou Jeffries ook gearresteerd zijn? Dan lieten ze hem zijn eigen auto toch niet rijden? ...Of wel?
Jeffries schakelde in en de two-seater reed snel weg - richting postkantoor.

* * *

Dat was het begin van de deining in Bromborough die nacht. Terwijl Arie achter zijn vodden werd gezeten en Jeffries naar het postkantoor rolde, verbreidde het gerucht van vreemde, gevaarlijke spionnen in het dorp zich met een vaart als een brand in een hooimijt. Deuren werden gesloten; kettinghonden opgehitst; dochters naar binnen gehaald en ganzeroeren schoongemaakt. Niet sinds de vrees voor Hitler's invasie in 1940 was er zulk een krijgshaftige geest in het dorp geweest. John stond nog geen twee minuten in de portiek van een winkeltje in garen en band, menend, in het donker aardig verborgen te zijn, of uit een smal gangetje naast de winkel kwam een enorme, zwarte bouvier aandraven. Hij stopte prompt, kreeg John in de gaten en begon meteen zo oorverdovend te blaffen, dat alle ruiten tien meter in het rond in hun sponningen rinkelden.
"Koest, hond! " siste John.
De ruige hond deed twee pas achteruit, zette zijn nekharen overeind en barstte los met een lawaai als van zeven kennels wilde gladakkers. In de huizen aan de overkant gingen nieuwe lichten aan. Uit de winkel achter John kwam rumoer. John achtte het beter om te drossen, schoof voorzichtig de portiek uit en schurkte langs de gevels een winkel verder, maar de enorme hond hield hem bij; met stijve voorpoten en blaffend dat John's trommelvliezen er pijn van deden. Een heel klein meisje kwam het steegje uitgedraafd met een riem in de hand. Ze was iets hoger dan de kop van het hondemonster. Ze sloeg het beest de riem om zijn nek en begon te trekken. De hond trok prompt terug. Hij was zeker drie keer zo zwaar als het kleine meisje, en had vier poten om zich schrap te zetten.
"Papa! ... Papa!" gilde het kind.
Een dikke vrouw loerde door een kier van een voordeur en een passerende jongen op een fiets stapte af. Twee mannen kwamen uit huizen en bleven op een afstand staan turen.
"Die hond ziet wat verdachts," zei de een.
"Laat die hond los, zus!" riep de ander.
De jongen met de fiets ontstak plotseling een zaklantaarn en liet de straal pál op de gestalte van John schijnen, die nu nijdig begon te worden, want hij wilde maar één ding: vreedzaam en ongestoord uit een donker hoekje naar het postkantoor loeren.
"Doe dat licht uit m'n gezicht!" snauwde hij tegen de fietsjongen. "Waf-waf-woef!" barstte de bouvier weer los en rukte aan de lijn, blijkbaar verzot op John's kuiten.
"Niet zo'n grote mond, vrind!" vermaande een der twee mannen. Twee anderen kwamen ergens vandaan rennen met stokken in de hand. "Die hond gaat niet voor niks zo tekeer! "
"Hij heeft zijn gezicht gecamoufleerd!" riep een der nieuwaangekomenen. "Da 's geen zuivere koffie."
John veegde verbijsterd met een hand over zijn gezicht en herinnerde zich, dat het nog vol strepen en vegen zat, opgelopen bij het bezweet omwisselen van een autoband.
"Wat een onbetrouwbaar bakkes!" riep de vrouw door de deurkier. "Lionel! Lionel ...Kom es effe! ...Da's vast een van de spionne!" John voelde er niets voor om hier, vlak tegenover het postkantoor, het centrum te worden van een kring nieuwsgierige dorpelingen, met zaklantaarns, duistere
vermoedens, hooivorken en stevige knuisten. Stel je voor dat Jeffries zo meteen aan kwam wandelen en hem daar zag staan in het licht van zaklantaarns! Hij werd wat zenuwachtig, knoopte zijn jas los en sjorde zijn broek wat omhoog. Meteen een luid geroep:
"Hij hep een touw om ze middel!"
"Hij is een inbreker!"
"'t Is een spion! Grijp hem!" ,
John herinnerde zich het touw om zijn middel, dat er inderdaad nogal raar uitzag, en knoopte haastig zijn jas dicht, maar te laat. Een tweede en sterkere zaklantaarn ving hem in zijn straal en verblindde hem volkomen. Evenals Arie, in de pruimentuin, besefte John dat het geen zin had, uit te gaan leggen, hoe de zaak in elkaar zat. Hij nam een sprong, sloeg de zaklantaarn uit de handen van de jongen met de fiets, en was een moment later in een nauw steegje tussen twee huizen verdwenen.
"Laat je hond los!" brulde een der mannen tegen het meisje. "Mag niet van pappie!" gilde het meisje.
Goed zo, kind, dacht John. - Ik ben blij, dat jouw vader je gehoorzaam heeft opgevoed. Als die smerige hond me in mijn broek grijpt ...
Maar de hond peinsde er niet over. Eén der mannen, die op straat stonden te schreeuwen, had hem blijkbaar losgemaakt. Hij schoot blaffend de straat over, rende naar de ingang van het steegje, maar stopte daar, zette er geen stap in en stond tegen het duister te blaffen als een oordeel. Gebons klonk op de deuren der twee huisjes, waartussendoor John zijn weg zocht over kisten en langs kruiwagens.
"Alarm, buurman! Kijk uit! Der zit een Russische spion in je achtertuin!".
John strompelde haastig verder, trapte in een laag glibberige rommel, stiet zijn schenen blauw aan een leeg benzinevat, kwam in een achtertuin terecht, draaf
de dwars door een aardappelveldje en naderde een donkere massa, die een schuur bleek te zijn, met aan weerskanten een prikkeldraadomheining. Hij klom over de draad, ging met zijn rug tegen de schuur staan en luisterde naar het snel toenemende tumult in de huizen achter hem. Honden sloegen aan; achterdeuren werden rinkelend geopend; buren waarschuwden elkaar.
"Vrouw! Gooi de ramen dicht!"
"Bessie! Waar staat mijn geweer?"
John achtte het beter, niet te lang achter die schuur te parkeren. Zijn ogen, verblind door die zaklantaarns, waren nu weer aan het duister gewend. Hij stond op een smal, door heggen en prikkeldraad begrensd paadje, dat langs de achtertuinen liep; ergens heen. John verspilde geen tijd meer, maar begon te draven ... het pad op. Hij bukte zich, om niet door enthousiaste dorpelingen te worden gezien en draafde weg - niet de kant van tandarts Drake op, maar naar het Noorden toe, waar Bob zich ergens achter die lange muur had verborgen.

* * *

Midden in dit groeiende rumoer gebeurden twee dingen. De fietsenmaker, die vlakbij het postkantoor woonde, kwam achterom rennen en riep door een vliegenhor:
"Mrs. Fentwick! Kijk uit! Er zit een gevaarlijke onverlaat in onze tuinen en misschien heeft-ie 't op uw postzegels gemunt! We gaan een klopjacht op 'm houden."
"Poeh! " zei de postmeesteres tegen het vliegengaas. "Laat hij hier maar eens binnenkomen. Ik plak hem achter het behang met de stijfselkwast!"
Jackie Brass, de zeeman, keek Jan Prins aan, dronk in één teug zijn koffie leeg, stond op en trok een tien centimeter lang, blinkend zeemansmes uit zijn broeksriem.
"Ik ga 's effe in de tuin neuzen. Als ik hem in het snotje krijg, zal hem de lust tot rondspoken wel vergaan."
"Ik ga mee," kondigde Jan aan, die al dat wachten en koffiedrinken knap vervelend begon te vinden. Jackie keek hem wat twijfelachtig aan en bromde:
"Blijf dan achter me, want die zwervende boeven hebbe kwaaie streken."
Jackie en Jan slopen naar buiten, en begonnen tussen de stokrozen te zoeken. Links en rechts van hen, tussen bessenstruiken en zonnebloemen zwaaiden stralen van zaklantaarns en klonken stemmen. Een opgejaagd konijn hipte voor hun voeten weg.

* * *

De tweede gebeurtenis kwam vijf minuten later: de aankomst van Jeffries, de dikke brigadier en de geboeide Arie Roos in een twoseater. Het wagentje stopte voor het postkantoor en de dikke brigadier ging rechtop in de open auto staan. Vanaf die indrukwekkende positie keek hij gestreng rond over de in staat van hoog tumult verkerende dorpsstraat. Mannen liepen rond met blaffende honden aan kettingen; zaklantaarnbundels zwaaiden heen en weer.
"Spionnen, brigadier! Der zitte Russische spionnen in 't dorp!" "We hebben der net een betrapt met een gecamoufleerd gezicht en een lange tijdlont voor een bom om zijn middel gedraaid!” "Wat vertel je me nou!" zei de brigadier, die zo gauw geen verband zag tussen de waarschuwing, door hem aan constabel Dinwiddie gegeven en dít verhaal. Dat was niet zo vreemd, want het verhaal was intussen wel wat wilder geworden. Jeffries was echter sneller van begrip. Hij porde de brigadier in diens rug:
"Asjeblief! Al zijn leven zijn dat die bendeleden waar ik het over had; die het op míj gemunt hebben!"
"Ik zal het eens even onderzoeken!" beloofde de brigadier, en steeg waardig af tot de begane grond.
- Mooi zo, dacht Jeffries. Ik ga ondertussen even in het
postkantoor neuzen, zonder die agent om me op mijn vingers te kijken. De voorzijde van het kantoor was nog steeds duister. De postbus was een donkerrode vlek. Jeffries zocht zijn weg langs het gebouwtje naar de achterkant, bereikte de ramen met vliegenhorren en zag de posthoudster bezig aan het tellen van postzegels. De achterdeur stond op een kier. Jeffries trok haar open en bleef beleefd in de opening staan.
"Goeden avond, mevrouw. Bent u de posthoudster?"
Hij nam hoffelijk zijn slappe hoed af. Hij was altijd zeer beleefd als hij iemand voor het lapje hield. "Ik ben opgebeld door een vriend van mij, Barnett geheten ..."
Hij zag de ogen van de posthoudster plotseling wantrouwend worden.
"Gaat u door, mijnheer."
" ... die mij verzocht, bij u te gaan informeren, of er een brief voor hem, poste restante, was aangekomen."
"Neen, mijnheer. Er is geen brief voor mijnheer Barnett aangekomen."
Jeffries wreef teleurgesteld over zijn kin:
" Tjonge, dat is jammer. Die brief is 24 uur geleden, gisteravond vroeg, in Holland, gepost. Wanneer kan hij ongeveer hier zijn?" De posthoudster ratelde af:
"De avondposttrein naar Amsterdam; het nachtpostvliegtuig uit Schiphol; de middagposttrein uit Londen ; postkantoor Liverpool ... die brief is zeer waarschijnlijk morgenvroeg om zes uur hier, in de postzak van de postauto uit Liverpool."
"Dank u wel zeer, mevrouw."
De posthoudster voegde er vinnig aan toe :
"Maar ik geef die brief alléén af aan mijnheer Barnett persoonlijk." Jeffries deed of hij schrok en misschien schrok hij ook werkelijk. "Maar Barnett zit in Holland. Hij heeft mij per expresse een schriftelijke machtiging gestuurd om die brief voor hem op te halen. Die machtiging krijg ik morgen met de eerste post..."
Buiten klonken zware voetstappen. De brigadier, die ineens zijn beschermeling miste, was op onderzoek uitgegaan.
"Ha - bent u hier al ...En ís uw brief er?"
De postmeesteres staarde de brigadier aan:
"Ként u deze meneer?"
De brigadier loerde naar Jeffries, naar de posthoudster en kuchte: "Hij heeft mij om politie-bescherming verzocht. Hij vertelde, dat hij een uiterst belangrijk document hier moest ophalen, en dat verdachte personen hem uit Londen hadden gevolgd."
De posthoudster was een droge Schotse, en vastbesloten zich niet aan verhalen, maar alléén aan feiten te houden. Zij wendde zich tot Jeffries :
"Wélk belangrijk document moest u hier halen?"
"Die brief voor Barnett," loog Jeffries vrolijk.
"Ik geef die alléén aan Barnett persoonlijk af. Er hebben al twee verschillende mensen over opgebeld, die zich voor Barnett uitgaven."
"Aha!" schoot de brigadier uit zijn slof. "Dát klinkt verdacht!" Jeffries zei inwendig enkele lelijke woorden, maar bleef vriendelijk: "Ik geef me toch zeker niet voor Barnett uit! Ik kom alleen maar informeren, namens hem, of zijn brief is aangekomen."
De brigadier wendde zich streng tot hem:
"Maar u vertelde mij, dat u hier een brief moest afhalen." "Móét ik ook," antwoordde Jeffries ongeduldig. "Barnett heeft mij per expresse een machtiging gezonden, om zijn brief af te halen." "Heeft Barnett u opgebeld?" vroeg de posthoudster weer. Jeffries begon het warm te krijgen, maar er zat nu niets
anders meer op, dan onvervaard verder liegen.
"Jazeker .Uit Holland, zoals ik al zei."
"Wanneer?"
Jeffries aarzelde even:
"Vanmiddag om een uur of vier."
De postmeesteres lachte grimmig:
"Uw verhaal klopt niet, mijnheer. Barnett zélf heeft mij opgebeld, om 5 uur vanmiddag, uit Londen. Men kan niet om 4 uur uit Holland telefoneren en om 5 uur uit Londen mij vertellen, dat men het vliegtuig van twaalf uur genomen heeft."
Jeffries' enige redding was: brutaliteit.
"Wel voor de hier en ginder!" riep hij. "Hoe wéét u, dat het werkelijk Barnett was, die van Londen uit belde?"
"Aha!" bromde de brigadier. "Zéér juist. Hoe wéét u dat?" De posthoudster snibde terug:
"Omdat mijnheer Barnett eens twee maanden zomervacantie bij hij heeft gewoond, toen ik hier nog een pension had. En ik liet hem vanmiddag precies beschrijven hoe zijn kamer er uit zag, wie zijn medegasten waren geweest en wat hij betaalde. Ziet u - dat kon alléén Barnett zélf weten."
Jeffries haalde in gemaakte wanhoop de schouders op :
"Ik begrijp er niets meer van."
"Ik wel," antwoordde de posthoudster droog. "Mijnheer Barnett kan hier persoonlijk zijn brief komen afhalen en niemand anders. Goeden avond."

* * *

Jeffries stond weer buiten met de dikke brigadier, die hem in het licht, dat door de vliegenhor viel, wat twijfelachtig aankeek: "Het is een rare historie, meneer ."
Jeffries blafte nijdig:
"Dat ouwe mens binnen is gek. Luister eens naar dat tumult in het dorp ..."
Zij luisterden. Geroep en hondengeblaf kwamen van alle kanten. "Het hele dorp maakt jacht op die bende waar ik je voor waarschuwde," ging Jeffries door. "Als dát, wat ik je vertelde, niet waar was, waar komen dan die boeven vandaan? Uit de lucht gefietst?"
"Juist," bromde de brigadier. "Zeer juist. Ik zal het eens gaan onderzoeken! " Hij begon weg te benen, keerde zich ineens om en informeerde: "Heeft u nog bescherming nodig op het ogenblik?" "Nee, dank je," zei Jeffries beleefd. "Ik moet eerst eens even goed nadenken. Ik vind je wel. Eerst even goed nadenken."
Dat was het eerste ware woord, dat hij die avond zei. De brigadier schoot de dorpsweg op, om jacht te maken op spionnen in dienst van een Zeer Vreemde Mogendheid en Jeffries volgde hem even later, peinzend, zich afvragend hoe hij Barnett te slim af zou kunnen zijn. Want één ding stond voor Jeffries vast: diezelfde avond óf in de loop van de nacht zou Barnett zelf in Bromborough arriveren! "Ik ga een kop koffie drinken in Bromborough Hotel," mompelde hij, en begon die kant uit te lopen, zonder acht te slaan op opgewonden dorpers, die spiedden naar gecamoufleerde spionnen. Hij liet ook zijn auto staan, want hij had zin om te denken en een eindje te lopen. Arie, die belangstellend en nog steeds geboeid, achter in de auto zat te kijken naar de wilde kermis om hem heen, zag hem wegwandelen. Hij probeerde ongezien uit de dickey te klauteren om hem na te gaan, maar dat zat hem niet glad. De brigadier, die zelf niet in zicht was, had blijkbaar iemand aangewezen om een oogje op hem te houden, want Arie hoorde achter zich een vervaarlijke brul:
"Blijf zitten, pruimenboef, of ik bind je vast!"
Arie zeeg zuchtend terug in de leren kussens.
"In wat voor gekkenhuis zijn wij hiér nu weer verzeild?"

* * *

Jan Prins had intussen zijn tijd goed besteed. Verborgen tussen twee bessenstruiken zag hij Jeffries in de helverlichte achterdeuropening stappen. IJlings was hij naderbij geslopen en, verdekt opgesteld achter een kist met een wastobbe er op, was hem geen woord van het gesprek tussen Jeffries, de brigadier en de posthoudster ontsnapt. "Ziezo," mompelde Jan, zich oprichtend. "Dus die brief komt in de auto, morgen om zes uur. En Barnett zelf is vermoedelijk al op weg hierheen ... Ik heb een plan en als het lukt, heb ik ze allemáál bij hun neus!"
Hij draafde weg tussen de bessenstruiken om deel te gaan nemen aan de jacht ...zonder een flauw idee, dat het een jacht was op John, Bob en eigenlijk op hemzelf!

EEN DORP VOL AVONTUREN

John Bennett draafde het smalle pad af dat langs de achtertuinen der Bromboroughse dorpswinkels voerde, in zichzelf mopperend, dat de hele boel zo in de war liep.
 Hij snapte geen steek van het steeds toenemend oproer in het dorp. Het feit, dat er iemand rondliep met een vuil gezicht en een touw om zijn maag gewikkeld, was toch geen reden voor een keet als een Franse revolutie!
Hij had het plan, om een eind verder weer naar de dorpsweg terug te keren, op een plaats waar deze tussen open terrein liep, dan naar het Bromborough Hotel te gaan, zijn gezicht te wassen, dat rare touw te verwijderen en het dorp pas opnieuw te betreden als alles weer kalm was geworden.
Maar van dat schone plan kwam niets terecht. Een paar honderd meter verder dan het postkantoor was een groot, alleenstaand huis, waar de notaris woonde. 
Daar was ook een zijweg, met er langs een diepe sloot. De notaris was een man, verzot op jagen.
Hij bezat ook vele honden met lange oren en een goede neus voor wild. 
De notaris was al helemaal aan het begin van de spionnen-paniek per telefoon gewaarschuwd vanuit de herberg; had prompt een repeteergeweer geladen, had al zijn honden aangehitst en losgemaakt, en was juist, met geweer, een tuinman en zestien honden, de smalle vonder over de sloot overgetrokken, toen John, in draf, naar hem toe kwam rennen.
Nu was het een geluk, dat John zelf wel eens gejaagd had, en dus het korte, droge aanslaan van jachthonden kende. Toen de Spaniels, Setters en Ierse Staanders uit hun hokken werden losgelaten, sloegen ze aan, en werden eerst rustig, toen zij zich verspreidden om naar wild te gaan neuzen.
Maar dat geblaf sprak voor John duidelijke taal ... ergens vóór hem, tussen hem en het Bromborough Hotel, was een kennel jachthonden losgelaten ... "Blik en Blorieland!" raasde John en stond stil. " Wat nu? Is dit hele dorp gek geworden? Achter me zitten een paar honderd bloeddorstige inwoners en voor me loopt een maniak, vermoedelijk met een machinegeweer en een meute hongerige honden ..." Het denkbeeld kwam in hem op, om zich eenvoudig aan te melden en de idioten zelf te laten ontdekken, dat hij een eerzaam Engels burger, John Bennett, was en geen gevel-toerist, landloper, spion, vijfdeColonne-lid, zwijntjesjager of struikrover.
Maar hij voelde zó al wel, dat ze zouden beginnen hem in het cachot te stoppen, en op zijn vroegst tegen de morgen met excuses los te laten. Dat kon niet. Als hij opgesloten werd had intussen Jeffries vrij spel; om van Barnett maar helemaal te zwijgen. Neen ...hij moest ergens in het dorp onderduiken.
De jachthonden hadden hem nog niet in de gaten, en hadden ook geen lucht van hem. Al vonden ze ook zijn spoor, als hij dan maar ergens rustig zat, zouden ze kalm snuffelend zijn schuilplaats voorbijlopen. Goed - maar wáár moest hij zich verstoppen? Hij keek rond. De nacht was warm en zo donker als midden in de zomer mogelijk is.
Er was geen maan, maar de sterren stonden dicht aan de hemel. Links van hem, aan de dorpsweg en een eind verwijderd van het laatste winkelhuis, rees een donkere massa omhoog - zonder lichten. Als het een woonhuis was, zou er toch minstens één lichtje in aan zijn. John verloor geen tijd meer, klom terug over de meidoornheg, waarbij hij zijn enkels geducht schramde, en stevende op het donkere gebouw af. Het was veel groter dan een huis en van een rare vierkante bouw - het leek wel een fabriek.
 Toen hij er vlak achter stond, snapte hij ineens wat het was: The Village Hall. Veel dorpen in Engeland en Amerika hebben zo'n gebouw, een combinatie van schouwburg, vergaderzaal en dancing; meestal één grote zaal met podium, waaromheen soms enkele kleinere kamertjes of zaaltjes, een paar kleedkamers, en er boven soms alleen maar een zolder voor de padvinderij, of slechts een door zware balken geschoord dak. Bewoond is zo'n hall meestal niet - die kan gebruikt en gehuurd worden door ieder die wat te vertonen of te vergaderen heeft.
"De Village Hall," mompelde John, met het naderende geblaf van honden in zijn oren. "Maar hoe kom ik er in?"
Hij sloop langs de achtergrond verder, kwam aan een houten trap, die naar een paar dubbele deuren leidde - natuurlijk een nooduitgang
- en zag ineens de sterren weerspiegeld in het scheefstaand glaspaneel van een raampje onder de trap.
- Staat dat raam aan? dacht John, bukte zich en duwde. Het raampje zat in de zijkant van een der houten driehoeken, die aan weerszijden de trap steunden, en toen hij duwde, draaide het open met een zwak gepiep. Een moment later had John zijn benen naar binnen geschoven en peilde met zijn tenen naar grond. Er stond een kist. Hij bracht zijn gewicht er op over, trok zijn bovenlichaam naar binnen en duwde het raampje dicht. Ziezo. John schermde zijn zaklantaarn af, door zijn vingers over de lens heen te leggen, zodat slechts een heel smal streepje licht naar buiten drong en begon het
terrein te verkennen.

* * *

Hij zat in de achterste ruimte van een soort sousterrain. Rondom hem stond het vol met kisten, schoppen, gebroken houwelen en stapels zandzakken, al naar de aard van het materiaal roestig, vochtig of verschimmeld. Het
raampje waardoor hij naar binnen was geklauterd was het enige, dat vrij was. Alle andere waren van binnen afgesloten met zware, roestige, ijzeren luiken. Plotseling snapte John, dat het sousterrain van de Village Hall tijdens de oorlog was gebruikt als een post van de Luchtbescherming en gezellig was het er niet. John ging op zoek naar wat beters en stapte op een nauw gangetje af tussen twee bakstenen scherfmuurtjes, deed er enkele passen in en stond stokstijf stil. Voor zich uit hoorde hij zonderlinge geluiden. Hij deed meteen zijn zaklantaarn uit en zag nu ook een flauw licht. Het bakstenen gangetje maakte verderop een bocht naar rechts. John sloop verder, bereikte de hoek, gluurde er omheen en voelde zijn mond openzakken van verbazing. De tweede ruimte - de middenkelder van het sousterrain - had een versterkte zoldering, geschoord door eiken palen en was eens geheel wit gekalkt geweest, maar over het wit liepen nu bruine strepen, waar in latere jaren vocht naar beneden was gedropen. Op een op zijn kant gezet, ijzeren vat stonden twee kaarsen en een fles. Op kisten aan weerszijden zaten twee figuren uit een nachtmerrie. Zij hadden lange, wijde pakken aan van een soort olifantsgrijs, droegen geribde slurven, maakten lugubere keelgeluiden en zwaaiden wild met hun voorpoten. John moest drie keer goed slikken, voor hij besefte, dat daar twee mannen zaten, die zich gekleed hadden in gasontsmettingspakken met rookmaskers op het hoofd. Naast het ijzeren vat stonden nog enkele lege wijnflessen op de grond en het werd nu duidelijk, dat die twee idioten daar om een duistere reden een feestje zaten te vieren.
- Dat is vast geen zuivere koffie met die knapen! dacht John. Hij herinnerde zich dat openstaande raampje, waardoor hijzelf was binnengekomen en besloot metéén, van zijn overtuiging gebruik te maken. Hij knipte zijn zaklantaarn aan, zette zijn strengste gezicht, stapte naar voren en zei bars:
" Wat is dat hier voor een vertoning? Wat voeren jullie uit?" De twee geslurfde monsters wendden hun koppen naar hem toe, als jonge, speelse olifanten en vier ogen keken hem aan door vier kijkglazen. Beide monsters deden een poging om op te staan en slaagden daarin, na enig vreemd gewankel. Zij stonden niet vast op hun benen. Ze maakten ook nog steeds erg vreemde geluiden. "Doe die maskers af! " gebood John en verduidelijkte zijn order met een gebaar.
Het ene monster ging weer met een bons op zijn kist zitten en begon, met de poten op zijn grijze rimpelbuik, te lachen. Het gelach klonk raar en hol binnenin het masker. Nummer twee nam met zijn twee poten zijn rookmasker af, en hield het op zijn schoot. John zag een dik, rood hoofd met een massa rood haar er bovenop.
"Ischwaschi luvensku?" vroeg het hoofd. "Sowaro uvlitsk?" John staarde hem aan:
"Wat praat je in vredesnaam voor koeterwaals?"
De man nam een slok uit een fles, waarop stond: "Eerste Kwaliteit Appelcider", wees op zichzelf en zei in bar slecht Engels: "Ik niet goed Engels kunnen. Ik Fin."
"Jij een Fin?" vroeg John in opperste verbazing. "Wat doe je dan hier en wat is hij daar?"
"Hij? Hij ook Fin! "
De Fin grijnsde vriendelijk, reikte over de tafel heen en lichtte het rookmasker van het hoofd van nummer twee.
Het hoofd, dat nu te voorschijn kwam was óók rond, óók verhit en óók rood. Het sloeg ook een vreemd koeterwaals uit en lachte na elke vijf woorden bulderend:
"Ssss!" vermaande John. " Wat doen jullie hier?"
Met veel onderbrekingen en na veel moeite kreeg John tenslotte te horen, dat dit twee Finnen waren, die voor de zomermaanden in Engeland een werk- en verblijfsvergunning hadden gekregen op een nabij gelegen farm.

