ER IS DRIEHONDERDDUIZEND GULDEN VERDONKEREMAAND!

Toen de dikke, roodharige Arie Roos, tweede Kerstdag, wakker werd, uit het raam keek en zag dat het minstens vier graden dooide, dook hij met een kreun van afgrijzen weer onder de dekens.
„Ook dàt nog! . . . Heel Holland één bruine blubberboel van dooiende sneeuw . . .” Hij loerde met één oog naar de wekker. Kwart over negen. Arie wist ook niet, dat hij diezelfde avond, om kwart over negen, in Engeland zou zitten, midden in het raarste avontuur waarin hij en zijn vriend Jan Prins ooit verzeild waren geraakt. Het begon allemaal met de lange Engelsman, die om tien uur op bezoek kwam. Arie lag nog in bed, zich afvragend of het eigenlijk geen goed plan was, er maar in te blijven tot Holland weer schoon was gedooid, toen zijn vader tegen de deur schopte.
„Bengs!” ging zijn schoenpunt tegen de deur. „Ben je al wakker, zoon van me?”
„Helaas wel,” steunde Arie. „Moet ik soms zand gaan strooien op de gracht voor het huis?”
Zijn vader gooide de deur open. De oude Roos was reder. Eigenaar van een rederij met zeventien zeewaardige vrachtschepen. Hij was drie keer zo dik als zijn zoon en zes keer zo kort aangebonden.
„Kom eruit, luie rhinoceros! Ik schaam me dat je mijn naam draagt. Ik ben al uren op. Er is bezoek voor je.” Arie ging langzaam overeind in bed zitten. Zijn blauwe ogen dwaalden naar de wekker.
„Op dit uur!”
Zijn vader zette zijn handen in de zijden en staarde hem aan:
„Schikt het Zijne Majesteit mijn Zoon niet, bezoek te ontvangen om tien uur in de ochtend? Heeft Zijnè Doorluchtigheid Arie Roos zijn ochtendchocola nog niet genuttigd?” Hij greep bliksemsnel een glas van de vaste wastafel. „Als je niet op volle stoom uit dat bed komt . . .”
„Nee! Geen water!” brulde Arie en was met één sprong zijn bed uit. „ Ik ben er al uit! Wie is er in vredesnaam voor me?”
De oude Roos grinnikte en zette (half teleurgesteld) het glas weer neer. Vader Roos was zelf soms nog een kwajongen, en had een ontzaglijke lol als hij zijn dikke zoon wegens langslaperij met een plens water kon wekken.
„Een Engelsman voor je. Schiet op!”
Arie was bezig zijn pyamajas uit te trekken en stopte, met één arm nog half in een mouw:
„John Bennett?”
Zijn vader praatte met de deurknop in de hand.
„Nee, die ken ik wel. Die is het niet. Een jonge vent van een jaar of drieëntwintig. Hij wacht beneden.” Arie was ineens een en al bedrijvigheid, met zijn roodharig hoofd onder de stroelende kraan van de wasbak. „Okido. Ben zò beneden.”

* * *

De Engelsman was alleen in de grote voorkamer en stond met zijn handen op zijn rug de platen van de „Roos”-vrachtschepen te bekijken, die bij tientallen door het hele huis heen hingen. Hij was lang en smal gebouwd. Toen Arie binnenkwam, keerde hij zich lang- zaam om en begon aarzelend:
„Are you . . .”
„Ik ben Arie Roos.”
De Engelsman knikte, voelde in zijn binnenzak en haalde er een brief uit.
„ This is a letter for you and Jan Prins from John Bennett.”
Arie nam de brief aan. Het was duidelijk het hand- schrift van John Bennett, met wie zij al eerder avon- turen hadden beleefd.
„Een brief voor mij en Jan,” herhaalde Arie, en ritste de envelop open, snel snappend dat die brief wel het een en ander zou verklaren. Maar de Engelse brief maakte hem niet veel wijzer.

„Goeie ouwe (of jonge?) Arie en Jan,
Ik ga zelf nog heden op reis naar New York, met de boot, en kan zelf niet met brenger dezes, Vonnie Vassar, meekomen. Maar ik ken hem heel goed en je kunt hem op zijn woord in alles geloven. Hij heeft jullie hulp nodig en hij zal je een raar verhaal vertellen, maar hoe gek het ook klinkt — het is waar. Vonnie bijt liever een nijdige, leeuw in zijn neus dan een leugen te vertellen. Als ie het enigszins kunt — help hem dan. Jullie zijn er geknipt voor — dat heb ik zelf ervaren. Ik zal jullie groeten doen aan New York en je vandaar een cadeau sturen, daar kun je op rekenen! Je oude vriend:

John Bennett.”

Arie vouwde de brief weer op, schoof die in de envelop en stak zijn hand uit.
„U bent dus Vonnie Vassar? . . . Ga toch zitten.”
De lange Engelsman scheen een beetje verlegen en stond wat van de ene voet op de andere te draaien. „Ja, eh . . . Het is allemaal zo ingewikkeld.”
„Gaat U nu alsjeblieft zitten,” zei Arie, „anders komen we er nooit uit.”
Vonnie grijnsde en zeeg in een leren stoel neer.
„Kijk,” zei hij ineens. „Kunnen jij en je vriend Jan Prins mee naar Engeland?”
Arie’s blauwe ogen begonnen te glinsteren.
„Wat? Nu metéén?”
De Engelsman keek naar de klok, die ingebouwd was in de romp van een model-zeilschip.
„Met het avond-vliegtuig, als het kan.”
Arie krabde zijn kin.
„Het kàn altijd. Wij hebben vacantie tot na Drie- koningen. Dan begint de H.B.S. weer. Maar mijn vader . . .”
Het gezicht van de Engelsman betrok.
„Oh . . . your father . . .”
Arie schoot naar voren en greep zijn arm.
„Luister. Je kunt er „kanon” op zeggen dat mijn vader dadelijk hier binnenkomt. Praat dan alsjeblieft niet over moeilijkheden en niet over avonturen, maar zeg dat John Bennett je hierheen heeft gestuurd om ons uit te nodigen voor een logeerpartij van een weekje.” De Engelsman grinnikte begrijpend.
„Heel gewoon en onschuldig. Logeren.”
De deur ging open en vader Roos kwam binnen; een Kerstsigaar rokend.
„Ha . . . Elkaar gevonden, zie ik.”
„O, vader,” begon Arie, met zijn onschuldigste gezicht. „Dit is mijnheer Vassar uit . . .”
„Liverpool,” zei de oude Roos. „Dat weet ik. Toen jij nog in je bed lag te ronken, zat ik al hier met hem te praten.”
„ . . . en hij komt namens John en Lois Bennett vragen of Jan en ik een weekje in Engeland mogen komen logeren.”
De oude Roos wandelde naar de haard met de sigaar in een mondhoek, en ging met zijn rug naar het vuur staan, door de sigarenrook heen naar het plafond turend.
„Wel, wel. Een logeerpartij in Engeland. Van een week.” „Juist, vader,” zei Arie gedwee.
Vader Roos wipte op en neer op zijn hakken.
„En kan de heer Vassar mij op zijn woord verzekeren, dat daar geen vliegtocht naar Kaapstad, geen muite- rijen op schepen en geen onbewoonde eilanden uit voortvloeien? Ik vind het best om een zoon te hebben waar pit in zit, maar dat jonge leven van jou begint langzamerhand wel te lijken op een Amerikaanse film.” „Dat is óók wat, vader!” barstte Arie los. „Wáárdoor hebben wij al die avonturen in de Zuidzee beleefd? Om- dat de vader van Jan ons met een van Uw schepen een maand op de wilde vaart stuurde en . . .”
„Wéét ik, wéét ik,” wuifde zijn vader met een hand. „Die vaart is een beetje àl te wild geworden. Maar het is mijn bedoeling dat dit een héél, héél kalme vacantie in Engeland wordt. Gesnapt?”
Zijn zoon en Vassar zaten er met een plechtig gezicht bij.
„Vader!” verzekerde Arie. „Een gewoon weekje loge- ren in Engeland. In de Kerstvacantie. Van Kerstmis tot Nieuwjaar. Wat kan er nu voor wilds gebeuren tussen Kerstmis en Nieuwjaar? . . . De rustigste week van het hele jaar!”
„Jullie!” riep zijn vader, zijn roodharige zoon aan- kijkend. „Het is maar goed dat die Amerikaanse bengel van een Evers er niet bij is. Maar jij en Jan Prins alléén al zijn zeker in staat om daverende keet te schoppen op Boeddhistisch Pasen in een Tibetaans klooster. Maar ik vind het best. Ga je boeltje maar pakken.” „Dank U, vader,” riep Arie, met een tikje gewetens- wroeging. „Maar we gaan eerst naar Prins om te vra- gen of Jan mee mag.”

* * *

Arie’s hersens werkten snel. Hij vond, dat ze eerst maar eens de kans moesten hebben om rustig het verhaal te horen dat deze uit de lucht geplofte Engelsman te vertellen had. Arie belde dus Jan op en vroeg hem, hen te ontmoeten onder de bogen van de Stadsschouw- burg op het Leidseplein.

„Er is een Engelsman, die ons vraagt te logeren. Komt van John Bennett,” zei Arie, die wist dat zijn vader door de open deur hoorde wat hij zei. „Hij wil eerst even dat we hem Amsterdam laten zien.”
„Okido,” zei Jan. „Hij zal er gauw mee klaar zijn, want driekwart van Amsterdam zit onder de bruine sneeuwblubber. Maar pik mij maar op onder de Schouwburg.”

* * *

„Dat is vlot gegaan,” zei Vassar, toen ze de voordeur achter zich dichttrokken.

„Vader is reuze geschikt,” bromde Arie. „Een taxi zei je? . . . Dáár is er een.”
Vijf minuten later pikten ze Jan Prins op, die met rubberlaarzen aan stond te stampvoeten voor de Stadsschouwburg.
„American,” wees Arie. „Dat gele hotel. Daar kun je rustig praten.”
Tien minuten later zaten Jan en Arie naast elkaar op een zitbank, achter chocola met slagroom en Vonnie Vassar stak van wal.
„Ik ben drie jaar in het leger geweest. Britse bezet- tingsleger van Duitsland. Toen ik wegging was ik nog niet meerderjarig. Mijn vader is al jaren dood en hij liet mijn moeder en mij een aandeel na in een groot hotel in Blackpool.”
„Ha, die Engelse badplaats?”
„Juist. Een hotel van vijf verdiepingen. Toeristen- en badgastenhotel. Loopt reuze goed. Nu is die directeur van dat hotel tevens mijn voogd en die beheerde dus het aandeel dat ik in dat hotel heb. Of liever: hàd.” Arie slurpte chocola en keek met grote ogen over de witte slagroom heen.
„Hàd,” zei je. „Heb je dat aandeel dan niet meer?”
Vonnie prikte over de tafel heen met een biscuitje. „Dàt is nu de kneep. Die boef van een voogd van me heeft het zo weten te draaien, dat mijn aandeel onge- merkt is weggetoverd. Verdwenen.”
Jan zei:
„Maar je kunt toch zómaar iemands geld niet weg- toveren?”
Vonnie trok een lelijk gezicht.
„Als voogd ben je beheerder over het geld van een minderjarige en dan kun je heel wat rare stunts uit- halen, geloof mij. Hij heeft ze uitgehaald. Twee advo- caten hebben er op zitten turen en verzekeren me, dat er wettelijk niets aan te doen is. Dat geld is door het hotel heen gegoocheld en foetsjie.”
„Hoeveel was het?”
„Een slordige cent; dertigduizend pond.”
Arie floot:
„Driehonderdduizend gulden. En je moeder?”
„Die stierf óók, voor ik meerderjarig was.”
„Maar hoe kunnen wij je nu helpen?”
Vonnie grinnikte.
„Ik heb een droom van een plan uitgewerkt om die vent het leven zo zuur te maken, dat hij op het laatst dolblij is als hij eraf komt met me mijn geld terug te betalen.”
„Wou je ’s nachts bij hem gaan spoken?”
Vonnie boog zich over de tafel.
„Een hotel is een heel kwetsbaar ding . . . Als je in een hotel heibel verwekt . . . het in opspraak brengt . . . zorgt dat de gasten weglopen . . .”
Jan en Arie kwamen overeind in hun stoelen.
„Dàt is een idee! De hele boel in het honderd schoppen . . .”
„Zodat zijn gasten weglopen en hij met verlies gaat werken . . .”
„Maar het moet slim gebeuren . . .”
„Zodat hij ons niet kan pakken, en ook met de politie niets kan beginnen . . .”
„Juist! En John Bennett zei: „Vonnie . . . als je voor zo’n gek klusje een paar slimme rotten van jongens kunt gebruiken . . . ga dan naar Arie Roos en Jan Prins in Amsterdam.”
Arie gaf Jan een mep op zijn schouder.
„Oh, Jan, dat is een stunt om je een stuip te lachen!”
„Verdraaid, ja!” zei Jan glunder. „Ik heb mijn leven gewild dat ik de kans kreeg een heel hotel op stelten te zetten.”
Vonnie wenkte de kellner om meer chocola.
„Nou — hier is je kans! Hoe meer keet we maken, hoe eerder ik mijn geld terug heb. Nu eerst ons veldtochtsplan bespreken.”

* * *

Arie zat nadenkend aan zijn dikke neuspunt te trekken. „Het beste zou natuurlijk zijn, als we allemaal in dat
hotel konden gaan wonen!”
Jan had meteen al een bezwaar.
„Onmogelijk, man! Vonnie’s oom, die boef, is direc- teur van dat hotel. Zogauw er herrie in dat hotel be- gint, snapt-ie wel hoe de vork in de steel zit en dan smakt-ie Vonnie en zijn vriendjes eruit. En waar zijn we dan?”
Vonnie Vassar knikte.
„Goed gezien, jongens. Er zijn twee mogelijkheden: ik vermom me onherkenbaar met een snor en gummi kussentjes achter mijn wangen, of jullie twee gaan er alléén wonen en ik blijf in de buurt hangen; op een kamer of in een ander hotelletje.”
„Goed. Maar hóé moeten we heibel veroorzaken? We kunnen wel op de tweede verdieping met pannedeksels gaan slaan, of op toeters blazen, maar dan worden wij eruit gesmeten en het hotel draait ongestoord verder. Zo gaat het tenminste meestal met mensen die tumult maken in hotels.”
Vonnie grinnikte listig.
„Maar niet bij ons. Ik heb nog wat geld van mezelf en dat besteed ik om deze zaak in het groot op te zet- ten. Ik zal je vertellen wat er vanavond gebeurt.”
Jan en Arie staarden hem verbaasd aan.
„Wij nemen het avondtoestel naar Londen en meteen vanavond barst de lol los. Ik heb een complete band afgehuurd.”
„Een swingband? Net als de Skymasters of de Ram- blers?”
„Nee — Een hoempa-hoempa-orkest. Ik ben naar een muziekagent gegaan en heb hem verteld dat ik voor een feestje een stuk of vijftien muzikanten nodig had, die werkloos waren en voor een avond goed geld wilden verdienen. Voor een feestje in een hotel. Hij vroeg me of ze goed moesten zijn. Ik zei hem dat me dat geen glorietoeter kon schelen, als ze maar hard konden blazen en slaan. Nou — er zijn altijd wel werk- loze toeters, slaanders en blazers die een daggeldje kunnen gebruiken, en dezelfde middag nog kon ik de verzameling in ogenschouw nemen. Zeventien man waren komen opdraven met trompetten, een tuba, bekkens, saxofoons en clarinetten. Eén ervan zou de leiding nemen. Ik zei hem dat ze een uur lang marsen moesten spelen in stormtempo, om een weddenschap. Jongens, je had het mee moeten maken! Ze stelden zich op in slagorde, hieven hun instrumenten, kozen een mars uit die ze allemaal kenden: „The Stars and Stripes”, en barstten los. Ze bliezen de ruiten zowat uit die impressario zijn gebouw! . . .
„O.K.,” schreeuwde ik. „Hier is geld. Jullie gaan in de loop van morgenavond naar het „Seaview”-Hotel in Blackpool, dat grote hotel dat uitziet over de zee. Je neemt kamers op de bovenste verdieping, met je instrumenten bij je, blijft doodrustig, en wacht op orders van mij. Tegen ongeveer middernacht zal je gewaar- schuwd worden. Dan stel je je met zijn allen op de bovenste gang op, in alle rust, en op een sein van mij barst je los met „The Stars and Stripes”, en wandelt de gang over, de trappen af, en zo naar buiten. Wat er ook gebeurt of wie er ook komt . . . je blijft zolang mogelijk doorblazen. Ik betaal je de man vijfentwintig gulden voor dat grapje en alle onkosten zijn voor mij. Accoord?”
„Da’s gauw verdiend,” zeiden ze. „U kunt op ons re- kenen.” — Vonnie grinnikte, en keek op zijn horloge. „In de loop van de dag, terwijl wij in het vliegtuig zitten, druppelen die kerels één voor één het hotel binnen en tegen middernacht, als ik het sein geef . . .” „Barst de muzikale bom,” vulde Arie aan. „Alle men- sen, wat zal dàt een keet geven!”
Vonnie wuifde met de hand.
„Dat is niet het enige. Elke dag is er een nieuwe stunt, tot mijn schurk van een voogd mij in mijn rechten herstelt. Een vriend van mij heeft een grote zaak in Black- pool van overgebleven Engelse legergoederen.”
„Ha! Jassen, tenten en zwemvesten . . .”
„Die rommel niet alléén. Met jassen en tenten begin je niet veel. Hij heeft een enorm pakhuis, vol met alles wat het leger niet meer gebruiken kon: jeeps, gummiboten, draagbare radio’s, vuurpijlen . . .”
„Vuurpijlen . . . !”
„ . . . Luidsprekerinstallaties, die ze op het slagveld gebruikten om de Duitsers toe te roepen, zich over te geven . . .”
„Traangasbommen . . .”
„Rookgordijngranaten . . .”
Jan en Arie werden geestdriftig.
„Op die manier kunnen we een onschuldig oorlogje gaan voeren in dat hotel . . .”
„Zoiets, ja. Als we maar goed uitkijken dat we geen mensen ziek maken en geen ongelukken veroorzaken.” Arie ging achterover op zijn bank zitten en keek dro- merig naar het plafond.
„O, Jan . . . Dit wordt het gekste verhaal dat we ooit bij de kop hebben gehad!”
Jan grinnikte van oor tot oor.
„Zoiets zie je anders alleen in een Amerikaanse gooi- en smijtfilm . . .”
„Maar nu maken we het zèlf mee . . . !”
Vonnie keek weer op zijn horloge.
„Dus jullie doen mee?”
Arie en Jan schoten allebei overeind.
„Nou en òf! Wat dacht je!” — Ze riepen zo hard, dat verschillende der degelijke gasten in het grote „American” verstoord opkeken. Maar daar trokken ze zich weinig van aan.
„Kalm,” waarschuwde Vonnie lachend. „We hoeven in DIT hotel geen deining te maken. Alleen maar in het „Seaview”-Hotel in Blackpool. Jan — jij moet eerst naar je vader toe en vragen of je een weekje in Engeland bij John Bennett mag gaan logeren.”
„Dat vindt vader best goed, als jij even meegaat, om het hem uit te leggen. En Arie moet mee om te zeggen, dat zijn vader het van hèm goedvindt.”
Vonnie wenkte de kellner.
„Dan gaan we meteen. En dan als de hazen je koffers pakken, jullie.”

* * *

De vader van Jan Prins was gepensionneerd kolonel uit het Nederlands-Indische Leger en Jan was zijn enige zoon. Een vrouw had hij niet meer.
„Wàt, wàt?” blafte hij, toen Jan, Arie en Vonnie hem het geval hadden uitgelegd. „Is het weer zo? Móét je weer naar het buitenland? Wat zal er nu weer voor krankzinnigheid uitgehaald worden?”
„Arie mag ook mee van zijn vader,” zei Jan.
„Arie’s vader is knetter,” blafte de kolonel. „Alle mensen met rood haar zijn knetter. Maar best. Ik vind het best. Maar luister goed: je zet géén stap buiten het grondgebied van Groot Brittannië. Ik kèn die vacanties van jullie. Je gaat een weekje naar België en na drie dagen krijg ik een telegram dat de heren op de Himalaja zitten. Goed gehoord? Het is vandaag de 26ste December en 3 Januari ben je terug! Ver- staan? Of ik laat je per straaljager terug halen!”
„Jawel, vader,” zei Jan beleefd.
„Dank U wel, kolonel,” zei Arie beleefd.
„Geen stap buiten Groot Brittannië!” blafte de kolonel. „Thank you, sir,” zei Vonnie, die snapte dat de oude kolonel zijn toestemming had gegeven.
„Atten . . . shun!” blafte de kolonel tegen hem.
Vonnie, die pas uit het Britse leger kwam, sprong automatisch in de houding. De kolonel grijnsde te- vreden.
„Ik ben mijn Engelse commando’s nog niet verleerd, zie ik. Stand at . . . Ease!”
Vonnie ging met een verbaasd gezicht op de plaats rust staan en keek de kleine kolonel na, die met dreu- nende passen de kamer uitging.
„Vader is altijd zo,” legde Jan uit. „Hij gedraagt zich tegen iedereen of hij nog in het leger is. Als hij de kans krijgt, laat hij de bakker en de melkboer in militaire pas de gracht afmarcheren, als ze een dubbeltje te veel gerekend hebben. Maar ik mag mee en dat is de hoofd- zaak! Ik ga koffers pakken!”
„Hoe lang duurt dat?” informeerde Vonnie.
„Een uurtje,” zei Jan. „Halen jullie me op of kom ik naar jullie toe?”
„Wij halen je wel op,” beloofde Vonnie.

* * *
Arie had geen huissleutel en zijn vader deed open. „Er is een telegram gekomen voor mijnheer Vassar.” „Telegram for me?” vroeg Vonnie verbaasd en nam het langwerpige envelopje aan. „Mag ik even kijken?” Arie was naar boven gerend om zijn boeltje te pakken, en hij had nauwelijks een koffer open op zijn bed gezet, of Vonnie kwam naar boven stuiven.
„Moet je horen, wat een bak! Johnstone is al op zijn eentje begonnen!”
Arie staarde.
„Wie is Johnstone?”
Vonnie wuifde met het telegram.
„Die vriend van me, die dat legermateriaal-warenhuis heeft. Hij weet van de hele geschiedenis af. Hij is op zijn eentje vanmiddag begonnen met een giraf.”
„Met een wàt?”
Vonnie stak hem het telegram toe.
„Lees maar.”

Vonnie Vassar Esq. p/a Roos
Singel 745
Amsterdam Holland

Ben met toneelgiraf vanmiddag derde en tweede verdieping doorgerend met achterbenen tegen alle deuren schoppend en deining veroorzakend in bar beneden stop zonder ongevallen uit hotel ontsnapt stop verwacht je vanavond voor blaas en toetspel

Johnstone

Arie liet het telegram op bed vallen.