Ze hadden juist een of andere oogst binnengehaald en als premie voor hun harde werk van de boer enkele flessen appelcider gekregen. In het kamp waar ze woonden waren echter veel arbeiders dol op appelcider en er was te weinig voor allen. Ze hadden al eerder ontdekt, dat je door een los raampje altijd de kelder van de Village Hall binnen kon, en hadden aan die gelegenheid gedacht om rustig hun buit op te drinken. Ze waren wat vrolijk geworden, waren gaan rondneuzen en hadden gaspakken en rookmaskers gevonden en aangetrokken.
"Neem ook een slok, neem een slok," nodigden ze John uit. Die aarzelde niet lang. Er waren vervelender manieren om een uur door te brengen. Er kon van hier geen licht naar buiten stralen en deze bunker was waarschijnlijk geluiddicht. Hij sleurde dus een kist aan, ging er op zitten en nam een slok appelcider. Hij was echter absoluut niet van plan, méér dan een slokje te nemen, want er wachtte hem nog een massa werk die nacht. Hij wilde hier alleen maar verblijven tot de jacht buiten op niets was uitgelopen en de rust ongeveer teruggekeerd. Hij haalde een spiegeltje uit zijn zak, plus een zakdoek, maakte de zakdoek nat in cider en begon er zijn gezicht mee schoon te vegen, wat tot woeste protesten der twee Finnen leidde, die hem beduidden, dat zoiets een schandelijke verkwisting van goede appelcider was en dat hij het maar met water moest doen. "Heb jíj water?" protesteerde John. "Ik geen water zien! " Hij begon van de weeromstuit zelf koeterwaals te praten. De ene Fin beduidde hem, dat hij wel water zou vinden, ging naar een kast in de muur en trok die open. Er stonden roestige bussen in, een paar houten palen en een half vergane kist met wit poeder.
"Ajarki!" riep zijn maat, wankelde overeind en trok een tweede kast open. Deze keer was het prijs. Daarin liepen een massa leidingen, electrische draden, zowel als waterbuizen. Er was ook een groot, marmeren schakel
bord, dat dik onder het stof zat, maar daar alle leidingen, schakelaars en knoppen van koper of porcelein waren, kon er niets aan roesten of bederven. Helemaal links onderaan was een grote, koperen kraan met een schroefdraad er op. Er lag nog een eind slang bij. De Fin, ietwat onzeker op zijn benen, greep zich vast aan het porceleinen handvat van een dubbele schakelaar, keerde zich om en wees John op de kraan.
"Loeomi!" zei hij triomfantelijk, wankelde even, trok aan de schakelaar en haalde die naar beneden. Er spatte een blauwe vonk over, zoals bij elke hefboomschakelaar die wordt omgezet en John verwachtte iets ontzettends, zoals het in de lucht vliegen van de hele Village Hall, maar dat gebeurde niet. Er scheen helemáál niets te gebeuren. Alle lichten brandden nog ... Er gingen geen geheime deuren dicht en er ontplofte niets. Toen, opeens, hoorde hij een zwak, huilend geluid, snel in toonhoogte stijgend.
"Een electromotor!" riep hij verschrikt. "Lieve help, wat hebben we in werking gezet!"
Op dat ogenblik begon de tweede Fin luidkeels een woest lied te zingen, zwaaiend met een stuk van een Engelse vlag, dat hij in een kast had gevonden.
"Kop dicht!" brulde John. "Ik wil luisteren!"
Hij had natuurlijk de schakelaar weer terug kunnen zetten, maar hij had geen vaag idee wat voor soort electro-motor aan het gieren was geslagen en misschien was het erger, als de machinerie die nu aan de gang was halverwege stopte, dan wanneer die kalm doorliep. De Fin zwaaide lustig met zijn vlag, stoorde zich niet aan John's gebrul en viel hem om de hals, luidkeels doorzingend.
"Laat me los, idioot!" brulde John wanhopig. "Ik wil luisteren!" De tweede Fin scheen het een machtig spel te vinden, grijnsde en greep John's benen.
"Idioten!" krijste John. "Laat me los! Ik moet de schakelaar terugzetten!"
Hij speelde het klaar nummer één een por in de maagstreek te geven, die hem happend naar adem op een kist deed neerzakken. Nummer twee, die hem om de benen hing, trok hij aan zijn flaporen, tot die ophield met lachen en John's benen losliet. John vloog naar de schakelkast, greep het porceleinen handvat, en aarzelde even; luisterend. Het werd nu stil. Duidelijk hoorde hij een ver, hóóg, huilend geluid. Meteen begreep hij vol ontzetting wat het was: D e s i r e n e v a n d e l u c h t b e s c h e r m i n g! Natúúrlijk stond die op het dak van de Village Hall! ... John gaf een kreun van ontzetting, rukte de schakelaar naar boven, en rende door de snelle baksteengang weg zo snel hij kon. Het allerergste wat hem kon gebeuren! ... Daar wilde hij in het dorp onderduiken tot de herrie voorbij was en nú loeide een minuut lang de sirene van de luchtbescherming heel Bromborough en Eastham bij elkaar! Hij arriveerde bij het raampje onder de trap, gluurde er door en voelde zijn hart met een plof in de schoenen zinken ... Twee mannen met zaklantaarns kwamen in draf aanlopen en achter hen doemden er nog meer op ... donkere silhouetten tegen de lichtere hemel. Honden blaften.
John ging op een kist zitten met het moede hoofd in de handen. Hiertegen hielp niets. Half Bromborough had nu al een cordon om de Village Hall getrokken en wat er nog niet was, stormde in de looppas erheen. Boven zijn hoofd, in de grote zaal, hoorde hij dreunende voetstappen ... Héél de wereld spande die nacht tegen hem samen ...

* * *

Jeffries was intussen, zonder op of om te kijken, met de handen op de rug en gebogen hoofd, diep nadenkend de weg naar Bromborough Hotel afgelopen. Hij merkte
wel opwinding links en rechts, maar bemoeide zich daar niet mee en kuierde kalm verder. Hij liep over het midden van de weg, zag er volkomen Engels en ordentelijk uit, en werd daarom, hoewel hij een vreemdeling in het dorp was, door niemand lastig gevallen. Hij passeerde de donkere massa van de Village Hall, lang vóór daar de sirene begon te loeien en kwam op het meer verlaten gedeelte van de weg, rechts begrensd door de honderden meters lange muur, waarachter Bob Evers nog steeds verscholen zat, getrouw iedereen bestuderend, die op de weg passeerde.
Ja - Bob zat er nog steeds - of liever: lág er, want na een halfuur waren dat staan en zitten hem knap gaan vervelen. Langs de muur neuzend had hij een scheur gevonden, die tot aan de grond doorliep en met één oog voor deze kier en met beide ellebogen op het zachte gras gesteund, kon hij veilig een cigaret roken, alles wat passeerde zien, en toch volkomen verborgen blijven. In het begin was het op de weg erg stil geweest, maar na ongeveer een half uur vernam hij vreemd rumoer uit de richting van het dorp en een onverklaarbaar, woest geblaf van vele honden. Twee honden stoven met grote vaart voorbij zijn schuilplaats en ergens in het dorp ging een schot af. Dat was de kruidenier, die tot de "Home Guard" had behoord en per ongeluk een schot grove hagel door de winkelruit van de slager joeg, maar dat wist Bob niet en het schot klonk heel sinister. Het lawaai verminderde ook niet, maar nam langzaam toe en een ris jachthonden - die van de notaris - joeg een meter of honderd achter hem voorbij.
Bob begon zich langzamerhand werkelijk ongerust te maken. Was er een soort veldslag ontbrand tussen Barnett en Jeffries enerzijds en de Bennetts, Arie en Jan anderzijds? Deden de dorpelingen daar wellicht aan mee? ... Was het postkantoor overvallen? ... Door hun avonturen in de Stille Zuidzee en elders hadden de jongens geleerd, dat ieder altijd zolang mogelijk op een
afgesproken plaats moest blijven wachten - als er tenminste niet iets héél bijzonders gebeurde. Want als iedereen op eigen houtje ging rondrennen, was er op een kritiek ogenblik niemand meer te vinden en gooiden ze elkaars plannen in de war. Dus Bob zat nóg braaf achter zijn muur te loeren, toen hij voetstappen over de weg hoorde naderen. Even later passeerde Jeffries; het hoofd gebogen; handen op de rug; in kalme kuiergang.
"Wel, alle duivekaters!" mompelde Bob, snel opstaande. "Die loopt me hier te kuierlatten of hij op de Boulevard op Scheveningen een luchtje hapt, of de hond uitlaat. En hij komt nog wel uit de richting van het dorp, waar zoveel rumoer is! ... Hoofd koel houden, Bob, jongen. Rustig doen wat je taak is: Jeffries volgen."
Het eerste stuk had hij het al heel makkelijk, want hij wandelde door het gras aan de binnenkant van de muur, luisterde af en toe of hij Jeffries nog hoorde lopen, en rende dan weer een stuk verder. Maar dat spel moest ophouden, toen ze een dwarsweg bereikten met een diepe sloot er naast. Bob ging over de muur hangen, zag Jeffries rechtsaf gaan, klom over de bemoste stenen heen en bereikte de hoek ... juist op tijd om Jeffries even verder een weg links te zien inslaan, waarvan Bob wist dat die naar het Bromborough Hotel leidde. "Wel, wel," zei Bob, zijn hoofd krabbend. "Dát kan leuk worden! Lois zit daar nog te wachten. We kunnen best met zijn drieën gezellig een kop koffie gaan drinken, als we maar een eind hout bij de hand houden."
Deze weg had aan weerszijden hoge bomen. Voor Bob was het een klein kunstje, Jeffries ongezien te volgen. In de eerste plaats bleef Bob buiten de bomenrij, zodat die hem als een rij coulissen maskeerde, voor het geval Jeffries omkeek. In de tweede plaats kéék de achtervolgde helemaal niet om. Hij liep met gebogen hoofd verder, bereikte het hotel en ging de voordeur binnen ...

* * * De eerste, die Jeffries daar zag was Lois Bennett, die in een leren armstoeltje in de overigens lege hall zat, en boek las en koffie dronk. Zij staarde de binnenkomende ongelovig aan, tot Jeffries zijn hoed afnam.
"Goeden avond, juffrouw Bennett."
"Goeden avond, geachte aartsvijand," antwoordde Lois. De hotelportier, die achter zijn bureau een krant had zitten lezen, keek verbaasd, toen hij dat antwoord hoorde, maar dacht dat Lois een grapje maakte en stond op toen Jeffries op hem toetrad. "Ik wilde een kamer bespreken voor vannacht. Maar ik moet zeer vroeg weer weg."
"Dat kan, mijnheer. Met bad?"
"Liefst wel," zei Jeffries. "Dan ga ik er meteen in zitten óók, want ik zit ónder het stof van de reis. Mijn auto staat nog in het dorp. Kan ik vooruit betalen? Er is kans dat ik midden in de nacht weer weg moet."
Jeffries betaalde, kreeg zijn kamersleutel en wilde naar de brede, ouderwetse trap lopen.
"Midden in de nacht al weer wég?" zei Lois tegen hem. "Kom, kom. Zulke drukke zaken?"
Jeffries veranderde van koers en stopte bij haar tafeltje. "Hoe komt u nu weer hier verzeild?"
Lois lachte hem vriendelijk toe:
"Een tip gekregen van een helderziende vriendin van mij." "Aha. Kristallen ballenkijkster? Of koffiedikspecialiste?" "O nee. Haar specialiteit is bezinksel van asbestsoep."
Jeffries keek peinzend op haar neer.
"Vindt u goed, dat ik even bij u kom zitten? Ik wilde iets met u bespreken."
Lois legde haar boek op tafel:
"Als u zich behoorlijk gedraagt en niet met revolvers gaat schieten of met messen smijten."
"Stil toch," zei Jeffries gedempt en wees over zijn schouder naar de portier. Er was niemand anders in de hall en het was er heel stil. "Die vent kan ons horen."
"Hij denkt tóch dat ik grapjes maak," fluisterde Lois.
Jeffries knikte:
"Ik beloof u wapenstilstand, zolang ons gesprek duurt." Lois keek hem scheef aan:
"Als ik een 8000-tons schip kreeg aangeboden, volgeladen met beloften van Jeffries, zou ik er nog geen kwartje met een gat voor geven." Zij stak een nieuwe cigaret op. Jeffries leunde over het tafeltje heen naar haar toe en fluisterde:
"Het is nu voor ons allemáál er óp of er ónder."
Lois trok haar wenkbrauwen op:
"Werkelijk? Hoezo?"
Jeffries werd ongeduldig:
"Laten we. geen verstoppertje spelen. U weet nét zo goed als ik, dat het ons allemaal om dat laatste papiertje gaat. U weet óók, waar het zit, anders was u niet hier in Bromborough met uw broer en die Hollandse bengels. De kwestie is deze: Zowel u, als ik hebben één gemeenschappelijke vijand: Barnett."
Lois trok een heel verbaasd gezicht:
"Wat u zegt! ... Tot dusver hebt u anders altijd braaf voor uw vriendje Barnett gewerkt. We hebben aardig wat last van u gehad." Jeffries klopte met zijn vinger op de tafel om zijn woorden kracht bij te zetten :
"Maar nu werk ik tegen hem! Voor eigen rekening. Barnett en ik hadden een afspraak. Als ik één der papiertjes voor hem te pakken kreeg, zou ik twee duizend pond contant ontvangen en al mijn onkosten vergoed. Weet u wat de boef probeerde? Hij richtte een revolver op mij, weigerde me een cent te betalen en wilde mij dat briefje ontnemen."
"Gelukkig voor ons," zuchtte Lois, "schijnt dat niet gelukt te zijn." Jeffries glimlachte zuurzoet:
"Het kón ook moeilijk lukken, want op dat tijdstip hadden jullie dat voorlaatste papiertje al van mij afgenomen."
Lois staarde hem aan:
"Dus jij probeerde Barnett een papiertje te verkopen, dat je al niet eens meer had?"
Jeffries grinnikte onbeschaamd:
"Inderdaad."
Lois schudde het hoofd :
"Mooi stel zijn jullie! Boef en boefjesmaat."
"Als je het zo noemen wilt. Maar nu werk ik voor eigen rekening. Ik heb niets meer met Barnett te maken. Als ik dat laatste briefje kan pikken, verkoop ik het aan de meestbiedende. Aan jullie, óf aan Barnett. En het is een hoop waard, want wie dat laatste briefje heeft, krijgt de erfenis."
"Dat weten we allemáál," antwoordde Lois korzelig. "Maar als je het tóch aan de meestbiedende wilt verkopen, wat treuzel je? Zie dat briefje te pakken te krijgen en verkoop het. Wat valt er dan op het ogenblik te praten?"
Jeffries liet zijn stem tot gefluister dalen:
"Het staat vást, dat wij géén van allen hoeven te proberen, die brief op het postkantoor op te halen. De enige, die hem in handen krijgt, is Barnett zelf. Zie je?"
"Ik zie niets," zei Lois koppig.
Zij schrokken op door een uitroep van de portier.
"Wat is dat nu?" Hij had zijn hoofd luisterend geheven. Door de stille avond kwam het hoge, huilende geluid van een luchtalarmsirene.
"Is er brand?" vroeg Jeffries.
"Welnee, mijnheer. Dan luiden ze klokken. Die sirene is al in geen jaren gebruikt."
Lois dronk haar koffie leeg en opperde:
"Misschien is er een luchtaanval van Coloradokevers."
De eigenaar van het hotel, een forse man in plus-four
en met een neus als een pelikaan, kwam de tussendeur van zijn kantoor uitrennen.
"Er is iets aan de hand! Ik werd een uur geleden al opgebeld dat er Russische spionnen in het dorp zitten! Die sirene loeit niet voor niets! Ik ga er heen!"
"Yes, sir ," zei de portier. "Zal ik alle deuren sluiten?"
"Misschien niet onverstandig," knikte de eigenaar. Hij rende terug het kantoor in en even later hoorden zij het starten van zijn auto in de garage. De portier zwaaide de ouderwetse glazen deuren dicht en draaide ze van binnen op slot. Lois keek met grote ogen rond: "Wat is er in grutjesnaam aan de hand? Het lijkt wel revolutie of belegering."
Jeffries lachte geheimzinnig:
"Het dorp is in oproer. Die dikke, rode jongen is al door de politie in zijn kraag gepakt."
Lois keerde zich met een ruk tot hem:
"Hoe weet jij dat?"
"Omdat ik het zag gebeuren, lieve juffrouw Bennett. Er is nu een klopjacht gaande op andere personen, die zich verdacht in Bromborough ophouden en ik vrees, dat uw broer en de rest van uw helpers ook wel op het politiebureau terecht zullen komen. Zou u niet liever met mij gaan samenwerken tegen Barnett?"
Lois barstte woedend uit:
"Jij aartsleugenaar!" Zij rende naar de voordeuren, draaide de sleutel om en dook achter het stuur van haar open, groene wagen, die nog stond te wachten.
"Wat is er aan de knikker?" vroeg een stem achter haar. Lois keek verschrikt om. Bob was uit het achterdeel van de open auto opgestaan. "Waarom ren je het hotel uit? Wat betekent die loeiende sirene? Waar ga je heen?"
Lois startte de motor met een trap van haar schoen:
"Jeffries zit in het hotel."
"Weet ik," antwoordde Bob onverstoorbaar. "Ren je dáárom naar buiten?"
"Het hele dorp is in opschudding, Bob! Arie is al gearresteerd! Dan loopt alles in de war!"
Bob klom over de zittingen heen en liet zich naast Lois neerglijden. "Dan moeten we zélf gaan verkennen hoe het er mee staat. Rij op, Lois!"

BOB EN LOIS OP HET NACHTELIJK OORLOGSPAD.

Te middernacht was de rust in Bromborough voor een groot deel hersteld. John Bennett en de twee Finnen in hun gaspakken waren, terdege gebonden en onder enorme belangstelling, overgebracht naar het politiebureau in Eastham en daar secuur opgesloten. Hoe John ook kletste ... niemand geloofde hem en eigenlijk was hij van tevoren al overtuigd, dat geen gepraat hem zou helpen. Hij was eerst gesignaleerd, zich verdacht ophoudend in een winkelportiek, met een gecamoufleerd gezicht plus een touw of lont om het middel. Daarna had hij zich verborgen in de kelders van de Village Hall en daar was hij gearresteerd, in gezelschap van twee min of meer Russisch sprekende, eveneens vermomde figuren, die een Engelse vlag hadden verscheurd. O, nee. Als John maar probeerde, iets uit te leggen, ging er een enorm hoongelach op. "Natuurlijk, kameradski!" riep iedereen. "We hebben nog een aardig, ijzeren gordijntje voor je cel. Staat gezellig."
Nadat dit gevaarlijke gespuis was opgeborgen, werd Arie Roos, per politiejeep, eveneens naar het bureau gebracht en daar in een apart cellet je gezet. Niemand nam enige notitie van hem. Wie interesseerde zich nu voor een dikke, pruimensnoepende jongen, als er pas drie gevaarlijke atoomspionnen waren ingerekend? De dikke brigadier zag zijn naam al drie kolom breed op alle kranten staan. Mét foto!

" ...Dit is de kranige brigadier, door wiens voortvarend en intelligent optreden een der gevaarlijkste spionnagecomplotten der laatste jaren in de kiem werd gesmoord. Een bravo voor deze politieman!"

Intussen stond Jeffries' two-seater nog steeds voor het postkantoor, want Jeffries had bij het verlaten de contactsleutel in zijn zak gestoken, maar de dorpsstraat zelf was vrij rustig. De meeste inwoners voelden zich zeker, nu de gevaarlijke spionnen waren gevangen gezet, en waren dus naar bed gegaan of bezig dat te doen. Slechts enkelen stonden nog hier en daar in groepjes buiten, om de opwindende gebeurtenissen te bepraten. De honden waren in hun hokken teruggekeerd en lagen tevreden te ronken; zij hadden naar hartelust gerend en met elkaar zeventien kippen, drie katten, een dom schaap en de dikke dochter van de kruidenier een doodschrik op het lijf gejaagd.
Ook Jan Prins en Jackie Brass hadden hun klopjacht door de bessestruiken gestaakt en waren weer naar binnen gegaan. Op dat moment wist Jan Prins nog stééds niet dat die spionnen, waar hij zo woest op had gejaagd, zijn eigen vrienden waren! Toen John en Arie naar het politiebureau waren overgebracht, was Jan met Jackie ergens verweg door de weilanden aan het darren en zij kwamen pas, hijgend en bezweet, terug toen de rust al was weergekeerd. "Jullie zullen wel dorst hebben," zei de postmeesteres.
"Als een uitgedroogde turf," bromde Jackie. "Ik help mezelf wel met bier." Hij ging naar de kast en haalde er bier uit. De postmeesteres maakte chocola met spuitwater voor Jan.
"Er is nog steeds geen telegram voor je gekomen," vertelde ze. Het spuitwater siste in het glas.
-- Dat snap ik, dacht Jan, maar hardop zei hij: "Dat is nu écht vervelend. Waar moet ik nu vannacht slapen?"
Jackie Brass zette met een klap zijn lege bierglas neer en riep, met de hartelijkheid een zeeman eigen:
"Maak je dáár nou geen zorgen over, jô! Tante hier heeft boven bedden genoeg. Wat u, tante?"
"Heus wel," knikte de postmeesteres. "Blijf jij maar rustig hier slapen, jongen. Dat telegram zal morgen wel komen. Je hebt zeker niet veel geld bij je, hè?"
Jan schudde droef het hoofd :
"Niet genoeg meer voor een hotel. Mijn neef betaalde onderweg alles voor me."
De postmeesteres stond op en haalde een bos sleutels uit de kast. "Kom maar met mij mee, jongen. Ik zal je je kamer wijzen en dan ga je maar lekker slapen. Ik vind het anders géén manier van doen, van die neef van je, om je practisch zonder geld naar Bromborough te sturen en dan niet eens zijn afspraken te houden."
"Ik ga metéén mee naar boven, tante," riep Jackie. "Ik moet morgen om kwart over zes al weg, met de eerste bus naar Liverpool." "Wat je gelijk hebt," zei zijn tante, en liet Jan Prins voorgaan, de smalle, ouderwetse trap op, waarvan elke trede hartverscheurend kraakte. Jan was reuze in zijn sas. Dit was precies wat hij wilde en waarop hij gehoopt had: in het postkantoor blijven slapen. Je kon nooit weten, waar dat goed voor was.

* * *

Een kwartier later wist hij wél, waar het goed voor was! De posthoudster had hem zijn kamer gewezen en was weer naar beneden gegaan. Jan had een klein kamertje, dicht bij de trap, met een openslaand raam met kleine ruitjes, een enorm mahoniehouten bed vol dikke kapokmatrassen, een wastafel met kom en lampetkan en tegen de muur platen van zwarte hondjes en rose poesjes. Jan moest echter nog even naar het toilet en ging daarom weer de gang op.
Nauwelijks had hij een pas gedaan of hij bleef stilstaan, luisterend naar stemmen, die van beneden kwamen. Er was iemand daar beneden, bij Mrs Fentwick! Jackie Brass soms, die weer naar beneden was gegaan? Onmogelijk! Dan had Jan de trap wel horen kraken ... Wie kwam er nu, na middernacht, nog een bezoek brengen op het postkantoor? Een der spionnenjagers, die nog een kletspraatje kwam maken? ... Jan liep op zijn tenen naar de hoek van het trapgat ... en verstijfde meteen.
Van beneden klonk:
"...werkelijk blij dat u hier bent, mijnheer Barnett. Ik kan u zeggen: Ik zat werkelijk met dat geval van uw brief in mijn maag." Barnett's krakende, afgemeten stem:
"Dus u heeft mijn brief toch niet afgegeven, hè?"
"Natuurlijk niet, mijnheer Barnett! Hij is nog niet eens hier aangekomen. Als u het mij vraagt, komt hij morgen met de ochtendpost."
Barnett bromde goedkeurend en sprak snel:
"Ik heb al eens eerder bij u gelogeerd. Kan ik vannacht hier blijven?"
"Overnachten? Natuurlijk. Ik heb nog net een mooie kamer vrij." "Prachtig. Prachtig. Als die brief morgen om zes uur in de postzak zit, wilt u mij dan om zeven uur wekken?"
"Met ontbijt, mijnheer Barnett?"
"Graag. U weet nog hoe ik mijn eieren wil hebben?"
"Ik kan u er twee geven ... mijn eigen kippen, begrijpt u. En uw koffie zwart en zonder suiker?"
"Juist, mevrouw Fentwick. En als u het goedvindt, wilde ik graag meteen ter ruste gaan, want ik ben doodmoe."
Jan, boven aan de trap, grinnikte en dacht bij zichzelf: - Dát kan ik me indenken na zijn vorige nacht op het politiebureau ... Hij liep op zijn tenen naar het toilet.
Hij had meer dan genoeg gehoord. Dus Barnett zou in hetzelfde huis slapen. Als nu die postmeesteres haar kiezen maar op elkaar hield en vooral Barnett niet vertelde, dat een zekere Jan Prins hier óók sliep! Maar waarom zou ze? Een rondreizende HBS-jongen, die een nachtje bleef slapen, was heus niet zulk een wereldwonder, dat je daar meteen over ging kletsen ... Vóór Barnett en mevrouw Fentwick naar boven kwamen, was Jan op zijn kamer terug. Restte nog één probleem: hij moest en zou de volgende ochtend om zes uur wakker zijn. Als hij Jackie eens vroeg, hem te wekken? ...
Jan stond ineens stil midden in de kamer en staarde voor zich uit. Hij kreeg een idee, zó slim, zó fantastisch ... Als dat zou lukken ... Het móést lukken! Hij luisterde aan de deur. Alles op de gang was weer stil. Hij sprintte op zijn sokken naar Jackie's kamer, opende de deur en fluisterde:
"Jackie!"
Uit bed kwam geknor:
"Wie is dat?"'
"Ikke. Jan. Kun je morgen, meteen als je wakker wordt, mij ook wekken?"
"Okido." Jackie's donker hoofd plofte terug in het kussen. "Maar vergeet je het niet?"
"Om de lange, loden soeplepel niet! Ik zal je zó wakker maken, dat je in geen drie dagen weer inslaapt." Jackie grijnsde bij voorbaat volleedvermaak, want alle zeelui hebben er plezier in om landrotten uit bed te schoppen.
Jan bereikte ongezien weer zijn kamer. Hij sliep binnen twee minuten.

* * *

Maar Bob Evers en Lois Bennett waren, op het tijdstip waarop Jan vredig in slaap viel, allesbehalve slaperig en allesbehalve vrolijk gestemd. Met hun auto van het hotel vertrokken zijnde, waren zij met een kalm
gangetje Bromboroughs dorpsstraat afgetuft en al spoedig gestopt voor een enorme oploop van volk. Zij waren genoodzaakt de auto te verlaten en Bob, nieuwsgierig, was tussen de boeren, burgers en buitenlui doorgedrongen om te verkennen wat er precies aan de knikker was. Tien minuten later kwam hij hijgend en ontsteld bij Lois terug, ging met zijn armen over het portier hangen en fluisterde opgewonden:
"Grote druiloren, Lois! Jeffries had gelijk! John is nét weggebracht naar het politiebureau en even later haalden ze Arie, geboeid, op in een jeep."
"Stap maar weer in," zei Lois, en reed de wagen achteruit tot ze uit de drukte waren. "Wat doen we nu? Proberen John en Arie los te krijgen?"
Bob krabde zijn hoofd en dacht hard na:
"Wat ik zo links en rechts heb gehoord maakt vrij duidelijk dat dit hele dorp krankjorum is. Waaróm weet ik niet, maar ze zijn rotsvast. overtuigd, dat John een Russische spion is."
Lois riep uit:
"Maar dat zal toch geen mens van die dikke, roodharige Arie Roos geloven! "
Bob haalde een pakje kauwgom uit zijn zak en begon te kauwen. "Hij is ingepikt wegens pruimen stelen. In de tuin van tandarts Drake. Ik gun het hem. Misschien leert-ie dat eeuwige ge-eet op die manier wat binnen de perken te houden."
"Onmogelijk," antwoordde Lois met overtuiging. "Al arresteer je Arie honderd keer, dan leer je hem tóch dat geschrans niet af." "Met dat al," vervolgde Bob, het opgefrommelde kauwgompapiertje overboord mikkend, "vind ik dat we niet moeten proberen, John vannacht los te krijgen, want je hebt grote kans, dat ze ons tweeën óók nog in onze kuif grijpen, als ze horen, dat wij wat met John hebben uit te
staan. En wie is er dan over om Barnett en Jeffries in toom te houden?"
Lois draaide het stuur in haar handen heen en weer.
"Er is dan alleen nog Jan Prins over."
"En waar zit die? ..."
Lois antwoordde heftig:
"Die was op het spoor van Jeffries."
"Mooi. Best. Dus waar Jeffries is, is Jan óók. Maar wie garandeert ons dat Jeffries hem onderweg niet heeft afgeschud, zodat Jan nog steeds óf in Londen naar hem zoekt, óf op zijn eentje op weg naar hier is?"
Lois zag de logica hiervan in.
"Dus het beste wat wij kunnen doen is ..."
"Jan afschrijven. John en Arie afschrijven. Ons samen concentreren op wat dringend gedaan moet worden."
"En dat is?"
"Allereerst Jeffries onschadelijk maken en dan Barnett of het briefje voor onze rekening nemen."
"Jeffries zit in ons hotel."
Bob keek haar verbaasd van opzij aan:
"En wat wou je mooier hebben? ...We weten nu waar hij zit." Lois trapte op de starter en begon de wagen te keren.
"Okido. Zien, of we dat heerschap niet te pakken kunnen nemen." "Zeg Lois, een eind verderop is een telefooncel. Stop daar." "Wat wou je daar doen?"
"Zul je wel horen."
Waar het dichtbebouwde dorp ophield en de meer open weg begon, stond rechts een telefooncel. Lois stopte en samen gingen ze het hokje binnen. Het telefoonnummer van Bromborough Hotel was snel gevonden. Bob had de hoorn in zijn hand en Lois liet het muntstuk in het toestel glijden.
"Hallo? ... Is dat Bromborough Hotel? ... U spreekt met Barnett. Is er een meneer Jeffries in het hotel?"
Lois keek Bob vragend aan, maar Bob kneep één oog dicht. "Wat zegt u? In wat? ... Kunt u hem een boodschap overbrengen, zodra hij er uit komt? Of nu meteen, als u het hem door de badkamerdeur zegt? ... Prachtig, ja. Zegt u hem, dat Barnett hem dringend wil spreken. Ik wacht op hem vóór het postkantoor ... Ja -ik bel ook uit het postkantoor. Ik reken er op, dat u de boodschap overbrengt. Dank u."
Bob hing op en danste de telefooncel uit. Lois schoot achter hem aan.
"Wat heb je nu voor een gaar plan bedacht?"
Bob ging weer in de auto zitten en Lois kroop achter het stuur. "Luister. Ik heb een meesterlijk plan om Jeffries te overvallen. Daarvoor moet ik hem het hotel uitlokken. Dat Barnett probeert met hem in contact te komen, gelooft Jeffries zeker. Dat Barnett afspreekt vlak vóór het postkantoor, maakt het verhaal nog veel geloofwaardiger, en ik moest haastig opbellen, voor Jeffries weer uit zijn bad was, anders kwam hij natuurlijk zelf aan de telefoon." "En hoorde aan je stem, dat jij Barnett niet was. Slim werk, Bob." "O zo," zei Bob tevreden. "Je hebt een mooie kans, dat Jeffries er intrapt en dadelijk kalm de weg af komt kuieren. Tegen dat hij er is, zal het wel bij tweeën zijn, en dan is er geen kraai op straat hier." "Maar zou hij niet erg op zijn hoede zijn?" vroeg Lois bezorgd. Bob schudde vol vertrouwen het hoofd.
"Hij denkt alleen aan Barnett. Wedden? Jeffries is alsmaar manieren aan het bedenken om Barnett, dadelijk als hij hem ontmoet, te slim af te zijn. Dat wij opgebeld hebben, komt waarschijnlijk niet eens in zijn hoofd op."
"Hoe wou je hem overvallen? Onze vriend Jeffries is geen mot, die je met een vlindernet kunt vangen."
"Nee. Maar wel een lepe vos en die is te strikken."
Lois keek hem fronsend aan :
"Wat bedoel je dáármee?"
"We hebben dat lange eind touw toch zeker nog in de wagen liggen?"
"Uh-huh."
"Rij dan maar op. We zetten de wagen achter wat bosjes in die zijweg, verderop."
Lois Bennett, zowel als haar broer John, hadden in de afgelopen avonturen geleerd, dat áls Jan, Bob of Arie een idee hadden, dat meestal een heel best idee was. De drie jongens hadden trouwens een leerschool in avonturen doorlopen, zoals tegenwoordig zelfs een volwassene nog maar zelden achter zich heeft: maanden op een schip met muiters; maanden alleen op een onbewoond eiland ... daar leerde je snel en scherp denken!
Zij reden de open auto een zijweg in, zetten de motor af, doofden de lichten en stonden even stil om te luisteren. De nacht was warm en doodstil. Slechts heel in de verte blaften twee honden ... nu eens de een, dan weer de ander, zoals de gewoonte is van kettinghonden, die boerderijen bewaken. Af en toe sjirpte zacht een krekel, dat was al. Niets passeerde op de weg ... geen licht bewoog binnen gezichtsafstand.
"Kom mee!" Bob trok Lois aan haar elleboog. "Touw meenemen; een flinke dot poetskatoen; een zaklantaarn en een mes." Zij vonden dat alles in de wagen, wandelden terug naar de dorpsweg en begonnen die op te lopen in de richting van het hotel. Er was hier totaal geen verlichting, en daar er die nacht geen maan scheen, was het enige licht dat der zomersterren. Omhoog kijkend, zagen ze de kruinen der bomen, die de weg omzoomden, zwart gesilhouetteerd tegen de lichtere hemel en op die manier konden ze prachtig het midden van de weg houden.
"Ik durf mijn zaklantaarn niet gebruiken!" fluisterde
Bob. "Bang, dat Jeffries het licht ziet dansen als hij soms wat erg haastig het hotel verlaat."
"Kom," lachte Lois. "Dan had hij meteen zijn bad moeten uitrennen, met alleen een handdoek om, en zo het hotel uit."
Bob bromde wat, stond stil, en schuifelde met zijn schoenen over de weg.
"Wat doe je nou weer? Ben je aan het swingen op j
eentje?"
"Nee, slimmerik. Ik voel naar de grond. Er is hier ergens een stuk weg, dat uit bijna uitsluitend mul zand bestaat."
"Dat is een honderd meter of zo verderop," wist Lois. "Ik herinner me dat, omdat mijn stuur zo slingerde, toen ik er met de auto door reed."
Ze liepen nog een eindje door en voelden ineens, hoe de macadamweg ophield en het mulle zand begon. Rechts van hen liep de muur, waarachter Bob in het begin van de avond verborgen had gezeten. "Dat stuk mul zand is niet langer dan een meter of vijftig, zestig," bromde Bob. "Snap je nou, waarom ze de hele weg maar niet hebben verhard, in plaats van zo'n gammel stuk er tussen te laten?" "Het asphalt zal òp geweest zijn, toen ze hier waren," opperde Lois. "Of Koning Hendrik VIII heeft hier eens een hoefijzer van zijn paard verloren," lachte Bob. "En nu is dit stuk weg heilige traditie en mag nooit bestraat worden. Let op, Lois ... We maken een grote lus in dit touw en leggen het in een cirkel midden op de weg, netjes in het losse zand verborgen."
Lois begon zacht te lachen.
"Wij verstoppen ons langs de wegberm."
"En als Jeffries komt aanwandelen, trekken we met een enorme haal het touw aan. Plof! zegt Jeffries en ik spring hem op zijn nek." Lois' stem klonk bedenkelijk uit het duister:
"Denk je dan, dat je zo'n zware, gespierde vent op je eentje kunt houden?"
Bob lachte:
"Wel eens van Jiu-Jitsu gehoord? Een ventje van nog geen honderd pond houdt met twee slappe handen een kolos van een worstelaar in bedwang."
"Wéét ik," zei Lois korzelig. "Maar als Jeffries nu óók eens Jiu-Jitsu of Judi kent?"
"Kent hij niet," antwoordde Bob kort. "Weet ik van Jan en Arie. Als ik even op zijn rug zit, geeft hij geen kik meer en jij bindt 'm secuur."
"Okido," stemde Lois in. "Ik ben voor alles te vinden."
Bob zei tevreden:
"Jij bent het eerste meisje, dat ik ken, dat niet zeurt of zanikt." Lois lachte; haar stem klonk prettig in het donker.
"Dat is een reuze compliment voor een jongen van de HBS." "En schiet nou op," voegde Bob er aan toe. "Of ik neem het terug. Heb je een schuiflus in dat touw?"
"Nou en of! Hij schuift, of-ie met groene zeep gesmeerd is." Bob probeerde de schuiflus in het donker en had er niets op aan te merken.
"Nu wordt het moeilijk, Lois, want nu moeten we die lus in het zand verstoppen."
"Wat is daar nu voor moeilijks aan?"
"Als we het niet goed doen, en Jeffries komt met een zaklantaarn de weg af, ziet hij precies een cirkel in het zand lopen, waar we dat over het touw heen hebben geveegd. Snappie?"
Lois wist raad:
"Ik doe mijn leren auto-jasje uit, houd de lantaarn in een mouw en licht bij met het eind van de mouwpijp, dan valt er precies een cirkel licht net op de plaats, waar je werkt en er straalt helemaal geen licht opzij. Als
Jeffries inderdaad met een lantaarn komt, zien we hem van ver al aankomen."
Ze trok onmiddellijk haar jasje uit, en schoof de brandende lantaarn in haar mouw. Bob legde het touw in een ovaal, met een wijdte van zowat de twee en een halve meter. De rest van het koord legde hij opgerold langs de berm. Daarna drukte hij met zijn duimen het pinkdikke koord in het mulle zand en veegde er, bijgelicht door Lois, die met hem meeliep, snel wat zand overheen. Het duurde iets meer dan een minuut, en toen was er totaal niet te zien dat er ooit met dat zand was geknoeid.
"We kunnen tevreden zijn," knorde Bob. "Lamp uit."
Zij doken weg achter de bomen, en gingen even verderop, plat op hun buiken, achter een struik liggen; het touw in hun handen. Ze waren heus niet te vroeg, want ze lagen nauwelijks goed en wel, of Bob voelde Lois' elleboog in zijn ribben.
"Komt daar een lichtje aan, of vergis ik me?"
Bob tuurde de weg af; zijn hals uitrekkend, en fluisterde: "Daar komt iemand aanwandelen met een cigaret in zijn mond! Dat lichtje was de lucifer, toen hij 'm aanstak!"
"Dát is Jeffries! Hij tippelt in de val!"
Bob ging op zijn hurken zitten en gaf snel zijn instructies: "Wacht tot ik "ja!" zeg. Dan rennen we allebei naar rechts weg, zo hard we kunnen; het touw meenemend. Het moet namelijk niet alleen de lus helemaal dichttrekken, maar Jeffries ook ondersteboven trekken en zó strak blijven staan, dat hij het niet snel los kan maken en van zijn benen gooien."
"Net als de cowboys doen, die stieren met een lasso vangen?" "Precies. Goed gesnapt. Zolang de lijn strak staat, krijg je de lus nooit los. Jij bent het paard van de cowboy. Een goed gedresseerd cowboy-paard weet, dat het de
lasso altijd strak moet houden. En dat moet jij ook doen, als ik het touw loslaat en wegren om Jeffries op zijn nek te springen." "Komt voor elkaar, bengel."
"Ssst nou. In een stille nacht hoor je gefluister een héél eind weg." Zij hoorden nu voetstappen, die luider werden, toen de man naderde over het verharde stuk weg. Zij veranderden ineens in doffe ploffen, toen hij het mulle zand bereikte. Aan het gloeiende eind van de cigaret konden ze precies zien waar hij ergens was... nog twee bomen weg... nog één boom... nu passeerde hij hen. Bob telde zijn schreden:... twee... drie... vier... Nu zat hij bijna midden in het touw... "Ja!"
Zij vlogen op als katten, renden zo hard zij konden met het einde van het touw weg en voelden met vreugde de schok toen de lijn strak liep. Ergens achter hen gaf Jeffries een ontstelde kreet.
"Trekken!" hijgde Bob. "Trekken, Lois; zo hard je kunt!" Hij hielp haar even trekken en voelde hoe zij iets zwaars over de grond sleurden. Hij durfde niet langer wachten, uit vrees dat Jeffries een mes uit zijn zak zou halen en het touw doorsnijden. Hij rende dus, met een hand het strakke touw volgend, door het duister terug en zag, schemerig, voor zich een man in het zand spartelen, binnensmonds woorden grommend die niet erg netjes klonken. Bob tuurde een seconde, zag waar des mans armen zaten, greep toe... en drie tellen later lag de man stil en kreet: "au... au... mijn arm!" "Komt voor mekaar ," hijgde Bob. "Als je maar netjes stil ligt doet het geen pijn, maar pas op als je je beweegt. Okido, Lois, kom maar hier!"
Lois kwam aanrennen door het losse zand, stelde geen onnodige vragen, maar sloeg het touw een paar malen om de nu stilliggende enkels.
"Polsen," beval Bob kort en voelde hoe Lois het touw met een paar schuifsteken om de onderarmen sloeg.
"Die zit secuur ," bromde Bob. "Nu nog een paar slagen om zijn middel. Ga rechtop zitten, knaap."
Hij sloeg zijn handen om Jeffries' keel en Lois wandelde een paar maal met het touw om hem heen. Bob stapte iedere keer over het touw heen. Toen dat klaar was, trok Lois het koord onder de wikkelingen om Jeffries' middel door en trok het zaakje aan. Jeffries zat als een mummie.
"Zaklantaren?" vroeg Bob, kreeg de lamp in zijn hand gedrukt en verschoof de schakelaar. De man op de grond knipperde tegen de felle lichtbundel. Bob hoorde Lois haar adem snel naar binnen halen, en stond zelf ook verstijfd van schrik. H e t w a s J e f f r i e s n i e t !

* * *
Lois kreeg het eerst haar positieven terug. Ze trok Bob aan een arm mee; een paar bomen verder, waar ze konden fluisteren zonder te worden verstaan. Bob deed de lamp uit.
"Grote sproetige flaporen, Lois... Dat is me een mop!"
Lois Bennett tuurde de weg op; in de richting van hun slachtoffer: "Wie is die man?"
"Weet ik dat? Zullen we ons voorstellen? Dan weten we het." Lois kon niet nalaten, gesmoord te lachen:
"Zal ik hem mijn visitekaartje geven?"
Bob begon ook te grinniken:
"En vragen of hij ons kan ontvangen? Wat moeten we, in naam van alles wat knods is, nu beginnen?"
"Dadelijk komt Jeffries zélf de weg af!..."
"We moeten die vent metéén losmaken."
"Net of dat zo eenvoudig is! Wat kunnen we doen? Hem losmaken en zeggen, dat we Indiaantje aan het spelen waren?"
"Zeggen dat het een vergissing was."
"Ik heb een beter idee. We zeggen, dat we twee ontsnapte gekken zijn. Dan schrikt hij zo, dat-ie blij is, dat we hem laten gaan." Ondanks de ernst van de toestand barstten ze allebei in een proestend gelach uit, maar hielden daar rap mee op, toen een stem van de weg af bulderde:
"Wat donder nog aan toe! Staat dat tuig nog te lachen ook! Wil je me wel eens ogenblikkelijk losmaken!"
"Eén ogenblik," riep Bob. "Even mijn haren kammen."
Dat antwoord was zo volslagen krankzinnig, dat de man op de weg er stil van werd, terwijl Lois in een nieuwe lachbui uitbarstte. "Kunnen we de plaat niet poetsen en hem hier laten liggen?" "Onmogelijk, Lois. Stel je voor, dat er een auto komt."
"Dan trekken we hem van de weg af; lekker in het zachte gras." Bob nam een beslissing:
"Geef me de lantaren en zeg jij geen woord. Hij hoeft niet te horen, dat er een meisje bij is."
Bob had nu weinig tijd meer te verliezen, want elk ogenblik kon de ware Jeffries de weg af komen kuieren. Hij liet de felle straal van de lamp voor zich uit schijnen, zeker wetend, dat die de man op de grond zou verblinden, zodat die hem nooit zou kunnen zien of later herkennen.
"Ik bied u mijn verontschuldigingen aan. Wij wilden een grap uithalen met een vriend van ons, en we hebben de verkeerde te pakken."
"Maak mij onmiddellijk los!" brulde de man. "Ik wens met u helemaal niet te praten. Weet u wie ik ben?"
"Geen idee," zei Bob. "Winston Churchill? Of het monster van Loch Ness?"
De man op de grond, die een dik, rood hoofd had met een wit snorretje, sputterde van woede:
"Ik ben de commandant van de brandweer van Bromborough en Eastham!"
"Oh!" zei Bob verbaasd. "Hebt u uw spuit thuisgelaten?" De man begon opnieuw te sputteren, maar Bob riep:
"Stil nu. Ik bied u opnieuw mijn verontschuldigingen aan. Als u mij uw woord geeft, dat u zich van gewelddadigheden onthoudt, zal ik u losmaken en u per auto brengen waar u zijn moet."
"Ik dénk er niet over!" brulde de roodhoofdige man. "Ik treed niet in onderhandeling met struikrovers en baldadige straatvlegels." Bob had geen tijd te verliezen met lange onderhandelingen en wilde juist naar Lois terugkeren om te zeggen, dat ze hun gevangene dan maar van de weg af moesten sjorren, de laatste knopen losmaken, zodat hij zichzelf makkelijk kon bevrijden en hem smeren, toen een zacht gefluit achter hem klonk. Het waarschuwingsfluitje van Lois! Jan deed onmiddellijk zijn lamp uit, en tuurde. Een paar honderd meter verder, voorbij een flauwe bocht in de weg, kwam een licht langzaam aan. Het verdween telkens even als het een boom passeerde en aan de tussenruimtes tussen het uitgaan van het licht was duidelijk te zien, dat de drager van het licht liep, en niet fietste of op een bakfiets reed. Bob floot terug. Tweemaal. Lois kwam aandraven.
"Dát daar is natuurlijk onze man," zei Bob kort. "Spreek niet. Trek deze snaak van de weg af en leg 'm op het gras."
Dat was in een wip gebeurd. De man verzekerde hen aan één stuk door, dat hij hen zou laten arresteren, ophangen, vierendelen en spiesen.
"Ik weet wie jullie zijn!" brulde hij tot driemaal toe. "Je denkt, dat ik het niet weet, hè, bengels? …Maar ik kén jullie!"
"Als u het maar niet tegen mijn vader vertelt," zei Bob bibberend, het touw bij 's mans polsen losknopend. "Zeg het asjeblieft niet, meneer. Ik heb het touw losgemaakt
en wij smeren 'm nou, maar vertel het asjeblieft niet aan mijn vader!" "Je zult er méér van horen!" loeide de commandant van de brandweer en dat was het laatste wat zij verstonden, want een moment later draafden zij allebei in het donker de weg naar Bromborough op.
"Dát is me een mooie bak," hijgde Lois. "Hoe moet dat nou met Jeffries?"
"We kunnen niets doen," hijgde Bob terug. "Hij hoort die vent natuurlijk loeien en gaat met zijn zaklantaarn op onderzoek uit." "En hoort het hele verhaal..."
"En snapt natuurlijk best, hoe de vork in de steel zit."
"Allicht. Jeffries is niet gek! Die snapt meteen, dat die val voor hem was bedoeld."
"En denk je, dat hij nog verder gaat naar het postkantoor?" "Vast en zeker niet. Die draait metéén om."
Zij waren nu allang weer het mulle zand uit, draafden verder over de verharde weg, en even later de zijweg in, waar hun auto stond. "En wat doen wij nu?"
"Eerst in onze wagen klimmen en zonder lichten aan, in de derde versnelling, zacht wegrijden; die zijweg af."
"Waar leidt die heen?"
"Geen idee." Bob grinnikte. "Misschien naar de brandweerkazerne. Als we twee keer rechtsaf gaan, moeten we weer in de buurt van ons hotel uitkomen. Maar eerst hier weg."
Hun auto stond nog braaf, waar ze hem hadden achtergelaten. Lois startte, schakelde de derde versnelling in, want de eerste en tweede maakten veel meer lawaai bij deze nogal ouderwetse wagen, liet voorzichtig het koppelingspedaal omhoog komen en reed, bijna zonder enig gerucht, met een gangetje van tien kilometer de smalle zijweg af.
"Ik kan dat niet te lang doen, Bob, anders verbrand ik mijn koppeling ."
" Weet ik," antwoordde Bob, die van kindsaf aan met auto's had omgegaan. "Pik 'm hier maar in de tweede. We zijn nu ver genoeg weg. En even verder kunnen we licht aandoen ook. Er staat hier een heg."
Honderd meter verder reden ze normaal; met lichten op. Lois loosde een diepe zucht.
"Dat hebben we óók alweer gehad. We hebben nu wel gelachen, maar alles bij elkaar is er een pracht van een plan in duigen gevallen. Wat moeten we nu doen?"
"Och," zei Bob. "Dat is niet zo moeilijk."
"Niet moeilijk?"
"Natuurlijk niet. We gaan terug naar ons hotel, waar Jeffries nu niet is. We sluipen zijn kamer binnen, verstoppen ons, wachten tot hij binnenkomt en binden hem op zijn eigen bed vast."
Lois was even stil en erkende toen:
"Dat is inderdaad het toppunt van eenvoud. Hoera! Een nieuw plan. Ik hoop alleen niet..." - Ze nam een bocht naar rechts - "... dat er iemand Jeffries' kamer binnenkomt, dat we die op zijn nek springen en dat het blijkt, de hotelhouder zelf te zijn. We kunnen niet dóórgaan met half Bromborough per vergissing te overvallen!" "We zullen van nu af aan iedereen, die we overvallen eerst zijn paspoort vragen," zei Bob. "Rechtsaf hier, Lois en geef nu vol gas; dat we ver vóór Jeffries terug zijn."

GROTE HEIBEL IN EEN RUSTIG HOTEL.

Om kwart over twee die nacht was heel Bromborough een oord van volslagen rust. Sommige echter van Bromboroughs bewoners waren niet uit eigen verkiezing zo rustig, maar noodgedwongen. De arme, dikke Arie bijvoorbeeld. Eerst had hij een halfuur doorgebracht met tegen de deur van zijn cel schoppen en schreeuwen dat hij de inspecteur wilde spreken. Na dat halfuur verscheen een agent met een nors gezicht.
"I want to see the Inspector!" beweerde Arie.
"We hebben hier geen inspecteurs," was het antwoord.
"Dan de baas van dat stel idioten hier, dat jullie de politie noemen," bekte Arie nijdig terug. Dat antwoord maakte het er natuurlijk niet beter op.
"Waarvoor?" wilde de agent weten.
"Ik heb honger!" snauwde Arie. "Ik rammel van de honger. Zijn we hier soms in een concentratiekamp, dat ik niets te eten krijg?" De agent keek hem aan, begon te grijnzen en zei:
"Je moet het maar met die pruimen stellen, die je de hele week uit de tuin van Drake hebt gesnaaid. Daar kun je best een nachie op teren!" "Voor de gloeiende Hunnebedden!" brulde Arie. "Ik heb geen enkele pruim gestolen!"
"Nou, geleend dan," zei de agent, begon de deur te sluiten en waarschuwde door de kier: "En hou je nou koest, broer, anders stop ik je met je rooie kop in een emmer zeepwater." Arie kwam toen tot het inzicht, dat er geen spat aan te veranderen viel en dat hij tot de morgen zou moeten wachten met het geven van uitleg. Zijn bondgenoot John was iets verstandiger geweest. Die had al eerder gesnapt, dat het geen zin had, te schreeuwen, had zijn paspoort en andere papieren overgelegd, had alléén gezegd dat hij de politie de volgende dag een proces zou aandoen wegens onrechtmatige arrestatie en was daarna op zijn harde celbed gaan liggen. Beide Finnen waren naast hem opgesloten en gaven geen kik. Die waren meteen ingeslapen en maften als torren. Het duurde niet lang, of John doezelde ook weg.
In het postkantoor heerste eveneens vrede. Jackie Brass, Barnett, de postmeesteres en Jan Prins sluimerden elk op hun eigen kamer en in gans Bromborough was het nu rustig. Ook in het hotel! Maar dáár zou de rust niet lang duren!

* * *

Bob en Lois bereikten het hotel in goede orde; in het holst van de nacht. De garage was gesloten. Zij hadden echter haast, want Jeffries kon vrij spoedig komen aanwandelen, als hij meteen na het vinden van de vastgebonden brandweercommandant was teruggegaan. Zij zetten dus hun auto opzij van het hotel onder de eikebomen, deden de lichten uit, namen de contactsleutel mee en belden de portier wakker. Die kwam aansloffen achter een zaklantaarn; in een overjas, brommerig en slaperig en smakte de voordeur weer dicht met een klap, dat de hall dreunde. Bob grinnikte, toen hij met Lois de brede, eikenhouten trap beklom, die naar hun étage leidde.
"Ik wil zijn gezicht wel eens zien, als dadelijk Jeffries belt ... Dan kan hij wéér zijn bed uit!"
Lois fluisterde:
"Wat was ook weer het nummer van Jeffries' kamer?"
Bob keek haar verontwaardigd aan in het flauwe licht van een nachtlampje, dat boven in het trappenhuis brandde:
"Hoe weet ik dat nou? Ik ben dit hotel na hem niet binnen geweest." Lois stopte in de bocht van de trap:
"Mooie bak is dat! Hoe komen we nu aan de weet wat zijn kamer is?"
Bob greep haar arm.
"Ik ren even naar de portier."
Vóór Lois iets kon zeggen was hij weg, sprong van de trap af met drie treden tegelijk en zag nog juist de zaklantaarn van de portier door een gang achter de hall verdwijnen.
"Hallo, portier! ...Een ogenblik!"
De man in de overjas keerde zich brommerig om.
"Ik wil een briefje onder de kamerdeur van mijnheer Jeffries doorschuiven. Wat is het nummer?"
De portier keek hem scheef aan, wreef zich over het voorhoofd en dacht even na.
"Die heer, die metéén een bad nam? ... Kamer 17."
"Dank u wel."
Lois zat op de bovenste trede van de trap en rookte een cigaret. "Kamer 17," hijgde Bob.
Lois stond op:
"Dat is op onze verdieping. Goed zo. Kom mee."
Bromborough Hotel was klein en vrij ouderwets. De vloeren waren hier en daar een tikje scheefgezakt, de deuren piepten en de traptreden kraakten. Het meubilair was oud en zwaar. Op de gangen stonden bakbeesten van linnenkasten en de bedden zagen er uit of er olifanten in moesten overnachten. In totaal had het ongeveer 25 kamers, waarvan er die nacht bijna twintig waren verhuurd - meest aan families met vacantie, die allang in bed lagen. De drie kamers, die John Bennett
had gehuurd - voor zijn zuster, voor hemzelf, en voor Bob en Arie een tweepersoons - lagen op de bovenste verdieping; niet naast elkaar, maar over de verdieping verspreid: nummers 11,14 en 15. Op hun tenen over de gang lopend vonden zij snel nummer 17; bijna geheel aan het einde. Er tegenover stond een ouderwetse pluche bank, naast een palm in een koperen pot. Lois doofde haar cigaret in de aarde van de palmpot en Bob probeerde voorzichtig de kruk van Jeffries' kamerdeur. Met een licht gepiep gaf de handle mee en de deur zwaaide op een kier open. Bob keek over zijn schouder: "O.K. Kom mee."
Bob opende de deur juist zo ver, dat zij er zijdelings doorheen konden glijden. Het was binnen aardedonker, want de gordijnen voor de ramen waren dicht. Hij was juist bezig, de deur weer voorzichtig te sluiten, toen hij Lois' hand om zijn pols voelde. Bob stond meteen roerloos. Hij voelde Lois' haren langs zijn oor strijken toen zij haar lippen bij zijn oor bracht en fluisterend zei: "Er slaapt iemand in deze kamer!"
Bob schrok zich een hoedje en luisterde. Hij snapte niet goed, hoe Lois zo metéén die heel zwakke ademhaling had kunnen horen. Hij had zelf, ingespannen luisterend, de grootste moeite dat zachte geluid te vernemen. De ademhaling van een vrouw. "Hoe wéét ik, dat het een vrouw is?" vroeg hij zichzelf af en toen wist hij hoe de vork in de steel zat! In de kamer hing een zwak parfum ... een soort geur als lelietjes van dalen. Lois als medevrouw had die meteen geroken en hij, Bob, had die geur wel zwak bespeurd, maar niet bewust. Weer streken Lois' haren langs zijn oor:
"We zitten in de verkeerde kamer!"
Bob schold inwendig op die sufferd van een portier. Slaperig en wel had die zich natuurlijk in het kamernummer vergist. Er stond maar één ding te doen; als de wiedeweerga weer de gang op. Bob tastte haastig naar de deurkruk, raakte de sleutel, die wat los in het slot zat en schrok zich een aap, toen die met een klap en een gekletter op de planken vloer viel. Meteen voelde Bob Lois' hand om zijn arm. Zonder die hand had Bob de deur opengerukt, en was hij de gang opgestoven, naar zijn eigen kamer; in veiligheid vóór er iets kon gebeuren. Maar Lois' hand hield hem tegen. Zij stonden alle twee gespannen te luisteren. De zwakke ademhaling ging ongestoord verder en Bob, opgelucht, wilde juist de deurkruk neerdrukken, toen hij uit de gang het geluid van een opengaande deur vernam. Enkele sloffende passen over de vloer ... en een vrouwstem:
"Is er iets niet in orde, Amelia?"
Bob's hart bonsde tegen zijn huig. Hij hoorde Lois' stem in zijn oor: "O, lieve help! ... Twéé vrouwen!"
De stilte na de vraag duurde kort. Een zwak klopje op de deur en de vraag werd herhaald:
"Amelia? ... Is alles in orde? Wat was dat voor lawaai?" Bob greep Lois bij haar haren, trok haar oor naar zich toe en fluisterde snel:
"Als de hazen naar het raam; er dóór en het balkon op! Vóór dat mens in bed wakker wordt!"
Zij handelden tegelijk en metéén en lieten zich op handen en voeten zakken. Lois kroop voorop, voor zich uit in het duister tastend om niet met een klap tegen een toilettafel of een koffer op te botsen. Zij bereikten de gordijnen, scheidden ze, en draaiden de espagnolet van de openslaande vensters om. Dat dit wat lawaai maakte, kon hen weinig meer schelen - de hoofdzaak was om uit die kamer wég te zijn vóór de slaapster wakker werd, of die zeurpiet van buiten binnenkwam. Lois duwde tegen de openslaande ramen ... zonder succés.
"Amelia!" riep de stem van buiten. "Amelia!"
"Ze gaan naar binnen open, gans!" fluisterde Bob.
Lois kreeg dat ook in de gaten en trok aan de ramen. Ze zwaaiden naar binnen, en het volgend moment was de kamer vervuld van een heidens tumult. Tussen de
vensters en de lange overgordijnen had een hoog, smal, eikenhouten tafeltje gestaan vol met souvenirs, asbakjes, potjes en snuisterijen, die nu òf in scherven kletterden òf over de gebeitste planken door de kamer heen schoten.
"Schiet op!" hijgde Bob. Lois en hij klommen naast elkaar over de brede vensterbank, belandden op het balkon buiten, trokken de ramen achter zich dicht en tuurden in het duister om te zien waar zij nu beland waren. Het balcon liep over de hele breedte van de achtervleugel en werd in het voorjaar en de zomer veel gebruikt door hotelgasten, die in de zon wilden zitten zonder te worden gestoord. Van kamer tot kamer was het balkon onderbroken door een houten schot van twee meter hoogte, zodat de gasten elkaar niet konden zien, maar het was natuurlijk mogelijk, om bij de balustrade zonder veel moeite om dat schot héén te klimmen en dat deed Bob, gevolgd door Lois, zonder uitstel. Hij koos natuurlijk de zijde, waar hij wist dat hun eigen kamers lagen. Juist twee tellen nadat het licht in kamer 17 achter hen aanflitste, verdwenen zij rond het houten schot. "Dit is het balcon van kamer 16," fluisterde Lois.
"Dit is de kamer waar dat mens woonde, dat ons kwam storen," antwoordde Bob. "Ik heb veel zin om even naar binnen te duiken en uit wraak haar bed onder water te zetten."
Maar daar kwam niets van in, want uit de ingewanden van het hotel, beneden hem, klonk lang en aanhoudend het ratelen van een electrische bel. Achter hen, uit kamer 17, hoorden zij vrouwegillen en zenuwachtig gepraat. De schel ratelde door.
"O, sapperloot!" kreunde Bob. "Die twee schooljuffrouwen met vacantie drukken op de nachtbel! Zo meteen alarmeren ze het hele hotel!"
"Laten we verder klimmen naar onze eigen kamers!"
Lois had altijd van klimmen gehouden en zwaaide één been over de balustrade om zo naar het balcon van 15 te klimmen, en naar de veiligheid - want 15 was de kamer van John - maar dat zat niet glad. Het was eigenlijk de schuld van John zelf. Bij hun aankomst in het hotel, die namiddag, hadden zij een conferentie gehouden op John's kamer. Toen stond er midden op de ronde mahonietafel een rubberplant in een koperen pot. John had wat gegromd, de rubberplant opgepakt en die buiten op de rand van het balcon gezet, brommend:
"Als ik iets haat, is het rubberplanten!"
Toen Lois haar been in het donker buiten de balustrade hees om langs het houten schot te klauteren, raakte zij de koperen pot. De meer dan een meter hoge rubberplant zwaaide opzij ... Lois raakte haar met de arm die zij uitstak, en viel bijna van de balustrade af van schrik door het oorverdovend tumult, dat van beneden oprees. "Wat is dát nu weer?" hijgde Bob
Kamers 15, 16 en 17 lagen boven de keuken. In de zomer werden er dingen op lange tafels buiten neergezet; zoals nogal vaak gebeurt in ouderwetse hotels: koperen ketels en pannen, die moesten worden geschuurd; afwas; melkemmers. De zware koperen pot met de rubberplant was als een bom midden tussen dat koperwerk gevallen en de schalen en ketels rolden naar alle kanten over de bakstenen vloer van de binnenplaats. Het was een lawaai om de spoken in het kerkhof, een halve mijl verderop, te doen verbleken van schrik. "Laten we maken dat we binnenkomen," zei Bob.
Hij nam niet eens meer de moeite om te fluisteren.
Overal in het hotel gingen lichten aan. Banen wit en goudgeellicht schenen naar buiten. Electrische schellen ratelden. Vragende stemmen klonken op uit het inwendige van het anders zo rustige hotel.
"Gaat hier niet," antwoordde Lois ontsteld. "De ramen zijn dicht." Inderdaad waren de ramen van kamer 16, die open waren geweest toen zij gevieren het hotel verlieten,
thans secuur gesloten. Dat was een gewoonte van het hotel in de zomer. Er kwamen hier nogal eens onverwachte onweders voor, en om elf uur in de avond deed er steeds iemand de ronde, die in alle kamers waar de gasten afwezig waren, de ramen sloot, om te voorkomendat ze uit hun scharnieren woeien of dat de kamers onder het regenwater werden gezet.
"In mijn kamer waren ze állemaal open!" zei Bob.
"Verder klimmen!"
De ramen van kamer 14, waar Bob en Arie zouden verblijven, waren even solide gesloten als de deuren van een bankkluis. En daar stonden ze ... want ze konden op hun vingers uitrekenen, dat bij kamer 11 óók de ramen dicht zouden zijn. Bovendien lagen er twee vreemde balkons; die van 13 en 12, tussen hen en hun laatste kans. Lois loerde om het houten schot heen, en trok snel haar hoofd terug: "Kamer 13 in rep en roer!"
Bob ging op de balustrade zitten en krabde zijn hoofd:
"Het hele hotèl is in rep en roer." - Hij sprong haastig van de balustrade af en loerde naar beneden - "Moet je dát zien!" De eigenaar van het hotel, in een blauw-zijden kamerjas, gewapend met een zaklantaarn en omstuwd van twee knechts, een portier, een blaffende hond en twee elkaar zenuwachtig vasthoudende meiden, kwam de binnenplaats op, om inspectie te houden. Het duurde niet lang, of zij ontdekten een koperen bloempot met een verbrijzelde rubberplant.
"Die hebbe ze van 't balkon af gesmete," constateerde een knecht. Bob en Lois doken achteruit en drukten zich tegen de ramen van kamer 14 - juist op tijd, want de stralen van drie zaklantaarns zwaaiden omhoog en gleden langs het balkon van de tweede verdieping. Van beneden kwamen opgewonden stemmen: "Er is een insluiper geweest op kamer 17. Der is iets
niet pluis daarboven! We moeten klopjacht houden!"
Lois plukte Bob aan zijn mouw:
"Hoe komen wij die kamer binnen en in bed?"
Bob keerde zich om:
"Heel eenvoudig!"
Hij boog zijn arm, zette zijn elleboog tegen het ruitje naast de espagnolet en gaf een korte stomp. Het glas brak en rinkelde naar beneden. Kreten van beneden:
"Daar breekt wéér wat!"
Bob stak zijn arm door het gat, draaide de espagnolet om, rukte de ramen open en sprong over de vensterbank heen; op de hielen gevolgd door Lois.
"Een beetje gerinkel meer of minder mag niet hinderen," lachte Bob. "Gooi je schoenen uit, Lois, maak je haar in de war of je inderhaast je bed uitkomt en ga op de gang kijken. Dit is míjn kamer en ik blíjf hier."
Lois snapte het meteen, trapte haar schoenen uit, warde haar haren door elkaar, trok haar neus in slaperige rimpels en dook de gang op. Ook al zag iemand haar uit kamer 14 komen, dan hinderde dat nog niet veel, want niemand der andere gasten zou haar verdenken van insluiping en ze konden nooit weten wie van die nieuwelingen precies kamer 14 had. Ook Bob ontdeed zich haastig van al zijn kleding, dook in bed, maakte zijn haren in de war en ging op een oor liggen. Al ging ook het hele hotel op zijn kop staan ... hij sliep. En dat zou niemand raar vinden, want jongens van een jaar of zeventien zijn er om berucht, dat zij dwars door een compleet bombardement heen kunnen slapen, zonder met een oog te knipperen.