„Wil je me vertellen dat er lege giraffenhuiden bij die legervoorraden zitten? Net als die paarden die ze op het toneel gebruiken? Waar had het Engelse leger die voor nodig? Om zich als een regiment giraffen te vermommen bij een invasie in Zuid-Afrika?”
„Natuurlijk niet, idioot! Maar een vriendje van hem heeft een revue-theater in Blackpool en daar kan hij de gekste dingen lenen. Zelfs complete olifanten, nagemaakt, op wielen. Hij heeft die giraf natuurlijk opge- vouwen binnengesmokkeld, is er op zijn kamer inge- kropen met een vriendje van hem en heeft zo het halve hotel onveilig gemaakt.”
Arie begon gehaast kleren in zijn koffer te mikken. „Laat hij ophouden met die gijntjes. Ik had best zelf in die giraf willen zitten.”
„Als alles goed loopt, mag jij je als kangoeroe vermom- men en alle trappen afhoppen,” troostte Vonnie hem. „Kan ik je helpen inpakken?”
„Alsjeblieft niet,” riep Arie. „Ik kèn dat. Dan worden er acht broeken ingepakt en geen jassen. Of alleen dassen en geen sokken. Ik ben zó klaar.”
Het liep allemaal zo vlot, dat ze het middag-vliegtuig naar Londen haalden. Van het vliegveld af stoven ze met een taxi naar het spoorstation en in wilde ren haalden ze de trein naar Blackpool.
„Scheelt ons effe drie uur,” hijgde Vonnie. „Nu zijn we tegen negen in Blackpool inplaats van om midder- nacht. Eerst even Johnstone opbellen dat we vroeger komen.”
De trein was betrekkelijk leeg, want op tweede Kerst- dag reist er zowat geen mens in Engeland. De grote drukte van mensen die naar huis terugkeren begint pas de dag daarna. Ze hadden een coupé voor hen al- leen, en aten broodjes, die ze uit Holland hadden meegenomen, want ze wisten uit ervaring hoe bar slecht het eten in Engeland was.
„Luister nou,” zei Jan, met een hap broodje-kaas achter zijn kiezen. „Nemen nu alleen Arie en ik kamers in dit hotel of jij óók?”
Vonnie schudde het hoofd:
„Ik ontmoet Johnstone tegen tienen in een koffiehuis om de hoek van het „Seaview”-Hotel. Jullie gaan sa- men naar het hotel en neemt twee kamers, naast elkaar. Ik laat me daar voorlopig niet zien.”
„O.K.,” zeiden de jongens.
De reis ging met vaart. Een taxi bracht hen om kwart over negen naar „The King George’s Arms,” een degelijk koffiehuis, en het portier was nauwelijks open, of een lange jongeman kwam de ingang uitgehinkt, roepend: „Ha, die Vonnie!”
„Oorlogsinvalide,” dacht Arie meteen.
Vonnie betaalde de taxi en Johnstone bekeek de twee jongens grinnikend:
„Zijn jullie de hulptroepen uit Holland?”
„Reken maar,” zei Jan. „Tegen dat wij klaar zijn heb je kans dat alle toeristen uit heel Blackpool het hazen- pad hebben gekozen.”
Zij gingen naar binnen en bestelden koffie met koek aan een rustig tafeltje.
„Deze tent is van nu af ons hoofdkwartier,” besliste Vonnie. „Je kunt me hier altijd opbellen. Ik heb hierboven een kamer met telefoon. Hij keek vragend naar Johnstone, die een klein snorretje had en een lidteken van een schotwond langs zijn kaak. „Is alles met die vijftien toet- en blaasgekken nog in orde?”
„Alles prima,” rapporteerde zijn vriend. „Ik ben er een kwartier geleden nog geweest. Ze zijn één voor één of in paren het hotel binnengegaan in de loop van de mid- dag, en hebben kamers gehuurd door het hele hotel heen. Ik heb de kamernummers. Op elke kamer is telefoon en als het tijd is, belt een van ons eenvoudig al die kamers op en trommelt ze op de bovenste ver- dieping bij elkaar. Dan kan het feest beginnen.”
„Ze hebben allemaal hun instrumenten bij zich?” „De grootste en rauwste die ze hebben.”
Vonnie grijnsde vol leedvermaak en knikte tegen Jan en Arie:
„Dan gaan jullie nu naar je hotel, jongens. Neem twee kamers naast elkaar als toeristen uit Holland en als je op je kamer bent, bel je me even op. Dan spreken we verder af.”
Jan en Arie gaven ieder een knipoog en vertrokken, met hun koffers in de hand.
„Dit is de gekste stuip, die ik ooit bij de hand gehad heb,” verklaarde Arie, buiten.
„Ik geloof dat we ons in de komende dagen een apen- kriek lachen,” grinnikte Jan . . . . . .

„En hier hebben we het „Seaview”-Hotel. Wat een ge- bouw! Het lijkt wel een Ministerie!”

TUMULT MET WITTE MUIZEN EN KOPEREN TOETERS!

Blackpool is een badplaats en daar is het omstreeks Kerstmis nooit zo bar druk. Jan en Arie kregen kamers 588 en 590 op de bovenste of vijfde verdieping. Hun kamersleutels hingen aan groen rubber ballen. Het was al direct duidelijk, dat er iets bijzonders was voorgevallen, want de hotelgasten stonden in groepjes te praten. Zij hoorden flarden Frans, brokken Italiaans of Spaans en natuurlijk Engels. Toen, ineens, een stuk Hollands:
„...krankzinnigheid nog nóóit meegemaakt! Dol ge- worden circus, gewoon!”
Aan een tafeltje onder een waaierpalm in een eikenhouten tobbe zat een dikke, rode man verontwaardigd te praten tegen twee vrouwen en een klein, miezerig mannetje.
„Als jij op de middag van tweede Kerstdag wakker wordt uit je middagdutje, je loopt je hotelgang over, nog slaperig, en je staat dan plotseling tegenover een giraf met een nek van twee en een halve meter... Man, het is om je een hartverlamming te schrikken!” Beide vrouwen schudden hun hoofden en zeiden: „Tut, tut!”, Het kleine mannetje hield zijn hoofd wat scheef:
„Hangt er natuurlijk van af of je een borrel op had voor je ging dutten.”
„Wat? Wat?” sputterde de dikkerd. „Geen droppel. Spuitwater en een glas sinaasappelsap! Maar ik zag die giraf levensgroot.”
Twee Franse dames passeerden rakelings langs Jan en Arie. De een zei, met een hand op haar hart:
„Ma chère... Ik kijk omhoog naar dat beest zijn kop, duizelingwekkend ver boven me en terwijl ik kijk, komt die kop alsmaar lager, tot vlak naast mijn oor en daar zegt me dat creatuur: „Mag ik een kusje, liefje?”
„Wat! Een giraf!” hijgde de ander. „Ongehoord.”Arie grinnikte tegen Jan:
„Het beest was niet eens aan haar voorgesteld, natuurlijk.”
Zij waren klaar met de receptie, en volgden een bellejongen, die hun koffers naar de lift droeg. Terwijl zij wachtten, vroeg Arie hem:
„Zeg, wat is dat voor een geschiedenis met die giraf?” De bellejongen gluurde schichtig links en rechts van onder zijn uniformpet. Hij mocht er natuurlijk niet over praten. Maar zijn ogen glinsterden van stille pret.
„Ineens een giraf in het hotel... Niemand weet nog waar-ie vandaan kwam. Hij is alle gangen doorgerend, heeft dames om kusjes gevraagd, hier midden in de hal een rondedans uitgevoerd, heeft met zijn staart een bloempot omgesmeten, stak zijn lange nek de bar in, gooide een borrel om van onze rijkste gast en is toen door de voordeur verdwenen.”
De lift kwam en de bellejongen sleepte hun koffers erin. „De voordeur?” riep Arie verbaasd. „Dat is een draaideur! Kon die giraf daar dan door?”
De lift startte naar boven en de liftbestuurder staarde bestraffend neer op de kleine bellejongen, die hem een brutale knipoog gaf en fluisterend verder vertelde: „Hij trok zijn hele nek zowat in, nam zijn kop onder een voorpoot, schoof zijn buik in elkaar en dook buiten in een open wagen die stond te wachten. Ik zag het zelf gebeuren...”

Arie keek Jan aan en Jan trok een gezicht alsof hij zeg- gen wilde:
„Goed uitgekiend van die Johnstone... roets weg in een open auto.”
* * *

Hun kamers lagen aan de voorzijde van het hotel en keken uit over zee. Het was een heldere, klare nacht. In Holland had er sneeuw gelegen, maar hier waren de straten alleen maar vochtig van wat regen overdag. Boven de kalme zee blonken sterren en enkele kilo- meters buitengaats stonden de kleurige lichten van enkele zeeschepen. Arie gooide zijn koffer op bed en wilde juist uit gaan pakken, toen de telefoon naast zijn bed belde.

„Hello... Arie Roos speaking.”
Het was de receptie van het hotel. Een prettige, Engel- se meisjesstem.
„Hier is een Mr. Johnstone voor U. Kunt U hem ontvangen?”
„Wat?” zei Arie verbaasd... „Oh, sure. Stuur maar naar boven.”
Hij legde de hoorn neer en waarschuwde Jan:
„Hei, zeg! Er is wat aan de knikker. Johnstone komt naar boven.”
Jan was nog niet goed en wel in Arie’s kamer of John- stone kwam binnen, een actetas dragend, sloot de deur en zei dringend:
„We hebben onze plannen gewijzigd. We halen vannacht nog twéé stunts uit.”
„Twee in één nacht?”...
„Dat kan, omdat jullie zo vroeg hier waren.”
„De eerste is die grap met dat orkest.”
„Precies. En de tweede met witte muizen. Maar die doen we het eerst.”
Arie en Jan staarden hem aan.
„Witte muizen!”
„Luister nou.”, Johnstone stak een sigaret op en ging op Arie’s bed zitten. „Alles heb ik al voor elkaar. In mijn warenhuis staan twee koffers klaar. Vol met witte muizen.”
Jan riep ontsteld:
„Jou, idioot! Dan stikken die beesten!”
„Geen denken aan. Er zit een gat in die koffers, in de bodem, overdekt met fijn vliegengaas. En onder die koffers zitten noppen. Als je ze op de grond zet, kan er lucht genoeg naar binnen. Eén van mijn knechts komt gewoon het hotel binnen, en zegt dat hij bagage heeft voor zijn werkgever. Ze vragen niet eens verder. Ze maken alleen moeilijkheden als je uit een hotel wilt verdwijnen, nooit als je er in wil. Hij komt recht naar deze kamer.” Johnstone keek op zijn horloge. „Hij kan over een paar minuten hier zijn.”
Hij greep zijn actetas, opende de klep en trok er aan haar nekvel een grijze kat uit.
„Als die koffers hier zijn, laten we die kat er aan rui- ken. Die muizen ruiken de kat ook en krijgen een doodschrik. We zetten de deur los en maken die koffers open voor de deur... Moet je eens zien! Die muizen stuiven als een melkweg de gang over en de trappen af!” „Grrrrauw!” zei de kat en probeerde zich aan de greep in haar nekvel te ontworstelen.
„Waar heb je die kat nou weer zo gauw vandaan?” vroeg Jan. „Poesje, poesje... dàg poesje!”
„Grrrauw!” zei de kat en gaf een haal over zijn hand. Arie gilde van het lachen en Jan zoog de krabben. „Even geleend uit ons koffiehuis,” zei Johnstone achte- loos. „Voor die kat gewoon een uitje. Ik breng haar zo weer terug.”
Een klop op de deur. Arie liet een kleine, slimogige man binnen die twee grote, bruine koffers torste. Jan stak zijn neus in de lucht en snoof:
„Ik ruik muizenvlees!”
„Die kat ook!” zei Arie droog.
De grijze kat zat gespannen op Johnstone’s knie en liet geen oog van de koffers af.
„Good work!” zei Johnstone tevreden tegen de kleine man. „Vang!”, Hij gooide een shilling op, die de kleine man behendig opving. „Smeer ’m en wij doen de rest wel!”
Jan en Arie kwamen in actie.
„Doe die kat een touw om haar hals,” ried Jan. „Anders hou je d’r nooit, als dadelijk die waterval van muizen losbarst.”
Johnstone bromde wat, maar haalde een zakdoek uit zijn zak, maakte er een soort halsband van, bond daar een eind gordijnkoord aan, en liet de kat proefwande- len. Maar daar kwam geen slag van terecht. Katten zijn heel anders dan honden. Die trekken vooruit en houden zich zo in hun halsband. Deze kat ging meteen achteruit trekken en had binnen twee tellen haar kop uit de halsband.
„Dàt had ik je wel kunnen vertellen,” lachte Arie. „Heb jij ooit iemand met een kat aan een halsband zien wandelen?”
De kat was wild geworden door de lucht van al die muizen, schoot onder het bed door en tegen de gor- dijnen omhoog.
„Waarom gaat dat beest nou niet op de muizen af?” zei Johnstone nijdig.
De kat zat boven op de roe van de zware overgordijnen en loerde naar beneden.
Jan Prins lachte weer:
„Die kat is wild van de muizenlucht, maar ze heeft verhipt goed in de gaten dat wij haar vast willen binden.”
„Pussy, pussy...” lokte Johnstone.
De kat loerde hem aan met één groen oog, maar bleef boven op de roe zitten.
„Zullen we een muis uit die koffer halen en loslaten?” opperde Arie. „Dan komt ze geheid naar beneden.” Hij frunnikte aan het slot van een koffer. Johnstone gaf een schreeuw:
„Blijf af, man! Eén muis er uit halen, zei je? Als je die koffer één centimeter opendoet komt er een golf mui- zen uit. Laat dicht!”
Daar stonden de twee jongens en een volwassen oud- officier van de Britse genie met twee koffers muizen en een kat boven op een roe.
„Zolang die kat daar zit, hoeven we het niet in onze hersens te halen, die koffers te openen,” bromde Johnstone. „Als we de deur open zetten, stuift die kat als een dolle achter die muizen aan, de gang op en wèg kat.” „Die muizen worden er natuurlijk wèl flink wild van,” vond Arie. „Maar we moeten toch die kat maar naar beneden halen. Jan, hier met de tafel. Stoel er op en dan ga ik haar pakken.”
Tafel ging tegen het raam. Stoel er op. Jan hield de stoel vast en Arie klom er bovenop. De kat dook inéén, met een dikke staart.
„Kijk uit!” waarschuwde Jan.
Te laat. Arie had al een ferme haal over zijn hand te pakken en zei een lelijk woord.
„Jaag ’m naar het eind van de roe,” ried Johnstone. „Blijf staan. We zullen tafel met stoel en al opschuiven.” Goed plan. Jan en Johnstone trokken en duwden aan de tafel en de hele stellage, met Arie er bovenop, die zich aan de gordijnen in evenwicht hield, begon lang- zaam naar rechts te schuiven. De kat schoof achter- waarts naar het einde van de roe. De tafel, die over glad vloerzeil schoof, botste ineens met haar poten tegen een naad van het zeil. „Stop,” zei de tafel. De stoel wankelde.
„Hei!” riep de dikke Arie ontsteld, greep zich vast aan de roe, en daar kwam het hele geval naar beneden: vier meter gordijnroe, twaalf kwadraat meter overgordijnen, een regen kalkschilfers en Arie zelf. Hij plofte met een doffe smak op het bed, met armen en benen in de lucht, en begon een wild gevecht met een blazende kat, die ook onder de wolk gordijn terecht was gekomen. Toen het kalkstof wat was opgetrokken, zat de kat onder het bed.
„Wel,” zei Jan. „We maken wel het nodige tumult in het „Seaview”-Hotel, maar op de verkeerde plaatsen, lijkt me.”
„Ezels!” zei Arie nijdig. „Kun je niet eens een tafel verschuiven zonder er een cakewalk van te maken!”
„Wat!” antwoordde Jan verontwaardigd. „Kun jij niet eens op een stoel blijven staan! Wie gaat er nu trapeze- artist spelen aan een gordijnroe!”
„Nou is het uit!” riep Johnstone vastberaden en dook onder het bed. De kat kwam er aan de andere kant onder uit en sprong op de glazen schap van de vaste wastafel.
„Doe het licht uit,” ried Arie vanaf het bed, sarcastisch. „Dan wordt het spel nog veel leuker. Wie het eerst de kat vangt mag alle muizen hebben.”
Johnstone’s hoofd kwam aan de andere kant onder het bed vandaan.
„We kunnen beter die duvelse kat in het hotel losla- ten,” bromde hij. „Die zet op haar eentje het hele hotel wel op stelten.”
Arie zuchtte:
„Ik zal je een goede raad geven. Die kat gaat heus wel naar haar eigen hotel terug. Katten gaan altijd naar hun eigen huis terug. Gun dat beest een witte muis. Zet de deur open, laat die muizen los en dan zijn we van die kat af ook.”
„O.K.,” bromde Johnstone, kwam onder het bed van- daan, opende de deur, keek de gang op en af, en gaf Jan een order:
„Gooi de knippen van de koffers, jongens, maar hou ze dicht. Ik houd de gang in de gaten. Als ik „los” zeg, dan de deksels open.”
Johnstone loerde de gang op en af.
„Los!” beval hij.
De volgende seconde zagen ze de hele Johnstone niet meer van de muizen. Een zondvloed van muizen barstte los, rende onder Johnstone door, in zijn broekspijpen, over zijn rug en langs zijn oren. De kat dook boven van de glazen schap af en stoof midden in een wolk muizen de gang op. Johnstone sprong terug in de kamer, slaande naar muizen die in zijn broekspijpen zaten, over zijn schouders renden, in zijn oorlellen beten en in zijn zakken kropen.
„Haal die beesten van me af!” brulde hij.
Arie en Jan vielen achterover op het bed van het lachen. „Ik heb... nog nooit... iemand onder de voet zien lopen... door muizen!” hijgde Arie, met lachtranen in zijn ogen.
„Johnstone, de muizentemmer!” kreunde Jan, op zijn buik liggend van het lachen.
Johnstone gooide zijn jas uit, sprong als een elastieken bal op en neer om de laatste muis uit zijn broekspijp te krijgen, sloeg op zijn zakken; beende naar de deur, loerde er voorzichtig omheen en bleef verbaasd staan kijken. „Ik zie niet één muis!” rapporteerde hij.
Jan kreeg weer een lachstuip.
„Nee, wat dàcht je... Dat die muizen een ballet gingen uitvoeren midden op de gang?”
Johnstone streek met de hand door zijn verwilderde haren.
„Waar zijn ze dan gebleven?”
„Dat zul je wel gewaar worden,” lachte Arie. „Die zitten in alle hoeken en gaten. Die blijven net zo lang rennen tot ze onder dak zijn.”
Op dat ogenblik klonk een ver verwijderde vrouwengil uit de zo rustige gang.
„Dat is de éérste,” zei Jan. „Die heeft beet.”
Weer een vrouwengil. Nu van de andere kant.
„Die muizen zijn best op stoot,” zei Johnstone tevre- den, de deur sluitend. „Het feest is in volle gang, ge- loof ik.”
„Dat zijn die muizen niet,” grinnikte Arie. „Dat is die kat. Die is helemaal gek geworden. Die denkt dat ze in een kattenparadijs is.”
Jan begon te lachen.
„Je zult een nieuwe poes moeten kopen voor je koffie- huis. Die kat gaat hier nóóit meer weg.”
Johnstone trok zijn jas weer aan en voelde in alle zak- ken of er soms nog muizen in zaten. Hij keek op zijn horloge. Elf uur.
„Nu even beneden een kop koffie drinken, jongens en dan begint de grap met onze marsmuziek.”
„Als hun toeters tenminste niet vol muizen zitten,” zei Jan. „Okido.”

* * *

Ze liepen de gang af naar de lift en daar had je het lieve leven al aan de gang! Bij het trappenhuis stond een dikke vrouw in een kimono van blauwe zij met zil- veren draken. Zij hield haar kimono om haar enkels dicht en staarde angstig naar alle zijden. Tegenover haar stond een zes-en-een-halve voet Engelsman in plusfour en met een rugzak nog om — zijn zware schoe- nen nog onder de modder. Hij brieste tegen de portier van de vijfde verdieping, twee kellners en de liftjongen: „...In rechten aanspreken zal ik U! Een proces doe ik U aan! Hier kom ik terug van een vermoeiende berg- tocht, en wat vind ik? Een hotel vol witte muizen en
mijn vrouw in katzwijm!...”
„In muiszwijm,” mompelde Arie en Jan proestte van de lach.
De Engelsman keek hem nijdig aan van onder zijn borstelige wenkbrauwen.
„Lach niet, bengel! Het is een schande!”
Lawijt op de trap. De portier van de lagere verdieping kwam naar boven stuiven, met achter zich twee heren in pyama, een kamermeisje, dat wit om haar neus was, en een kenner met een Flitspuit.
„Ze kwamen van boven!” riep de kellner. „Van deze verdieping af! Ik weet het zeker. Ik zag ze de trap afrennen!”
De portier van de vijfde verdieping scheen het een persoonlijke belediging te achten, dat zijn verdieping muizen zou voortbrengen.
„Dan had ik ze moeten zien!” zei hij, zijn borst opzettend. „Alles wat ik heb gezien was één muis. Eén witte muis.”
„Dan heb je zeker weer met een van de kamermeisjes staan ginnegappen,” blafte zijn collega. „Het waren er minstens honderd en ze kwamen van boven af.”
Johnstone pakte Jan en Arie bij hun arm.
„Kom mee naar beneden. Het loopt hier prima.”
Zij gingen niet met de lift, maar daalden het trappen- huis af van étage naar étage en bij elke verdieping werd de verwarring groter. De muizen waren als een waterval van de trap van de vijfde étage afgestroomd, maar bij elke verdieping was een stel achtergebleven om gasten de stuipen op het lijf te jagen. Beneden in de hall waren er niet meer dan een stuk of twintig aangekomen. De rest zat door het hele hotel heen. In de grote hall, beneden, stond de chef de réception, met twee portiers, drie bellejongens, en een half honderd gasten. In de bar en de cocktail-lounge heerste grote vrolijkheid.
„Mijn hond! Haal mijn hond!” riep een man in kapiteinsuniform tegen een jongere, aan de andere kant van de bar. „Die is wild op muizen.”
„Wat is het voor ras?”
„Foxterrier!”
„Poeh!” brulden meteen vier anderen van vier tafeltjes. „Ik wed een tientje dat de mijne er meer vangt.” „Wat voor ras?”
„Ruwharige terrier!”
„Takshond!”
„Aangenomen!”
„Ik zet twee pond op mijn taks!”
De gérant, in gestreepte broek en pandjesjas, kwam ontsteld binnen stuiven.
„Heren, heren, als ik U verzoeken mag...”
„Ga weg!” brulde de kapitein. „Als jij je hotel niet vrij van ongedierte kunt houden, zullen wij je helpen! Haal onze honden!”
Het beroemde Engelse jacht- en wed-instinct was ontwaakt. Nu deze Engelsen kans zagen, hun honden op muizen te laten jagen en op de uitslag te wedden, was geen macht ter wereld in staat, hen daarvan af te hou- den. Minstens zeven man renden de bar uit, naar de garage om met hun auto’s hun honden te gaan halen. Een gil bij de trap. Een koppel witte muizen sprintte nek aan nek de hall door en vluchtte de bar in. Een gehuil steeg op en alle sportieve lieden zetten de ver- volging in met barkrukken, lege flessen, asbakken en bergstokken. Vier man van de band begonnen te spelen en te zingen:
„Hold That Tiger!”
Temidden van het gelach en de verwarring ijlde de de gérant heen en weer, handenwringend smekend om kalmte en beheersing.
„Kom mee,” zei Johnstone tegen Jan en Arie. „Het wordt tijd om wat muzikale opluistering te geven.” „Muziek bij de muizenissen,” lachte Arie, en toen ver- dween de lach van zijn dik, sproetig gezicht, want Johnstone greep hem onzacht bij een arm en beet hem toe: „Kijk eens naar de trap... Daar staat Barclay — de directeur!”
Op de zesde trede van de brede trap, die uit de hall naar de eerste étage leidde, zijn voeten breeduit geplant op de dikke, rood pluche loper, stond een zware man in een bruin pak. Hij had een kaak als een kolenschop en donkere, stekende ogen. Hij liet zijn blik gaan over de chaos in de hall, die van minuut tot minuut erger werd. „Geen voogd om zonder handschoenen aan te pakken,” mompelde Jan.
„Hij staat zich te verbijten van woede,” zei Johnstone. „Maar wat kan hij doen?”
„Het zijn zijn eigen hotelgasten, die de grootste keet maken,” grinnikte Arie.
Dat was juist, want in een Engels hotel, op tweede Kerstdag, is er niet veel vertier. De gasten waren dol- blij dat er wat geks gebeurde, dat hen afleiding gaf. De verschillende nationaliteiten reageerden geheel verschillend. De Fransen keken op, als er een muis langs rende, zeiden „Ah... une souris,” en gingen door met praten of kaarten. De Engelsen begonnen prompt jacht te maken op de beesten, of te wedden en alleen de Hollanders waren verontwaardigd en vonden dat zoiets in een keurig hotel niet van pas kwam. Een paar Belgen trokken zich er het allerminst van aan; zij haalden stukjes kaas van de bar en wilden de beestjes voeren. Hier en daar gilden een paar dames, maar dat hield de lol erin. Op dat ogenblik keerden twee Engelsen terug met hun honden. De eerste, de kapitein, had zijn foxterrier in zijn armen. De tweede, in een loszittend grijs tweed pak, had zijn tackel aan een lijn. Zij werden met luid gejuich ontvangen. Barclay, plotseling vermoe- dend, wat er met die honden zou gaan gebeuren, riep: „Stop daar! Gèèn honden in mijn hotel!” en sprong van de trap af, maar te laat. De foxterrier was al los, stoof als een razende naar een rij sofa’s in een hoek, en verdween eronder. Vier muizen vlogen er aan de andere kant onderuit.
„Attaboy!” riep de eigenaar van de taks en liet het beest los. De krompotige tackel, zijn spitse snuit langs een muizenspoor op de grond, verdween onder een fauteuil. Barclay rolde op zijn korte benen de bar binnen en viel de kapitein aan:
„Vang onmiddellijk Uw hond... !”
De kapitein keek hem van boven tot onder aan en op dat ogenblik arriveerden wéér twee man met honden: een langharige bruin-en-witte spaniel en een Ierse set- ter. Jachthonden. Zij staken hun neuzen in de wind, roken overal muizen, gaven een verheugde blaf en do- ken achter stoelen. En toen was de hel los, want de Ierse setter kwam de taks tegen midden onder de tafel en de foxterrier botste tegen de spaniel op. En toen vergaten de vier honden prompt de muizen en begonnen samen te vechten. Het werd een leven als een oordeel. De Franse poedel van een dame, ergens boven, hoorde het gegrauw en geblaf en kwam nieuwsgierig de trap af rennen om een kijkje te nemen, maar zoals hondenkenners weten, hebben alle jachthonden een ontzettende hekel aan Franse poedels en de arme krulhaar had zijn snuit nog niet in de bar laten zien, of vier En- gelse jachthonden vlogen op hem af en grauwend en jankend rolde de hele knoedel honden de hall in. Arie en Jan lagen wit van het lachen in elkaars armen: „Nog een krokodil erbij en het is hélemaal volmaakt,” hijgde Arie.
Johnstone porde hem in de ribben.
„Kom mee, jongens. Nu is het moment daar om ons muziekkorps los te laten.”
De liften werkten niet meer, want alle liftjongens ston- den naar het grote Muizen- en Hondenspel te kijken. Zij begonnen vijf verdiepingen hoog te klimmen.