* * *

En daar was de sok mee af. Midden in dat tumult arriveerde Jeffries. Hij had de brandweercommandant gevonden, hem losgemaakt, had gehoord wat dat personage was overkomen en natuurlijk metéén gesnapt dat de val voor hem, Jeffries, was bestemd geweest.
- Dat zullen ze géén tweede keer kunnen proberen, had Jeffries gedacht en was rechtstreeks naar het dorp doorgelopen; samen met de brandweercommandant. Twee mannen overvallen was niet zo eenvoudig als één! Voor het postkantoor stond nog steeds het twoseatertje, dat Jeffries had gehuurd, te wachten. Hij stak de sleutel in het contact, startte, bracht nog even de brandweerchef naar huis en reed toen full speed naar het hotel, dat hij aantrof met vol licht achter zowat alle ramen. Jeffries, de lepe vos, snapte allang hoe laat het was. Toen hij opgewonden verhalen hoorde over mysterieuze insluipers in kamer 17, trok hij eens aan zijn lange neus en dacht er het zijne van. Hij wist heel goed, dat alle tumult in Bromborough die nacht veroorzaakt werd door een of meerdere der briefjesjagers. Ze hadden hem onderweg een val willen zetten ... en die was verkeerd dichtgeklapt. Zonder twijfel hadden ze hem in dit hotel een val willen zetten, en wéér was er iets mis gelopen: ze hadden een bloempot van de balustrade afgegooid. Neen, zijn tegenstanders hadden géén geluk die nacht. Jeffries lachte en bemoeide zich verder totaal niet met de drukte in het hotel. Hij ging naar zijn kamer, sloot de deur secuur af en keek in alle kasten en neusde onder het bed, of daar geen Bennetts, geen sproetige Arie Rozen of Amerikaanse jongens verstopt zaten. Jeffries had lol. Want het was geen dom toeval geweest, dat Lois en Bob de verkeerde kamer waren binnengeslopen! ... Jeffries had wel degelijk rekening gehouden met de mogelijkheid, dat dat telefoontje een middel was om hem uit het hotel te lokken, zodat zich iemand tijdens zijn afwezigheid in zijn kamer kon verstoppen. Hij had er alleen niet aan gedacht, dat men hem onderweg zou kunnen overvallen. Hij had geweten, dat Lois en Bob zijn kamernummer zouden moeten vragen aan de portier. Toen hij de boodschap van de portier had gekregen, dat Barnett hem bij het postkantoor verwachtte, had Jeffries de man een paar shilling In de hand gedrukt.
"Doe me een plezier, portier, ik ben dood- en doodmoe. En misschien wil iemand me vannacht nog spreken. Ik heb geen zin om gewekt te worden door een gebons op mijn deur. Als iemand mijn kamernummer vraagt, geef dan een verkeerd nummer, wil je?" Jeffries lachte, terwijl hij zich ontkleedde ... in kamer 23. Hij deed schoenen en sokken uit, jas uit, boord af, das af, maar hield de rest aan, ging op bed liggen onder een laken, want het was warm, knipte de leeslamp van zijn bed aan, trok een romannetje uit zijn zak, stak een sigaret op en begon te lezen. Zijn polshorloge tikte de minuten weg. Langzaam werd het hotel rustiger. Er werd geen insluiper gevonden en men keerde naar zijn kamers terug. Jeffries was van plan, wakker te blijven tot kort voor zessen. Het had geen zin meer om nu nog te gaan slapen ... en zich misschien nog te verslapen.

* * *

Bob, die zich in bed slapend had gehouden, was na vijf minuten werkelijk ingedut, want hij was zo moe als een hond. Lois Bennett had, uitkijkend door haar raam aan de voorgevel, Jeffries zien aankomen in zijn two-seater. Zij had door een kier van haar kamerdeur hem de gang zien opwandelen en met een sleutel kamer 23 binnengaan. Dat was dat. Had het nog zin, naar Bob terug te gaan? Neen. Had het zin te gaan slapen? Haar klein Zwitsers reisklokje, dat zij altijd bij zich had, wees kwart voor vier. Er stond een leren armstoeltje op haar kamer. Zij trok dat naar de deur, zette die op een kier, deed het licht in haar kamer uit, zodat niemand naar binnen kon kijken, en stak een cigaret op. Door de deurkier kon zij alles en iedereen zien, die op de gang passeerde ... Zo begon Lois haar nachtwake.

JAN PRINS KOMT IN ACTIE!

Om precies half zes, de volgende ochtend, liep de wekker af van Mrs Fentwick, de postmeesteres. Om twintig vóór zes klopte zij op de deur van haar neef, Jackie Brass, die slaperig antwoordde. Achttien minuten voor zes was de postmeesteres beneden en bezig met het opzetten van theewater. Zestien voor zes stond Jackie Brass, in hemd en al1een een broek, voor het bed van Jan Prins en schudde hem wakker.
"Hei ... Ho ... Wat?" Jan schrok wakker, knipperde met zijn ogen. "Hoe laat is het?"
"Kwart voor zes. Kom er uit, jô. Ik moest je toch wekken?" Jan's hersens begonnen meteen te werken. Het hele plan dat hij de avond tevoren had uitgekiend stond hem weer voor de geest. Hij moest opschieten, geen fouten maken en zijn ogen goed gebruiken. Hij stopte zijn hoofd in een kom met water, schoot in zijn kleren, trok een kam door zijn natte haren en was beneden. Zeven minuten voor zes; precies op tijd om de postmeesteres de thee te zien opschenken. Ze was verbaasd om hem op dat uur te zien. "Moet jij ook met een schip mee, net als mijn neef?"
"Dat niet, mevrouw, maar ik houd van vroeg opstaan."
De postmeesteres keek hem goedkeurend aan:
"Dat zijn woorden naar mijn hart, jongen. Ik heb een
hekel aan langslapers en marmotten. Wil je een kop thee?" "Reuze graag, mevrouw," zei Jan, liep de al openstaande keukendeur uit en snoof met behagen de frisse ochtendlucht in. De zon was al op, maar nog niet zichtbaar. De hemel was bleekblauw met wat rose en gele wolken recht boven zijn hoofd. Het beloofde weer een prachtige zomerdag te zullen worden; er lag dauw op de bessenstruiken.
"Goed zo," klonk een zware stem achter Jan en een hand als een ham viel op zijn schouder.
"Ga je me naar de boot brengen?" - Jackie Brass was ook naar buiten gekomen en keek naar de lucht.
"Prachtig weer om uit te varen. Zou dat niks voor jou zijn, hè, zo'n vaart heen en weer naar Panama?"
Jan wilde juist iets antwoorden, toen een knalrode, gesloten auto voorbijrolde, met flauw piepende remmen.
"De postauto, tante" riep Jackie.
"Schenk jij even thee, Jackie?" riep de postmeesteres en rende het voorhuis in, waar het postkantoor gevestigd was.
"Mag ik even kijken, Jack?" vroeg Jan.
Jackie keek niet eens op. Hij was bezig met de theepot.
"Vóór bij de auto? Natuurlijk. Waarom niet?"
Jan liet zijn ogen snel door de keuken gaan. Theepot, koppen en borden al op tafel. Het gasstel brandde onder een steelpannetje. Vermoedelijk eieren voor het ontbijt. Jackie's grote plunjezak - zoals elke zeeman er een heeft - stond tegen de ladenkast en op die kast lagen zijn windjak en een regenjas. Een tussendeur leidde van de keuken rechtstreeks in het postkantoor. Het was een grote ruimte, in tweeën gescheiden door een twee meter hoog rasterwerk van zwaar gaas, dat tegen latten was gespijkerd. Daarin waren twee loketten aangebracht. Tegen de muren achter de loketten waren vakjes en la'tjes met opschriften. Jan tilde een opklapbaar stuk van de toonbank op, wandelde om het gaas heen naar
het voor het publiek bestemde deel van het postkantoor en vervolgens de voordeur uit. De achterdeuren van de rode auto werden juist ontsloten en een man in uniform van de posterijen graaide een zak te voorschijn:
"Effe tekenen."
De postmeesteres zette een krabbel op de lijst en kreeg de zak. "Wordt best weer vandaag!" riep ze.
De chauffeur zat alweer achter het stuur.
"Wedde, dat we onweer krijgen? De lucht boven de Mersey is nu al dampig."
Terwijl de auto al reed, riep de postmeesteres nog:
"We kenne best wat regen gebruiken! De grond is zo droog als kurk!"
Ze keerde zich om met de grijze canvas-postzak in de hand en zag Jan staan:
"Dat is de post weer voor morgen. Er zit weer van alles in: aanmaningen van de belastingen; doodsberichten; liefdesbrieven ...We zullen eens kijken of die brief voor meneer Barnett er bij is." Jan wandelde met haar het postkantoor binnen.
"Sorteert u de post altijd meteen?"
"Dat moet ik wel, mijn jongen, want zo meteen komt Dick, de besteller, en die moet 'm meehebben om 'm nog op tijd te bezorgen." "Mag ik eens kijken, hoe dat gaat?"
"Je mag zelfs meehelpen sorteren. Op straatnaam."
Ze legde de postzak op de toonbank achter het traliehek, verbrak het zegel, maakte het hangslot open en stortte de zak leeg. Er kwamen een stroom brieven en enkele pakjes uit. De pakjes gingen meteen op zij.
"Alles, wat in een gewone bestelling gaat, schuif ik naar je toe, en dan sorteer je ze straat bij straat en dan op huisnummer. Gesnapt?" Jan knikte en voelde zijn hart bonzen. De postmeesteres zocht de brieven uit met ongelooflijke snelheid; een kwestie van jaren oefening, natuurlijk. Ze schoof ze Jan
toe met een vaart of ze uit een drukpers kwamen en in het begin had Jan even moeilijkheden, tot hij in de gaten had, welke straten en wegen er zoals in Bromborough bestonden. Het viel nogal mee; hij kende ze gauw.
Alport Road,
Primrose Lane,
Plymyard Avenue ...
Hij gooide ze op stapeltjes. Het op nummer sorteren kwam later wel. Jackie Brass liep de keuken uit met twee koppen thee.
"Dank je, Jackie," zei zijn tante, de laatste brieven met rappe vingers uit elkaar schuivend.
Jackie keek geïnteresseerd toe en stelde de vraag, die Jan Prins gewoon op de lippen brandde:
"Is die brief voor die snuiter Barnett er bij?"
"Waarachtig wel. Juist zoals ik dacht. Daar staat hij."
Ze wees op een goedkope, witte enveloppe, die ze rechtop tegen het gaas had aangezet. Jan las het adres. "Barnett Esquire, c/o Mrs Fentwick, Postoffice Bromborough, Cheshire, England." Jan had moeite zijn ogen van het haastig gekrabbelde adres af te houden. Dat was dus de brief, die een fortuin waard was ... de brief, door Barnett zelf in der haast aan de agent gegeven, die hem arresteerde ... De brief, die het laatste, kostbare kaartje bevatte, dat een fortuin waard was voor de Bennetts; voor Jeffries of voor Barnett.
"Gaat het nogal?" vroeg Jackie aan Jan.
"Ik ken de straten hier nog niet," antwoordde Jan over zijn schouder. "Ik zal je even helpen," bood Jackie aan. "Leg jij ze maar op het huisnummer. Ik neem de straten wel."
Jan pakte een stapeltje "Plymyard Avenue" op en begon de brieven op huisnummers te leggen. Uit zijn ooghoeken lette hij echter terdege op wat er met de brief van Barnett ging gebeuren. "Lieve hemel ... mijn eieren!" riep de postmeesteres ineens. "Heb je op de tijd gelet, Jackie?"
"Ik niet," bromde de zeeman. "Jij bent de kok."
Zijn tante graaide de brief voor Barnett voor het gaas weg en zeilde in grote haast naar de keuken. Jan hoorde haar in de keuken mopperen:
"Natuurlijk zo hard als bikkels, die eieren. En we hebben er nogal veel in Engeland tegenwoordig!"
Jan loerde naar de electrische klok boven de toonbank. Vijf minuten over zes! ... Er werd een fiets tegen de gevel van het postkantoor gezet en een man in postuniform kwam binnen.
"Goeie morgen! Weertje, hè!"
Jackie riep over zijn schouder:
"Tante! ...Geef de lijst met aangetekende stukken even!" De postmeesteres kwam weer de keuken uit, pakte een lijstje plus wat brieven en pakjes en telde vlug:
"Zestien stuks aangetekend. Asjeblieft." - De besteller nam ze aan "De gewone post is zowat klaar."
Ze zei tegen Jan:
"Er staat een ei voor je klaar. Het is wel wat hard uitgevallen, maar eet het op, vóór het koud wordt."
"Graag mevrouw."
Jan liep gehoorzaam de keuken in. Hij liep heel kalm en rustig, maar hij had wel willen hollen ...
Hij zag de brief staan op het moment dat hij de keuken inkwam. De witte envelop stond op de ladenkast, tegen de muur, gereed voor het moment dat Barnett naar beneden zou komen. Jan verloor geen seconde, greep de brief, bukte zich naar Jackie's plunjezak, vouwde de brief dubbel en schoof hem vlak langs het gladde canvas van de zak zo diep mogelijk er in. De zak was vrij los gepakt en Jans arm, met de brief tussen de vingers, schoof tot over de elleboog naar beneden. Hij liet de brief los, trok zijn arm terug, wandelde de keukendeur uit en een minuut later was hij, tussen de bessenstruiken en zonnebloemen door, op het pad dat langs alle achtertuinen van de dorpsstraat voerde. Eenmaal daar begon Jan te draven. Het was gelukt! Hij was Barnett te slim af geweest! Jan draafde, maar hij had wel over alle heggen kunnen springen! De zon scheen - de dauw glinsterde op de heggen aan weerszijden van het pad en Jan had in geen maanden zulk een lol gehad. Het was gelukt! ...

* * *

Om precies kwart voor zes was Jeffries uit bed gestapt. Hij waste zich haastig - scheren kon later wel - trok sokken, das en schoenen aan; daalde de trap af en was vlak daarop in zijn two-seater op weg naar het dorp. Lois, nog steeds op wacht voor de deurkier, zag hem door de gang passeren. Zij schoot naar buiten, ging Bobs kamer binnen en wekte dat jongmens zonder veel plichtplegingen door hem een scheut water uit het tandenborstelglas over zijn hoofd te gieten. Bob werd proestend en verontwaardigd wakker.
"Ben je nu helemáál gek ge ... Hoe laat is het? Waar is Jeffries?" "Die is al op pad. Kleed je aan! Ik zal de auto vast starten." Met ogen, nog dik van slaap, schoot Bob in zijn kleren. Er was niet eens tijd voor wassen - hij doopte zijn haren in het wasbassin, trok er een zakkam door en rende het hotel uit. Er was niemand in de hall dan een schoonmaakster, die een dweil over de vierkante tegels slierde. Lois zat al ongeduldig te wachten achter het stuur. Ze keek in het auto-spiegeltje en kamde haar blonde haren.
"Ben je daar eindelijk? Jeffries is al vijf minuten geleden weggereden."
"Waarom heb je me dan niet eerder gewekt?"
Lois schakelde in en de grote auto reed weg in een stofwolk. "Wist ik dat je was gaan slapen!"
Bob antwoordde boos:
"Dat was ook de bedoeling niet. Ik ging na die herrie in bed liggen om te doen of ik al uren daar lag en toen ben ik in slaap gesukkeld. Jij hebt makkelijk praten. In de afgelopen nacht hebben jij en je broer als stokrozen liggen slapen in dat hotel in Londen. Maar ik zat in het vliegtuig uit Amsterdam. En de nacht daarvoor, terwijl jullie sliepen, zijn we in Amsterdam bezig geweest."
"Okido," lachte Lois. "Ik plaagde je ook alleen maar. Ik vraag me alleen af, wat Jeffries in zijn schild voert, zo vroeg in de morgen." "Die heeft vast en zeker weer een listig plan bekokstoofd," meende Bob. "Ik hoop, dat we zijn spoor ergens oppikken."
Zij reden dezelfde weg af waarop zij die nacht met touw een strik voor Jeffries hadden gelegd, en naderden de eerste huizen van de dorpsstraat, toen Lois ineens haarvoet van het gaspedaal nam en naar een garage wees, een eindje verderop.
"Staat dáár Jeffries zijn two-seater niet?"
Het was inderdaad de tweezitter van Jeffries. Maar de man zelf was niet in zicht. De garage was ook nog gesloten. De benzinepomp er voor stond verlaten en het zag er niet naar uit dat de garagebaas al op was.
"Hij heeft gewoon zijn auto hier geparkeerd," bromde Bob. "Maar waar is die vent zelf?"
Bob nam snel een besluit:
"Zet je auto hier aan de kant, blijf er in zitten en hou die two-seater in de gaten. Ik wandel zelf verder."
"O.K." stemde Lois in, reed de wagen naar de kant van de weg en zette de motor af.
Bob stapte uit en wandelde de dorpsstraat op. Het vroege zonlicht verlichtte nog slechts de toppen van enkele alleenstaande bomen. Er was nog bijna geen mens te zien. Hier en daar kronkelde wat rook op uit
een schoorsteen, een teken dat er een fornuis werd aan gemaakt, en een rode postauto kwam in volle vaart de weg af, een stofwolk achterlatend. Wat verderop passeerde Bob twee arbeiders in oude legerbroeken, die schoppen aan hun fiets hadden gebonden en kalm voorttrapten.
"Morning!" groette hij en zij wuifden terug.
Bob bereikte de verbreding in de dorpsstraat, waar de meeste winkels stonden en waar ook het postkantoor lag. Toen vond hij Jeffries heel eenvoudig.
"Al vroeg op!" riep iemand uit een portiek van een winkel in overhemden, dassen en sokken.
Bob schrok op en stond stil. Jeffries stond in de portiek; een cigaret in zijn mondhoek en een stoppelbaard rond zijn kin.
"Zocht je mij?" vroeg Jeffries weer.
Bob schoof de handen in zijn broekzakken en keek zijn oude tegenstander wat vuil aan:
"Nou ... ik zie je liever niet, dan wel."
Jeffries grijnsde terug vanuit de portiek:
"Och ... ik zie jou wel graag. Je bent een ongevaarlijk broekie en het is wel gezellig wat aanspraak te hebben, zo vroeg op de morgen." "In dat geval," antwoordde Bob gladjes, "heb je er zeker geen bezwaar tegen, dat ik je wat gezelschap hou? Dan kan ik meteen een oogje op je houden."
Jeffries schoof een halve meter op om ruimte voor Bob te maken. "Hou jij maar rustig een oogje op me," verklaarde hij. "Als het oogje me te lastig wordt, sla ik het wel dicht."
"Foei! ... Altijd die handtastelijkheden!" zei Bob en ging naast Jeffries in de portiek zitten, met zijn rug tegen de winkeldeur. Jeffries keek op hem neer en kwam tot de ontdekking dat het, als je moet wachten, verkieslijker is te zitten dan te staan. Hij boog zijn lange benen en ging naast Bob zitten.
"En nu maar wachten," zei Bob. "Gezellig zo met z'n tweeën." Tegenover hen lag het postkantoor. Er stond een fiets tegen de gevel. Korte tijd later reed een vrachtauto vol met melkbussen voorbij. Daarna passeerde een ploeg kampeerders, met zware tassen en tentstokken, op fietsen. Een postbesteller uit de deur van het gebouw tegenover hen, klom op zijn fiets en reed kalm weg. Bob keek op zijn horloge.
"Bijna half zeven," mompelde hij.
Bromborough begon nu te ontwaken. Het verkeer nam toe. Er werden nieuwsgierige blikken geworpen op die man en die jongen, die naast elkaar zaten in een winkelportiek.
"Waar wachten we eigenlijk op?" informeerde Bob onschuldig. Jeffries keek hem van opzij aan:
"Sinterklaas komt hier per autogiro aan om zeven uur. Ik wil de optocht zien."
"Als hij jou in de gaten krijgt, laat hij vast een bom op je vallen," lachte Bob.

* * *

Het had natuurlijk heel best kunnen gebeuren, dat de postmeesteres de brief van Barnett pas miste, nadat Jackie Brass het huis had verlaten, maar dat gebeurde niet. Daar had Jan ook rekening mee gehouden, en alles pakte precies zo uit als hij gedacht had. Jan werd gemist, geen twee minuten nadat hij de achterdeur uit was gelopen. Hij had zijn ei niet opgegeten en Jackie was bezig met het zijne.
"Die is natuurlijk even buiten wandelen," bromde de zeeman, zijn kop thee bijschenkend. "Het is zulk machtig mooi weer." Zijn tante sputterde iets over jongens, die hun ontbijt koud lieten worden en begon de plaats voor Barnett gereed te maken. Jackie, die de bus moest halen, stond
op, rolde zijn twee jassen op en bond ze vast op de plunjezak. Zijn tante wilde Barnett gaan wekken, en vast zijn brief gaan brengen. "Jackie - waar is die brief van Barnett gebleven?"
Jackie legde een zeemansknoop:
"Ik heb geen brief gezien."
"Maar ik heb hem hier op de ladenkast gezet."
"Misschien is-ie er achter gegleden."
Zijn tante bukte zich en gluurde onder de kast:
"Ligt geen brief onder. Hoe kán dat nou ..."
Jackie liet die hele brief steenkoud en bovendien had hij haast om de bus te halen.
"Och mens, je hebt hem natuurlijk in het postkantoor laten staan! Adie! Ik smeer 'm."
Hij gaf zijn tante een kus op de wang, schouderde zijn zware plunjezak en wandelde de achterdeur uit, langs de zijmuur naar de dorpsstraat en zo naar het café met de bushalte. Jeffries en Bob Evers, vanuit hun portiek, zagen hem wegwandelen, maar letten er niet op. Een zeeman op weg naar zijn schip ... een der meest alledaagse taferelen in een land als Engeland. Maar de postmeesteres werd ongerust. De brief was niet in het postkantoor te vinden. Hij stond niet in het vakje "Poste Restante Stukken". Zij wist zéker, dat zij hem op de ladenkast had gezet. En waar was die jongen uit Holland? ... Mogelijk was die met de brief naar boven gegaan om hem aan Barnett te brengen! Natuurlijk! Zij klopte op de deur van Barnett.
"Ja?" kwam het antwoord.
"Bent u al wakker, mijnheer Barnett?"
"Al een kwartier, Mrs Fentwick. Is die brief voor mij gekomen?" Deze vraag maakte metéén duidelijk, dat Barnett nog niets had ontvangen. De postmeesteres wist, op dat moment, dat er iets mis was. En zij deed iets, wat heel
menselijk en heel begrijpelijk is; wat bijna iedereen in haar plaats zou hebben gedaan :
"Ik moet de speciale post nog sorteren, mijnheer Barnett. Ik zal zó even kijken."
"Dat wel graag, Mrs Fentwick. Die brief is erg belangrijk." De postmeesteres rende de trappen af zo snel zij kon. Zij had nu tijd gewonnen ... tijd om te kijken waar die brief was gebleven. Zou die Hollandse jongen hem soms hebben meegenomen? Maar wat had die dáár voor belang bij? ... Wat moest een logerende jongen uit Holland doen met een brief voor iemand als Barnett?
Maar de brief bleef zoek. Jan Prins bleef zoek. En de postmeesteres zat in een lelijk parket. Ze wist niet zéker, dat Jan Prins die brief had. Het was nog altijd mogelijk, dat ze hem, in haar haast die morgen, ergens had neergelegd. De politie opbellen? Een groot schandaal maken? Tegen Barnett bekennen dat een brief uit haar keuken was verdwenen?
En dan nog wat: Goed beschouwd mocht een poste restante brief niet eens in haar keuken zijn! Het postkantoor was in de vóórzijde van het huis. De keuken was een keuken ... een woonhuis. En de postvoorschriften zeiden duidelijk, dat géén stukken, papieren, brieven of wat ook, op de posterijen betrekking hebbend, in de rest van het huis mochten verzeilen. Ze had die brief niet eens in de keuken mogen brengen!
Klokke zeven uur ging Mrs Fentwick naar boven, met loden schreden. Zij klopte op de kamer van Barnett.
"Zeven uur, Mr Barnett. Uw brief is niet gekomen."
Barnett slaakte een ongeduldige uitroep:
"Wanneer is de volgende bestelling?"
"Vanmiddag om vijf uur komt de auto weer."
"Dan blijf ik nog maar even in bed."
"Zoals u wilt, mijnheer Barnett."