* * *

Johnstone had een briefje met de nummers der kamers die de muzikanten die middag hadden genomen, ging op Arie’s bed zitten en draaide één voor één alle kamernummers.
„Ja,” zei hij in de hoorn. „Het is zover. Kom direct naar kamer 588 op de vijfde verdieping.”
Op twee kamers kreeg hij geen gehoor.
„Die zijn al in slaap gevallen of op de muizenjacht,” bromde Jan.
Johnstone vouwde zijn papiertje op, en grinnikte: „Met dertien man kunnen we 't óók wel af, lijkt me.” Er was een klop op de deur. Een kleine man met een uilebril op en een zwarte muziekkist in de hand stak zijn hoofd om de hoek.
„De Franse Hoorn,” kondigde hij schuchter aan.
„Kom binnen,” riep Johnstone joviaal. „De rest is op komst.”
Er volgden vijf minuten van organisatiewerk. Een lange vent met een stem als een lekke stoomfluit, die triangel speelde, was leider van de band. Hij stelde zijn mannen op in gelederen van drie. Vier rijen achter elkaar. Het was een prachtverzameling. Zij droegen bruine en blau- we pakken. Eén had een polohemd aan met korte mouwen; een ander droeg shorts. Ze waren rood en blond, dik en dun; jong en oud. Maar ze gingen met drieën staan; vier achter elkaar en hieven hun instrumenten. Johnstone stond bij de deur; de kruk in de hand. „Luister. Ik heb aan jullie leider voor ieder van jullie 25 pop gegeven. Je weet dus de bedoeling: je marcheert hier de verdieping heen en weer, gaat de trap af, marsheert de vierde étage op en neer en zo verder. Ze zullen natuurlijk proberen je tegen te houden, maar blijft in gelid, kijkt niet op of om en blaast door. Wàt er ook gebeurt, je marcheert en toetert door. Ikzelf sta buiten de deur te wachten. Op straat. Wie van jullie blazend de voordeur uitkomt, krijgt van mij tien shilling extra premie. Gesnapt?”
De dertien muzikanten knikten ijverig van ja.
„O.K.,” zei Johnstone, en trok de deur open. „Vuur!” „Een... twee...,” telde de lange triangelbespeler en daar barstte de bom.
Arie vloog op van zijn bed en sloeg bijna achterover tegen de kast van het lawaai. De muzikanten, met bolle wangen verscheurend „The Stars and Stripes” blazend, stroomden de kamer uit en de gang op. Het geluid van Sousa’s Amerikaanse mars loeide de lange corridor door en spatte terug van de muren aan de uiteinden. Johnstone nam haastig afscheid:
„Ik ren de trappen af en ga beneden op ze staan wach- ten. Ik ben benieuwd, hoeveel er blazend de draaideur halen. Die Barclay is nu wel razend genoeg om ze met een barkruk de hersens in te slaan, denk ik.”
Hij schoot de gang op en Arie en Jan bleven in hun kamer achter. Door de open deur schetterde nog steeds Sousa’s „Stars and Stripes”.
Arie ging om de hoek van de deur loeren. Jan lag op bed, met zijn handen onder zijn hoofd, bovenop de gordijnen, die nog steeds in een hoop op bed lagen. „Zie je wat, Arie?”
Arie rapporteerde:
„Links en rechts vliegen deuren open en gasten staan met stomheid geslagen op de drempels.”
Jan knorde tevreden:
„Meesterlijk uitgekiend. De muziek blaast alle deuren open en wat er aan muizen geen onderdak kon vinden, kan nu naar binnen.”
Arie stond te trappelen bij de deur.
„Daar komen ze terug... ze blazen zich gewoon een hoedje! Nu gaan ze de trap af... en een heel stel gasten er achteraan. Jan, ze zijn warempel nèt de rattenvan- gers van Hameln! Die gasten snappen er niets van en lopen er met open monden achteraan! Tegen dat ze beneden aankomen sjouwt het halve hotel achter ze aan...”
Jan zwaaide zijn benen van bed af.
„En ik óók. Dàt moet ik zien!”
Beide jongens repten zich naar het trappenhuis. Waar de brede trap naar de vierde étage leidde, stonden zeker dertig hotelgasten bijeengedromd, over de leu- ning naar beneden starend. Het wilde geschetter van dertien dolle muzikanten kletterde omhoog uit het trappenhuis. De gasten, boven aan de trap, staarden elkaar verwilderd en verbijsterd aan.
„Een gekkenhuis!” snauwde een kleine, zwarte Frans- man. „Ik kom hier voor rust. Voor rust zeg ik! En waar beland ik in? In een gekkenhuis, mijnheer!”
Er werd opgewonden gepraat en gescholden in Frans, Hollands, Schots, Engels, Deens en Noors. Jan en Arie hadden lol voor tien en gingen op de vierde étage kijken. De band kwam juist de corridor weer uit, en begon naar de derde verdieping af te dalen. Er liepen nu een vijftig gasten achteraan, maar de stemming was ver- anderd. Het waren merendeels jonge lieden en een groot deel van hen brulde uit alle macht de „Stars and Stripes” mee, met de armen om elkaars halzen. En het werd nu duidelijk, dat de bevolking van het hotel bezig was, zich te splitsen in twee grote kampen: diegenen onder de gasten die blij waren om wat gekke afleiding, en elke kans aangrepen om de dwaasheid te vergro- ten... en een deel dat verontwaardigd was, en nijdig langs de trapleuning bleef staan. Arie zag de lange slang nieuwsgierig, juichend en lachend achter de band de trappen af stromen en krabde zijn hoofd.
„Zeg Jan... Ik hoop niet dat het grootste deel het als een soort gratis Carnaval gaat beschouwen... dàt is mis. Dan blijven ze extra-lang hier hangen.”
Jan keek ook, of hij zich niet erg zeker voelde.
„Een groot deel is tòch nijdig en zegt zijn kamers op.” Arie weer:
„Maar stel je voor dat het gerucht rondgaat, dat het hier zo’n gekke boel is, en anderen, die op lol belust zijn, komen hierheen?”
Jan bleef nadenkend krabben.
„Onzin. Mensen gaan niet in een hotel wonen om er feest te vieren. Het is hier een toeristenhotel.”
Maar het gelach en gejoel horend, dat samen met de marsmuziek uit het trappenhuis opsteeg, waren zij toch niet zo zeker meer van hun zaak. Zij renden naar be- neden om persoonlijk de ontwikkeling gade te slaan.

 VONNIE MEPT OP EEN SCHOENPOETSERSSCHEDEL

0m één uur in de nacht zaten vier personen te confereren op de pensionkamer van Vonnie Vassar, in het hotel-pension „King George’s Arms”, vlakbij hetveel grotere „Seaview”-Hotel, dat de jongens hadden achtergelaten in staat van heidense verwarring. Vonnie zat op zijn bed en rookte peinzend. Jan en Arie slurp- ten hete chocola, die Vonnie in een kan had laten brengen en Johnstone zat aan een tafeltje, met een potlood uit te rekenen wat die hele grap tot dusver had gekost.
„Er waren er maar vier die blazend de uitgang bereikten,” rapporteerde hij. „Die heb ik elk tien shil- ling gegeven. Dat is twee pond sterling. En twee bereikten de uitgang na een gevecht met de gérant en
Barclay...
Zij hadden een gescheurde jas. Die heb ik de man een pond gegeven als schadevergoeding. Eén had een blauw oog en die was met tien shilling tevreden...”
„Ik heb wèl de indruk dat we over de verlopen avond tevreden mogen zijn,” grinnikte Vonnie. „Als ik zo dat verslag hoor...”
Arie was daar niet helemaal zeker van.
„Je moet oppassen, Vonnie, dat we er geen soort van groots opgezette gooi- en smijtfilm van maken. Er waren al een hele hoop gasten die zich kostelijk hebben geamuseerd.”
„Juist,” viel Jan hem bij. „Wij hebben overal wat staan luisteren, natuurlijk. Vergeet niet dat het voor een groot deel bevolkt is met toeristen en buitenlanders. Dan heb je de bar. Daar komen natuurlijk een paar gasten uit het hotel, maar ook een hele hoop inwoners van Blackpool, die er komen dansen en een glaasje drinken. En in Blackpool is ’s winters niet veel te doen. Als het verhaal de ronde doet, dat het elke avond in het „Seaview”-Hotel een gekkenhuis is, kun je er kanon op zeggen dat morgen de hele bar, hall en lounge vol zitten met Blackpoolers om die gekheid ook mee te maken. En dan gaat het hotel beter lopen inplaats van slechter.”
Vonnie stak zenuwachtig een sigaret op.
„Dat kan nóóit een heel hotel goed maken. Als de vaste kamerbewoners hun kamer opzeggen wordt het verlies zo groot, dat die paar borreldrinkers uit Black- pool daar nooit tegen opwegen.”
Arie schudde het hoofd.
„Vonnie; gebruik nou je verstand. Het merendeel van wat er in dat hotel woont zijn toeristen en jonge men- sen. Er zijn natuurlijk wat oude sokken bij en wat zeurpieten, maar ook een heleboel die hun Kerstmis in Engeland willen doorbrengen, omdat Kerstmis in En- geland nu eenmaal iets heel speciaals is. En je weet net zo goed als ik, hoe de dagen tussen Kerstmis en Nieuwjaar hier in Engeland zijn. Kalkoen en plum- pudding eten en wat wandelen door de regen of langs het strand. Dan weer thee drinken en je verder een hoedje vervelen.”
„Juist!” viel Jan in. „Ik heb ook de indruk gekregen, Vonnie, dat een hele hoop van die gasten helemáál niet zo nijdig waren over die muizen of die band. Integen- deel. Ze lachten zich een aap; waren doodnieuwsgierig wie die stuip had uitgehaald, en ze praten er nu nòg over. Ik heb er verschillende horen zeggen, dat ze nog nooit zo’n lollig hotel hadden meegemaakt.”
Johnstone, vanaf zijn tafeltje, bezig met geld tellen, bromde
„Neem nou ons zèlf, Vonnie. Als wij in zo’n hotel zaten, zouden we ons toch zeker een aap lachen.”
Vonnie begon zorgelijk zijn scheenbeen te krabben en keek helemaal niet vrolijk meer.
„Maar wat voor de hier en gunder moeten we dàn doen?” barstte hij los. „Hier doe ik al mijn best om heibel te maken in een hotel en iedereen lacht zich een aap.”
„De fout is,” wees Arie. „Dat jij lollige heibel maakt. Je moet vervelende heibel maken.”
„All right... O.K.,” snauwde Vonnie. „Bedenk jij eens wat vervelende heibel. Wat wou jij dan dat we deden? Een treinlading stinkdieren bestellen in Amerika en in elk bed er een leggen? Of een compagnie oud-Engelse spoken huren en die ’s nachts loslaten met hun hoofden onder hun spookarmen?”
Ze begonnen alle drie te lachen om Vonnie’s nijdig ge- zicht, maar ten laatste zei Johnstone:
„Tòch hebben de jongens gelijk, Vonnie. We moeten iets bedenken om de gasten werkelijk nijdig te maken, zonder gevaar voor hun gezondheid en zonder last te krijgen met de politie.”
„Is er geen hotel-detective?” vroeg Arie.
„O, jawel,” zei Vonnie. „Dat is de grootste koe die je ooit gezien hebt. Daar hoef je niet bang voor te zijn. Laten we nu eens even scherp denken. Hoe jaag je elke hotelgast werkelijk op de kast?”
„Met hem te veel te laten betalen,” opperde Arie.
„Met hem niet te eten te geven,”
„Door zijn wasbak te verstoppen.”
„Door niemand te laten komen als hij om bediening belt.”
„Stop! De stoppen uit het schakelbord draaien, zodat alle lichten en bellen weigeren?”
„Mis. Ze hebben noodverlichting op batterijen. En een hoop lui vinden het wàt leuk als alle lichten ineens uitgaan.”
Volgend voorstel:
„Stinkbommen gooien?”
„Krijg je geheid de hele politiemacht er bij. Dat is geen grapje meer... daar is de politie fel op.”
Ze zaten weer een tijd te prakkizeren en ineens sloeg Jan met de vuist op zijn knie.
„Ik hèb het!”
Ze keken hem allen twijfelend, maar toch nieuwsgie- rig aan.
„Iedere hotelgast zet ’s avonds zijn schoenen buiten. Die worden pas uren later opgehaald.”
„Wou je water in die schoenen gieten? Dat is ver- nieling of beschadiging van eigendommen en straf- baar.”
„Nee, ezel! Eenvoudig alle schoenen uit het hele hotel bij elkaar zamelen en in een badkamer stapelen.”
Arie, Vonnie en Johnstone zaten enkele tellen stil. Ze zagen onmiddellijk welk een fabelachtige deining dit in de ochtend zou veroorzaken.
„Vonnie,” vroeg Arie. „Hoe laat in de morgen worden die schoenen door de schoenpoetser opgehaald?”
„Tussen drie en vier uur,” wist Vonnie.
Arie wierp een snelle blik op de klok. Het was kwart over één.
„Maar de portiers,” protesteerde Johnstone. „Op elke verdieping bij het trappenhuis zit een portier.”
„Maar die zit in een kort stukje gang en ziet alleen de liften en het trappenhuis. Die kan niet de hele gang overzien. En we kunnen hem aan de praat houden.” „Die portiers zijn niet om te kopen?”„Wat. Voor een stunt als dit? Vast niet. Zou hun baantje kosten als het uitlekte. En we kunnen het niet vragen ook, want als er één: „nee” zegt, seint hij het direct door, natuurlijk en dan zijn ze gewaarschuwd wat we willen doen.”
„Laten we dit oplossen volgens de weg der onverbiddelijke logica,” stelde Johnstone voor.
Vonnie liet zich met een zucht achterover op bed vallen. „Heerlijk. Geef me een cigaret, jongens en rust uit. Het Genie Johnstone gaat dit oplossen volgens de wet der onverbiddelijke logica.”
Maar Johnstone liet zich niet uit het veld slaan. Hij legde zijn invalide been op het tafeltje naast het hoopje geld dat hij uit zijn zakken had gevist en begon:
„We kunnen die portiers niet omkopen noch bewusteloos slaan.”
„Het zou in de gaten kunnen lopen: vijf bewusteloze portiers.”
„Okido. Bovendien is het een enorm risico om al die gangen af te sluipen en schoenen op te zamelen. Er lopen ’s nachts altijd kellners en mensen door hotel- gangen en we worden op die manier altijd gesnapt.” „Dàt is de grote moeilijkheid.”„Dus,” ging Johnstone kalm door. „We moeten een methode zien te vinden om schoenen weg te halen, ter- wijl ze ons zien en toch geen argwaan krijgen.”
Arie knipte met zijn vingers.
„Ik snap het! We huren de Onzichtbare Man.”
Johnstone bleef onverstoorbaar.
„Neen. Een van ons doet het in schoenpoetsersuniform.” Er viel een stilte van verbazing. Dan zei Vonnie, vanaf het bed:
„Mijn compliment, Johnstone. Niet zo gek. Maar nu duiken nieuwe problemen op. Eén: hoe komen we aan een schoenpoetsersuniform. Twee: hoe zorgen we dat de echte schoenpoetser ons niet in de wielen rijdt en heisa maakt als hij een onbekende concurrent onder zijn schoenenduiven ziet schieten?”
„Heel simpel. Eén van ons steekt een bom geld in zijn zak, en koopt de schoenpoetser van het hotel om, om ons zijn uniform voor één nacht te verhuren en hem te vervangen. Hij kan desnoods ziek zijn.”
Arie stond op en maakte een diepe buiging.
„Hulde, mijnheer Johnstone. U bent in de wieg gelegd voor Meester-Misdadiger. Een soort Lord Lister in de dop.”
Johnstone ging kalm voort:
„Kwestie is alleen: wanneer doen we het?”
„Wanneer?” riep Vonnie. „Vannàcht nog, voor de drommel. Ik ken die schoenpoetser nog van vroeger.” „Sta je goed met hem?”
Vonnie sprong op van zijn bed.
„Goed! We hebben samen het laatste jaar van de oorlog meegemaakt.”
„En weet je zeker dat hij zijn mond dicht houdt?”
Vonnie trok zijn das recht en grinnikte:
„Reken maar dat hij zijn mond dicht houdt. Als je samen een jaar oorlog hebt meegemaakt... We kennen mekaar langer dan vandaag. Ik ga even naar de achteringang van het „Seaview”-Hotel, jongens en dat zaakje voor mekaar brengen. Tot zo.”
Hij verdween met een knipoog tegen Arie en Jan.

* * *
In de grote kamer van Ben Barclay, de directeur van het „Seaview”-Hotel, was op dat uur ook een bespre- king gaande. Barclay zei het meest en hij zei het verre van zacht.
„Met die praatjes en smoesjes heb ik niets te maken! Ik wil weten wie die bende hier in het hotel veroorzaakt! En ik wens het zonder uitstel te weten. Ge- snapt?”
Tegenover hem stonden: de hoteldetective, in een net blauw pak met een blauwe das en een grote hoornen bril op, naast hem de chef-portier, naast deze de chef de réception en de chef-bellejongen in zijn bruin en gouden uniform. Zij knikten allen ijverig en zeiden in koor:
„Yes, sir.”
„Jij!” brulde de directeur tegen de hoofdportier, met zijn vuist op zijn bureau slaande. „Jij bent een ezel.” „Yes, sir,” zei de geweldige portier.
Barclay sloeg weer op zijn bureau.
„Op een of andere manier zijn die stinkmuizen het hotel binnengebracht. Muizen stinken. Of wou je soms volhouden dat muizen niet stinken? Wou een van jullie dat beweren?”
Zij schudden allen ijverig hun hoofden:
„No, sir,” zeiden zij in koor. „Muizen stinken.”
„Juist,” beet Barclay. „En tòch zijn dozen en balen, kisten vol witte stinkmuizen dit hotel binnengebracht en niemand van jullie heeft iets gemerkt. Hebben jullie geen neuzen? Wat dóé je met je neuzen?”
„Erin peuteren,” fluisterde de chef-bellejongen opzij tegen de hoofdportier, die in de lach schoot.
„Lach jij?” brulde Barclay.
„Ik, mijnheer?” riep de portier, zijn wenkbrauwen ont- steld omhoog trekkend. „Ik nam me juist voor, alle bagage van vannacht af te besnuffelen.”
„Ja, nu!... Nu het te láát is,” riep Barclay. „Als de put gedempt is, worden de muizen verdronken... Ik be- doel... Doet er niet toe wat ik bedoel. En hoe komt een complete band toet- en blaasgekken hier binnen? Ver- klaar jij me dat eens, hè?” — Hij blafte dat tegen de Chef der Receptie.
Die spreidde zijn handen uit in een verontschuldigend gebaar.
„Heel gewoon, mijnheer. Zij kwamen één voor één of afzonderlijk, huurden een kamer en betaalden vooruit. Er was geen enkele reden om hen geen kamer te geven.” „Geen reden!” — Barclay zag er uit of hij zou ontploffen. „Dan zal ik je een reden geven! Van vandaag af komt geen enkel beest en geen enkele muzikant meer dit hotel binnen.”
„En als ze géén instrument bij zich hebben?” vroeg de hoofdportier bescheiden. „Ik denk eraan, mijnheer, dat Sir Adrian Boult, de dirigent van het Londens Symphonie-orkest ook nogal eens hier logeert en...”
„Sir Adrian Boult!” brulde Barclay.
„Dat is toch óók een muzikant mijnheer, en...”
De Chef der Receptie kwam tactvol tussenbeide:
„Sir Adrian Boult is dirigent, portier en heeft geen muziekinstrument bij zich. Dus we zullen Sir Adrian Boult toelaten”
„Juist,” gromde Barclay. „Eindelijk beginnen jullie hersens te draaien. Ik reken er dus op dat er behoorlijk op gelet zal worden, wie er voortaan dit hotel binnen- komen en de volgende, die een fout maakt, vliegt met een maand salaris de keien op. Gesnapt?”
„Het asfalt,” verbeterde de chef-bellejongen. „Voor de deur ligt macadam, Sir.”
Barclay staarde hem lang en zwaar ademend aan. Maar de chef-bellejongen keek hem aan met open, blauwe ogen.
„Ingerukt!” brieste Barclay ten laatste. „Ik ga pro- beren wat slaap te krijgen in dit gekkenhuis.”
Zij rukten in. Maar veel slaap zou Barclay die nacht niet krijgen.

* * *
Vonnie had jaren van zijn leven in het „Seaview”-Hotel gewoond en kende de weg even goed als de oudste schoonmaakster. Hij ging de achteringang binnen, een smal deurtje door, waarvan hij de sleutel aan zijn ring had, klom in de duistere gang over een stapel kisten en arriveerde bij het hok van de schoenpoetser zonder dat iemand hem had gezien. Door een kier van de deur zag Vonnie licht — Hij trad binnen... Het was een lang, smal vertrek met witte wanden, waarop reeksen platen en foto’s van boksers, worstelaars en andere sportfi- guren. Langs een der lage wanden liep een enorme vaste tafel met een bak vol stukken krijt. Een arsenaal borstels hing langs de muur. Verder waren er dozen schoenpoets en een schoenborstel-machine, door een oude electromotor aangedreven. Achterover in een

rieten schommelstoel lag een jonge man in een witte jas en een bruin manchester broek. Op het hoofd had hij de uniformpet met het opschrift „Seaview”-Hotel. Hij zat te lezen in een verfomfaaid nummer van „Life”, dat hij liet zakken toen Vonnie binnen kwam.
„Hello, Pete.”
De schoenpoetser, die een door boksen gebroken neus had, sprong op.
„Mijnheer Vassar!”
Vonnie keek schichtig om:
„Sssst! Niet zo hard.” — Hij ging op Pete’s bed zitten. „Cigaret? Ik wil je uniformjas en pet lenen voor van- nacht.”
Pete de schoenpoetser stak de sigaret in een mondhoek en streek een waslucifer aan langs de wand:
„Da’s niet zo lastig... Maar waarvoor?”
„Kort en goed: er is een weddenschap dat ik het klaar zal spelen om alle schoenen, die vannacht voor de deu- ren staan, mee te nemen en ergens te verstoppen. Dat krijg ik alleen gedaan als ik zogenaamd voor jou inval omdat je ziek bent, en jouw uniform aantrek. Het is me direct honderd pop waard.”
De schoenpoetser rimpelde zijn gebroken neus en keek bedenkelijk:
„Daar komt grote keet van.”
„Daar heb je alle kans op,” erkende Vonnie.
„Daar krijg ik geheid last mee.”
„Niet als...”
„Want ze vragen natuurlijk hoe de vent die dat gedaan heeft aan mijn uniform kwam en waar of ik was, en dan...”

„Ik kan toch een uniform hebben laten namaken. Hoeft toch niet persé jouw uniform te zijn geweest!”

De schoenpoetser schudde het hoofd:
„Doe nou niet zo stom. Als een ander de schoenen voor mijn neus ophaalt moet ik dat toch merken en alarm maken. Als ik dat niet doe, zit ik scheef.”
Vonnie sloeg zich voor het hoofd. Stom genoeg had hij daar niet aan gedacht. Maar meteen schoot hem een oplossing door het hoofd:
„Luister. Er zijn hier vandaag al heel wat gekke dingen gebeurd met muizen en blaasorkesten. Eén raar ding meer mag niet hinderen. Ik trek jou je jas uit, en zet je pet op. Daarna bind ik je vast met doeken en koord. Een doek om je mond en klaar is-ie. Je zegt dat je hier stond, toen achter je iemand binnen kwam die je bewusteloos mepte. Toen je bijkwam lag je gebonden op de grond en ik was weg.”
„O, ja? Dan kijken ze meteen waar ik die mep heb gehad en dan is er op mijn hele kop geen buil te vinden... Dat loopt in de gaten!”
Vonnie keek hem onderzoekend aan:
„Heb je nog lèf?”
De schoenpoetser richtte zijn hoofd verontwaardigd op. „We benne toch samen in het leger geweest... En je weet dat ik jaren heb gebokst.”
„O.K. dan. Je zet even je tanden op elkaar. Ik mep je een bult op je hoofd en je krijgt tweehonderd gulden. Hoe is dat?”
„Okido,”' zei de schoenpoetser en kwam overeind. Vonnie telde tweehonderd gulden uit die Pete oprolde en onder een losse plank in een hoek verborg.
„Voor als ze me fouilleren,” legde hij uit. „Ze kunnen de politie er wel bij halen en die vraagt hoe ik daaraan kom. Snappie?”
„Goed bekeken,” zei Vonnie goedkeurend.
De ex-bokser nam een handstoffer met een lange steel uit een muurkast en wikkelde een handdoek tweemaal om de stoffer heen. Vonnie probeerde het gewicht in zijn hand, en bekeek het hout.
„Zal de steel niet breken als ik je een haal geef?”
De schoenpoetser was verontwaardigd:
„Die veger? Eikenhouten stoffer met een essenhouten steel. Geheid goed.”
„O.K.”, knikte Vonnie, ongeduldig. „Zullen we?”
De schoenpoetser stak zijn hoofd naar voren en loerde uit zijn ooghoeken:
„Weet je waar je slaan moet?”
Vonnie legde zijn vinger op een benige knobbel aan de achterbovenkant van des schoenpoetsers ronde hoofd: „Hier is het minste gevaar en er komt een behoorlijke bult.”
De ex-bokser knorde tevreden:
„Jij weet er meer van, merk ik wel.”
„Sta nou stil. Ik geef één korte, droge slag en zal niet doortrekken.”
De schoenpoetser bukte:
„Ik hoor wel dat ik in goede handen ben. Vooruit maar.” Vonnie wikkelde de handdoek stevig om de stoffer, woog het ding even in zijn hand, mompelde: „Ik voel me als de beul van Parijs,” en sloeg. Het gaf een harde, droge knap. Te zacht.
„Drommels!” riep de schoenpoetser. „Daar komt geen bult van. Niet eens een schrammetje.” — Hij bevoelde zijn schedel. Vonnie betastte hem eveneens. Pete gromde.
„We hoeven niet eens af te wachten. Mijn kop is vrij hard. Je zult nog eens moeten slaan.”
„Sakkerloot — het lijkt wel de Kop van Jut,` bromde Vonnie. „Wacht, nog eens op dezelfde plaats?”
„Dat lijkt me het beste, maat.” — Pete bukte weer: “Hoepla!”
De klap was ditmaal harder, maar de bokser schoot overeind en snauwde:
„Zó komen we er niet.”
„Wat? Nu nòg niet hard genoeg? Heb je nòg geen bult?” „Natuurlijk niet,” snauwde Pete. „Mijn hoofd is niet van spekvet — het is bot.”

„Het lijkt anders meer op gewapend beton!”

Pete gebaarde naar de stoffer:
„Haal die lap er maar af. Dat is meer last dan gemak. En geef deze keer nou een flinke mep, want van al dat getik gaat mijn kop pijn doen. Doe het goed of doe het niet.”
„Wat voor dat hoofd van jou nodig is,” grauwde Von- nie nijdig, „lijkt me een goede voorhamer met stalen slagvlak, of een pikhouweel. Maar ik zal mijn best doen. Sta vast!”

De mep echo’de tegen de kale, gewitte wanden. De stoffer brak in tweeën en Pete stond suf te kijken naar de steel met een halve stoffer er aan vast.

„Dàt was tenminste een mep,” knorde de schoenpoetser tevreden. „Nou effe wachten.”
Vonnie slikte en staarde hem aan.
„Wachten!”
„Of de bult opkomt. Heb je nog een cigaret, maat?” Vonnie wendde geen oog af van de schedel van de ander en haalde zijn pakje cigaretten te voorschijn. De bokser stak er een in zijn mond, blies een rookwolk door zijn harige neusgaten en voelde op zijn hoofd. „Noppes,” zei hij nijdig.
„Bestáát niet!” riep Vonnie.
„Voel dan,” zei de ander kwaad.
Hij presenteerde zijn kruin. Vonnie voelde. De bobbeligheid onder zijn vingers was door Moeder Natuur zelf geschapen. Hij keek de ander ontzet aan.
„Ben jij een fakir of zoiets?”
„Wor nou niet lollig,” snauwde de bokser. „Sla als een vent of sla niet.”
Vonnie stoof op:
„Drommels nog an toe, man! Ik heb uitgehaald of ik een os moest vellen. De steel boog door en de stoffer floot door de lucht. Je kunt misschien met een lading dynamiet een deuk in jouw pantserkoepel krijgen, maar een bult er op nóóit!”

„Ik heb anders bulten genoeg gehad van mijn leven.” „Van muggen zeker, op je neus?”
„Op mijn hoofd en nergens anders.”
„Noem je dàt een hóófd? Het is een stormram!”

„Het is een goed hoofd, maat! Zeker zo goed als het jouwe en ik wacht geen flauwe gijntjes er over af. Sla me een bult, dat is alles wat ik vraag.”

Vonnie staarde hem aan.
„Mijn raad aan jou is: ga aan je tenen hangen aan een dakgoot van Westminster Abbey en laat je vallen. Het is onze laatste kans. Maar waarschijnlijk wor’ je in de bak gestopt wegens opzettelijk vernielen van Rijksplaveisel.”
„Klets niet zoveel,” zei de ander, met een blik op de wekker. „Ik dacht dat je zo’n haast had?”
Vonnie keek naar de wijzerplaat. Half twee! Op zijn pensionkamer zaten ze in spanning op zijn terugkeer te wachten! Toen viel zijn blik op de hoek van de lange tafel en hij kreeg een idee.
„Keer je om, Pete; ik zal een lange zwaai nemen.”
Pete bromde wat, maar draaide zich om. Vonnie deed snel een pas naar rechts, greep een strijkijzer en stak de essenhouten steel door het handvat van het ijzer tot dat handvat tegen de halve stoffer stuitte.
„Komt er nog wat van?” vroeg Pete ongeduldig.
Vonnie haalde uit. Het strijkijzer beschreef een boog door de lucht en trof doel. Vonnie sloot de ogen, telde tot drie en opende ze angstig, verwachtend een vers lijk aan z’n voeten te vinden. Toen hoorde hij de stem van het lijk:
„Dàt was tenminste een mep.”
Vonnie keek. Reeds nu was er op de schedel van de ander een lichte zwelling te zien.
„De volgende keer als ik zoiets bij de hand heb, neem ik maar iets zwaarders dan een stoffer,” bromde de schoenpoetser.
„Wat??” riep Vonnie. „O, zeker. Jaja.”
Hij veegde het zweet van zijn voorhoofd, deed enkele passen achteruit en zette strijkijzer plus stoffer achter een stapel manden.
„Goed zo, goed zo,” bromde de ex-bokser, zijn schedel bevoelend. „Het is nu al zo groot als een duivenei.” „Ik gun je, dat het zo groot wordt dat je de kamer niet meer uit kunt,” gromde Vonnie, rondkijkend. „Kom hier, dan zal ik je deskundig vastbinden. Waar heb je touwen?”

* * *
Toen Vonnie zijn kamer boven „The King George’s Arms” weer binnenkwam, sprong Johnstone van zijn stoel overeind.
„Jou, gek! Kun je nog langer wegblijven?”
„Ik heb mijn tijd heus nuttig besteed,” antwoordde Vonnie. „En hier is het Carnavalspak.”
Hij wierp Johnstone een bundeltje toe. Ontrold, bleek het een wit jasje waarin een uniformpet met de woor- den „Seaview”-Hotel. Arie paste hem voor de spiegel. „Hij past niet eens slecht.”
„Jij hebt een gangbaar hoofd,” grijnsde Jan Prins. „Hoofden zoals het jouwe doen een kwartje in het dozijn.”
Arie beet hem toe in de spiegel:
„Koppen als de jouwe alleen in de gruwelgalerij.”
Vonnie legde haastig uit:
„Drie uur is de gewone tijd waarop de schoenen worden opgehaald. Jullie jongens gaan kalm naar je kamers, en om drie uur gaat één van jullie in dit gewaad schoei- sel zamelen. De schoenpoetser weet van alles af en is zogenaamd door onbekenden overvallen. Hij ligt gebonden.”

„Kan niemand zijn kamer inhollen en hem zo vinden?” Vonnie sloeg op zijn jaszak.

„Sleutel is hier. Dat die deur dicht is, is niet gek, want hij gaat wel vaker vóór zijn werk een tukje doen. Wekker wekt hem dan om drie uur.”
Arie en Jan knikten. Vonnie had zijn hersens gebruikt; dat was duidelijk.
„Rest alleen het probleem van de portiers.”
„Het beste is natuurlijk, dat Jan ze aan de praat houdt, terwijl jij schoenen inzamelt. Ze zitten zo, dat ze de gangen niet in de lengte kunnen overzien, dus ze zien je alleen, als je het trappenhuis passeert.” Hij keek Jan aan. „Denk je dat je een verhaal kunt bedenken, goed genoeg om zo’n portier even bezig te houden?” Arie en Jan keken elkaar aan en grinnikten:
„Laat dàt maar aan ons over!” beloofde Arie. „De ver- halen die wij al uit onze duim gezogen hebben!”
Vonnie opende de deur.
„Als er maar niets vernield wordt en ze goed door me- kaar liggen.”
Arie stopte pet en jas in een koffertje van Vonnie, en stapte keurig netjes de deur uit, gevolgd door Jan. „Schoenen poetsen, mijnheer?” vroeg hij aan John- stone, voor de deur sloot.

VREEMDE GEBEURTENISSEN MET SCHOENEN EN PISTOLEN

Terwijl Jan en Arie op Arie's kamer, nummer 590, wachtten tot het drie uur zou zijn (onderwijl uit een papieren zak broodjes etend die zij in de cafetaria om de hoek hadden gekocht) werd er in een kamer, schuin tegenover de hunne, óók over schoenen gepraat. In kamer 577, die verbinding had met kamer 575, stonden twee mannen en twee opzichtig geklede jonge vrouwen. Ze hadden herrie. De twee vrouwen zaten in kleine leunstoeltjes. De lange, slanke zwarte vijlde haarnagels bij en keek nijdig. Een kleine, mollige blonde zat haar strogele haren te kammen en keek pruilerig. De twee mannen zaten op bed en keken hul

peloos. Een van hen haalde zijn schouders op en verzuchtte:
„Als iemand me verteld had dat we nog eens óóit keet zouden krijgen over het poetsen van schoenen!...” Hij maakte de zin niet af, maar begon weer te staren naar een stapelschoenen die tussen hen in op de vloer lag: bruine herenschoenen, zwarte avondschoenen en skischoenen met vierkante neuzen. Er waren damesschoentjes bij in groen leer en bruin schildpad. „Ik wil mijn schoenen gepoetst hebben en daarmee uit!” snibde de lange zwarte, haar nagels vijlend. „Charles is een bange wezel, als gewoonlijk.”
Charles trok een gezicht. De andere man smeekte: „Houd je nu alsjeblieft kalm, Carlotta! Met Charles uitschelden schiet je niets op.”
Carlotta keek even op en verklaarde:

„Ik hoop hem nog eens uit te schelden, dat hij van woede een man wordt inplaats van een wezel.”

Lilian, de blonde, bewonderde een gelakte nagel en zei lijzig:
„Je hebt kans, Carlotta, dat zijn eerste daad als man is, jou je nek om te draaien. Je kunt iemand gek maken met je gezeur.”
„Ik wou dat hij probéérde mijn nek om te draaien,” verklaarde Carlotta. „Dan zou ik respect voor hem hebben.”
De twee mannen keken elkaar in wanhoop aan. De enige die kalm bleef, was de nagel-lakkende blondine. „Carlotta, wees nu redelijk. Moeten die schoenen van jou nu met alle geweld worden gepoetst?”
Carlotta barstte uit:
„We reizen nu al vijf dagen. Uit Italië, over Frankrijk, via België, via Holland en nu hier. Kijk die bende eens aan! De modder van Amsterdam zit er duimendik op. Ik ga morgen niet wéér met smerige schoenen aan lopen.”
Charles wierp zijn armen in de lucht.
„Maar waaròm niet, Carlotta? Wat maakt die ene dag uit! Niemand kent je hier. Waarom zouden we onnodig risico lopen?”
Carlotta maaide door de lucht met haar lange nagelvijl. „Wat voor risico? Dacht je dat de schoenpoetser van een hotel alle hakken met X-stralen ging bekijken? Die heeft wel wat anders te doen.”
Charles zei geschrokken:
„Praat niet ze; hard, idioot! Dadelijk horen de buren het.”
Carlotta bromde wat en bleef nagels vijlen. De blonde Lilian begon het opnieuw te proberen:
„Het kan best goed aflopen, Carlotta, maar het kan ook mis gaan. We hebben vijf dagen lang met vuile schoenen gelopen, waarom kan het nu geen zesde dag? Morgen zijn we er van af en hebben ons geld verdiend.” Carlotta zei koppig:
„Ik heb er een hekel aan, als vuilpoes te lopen.”
„Toeristen kunnen best eens met vuile schoenen lopen.” „Ik heb geen zin om er als toerist uit te zien. Ik wil er als dame uitzien.”
„Poets ze dan zelf.”
„Dank je feestelijk.”
Charles barstte nijdig uit:
„Je bent een domme, koppige eend om ons allen aan de gevangenis bloot te stellen om je eigen idiote ideeën van gepoetste schoenen.”
„Best — dan maar in de gevangenis, maar ik vertrek morgen niet zonder gepoetste schoenen.”
Charles greep zijn hoofd met beide handen vast:
„O, o! Als een vrouw eenmaal iets in haar hoofd heeft!” Lilian zei lijzig:
„All right... Zet je schoenen buiten. Met jou valt toch niet te praten.”
„Best!” snauwde Charles, rukte de tussendeur naar kamer 575 open, stoof erdoor en sloeg de deur dicht met een dreunende klap.
„Ik geloof niet dat het risico zo groot is,” zei de man van Lillian sussend.
„Natuurlijk niet,” zei Charlotte minachtend. „Charles had bordenwasser in een hotel moeten worden. Of klerk op de griffie van een kantongerecht. Geen diamantsmokkelaar!”
De blonde Lilian was klaar met nagels lakken en spreid- de haar vingers om ze te drogen.
„Jim — als we tòch schoenen buiten zetten, laat dan mijn bruinleren met de groene gespen ook poetsen. Die hebben het hard nodig.”
Jim zocht de bruine schoentjes uit de bemodderde stapel en keek op:
„Carlotta, moet ik Charles z’n schoenen ook buiten zetten?”
„Interesseert me niets,” zei Charlotte en vijlde nagels. De blonde gaf raad:
„Als ik jou was, zou ik tegen Charles maar niet meer over schoenen praten. Pak een paar bruine schoenen van hem en zet ze buiten de deur.”
Zo eindigde deze vreemde twist over schoenenpoetsen. Vier paar schoenen gingen buiten de deur.

* * *

Het was nacht in het „Seaview”-Hotel, maar rustig was het er niet. Arie en Jan, op hun bovenste verdieping, hadden de deur op een kier staan en luisterden naar de geluiden van het grote gebouw. Zwak klonk met tussenpozen het gezoem van een lift. Een kellner liep op gummizolen de gang af, met een blad koffie. Een late gast kwam onzeker lopend thuis,— waarschijnlijk van een vrolijk avondje. Om tien voor drie kleedde Arie zich in een wit jasje. Voor de spiegel zette hij zijn uniformpet op. Met zijn dik, sproetig gezicht en zijn brutale wip- neus zag hij eruit als een onvervalste schoenenpoetsersjongen. Jan, met zijn hoofd om de deur, neusde de gang af.
„Alles rustig,” rapporteerde hij. „Ga die groene deur aan, het einde van de gang door, dan kom je bij de dienstlift. Vonnie zei, dat je die zelf kon laten rijzen en dalen. Aan de voet van de dienstlift deur 43. Hier is de sleutel. Daar vind je de manden.”
„Plus een gebonden schoenpoetser,” grinnikte Arie, nam de sleutel en dook de gang in. Jan keek hem na, tot Arie, doodgemoedereerd wandelend, met de handen op zijn rug, door de groene deur was verdwenen, en ging naar zijn eigen kamer ernaast: nummer 588. Hij knipte het licht aan, kleedde zich uit, trok een badjas aan en hing een badhanddoek over zijn arm. Aldus opgetuigd slofte hij de gang af. De badkamer lag geheel aan het einde van de gang, vlakbij de groene deur, die toegang gaf tot de aparte bediendenvleugel. Jan ging de bad- kamer binnen, maar liet de deur op een kier staan. Hij keek op zijn horloge... Twaalf minuten verstreken sinds Arie door de groene deur was verdwenen. Jan rekende snel. Arie zou wel met de benedenverdieping beginnen, want dat was de gevaarlijkste... Hij hoorde een licht gehijg in de gang en trok de deur open. Arie kwam bin- nen met twee manden vol schoenen, blazend en met een rood hoofd. Hij zeeg op een der manden neer.
„Verhip, wat zijn die schoenen zwaar...! Maar goed dat ik een lift kan gebruiken!”
„Hoe is het gegaan?”
„Als een fluitje. Alleen één kellner tegen gekomen, maar die Engelse kellners lopen met hun neus in de wind en schijnen een gewone schoenenpoetser geen aandacht waardig te keuren.”
„En de portier beneden?”
„Ik heb helemaal geen portier gezien. Zit natuurlijk ergens te kakelen.”
„Een romannetje te lezen waarschijnlijk, ergens in een hok. Luister, Arie. Ik ga nu naar de eerste verdieping en met de portier kletsen. Hier is een loper. Die heeft Vonnie me gegeven. Draai er de badkamerdeur mee op slot als je weggaat, dat er intussen niet iemand hier binnen tuint en er een complete schoenenuitverkoop aantreft. Tot kijk.”
Arie begon zijn manden op de badkamervloer te leggen.