* * * Jan draafde intussen het slingerende pad langs de achtertuinen af met maar één idee in zijn hoofd: zo snel mogelijk uit Bromborough weg te komen. Hij snapte wel, dat de postmeesteres, zodra zij merkte dat Barnett's brief zoek was, en dat hij óók weg was, alarm zou gaan slaan. En als zij het niet deed, zou Barnett het wel doen. Dat Mrs Fentwick met het hele geval zó in haar maag zat, dat zij de verdwijning van de brief voorlopig verzweeg, in de hoop dat die nog te voorschijn zou komen, dat was iets dat Jan niet kon weten. Hij draafde een paar honderd meter het pad af, vond toen een zijpaadje, dat naar de dorpsstraat leidde, sloeg dat in en kwam zo op de hoofdweg van het dorp uit. Hij was nu al een heel eind van het postkantoor af en hoopte hier een auto te kunnen oppikken die hem liet meeliften, zodat hij snel ettelijke tientallen kilometers van Bromborough weg zou zijn. Dan moest hij snel maken, dat hij per trein of per bus naar de Mersey kwam, naar het schip van Jackie Brass. Hoe heette dat ook weer? ... Juist! De "Mersey Hope".
Jan bereikte het einde van de aaneengebouwde huizenrij van het dorp. Honderd meter voor hem uit lag een benzinepomp en daar begon de meer open weg. Er stonden twee auto's bij de pomp. Zoals alle mensen, die willen liften, had Jan veel belangstelling voor auto's. De eerste was een two-seater, maar daarachter stond ... John Bennett's groene, open Bentley? Jan had zich niet vergist! Het was wel degelijk John's auto, met achter het stuur een meisje met gouden haren, een meisje, dat niemand anders kon zijn dan Lois. Wat een ongelooflijke bof! Dan waren John, Arie en Bob natuurlijk ook ergens in de buurt! Jan zette het op een rennen en bereikte hijgend de benzinepomp. Lois zag hem aankomen en zat naar hem te kijken of hij een spook was.
" Waar kom jij vandaan?"
Jan klom hijgend naast haar en sloeg het portier dicht.
"Lois! Ik heb het briefje!"
Lois' blauwgrijze ogen werden tweemaal zo groot en zij liet haar handen op haar rok vallen.
"Heb je het bij je?"
"Nee, dat niet. Maar ik heb het uit het postkantoor gekregen. We moeten onmiddellijk hier weg. Waar zijn John, Bob en Arie?" Lois trapte op de starter en gaf opgewonden antwoord:
"John en Arie zitten op het politiebureau. Gearresteerd bij die herrie van gisterenavond."
"En Bob?"
"Die is Jeffries gaan zoeken. Hij loopt ergens vóór ons uit de dorpsstraat door, denk ik."
"Vlug achter hem aan. We moeten zo snel mogelijk uit Bromborough weg!"
De groene Bentley stoof bij de benzinepomp vandaan en zoemde de dorpsstraat op. Jan zat voorovergebogen door de voorruit te turen; spiedend naar een spoor van zijn vriend Bob.
"Hoe heb je dat voor elkaar gekregen, Jan?"
Jan vertelde het haar in korte zinnen en besloot:
"Jackie Brass heeft het dus in zijn plunjezak. En hij heeft de bus genomen naar Liverpool. Ergens midden op de Mersey ligt een schip, de "Mersey Hope". Het zeilt vanochtend uit."
"Waarheen?"
"Naar Panama."
Lois lichtte van schrik haar voet van het gaspedaal, maar zette die ijlings weer neer en de wagen rolde verder.
"Dus ons briefje komt in Panama terecht?"
"Niet als we opschieten. Daarom maak ik zo'n haast. Ten eerste moet ik Bromborough uit, vóór die postmeesteres de hele politie alarmeert om mij te zoeken en ten tweede moeten we op dat schip zijn vóór het de Mersey afstoomt."
"Hoe laat vertrekt het?"
"Weet ik niet precies. In de ochtend, zei Jackie."
"Goede grutten," mompelde Lois geschrokken, "dá is me een bak! " Jan spiedde links en rechts door de heldere zonneschijn, die nu de halve dorpsstraat vulde.
"Ik zie nog steeds geen Bob."
"Die zal wel in de buurt van het postkantoor zitten."
Jan keek bedenkelijk:
"Brrr! Het postkantoor! Daar moeten ze me helemáál niet zien! " Lois had een voorstel:
"Duik nou naar beneden, dan kan de postmeesteres je niet zien." Jan bromde instemmend en boog voorover tot beneden de hoogte der portieren.
Lois rapporteerde hun voortgang:
"Ik minder vaart. We zijn nu ter hoogte van het postkantoor. De gevel er van is helder verlicht door de zon, maar de straat aan de overkant is in de schaduw."
"Toeter eens, Lois?"
Lois drukte tweemaal op de claxon en op dit signaal kwam Bob uit een donkere portiek aan de overkant schieten.
"Daar heb je Bob, Jan!"
Jan bleef diep gebogen in de wagen zitten en tilde zijn hoofd niet op. Hij was doodsbenauwd, dat de postmeesteres hem in de gaten zou krijgen. Bob kwam naar de auto toedraven en keek nogal nijdig. "Waarom blijf jij niet bij de benzinepomp wachten?"
"We weten, waar het briefje is, sukkel! " riep Lois hem toe. "Spring achterin!"
Bob staarde haar aan en wilde iets zeggen, maar Lois was hem voor: "Klets nou niet! Zie je niet wie naast me zit?"
Bob deed een pas naar voren, keek in de wagen en zag Jan, die zijn hoofd aan zijn nek verdraaide om omhoog te kunnen kijken. “Stap in, sufferd en klets niet!" blafte hij.
Bob zei helemaal niets meer, trok het achterportier open en stapte in. "Rijden!" beval Jan. "En gauw asjeblieft, want ik krijg pijn in mijn rug van het kromzitten."
Lois schakelde in, draaide een boog over de hier nogal brede straat en even later stoven ze terug naar het Noorden.
"Steek je kop maar weer op, struisvogel," lachte Lois tegen Jan. "Het postkantoor is aan de horizon verdwenen."
Toen Jan zijn hoofd weer in de zon liet verschijnen en omkeek, zag hij achterin de auto Bob, die met een bezorgd gezicht door de stofwolk heen tuurde, door hun vaart achtergelaten.
"Wat zit jij te loeren? Heb je je zakdoek laten liggen?"
"Klets niet, man. Jeffries zat met mij in die portiek. Hij hoorde Lois zeggen, dat wij het briefje hadden!"
Lois keerde zich naar hem om, gaf een ruk aan het stuur en zij maakten een rare schuiver over de weg:
"Zat Jeffries náást jou in die portiek?"
"Jij kon hem niet zien, omdat je in de zon reed. De portiek was in de schaduw."
Jan dacht na:
"Maar Lois heeft niet gezegd dat wij dat briefje hadden." Lois fronste haar voorhoofd :
"Ik heb geroepen, dat wij wisten waar het briefje wàs!"
Bob zei ongeduldig:
"Komt op hetzelfde neer. Je kunt er "plomp" op zeggen, dat Jeffries ons spoor volgt."
"Dan moeten we hem kwijt zien te raken."
"We hebben bof. Want wij zitten al in een auto en hij moet de zijne nog ophalen bij de benzinepomp."
"Hij weet natuurlijk niet dat wij de kant van Liverpool uitgaan." "Weet je de weg hier, Lois?"
Lois hield haar hoofd scheef. De wind van hun vaart blies haar haren naar achteren.
"Zo'n beetje. Ik heb je toch verteld, dat ik hier eens een paar weken heb gelogeerd?"
"Maak dan een slingeromweg over een paar binnenwegen tot we op de rechte baan naar Liverpool komen."
Lois had tegenwerpingen:
"Ik kan beter de busroute volgen. Als we in de buurt van de Mersey komen, vragen we waar dat schip ligt."
"Okido. Als we meneer Jeffries maar van ons af houden."

* * *

Maar ... Jeffries was niet de enige, die hen had gezien! Barnett had tegen de postmeesteres gezegd, dat hij, nu zijn brief er tóch niet was, nog wat in bed zou blijven. Hij had zijn kussen overeind gezet, een cigaret opgestoken was gaan liggen denken ... over wat hij doen zou met zijn erfenis, als hij dat laatste briefje in handen had. Het was buiten fantastisch weer. De lucht was kristalbauw en zoals alle Engelsen hield Barnett van frisse lucht. Hij stond dus op om de ramen van zijn kamer wat verder open te zetten ... en stond juist voor de vensters, toen hij van beneden het "toet-toet" van een autohoorn vernam. Barnett wierp een blik naar de straat voor het postkantoor en versteende. Daar reed de open wagen van de Bennetts, met Lois aan het stuur en een jongen naast haar, die op een vreemde manier voorovergebogen zat. De goede Jan Prins, diep gebogen, zat wel verscholen voor wie uit het raam van een gelijkvloerse étage keek, maar Barnett, van bovenaf, keek natuurlijk pál op zijn rug. Door de open ramen hoorde Barnett, helder als kristal, de roep van Lois: "Wij weten waar het briefje is, sukkel!"
Uit een portiek aan de overzijde kwam aandraven ... Bob Evers! Barnett voelde zich verbleken. Al zijn tegenstanders
moesten in de buurt zijn! En wat betekende die uitroep van Lois Bennett :
"Wij weten waar het briefje is ..."
Bob Evers klom achterin; de groene auto draaide en reed in volle vaart het dorp weer uit. Waarheen? Om wat te doen?
En toen kreeg Barnett wéér een schok, want uit dezelfde donkere portiek, waaruit zoëven Bob te voorschijn was gekomen, draafde nu ... Jeffries! Eens zijn compagnon ... nu misschien wel de gevaarlijkste tegenstander, die Barnett kon hebben! Jeffries verloor geen seconde, maar rende zo snel hij kon de dorpsweg op; in dezelfde richting waarin de auto der Bennetts was vertrokken.

 ALLE HONDEN OP HET SPOOR!

"Die bus van Jackie Brass kan niet zo ver voor ons uit zijn," beweerde Jan, de weg af turend. "Hoe laat is het nu?" Lois keek op haar polshorloge en op het dashboardklokje.
Het eerste wees 6.37 uur. Het tweede 6.52. Bobs horloge stond op 6.53.
"Om en bij kwart voor zeven," concludeerde Jan. "En Jackie moest de bus hebben, die om half zeven in Bromborough stopte." "Bussen zijn langzame dingen en stoppen overal," beweerde Lois. "Ik heb anders een machtige honger. Weet je, dat ik sinds gisterenmiddag niets meer heb gegeten? Alléén koffie gedronken!" Bob bromde wat, want die blafte al uren van de honger. Jan Prins was er nog het beste aan toe, want die had in een lekker bed geslapen de avond tevoren en een late maaltijd gehad. Die was dus in een best humeur.
De auto volgde een slingerende binnenweg onder hoge bomen. Snel aan één stuk doorrijden was er niet bij. Het is een machtig lastig iets, het traject van een autobus te volgen als je de weg niet heel goed wéét. Autobussen zijn dingen, die op de gekste manieren door dorpen heen slingeren, om zoveel mogelijk overal te komen. Het kwam dus meermalen voor, dat ze even moesten stoppen en een vroege voorbijganger vragen waar de volgende stopplaats was. Ze sloegen ook wel eens een paar
haltes over, als ze zeker wisten, verderop de route weer op te kunnen pikken. De bus was hen tóch ver genoeg voor. Het weer was schitterend en nadat de winkels opengingen, kwamen ze langzaam op dreef. Als ze toch stoppen moesten om de weg te vragen, dook Bob of Jan een winkel in de buurt binnen om een fles melk te kopen of een stuk chocola, maar eenvoudig was dat niet, want in Engeland was zowat alles op de bon. Het duurde een vol uur voor ze genoeg bij elkaar hadden georganiseerd om hun ergste honger te stillen. Ze stoven voort over een keislagweg, met de rivier de Mersey rechts van hen. Bij de laatste halte had een passagier - wachtend op de volgende bus - hun medegedeeld, dat een bus drie minuten tevoren, vlak voor zijn neus, was weggereden.
"We kunnen haar dus elk ogenblik in het vizier krijgen." zei Jan opgewekt, de weg vóór zich afspiedend. "En dan kijken of Jackie Brass er nog in zit."
"Zal wel," bromde Bob. Hij keek uit over het bijna rimpelloze water van de Mersey, die hier een paar honderd meter breed was. Midden door het wijde water voer een blauwgrijze vrachtboot met rode biezen en een serie vlaggetjes aan haar staaldraden.
"De "Mersey Hope"," mompelde Bob. " Waar ligt dát schip ergens? De Mersey is geen klein kanaaltje, dat je even afneust ..." "Dáár heb je de bus!" riep Lois.
De weg liep hier dicht langs het water en was met bomen omzoomd. Links stonden enkele huizen en een herberg. Links was ook een bushalte. Aangezien in Engeland het verkeer links is, zijn ook alle bushaltes links.
Lois waarschuwde:
"Ik rol er heel langzaam voorbij en kijk jij nou goed uit, Jan, of Jackie er in zit."
"Komt voor mekaar," verzekerde Jan. "Hij zal anders wel raar kijken als hij mij ineens hier in een auto ziet."
Lois liet haar auto zijn vaart uitlopen langs de hoge bus en Jan spiedde de gezichten achter de raampjes af.
"Prijs, jongens! Hij zit er nog in!"
Lois gaf weer gas en de groene auto suisde verder.
"Heeft Jackie je gezien?"
Jan schudde ontkennend het hoofd.
"Hij zat een krant te lezen."
"Nou maar uitvissen waar hij er uit gaat."
"Koud kunstje. Gewoon achter die bus aan blijven rijden." Maar daar was Lois het niet mee eens.
"Man - dat veroorzaakt enorm opzien! Heb jij wel eens in een bus gezeten waar een auto achter bleef rijden? In een mum van tijd zit de halve bus naar je te kijken en Jackie krijgt dan in de gaten dat het ons om hém te doen is."
Jan krabde zijn hoofd:
"Best. Maar heb jij een beter voorstel? Er vóór blijven rijden soms?" Bob zei droog achter hen:
"Ik neem bij de volgende halte een kaartje in die bus."
Lois en Jan waren even stom van verbazing en begonnen toen te lachen:
"Het Ei van Columbus!"
"Schiet nou op!" drong Bob aan. Zet me bij de volgende halte af. Ik ga in de bus zitten, stap samen met Jackie uit, en kijk waar hij heen loopt ... Jullie komen een paar honderd meter achter die bus aan en ik vertel je waar onze vriend gebleven is."
Lois gaf gas. Ze liet Bob bij de volgende halte er uit, parkeerde de auto op een zijweg, wachtte tot de bus voorbij was gerold en kwam kalm na. Vijf minuten later zagen ze Bob staan. De weg liep hier niet meer dicht langs het water; links en rechts lagen huizen, loodsen en een soort werf. De bus was al aan de horizon verdwenen. "Het is hier een soort van rederij en opslagplaats," legde Bob uit. "Als je tussen de loodsen dóórkijkt, zie je mid
den op de rivier een schip liggen. Als dat niet de "Mersey Hope" is, ben ik een moffelboon."
Jan bleef in de auto zitten:
"Waar is Jackie gebleven?"
"Kantoor daar binnengegaan." Bob wees naar een houten loods achter een prikkeldraadafrastering. Er stonden twee vrachtauto's en een Ford. Mannen met papieren en zeemanstruien aan liepen in en uit. Op het kantoortje stond in witte letters :

Smith and Sons
"The Green Hope Line"

Jan Prins dook ineens omlaag in de auto:
"Daar heb je Jackie! Dat is 'm! Met die plunjezak op z'n schouder." Jackie Brass was zojuist het kantoor uitgekomen met een tweede man, ook een zeeman, naar zijn wijdbeense gang te oordelen. Zij verdwenen tussen twee loodsen, waarachter het water van de Mersey moest liggen.
"Dag, plunjezak. Dag briefje," zei Bob.
Lois draaide het stuur tussen haar handen heen en weer. "Wat doen we nu?"
"Zien, dat we op dat schip komen," antwoordde Jan. "Heel eenvoudig. Dat briefje zit in de plunjezak en die plunjezak gaat naar het schip. Dus wij naar het schip."
Bob zei sarcastisch:
"Dat is kolossaal eenvoudig. Hoe moeten we dat doen? Ons vermommen als vleermuizen en er heen fladderen? Of onze gezichten zwart maken en zeggen, dat we de schoorsteen komen vegen?"
"Daarginds is een café," zei Jan kalm. "Daar zetten we de auto neer. We drinken een kop koffie en ik zal jullie zeggen wat we doen. Ik heb een plan."
"Ik ga deze auto omruilen voor een stel zwempakken," beweerde Lois, schakelde in en reed naar het café toe.
De caféklok wees vijf minuten voor acht toen zij binnenkwamen.

* * *

Om zeven uur die ochtend was Arie Roos uit het gevang ontslagen. Dat kwam door het ingrijpen van een inspecteur. Die hele heksenketel in Bromborough die nacht zou niet zijn ontstaan, ware niet de inspecteur, die die nacht dienst had, dringend naar Liverpool ontboden voor het mede verhoren van een daar opgepikte inbreker, van wie men vermoedde, dat hij enkele onopgehelderde diefstallen in Bromborough op zijn kerfstok had. Het verhoor van die snaak had tot diep in de nacht geduurd en pas tegen vier uur in de ochtend was de inspecteur, moe en korzelig, op het politiebureau van Bromborough teruggekeerd ... waar hij werd ontvangen met het wildste verhaal van tijden.
"Atoombomspionnen hier in Bromborough!" blafte hij, zijn dikke brigadier aanstarend of die plotseling vuurwerk uit zijn neusgaten was gaan schieten. "Heb je te veel gedronken, man?"
"Neen, neen, sir. Zeker niet, sir ," verzekerde de brigadier hem. "Het hele dorp is in oproer geweest, sir. De boeven hebben zelfs de luchtalarm-sirene in werking gesteld."
De inspecteur staarde zijn dikke ondergeschikte nog even aan, ging heel kalm achter zijn bureau zitten en zei droog:
"Breng me een glas water."
"Yes sir," zei de brigadier.
"Twee glazen water," beval de inspecteur.
"Yes, sir."
"Zeer koud water."
"Yes, sir. Nog iets anders, sir?"
"Ja zeker," snauwde de inspecteur. "Een glas koud water voor jezelf."
Tot de brigadier terug was zat de inspecteur met zijn
vingers op zijn bureau te trommelen. Dat zijn dikke brigadier nu en dan vlagen van politionele mallotigheid had, was hem bekend. Maar nog nooit tevoren hadden ze zulke afmetingen aangenomen. De brigadier keerde terug met drie glazen water op een dik politieregister.
"Ga zitten," beval de inspecteur. "Drink dat water op. Langzaam. Met kleine slokjes. En vertel me in simpele woorden wat er is geschied."
Na een halve minuut luisteren met gesloten ogen gaf de inspecteur een kreun. Hij tastte met gesloten ogen naar een glas water en ledigde het in één teug.
"Die vreemde snuiter in die two-seater ..."
"Die om bescherming verzocht, sir ..."
"Die om bescherming verzocht, ja. Die vertelde jou dat hij van Londen af was gevolgd door een gevaarlijke bende?"
"Juist, sir."
De inspecteur opende zijn ogen en brulde zo onverwacht, dat de dikke brigadier bijna uit zijn stoel vloog:
"En geloof jij voetstoots elk kletsverhaal, dat een malloot, die hier in een auto komt aanrijden, je opdist? Het kan wel een ontsnapte gek zijn geweest, die aan vervolgingswaanzin lijdt!"
De brigadier staarde met wijdopen ogen:
"Maar hij maakte helemaal geen krankzinnige indruk, sir." De inspecteur maaide wild met zijn arm door de lucht:
"Net of dat iets zegt! Jij hebt ook momenten, dat je geen krankzinnige indruk maakt! ... Atoomspionnen in Bromborough! Háál die Engelssprekende atoomspion hier!"
De ontdane brigadier, die hoopvol verwacht had, binnen een maand tot minstens inspecteur te zijn bevorderd, draafde de gang in, opende John's cel, schudde hem wakker en leidde hem voor de inspecteur. "Goede nacht," zei die man, John even aankijkend en snel zijn tweede glas water ledigend. "Zijn dit hier uw papieren?" John knipperde wat slaperig met zijn ogen, maar herkende toch zijn paspoort, zijn portefeuille en wat brieven, die hem toebehoorden. "U bent John Bennett, wonende te Manchester?"
"Klopt. Is daar iets op tegen?"
De inspecteur wenkte naar de stoel, waarin even tevoren de brigadier had gezeten.
"Gaat u zitten. Wat doet u in Bromborough? Hoe kwam u hier?" John ging zitten.
"In mijn eigen auto. Een open, groene Bentley, nummer GRB 386. Met mijn zuster en twee jongens, die ik Engeland liet zien. Een Hollandse jongen die Arie Roos heet en een Amerikaan: Bob Evers." De inspecteur staarde hem aan en van hem naar de brigadier. "Arie Roos? … Die naam heb ik méér gezien."
De brigadier begon zich het zweet van het rose voorhoofd te vegen en keek van de een naar de ander.
"Die zit in cel 7, sir."
"Wat?" riep zijn inspecteur.
"Wat?" kreet John. "Waarvoor is Arie gearresteerd?"
De brigadier keek hem streng aan:
"Voor het stelen van pruimen."
De inspecteur keek in het dikke gelaat van zijn brigadier, met een waanzinnig licht in zijn ogen:
"Voor het stelen van pruimen? Weet je zeker, dat het geen atoombommen waren? Wáár stal hij pruimen?"
De brigadier werd gebelgd, want hij wist zeker, dat hij het hier bij het rechte eind had.
"In de tuin van tandarts Drake, sir. De tandarts, de veearts Plugge en de huisknechts van Mr Drake zetten hem na. Zij loeren de hele week al op die pruimendief."
"Dat is erg flink," zei John, met een geeuw. "Maar Arie Roos zat gisterenmorgen nog in Holland. Hij heeft
Bromborough nooit van zijn leven gezien vóór gisterenavond." De inspecteur keek hem scherp aan:
"Kunt u dat aantonen?"
"Paspoort," antwoordde John met een nieuwe geeuw. "Is gisterenochtend door de douane afgestempeld bij zijn aankomst, per vliegtuig. Op London Airport."
De mond van de brigadier zakte open. De inspecteur opende het paspoort. De stempels van Schiphol ... de stempels van London Airport klopten.
"Maar wat deed die bengel dan in de tuin van tandarts Drake?" barstte de brigadier los.
"Atoombommen zoeken, natuurlijk," zei John.
De brigadier werd nu nijdig:
"U wilt er zich met een grapje uitpraten. Maar dat gaat zó maar niet! Wat deed u in de schuilkelder van de Village Hall?"
"Is er een wet tegen appelcider drinken met Finse landarbeiders?" De brigadier brieste:
"Maar u mag niet binnendringen in de kelders van de Village Hall." John haalde de schouders op:
"Het was er rustig. En koel."
De brigadier gaf het nog niet op :
"Wat deed u dan met een gecamoufleerd gezicht en een touw om uw middel in een portiek van juffrouw Sommers haar winkel?" John keek de brigadier peinzend aan:
"Ik had een lekke band. Het was zeer heet. Ik kreeg een gezicht vol vuile vegen. Ik had een lang sleeptouw voor mijn auto bij me en voor het gemak had ik dat om mijn middel gedraaid. Ik stond in die portiek te wachten omdat mijn gezicht vuil was en ik niet te kijk wilde staan. Dat heb ik al eerder gezegd."
De inspecteur neusde de brieven door, die uit John's portefeuille waren gekomen. Er was niets bij, dat op de
briefjeskwestie betrekking had, want John had op zijn wilde jachten door Engeland al eens eerder met de politie te maken gehad en geleerd, dat hij alle telegrammen en brieven daarover maar liever meteen moest verscheuren, of thuis laten liggen. Alles klopte. Alles was in orde.
"Er eh ... er schijnt een misverstand te hebben bestaan," verklaarde de inspecteur. "Ik zal de politie in Manchester opbellen, voor alle zekerheid, want uw verhaal klinkt wel wat vreemd, maar als die u kent zal ik u vrijlaten."
"En Arie Roos ook?" vroeg John.
De inspecteur zuchtte vermoeid.
"Als u tenminste kans ziet hem uit de pruimetuin van tandarts Drake te houden, anders begint de herrie wéér van voren af aan. Brigadier, breng deze heer zolang terug naar zijn cel ... Tenzij u daar grote bezwaren tegen heeft?" vroeg hij John.
John stond op:
"Niet in het minst. Er is een voortreffelijke strozak, waarop ik heerlijk slaap. U wekt me wel als u de politie in Manchester aan de telefoon heeft gehad?"
De dikke brigadier bracht John terug naar zijn cel. Zijn gezicht stond erg strak. Vlak voor hij de deur sloot zei John tegen hem: "Ik zal je een tip geven. Ga eens graven in de pruimetuin van tandarts Drake. Weet je wat Arie Roos daar deed?"
"Wat?" vroeg de brigadier.
"Een atoombom begraven," zei John met een grafstem.
De celdeur bonsde dicht. De brigadier sloop terug naar het bureau, in afwachting van een enorme schrobbering van zijn inspecteur. Maar die zei niets. Hij vroeg interlocaal Manchester aan, en zat een tijd berustend te kijken, met zijn hoofd in de handen. De brigadier stond achter zijn stoel, met de handen op de rug, en wachtte zenuwachtig. Tenslotte vroeg de inspecteur, met een sombere stem:
"Brigadier?"
"Yes, sir."
"Weet jij het verschil tussen een pruim en een atoombom?" "Eh ... Ik denk van wel, sir."
"Goed," zei de inspecteur. "Goed. Ga een uur wandelen en tracht het verschil te ontdekken tussen jou en een dikke muilezel. Als je het klaar speelt dat mij duidelijk te maken, zal ik je voordragen voor bevordering. Mars!"

* * *

Zo stonden John en Arie om klokke zeven buiten het politiebureau. De zon scheen - de vogels zongen en Arie had honger. Alles was dus zoals het zijn moest.
"En nu als de wilde hazen naar het hotel!" gelastte John. "Ik wil wel eens weten of Lois en Bob vannacht iets hebben bereikt." Ze liepen de weg af tot een klein café, waarvan de inspecteur hen had medegedeeld, dat er een bushalte was. Het was juist open en Arie bestelde onmiddellijk veel brood met kaas. Hij begon verwoed te eten en bestelde nóg meer brood met kaas. Toen de bus aan kwam rollen, moest John hem met brood, kaas en al, dat voertuig in duwen. "Twee enkele reis Bromborough Hotel," bestelde hij.

* * *

Tussen kwart voor acht en acht uur arriveerde de bus voor Bromborough Hotel. John en Arie wandelden op de ingang af . "Ik ben deksels benieuwd of Lois en Bob hier nog zitten," mompelde John. "Ze zullen in elk geval wel bericht hebben achtergelaten." Het moment dat John Bennett, met Arie op zijn hielen, de voordeur binnenkwam, werd hij door de portier als het ware om de hals gevallen.
"Ah ... mijnheer Bennett! Hoe verheugd zijn we u weer te zien! We hebben u zó gemist!"
"Kom kom," zei John, zijn verbazing verbergend. "Ik heb wat rond geneusd door de fraaie omgeving. Het was zulk fantastisch mooi weer vannacht."
De portier stond hem handenwrijvend en glimlachend aan te zien. John kreeg een gevoel of hij de Groot Mogol van Beloedsjistan was, lang verwacht en eindelijk gekomen.
"Wenst u bij ons te ontbijten, mijnheer Bennett?"
"Maar dan machtig snel," antwoordde John. "Is mijn zuster nog in het hotel? Of jongeheer Evers?"
"Uw zuster? Die is vanochtend heel vroeg vertrokken, mijnheer." Jan fronste:
"Maar hebben ze dan helemáál geen boodschap voor mij achtergelaten?"
De portier haalde de schouders op en spreidde de armen uit: "Absoluut niets, mijnheer. Zij stoven vanmorgen in alle vroegte hun kamers uit, de deur uit en wég in de auto. Geen bericht, geen boodschap, niets."
"Best," zei John kort. "Direct een ontbijt voor twee personen." "Met veel pruimenjam," voegde Arie er aan toe.
In de eetzaal zaten reeds enkele families aan tafeltjes. John en Arie gingen in een hoekje apart zitten om ongestoord te kunnen spreken. "Wat een krankzinnige begroeting was dat," lachte Arie. John meesmuilde wat:
"Ik snap allang hoe het zit. Ik verdween, met jou, gisterenavond spoorloos. Dat was nog tot daaraan toe. Maar we hadden helemaal geen bagage bij ons en van
ochtend vroeg verdwenen mijn zuster en Bob! Die portier heeft natuurlijk reusachtig op zijn huid gekregen van de directeur, dat hij ons liet vertrekken zonder betaling! Ze dachten natuurlijk, dat wij hem gesmeerd waren zonder het hotel te betalen! Hahaha!" Arie keek peinzend:
"O ... zat het 'm dáárin."
De portier kwam de ontbijtzaal in, keek geagiteerd rond en ontdekte hen:
"Mijnheer Bennett! Telefoon voor u! Dringend! "
"Kom mee," zei John tegen Arie en beende de eetzaal uit. De telefooncel was in een hoek van de hall; een ouderwets, eikenhouten hok met een glazen raampje in de deur. Arie en John gingen allebei in het hokje staan om samen te kunnen luisteren en Arie zette de deur op een kier, omdat het anders zo benauwd werd. John sprak gehaast:
"John Bennett hier ... Ja, Lois? Waar zit je? ... Hoe heet dat gat? ... Tussen Port Sunlight en Rock Ferry. Hoe wist je, dat ik weer los was? ... Oh juist. Natuurlijk. We nemen de volgende bus ... Dat vertel ik je daarginds wel. Okido, zus. Tot direct."
John smakte de hoorn neer, zei: "Kom mee, Arie; als de wiedeweerga eten," en stoof de telefooncel uit.
Hun ontbijt stond klaar. Arie roerde haastig zijn koffie:
"Waar zit Lois?"
"Ergens tussen Port Sunlight en Rock Ferry. Er loopt een bus heen van hieraf."
"Wat doet ze daar?"
John smeerde een broodje:
"Ons briefje zit op een vrachtboot, die daar in de Mersey ligt." Arie keek op:
"Hoe wist ze dat we hier waren?"
"Ze heeft eerst het politiebureau opgebeld. Daarna het hotel." "Dan moeten we zeker de volgende bus hebben?"
John knikte met een mond vol brood en jam. Arie zette zijn kop koffie neer:
"Ga ik effe vragen wanneer die gaat."
Hij wandelde de ontbijtzaal uit, kwam dertig seconden later overhaast terug, boog zich over de broodjes en fluisterde met wijdopen, blauwe ogen:
"John! Jeffries is daarnet met zijn auto weggestoven. In volle vaart." John staarde hem aan:
"Waar kwam hij vandaan?"
Arie wees in het rond:
"Hier ... Het hotel uit!"
Een vreselijk vermoeden werd in John wakker. Stel je voor dat Jeffries hen had zien arriveren, uit de bus stappen ...
"Ga mee naar de portier."
Die waardige man stond in de hall - één en al glimlach.
"De bus vertrekt over twintig minuten, sir."
John stopte hem twee shilling in de hand.
"Herinner je je dat telefoongesprek, dat ik daarnet had?" "Zeker, mijnheer."
"Ken je een mijnheer Jeffries?"
"Die is daarjuist in zijn auto vertrokken."
"Juist!" - John trok de portier aan een knoop van zijn dienstjas. "Stond of zat die Jeffries in de buurt van de telefooncel terwijl ik belde?"
De portier fronste, veegde met de hand over zijn voorhoofd - dan klaarde zijn gezicht op:
"Inderdaad, mijnheer. Hij was in de hall, toen u aankwam en heeft een paar minuten in de donkere hoek dáár, achter de telefooncel gezeten."
John en Arie keken naar de donkere hoek. Er stonden twee palmen in potten met er achter verscholen een tafeltje, waaraan vier spoken konden zitten Monopoly-spelen zonder te worden gezien. "Merci," zei John droog. Hij wandelde weer eens terug naar zijn ontbijt met Arie op zijn hielen.
"Mijn eetlust is me bijna vergaan," bromde hij. "Jeffries weet waar wij heengaan en hij is ons nog vóór ook."
Arie opperde een plan:
"Kunnen we Lois niet even opbellen om haar te waarschuwen?" John schudde het hoofd:
"Ze belde op vanuit een café en zei, dat ze daarvandaan metéén vertrekken zou. Ik kon er een briefje vinden met de boodschap waar ze heen was."
Arie haalde de schouders op:
"Maar wij zitten Jeffries weer op zijn hielen. Véél grappen kan hij niet uithalen."
"Eén grap is genoeg voor een schavuit als Jeffries," bromde John en dronk achter elkaar de hele pot koffie leeg. Zonder melk. Tien minuten later kwam de bus.

SENSATIE OP EEN ENGELSE VRACHTBOOT!

"Ik ben verslaggeefster van de "Daily Telegraph" uit Londen," vertelde Lois brutaal, het kantoortje van de "Green Hope Line" binnenstappend. Vanachter twee bureaux keken twee mannen haar nieuwsgierig aan. Mooie, jonge meisjes zie je niet veel op het bevrachtingskantoor van een vrachtbootrederij. Lois lachte op haar betoverendst.
"Mijn redactie heeft mij hierheen gestuurd voor wat schetsen over het havenleven aan de Engelse Westkust. En nu wilde ik zo dolgraag de paar uur aan boord van een vrachtboot meemaken vóór het schip zijn ankers licht. Er zit natuurlijk nog reclame voor uw rederij in ook."
De beide mannen keken elkaar aan. Natúúrlijk was dat reclame. Een grote, Londense krant, die een stuk schreef over het vertrek van een vrachtboot van de "Green Hope Line"!
"Daar is geen enkel bezwaar tegen, wel Davids?" vroeg de jongste. De oudere, Davids, keek over zijn brilleglazen en schudde het hoofd. "Breng jij de juffrouw met de sloep naar het schip en stel haar voor aan de kapitein."
"O, dat is prachtig!" zei Lois opgetogen. "Ik was al bang, dat ik eerst een hele massa papieren zou moeten tekenen en formulieren invullen."
De oude Davids lachte:
"Dat loopt nogal los, juffrouw. Als u maar zorgt, dat u van het schip af bent vóór het afvaart, anders konden er wél eens moeilijkheden komen."
"Daar zal ik heus wel voor uitkijken," beloofde Lois, en ging met de jongere klerk mee, tussen twee plaatijzeren loodsen door, langs stapels kisten, balen en pakken, langs scherp naar teer ruikende, bruine zeilen, en zo naar de walkant, die uit gewapend beton bestond en loodrecht uit het water oprees. Langs de steile wand liep een houten trap scheef naar beneden. De onderste treden waren begroeid met schelpen en groene uitslag.
"Mijn naam is Jackson," zei de jonge klerk. "Ik zal even een boot fluiten."
- Hij stelt zich wel wat aat voor, dacht Lois, zag Jackson een nikkelen fluitje uit zijn vestzak halen en een ogenblik later snerpte een schelle toon over het water. Driemaal. Op het dek van de vrachtboot, die ongeveer honderdvijftig meter uit de oever aan twee strakke anker kabels gemeerd lag, maakten zich twee mannen los van een groep, die op het voordek zeilen aan het opvouwen was. Zij daalden snel langs de valreep af, stapten in een sloep, vielen in de riemen en roeiden met lange, krachtige slagen naar de kant. "Luister goed," begon de klerk, zodra de sloep onder de kademuur lag. De twee matrozen staarden omhoog naar het goudblonde meisje naast hem. "Breng dit meisje naar de kapitein. Zij is van een Londense krant. Ze schrijft stukkies over het schip, dus gedraag je zo goed mogelijk."
"Komt voor mekaar," beloofde de ene matroos.
"Stap maar in, juffer ," zei de ander. "Ken u de trap af of mot ik u drage?"
Lois kwam de trap al af met een vaart of zij van kindsafaan ladders had beklommen.
"Ik zie het al," zei nummer één weer. " U hep méér met schepe te make gehad."
"Ik weet een massa van schepen af," beweerde Lois en ging op de middenbank zitten. "Ik borduurde ze altijd op de kussenslopen voor mijn moeders linnenkast."
De twee matrozen staarden haar verbluft aan, keken toen elkaar aan, namen de riemen op en zetten koers naar de "Mersey Hope."

* * *

Bob Evers had zitten denken en óók een goed idee opgeduikeld. Hij informeerde bij de cafébaas, scharrelde wat langs de waterkant met Jan Prins en zowaar ... tien minuten later had hij een tweepersoonskano gehuurd. Het was een goede toerkano; van mahoniehout, met een apart roer, dat je vast kon zetten, een ronde kiel en rugkussens. De paddels waren in prima conditie.
Jan keek er met jaloerse ogen naar:
"Ik wou, dat ik mee kon. Over twee uur is het gloeiend heet en dan is het wat benauwd hier op de wal."
"Niks mee te maken," antwoordde Bob hardvochtig, nam een der twee paddels uit elkaar en legde die in het vooronder. "Jij blijft netjes aan de wal wachten tot John en Arie komen. Het heeft geen zin als je meegaat. Jackie Brass kent jou en als hij toevallig jouw snuit ziet, gaat mijn hele verhaal niet meer op. Je mag me afduwen dadelijk."
Bob trok zijn bovenkleren uit, schoenen en sokken, ging in de kano zitten, deed enkele proefslagen om het evenwicht te testen en beval: "Los!"
Jan duwde de kano met een forse zet af en keek het ranke bootje spijtig na. Bobs ferme paddelslagen dreven het snel stroomopwaarts ... naar de "Mersey Hope".
Nummer twee van de briefjesjagers was op weg. Jan keerde zich langzaam om en sjokte terug naar het café ... om te wachten op John en Arie.
O, die Jeffries was zo'n sluwe vos! Nadat hij Bob, Jan en Lois in volle vaart in hun auto had zien vertrekken met onbekende bestemming, rende hij als een dolle naar zijn eigen auto ... startte en besefte dat hij geen vaag idee had waarhéén Lois was gereden. Hij vroeg even aan een paar inboorlingen van Bromborough, maar kreeg alleen domme gezichten te zien en nog dommere wedervragen te horen. Maar al heel gauw snapte Jeffries één belangrijk ding: John en Arie, die nu nog op het politiebureau zaten, zouden in de loop van de morgen wel worden losgelaten. Het was wel heel leuk, dat ze in hun kraag waren gepakt, maar Engeland is nu eenmaal geen land, waar men mensen dagenlang zonder reden in de nor laat zitten. En als John los kwam ... waar zou hij dan heen gaan? Bromborough Hotel!
Toen John en Arie dan ook bij het hotel uit de bus stapten, had Jeffries op de uitkijk gestaan. Hij had, verdekt opgesteld, in de hall gewacht en het telefoongesprek van John met zijn zuster inderdaad kunnen afluisteren. Veel wijzer was hij er niet van geworden. Er bleek alleen uit, dat Lois en die twee drommelse jongens ergens tussen Port Sunlight en Rock Ferry aan het opereren waren. Maar wat had dat nu met het laatste briefje te maken? ... Daar zat Barnett immers op te wachten? Maar Jeffries, op zijn beurt, had óók ervaren, dat het met die Bennetts en die drie jongens lelijk oppassen was! Die haalden soms onverwacht machtig slimme streken uit. En Lois had geroepen: "Ik weet waar dat briefje is!" Dat was beslist geen kale bluf geweest.
Jeffries was begonnen met uit het hotel te vertrekken, en had zich in zijn auto'tje in een zijweg opgesteld, wachtend tot de bus zou passeren. Als hij de bus maar zoet volgde, kon er niets mislopen. John en Arie zouden hem dan wel brengen waar hij wezen moest. Of ze de hen volgende auto al dan niet zagen, kon hem weinig meer schelen. Het was nu er op of er onder. Hij had geen tijd meer te verliezen ... En zo kwam het dan dat, tegen
half tien in de zonnige ochtend, wéér een autobus stopte voor het cafétje, waarvoor Jan Prins al stond te wachten; de handen op zijn rug. John Bennett en Arie Roos stapten uit.
"Jan!" riepen ze beiden verbaasd. "Hoe kom jij hier?"
"Ssst!" beval Jan. "Ik heb nu geen tijd om te vertellen. Zie je dat schip daar liggen?"
Hij strekte zijn arm uit en wees, tussen twee loodsen door, naar een grijs en groen vrachtschip, dat op stroom lag; op stoom. John sloeg meteen Jans arm naar beneden en keek schichtig de straat op: "Wijs niet! Jeffries is ons hierheen gevolgd!"
Jan tuurde de straat af:
"Hoe?"
"In een two-seatertje."
"Maar ik zie helemaal geen two-seater ."
"Hoeft ook niet. Hij zat honderd meter achter ons, toen de bus hier stopte. Hij heeft natuurlijk meteen ergens achter een huis geparkeerd toen hij ons zag uitstappen."
"Goed," zei Jan met voldoening. "Die Jeffries ga ik eerst een kool stoven. Ik kan tóch niet naar het schip toe."
"Wat is er met dat schip aan de hand?"
Jan praatte haastig, want er was weinig tijd:
"Ik logeerde in het postkantoor. Hou nou je hoofden dicht, asjeblieft! Ik leg het later wel uit. Daar logeerde ook een zeeman. Hij heet Jackie Brass. Ik kreeg Barnett's brief in handen toen die vanmorgen om zes uur aankwam, en stopte die diep in de plunjezak van Jackie Brass. Jackie vertrok om half zeven met de bus hierheen en nou is-ie met plunjezak en al op dat schip daar: de "Mersey Hope"." Arie's ogen waren groot en rond als guldens:
"En die brief zit nog in die plunjezak?"
"Als-ie hem niet uitgepakt heeft, ja."
"En Jackie wéét niet dat die brief er in zit?"
Jan herhaalde ongeduldig:
"Als-ie nog niet heeft uitgepakt, katuil!"
John en Arie waren druk bezig, deze zonderlinge situatie met hun hersens te verwerken.
"Wat wordt er nu gedaan?" informeerde John.
Jans ogen tintelden:
"Lois is er brutaalweg heen als verslaggeefster. Om een stukje over het schip te schrijven."
"Handig," erkende Arie. "Kan ze overal rondneuzen."
"En Bob vaart om het schip heen in een toerkano."
Arie snoof:
"Om wat te doen? Te kijken of die plunjezak misschien overboord valt?"
"Nee, ezel. Die bedenkt heus wel een smoes om even aan boord te komen."
Arie begon te lachen:
"Hij verkoopt de kapitein zijn kano als reddingboot."
"Of hij zegt dat hij helderziende is en stormen kan voorspellen." Ze begonnen alle drie te lachen tot Jan zei:
"Lachen kunnen we altijd nog. Jullie moeten als de wiedeweerga ook iets op touw zetten. Het kan Lois en Bob allebei wel mislukken en dat schip móét om tien uur afvaren."
John schrok zo, dat hij zijn cigaret uit zijn mond liet vallen. "En het is al over half tien."
"Weet ik! Daarom zei ik dat er haast bij was."
"Heb jij al een bruikbaar plan voor ons bedacht?"
Jan wreef zijn kin:
"Heb ik inderdaad. Even verderop, waar Bob zijn kano huurde, kun je ook pleziermotorboten huren voor tochtjes op de Mersey. John jij huurt een runaboot, neemt Arie mee en gaat ermee spelevaren in de buurt van dat schip. Arie gaat op de boeg staan en wandelt over het dek heen en weer. John haalt een paar wilde stunts uit met die boot ... Arie plonst overboord met zijn domme gezicht ..." "Welja," zei Arie. "Moet ik nog verdrinken óók?"
Jan schudde het hoofd:
"Dat past niet in het plan. Je valt overboord en doet of je niet kunt zwemmen. Je slaat met armen en benen en gilt: "Help-help!" John doet stom en onbeholpen met de motorboot. Een sloep van het schip schiet toe, vist Arie uit het water ..."
"En brengt hem naar de wal," vulde John aan. "En dan zijn we nergens."
Jan keek boos:
"Onzin. Dat schip ligt honderdvijftig meter uit de wal. Als Arie's levensgeesten maar ver genoeg geweken zijn, brengen ze hem direct aan boord van het schip."
Arie beloofde:
"Ik zal zó ziek spelen, dat ze me met een stoomlier aan boord hijsen."
John waarschuwde:
"Doe nou niet te erg verdronken, anders varen ze je meteen naar het lijkenhuisje. Aan wal."
Maar Arie was overtuigd van zijn succes:
"Ik kom op dat schip. Anders krijg ik een aanval van walvrees en ..." Jan hield een hand bij zijn oor:
"Een aanval van walvis?"
"Wal-vréés!" brulde Arie. "Ik sla met armen en benen en word vreselijk wild. Ik kom op dat schip ; reken maar van yes!" Jan greep hun ellebogen:
"Mee naar de botenverhuurloods."
Na twintig passen zei John ineens:
"Er is nóg een moeilijkheid."
"Wat is er nu weer? Is de Mersey te ondiep?"
"Arie is zo dik, dat niemand gelooft dat hij werkelijk zinkt met al dat spek. Ze komen hem niet redden."
"Als ik een van die zeelui was, zou ik een sloep strijken alleen om hem extra flink onder te duwen," grinnikte
Jan. "Maar zeelui zijn niet wijzer. Die redden alles wat er in het water ligt. Gewoonte van ze."
Het huren van een tweepersoons motorbootje met ingebouwde motor kostte geen vijf minuten. John liet zijn paspoort achter, betaalde twee uur vooruit, liet zien dat hij met motorboten kon omgaan door zelf de motor te starten en vijf minuten later schoot hij in een wijde boog het smalle haventje uit - een waaiervormig zog achterlatend, dat zich snel over de gladde, blauwe Mersey verbreedde. "Good Luck!" riep Jan hen na, en wuifde. "Veel succes met verdrinken, Arie!"
"Zak in de modder, landrot!" gilde Arie terug en toen was het motorbootje al zover uit de kust, dat ze elkaar niet meer verstaanbaar konden beschreeuwen.

* * *

Jan was vastbesloten, zijn tijd aan wal goed te besteden. Dat Jeffries ergens vlakbij zat, vond hij geen prettig denkbeeld. Die meneer Jeffries had de vervelende gewoonte, om op kritieke ogenblikken ineens verrassend uit de hoek te komen. Probleem nummer één: Wáár was Jeffries?
Jan wandelde snel de weg af, waarlangs de bus gekomen was, bij elke loods en elk huis links en rechts turend. Spoedig vond hij, wat hij zocht: een kleine, grijze two-seater, haastig van de weg afgereden achter een enorme stapel geteerde balken en planken. Het was hier een vreemd soort omgeving: losse woonhuisjes en grote opslagplaatsen lagen verward door elkaar heen: vermoedelijk een overblijfsel uit de tijd van de oorlog, toen hier een enorme activiteit had geheerst. Er was hier waarschijnlijk een opslagplaats van de Britse Marine geweest. De huisjes, die er stonden waren nog nieuw; natuurlijk na de oorlog gebouwd voor arbeiders of opzichters, die hier werkten. Een meter of vijftig verderop waren een paar mannen bezig met het verrollen van
ijzeren vaten, maar niemand lette op het verlaten staande autootje. Jan wandelde er heen, tilde de motorkap op, zag de ontsteking zitten, knipte de klemveertjes ervan los, nam de ontstekingskap af en lichtte het armpje van de rotor van zijn as. Kap er weer op; motorkap dicht. Veertje in zijn zak. Ziezo. Jan wandelde fluitend weg met de handen in zijn zakken. Als mijnheer Jeffries nu iets in zijn schild voerde, zou hij het toch te voet moeten doen! Nu zien of hij kon ontdekken waar Jeffries zelf uithing.
Jan was niet zo suf om op de rechte weg te gaan zoeken, waar men hem van verre kon zien aankomen. Hij pionierde tussen de loodsen en stapels kisten door. Het was hier stil. Af en toe hoorde hij het zoemen van een auto, die op de weg passeerde en heel uit de verte het geronk van John's motorboot, die in wijde bogen over het water van de Mersey aan het schaatsen was. De zon steeg snel en het begon aardig warm te worden tussen die loodsen en torenhoge stapels ijzeren vaten. Af en toe ving Jan door een opening een glimp op van de grote weg. Nog een meter of vijftig, dan moest hij achter het café uitkomen, waarvoor hun auto geparkeerd stond. Achter die loods daar ...
Hij wilde het café ongezien naderen, sloop tussen twee vervallen, plaatijzeren schuren door, loerde om de hoek van een scheefgezakte, roestige, ijzeren kraan, en voelde een zware slag op het achterhoofd. "Ik zal je leren, ontstekingsveertjes te gappen!" hoorde hij nog juist zeggen, voor hij het bewustzijn verloor.