* * *

Het hotel was lang en smal gebouwd. Op elke verdie- ping was een lange gang met aan weerszijden kamers. In het midden van de gang was het trappenhuis; met links en rechts een lift. Vlak tegenover het trappenhuis, aan de voorzijde van het hotel, was de rij kamers onderbroken en daar lag een kleine hall, waar een bureautje stond, voor de portier. Die kon dus alles zien wat langs de trappen of met de liften de verdieping op kwam of verliet, maar de gangen zelf kon hij niet overzien. Dat is in bijna geen enkel hotel, want hotelgasten hebben er een hekel aan, constant bespied te worden als zij hun kamers in en uit gaan. Arie kon dus door die portier alleen maar gezien worden, als hij de ene helft van de gang had afgewerkt en het trappenhuis in het midden passeerde om naar de andere helft door te lopen. Jan stak de handen in de zakken van zijn badjas, wandelde de trappen af naar de tweede verdieping, en slenterde geeuwend het halletje in, waar de portier slaperig ach- ter zijn bureau zat; het hoofd in de handen.
„Goeden avond, sir,” zei de portier zijn hoofd opheffend. Jan deed of hij wat aan het rondslenteren was.
„Taai werk om in de nacht te wachten op telefoon.” De portier keek zijn jonge bezoeker nieuwsgierig aan: „Ver weg, sir?”
„Amsterdam, als het komt,” antwoordde Jan. „Ik moet mijn vader dringend spreken en hij was op bezoek bij familie ergens in België. Ik heb hem een telegram ge- stuurd om mij op te bellen zo gauw hij thuis komt, maar ik weet natuurlijk niet wanneer dat is. Dat kan wel vroeg in de morgen zijn.”
„Tja...,” zei de portier. „Dat is me ook wat. Hij kan morgenavond wel terugkomen. Op Kersttijd nemen de mensen het niet zo nauw. Als ik U was ging ik rustig slapen. De centrale belt U wel wakker.”
„Heb ik heus wel geprobeerd,” verklaarde Jan. „Maar als ik op de telefoon wacht, is er geen kans op dat ik een oog dicht toe. Zo jong als ik ben heb ik nu al last van slapeloosheid. Zit bij ons in de familie... Daar kan ik je verhalen van vertellen!” En Jan begon prompt van leer te trekken met verhalen over slapeloosheid. Hij ging zo staan, dat hij het trappenhuis wèl kon zien en de portier niet, en vertelde een verhaal van een oude, rare tante, tot hij Arie zag passeren. Jan kon goed ver- tellen en Jan had hele rare, oude tantes en voor hij drie minuten bezig was, zat te portier te schuddebuiken van het lachen. Jan vertelde verder tot hij Arie zag passeren, gebukt onder het gewicht van twee manden vol schoe- nen, en begon toen te geeuwen:
„Ik denk toch dat ik je raad maar aanneem, en hem smeer... Ik krijg maf.”
„Ik hoop het voor U,” zei de portier.
Jan liet een sigaret voor hem achter en sjokte de trap op, naar de derde verdieping. Hij slenterde op de portier af, die daar diep gebogen met iets bezig was. Dichterbij komend zag Jan, dat hij postzegels in een album zat te bekijken met een vergrootglas... en dat was nèt wat Jan hebben moest! Hij had een oom die postzegels verzamelde en Jan wist dat alle postzegel-verzamelaars er gek op zijn, aan iemand hun collectie te kunnen tonen. Hij vertelde het telefoonverhaal en binnen een minuut zaten ze met hun hoofden over de postzegels... Zeven minuten later had Jan, uit zijn ooghoeken, Arie twee- maal voorbij zien sjokken. De derde verdieping was succesvol schoongemaakt. Jan rukte zich los van deze portier en ging grinnikend naar de trap. Nu de vierde étage... Arie zou wel heel wat te schelden hebben, na afloop. Die dikke sproetneus sjouwde zich minstens een pond vet van zijn body door het gesjok met die manden vol schoenen en op elke verdieping zag hij twee keer Jan Prins, lui in een badjas, bij een portier zitten kletsen en sigaretjes roken...
De portier van de vierde verdieping was lastig. Gewoon lastig. Die had onrust in zijn benen en wandelde de hall op en neer toen Jan de trap op kwam slenteren.
„Nog niet in bed?”' informeerde hij, toen Jan boven kwam.
Jan stak het telefoonverhaal weer af.
„Dan zou ik maar naar mijn eigen kamer gaan,” ried de portier. „Anders hóórt U de telefoon niet eens als hij belt.”
„Och —, ik heb graag iemand om mee te praten,” verklaarde Jan. „Weet U wat: kunt U niet een potje koffie voor me bestellen? En voor U zelf ook wat om de tijd te korten.”
Dat hielp. De portier bestelde telefonisch koffie en voor zichzelf een uitsmijter en toen dat kwam moest de por- tier wel bij zijn tafel blijven zitten om de uitsmijter op te eten. Jan hield hem vast met kletsen tot Arie klaar was. De vijfde étage was gewoon een peuleschil. Die portier zat achterover in zijn stoel te slapen en Jan liet hem kalm slapen.
„Geen slapende portiers wakker maken,” mompelde hij tegen zichzelf en ging naar zijn kamer, vol spanning wachtend tot Arie binnen zou komen.

* **
De deur van de hotelkamer barstte open en Arie wan- delde naar binnen, bezweet en uitgeput.

„Geef me asjeblief een sigaret... Ik ben bekaf. Ik wist niet dat schoenen zo onmenselijk zwaar waren.”
„Eigen schuld,” zei Jan hardvochtig. „Ik wou eerst die uniform aantrekken, maar Arie Roos wilde met alle geweld voor schoenenpoetser spelen. Je verdiende loon. Maar hier is je sigaret.”
Arie blies een grote rookwolk uit, achterover op bed liggend, en knoopte zijn witte jasje los.
„Trek nou die rommel uit,” ried Jan. „Hoe eerder die sporen van ons snood bedrijf zijn uitgewist, hoe beter.” Arie schudde het hoofd en een ondeugend licht blonk in zijn helblauwe ogen:
„Ik wou nog één ding, doen: Er zijn heel wat schoenen bij waarvan de veters aan elkaar gestrikt zijn. Die wou ik effe losmaken. Paren schoenen uit die badkamer zoeken is erg genoeg, maar losse schoenen bij elkaar zoe- ken is hélemaal een klusje waar het hotel morgen gek van wordt.”
„Laat toch,” zei Jan. „Het is zo al dol genoeg. Dat is onnodig risico.”
Arie krabbelde al van het bed overeind:
„Ik heb een hekel aan half werk. Vonnie was bang dat er niet genoeg heibel zou komen. Ik zal zorgen dat er morgenávond over die schoenen nog heibel is!”
Jan hield hem tegen:
„Trek eerst die uniformjas uit en zet die pet af. Je kunt nou wel als gewone hotelgast naar die badkamer gaan.” Arie knikte, trok de jas uit, gooide de pet op bed, wan- delde de gang op. Jan verstopte meteen pet en jas onder het bed en begon op Arie’s terugkeer te wachten.
Maar Arie kwam niet snel terug. Het werd vier uur... vijf over vier. Een gevaarlijk laat uur, vond Jan. Op die tijd begonnen er al mensen in een hotel op te staan... Arie maakte het nu àl te gek! Jan glipte de gang over, naar de badkamer aan het einde.
De deur was op slot!
Jan klopte. Geen antwoord. Jan klopte harder. Was Arie nu gek?... Hij hoorde binnen een doffe bons, gevolgd door een vreemde uitroep. Hij klopte voor de derde maal. Het slot knapte plotseling en de deur zwaaide open. Jan zag een enorme hoop schoenen, maar geen Arie. „Schiet op, idioot!” fluisterde hij en stapte naar binnen. Hij hoorde de deur achter zich sluiten, keerde zich met een ruk om en staarde in het einde van een automatisch pistool.
„Handen omhoog, bengel!” beet de man achter het pistool hem toe. „En kop dicht!”
Jans handen gingen omhoog terwijl zijn hersens op topsnelheid werkten. Vanwaar hij nu stond kon hij Arie, achter de enorme hoop van honderden schoenen, op de grond zien liggen, tegen de groen betegelde muur. Ter- wijl hij naar Arie keek, legde die snel een vinger op de mond. Arie was niet vastgebonden, had blijkbaar een tik op zijn hoofd gekregen, was bijgekomen en hield zich nu bewusteloos.
„Het lijkt hier wel een bijeenkomst van de kleuterklas!” grauwde de vent achter de revolver. „Zijn er nog meer padvinders op komst?”
Jan keek de man vast in de ogen om zo zijn blik vast te houden. Uit de hoeken van zijn ogen zag hij hoe Arie zich geluidloos oprichtte, met een zware, met spijkers beslagen bergschoen in de hand.

„Blij dat dit een toeristenhotel is met soliede schoenen,” dacht Jan.

„Wat mot ik nou met jou doen, hè?” zei de man met het vuurwapen zenuwachtig.
Hij scheen werkelijk niet goed te weten wat hij met die twee jongens aan moest.
„Schiet me dood,” stelde Jan voor, die zag dat Arie zich geheel had opgericht.
„Maakt teveel herrie,” gromde de ander.
„Dit niet,” zei Arie sloeg met beide handen toe.
De zware hak gaf een droge knap. Jan greep het pistool en richtte de loop naar de zolder voor alle zekerheid. Arie sloeg van achteren zijn armen om de man heen, toen die door zijn knieën ging. Hij was niet helemaal bewusteloos, maar aardig daas in zijn hoofd. Jan richt- te het pistool op zijn maag maar bleef behoorlijk buiten grijp- of schopwijdte. Hij kende dat.
„Je riem om zijn armen! Vlug, vóór hij bijkomt.”
Arie trok zijn broeksriem uit de lussen en snoerde die driemaal om de ellebogen van hun geheimzinnige overvaller.
„Badhanddoeken om zijn mond.”
Arie had dat snel voor elkaar. Dat soort akkefietjes hadden ze al eerder opgeknapt, bij hun avonturen in de Stille Zuidzee en in Afrika.
„Arie — we kunnen hier geen seconde langer blijven! Het is kwart over vier!”
Arie wees op de man tussen hen in, die begon te be- wegen:
„En deze vent dan?”
Jan krabde zijn kin met de mond van het pistool. „Laten liggen.”
„Onmogelijk! Dan wordt-ie gevonden en gaat-ie klet- sen. Hij vond mij bezig met schoenen. Dan worden we het hotel uitgeschopt en hoe moet het dan verder met Vonnie’s plan?”
Jan dacht snel na:
„Is de gang nog vrij?”
Arie loerde snel om de deurstijl:
„Leeg als de Sahara.”
„Dan wagen we het erop. Nemen hem mee naar mijn kamer.”
„Die zware vent dragen? Ben je gek? En als iemand ons ziet?”
„Wacht maar.”
Jan pakte een glas van de vaste wastafel, vulde het met koud water en smeet het kletsend in het gezicht van de man op de grond. Hij kwam snel bij. Zij hesen hem samen overeind. Arie nam snel de doek van zijn mond, want het zou te gek staan als iemand de gang afkeek. Ze namen de waggelende man, die erg slap op zijn benen was, tussen hen in, wandelden snel naar Jans kamer, lieten hem op bed vallen en Arie rende terug om de badkamerdeur af te sluiten. Hijgend kwam hij weer binnen.
„Dat is dàt. Badkamer op slot.”
„Doe dan eerst deze deur óók op slot.” — Arie draaide de sleutel om. Jan bekeek de man op bed die somber naar hen loerde uit zijn donkere ogen.
„Arie, wat is er in vredesnaam gebeurd? Waar kwam die vent vandaan?”
Arie keek hem met wijd open ogen aan:
„Ik snap er ook geen steek van. Ik doe de deur van de badkamer open om al de veters van die schoenen los te maken en nauwelijks ben ik binnen de deur of daar krijg ik een mep op mijn hoofd... moet je die bult hier kijken... Ik tuimel over die berg schoenen heen. Ik zal een tijdje weg zijn geweest, maar ik kom vrij gauw weer bij en houd me heel erg koest. Ik doe niet eens mijn ogen open en heb zo’n idee, dat jij wel zult komen opdagen als ik te lang wegblijf. — Die vent zat alsmaar in die berg schoenen te rommelen.”
Jan porde de man op het bed in zijn ribben:
„Hei — Wat moest jij met die schoenen?”
De man op bed, zijn armen nog steeds achter zijn rug gesnoerd, keek hem nijdig aan:
„Gaat dat jullie iets aan?”
Arie sloeg ineens de handen voor zijn mond:
„Grote patrijs, Jan! Hij had een pistool... Hij zal toch de hoteldetective niet zijn?”
Dat denkbeeld maakte dat Jan even wit om zijn neus werd. Hij vroeg:
„Bent U soms de hoteldetective?”
Geen antwoord. Ze dachten daar over na en bekeken de man op bed.
„Lijkt me onwaarschijnlijk,” besloot Arie. „Hoteldetec- tives hoeven niet uit te munten door gunstige gezichten, want met boeven vang je boeven, maar het gezicht van de snaak ziet er uit of hij net ontsnapt is aan de elec- trische stoel.”
Jan bromde:
„Maak geen grapjes. Wat moeten we met die vent aan? Elk ogenblik kan de bom barsten.”
Toen sprak de man op bed:
„Luister. Wat zijn jullie nou eigenlijk? Padvinders of lepe snotneuzen van de bende van IJs-Frans?”
„Wij horen bij Sjors van de Rebellenclub,” zei Arie. De man keek hen om beurten onzeker aan:
„Geen gebbetjes. Hebben jullie het ijs? De kraaltjes. Het ijs.”
Jan en Arie staarden elkaar aan.
„Ik wou langzamerhand wel wat ijs op mijn hoofd,” zei Jan.
De man op bed grauwde:
„Doe niet zo onnozel. Ik heb jullie goed in de gaten gehouwe en die manier waarop jij daar met dat pistool omgaat is me veel te handig. En de manier waarop die dikke papzak daar me vastbond, heeft-ie ook niet op de ULO geleerd.”
Jan en Arie grinnikten:
„Dat heb je goed geschoten, broeder.”
„Ik heb jullie al een uur lang in de gaten. Die manier waarop jullie die schoenen hebt ingepikt was ook véél te glad voor amateurswerk.”
Arie maakte een buiging:
„Hartelijk dank voor het compliment.”
„Dus mij hou je niet voor de gek. Ik weet alleen niet voor wie jullie werken. Ik wist niet dat er nog meer jongens achter de poet aanzaten.”
Jan werd nu ongeduldig:
„Waar raaskal je nou over? Ik mag een boon zijn als ik er iets van snap.”
De man op bed wriemelde in ongeduld met armen en benen:
„De diamanten dan; snap je het nou, Jantje Onschuld?” Doodse stilte. Arie en Jan staarden elkaar weer aan. „Het spijt mij, vriend, maar wij weten van geen diamanten.”’
De man op bed snoof ongeduldig:
„Maak dat de kat wijs!”
Jan spreidde zijn handen uit:
„Geloof me nou, man! Wij snappen er heus niets van.” „En al dat gesleep met die honderden schoenen dan? Was dat voor de lol?”
„Half en half. Eigenlijk, als je het weten wil, om een weddenschap.”
De man op bed tilde zijn hoofd op en keek hen onderzoekend aan.
„Grote Patrijs! En ik dacht al die tijd dat jullie van IJs-Frans zijn bende waren.”
Arie knipte met zijn vingers:
„Jan! er gaat mij een gasfabriek op! In boeventaal noe- men ze diamanten: „ijs” en parels: „kraaltjes.”
„Best,” zuchtte Jan. „Goed. Maar wat hebben diamanten en parels met schoenen te maken?”
De man op bed praatte haastig:
„Luister jongens — ik heb niks tegen jullie en jullie hebben van mij geen last te duchten. Er zitten in dit hotel twee zware jongens en twee grieten van Parel Peters smokkelgroep. Wij kregen de tip dat ze uit Italië zijn gekomen als toeristen en diamanten smokkelen in de uitgeholde hakken van hun schoenen. De hele boel is ons verraden door iemand in Italië, die een hekel heeft aan Parel-Peter. Ik heb zelf nog een rekeningetje met ze te vereffenen. Ik ben zelf hier gisteren aange- komen, en had zo’n idée, dat ze brutaalweg hun schoe- nen buiten zou zetten om ze te laten poetsen. Ik wou dan die schoenen eens rustig nakijken... en zo zag ik die stunt van jullie met die badkamer.”
Jan begon half te lachen:
„Het spijt me dat ik die plannen van jou in de war stuurde, maar alles is nog niet verloren! Die schoenen worden dadelijk natuurlijk gevonden en de eigenaars zullen er allemaal hun eigen schoenen uit moeten zoe- ken. Dan is het een kleine moeite voor je, die schoenen er uit te vissen.”
De man op bed gaf een nijdige krijs:
„Hoe dan, jonge idioot. Dacht je dat ik hun schoenen kende?”
„Tja... dan heb je pech gehad,” zei Jan. „Wat jullie smokkelaars onderling bekokstoven is jullie eigen zaak. Wij wassen onze handen in onschuld.”
„Hadden jullie die stomme grappen niet op een andere dag uit kunnen halen?”
Jan begon de riem om de man zijn armen los te maken: „Luister eens, Diamanten-Dorus of Brillianten-Bertus of hoe je heet. Arie heeft een buil op zijn hoofd zo groot als de KO-IH-Noor en ik heb slaap. — Daar kletsen we ook niet over. Maak nou dat je weg komt en houd in vredesnaam je mond dicht.”
„Waar zie je me nou voor aan?” bromde de ander, opstaande. „Voor een zuigeling?”
„Dat nou niet direct,” zei Jan. „Dros. Schiet op.”
„En mijn pistool?”
Jan keek hem onschuldig aan:
„Welk pistool? Waar zie je mij voor aan? Een zui- geling?”
De ander keek vuil, grinnikte toen wat, wuifde met de hand en verdween. Arie draaide de deur achter hem op slot. Jan haalde het pistool uit zijn zak en bekeek het tevreden.
„Dat hebben we verdiend. Gezellig soort van boef, anders.”
„Het is een raar soort toeristen in dit hotel,” vond Arie. „Verdikkie — nou hebben we ’m vergeten te vragen in welke kamers die smokkelaars wonen.”
Jan bromde:
„Als er wèrkelijk diamanten in hun schoenen zitten, zullen we ze gauw genoeg herkennen aan hun groen- bleke gezichten en woest rollende ogen. Stop!... Hoor ik daar keet op de gang?”
Zij openden de deur op een kier. Een opgewonden stem riep iets over „Schoenen!”
Jan gaf Arie een klap op zijn schouder:
„Het grote Schoenenfeest is begonnen! We doen net of we met een vroege trein mee moeten en gaan rustig mee ruzie maken!”
Zij gingen vol voorpret de gang op.

PANIEK IN HET SMOKKELAARSKAMP!

In kamers 577 en 575, waarin de diamantsmokkelaars logeerden, barstte een wekker los met donderend geraas. Het ding stond in de porseleinen wasbak, wat het geluid versterkte. Het geratel kletterde door beide kamers, want de verbindingsdeur was open gebleven. Jim, de man van de blonde Lilian, was het eerst wakker, knorde en trok het licht aan. Lilians gebleekte haren glinsterden op het kussen. Zij trok haar gezicht onder de dekens.

„Hei, Lily! Het is tijd! Sta op!”
Lilian pruttelde onder de dekens, tot haar echtgenoot, die dit spelletje kende, uit bed sprong en de dekens van haar afsleepte.
„Morgen kun je weer uitslapen, maar we moeten nu de vroege trein halen en ons geld binnenslepen. Eruit!” Er volgde een trekwedstrijd om de dekens, maar haar echtgenoot zette één voet schrap tegen de rand van het bed, en won. Toen Lily geeuwend recht overeind in bed zat, ging de man naar de tussendeur, voor alle zekerheid de dekens onder zijn arm houdend.
„Carlotta en Charles! Het is tijd!”

Hij trok het licht ook daar aan en zag de donkere Carlotta met slaperige ogen overeind komen. Lilian strompelde al naar de badkamer in een witte badmantel met blauwe noppen. Carlotta smeet de tussendeur dicht en Lilian zei geen stom woord. Mensen die voor dag en dauw op moeten staan, praten doorgaans heel weinig. De rust duurde tien volle minuten. Toen ging de tussendeur open en Carlotta stak haar pruilig gezicht er door: „Mag ik mijn schoenen?”
Lilian zat voor de toilettafel en smeerde crème op haar wangen:
„Die staan voor de deur, gans.”
„Natuurlijk niet, anders zou ik ze niet vragen. Heb jij ze mee naar binnen genomen, Jim?”
Jim was bezig zijn sokken aan te trekken en zei knorrig:
„Ik ben nog niet buiten de deur geweest.”
Ze keken elkaar ontsteld aan. Jim rende op één sok en één blote voet naar de tussendeur:
„Hei, Charles!...”
Carlotta zei ongeduldig:
„Dat heb ik hem toch al gevraagd, idioot!” Zij rukte de deur naar de gang open. In de hele gang was geen schoen te zien. Charles kwam kijken; zijn gezicht nog onder het zeepschuim.
„Ze zijn niet binnen en ze zijn niet buiten. Waar zijn ze dan wel?”
Lilian, vanaf de toilettafel, riep over haar schouder: „Doe niet zo idioot. Als er in de hele gang geen schoen is, heeft die schoenenpoetsvent ze natuurlijk nog niet teruggebracht.”
Een zucht van verlichting steeg op.
„Natuurlijk,” bromde Jim. „Opwinding om niets.”
„Maar ik wil mijn schoenen,” riep Carlotta. „Wat is dit voor een hotel, waar je na zessen je schoenen nog niet eens hebt.”
Charles reikte naar de telefoon:
„Ik zal ze eens even opbellen, beneden: ...Hallo daar... U spreekt met kamer 577. Wij moeten nog ontbijten, dan met de trein weg en onze schoenen zijn er nog niet..., wat is dat voor een service?... wat?”
Er lag iets in de klank van zijn stem, dat de anderen zich met een ruk deed omdraaien.
„Moeilijkheden met de schoenen?... Wàt voor moeilijkheden?...”
Lilian verbleekte aan de toilettafel. Charles sloop op zijn sokken naderbij. Jim legde de hoorn neer en begon zweetdruppels van zijn voorhoofd te vegen. Charles greep zijn arm:
„Wat is er?”
„Die juffrouw van de centrale weet er ook het fijne niet van, zegt ze, maar er zijn nog meer gasten die hun schoenen nog niet terughebben, en de directie kan geen inlichtingen geven. Zo gauw ze iets weet, zal ze ons bellen.”
Zij staarden elkaar aan met wijde, verschrikte ogen: „De schoenen verdwenen... en de directie kan geen inlichtingen geven...”
Die onheilspellende formulering: „De directie kan geen inlichtingen geven,” werd altijd gebruikt, als er politie zich in hotelzaken mengde. Carlotta kwam door de tussendeur. Ze zag hun bleke gezichten en stond stil. „Wat is dit voor een begrafenisstemming?”Charles barstte los:
„Nu heb je je zin met je eigenwijze doordrijverij! Jij wou persé je schoenen buiten de deur hebben. Jij móést je schoenen gepoetst hebben. Nu zijn ze gepoetst. En wij zijn erbij gepoetst. De politie heeft alle schoenen in beslag genomen. Ben je nu tevreden!”
Carlotta’s pas geverfde mond was vuurrood in een krijt- wit gezicht.
„Wou je beweren, dat het m ij n schuld is? J ij hebt het goedgevonden.”
Charles was bijna sprakeloos van woede:
„Nadat jij me bijna gek maakte met je gezanik.”
Carlotta haalde de schouders op:
„Dat zijn vrouwengrillen. Daar mag een man niet op letten.”
Jim maakte een bezwerend gebaar met beide handen: „Hou nu alsjeblief op met dat gekibbel. Zeg liever wat we nu moeten doen.”
„Verdwijnen van hier,”' snauwde Charles, „en zo gauw mogelijk.”
Lilian zei spottend, haar gezicht bijwerkend in de spiegel:
„Jazeker! Als ze die diamanten gevonden hebben, zul- len ze ons rustig laten gaan.”
Carlotta haalde haar neus op:
„Als ze die diamanten gevonden hebben... waarom heb- ben ze ons dan nog niet gearresteerd?”
„Word niet ongeduldig, schat,” zei Charles sarcastisch. „Het is nog vroeg. Voor het twaalf uur is, kunnen we al heel wat tralies geteld hebben.”
Jim liep zenuwachtig heen en weer; de handen op zijn rug. Zijn sokkevoeten ploften op de vloer. Er lagen overal schoenen in het rond, maar om de een of andere reden trokken ze die niet aan. Hun hoofden waren te intens bezig met de kostbare schoenen die ze buiten de deur hadden gezet.
„Wie heeft er een sigaret voor me?” vroeg Jim. „Laat me denken.” Lilian stak een sigaret voor hem aan.
„Met dat al,” vervolgde Jim, „had Carlotta gelijk. Waar- om hebben ze ons nog niet gearresteerd?”
Niemand wist hier een afdoend antwoord op te geven. In de stilte die op zijn woorden volgde, werd vanuit de gang een verward rumoer van stemmen hoorbaar. „Daar heb je ze,” zei Charles, met trilling in zijn stem. „Nu zal het spul beginnen.”
Jim smeet zenuwachtig zijn sigaret in een vaas:
„Wees geen kaffer. De politie maakt niet zo’n herrie. Die komt geluidloos. Ik ga kijken. Blijven jullie asje- blief binnen en zorg dat Carlotta het niet op haar ze- nuwen krijgt.”
Hij schoot een badjas aan, hing een handdoek over zijn arm, stak zijn voeten in pantoffels en slofte de deur uit. Op het moment, waarop Jim de diamantsmokkelaar kamer 577 verliet, sloten Jan en Arie de deur van hun eigen kamer (schuin tegenover 577) achter zich. Het tumult dat hen allen naar buiten had gelokt, werd veroorzaakt door een groep mensen bij het trappenhuis. „Het begint al,” grinnikte Jan.
„Als dit pas het begin is,” lachte Arie, „hou ik mijn hart vast voor het einde.”
In het midden van de groep brieste een korte, zware man in een grijs-geruit reiscostuum. Hij had een rood gezicht en een witte walrussnor. Hij was keurig geschoren en gekapt, maar liep op losse, bemodderde schoenen waarvan de veters over de grond slierden.
„Een hotèl, zegt U,” loeide hij tegen de 5e étage  portier. „Een hotel noemt U dit? Het is een kruising tussen een circus en een inrichting voor gekken. Gevaarlijke gekken! Ik wens mijn schoenen!”
De portier stond er onthutst bij.
„Het moet een misverstand zijn, mijnheer... De kwestie is dadelijk in orde en...”
„In orde!” brulde de dikkerd, die zonder twijfel een ex-kolonel uit het Engelse leger was. „Kijkt U eens om U heen: deze heer hier moet per vliegtuig naar Chi- cago. Deze dame hier moet de boot hebben naar Hoek van Holland... Ikzelf moet de ochtendtrein halen naar Schotland. Een schandáál is het!”
De portier zag eruit of hij de situatie wanhopig pro- beerde te redden.
„Ongetwijfeld, mijnheer, maar...”
De dikkerd stak een arm uit, greep een koperen knoop van zijn uniform en rukte er aan.
„En dan krijg ik nog de onbeschaamdheid te horen dat mijn schoenen onvindbaar zijn! Onvindbaar! Mijn schoenen! Waarmee ik Monty begeleid heb op zijn in- spectie van de Rijnlinie! Is dit een hotel?”
„Neen!” riepen Jan en Arie.
„Juist,” blafte de kolonel. „Een hotel is het niet. Het lijkt wel een... een...”
„Tehuis voor kleptomanen,” riep Jan.
„Aha,” stemde de dikke in, zijn snor opetend. „Of...” „Het hol van Ali Baba en de Veertig Rovers,” stelde Arie voor.
„Heren, heren,” riep de portier wanhopig.
„Zij hebben gelijk,” kreten de twintig verzamelde, schoenloze gasten. „Waar zijn onze schoenen?”
Nieuw gerucht weerklonk. Van de vierde étage kwam een drom gasten in badjassen en reispakken naar boven klimmen. Arie boog zich over de balustrade.
„Hela! Zijn jullie óók je schoenen kwijt?”
Een instemmend gekrijs steeg op.
„Wij ook,” brulden de benadeelden van de vijfde étage. „Dat is het toppunt,” loeide de kolonel. „De vierde étage ook al! Dit wordt te dol. Wij gaan ons bij de di- rectie beklagen!”
Luide instemming van alle zijden. De twintig man van de vijfde en de groep van de vierde étage sloten zich morrend aaneen en het saamgesmolten leger zakte af naar de derde verdieping, waar onmiddellijk nieuw tumult ontstond, toen de troep schoenlozen daar zich, bij hen aansloot. Op elke verdieping voegde zich een nieuwe drom bij het ongeregelde leger en bij elke trap steeg de woede van het gepeupel. De kleine kolonel, zijn snorren steil in de lucht, leidde de stoet.
„Het lijkt wel een sneeuwbal!” mompelde Jan tegen Arie. „Ze winden elkaar alsmaar meer op. Het lijkt wel het Parijse grauw, de Bastille bestormend. Als ze da- delijk de directeur vinden, hangen ze hem op aan zijn eigen vlaggestok.”
„Wat hebben we in vredesnaam ontketend,” bromde Jan. „Die kleine snor van een kolonel is in staat om de tactiek der verschroeide aarde te gaan toepassen. Als ze op de begane grond zijn, slaan ze alles kort en klein.”
„Ze slopen het gebouw,” zei Arie. „Kom mee.” Hij trok Jan aan diens arm.
„Waarheen, idioot?”
„Nog meer lui ophalen en ook naar beneden sturen. Er zijn boven natuurlijk alweer nieuwe schoenlozen.” Toen zij hijgend op hun eigen étage aankwamen, stond daar een nieuwe groep van tien personen, in verschil- lende stadia van aankleding.
„Hou me vast,” kreunde Arie. „Er staan er wéér tien.” „Dit is de tweede lichting,” lachte Jan. „Elk kwartier een ploeg.”
Midden in deze groep verrees een lange man met een hoornen bril en Amerikaanse pet. Zijn manier van spreken bevestigde dat hij Amerikaans toerist was. „Geef me mijn schoenen, man! Ik ben Josiah P. Westbrooke, de schoenenkoning van West-Amerika. Mijn fabrieken leveren per dag twaalfduizend paar schoe- nen af. Van kindsbeen af heb ik geleefd met kisten schoenen, dozen schoenen, schepen en treinen vol schoenen. Ik moet naar huis, naar mijn vrouw en ik heb eksterogen. Al wat ik vraag is mijn oud, gemak- kelijk paar schoenen dat jullie hebben zoek gemaakt. Eén paar schoenen. Is dat tevéél gevraagd?”
„Alle schoenen zijn beneden!” riep Jan brutaal.
Als één man keerde het koor zich naar hem: „Waar?” „In de kamer van de directeur. De rest is er al heen.”
De tweede lichting holde de trappen af, niet zo luidkeels brullend als de eerste troep, maar meer met stille vastberadenheid. Een geroep, dat echter spoedig op- steeg uit het trappenhuis, verried, dat zij contact had- den verkregen met de tweede lichting van de verdieping eronder.
En weer kwamen twee gasten aansloffen... op pan- toffels.
„Waar zijn onze schoenen?”
Arie wees over de balustrade.
„Benedenétage! Alle schoenen zijn in de kamer van de directie.”
De gasten staarden hem verbijsterd aan.
„Wat doen onze schoenen in de kamer van de directie?” Jan haalde zijn schouders op.
„Aan de directie vragen. Als U het mij vraagt is die niet goed snik.”
De twee gasten, morrend en dreigend pruttelend, gingen de trap af.
„Kom mee, Arie,” grijnsde Jan. „Als de weerlicht ons aankleden. We hebben een minuut of tien voor de bom werkelijk goed barst.”

* * *

Toen Jim, de diamantsmokkelaar, na zijn onderzoekingstocht, kamer 577 weer betrad, keken drie ver- schrikte gezichten hem aan. Jim sloot knorrig de deur. „Kijk niet als verschrikte hazen. Ik ben het. Maar het is een wonder dat ik er heelhuids af ben gekomen. Het lijkt beneden in de hall wel een wildebeestenspel. Ze hebben de directeur zijn schoenen uitgetrokken.” „Wat?”
Jim ging op bed zitten.
„Als je beneden komt met schoenen aan ben je ze kwijt ook! Ze maken er gewoon een spelletje van.”
Charles smeet zenuwachtig zijn cigaret in de prulle- mand.
„Met die kwajongensstreken schieten wij niet op. Hóé krijgen wij onze kostbare schoenen terug?”
Jim haalde wanhopig de schouders op:
„Ik weet het ook niet meer, hoor. Alle schoenen van vijf verdiepingen zijn verdwenen. Niet eentje uitge- zonderd.”
Charles barstte los:
„Het is toch te krankzinnig om te geloven dat de politie zoiets zou doen! Als ze ons op het oog hadden, zouden ze toch alleen onze schoenen hebben meegenomen!” Jim krabde perplex zijn hoofd.
„Ik begin hoe langer hoe minder te geloven dat politie het deed. Ze hebben de schoenpoetser in zijn kamer gevonden, vastgebonden en met een buil op zijn hoofd als een duivenei. De man die hem neersloeg trok zijn jas aan en zamelde op alle verdiepingen de schoenen in.” „Dat is geen handelwijze voor de politie!” riep Charles opspringende uit. „Daar zit wat anders achter!”
Carlotta snoof minachtend:
„Wie is er nou zo gek om oude schoenen te gaan stelen?” „IJs-Frans, en zijn concurrerende bende,” antwoordde Charles droog.
Maar daar wilde Carlotta niet van horen.
„Kletsika. Wat schiet IJs-Frans nou met die paar diamanten op? Als hij het op ons gemunt heeft wil hij de hele poet inééns hebben.”
„Dat is zo,” erkende Lilian.
Jim zei ongeduldig:

„Goed, slimmerikken, weten jullie dan een betere verklaring?”

Nu begon de blonde Lilian te redeneren:
„Heb jij die neergeslagen en vastgebonden schoenpoet- ser zèlf gezien, Jim?”
„Neen.”
„Ah. Juist. Volgens mij is die vastgebonden schoen- poetser nooit neergeslagen. Dat verhaal is door de politie rondgestrooid...”
„Waarom dan?”
„Om te verbergen dat detectives urenlang zijn bezig geweest de hakken van alle schoenen te doorzoeken of er diamanten in zaten.”
Charles smeet ongeduldig zijn cigaret het open raam uit. „Met dat al missen we onze trein en onze afspraak in Londen.”
„Met dat al missen we dertigduizend pop aan diaman- ten in onze schoenen. Daar kan ’n gemiste trein wel bij.” Lilian zei droogjes:
„Als we de gevangenis óók nog mislopen, mogen we niet mopperen. Ik heb een idée.”
Charles kreunde:
„Bewaar me voor Lilians ideeën.”
Lilian ging kalm door:
„Als het het werk van de politie is en als ze hier komen zoeken, vinden ze in al onze schoenen diamanten.” Daar had niemand iets tegen in te brengen.
„...en dan zijn we de pisang. Maar, jongens, als ze hier komen en ze vinden geen enkele diamant in ons bezit, maken ze ons niets!”
„En die diamanten in onze schoenen op de gang dan?” „Ezel! Wie bewijst dat die schoenen van ons waren? Luister. Ik heb nog een paar oude schoenen zonder diamanten. Jullie ook?”
De drie anderen knikten.
„O.K. Trek die lege schoenen aan, pak al onze kostbare schoenen in een koffer en zet die ergens op een veilige plaats neer.”
Charles vroeg sarcastisch:
„Wat vind jij een veilige plaats?”
„Het politiebureau,” grauwde Jim. „Doe niet zo stom. Overal anders is veiliger dan in onze kamers.”
Lilian zei kalm:
„Hiertegenover logeren twee Hollandse jongens van een jaar of zeventien, achttien. Ik kijk ze aan met mijn onschuldige, blauwe ogen, vertel ze een verhaal en vraag hen of ze even een koffer voor me willen bewa- ren. Koffer is op slot, natuurlijk.”
Er viel een korte stilte. Dan beval Jim:
„Ouwe schoenen aantrekken allemaal en de rest in deze koffer hier.”
Het was een oude, leren koffer, vol hoteletiketten, en met twee goede sloten. Tien tellen later regende het schoenen in de koffer.
Arie en Jan waren in hun kamer bezig, zich aan te kleden om dan te gaan verkennen hoeveel deining ze met hun schoenenstunt hadden veroorzaakt. Jan was het eerst klaar.
„Schiet op,” bromde hij tegen Arie. „Je sproeten hoef je niet extra te wassen, want die gaan er toch niet af. Ik ga vast op de gang kijken.”
Hij trok de deur achter zich dicht, ging de gang op, waar gasten in groepjes bijeen stonden en zag toen, enkele deuren verderop, een meisje helemaal alleen op een koffer zitten. Ze hield haar hoed in haar handen en keek wat verloren de gang op en af. Zij zag er jong uit, met helblauwe ogen en goudblond haar.
„Wat doet die daar?” dacht Jan, en meteen richtte het meisje haar grote, blauwe ogen op hem, zoals een schone jonkvrouw in nood een ridder placht aan te kijken. Jan ging op haar af.
„Kan ik U misschien ergens mee helpen?...”
Zij aarzelde, alsof ze het niet goed durfde vragen, en begon toen:
„Mijn vriendin en ik hebben samen één kamer. Ik ben juist deze koffer gaan halen aan het station, maar nu kan ik hem niet neerzetten, want haar kamer is op slot. Ze is er niet en ik snap niet waar ze zijn kan”...
„Op de schoenenjacht,” grinnikte Jan.
„...en ik moet direct weer weg. Och... zou U mijn koffer zolang even op Uw kamer kunnen zetten?”
„Met plezier,” zei Jan. „Ik woon dáár: kamer 590. De deur is open en als ik er niet mocht zijn, haalt U het ding er maar uit.”
Het meisje keek hem dankbaar aan en stond op. Jan pakte de koffer. Zij reikte hem haar gehandschoende hand.
„Ik moet haastig weg, maar ik ben reuze blij...”
Jan wuifde met zijn vrije hand.
„Geen dank... het is geen moeite.”
Het blonde meisje liep snel de gang door naar het trap- penhuis; haar hakken klikkend op de gladde vloer. „Wat heb je nou weer opgediept?” zei Arie’s stem achter hem.
„Een koffer,” bromde Jan. „Die blonde juffer daar kon d’r kamer niet in en gaf me dit in bewaring.”
Arie grinnikte breed:
„Hahaha... Een pand der Liefde. Gooi op onze kamer neer en kom mee kijken naar het gekkenhuis beneden. Te oordelen naar het lawaai slopen ze het hotel.”
Jan zette de koffer van Lilian binnen, trok de deur dicht en sprintte met Arie naar de liften.

ARIE STEEKT ZIJN NIEUWSGIERIGE NEUS IN EEN KOFFER VOL SCHOENEN

Toen Jan, vroeg in de morgen, de opgewonden scharen van schoenlozen had verteld, dat hun schoenen terug te krijgen waren in het kantoor van de directeur, op de onderste verdieping, was dat een reuze zet van hem geweest wat betreft het veroorzaken van deining.
Het bureau van de directeur van het „Seaview”-Hotel, Buster Barclay, lag aan de voorzijde van het grote hotel, en door een lang, laag raam kon hij iedereen en alles zien wat het hotel betrad of verliet. De straat- ramen waren dubbel, zodat het verkeersrumoer er slechts zwak in doordrong, maar de deur was niet dubbel, en daardoor klonk het kabaal der toornige gasten als de branding van een woedende zee. Maar de enige schoenen in de hele directeurskamer zaten aan Barclay’s voeten en aan de voeten van zijn hoteldetec- tive. Beiden wisten zich het zweet van het voorhoofd. „Weet je zeker, dat die bende hier niet terug kan komen?” hijgde de directeur. „Asjeblief!... Twee kno- pen hebben ze me van mijn jas getrokken.”
„Ze zijn in de grote hall en de branddeuren zijn gesloten,” rapporteerde de detective.
Buster Barclay, in zijn pandjesjas en gestreepte broek, ging voor de spiegel staan en begon zijn verwarde ha- ren opnieuw te kammen. Al kammende barstte hij los: „Wat heeft deze krankzinnigheid eigenlijk te beteke nen? Wie veroorzaken al deze schanddaden? Wie heeft mijn schoenpoetser buiten westen geslagen?”
De hoteldetective wipte op en neer op zijn gele schoenen. „Ik tast volkomen in het duister, mijnheer Barclay.” Barclay keerde zich met een ruk om en brulde:
„Dan zou ik maar eens rap in het volle licht gaan tasten als ik jou was! Als je me niet binnen twaalf uur komt vertellen wie verantwoordelijk is voor de keet hier in mijn keurig hotel, tast ik jou in je kraag en dan tast ik je inééns door de straat op. Gesnapt? Wat ben jij voor een detective? Ze organiseren een compleet circus in mijn hotel, maar meneer de detective kan er geen spoor van vinden...”
„Als U het mij vraagt, meneer,” zei de detective, „is het op touw gezet door een paar van onze eigen gasten. Een paar jonge mensen, die zich vervelen. Of om een weddenschap misschien... En zo slecht voor het hotel is het niet eens. Een paar mensen hebben opgezegd, maar een paar andere zijn al uit andere hotels verhuisd omdat ze mee wilden lachen.”
„Méé wilden lachen!” brieste Barclay. „Wat denk je dat ik ben? Directeur van een revue-theater? Barclay’s Bulderende Attracties of iets dergelijks?... Een weddenschap... Pah! Ik zal met jou een weddenschap aan- gaan. Als je binnen tien uur niet weet wie die keet hier veroorzaakt...”
De deur vloog open en een verhit uitziende kellner hijgde:
„De schoenen zijn gevonden!”
„Waar?” brulden de twee anderen.
„In de badkamer op de vijfde verdieping!”
De detective keek naar de grote klok boven de schoorsteen. „Al bij negenen. Hoe kàn dat nou? Heeft dan nog nie- mand daar gebaad?”
„De deur was op slot gedraaid.”
„Wat gebeurt er nu met die schoenen?”
„Portier Simmons is op post gebleven voor de deur en ik ben U komen waarschuwen. Wat moeten we doen?”
Ze gaan uitdelen?”
Buster Barclay vloog overeind uit zijn stoel.
„Wat! Dan slaan ze elkaar de hersens in! Haal alle kamermeisjes en kellners en laat die schoenen naar de kamers der gasten brengen! Dat is de service waarop onze gasten recht hebben. In Mijn Hotel!” — Hij zette een hoge borst op.
De detective schuifelde op zijn gele schoenen.
„Dat klinkt heel aardig, sir, maar...”
Barclay dreunde zijn vuist neer op zijn zwaar bureau. „Niks te maren! Zo gebeurt het!”
De detective kuchte:
„Pardon... maar ik geloof niet dat onze grappenmakers zo gedienstig zijn geweest om de kamernummers met krijt onder op de zolen te schrijven...”
De directeur plofte ontzet in zijn stoel terug.
„Grote genade...”
„Precies, meneer...”
„Dat betekent...”
„Dat niemand behalve de eigenaars weten, welke schoenen van wie zijn...”
„Zodat...”
„We alleen de eigenaars zelf ze kunnen laten uitzoe- ken...”
De directeur was bleek om zijn neus, grabbelde zenuwachtig in zijn sigarenkist en stak een enorme Havanna op.
„Zet alle schoenen op een lange rij op de vijfde étage. Damesschoenen aan één kant en herenschoenen aan de andere kant. En laat de gasten in groepjes van twintig naar boven om uit te zoeken... Gesnapt?”
De detective boog.
„Zoals U zegt, sir.”
„En houd er zelf toezicht op. Jij bent verantwoordelijk voor het ordelijke verloop.”
De detective trok een bedenkelijk gezicht, maar ging de deur uit. Vijf minuten later begon de verwarring pas goed!

* * *
Lilian, de blonde, blauwogige diamantsmokkelaarster, die haar koffer veilig in handen had gegeven van Jan Prins, suisde met de lift naar beneden, kwam terecht in de hall, die vervuld was van opgewonden schreeu- wende hotelgasten, ging aan een tafeltje onder een palm zitten en bestelde koffie met ijs. Van de vier diamantsmokkelaars was Lilian waarschijnlijk de uitgerekendste, en voor haar medeboeven had ze eigenlijk een soort minachting. Charles en Jim waren bang en raakten hun hoofd kwijt als er iets misliep. De zwarte Carlotta was een domme gans. Lilian had nu bereikt, dat de koffer met alle schoenen waarin diamanten verstopt waren, veilig op een plaats stond, waar de anderen niets van wisten. Maar... was deze schoenenverstopperij werk van de politie, dan was het zaak, die koffer het hotel uit te krijgen!...

Lilian hield scherp de draaideuren in de gaten, om te kijken of daar misschien rechercheurs in burger op wacht stonden. Dat was niet makkelijk te zien, want het was een heidense verwarring in de hall. En terwijl ze nog zat te spioneren, kwam onverwacht een roodharige jongen de brede trap af stuiven en brulde:

„Alle schoenen zijn gevonden! Al onze schoenen zijn terecht!”
Arie Roos had een stem als een brulboei en hij werd door de hele hall heen gehoord. De honderden hotel- gasten keerden zich als één man naar hem toe.
„Waar???”
„Ik was net op de vijfde verdieping en daar zijn ze bezig alle schoenen klaar te zetten!...”

„Naar boven!” brulden honderd jonge kelen en in de stampij die volgde, toen alles de trap opstormde, werd Arie bijna onder de voet gelopen. Zulk een onmiddel- lijke reactie had zelfs Arie niet verwacht. Hij klemde zich aan de koperen leuning vast en zag gasten in badjassen, gasten in badmantels, gasten in losse shirts, gasten met verbeten gezichten, langs hem de trap opstromen als een kudde wilde olifanten. Toen voelde hij iemand aan zijn mouw trekken. Een blond meisje had zich langs de leuning omhoog gewerkt en keek hem smekend aan.

„Weet U nu eigenlijk wat er met onze schoenen is gebeurd?... Ze zeggen dat de politie het heeft gedaan...” Arie keek grinnikend neer in haar blauwe ogen.
„Politie?...” Hij dacht snel na. Het gerucht dat de politie het had gedaan had hem nog helemaal niet be- reikt. Maar dit was een dot van een kans om het hotel in opspraak te brengen! Hij antwoordde: „O, ja. Die kans is heel groot. Ze hebben alle schoenen in een badkamer gehad, al die tijd. Ik geloof dat ze een moordenaar zoeken en die moet in dit hotel wonen. Ze hebben alle schoenen onderzocht of er een speciaal soort modder aan zat van de plaats van de moord.” „O, wat verschrikkelijk,” zei Lilian. „Dank U wel!”
Ze zocht haar weg terug naar haar tafeltje en dacht snel na: Alle schoenen bijeen gezet in een badkamer... nu pas vrijgegeven. Moordenaar? Klets! Maar wie anders dan de politie ging schoenen nazoeken?...
Lilian stond op en betaalde haar koffie. Haar besluit was genomen. Die koffer moest zonder één seconde uitstel het hotel uit! Bijna alle gasten hadden nu de hall verlaten; met liften en trappen naar de vijfde verdieping. Op een lift wachten?... Er stond een stoet oude dames en heren voor. Eer die allemaal boven waren kon wel een half uur duren!
Lilian zuchtte en begon de trap te beklimmen. Vóór ze op de vierde étage was, suisde er iets langs haar hoofd naar beneden. Een herenschoen, die van de vijfde étage door het trappenhuis naar beneden kwam fluiten. Het schoenengevecht boven was begonnen!

* * *

Arie arriveerde hijgend boven aan de trap, op de vijfde étage, en vond daar Jan Prins, die van het ene oor tot het andere grijnsde. De lange gang van deze verdieping was gevuld met opgewonden hotelgasten. Ieder moest schreeuwen om te worden verstaan en hoe méér ieder schreeuwde, hoe ander de ander moest brullen. Ieder wilde zijn schoenen, maar die lagen ergens aan het einde van de gang; achter de mensenmenigte. Wie die ochtend met een trein of een vliegtuig mee moest, was reeds lang vertrokken, met een ander paar schoenen aan. Er waren enkele ongelukkigen die net maar één paar schoenen bij zich hadden. Die brulden het hardst en waren erg nijdig. Bovendien werden ze rechts en links op hun tenen getrapt door medegasten, die wèl extra schoenen bezaten.