* * *

Lois was intussen heel aardig op streek geraakt. De kapitein had haar ontvangen (boven op de brug), haar aangehoord tussen drie lelijke woorden in de telefoon en vier gebrul de orders door, en haar overgegeven aan de eerste stuurman, die twintig jaar jonger was dan hij en iets meer tijd had. De laatste uren voor een vrachtboot afvaart zijn niet de meest geschikte om de kapitein aan zijn hoofd te gaan zeuren over artikeltjes voor kranten. De eerste stuurman was nog jong, en had een klein, zwart snorretje, waarop hij erg trots was.
"Ik zal u het hele schip laten zien, miss Bennett," verzekerde hij. "Ik begrijp, dat u voor uw artikel graag volledig ingelicht wilt zijn. U zult alles zien. Ik garandeer het u."
Het kon Lois helemaal niet zoveel schelen, het hele schip te zien. Zij stelde eigenlijk maar belang in één persoon op het hele schip: een zekere Jackie Brass en maar in één ruimte: de hut van Brass. Maar zij kon dat moeilijk zeggen en begon dus maar, de stuurman zijn zin te geven. Daar had zij spoedig spijt van. Er was niet meer dan een halfuur tijd om het hele schip te zien. De "Mersey Hope" was een vrachtvaarder van 6000 ton, en wie een beetje op de hoogte is van vrachtschepen, begrijpt dat de arme Lois het schip werd rondgesleurd met een vaart als een draaikolk. Zij werd door twee man in een overall gehesen, daalde af in de machinekamer, kroop tussen ketels door en verloor bijna haar leven tussen rondwentelende drijfassen. Zij viel bijna in laadruim 4; werd tweemaal op een haar na opgehesen door een rakelings passerende laadhaak; verloor haar vulpotlood tussen de kamwielen van een stoomwinch op het achterdek; bleef met een smalle hak klem zitten tussen twee spijlen van de trap naar de officierseetzaal; kreeg tweemaal een wolk vette kolenrook in het gezicht en gruis in haar rechteroog en was na twintig minuten zó volkomen bék-af, dat zij in de kombuis op een kist ging zitten en koppig weigerde nog één stap te verzetten. "Ik heb nu genoeg machines en ronddraaiende dingen gezien," verklaarde zij. "Ik wil nu alléén nog de hutten van de kapitein, de stuurlui en de bemanning zien."
De eerste stuurman keek de kok aan en de kok keek de koksmaat aan en alle drie keken ze elkaar aan. De eerste
stuurman begon verlegen achter zijn oor te krabben.
"Ja, eh. ..weet u ...Het is geen gewoonte dat er vrouwen komen op een vrachtschip."
"Dat snap ik," zei Lois, de kombuis rondkijkend met opgetrokken neus. "Deze kombuis zou er wel wat netter uitzien als een vrouw er eens de handen uit de mouw stak."
De kok richtte zich verontwaardigd op, zette een hoge borst op, hoorde zijn koksmaat een proestlach geven en gaf dat jongmens een draai om zijn oren dat de potten en pannen ervan rinkelden. De stuurman schuifelde van verlegenheid met zijn voeten:
"Ziet u ... in de meeste hutten zal wel wat eh ... ondergoed en zo liggen te slingeren ..."
"Ik doe de was voor mijn broer," verklaarde Lois. "Ik weet hoe een hemd en een paar sokken er uitzien. Is dát enig bezwaar?" De kok, die een rekening met haar te vereffenen had, zette zijn handen in de zij en keek wraakzuchtig op haar neer.
"Neen, juffer," zei hij, "dat is niet het enige bezwaar. Het is een heilige traditie op dit vrachtschip, dat er geen vrouwen op komen. Nu is er tóch een opgekomen, en ik hoop niet dat het op reis ongeluk brengt."
"Dát is het toppunt!" riep Lois verontwaardigd.
"... Maar," ging de kok voort, zonder op haar woorden acht te slaan, "in mijn hut komt géén vrouw en kijkt geen vrouw, al moest ik er persoonlijk voor op wacht gaan staan."
De stuurman begon een beetje rood aan te lopen en zat met het geval blijkbaar lelijk in zijn maag.
"Maar de kapitein zei ..."
"De kapitein kan 't ik weet niet wat krijgen," riep de kok, met een pollepel zwaaiend. "De kapitein is baas op zijn schip, maar als er één vrouw in mijn hut neust vóór de schuit afvaart, kan-ie een nieuwe kok zoeken. Ik zet zó mijn plunjezak in de sloep en ga naar de wal." Lois tilde haar neus in de lucht en stond op:
"Kan ik uw hut dan bezichtigen, stuurman?"
De stuurman kleurde, kuchte en schuifelde met zijn voeten. "Zitten er soms kakkerlakken?" vroeg Lois.
De stuurman en de kok ontploften allebei op de plaats:
"Kakkerlakken! Op ons schip! ..."
"Waarom kan ik dan niet één enkele hut bezichtigen?"
De kok keek haar even strak aan, smeet toen zijn pollepel in de hoek, strikte zijn wit voorschoot los en riep:
"Nou heb ik er tabak van! Ik ga naar de kaptein! Is me dat een vertoning op een ordentelijk vrachtschip! Zo meteen moeten we nog onze hutten laten inspecteren door de vrouw van de cargadoor!" Hij beende naar de deur, rukte die open, keerde zich in de opening om en brulde tegen de stuurman:
"En ik waarschuw jou, stuurman, als dat krantenmens daar één voet in mijn hut zet, ken je stoom af laten blazen en een nieuwe kok monsteren! En dat zal ik de kaptein vertellen ook!"
"Bens!" ging de kombuisdeur. "Oef!" zuchtte de stuurman en wiste zijn voorhoofd af. "Luister," zei hij tegen Lois. "Blijft u rustig hier wachten. Ik ga zelf even naar de kaptein. Een ogenblik." Hij schoot de deur uit. Lois bleef achter met het koksmaatje, die een natte lap hield tegen zijn gloeiende oor.
"Mooie vertoning is dit!" zei Lois boos, keek het koksmaatje aan en kreeg een idee. "Luister eens; is er op dit schip niet iemand, die Jackie Brass heet?"
De jongen aarzelde even, en gaf toen knorrig toe:
"Jawel"
"Weet je waar zijn hut is?"
"Jawel."
"Wil je me daar heenbrengen? Ik moet hem even spreken." De koksmaat keek haar drie tellen lang aan, en zei toen langzaam, maar duidelijk:
"An me nooit nie."
Toen verloor Lois haar geduld, stond nijdig op en zei:
"Zo'n krankzinnig schip heb ik nog nooit meegemaakt. Het lijkt wel alsof ik een soort boze geest ben, in plaats van een verslaggeefster van een Londense krant!"
"U bent zeker nooit op een vrachtschip geweest?" vroeg de koksmaat.
"Nee," blafte Lois. "Alleen op ordentelijke passagiersschepen, waar de kombuis er niet uit ziet als een geitenstal. Ik zal de hut van Jackie Brass zelf wel vinden."
Zij wandelde het korte eindje naar de stalen zijdeur, die naar de midscheeps leidde en vond daar een zeeman in een blauwe trui, die een rol hennepkabel stond op te schieten. Zij tikte hem op de schouder:
"Kunt u mij de hut van Jackie Brass wijzen?"
De matroos verstijfde in zijn gebogen houding en bleef haar zolang aanstaren, dat Lois ernstig bevreesd werd, dat hij nooit meer zou ontwaken. Toen hij tot het leven kwam, bewoog hij alleen zijn kaken.
"Weet de kaptein, dat u daar heen wil?"
"De kaptein kan opvliegen!" riep Lois. "Ik zoek Jack Brass!" De matroos liet de rol kabel vallen en zei haastig:
"Ik zal hem effe voor u halen."
Lois stampte met haar voet op de grond:
"Ik kan hem zèlf wel vinden, als ik het nummer van zijn hut ..." Rond de hoek van de stalen opbouw kwamen drie mannen in stormpas nader: de kapitein, de eerste stuurman en de kok. "Wat is hier nu weer aan de hand?" brieste de kapitein.
De matroos bracht een gekromde wijsvinger tegen zijn voorhoofd, in het oeroude Engelse eerbiedsgebaar van zeelieden.
"Deze dame wil naar de hut van stuurman Brass, kaptein." "Verdraaid!" blafte de gezagvoerder. "Wat loopt u
alleen op mijn schip rond, juffrouw? Ik heb u onder geleide geplaatst van mijn stuurman, juffrouw. Wat maakt u ruzie met mijn kok, juffrouw! U bent lastig, juffrouw!"
"Ik ben helemáál niet lastig!" riep Lois woedend. "Ik wil slechts één enkele hut bezichtigen. Uw stuurman wilde het niet. Die zot van een kok daar weigerde het ook. Dan maar de hut van stuurman Brass." "Eén voet in een hut en ik leg mijn plunjezak in een sloep," dreigde de kok. "Dit is een vrachtschip en geen dancing. Vrouwen in hutten! Vrouwen aan boord! Ongehoord!"
De kapitein was eigenlijk al nijdig, dat de rederij zo vlak voor de afvaart een juffrouw, en nog wel een krantenjuffrouw, op zijn dak had gestuurd en nu was hij nog tienmaal nijdiger.
"U brengt onrust onder mijn bemanning, juffrouw. U hebt niet alleen op mijn schip rond te lopen. Dit is een vrachtschip, juffrouw en geen luxe vacantiestomer. Stuurman, breng deze juffrouw terug naar de wal. Kok - ga terug naar de kombuis."
Op dat ogenblik naderden vanaf het voordek twee matrozen, die een jongen met naakt bovenlijf en slechts een broek aan, bij zijn zongebruinde armen vasthielden. De kapitein bleef staan: ..."Wat is dàt nu weer?"
De kok steunde en verborg het hoofd in de handen.
"Eerst vrouwen ... nu kinderen. Wat een ongeluksreis zal dit worden!"
De matrozen stopten op twee meter afstand van hun gezagvoerder. "Kaptein, deze jongen is tegen de ankerketting opgeklommen. Hij zegt, dat hij u wil spreken."
De kapitein staarde Bob Evers aan of hij hem op wou eten; boven, op de brug, lagen zestien verschillende papieren op hem te wachten. Hij moest nog even terug
naar de wal en met zijn schip vertrekken vóór het getij keerde. "Spreken? Mij spreken? Aap van een jongen ... hoe haal je het in je hersens tegen mijn ankerketting op te klimmen?"
"Had u dan gewild dat ik tegen uw scheepswand was opgeklommen?" vroeg Bob, in zijn onvervalst Amerikaans accent. "Ik ben geen vlieg!"
De kapitein hield even zijn hoofd een tikje scheef en loerde Bob vanuit zijn ooghoeken aan:
"Ben jij een Amerikaan?"
"Nou en of," antwoordde Bob. "U niet?"
De kok, de stuurman, de drie matrozen en wat er nog verder binnen gehoorwijdte was, hield de adem in. Er heeft altijd een spanning bestaan tussen Amerikaanse en Engelse zeelieden, maar de afkeer, die deze speciale kapitein van Amerikanen had, was spreekwoordelijk. "Erger dan de afschuw van een millionnair voor communisten," had de kok eens gezegd. De kapitein haalde driemaal diep adem en keek de leden van zijn bemanning een voor een aan. "Een Amerikaan op mijn schip!" zei hij. Toen brulde hij het: "E e n A m e r i k a a n o p m ij n s c h i p !" - Hij deed een pas naar voren. "En wat wou jij van mij? Je wou me spreken, hè?" "Ik wou uw handtekening," zei Bob.
Als hij gezegd had: "Ik wou een lok van uw haar om in een medaillon te dragen," had de verbijstering niet groter kunnen zijn. "Mijn handtekening?" brieste de kapitein. "Mijn hand-tekening, zei je? Mijn voet-tekening kun je krijgen! Laat eens los die vlegel! Laat hem los! ..." De kapitein deed twee stappen naar voren, met de hand uitgestoken om Bob in zijn kraag te grijpen. De matrozen lieten nét één fractie van een seconde te vroeg los. Bob dook achteruit met de enorme hand van de gezagvoerder vlak bij
zijn hals, keerde zich om en rende als een haas langs de stalen brugopbouw naar het achterdek.
"Grijp hem!" brulde de kapitein. "Smijt hem over boord!" Drie matrozen plus de eerste stuurman zetten de vervolging in, en hun zware schoenen daverden over het ijzeren dek. Maar Bob kende schepen op een prik. Hij wist precies waar de deuren zaten en waar hij vast kon lopen of opgevangen worden. Bovendien liep hij zeker eens zo hard als die zware matrozen. Op zeeschepen leer je stevig staan bij storm; aan hardlopen heb je erg weinig.
Hij sloeg twee hoeken van een dekombouw om, zag een open, stalen deur, dook er in, rende een gangetje af, sprintte een stalen ladder af en was spoorloos verdwenen ...
Aan dek wendde de kapitein zich tot Lois.
"En u zal ik naar de wal terug laten brengen."
Daarna besefte hij, dat hij zijn eerste stuurman had weggezonden op jacht naar die Amerikaanse jongen.
"Verdraaid!" gromde hij, haalde een fluitje te voorschijn en blies er tweemaal op. Alsof dat een afgesproken signaal was, klonk er een luid geschreeuw uit het water aan stuurboord. Door al dat geruzie en lawaai had niemand aan dek ernstige aandacht besteed aan een tweepersoons motorbootje, dat al enkele minuten lang in bogen door het water van de Mersey manoeuvreerde.
"Man overboord!" gilde een matroos van het voordek.
"M a n o v e r b o o r d!" klonk een stem van de brug.
John Bennett, achter het stuur van het motorbootje, toeterde wild op zijn hoorn. Arie, die ongeveer veertig meter van het vrachtschip af in het water lag, stak zijn vette armen in de lucht, gilde, ging met zijn hoofd onder water, borrelde en blies bellen, sloeg met armen en benen, kwam weer boven, gilde weer ...
"Hij kan niet zwemmen!" brulde iemand van de brug.
John Bennett gaf een prachtige vertoning van onhan
digheid en paniek. Hij loeide vol gas door de rivier heen, maakte een enorme bocht, gooide een kielzog op als een torpedojager en passeerde Arie telkens op veel te grote afstand, wanhopige pogingen doende, hem te pakken.
"Laat die gek die motor afzetten!" schreeuwde de kapitein. "Sloep strijken!"
Van de brug klonk een fluitje. "Sloep strijken!"
Matrozen renden naar bakboord en lieten zich langs touwen in de sloep zakken. De man bovenop de brug, kennelijk de tweede stuurman, brulde nu door een megafoon naar John Bennett, die nog steeds als een razende roeland in wijde kringen rondsnorde. "Zet je motor af! Zet je gas af! "
John zwaaide met de armen, slingerde met het stuur en deed of hij volslagen het hoofd kwijt was. Een sloep van de "Mersey Hope", met vier matrozen aan de riemen, schoot rond de boeg van het vrachtschip en gleed snel op de arme Arie af, die nog steeds lag te gillen en te borrelen, dat het een lust was. Lois, aan dek, had allang haar broer John herkend en het was voor haar een kleine moeite om te snappen, dat die dikke armen en dat rode haar, dat telkens boven het water verscheen, aan Arie Roos toebehoorden.
"Ik heb niet de indruk," mompelde Lois tegen zichzelf, "dat deze campagne erg succesvol verloopt. Maar die Arie is reusachtig. Nét of hij echt verdrinkt."
Die echtheid was niet zo vreemd, want de dikke Arie had in het begin zó overtuigend gespeeld en was zó vaak ondergedoken om het echt te maken, dat hij een enorme slok Mersey-water in het verkeerde keelgat had gekregen. Hij moest nu hoesten en was al buiten adem van het vele duiken. Alles bij elkaar was hij machtig blij, dat die sloep met vier ferme matrozen er in zo vlug op hem af kwam schieten.
"Hellep! ... Brr," gilde Arie en hoestte. "Hu ... hellep!""Hou je nog effe taai, broer!" gilden de matrozen en trokken aan de riemen, dat die er krom van stonden.

Lange waaiers van in de felle zon fonkelende droppels spoten over het water.
"Zet je gas af!" brulde de megafoon eentonig over de Mersey. Nog vier riemslagen ... nog drie ... Arie gaf een laatste kreet, stak zijn handen in de lucht en liet zich onder water zakken, er vast op rekenend, dat ze hem in zijn kraag zouden pakken. Dat gebeurde ook. Twee matrozen, die zwemmen konden, aarzelden niet, doken over de rand van de sloep, en kwamen even later proestend boven met het rode haar van Arie tussen hen in. Van het dek van de "Mersey Hope" ging een hoera'tje op. John Bennett achtte het moment gekomen om te ontdekken, hoe zijn gas moest worden afgezet, maakte een flinke gier naar het andere eind van de rivier en kwam in een boog teruggesnord.
"Jij bent een onverantwoordelijke gek!" brulde de megafoon vanaf de brug tegen hem. John, in zijn rol van dwaas, wuifde vrolijk terug. Arie lag plat op zijn rug onder in de sloep en reutelde. Twee matrozen roeiden. Twee pompten zijn armen op en neer en drukten op zijn buik. Dat haalde natuurlijk geen slag uit, want ten eerste lag Arie niet op zijn buik, maar op zijn rug en ten tweede had hij geen water in zijn longen - tenminste niet veel.
"Breng hem naar de wal!" schreeuwde de kapitein vanaf de verschansing.
"Naar de wal roeien," herhaalde de bootsman, die met Arie bezig was. Maar toen begon Arie een trammelant te maken, waar de hele bemanning van het vrachtschip, op veertig meter afstand, van mee kon genieten.
"Niet naar de wal!" huilde Arie, met armen en benen slaande. "Niet naar de wal! Ik wil niet naar de wal! Als je me naar de wal brengt, spring ik over boord! Help!"
"Hohoho," zeiden de twee matrozen en grepen hem juist op tijd vast. "Ik wil naar het schip!" brulde Arie. "Naar het schip!"
Zeelui, zoals de slimme Arie heel goed wist, zijn veel goedhartiger en sentimenteler dan landrotten. Zeelui kunnen gewoon geen huilende kinderen aanzien. Dat wist de kapitein ook, en toen er een geroep opging onder zijn matrozen: "Breng 'm maar hierheen ...," stemde hij, hoewel hij eigenlijk razend was, toe.
"Breng 'm maar hierheen!" schreeuwde hij. "Kok - maak rumgroc klaar en hete koffie."
Het was een warme dag in Augustus, maar dat was geen bezwaar. De kok sprintte weg om hete koffie te brouwen voor de arme drenkeling, die op de schouders van de stoerste der vier matrozen de valreep werd opgedragen.
"Huuuuh," steunde Arie. "Aaaaaahh ..."
John Bennet zette de motor van zijn runaboot af, dobberde wat heen en weer en plaste hulpeloos met zijn handen in het water, onder de raadgevingen en verontwaardigde uitroepen der zeelui langs de verschansing. Bij de vierde poging ving hij eindelijk een touw, dat hem werd toegegooid, werd langs de railing gesleept en klom aan boord, waar hij door zes man tegelijk werd uitgescholden, zoals hij nog nooit was uitgescholden.
"Ze moesten je verbieden ooit weer in een motorboot te gaan zitten!" brulde de tweede stuurman hem toe.
"Gevangenisstraf verdient u!" loeide de kapitein.
Lois trad op haar broer toe en keek hem streng aan:
"U moest u schamen, het leven van een jongen zo in gevaar te brengen! "
John stond er bedremmeld bij te kijken en lachte zich inwendig een hoedje. De list was gelukt! Arie was aan boord. Lois was aan boord. Hijzelf was aan boord. Maar waar was Bob?
Dat vroeg de kapitein zich ook af. Binnen tien minuten was zijn hele schip, waarop ieder rustig zijn plicht deed, omgeschapen in een gekkenhuis.
"Stuurman!" brulde hij.
Een matroos rapporteerde:
"De stuurman is benedendeks, kapitein. Hij zoekt die Amerikaanse jongen."
De kapitein staarde ... en liep blauw aan.
"Is die jongen ... "
"Ze zoeken hem met tien man, kaptein. Hij heeft zich ergens benedendeks verstopt."
En toen begreep de kapitein, dat zijn schip, de "Mersey Hope", dat nog nóóit, nérgens, te laat was uitgevaren, niet met hoogtij de Mersey zou uitstomen. Hij knarste met de tanden en brulde omhoog naar de brug:
"Alle hens aan dek! Alle hens aan dek! Doorzoek het hele schip en sleur die Amerikaanse vlerk te voorschijn!"
De bootsmanfluitjes snerpten en de kreet galmde door het schip: "Alle hens aan dek! Alle hens aan dek!" ...
Lois ging op een omgekeerde emmer zitten. Niemand lette meer op haar. John wandelde de kombuis binnen, waar de kok en twee matrozen doende waren, Arie op te knappen en kreeg ook een kop koffie.
"Wat een herrie aan dek," zei Arie zwakjes, koffie slurpend. "Er schijnt een Amerikaanse jongen aan boord zoek te zijn," antwoordde John met een strak gezicht.
Arie's ogen twinkelden even achter de opstijgende damp van de hete koffie.

EEN VERHAAL VAN STUURMAN BRASS.

Het tumult op het vrachtschip was nu zo algemeen, dat eigenlijk niemand meer lette op wat de vreemden aan boord uitspookten. De kapitein liep als een nijdige hond rond en schold iedereen voor een sufferd, dat hij die verstopte Amerikaanse jongen nog niet had gevonden. Het resultaat was, dat na drie minuten niemand van de bemanning zich meer aan dek liet zien. Op dek zat die jongen toch niet verstopt; hij moest ergens in de laadruimen of in een hut zitten. Lois had getracht van de deining gebruik te maken om benedendeks te komen, maar dat ging niet door. De kok hield haar in de gaten, zoals duidelijk bleek uit een rauwe schreeuw:
"Heidaar, juf! ...Blijf an dek of ik haal je terug!"
John, die in de kombuis een mok koffie had gedronken, had echter met niemand aan boord ruzie. Hij slenterde dus het dek over en geen mens hield hem tegen, toen hij een deur doorging, een trap afdaalde en in de gang tussen de officiershutten een cigaret opstak. Matrozen renden hem voorbij; links en rechts stonden deuren open; er werd gezocht onder kooien en in kasten, zonder enige orde of systeem. Mannen kwamen elkaar tegen. De een riep dan:
"Heb je al achter de watertanks gekeken?"
"Da's een idee!" kreet de ander en samen renden ze naar de watertanks, waarachter een andere ploeg al eerder had geneusd. John stond rustig in de gang, hinderde
niemand, zag zwetende matrozen langs zich heen ren nen en neusde door openstaande deuren. In een der hutten was een matroos kastdeuren aan het open- en dichtdoen; een vrij idiote bezigheid, want kasten aan boord van een schip zijn meestal niet zo ruim dat iemand zich daar gemakkelijk in kan verstoppen. Maar ja - Bob was een jongen, en geen volwassen man.
"Is dit de hut van de eerste stuurman?" vroeg John door de open deur.
De matroos smakte een kastdeur dicht en keek knorrig op: "Dat is twee deuren verder."
"Ik moet de hut hebben van Jack Brass."
De matroos schoof zijn hand door zijn dikke, blonde haren en keek peinzend de hut rond, als vroeg hij zich af op welke andere plaats een jongen zich nog verstopt zou kunnen houden.
"Brass is de eerste stuurman niet."
"O, dat dacht ik," zei John onschuldig. "Ik moet een pakje cigaretten voor Jack Brass halen uit zijn hut."
"Volgende deur aan die kant," wees de matroos, een arm uitstrekkend en voegde er brommend aan toe: "Die vlegel zit natuurlijk niet in een hut. Dan hadden we 'm allang te pakken. Al zijn leven zit-ie in een van de laadruimen."
John wandelde enkele passen de gang in, tot waar een deur op een kier stond. Het schip was vervuld van het geroezemoes van sjouwende, schreeuwende, zoekende matrozen. Ze versleepten kisten, smeten deuren dicht, gooiden luiken opzij en vonden niets, zo te horen. John keek de gang op en af; zag niemand, duwde de hutdeur open en glipte naar binnen. Hij voelde zich reusachtig veilig. Als iemand hem daar vond, kon hij altijd zeggen dat hij Bob Evers aan het zoeken was.
De hut had één kooi, een vaste wastafel, een eenvoudig schrijfbureau, een tafel en twee lage leunstoelen.
Door drie patrijspoorten vielen banen fel zonlicht naar binnen. Op het bed lag een plunjezak; leeg.
Ernaast lagen enkele slordige stapeltjes linnengoed, wat boeken, brieven en andere paperassen en op tafel stond een voorraad blikjes: pijptabak, gecondenseerde melk, koffie. John stapte op het bed af en nam enkele der brieven op.
"De Weled. Heer J. Brass."
Dit was dus wel degelijk de hut van Jack Brass. Maar die had zijn plunjezak uitgepakt en, voor den drommel, waar had hij die brief dan gelaten? Die moest hij toch zeker hebben gevonden! John had de hoop gekoesterd, dat hij de plunjezak nog onuitgepakt zou aantreffen. Mis. Was die brief misschien in de zak blijven zitten? John nam de canvas-zak op, hield die ondersteboven, en schudde. Er viel een doosje lucifers uit en wat stof. Geen brief. John voelde het inwendige van de zak na. Leeg. Op dat ogenblik bespeurde hij iets achter zich. Hij keerde zijn hoofd om en keek in de bruine ogen van een kleine man met lange neus, die hem belangstellend bekeek. "Mag ik informeren wat u hier uitvoert?"
John liet de plunjezak op bed vallen:
"Ik? Ik zoek die weggelopen jongen."
"Is het werkelijk? Dacht u, dat hij in mijn plunjezak was gekropen?"
- De kleine man vernauwde zijn ogen en keek John scherp aan: " Wilt u nog niet even in mijn broekzakken kijken ook? Of in mijn bureaula?"
"Dat is onzin!" begon John boos.
De kleine man liep de hut verder in. Het was John allang duidelijk, dat dit Jack Brass zelf was. Hij keek John nog steeds scherp aan: "Op onverklaarbare wijze is er plotseling een complete invasie van vreemden op dit schip. U zit in mijn spullen te neuzen. Dat meisje aan boord - dat ik nog nooit van m'n leven eerder heb gezien, kent mijn naam en wil met alle geweld mijn hut zien. Ik heb haar zojuist gevraagd
haar perskaart te tonen. Zij heeft er geen. Zij is geen verslaggeefster. Zij is nooit door een Londense krant hierheen gestuurd. Zij had alleen een goede smoes nodig om aan boord van dit schip te komen." Hij liet geen oog van John's gezicht af, haalde met twee vingers een cigaret uit een pakje, stak die in zijn mond, en bracht, nog steeds op gevoel, de vlam van een aansteker omhoog.
"Weet u zeker dat u niet een brief zoekt, die op onverklaarbare wijze in mijn plunjezak is terecht gekomen?"
John deed een van de slimste dingen van zijn gehele leven. Hij zette grote ogen op, en loosde een diepe zucht van verlichting: "Dus u weet er van? Gelukkig!" - Hij trok met veel vertoon een zakdoek uit zijn zak en begon verlicht zijn voorhoofd af te vegen. Dat antwoord bracht Jack Brass volkomen in de war. Hij staarde John verbijsterd aan, en scheen niet meer te weten, wat hij van het geval moest denken. Hij knipte zijn aansteker dicht:
"Dus u wéét van die brief af?"
"Natuurlijk!" antwoordde John, nog steeds over zijn voorhoofd vegend. "Uw tante was die brief kwijt en half Bromborough is in rep en roer er over."
"Half Bromborough in rep en roer? Waarom?"
John vond het nu tijd om boos te worden en tot de aanval over te gaan:
"Is dat zo vreemd? Uw tante legde een brief neer. Ze lichtte even haar hielen ... weg brief!"
Het feit, dat John precies op de hoogte was van wat er een paar uur geleden binnenin het postkantoor gebeurd was, maakte een machtige indruk.
"Die brief was weg, dat wéét ik. Maar wat komt u hier in mijn hut snuffelen?"
John blafte:
"Omdat Barnett mij gestuurd heeft. Het is toch zijn brief!" "Wat zou dat?"
John liet zijn rechterarm uitschieten en riep beschuldigend: "Barnett gelooft van dat hele zoekraakverhaal van die brief geen snars! Het was een heel belangrijke brief en hij is zo stom geweest om dat te vertellen. Barnett is er absoluut van overtuigd dat u die brief hebt weggenomen, met de bedoeling die aan hem terug te verkopen voor een hoog bedrag."
Jackie Brass nam de cigaret uit zijn mond, staarde John aan en begon rood aan te lopen.
"Wel voor de gloeiende hier en ginder!" barstte hij los. "Nou nog mooier! Ik kom hier aan boord, weet van niets, gooi mijn plunjezak op bed, begin uit te pakken en daar zit die brief van Barnett tussen mijn truien in! En nu heb ik hem gestolen!"
John maakte een wuivend gebaar met de hand:
"Nu weet u natuurlijk van niets. Maar als alles goed was gegaan, wat dàn?"
Jack zag er uit of hij elk moment John kon aanvliegen van woede. "Wat dán? Wat dán ..."
John schreeuwde:
"Ja - wat dán? We zijn hier nog op Engels grondgebied en de politie kan u zó in uw kraag grijpen wegens diefstal. Maar als alles goed was gegaan - dit schip was de Mersey afgestoomd en eenmaal buiten de Engelse wateren - dan was u buiten bereik van de Engelse politie geweest. Dan had u per telegraaf of per brief Barnett zijn eigendom terug kunnen verkopen voor een aardig sommetje." Jack Brass was zó nijdig, dat hij zijn cigaret met geweld in de wasbak smeet. De vonken spatten over de rand heen.
"Ik zal u eens wat vertellen, mister!" John haalde de schouders op en ging in een der armstoeltjes zitten. Dat gebaar scheen de stuurman te kalmeren. Mogelijk besefte hij ook, dat het er voor hem niet zo prettig uit
zag. Als er herrie van kwam, en hij moest vertellen dat hij niet wist hoe die brief in zijn plunjezak was gekomen ...
John zei, alsof hij Jack Brass zijn gedachten kon lezen:
"Kijk eens, u heeft toegegeven, dat die brief in uw plunjezak zat toen u aan boord kwam. Wat valt er nog verder te praten?"
Jack viste een nieuwe cigaret uit zijn pakje. Van ergens verderop in het schip kwam een woest triomfgehuil.
"Ze hebben die bengel gevonden," zei Jack verstrooid en stak de cigaret aan. "Luister, mister. U wilt de brief hebben?"
"I k niet persé. Barnett moet hem hebben."
"Barnett zál hem hebben," ging de stuurman kalm verder. "Barnett heeft hem morgen. Hij is al niet eens meer aan boord."
John voelde zijn hart twee slagen missen van schrik. Zijn stem trilde een beetje, toen hij vroeg :
"Wat hebt u er nu weer mee gedaan?"
"Meegegeven aan de bevrachter, toen die terugging naar de wal. Die zal er een nieuwe envelop om doen, met hetzelfde adres, en hem weer op de bus gooien. Komt hij vanzelf weer in Bromborough; op het postkantoor."
John keek hem scherp aan:
"Dat klinkt heel aardig."
Jack barstte los:
"Man, doe toch niet zo krankjorum! Je moet niet te slim willen zijn! Die hele brief interesseert me geen klap! Ik ben allang doodziek van die brief en alles wat er mee te maken heeft. Ik weet niet hoe die brief in mijn plunjezak komt, en daarmee uit. Ik dacht, dat mijn tante nog een zakdoek er in had gestopt en per abuis die brief er bij. Ik deed het meest logische wat ik kon doen; ik liet hem weer op de bus gooien naar mijn tante. Geloof me niet en rol om."
John stond haastig op:
"Accoord. Ik ga nu naar de wal om dat verhaal te controleren. Als het niet klopt, zit een snelle politie-motorboot je op de hielen vóór je met dit schip de Mersey-monding uit bent." "Davids heeft die brief meegenomen," herhaalde Brass. "Die zal hem wel op kantoor hebben liggen. En ga nou asjeblieft kijken, want ik heb meer te doen."
Na het gehuil dat het vinden van Bob had aangekondigd, was het even stil geweest, maar nu ontstond er nieuw rumoer in de gangen. Wéér rennende matrozen en slaande deuren.
"Wat nu weer?" snauwde Jack Brass korzelig.
De hutdeur vloog open. Een matroos stak zijn hoofd naar binnen, zag John, gaf een krijs en sprong op hem af:
"Hier is-ie! Voor de gloeiende gloriepot! Maak dat je van dek komt, vent! We zoeken het hele schip naar je af. Je moet naar de wal. We gaan vertrekken!"
Hij greep John bij een arm en marcheerde met hem de uit. In de gang sprongen drie andere matrozen bij.
"Laat me los!" brulde John, die nijdig werd. "Ik ben geen kwajongen! Ik kan heus wel alleen lopen! "
"Je hebt je anders kwajongensachtig genoeg gedragen in die motorboot," snauwde de eerste matroos. "Schiet op, broer!" John was doorgaans niet driftig van aard, maar als men hem vastgreep of ging duwen was hij meteen razend. Zo ook nu. Hij rukte zijn arm los, en gaf de matroos een opdoffer tegen zijn schouder, die aankwam. De zeeman tuimelde achteruit tegen de gangwand, botste daartegen weer in evenwicht en kwam op John af. "Laat me los!" brulde John en toen begon een knokpartij, die er wezen mocht. Jack Brass schoot zijn hut uit, zag de knoedel woedende vechtersbazen, trok een fluitje uit zijn zak en blies. Binnen tien tellen was de gang vol matrozen, die zich in het gevecht stortten. Het moet tot hun eer gezegd worden, dat zij niet unfair vochten. Zij stompten of schopten geen man, die zich
niet kon verweren. John had één opdoffer gegeven en er twee teruggekregen. ..van diezelfde matroos. De anderen hadden hem alleen maar vastgegrepen en bleven grijpen. John vocht als een bezetene om los te komen, maar dat hielp niet veel. Bij armen en benen gedragen door zes matrozen werd hij de trap naar het dek opgesjouwd, waar de kapitein hem wijdbeens opwachtte. Naast hem stond, vastgebonden door twee stokers, een vogelverschrikker, waarin John met veel moeite Bob Evers herkende.
"Ha, die John!" zei Bob opgewekt.
John gromde iets terug, keek, en werd nieuwsgierig. Bob was van boven tot onder bedekt met een soort van witte poeder, alsof hij met kalk was bestoven. Maar John had geen tijd om daar verder over te peinzen.
"Nummer twee, kaptein!" meldden de matrozen.
"Overboord er mee!" beval de kapitein. "En gauw! De hele troep!" Hij keek rond. "Kok! Waar is die juffrouw, die beweert, dat ze van de pers is. Overboord er mee!"
De grimmig en voldaan grijnslachende kok kwam de kombuis uit, met in iedere hand een persoon: Lois, rechts van hem en de rode, nog steeds natte Arie, links van hem.
"Dag, John," zei Lois lief, met vragend geheven wenkbrauwen. "Ben je te moe om te lopen, dat ze je dragen?"
"Komp omdat hij zo gauw op se tenen getrapt is, juffer," verklaarde een der matrozen. John snapte dat vragende gezicht van Lois wel. Ook Arie keek hem gespannen aan.
"Hij had het al gevonden," zei John snel. " We moeten naar de wal." Die paar woorden, voor niemand iets betekenend, waren meer dan voldoende voor Bob, Lois en Arie. Ze lieten zich rustig naar de verschansing brengen, klommen naar beneden, stapten over op John's motorboot, die
daar nog steeds lag en vandaar klommen Bob en Arie in Bob's kano. "Neem me op sleeptouw," vroeg Bob. "Dat gaat sneller dan paddelen."
Lois maakte haastig het meertouw van de kano achteraan de motorboot vast: John startte de motor en onder gefluit en gejoel der matrozen, die over de railing hingen, snorde de kleine motorboot weg van het hoog boven hen oprijzende vrachtschip. De stuurman op de brug trok aan de stoomfluit en de sirene loeide een paar maal over de brede Mersey, alsof zelfs het schip blij was, dat deze krankzinnige landrotten waren vertrokken.
" Waar is die brief nou?" vroeg Lois ademloos, zo gauw ze voeren. John stuurde de motorboot recht naar de wal.
"Brass beweert, dat hij hem mee heeft gegeven aan een bevrachter Davids, van de rederij. Om er een andere envelop omheen te doen en weer naar zijn tante te sturen."
"Ik kén die Davids," herinnerde Lois zich. "Een oudere man, die in dat kantoor daar achter een bureau zit."
Arie merkte op, van achteren:
"Moeten we een goeie smoes bedenken om die brief uit zijn handen te krijgen."
John gaf het stuurwiel aan Lois en begon zichzelf te bekijken: "Ik zal er niet aan meedoen. Ik kan me zó nergens vertonen zonder dat ze meteen de politie opbellen. Wat hebben die kerels me toegetakeld!"
Lois lachte, ondanks haar zenuwachtige spanning. John zag er vreselijk uit. Een mouw van zijn jasje hing er helemaal uit. Alle knopen waren eraf. De manchetten van zijn shirt waren er af gerukt en zijn das was in tweeën gescheurd. Hij had een lange, bloedende schram over één wang en zijn haren waren danig in de war. Voorts had hij bij het rollen over de vuile vloer van de gang overal vlekken en vegen opgelopen.
"En ik dan?" riep Bob uit de kano achter hem, die door de motorboot snel werd voortgetrokken, met een witgekuifd golfje aan weerszijden van de boeg. John keek om:
"Wat is dat toch voor witte poeder over je heen? Heeft iemand je bestrooid met poedersuiker?"
Arie begon luid te lachen.
"Poedersuiker! Hahaha ...Wil je 't eens proeven?"
John zei korzelig:
"Lach niet zo, idioot! Wat is het dan?"
"Kunstmest."
Nu begon Lois te kraaien van de lach.
"Hohoho ... hihihi ... Bobbie Evers onder de kunstmest! Boy, wat zul jij groot worden!"
Arie huilde zowat van het lachen:
"Je mag wel meteen naar de kleermaker gaan en je een serie nieuwe broeken laten aanmeten. Morgen pas je al niet meer in een hotelbed. Komt dat zien, komt dat zien! Bob Evers, de Wonderknaap! De snelstgroeiende jongen in Europa! "
Zelfs John grinnikte nu.
"Hoe kom je zo onder de kunstmest?"
"Omdat ik me verstoppen wilde. Ik dacht: Als ze mij niet gauw kunnen vinden, ontstaat er een enorme herrie aan boord en intussen kan één van jullie dan wat klaarboksen met die Jack Brass." "Goed gedaan, Bobbie."
"Ik dook een hut binnen en hield de deur dicht tot die kerels, die me nazaten, voorbij waren gerend. Toen kwam ik er weer uit en schoot door een stalen scheidingsdeur laadruim 3 in. Daar lagen meters hoog balen en zakken met een of ander wit poeder er in. Ik dacht eerst van meel of gips, maar het was kunstmest. In een hoek hadden ze een stel zakken neergegooid, die blijkbaar uit de hijsketting waren gevallen bij het laden.
Kapotte, lege zakken en een hoop wit stof, dat ze daar hadden heengeveegd. Nou - ik ging liggen in de V-vormige ruimte, die altijd open blijft tussen de wand van het schip en de bovenste rij zakken, trok een stuk zak dwars over me heen en smeet een paar handen wit poeder over mijn benen. Het was allemaal witte rommel, daar in die hoek, en ze zijn er wel zeven keer voorbij gelopen zonder me te zien. Toen kwam er een, die snuggerder was dan de rest en vond me ... Kijk uit, Lois, daar is de kade!"
John nam het stuurwiel van zijn zuster over, stuurde de boot evenwijdig aan de kade, zette de schroef op achteruit en gleed keurig naar het ondereinde van de houten kadetrap.
"Ze zullen daar aan boord ook wel denken: Wat kan die vent ineens verdacht goed met een motorboot omgaan," lachte Arie. John bond de boot vast aan een meerring en gromde:
"Ze kunnen me daar aan boord allemaal gestolen worden. Ik zie er uit als een landloper. Bob is een suikerclown en Arie is kletsnat. Lois is de enige, die nog toonbaar is."
"En ik ken Davids," zei Lois, die al de houten trap oprende. "Laat mij nou even naar dat kantoortje gaan om te verkennen. Lopen jullie maar naar het café en laat je ongure tronies niet zien. Ik pik je daar wel op."
"Als ze ons in dat café toelaten, tenminste," zei Bob, maar toen was Lois al over de rand van de kade verdwenen.
"Pfff ... het wordt warm," zuchtte John, als eerste de trap beklimmend. Bob stond op de achtersteven van de motorboot en krabde zich.
"Allicht, na zo'n vechtpartij. Maar drommels; ik begin overal te jeuken!"
"De kunstmest, man!" riep Arie. "Spring gauw in het water, of je bent over een kwartier gek van de jeuk!"
Bob keek ontsteld naar zijn armen, die dik onder het
stof zaten, keek omlaag naar het blauwe water van de Mersey omhoog naar de gloeiende zon en nam een sprong. Water spatte hoog op ... en Bob kwam bijna geheel schoon weer boven. John loerde korzelig over zijn schouder:
"Hou nou op met grapjes maken en kom mee naar dat café. Ik zit in mijn rikketik als een ouwe dief over die brief. Stel je voor dat die Davids hem al gepost heeft!"
Achter hen klonk een doffe sirene-loei over het water. De stoomlieren aan dek van de "Mersey Hope" ratelden en begonnen de ankerkettingen op te winden. Zij keken alle drie naar het grote vrachtschip.
"Stel je voor," nam Arie over, "dat die Brass gelogen heeft. En dat hij die brief daar nog aan boord heeft ..."
"Dan ga ik in de kano achter dat schip aan en torpedeer het," verklaarde Bob.
John was al halverwege de ladder. Bob klom nu ook naar boven en Arie kwam als derde. Tussen de loodsen door, die lagen te blakeren in de zon, sjokten zij naar het café. Het was tien minuten over tien.