„Er zijn er heel wat behoorlijk nijdig!” zei Arie met voldoening.
„Maar de meeste herrie maken weer die jongelui,” antwoordde Jan. „Die pakken elke kans aan om deining te schoppen.”
Het hotel zat vol met jonge Franse, Engelse en Hol- landse toeristen. Zij liepen rond in shirts en lange broeken, zwaaiden bergstokken en vlaggetjes, hingen soms om elkaars nekken van het lachen en maakten ruzie met verontwaardigde, oudere heren. Een jongeman in plusfour drong zich grinnikend door de menigte heen, naar de trap toe.
„Ze staan met zijn tienen in de badkamer en smijten alle schoenen naar buiten.”
Een meisje achter hem in een geruite rok en een witte trui, proestte:
„Vijftig man in de gang vangen ze op, kijken of het hun eigen schoenen zijn, en smijten ze verder als het mis is.”
Jan en Arie wrongen zich door het gewoel om zelf te kijken. Ze trapten op schoenen, struikelden over schoe- nen en kregen nu en dan een mep met een schoen. In de badkamer, waaruit een gestadige stroom schoeisel naar buiten vloog, zagen zij het rode hoofd van de hoteldetective. Maar al was hij in een cycloon verzeild geraakt... hij had niet hulpelozer kunnen zijn. De gasten trokken hem en elkaar de schoenen uit de han- den en smeten ze elkaar, over de hoofden heen, toe. Tientallen armen staken boven de opééngepakte hoofden omhoog en stemmen brulden:
„Ik heb er al één, Ronnie . ...... Nou nog de andere!” „Gooi hierheen, Bob! Ik heb er al vijftig gekeurd en allemaal mis!”
Jan trok Arie bij zijn elleboog:
„Kom mee, snaak. We gaan Vonnie rapport uitbrengen. Die zal wel springen van ongeduld.”
Arie knikte en wrong zich als een dikke paling door de drukte.
„Ik ga even mijn haren kammen. Wacht op me bij de trap.”
Jan lachte hem uit:
„Aan dat rooie haar van jou valt toch niets te redden.”
Toen Jan bij de trap aankwam, en naar beneden wilde gaan, greep iemand zijn elleboog: hetzelfde blonde meis- je, met de onschuldige, blauwe ogen, van kort geleden. „Haha!” zei Jan. „Bent U al terug? Wilt U Uw koffer hebben?”
Het meisje hijgde, wat geen wonder was, want ze had tien trappen op moeten klimmen. Haar ogen keken hem smekend aan.

„Oh, het is zo’n verschrikkelijke verwarring.......Alles is weer veranderd. Mijn vriendin woont helemààl niet meer hier. Ze is gisteravond al vertrokken. Geen won- der dat haar kamer op slot was......”
„Allicht...... En nu wilde U Uw koffer terug......”
„Maar hij is zo zwaar en ik heb geen tijd, want ik moet meteen nog dringend opbellen...... en ik ken hier nie- mand. Zou U hem voor mij even naar het station willen brengen?”
Zij zocht in haar tasje en haalde er een biljet van een pond uit.
„En als vrachtgoed verzenden aan Miss Sally Fitzpa- trick, station restante Londen?”
Jan repeteerde naam en station.
„Zult U er heus voor zorgen?”
„Ik breng hem meteen in een taxi. Persoonlijk,” beloofde  Jan.
Zij greep zijn arm:
„Kan ik er heus op rekenen? Er zitten papieren in, die wij dringend nodig hebben.”
„Als ik zeg dat deze koffer vóór twaalven op het station is, dan is-ie daar.”
Haar blauwe ogen straalden hem dankbaar tegen: „O, wat heerlijk als je iemand hebt die je helpt...... Ik ga nu gauw.”
Ze rende naar de trap en haar hakjes rikketikten naar beneden over het marmer langs de koperen leuning. Lilian was best met zichzelf tevreden. Was zij even slim geweest om een jongen van achttien die koffer naar buiten te laten brengen! Als er politie bij de uitgang stond, zou die nooit een jongen van achttien ergens van verdenken!......

* * *

Intussen werden de overige diamantsmokkelaars, in kamers 575 en 577, met de minuut zenuwachtiger. Jim en Charles, rokend en brommend, ijsbeerden op en neer. De zwartharige Carlotta paste de ene hoed na de andere op; van louter agitatie.
„Waar blijft die akelige Lilian!” gromde Jim. „Ze zou alleen maar even die koffer ergens veilig neerzetten.” Charles smeet zijn eind sigaret in de wasbak.
„Ik ga kijken!”

Hij rende de deur uit. Tien minuten later was hij terug. Zijn haar hing in de war. Een oog zat half dicht en een mouw was uit zijn badjas gescheurd. Carlotte keek hem aan en begon zenuwachtig te lachen.
„Lach niet, domme gans,” zei Charles, haar met zijn ene goede oog kwaadaardig aankijkend. „Dit hotel is een compleet dollemanshuis.”
Jim staarde hem aan:
„Ben jij in een gevecht geweest?”
„Ja, sufferd Om onze schoenen te vinden.” — Hij liep de badkamer in en plensde water over zijn oog. „Maar je kunt onze acht schoenen met voor 30.000 pop aan diamanten gerust afschrijven.”
Carlotte schrok:
„Wat? Waarom? Heeft de politie ze?”
Charles kwam de kamer weer uit; zijn hoofd afdrogend. Hij zag er wild uit:
„Jullie met je suffe ideeën over politie!......Er is he- lemaal geen politie. Er is alleen een gek geweest, die lollig wilde zijn, en alle schoenen uit het hele hotel bij mekaar heeft gesleept op een badkamer.”
Jim en Carlotta loosden een zucht van verlichting: „Gelukkig!...”
Charles snauwde hen toe:
„Reuze gelukkig! Moet je eens proberen je schoenen terug te vinden! Ze smijten ze de trappen af, gooien ze mekaar naar het hoofd en ze vliegen door de open ramen van het trappenhuis de straat op. De politie is al boven geweest omdat een zware laars boven op een kolonel van de artillerie terecht kwam, die voor het hotel bloemen stond te kopen. De straatjongens staan buiten te wachten tot er nog méér de ramen uit komen vliegen.
En dacht jij dan dat we ze nog óóit weervonden?... Tennis spelen ze ermee en voetbal; op alle verdiepingen. Twee leden van het Lagerhuis staan op de derde étage met golfstokken te proberen wie de hak van een damesschoen het verste kan meppen. Je wordt er gewoon misselijk van!”
Jim trok aan zijn onderlip.
„Goed... laat er een paar het raam uit vliegen. De meeste van de onze zullen we toch wel terugvinden. En elke schoen is 5000 pop!”
Charles grauwde:
„Ga jij maar uitzoeken onder een paar honderd hakken, zolen en neuzen die door het hele hotel heen liggen.” Jim sprong op.
„Als jij het opgeeft ga ik zoeken! Elke schoen die ik vind is 5000 pop!”
Charles, die zijn oog weer bette in de wasbak, keek plotseling op.
„Is Lilian nog niet terug?”
„Nog niet gezien.”
Charles' goede oog sperde zich wijd open.
„Die zal er toch niet met al die...”
Carlotta krijste:
„Vandóór zijn, bedoel je? Dat is net iets voor dat ge- mene kind!”
Ze stonden alle drie stil en staarden elkaar ontzet aan. Ze hadden Lilian alle schoenen met diamanten in een koffer laten pakken... Lilian was er mee de deur uit- gegaan en niet teruggekomen... Carlotta siste tussen haar tanden:
„Al zijn leven heeft die slang van het begin af aan dóór gehad dat de politie er niets mee te maken had. En nou is ze ’m gesmeerd...”
„Met 40.000 aan diamanten!” kreunde Jim. „O, wat zijn we een kaffers geweest!...”
Carlotta begon zich overhaast aan te kleden.
„Maar dat gaat zó maar niet! Kom mee, jullie! Wij gaan die juffrouw achterna. Ze kan nooit een grote voorsprong hebben!”
„Als ze ons beduvelen wilde,” gromde Jim, „en we vangen haar, dan... dan...”
„Knip ik haar eigenhandig al haar haren af!” siste Carlotta.
Vijf minuten later, overhaast aangekleed, stoven Char- les en Carlotta hun kamer uit; op zoek naar Lilian en haar koffer vol schoenen met diamanten. Jim bleef achter.

* * *

Arie bracht de bal aan het rollen, door zijn nieuwsgierigheid. Toen hij op zijn kamer terugkwam om zijn haren te kammen, zag hij daar nog de koffer staan, die Jan van het blonde meisje had gekregen. Het ding zat volgeplakt met hoteletiketten: driehoekige, vierkante en ovale labels in vele kleuren: Rome, Parijs, Brussel, Luik, Londen... Amsterdam. Arie keerde de koffer om, om te kijken naar de labels aan de onder- kant en de inhoud verschoof met rommelend geluid. Arie bleef verbaasd zitten. Wat zat er in?... Hij schudde de koffer. Het klonk als doosjes of borstels... in elk geval losse dingen. En niet zo licht ook. Jan kwam binnen.

„Wat zit jij met die koffer te sollen?”
Arie keek op.
„Wat zit er in?”
Jan keek hem bestraffend aan.
„Gaat het jou één steek aan, wat er in iemand anders koffer zit? Ik moet hem naar het station brengen. Ik dacht dat je je peenhaar moest roskammen.”
Jan ging zelf naar zijn eigen kamer om een andere broek aan te trekken, en liet Arie met de koffer alleen.

Als Arie iets niet begreep, ging hij net zolang zitten plussen tot hij het probleem had opgelost. Wat er in die koffer zat, hield hem bezig. Hij schudde het ding, keerde het om, met zijn oor tegen een hoteletiket aan en trachtte zich voor te stellen wat die losse dingen waren, die heen en weer schoven en dat rommelend geluid veroorzaakten. Hij trok ineens een bos sleutels uit zijn zak en probeerde een er van. Mis. Toch was het een eenvoudig slot. De derde sleutel paste... Arie zat op zijn hurken en staarde neer op een keurcollectie schoenen.
„Jan... Hei, Jan?”
Jan kwam aanrennen; de riem om zijn nieuwe broek dichtgespend en staarde van de schoenen naar Arie. „Wie heeft jou gezegd die koffer open te maken?”
Arie snoof:
„Ik haal er niks uit. Ik kijk alleen maar?”
Jan bromde wat, maar bleef naar de schoenen staren. Dames- en herenschoenen. Keurig in paren.
„Alleen maar schoenen. Niks dan schoenen.” — Arie nam ze op en bekeek ze. „Twee verschillende maten damesschoenen: 36 en 38 en twee herenmaten: 43 en 44. Schoenen van vier personen...” Hij staarde naar Jan. „Zou iemand besmet zijn geworden door de alge- mene schoenenwaanzin? Wie heeft er nu alléén maar schoenen in zijn koffer?”
Jan krabde zijn hoofd. Lilian had hem gezegd dat er in die koffer belangrijke papieren zaten die zij in Londen dringend nodig had. In de hele koffer was geen snipper papier te bekennen.
„Gooi dat ding dicht,” zei hij korzelig. „Voor mijn part stoppen ze een gros badsponzen met zuurstokken in een koffer. Ze hebben mij gevraagd dat ding naar het station te brengen en dat doe ik. Basta.”
Arie begon de sloten dicht te knippen.
„Zou iemand... in die verwarring... deze schoenen ge- stolen hebben en ze nu in veiligheid willen brengen?” Jan keek wat ongemakkelijk. Dat idee was ook al door zijn hoofd gegaan... iemand die in de verwarring schoenen van zijn medegasten had gesnaaid en die nu in veiligheid wilde brengen? Dan zei hij:
„Hoe kan dat nou, idioot! Iedereen zoekt zich een aap naar complete paren en hier liggen alléén maar keurig complete paren in... precies vier maten. Hou nou op met zeuren en geef mij die koffer.”
Arie zuchtte. Hij had altijd spijt als hij een normale verklaring moest nemen voor iets wat er raar uit kon zien. Hij ging naar de spiegel en begon zijn haren te kammen. Jan ging terug naar zijn kamer. Hij was vijf minuten later terug.
„Ga jij nou Vonnie rapport uitbrengen, terwijl ik naar het station ga.”
„Okido.”
Jan ging de nog steeds rumoerige gang af; in de lift naar beneden en de hall door. Tegenover het hotel was een halfcirkelvormig plein met een rij taxi’s. Jan riep er een aan, dook erin, werd met een halsbrekende vaart naar het station gereden, betaalde, begon de trappen van het station te beklimmen en hoorde een kreet. Een blond meisje kwam op hem toe rennen.
„Nee, maar!” riep Jan in verbazing.
Zij kwam op hem af, met haar blauwe ogen wijd open. „O, wat ben ik blij dat ik je kan opvangen! Ik was toch zó bang, dat je die koffer al zou hebben wegge- stuurd naar Londen.”
„Moet je dan niet naar Londen?”
Zij hijgde van het harde lopen.
„Ik ben in één ren door hierheen gekomen... Ik heb opgebeld en mijn vriendin is helemáál niet naar Londen gegaan. Ik moet hier op haar wachten. Ik moet de koffer zelf bewaren!...”
„Wel — hier is-ie,” zei Jan, en overhandigde haar het ding. „Kun je hem dragen? Hij is nogal zwaar.”
Zij greep de koffer en lachte hem lief toe:
„Ja — er zitten dagboeken in van mijn vriendin en nog wat rommel.”
„Geen schoenen?” vroeg Jan. — Hij had het er uitge- flapt voor hij het zelf wist. De lieve trek in haar blauwe ogen werd hard. Zij keerde zich op haar hakken om en riep: „Taxi!”

Een taxi stoof aan. Zij dook erin en de taxi race’de weg. Jan stond het vehikel na te kijken. Was dat meisje toch een schoenendief, zoals Arie had gedacht?...
Een witkiel, die tegen een pilaar van het station stond te leunen, grinnikte:
„Aardig blond kind was dat, mister. Ze stond hier een half uur lang te wachten en ik ben benieuwd op wie. Maar ik had nooit gedacht op iemand als U. U begint al jong.”
Jan bromde wat en wandelde weg. Dus dàt was ook gelogen! Zij had een half uur lang op hem staan wachten... Zij had hem de ene leugen na de andere verteld... Waarom? De oplossing lag voor de hand: Omdat zij zelf de koffer niet uit het hotel had durven dragen!

* * *

Arie zat bij Vonnie; op diens kamer boven de lunch- room om de hoek en bracht verslag uit.
„Er is heibel genoeg, Vonnie... Toen ik het hotel uit- ging stonden er in de hall vier verslaggevers van Blackpoolse en Londense kranten. Eén ervan was met een flitslamp foto’s aan het nemen. Vanavond zul je het verhaal wel in de kranten lezen!”
Vonnie en Johnstone zaten te luisteren; pijpen rokend; de handen op hun knieën!
„Dat is niet zo best,” knorde Johnstone... „Stel je voor, dat die gekke kranten er een lollig verhaal van maken! Weet je wel wat gratis reclame voor een hotel als dit kan dóén?... Van heinde en verre komen ze er op af! Als we niet deksels oppassen gaat dit hotel bloeien zoals het nog nooit heeft gedaan!”
Arie hief wanhopig zijn handen op.
„Dat is jullie eigen schuld... Voor een groot deel komt het, omdat je die stunts net in de vervelendste tijd van het jaar uithaalt... Tussen Kerstmis en Nieuwjaar. We hebben gedaan wat we konden om er een bende van te maken, maar een groot deel van de gasten lacht zich een hoedje en doet braaf mee.”
„Maar hun schoenen zijn zoek of vernield.”
Arie snoof:
„Kan hun niet schelen. De meeste gasten in het „Seaview”-Hotel hebben geld genoeg. Wat kan hun een paar schoenen eigenlijk schelen?...”
Johnstone stond op en begon de kamer rond te hinken; met zijn stijve been op de vloer bompend.
„Van dat plan van ons komt geen slag terecht! Over een week zijn alle nijdige gasten boos vertrokken en het hotel zit weer stampvol met toeristen die op een relletje belust zijn. We moeten wat anders bedenken, en gauw.” Zij bestelden potten koffie. Johnstone ging op bed lig- gen met de handen onder zijn hoofd. Vonnie ging op de vensterbank zitten en staarde naar de straat. Arie ging schrijlings op een oude stoel zitten en peinsde. Zij dachten en dachten... Wat konden ze nu uithalen om alle gasten weg te jagen?... En ze vònden iets!

* **
Jim, de diamantsmokkelaar, kreeg een idée. Hij trok een net pak aan, strikte zijn das, kamde zijn baren keurig en ging naar beneden.
„Ik wil de directeur van dit hotel spreken,” zei hij tegen de chef portier.
De portier, die sinds vier uur die nacht aan één stuk door was lastig gevallen, beet op zijn tong en antwoordde geduldig: „De directeur is niet te spreken, mijnheer.”

Jim bonkte met zijn knokkels op het bureau.
„Maar ik wil hem spreken!”
„Mijnheer, het spijt mij... honderden mensen willen hem spreken. Hij is niet te spreken.”
Jim staarde de portier een moment aan; en boog zich toen over het bureau heen.
„Luister. Als Zijne Majesteit, die directeur van jou, mij niet binnen tien minuten ontvangt, doen ik en tien van mijn vrienden hem een proces aan, dat binnen drie dagen de sluiting van dit hotel betekent. Vertel hem dit, wil je?”
De portier keek Jim een ogenblik strak aan, zei toen: „Een ogenblik,” en verdween door een zijdeur. Hij was een minuut later terug. „Wilt U mij maar volgen?” „O, zo!” zei Jim.
Buster Barclay zat achter zijn bureau — een vermoeid en veel geplaagd man. De hoteldetective zat opzij van hem aan een klein schrijftafeltje.
„U wilt mij een proces aandoen?” vroeg Barclay, de handen op zijn buik gevouwen. Jim zei kort en duide- lijk:
„Mijn vrienden en ik zijn vier paar schoenen kwijt. U bent verantwoordelijk voor onze schoenen. Als door Uw toedoen onze schoenen worden gestolen, zijn alle gevolgen van die diefstal voor Uw rekening. Doordat onze schoenen zijn gestolen, misten wij de trein naar Londen en een zeer belangrijke afspraak. Wij zullen U aanspreken voor tienduizend pond per man, tenzij...” „Tenzij...”
„U zorgt dat die acht schoenen binnen één uur aan mij worden terugbezorgd.”
Barclay stond zenuwachtig op van achter zijn bureau en begon de kamer rond te rennen:
„Is dat alles wat U verlangt? Vier paar schoenen? U kunt van mij onmiddellijk de waarde van die schoenen vergoed krijgen. Direct. Contant.”
Jim zei afgemeten: „Wens ik niet. Ik wil die oorspron- kelijke acht schoenen terug.”

Barclay maakte een weids gebaar:
„Onzin! U hoeft geen genoegen te nemen met Uw oude schoenen. Deze gebeurtenis spijt mij zeer... Ik zal U vier paar van de allerbeste, nieuwe schoenen geven.” Jim haalde de schouders op:
„Dat interesseert mij niet. Ik wil onze e i g e n schoenen terug.”
Barclay staarde zijn detective aan. Die vertrok geen spier van zijn gezicht. Engelsen, hebben hun eigenaardigheden. Het was zeer wel mogelijk, dat deze man persé zijn eigen, oude, ingelopen schoenen wilde en géén nieuwe...
„Ik bied U de dubbele prijs,” zei Barclay moeizaam. „Het dubbele van wat Uw schoenen hebben gekost...” „Kan mij niet schelen... Ik wil...”
Barclay brulde wanhopig:
„Honderd pond. Ik geef U het tiendubbele van wat die schoenen waard zijn als U me nu in vredesnaam met rust laat! Ik kan er ook niets aan doen en...”
Jim werd nijdig:
„Uw honderd pond kan me geen lor schelen. Ik moet mijn eigen acht oude schoenen terug. Dringt dat mis- schien tot U door... ?”
Barclay staarde hem aan en van hem in wanhoop naar zijn detective. De detective doofde een sigaret in de as- bak en zei:
„Wij hebben alle resten schoenen zojuist van de gan- gen laten bijeenzoeken. Zij liggen beneden in een afge- sloten kamer. Mogelijk wil mijnheer daar met mij gaan zoeken?”
Barclay staarde hem verstomd aan, en maakte een hulpeloos gebaar.
„Als U dan met mijnheer hier mee wilt gaan...”
De hoteldetective en Jim verlieten samen de kamer, gingen een smalle gang door en daalden een trap af naar het betonnen souterrain. De detective liep geruisloos; op rubberzolen.
„Vertelt U toch eens,” vroeg hij vriendelijk en zacht, „waarom weigert U een bom geld als honderd pond... en wilt U persé Uw oude schoenen terughebben?” Jim had zijn antwoord klaar:
„Omdat ik een heel speciale voet heb en van elke niet op maat gemaakte schoen krijg ik binnen tien minuten gillende pijn in mijn tenen.”
„Tchk, tchk, tchk,” zei de detective hoofdschuddend en opende de deur van een hok aan zijn rechterhand. Het was een leeg betonnen gewelf en op de cementvloer lag een berg overgebleven schoenen.
Jim bukte begerig en bekeek de berg.
„Je hebt alle kans dat ze hier nog tussen zitten. Maar het is wel goed als mijn vrouw er ook bij is... Ik weet niet precies hoe haar schoenen er uitzagen. En die van haar vriendin evenmin.”
De detective stond naast hem met de handen op zijn rug:
„Heeft Uw vrouw óók al een speciale leest?... En haar vriendin ook?”
Jim keek nijdig op:
„Gaat dat U wat aan? Ik wil mijn eigendom terug. Wie bent U?”
De dikke man met de uilenbril zei zacht en vriendelijk: „Ik ben de hoteldetective.”
Jim zat een ogenblik onbeweeglijk en richtte zich toen op:
„Ik zal even mijn vrouw halen.”
„Zal ik dat voor U doen?”
Jim snauwde:
„Ik zal het zelf doen. Zij is zich waarschijnlijk aan het verkleden.”
Hij repte zich de gang in, en naar boven. De detective zag hem op een hoek verdwijnen, rende de gang door naar een kleine deur, stoof er binnen, greep een tele- foon die daar aan de wand hing, en draaide een kamernummer.
„Is mijn secretaresse daar?... Polly: Zoek in dossier 47-D. Kijk de krantenknipsels na over een bende diamantsmokkelaars die juwelen verbergen in de hakken van hun schoenen. En kijk na welke kamer een zekere Jim Peters heeft. Ik kom dadelijk boven.”