 HET EINDE VAN DE JACHT!

Lois stapte het schemerig kantoortje van de "Green Hope Rederij" binnen en kneep haar ogen dicht in het halve licht.
"Is mijnheer Davids nog hier?"
De oude man rees op van achter zijn cylinderbureau.
"Bent u al terug, juffrouw? Is alles goed gegaan?"
Lois dankte haar goed gesternte. Er was blijkbaar intussen niemand van het schip naar de wal gekomen. Dat kwam natuurlijk, omdat alles zo kort voor de afvaart was geschied, dat het walpersoneel al van het schip af was.
"Ik heb een boodschap voor u van mijnheer Brass."
"Wilt u niet gaan zitten, juffrouw?"
Lois nam plaats op een wrakke stoel.
"Dank u. Ik moest u dit overbrengen: Of u de brief van mijnheer Brass niet posten wilde, maar aan mij meegeven. Hij moet naar het postkantoor in Bromborough, naar zijn tante, en mijnheer Brass vindt het toch prettiger als iemand hem even brengt en uitlegt, dat hij per ongeluk in zijn plunjezak moet zijn geraakt."
Haar ogen waren nu aan het schemerlicht gewend en zij zag met schrik, dat Davids zijn bril afnam en zijn schedel krabde. "Heeft u hem al gepost?"
"Nee, juffrouw ... Maar het gekke is ... die brief is weg!" Lois voelde haar adem stokken.
"Weg? Hóé weg? Met de post?"
Davids stond op en begon weer tussen zijn papieren te scharrelen. "Het is vreemd. Ik kwam van het schip af met een pak vrachtbrieven en die ene brief van Brass. Ik legde hem daar neer, boven op mijn bureau en zei tegen Jackson, die hier zat ..."
"Die Jackson, die mij naar de kade bracht?"
"Die, ja ... Ik zei hem, dadelijk een andere envelop om die brief te doen met hetzelfde adres er op en hem mee te posten."
"En heeft hij dat gedaan?"
Davids scharrelde zoekend tussen de papieren op twee bureaux. "Hij vroeg me tien minuten geleden naar die brief, omdat hij toch naar het postkantoor moest voor een telegram, en toen kon ik hem al niet meer vinden. Ik denk werkelijk dat die ene meneer hem per vergissing heeft meegenomen."
"Welke ene meneer?" I
Davids keek ongeduldig op van zijn gezoek en gluurde naar haar over zijn brilleglazen.
"Een lange heer met een lange neus."
Lois bevroor bijna in haar stoel.
"Jeffries soms?"
Davids keek haar verheugd aan:
"Dat was zijn naam. Kent u hem? Hij kwam hier informeren naar..." Lois hoorde de rest van wat hij zei maar half. Het kon haar bitter weinig schelen wat voor kletsverhaal Jeffries op had gehangen. Jeffries was dit kantoor binnengegaan om wat wijzer te worden. Hij had natuurlijk háár hier zien binnengaan, en daarna naar het schip zien roeien. Hij had een of ander ingewikkeld verhaal opgedist, was blijven kletsen. ..en had hier gezeten, toen Davids met die brief voor Bromborough terug
kwam. Davids had die brief notabene vlak vóór Jeffries' neus op het bureau gelegd! Lois had wel kunnen huilen en slaan van woede. Maar daar kon die oude sok Davids ook niets aan doen. Die wist niet beter. Lois stond op en zei strak en beleefd:
"Het spijt mij ... Ik kan er niet op blijven wachten. Als u hem vindt, moet u hem maar gewoon posten. Goeden morgen."

* * *

John, Bob en Arie zaten op een stapel rollen oud kabeltouw tussen twee vervallen loodsen met geroeste golfijzeren daken. Zij zaten naast elkaar - John in het midden - met de ellebogen op hun knieën in de felle zon en zeiden niet veel. Lois zat tegenover hen op een omgekeerde, oude kist en rookte zwijgend. Ze keken allemaal een andere kant uit, mistroostig starend naar de loodsen, de ijzeren vaten en de weg, vijftig meter verder, waarover af en toe een vrachtauto snorde. Direct nadat Lois met haar onheilsbericht was komen aanrennen, hadden zij het café verlaten, want er waren nu klanten in de gelagkamer, die met enorm nieuwsgierige oren zaten te luisteren. Bovendien zag John er veel te haveloos uit. Bob trok een zakmes uit zijn natte broekzak, opende het, en begon het met regelmatige tussenpozen in een blok te prikken, dat tussen hen op de grond lag. "Natuurlijk heeft het geen zin, om Jeffries te achtervolgen," zei hij tenslotte. Hij kan duizend kanten heen zijn gereden. En hij is heus niet zo gek om naar Bromborough terug te gaan."
"Allicht niet," bevestigde Arie somber, het water uit zijn broekspijpen knijpend. Als hij hard kneep, kwamen er nog een paar druppels uit. "Die heeft de eerste de beste zijweg gepikt en is als een dolle kris-kras rond gaan rijden om ons van het spoor te gooien. En waarschijnlijk heeft hij nu al een andere auto gehuurd, ook." John stutte zijn hoofd in de handen.
"Het is nog véél erger. Ik geloof geen ogenblik, dat-ie dat briefje bij zich houdt. Zou jíj dat doen na alles wat hij van ons heeft meegemaakt? Die rijdt naar een veilige plaats, stopt dat briefje in een blikken cigarettendoosje en begraaft het ergens. Dan rijdt hij kalm verder. Al krijgen we hem te pakken ... het briefje is veilig. Hij kan het zelfs in de eerste de beste stad in een bankkluis deponeren." "Hij kan dezelfde stunt als Barnett uithalen en het poste restante aan zichzelf ergens heen zenden."
"Hij kan het een caféhouder in bewaring geven."
Arie zuchtte:
"Hou nou asjeblieft op. Ik vind het al akelig genoeg zoals het is, zonder dat ..."
Hij hield op met praten en staarde naar de weg. Hij zei helemaal niets meer, maar staarde zo intens, dat Bob ineens ophield met messengooien en ook die kant opkeek.
"Wel, alle ..."
Van de weg af, tussen de twee vuile loodsen door, kwam Jan Prins aanwandelen; de handen in de zakken, tussen zijn tanden fluitend. Niemand zei iets. Ze keken allevier naar de naderende gestalte van Jan, en bleven zwijgen tot hij vlak voor hen stond; de handen nog steeds in zijn broekzakken.
"Goeie," zei Jan. "Zoeken jullie een briefje?"
Bob zat met het mes onbeweeglijk in zijn hand. Lois hield haar cigaret zo stil, dat de rook kaarsrecht omhoog rees in de stille morgenlucht. Jan trok één hand uit zijn broekzak:
"Is het dit?"
Het was zo stil, dat ze alle vijf Arie hoorden slikken. Op de vuile palm van Jans rechterhand lag een briefje ... zo groot als een visitekaartje. Het had een cijfer, een woord en de handtekening van professor Hathaway , zoals alle andere briefjes, die ze hadden opgespoord.
19

- O p s p o r e n
Hathaway

John was de eerste, die iets uitbracht:
"Hoé ... wáár ..."
Jan nam langzaam Bob het mes uit de hand, legde het briefje op het blok hout en prikte het met het mes vast. Hij gaf Lois een duwtje en toen zij opzij schoof, ging hij naast haar op de kist zitten. "Toen ik alleen hier achterbleef, wilde ik Jeffries een kool stoven. Ik zocht zijn auto op en haalde het verdelerveertje uit de ontsteking om zijn wagen onklaar te maken, zodat hij niet weg kon, wat er ook gebeuren zou. Maar die sluwe vos had zoiets wel verwacht, en had het blijkbaar gezien. Ik sloop tussen de loodsen door om weer bij het café te komen, toen hij me van achteren een klap gaf, die me buiten Westen jaagde. Toen ik weer bijkwam, was het verdelerveertje uit mijn zak verdwenen. Ik sjokte naar de waterkant om te zien wat er gebeurde en ik zag alleen een reuze geloop en geren aan dek van jullie vrachtschip. Daar werd ik niet wijzer van. Ik ging terug en zag ineens Jeffries in de deuropening van het kantoor staan. Wat kon ik doen? Niets. Totaal niets nuttigs. Ik sjokte terug naar waar Jeffries zijn wagen had geparkeerd, lichtte de klep van de dickeyseat op, kroop er in, zette een stukje van een leeg cigarettenblik tussen de lip van het slot, zodat het niet dicht kon klikken, en wachtte ..." John zuchtte diep, boog zich voorover en klopte Jan op de schouder. "Als jij dat idee niet gehad had ..."
Jan haalde de schouders op:
"Stom toeval. Ik had alleen maar een vaag benul dat ik op een of andere manier het Jeffries onmogelijk moest maken om snel weg te glippen. We hebben ons die gladde paling vaker zien ontsnappen." "Dáárom haalde je ook dat verdelerveertje uit zijn ontsteking?" Jan knikte:
"En daarom ging ik in de dickey zitten. Tien minuten later hoorde ik iemand aan de motorkap. Even later ging de kap dicht. Iemand sprong haastig in de wagen en startte. Dat kon alleen Jeffries zijn, want niemand anders had het veertje. De wagen begon te rijden. Ik kon voelen dat-ie eerst gewoon de weg afreed en toen ineens scherp rechtsaf. De weg werd hobbelig en hij reed steeds langzamer. Ik hoorde geen passerend verkeer meer en kreeg ook een geur van bomen in mijn neus. Ik voelde, dat we ergens in een bos zaten. Toen remde de wagen en we stonden stil. Ik lichtte de klep een eindje op, zag dat we in een volkomen verlaten stuk bos waren, nam de zwengel van de crick, gooide de klep open en gaf Jeffries een haal op zijn hersenpan, waar hij tien minuten van op apegapen lag. Ik wachtte tot ik zeker wist dat hij gauw bij zou komen, smeerde hem toen langs het pad ..."
"En de auto?"
"Liet ik staan. Ik wou hem de kans niet geven, me de politie op mijn dak te sturen voor autodiefstal! Bij een boerderij trof ik een bestelauto van een wasserij, gaf de chauffeur een paar shilling en mocht meerijden tot hier."
"En dat briefje?"
"Had Jeffries in zijn binnenzak. Nog in de envelop van Barnett." Lois sprong op:
"Laten we maken dat we wegkomen, jongens. En metéén. Hier niet blijven rondhangen! "

Vóór alles moest dat briefje in veiligheid! Ze renden tussen de loodsen door naar hun groene auto. Lois startte en vijf tellen later stoven ze weg - niet in de richting waaruit zij gekomen waren, maar naar het Westen toe; naar Birkenhead.
"We gaan onder de Merseytunnel door naar Liverpool," zei John. "Daar stallen we deze wagen en ik verzend dat briefje aangetekend aan mijn notaris. Ik ben niet eerder gerust vóór het aangetekend op het postkantoor ligt."
Jan zat nog wat dazig achterin de open auto.
"Ik kan er nog steeds niet bij, dat het nu voorbij is," zei hij hoofdschuddend. "Net als een gekke, rare droom, waaruit je ineens wakker wordt. Er zijn nu geen wilde ritten meer - geen vliegtochten naar Kaapstad - geen heibels met de politie - geen slapeloze nachten en geen gevechten met Jeffries. Nu is het weer gewoon alledaagse vacantie."
"En in September weer de gewone schoolbanken."
Een zwakke snurk naast hem deed hem opkijken.
"Moet je dat varken van een Arie zien! Die ligt te maffen!" Om half één waren ze in Liverpool. Tien minuten later was het laatste kostbare briefje, aangetekend, op weg naar hun notaris.

* * *

Jeffries kwam langzaam bij zijn positieven, knipperde met zijn ogen, en werd zich bewust van een vreselijke jeuk overal. Bovendien scheen de zon tussen de bomen door pal op zijn gezicht. Hij ging overeind zitten, kreunde, voelde aan zijn hoofd en ontdekte een bult zo groot als een duivenei. Vervolgens ontdekte hij nog zeven en tachtig andere bulten overal. Hij begon als een waanzinnige te krabben. Hij lag vlak bij een mierennest en de mieren schenen hem erg lekker te vinden. Jeffries krabbelde haastig overeind en begon als een
dolle overal te slaan waar hij jeuk voelde. Maar dat hielp niet veel. Ten laatste was hij genoodzaakt zijn kleren uit te trekken, alles na te zoeken naar mieren, alsmaar krabbende en stampende, en zich weer aan te kleden. Hij was razend van woede. Hij had hoofdpijn. Hij had jeuk. En zijn briefje was weg. Hij stapte ziedend van woede in zijn auto, trapte op de starter en hoorde de motor rondgieren, zonder dat er verder iets gebeurde ... Hij nam zijn voet van de starter, zat een ogenblik als versteend, klom toen achter het stuur vandaan en gooide de motorkap open. Geklemd onder een spanveertje van de ontstekingskap zat een velletje papier uit zijn eigen notitieboekje. Hij scheurde het los en las:

Nee, Jeffries - je ontstekingsveertje zit er nog in. Ik heb alleen de bougiedraden losgemaakt. En je achterbanden leeg laten lopen. En je briefje meegenomen. Maar daar heb je een bult op je kop voor in de plaats.
Zeg geen lelijke woorden en kijk altijd goed uit voor je oversteekt. Dag.

Jan Prins.

Jeffries zei wèl lelijke woorden. Hij zei er een hele hoop. Hij frommelde het papiertje in elkaar en sprong een minuut lang als een elastieken bal op en neer van woede. Toen ging hij twee minuten woest staan krabben en daarna ging hij lopen, al krabbende, op zoek naar een luchtpomp.

* * *

Barnett stond om elf uur op, ging plechtstatig naar beneden, nuttigde zijn ontbijt van één ei, twee koppen koffie, drie sneden brood en een cigaret en zag de postmeesteres terugkomen uit het postkantoor ... "Goeden morgen, mijnheer Barnett. Heeft het ontbijt gesmaakt?" "Neen," zei Barnett kort. "Niets zal mij smaken vóór ik die brief in handen heb."
"Waarom gaat u niet lekker een eind wandelen, mijnheer Barnett? Die brief moet helemaal uit Holland komen. Dat duurt soms wel twee dagen. Hij zal vanavond of morgenvroeg wel hier zijn. U moet heus even rustig afwachten."
"Ik kan moeilijk iets anders doen," gromde Barnett.
Dat was de ochtend van de 21ste Augustus. Die avond was er geen brief. De ochtend van de 22ste Augustus was er geen brief. De ochtend van de 23ste was er geen brief. Barnett zag helemaal niemand meer. Geen Bob; geen Lois; geen Arie; geen Jeffries. Alles bleef vredig en landelijk. Het weer was het prachtigste zomerweer, dat denkbaar was, maar Barnett werd elk uur magerder. Zijn hersens gingen rond en rond in cirkels:
1. Hij had zélf de brief gepost.
2. Er was géén postvliegtuig verongelukt.
3. Er raakte nooit iets van de posterijen zoek.
4. Dat er een postzak door Jeffries was gestolen of nagesnuffeld was

uitgesloten.
5. Ra-ra hoe kon dat?
De postmeesteres kon nu niet meer terug. Zij bleef stijf en strak volhouden, dat er geen brief voor Barnett was gekomen. Barnett at zijn nagels op van zenuwen, wandelde de hele dag koortsig het dorp rond en de dikke brigadier dacht er ernstig over, hem eens aan de tand te voelen over zijn iedere dag zonderlinger gedrag. De avond van de 25ste, toen Barnett de waanzin nabij
was, was er wel een brief. De postmeesteres werd bijna gek, toen zij hem in handen kreeg. Het was een poste restante brief uit Amsterdam, Holland, geadresseerd:

Barnett Esq.,
Care of Post Office B r o m b o r o u g h,

Cheshire, G r e a t B r i t a i n. De postmeesteres stond vijf minuten lang met de brief in haar handen, begon aan mirakels te geloven en stormde de trappen op naar de kamer, waar Barnett sinds 2 uur die middag in sidderzenuwen op bed had gelegen.
"Mijnheer Barnett! ... Mijnheer Barnett! Uw brief!"
Zij stond met trillende knieën in de deuropening. Barnett greep de brief en staarde naar het adres en brulde:
"D a t i s m ij n h a n d s c h r i f t n i e t !"
Hij scheurde de brief open als een vertwijfelde. Er zat een stukje wit carton in, precies even groot als de andere briefjes van professor Hathaway, die hij kortstondig in handen had gehad. Het droeg een cijfer; een woord en een handtekening.

11
mis-poes!
Ha-Ha-Ha-Hathaway

Barnett staarde naar het briefje, werd wit, toen rood, brulde een woord, zo lelijk dat de postmeesteres óók wit en rood werd, stormde de kamer uit en de trap af en kwam niet meer terug.
De postmeesteres krijgt nog steeds kamerhuur en pension van hem over 21, 22, 23, 24 en 25 Augustus. Maar ze durft er niet goed over schrijven.

EEN SPAARPOTJE VOOR BOB, JAN EN DIKKE ARIE.

De notaris, een man met een ouderwetse lorgnet en een klein, grijs sikje, zat achter een groot bureau en tegenover hem, op in een halve cirkel gerangschikte stoelen, zaten John en Lois Bennett, Bob, Jan en Arie.
De notaris kuchte:
"Ik heb de hele kwestie zorgvuldig overwogen en bestudeerd en ben tot de conclusie gekomen, dat u er in geslaagd bent, alle papiertjes, voorzover deze nog bestonden en niet door brand of op andere wijze waren vernietigd, op te sporen."
Hij nam zijn lorgnet af, poetste een glas op met een zijden zakdoek en vervolgde:
"In totaal waren er 48 voorwerpen, bevattende 48 papiertjes, elk met een cijfer en een woord. Als deze alle op volgorde worden gelegd, ontstaat een uit 48 woorden bestaande boodschap, welke luidt:

Aan mijn neef John en mijn nicht Lois vermaak ik onvoorwaardelijk mijn gehele vermogen, aangezien zij, door het opsporen van deze achtenveertig briefjes toonden te beschikken over de eigenschappen van vindingrijkheid, doorzettingsvermogen en practische zin, zonder welke gaven zij zeker de moeilijkheden van deze jacht niet hadden overwonnen.

Hij stond op, reikte over zijn bureau heen en schudde John en Lois een voor een de hand.
"Het doet mij genoegen u te kunnen mededelen, dat de door uw oom, professor Hathaway, bedoelde erfenis te uwer beschikking is. Als ik u eh. ..soms een genoegen kan doen met u alvast een voorschot daarop te verstrekken ..."
Lois en John keken elkaar aan:
"Dat zou verschrikkelijk prettig zijn," zei John verheugd, "want wij hebben veel geld moeten uitgeven voor deze nogal woeste jacht. En deze jongens hier, zonder wier hulp wij het waarschijnlijk niet zouden hebben klaargespeeld, moet ik ook nog het een en ander terug betalen."
"Onder andere twee vliegtuigreizen naar Kaapstad," mompelde Lois. "Dat is geen kleinigheid."
De notaris nam een pen op en opende een chèqueboek:
"Ik had gedacht een bedrag van voorlopig tienduizend pond?" "Kunt u er vijftienduizend van maken?"
De notaris aarzelde even en knikte dan:
"U kunt het incasseren aan de Bank in de Highstreet."
Zijn pen kraste over het groene papier van de chèque. Hij droogde zijn handtekening zorgvuldig af, vouwde het papiertje op en schudde hen nogmaals de hand.
"Als u begin volgende week op mijn kantoor komt, zullen wij de verdere aangelegenheden regelen. U bent er wel een dag mee bezig." "Graag," lachte John, en zij vertrokken.

* * *

Buiten scheen de zon. Zij reden naar de bank in dezelfde open, groene Bentley, waarin zij zovele avonturen hadden beleefd, en toen John er weer uitkwam was één zijzak van zijn jas opvallend dikker dan toen hij naar binnen ging.
"Vijftien duizend pond in bankbiljetten," lachte hij, en
zijn zuster startte de motor. "Luister eens, jongens - wat gaan jullie doen?"
Jan en Arie keken elkaar aan. Daarna keken ze allebei naar Bob. "Als we verstandig zijn ...," begon Jan,
" ... dan gaan we naar Holland terug," besloot Arie.
"Want," zei Jan weer, "mijn vader, de kolonel, is tot dusver reuze geschikt geweest en Arie's vader ook, maar er is een eind aan geduld. Als we nu naar huis gaan per vliegtuig, is alles prachtig en kunnen we in het vervolg ook nog eens een potje breken. Maar als we nu in Engeland blijven, komt er herrie. En als mijn vader boos is, is-ie lang niet mak."
John knikte:
"Je hebt gelijk. En nu is het woord aan mij. Het is aan jullie te danken, dat ik die erfenis niet verloren heb. Als jullie er niet geweest waren om Jeffries achterna te gaan naar Kaapstad - als jullie niet zo handig geweest waren in Holland, in Alkmaar en in Bromborough, dan zat ik nu lelijk naast mijn geld. Als dank daarvoor, en als salaris voor bewezen diensten, wilde ik elk van jullie drieën twee duizend pond betalen."
Jan, Arie en Bob hapten naar lucht:
"Dat is t w i n t i g d u i z e n d gulden!"
John zei langs zijn neus weg:
"En wat zou dat? Het is nog niet veel. Als jullie er niet geweest waren, had ik helemaal niets gehad."
"Klets niet, jongens," zei Lois. "Je hebt het dik en dik verdiend." Arie trok aan zijn sproetige neus:
"Maar we kunnen het niet meenemen. We kunnen geen zes duizend pond in bankbiljetten meenemen in het vliegtuig! Dat is deviezensmokkel."
John sloeg zich tegen het hoofd:
"O, ja natuurlijk! ... Wacht. Jullie zetten het hier op de bank, op jullie eigen naam."
Arie knikte:
"We geven in Holland aan de Nederlandse Bank op, dat we geld in Engeland hebben verdiend en dan betalen ze het ons in Holland in guldens uit."
"Prima! Meteen naar binnen, jullie, en een bankrekening openen!" Een kwartier later kwamen Bob, Arie en Jan de bank weer uit, elk met een chèqueboekje in hun zak, dat een tegoed aanwees van twee duizend Engelse ponden.
"Ik bezit twintig duizend gulden!" lachte Jan. "Mijn vader krijgt de heebie-jeebies als hij het hoort! ..."
Arie trok een gezicht:
"Mijn vader moet het voor me beheren zolang ik geen één en twintig ben en je zult zien, dat ik hem elke week een gulden zakgeld moet vragen, met mijn twintig duizend gulden op de bank!"
Lachend klommen ze in John's auto, en zo, heel wat rijker dan ze enkele dagen tevoren Engeland waren binnengegaan, reden ze op de prachtige Augustusmiddag naar Londen.
Nog diezelfde avond namen ze het vliegtuig naar huis. Het avontuur van de jacht op de 48 papiertjes was voorbij!

Hoe de vriendschap tussen Arie Roos, Jan Prins en Bob Evers is ontstaan, vinden jullie in het volgende boek, getiteld :

AVONTUREN IN DE STILLE ZUIDZEE,

het spannend relaas van hun bootreis naar ZuidAmerika, een schipbreuk en een muiterij, waarbij onze vrienden weer een hoofdrol spelen.