VERRASSINGEN VOOR CARLOTTA EN LILIAN

TOEN de zo onschuldig uitziende Lilian aan het station haar koffer met schoenen van Jan Prins had overgenomen, en in een taxi was gestapt, boog zij zich voorover en gaf de chauffeur een korte order:

„Naar een winkel waar ik wat gereedschappen kan kopen.”
De chauffeur keek haar verbaasd aan in zijn spie- geltje:
„Gereedschap, dame? Lipstick of een nageltang of zo?” Lilian stampte ongeduldig met haar voetje:
„Natuurlijk niet. Een schroevendraaier en een tang.” De taxi draaide de binnenstad van Blackpool in en twee minuten later was Lilian in het bezit van een hamer, een vijl, een kort beiteltje en een schroevendraaier. De chauffeur grinnikte tegen haar:
„Gaat U inbreken, Miss?”
„Ik ga hier op kamers wonen,” zei Lilian. „En ik moet mijn woning inrichten. Ik ben er hier vlakbij. Wat krijg je van me?”
Ze betaalde, want ze wilde niet dat de chauffeur zou weten waar ze heen ging, wandelde enkele straten door tot ze een klein hotel ontdekte, ging daar binnen, huur- de een kamer voor de middag (omdat ze wat wilde uitrusten, zei ze) en smeet de koffer op bed.
„Ziezo,” zei ze tussen haar tanden, draaide de deur op slot en hing een handdoek over de kruk, zodat niemand door het sleutelgat kon loeren. Zij haalde de koffer- sleutel uit haar handtasje, legde de zo pas gekochte gereedschappen op een rijtje op bed, met de bedoeling, daar zo dadelijk de hakken der schoenen in de koffer mee los te breken en de diamanten er uit te halen, opende het kofferdeksel... en staarde in stomme ont- zetting neer op de inhoud:
Drie klerenhangers... een hoofdkussen van het „Seaview”-Hotel... een drietal kleine, withouten kastplank- jes en een paar oude, afgetrapte jongensschoenen! „Die satanse duivelsjongen,” siste Lilian tussen haar tanden. „Die heeft mijn schoenen er uit gehaald en deze rommel er voor in de plaats gedaan!”
Zij was wit van woede. Daar had ze zo prachtig alles voor elkaar... ze hoefde alleen nog de hakken der schoenen los te peuteren, de juwelen er uit te halen en in haar handtasje te doen... en ze zou een fortuin voor zichzelf hebben verdiend. Met de eerste trein had ze kunnen vertrekken en ergens in Engeland of in Europa onderduiken. En nu was een aap van een jongen van zeventien of achttien haar te gauw af geweest! Dat het een streek van Jan Prins was, daaraan twijfelde ze geen ogenblik. Zei Jan bij het station niet smalend „Zitten er geen schoenen in?”... of iets dergelijks. Dat bewees, dat hij in haar koffer gesnuffeld had. Wie an- ders had ze er uit gehaald? En hoe kwam anders dit versleten paar afgetrapte jongensschoenen er in?... Lilian smeet het deksel van de koffer dicht; haar lip- pen vast opeen geklemd. Daar zou die jongen van lusten!...
Zij rende het hotel uit, riep buiten een taxi aan en gaf de chauffeur order: l
„Naar een garage waar ik een auto kan huren!”

* * *
Charles en Carlotta waren intussen al een half uur op zoek naar Lilian. Carlotta was witheet van woede. Charles had in de eerste garage, die hij zag, een don- kere, gesloten auto gehuurd en daarmee reed hij kris- kras door de straten van Blackpool, overal uitkijkend naar een schim van zijn blonde mede-smokkelaarster, die er met een koffer vol kostbare schoenen vandoor was. Ondertussen praatte hij opgewonden met Carlotta:
„Ik kan maar niet geloven, dat Lilian ons zo zou beduvelen!” verklaarde hij. „Ze is natuurlijk die koffer met schoenen in veiligheid aan het brengen.”

„Nou en of!” bitste Carlotta, die het trottoir met valkenogen afspiedde. „Zo veilig, dat wij die koffer nooit terugzien...”
Charles remde, bleef dertig seconden achter een zware vrachtauto hangen, en keek naar de stromen mensen die links en rechts voorbijgleden.
„Hier als een idioot rondrijden is een naald zoeken in een hooiberg.”
„Wat wou je dàn doen? Op een verkeersknooppunt gaan stilstaan?”
Charles stuurde met één hand en krabde met de ander zijn hoofd:
„Het station!” riep Carlotta. „,Natuurlijk! We gaan ergens bij het station parkeren... dan zien we haar al- tijd!”
Charles keerde haastig, stoof naar het station en par- keerde de wagen scheef achter een krantenkiosk, van- waar hij het hele stationsplein kon overzien.
„En als ze binnen is? Wat dàn?”
Charles nam snel een besluit:
„Ik ga het station afzoeken. Wacht jij hier en houd het plein in de gaten!”
„Als ze tenminste niet al weg is,” bromde Carlotta. Charles rende de brede trappen op en hij was nog geen dertig seconden uit het gezicht verdwenen of een knalgele taxi kwam uit de stad aanrollen, passeerde dicht langs de kiosk en... Carlotta schoot overeind in de kussens. Die hoed... dat haar... Lilian zat achterin die taxi!
Carlotta dook achter het stuur, startte en reed weg met een geknars van tandwielen dat alle wachtende taxichauffeurs er een uur later nog pijn in hun kiezen van hadden.
Carlotta gaf gas tot ze een meter of veertig achter de taxi met Lilian reed en minderde vaart. Wat was Lilian van plan?
De volgende minuut bracht het antwoord op dat probleem. De taxi reed de binnenstad van Blackpool in en stopte voor een parfumeriezaak. Lilian klom eruit en ging de winkel binnen. Dat was iets dat Carlotta be- greep. Op de vlucht of niet, haar handlangers bedrie- gen of niet... als een vrouw geen poeder meer heeft, of haar lipstick is zoek, moet de voorraad worden aangevuld. En het gaf Carlotta de kans waar ze op wachtte. Zij schakelde in en stopte vlak achter de taxi, waarnaast de chauffeur heen en weer wandelde, de handen op zijn rug. Carlotta stapte uit en wierp een blik in de taxi. Achterin stond een koffer... Dezelfde koffer waarin Lilian bij haar vertrek de schoenen gepakt had! Carlotta’s hart juichte. Daar was haar kans om Lilian dezelfde poets te spelen die zij had willen bak- ken! Ze trok haar lieftalligste gezicht en vroeg:
„Chauffeur...?”
De chauffeur wendde zich naar haar om. Carlotta wees:
„Die dame, slank en blond, die daarnet binnenging, is een vriendin van mij. Ik zag haar juist uitstappen. Zou U haar even willen vragen, voor mij een doos Antoine poeder mee te nemen?”
Carlotta was een mooi meisje. De chauffeur glimlachte en boog. Hij trapte zijn cigaret uit en ging de drukke winkel binnen. Carlotta aarzelde geen seconde, opende de taxi aan de straatzijde, greep er Lilians koffer uit, sprong er mee in haar eigen wagen, en was de volgende seconde om de hoek van de volgende straat verdwenen. Binnen in de winkel, staarde Lilian de chauffeur ver- stomd aan.
„Antoine poeder meebrengen?... Voor wie dan?”
De chauffeur wees.
„Voor uw vriendin buiten. Een zwarte dame.”
Lilian zei korzelig:
„Ik ken niemand in Blackpool. Ze ziet me voor een an- der aan...” en ging naar buiten, met de chauffeur, om het misverstand op te helderen. Ze kwamen buiten en zagen niets dan hun eigen taxi.
„Wie dan?” riep Lilian ongeduldig.
De chauffeur gaapte naar de plaats waar Carlotta’s huurauto had gestaan.
„Dáár stond haar auto!... Een zwarte dame met een lichtgrijs mantelpak.”
Lilian gaf een kreet.
„Lichtgrijs mantelpak! Carlotta!” — Ze sprong op de taxi af en keek achterin. Haar koffer was verdwenen. Lilian lachte en klemde haar lippen opeen.
„Ik wens haar veel geluk met die koffer vol rommel!” Zij ging in de taxi zitten. „Naar die garage om een auto te huren!”
Ondertussen stoof de zwarte Carlotta langs de hoofd- weg naar het Noorden, in een opgewekt humeur, want zij had nu de koffer; hun kostbare koffer met schoenen... Tenminste... dat dàcht ze.

* * *

Wie was nu eigenlijk de oorzaak van deze schoenenverwarring bij de smokkelaars? Natuurlijk de roodharige Arie Roos, die zijn nieuwsgierige, sproetige neus weer eens in een zaak gestoken had. Toen Jan Prins het hotel verliet om de koffer van Lilian naar het station te brengen, was Arie in galop naar Vonnie gegaan, om rapport uit te brengen over het schoenenoproer in het hotel.
Daarna gingen ze nieuwe plannen bespreken, en pas een half uur later, toen ze het weer over schoenen hadden, sloeg Arie zich ineens voor het hoofd:
„Sukkel dat ik ben! Daar heb ik mijn schoenen ver- geten!”
Johnstone en Vonnie staarden naar de skischoenen, die Arie bij voorkeur droeg en die hij ook nu aan zijn voeten had.
„Die niet!” hijgde Arie, naar de deur rennend. „Die koffer vol, bedoel ik.”

Hij galoppeerde het restaurant door, de hoek van de straat om en de draaideur van het „Seaview”-Hotel binnen. De liften werkten weer ordentelijk en Arie was in een ommezien boven op zijn kamer. Hij trok de deur van de muurkast open, sleepte er zijn eigen, versleten, varkensleren reiskoffer uit, stoomde weer in volle vaart met de lift naar beneden en was binnen vijf minuten terug in Vonnie’s kamer, zijn haren in de war; zijn dik gezicht rood van het rennen. Met een plof smeet hij de zware koffer op het bed.

„Wat nu?” zei Vonnie verbaasd. „Ik dacht dat je iets zei over schoenen!”
Arie knikte puffend en knipte de sloten open. Vonnie en Johnstone keken in een koffer, gevuld met dames- en herenschoenen.
„Dat zijn schoenen,” knikte Vonnie, aan zijn pijp zuigend. „Maar niet van jou, tenzij je dames-avondschoe- nen draagt bij je plusfours.”
„Moeten we dat als oorlogsbuit beschouwen?” infofmeerde Johnstone, een broekspijp optillend en een waslucifer aanstrijkend op zijn kunstbeen.
Arie wees naar de open koffer.
„Zien jullie niks bijzonders aan die schoenen?”
Vonnie en zijn vriend Johnstone begonnen in de dames- en herenschoenen te graaien en bekeken ze van alle kanten.
„Mogen wel eens gepoetst worden,” zei Vonnie.
„Zijn van vier verschillende personen,” concludeerde Johnstone.
Arie keek hen in spanning aan.
„Anders niks bijzonders?”
Vonnie gaf ineens een slag met de handpalm op een schoenzool.
„Ja! Alle zolen zijn versleten, maar alle hakken splinternieuw!”
Arie’s neus wipte van pret en zijn ogen glommen.
„Ik heb je verteld van die vent met dat pistool, die mij bijna buiten westen sloeg in de badkamer, hè?... Die vertelde immers dat een bende diamantensmokkelaars in de hakken van schoenen... Daar komt Jan ineens binnenzeulen met een koffer vol schoenen...”
„Deze koffer?” vroeg Vonnie.
„Nee — die is van mij, maar wèl de inhoud die ze hem gevraagd hadden naar het station te brengen.”
Johnstone sloeg met de vuist op tafel:
„Dàt zijn de schoenen met diamanten! Zo zeker als tweemaal twee vier is. Goed werk, Arie, jongen!”
Vonnie bromde:
„Daar moet je uitgeslapen voor zijn, om meteen te zien, dat alle hakken nieuw zijn, maar de zolen oud! Merken die bandieten nu niet dat hun schoenen weg zijn?” Arie grinnikte slim:
„Ik heb hun koffer gevuld met wat rommel: een paar ouwe schoenen van mij en een hoofdkussen voor het gewicht.”
Vonnie en Johnstone lachten. Vonnie haalde een beitel en een schroevendraaier uit een klein koffertje dat vol zat met raar gereedschap.
„We zullen gauw de proef op de som nemen. Hou die schoen eens effe vast!” Vier tikken met een hamer op de beitel... en de onderste helft van de nieuwe leren hak liet los van de schoen.
„Alsjeblieft!” riep hij en liet hen in de spleet kijken. In de duistere holten der uithollingen in boven- en onderhelft van de hak, glinsterde een diamant, zo helder als glas en zo groot als een knikker.
„Dat is een knaap!” riep Johnstone... „Als ze allemaal zo zijn!”
Vonnie timmerde de hak weer dicht en gooide de schoen in de koffer. Met een bedenkelijk gezicht zei hij
„Dit is een gevaarlijk bezit, jongens... Als die bende erachter komt, wie die schoenen heeft omgeruild...” „Hoe moeten ze daar achter komen?”
„Jou, jonge idioot!” riep Johnstone. „Je hebt een van je eigen oude paren schoenen in hun koffer gedaan... Jongensschoenen!”
Vonnie vulde aan:
„En ze hebben Jan gevraagd de koffer naar het station te dragen!... Dacht je dat ze niet konden uitkienen wie hun dat koopje leverde?” ’
Arie begon zijn hoofd te krabben. Vonnie wees op de koffer:
„Daar zit een fortuin aan diamanten in. Ze zullen voor niets terugdeinzen om dat weer in handen te krijgen. Die koffer moet zo gauw mogelijk weg en ergens ver- stopt worden. Maar waar?”
„In mijn pakhuis,” besliste Johnstone. „Daar staat voor honderdduizenden aan oude legergoederen: gummibo- ten, barakken, vuurpijlen, radiozenders, jeeps... als je daar iets verstopt, vinden ze het in geen tien jaar terug!”
Vonnie klapte de koffer dicht.
„Dan als de weerga naar dat pakhuis van jou. Kom mee, jij, rode slimmerik.”
Arie grinnikte en volgde hem naar de deur. En dat was meteen het begin van het volgende avontuur. 

JAN PRINS LOOPT IN DE VAL!

Intussen had diamantsmokkelaar Jim, op zijn kamer, op zijn vingers zitten bijten, koortsachtig denkend aan de berg schoenen, die in het souterrain op hem lag te wachten. Acht schoenen van hen waren zoek geraakt... met in elke schoen vijfduizend gulden... Het moest al raar lopen wilde hij uit de berg overgebleven schoenen er niet een stuk of zes, zeven terug vinden. Jim liep ongeduldig heen en weer, want hij zat in een lastig parket. Hij was er zeker van dat hij zijn eigen schoenen wel herkennen zou, maar niet de schoenen van zijn vrouw, of van zijn medesmokkelaars. Wie weet nu precies hoe de schoenen van zijn medereizigers er uitzien? Wie kan die uit een anderhalfhonderd andere schoenen zoeken?...
Jim wachtte tien minuten... een kwartier. Geen Charles keerde terug; geen Carlotta en geen Lilian. Jim at één voor één al zijn nagels op en ten laatste hield hij het niet meer uit. Dàn maar alleen gaan en proberen...
Hij daalde af naar de parterre, ging de dienstdeur door en zocht zijn weg door de stenen gangen. Tot zijn op- luchting ontdekte hij, dat de deur van het hok, waar de schoenen lagen, nog openstond. Het licht brandde nog, maar de hotel-detective was nergens te zien. Zo- veel te beter! Jim was er niets op gesteld bij dat werk door de detective op zijn vingers te worden gekeken! Hij ging op zijn hurken zitten voor de berg losse schoenen, stak een sigaret op en begon ordelijk schoen voor schoen te bekijken. Hij keek vooral alle hakken na, want hij wist dat hun diamantschoenen zo goed als splinternieuwe hakken moesten hebben... Hij had geluk. Na vijf minuten vond hij zijn eigen linkerschoen. „Boffen, man!” zei hij opgetogen. „Dat is 5000 pop verdiend.”
Hij begon met ijver verder te graaien, nam één voor één alle schoenen op, bekeek ze en legde de afgekeurde netjes op een nieuwe stapel. Alle schoenen die nieuwe of zo goed als nieuwe hakken hadden, legde hij achter zich. Het ging vlot, want het was verbazend, hoeveel schoenen met afgelopen hakken er tussen zaten.
„Je kunt wel zien dat Engeland niet meer zo rijk is als vroeger,” bromde Jim. „Driekwart heeft scheve hak- ken.”
Hij werkte stoer een uur door. Toen had hij ook zijn eigen rechterschoen gevonden en achter zich een stapel schoenen met nieuwe hakken die ongeveer veertig stuks telde. Hij keerde zich om en ging de stapel be- kijken. Allereerst ging hij de paren bij elkaar zoeken. Het was een aardig spelletje en hij was er heel zoet mee. Hij kreeg vijftien paren compleet, maar hield elf losse schoenen over. Eén en veertig schoenen bij elkaar. Alle met nieuwe hakken. Hij bekeek ze van alle kanten, maar kon niet uitmaken welke paren er van aan Lilian, Carlotta of Charles toebehoorden. Jim zei een paar lelijke woorden en wenste dat hij in het verleden wat meer op de kleding van zijn medebendeleden had gelet. Wat nu te doen? De hakken eraf slopen en ze van binnen bekijken?... Stel je voor dat er iemand binnen- kwam en hem midden tussen de gesloopte schoenen zag!... Men zou lastige vragen kunnen stellen. Al die één-en-veertig schoenen mee naar boven nemen? Nog veel onmogelijker...
Op dat ogenblik ging de deur open en de hoteldetective stapte binnen. Hij merkte droog op:
„Zo, zo. Vlot het nogal?”
Jim zette zijn gezicht zo opgewekt mogelijk en liet zijn gele schoenen zien.
„Mijn eigen paar heb ik gevonden. Maar die van mijn vrouw en reisgenoten kan ik niet thuis brengen.”
De detective stond op hem neer te zien; de handen op zijn rug. Het electrische licht flonkerde in zijn brille- glazen.
„Kunt U bewijzen dat die gele schoenen van U zijn?” Jim staarde hem verontwaardigd aan.
„Denkt U dat ik een paar oude schoenen zou stelen?...” De detective lachte flauwtjes.
„Ik moet U de vraag stellen voor de goede orde. Kunt U werkelijk niet ontdekken welke schoenen van Uw vrouw zijn?”
Hij hurkte tegenover Jim bij de rij van vijftien paar schoenen neer en begon ze om te keren. Hij draaide ze één voor één om en bekeek de zolen met snelle blik. „Waar kijkt U toch naar?” vroeg Jim, ongerust.
„Of er misschien toch geen kamernummers op de zolen staan,” zei de detective zachtjes. „Even mijn neus snuiten......” — Zijn hand ging naar zijn jaszak en kwam er weer uit met een korte, lelijk uitziende revolver. „Handen omhoog, mijn waarde en zeer vlug. Kom, kom, — vlug wat! Handen omhoog en geen grappen.” Jim begon woedend te protesteren.
„Bent U nu helemààl gek geworden!”
„Nee,” zei de detective, zich bukkend en het paar gele schoenen van Jim van de grond oppakkend. „Het is mij bekend dat er lieden zijn die diamanten smokkelen in schoenenhakken.” Hij wees met zijn pistool naar de rij uitgezochte schoenen op de grond. „Al deze schoenen hier hebben nieuwe hakken. Toevallig, hè? Wacht U rustig even hier.........” Hij stapte achterwaarts de deur door, en wierp die een seconde later in het slot. Jim was bleek van woede en schrik...... maar wat kon hij doen?
De detective rende de kamer van zijn directeur, Buster Barclay binnen, kwam hijgend tot staan voor zijn bureau en zette er een paar vuile gele schoenen op.
„Ik heb ze te pakken, mijnheer Barclay!”
De dikke directeur, wiens gezicht er verfomfaaid en moe uitzag na de ellende der laatste twee dagen, vloog uit zijn zetel overeind.
„Wat? Die boeven? Wie zijn het?”
„Beneden zit er een. In de kelder. De rest vang ik ook wel.”
Barclay gromde van diepe voldoening, en balde zijn vuisten:
„Ha...... de schoft! De aterling! Mijn hotel ruïneren! Ik zal hem leren hoempa-hoempa blazen! Ik zal hem leren witte muizen los te laten! Hoempa-hoempa zal ik hem tot hij de groene muizen tegen een wit plafond ziet rennen!” Hij besefte ineens, dat er een paar smerige schoenen op zijn smetteloos bureau stond, nam de frot sigaar uit zijn mond en grauwde:
„Wat moeten die turftrappers hier?”
„Daar zitten ze in!” zei zijn detective opgewonden. „Bel de politie, mijnheer Barclay! Een prachtige vangst!” Barclay staarde hem aan of hij een hoempa-hoempa- orkest van detectives voor zich zag toeteren:
„Wààr zit w a t in? Witte muizen?”
„Diamanten! ...... Kijk maar!”
De detective graaide in zijn zak, haalde er een zwaar knipmes uit, greep een schoen en stak het mes in de zijkant van de hak. Na enig gewrik schoten de spijkers los. Een opening werd zichtbaar. Nog een wrik en een ronde robijn, zo groot als een flinke hazelnoot, rolde over het groene bureaulaken.
„Een robijn!” hijgde de detective. „De smokkelbende waar de politie al twee jaar naar zoekt! Ik heb ze betrapt! Bel de politie op!”
Barclay stond onbeweeglijk achter zijn bureau en slik- te driemaal moeizaam. Zijn ogen werden kleiner en zijn hand tastte naar de overgebleven, nog hele schoen. „Jou idioot!” hijgde hij. „Jou hersenloze gek! Wou je de politie hier nog in halen óók? Is mijn hotel nog niet genoeg in opspraak gebracht?” Zijn hand schoot uit en schudde de bijna nieuwe hak onder de neus van zijn geschrokken speurhond. „Ik zal jou eens wat vertellen! Eén woord over diamantsmokkelaars in mijn hotel tegen de politie en ik smijt je eigenhandig uit de vijfde verdieping en begraaf je onder een berg schoenen. Heb je dat drommels goed begrepen? Ik wens er geen woord over te horen en niemand mag er een woord over horen. Weet je wie die bende zijn? Waar ze wonen?”
„Kamers 575 en 577,” stamelde zijn detective.
„Gooi ze eruit. Binnen vijf minuten mijn hotel uit met pak en zak. En geen wóórd erover! Tegen niemand. Neem méé die schoen.”
De detective klemde de schoenen onder zijn arm, stak de robijn in zijn zak en deinsde achteruit naar de deur. „En de schoenen...... en de diamanten?”
„Meenemen natuurlijk, jou gek!”, brulde de directeur. „Alles eruit. Binnen vijf minuten mijn hotel uit. Geen schandaal hier. Eruit, al moest je de diamanten met een kruiwagen eruit sjouwen. Gesnapt?”
De detective sloot de deur, wiste zich het zweet van het voorhoofd en rende toen terug naar het sousterrain.

* **
Jim de smokkelaar, in het kleine hok, sidderde toen de deur openging. Hij verwachtte een afdeling politie. Het

was alleen de detective.
„Je boft,” zei die. „Pak die twee schoenen mee. Hier is je robijn. Binnen vijf minuten het hotel uit met je hele boel en je kornuiten of we bellen de politie op. Gesnapt?”
Jim staarde hem ongelovig aan.
„Méén je dat?”
„Natuurlijk!” snauwde de detective. „We willen hier geen schandaal hebben. Binnen vijf minuten en mars! Ik kom je halen en escorteer je.”
Jim stoof de gang door met zijn kostbare schoenen en rende naar zijn verdieping. De detective rende ook; de gang door naar een hok ernaast waar lege manden stonden. Hij sleepte er een naar het hok, smeet de éénenveertig schoenen met nieuwe hakken in de mand, sleurde die de gang door naar de vrachtlift en rees naar de derde étage, waar hij zijn eigen vertrek had. Hij gooide zijn jas over de mand zodat niemand kon zien wat er in zat, sleepte de mand zijn zitkamer binnen, hees het ding in een kast en sloop weer naar buiten. „Zie zo,” mompelde hij. „Als ik bof heb ik een goeie dag.”

* **
Jan Prins en de dikke Arie hadden wat veroorzaakt met dat idee om de schoenen van de hotelgasten door elkaar te gooien! Nu was Jan aan de beurt. Toen hij aan het station de koffer van Lilian had overgegeven, was hij naar zijn hotel teruggegaan om wat te eten, want hij rammelde van de honger. Toen dat klaar was, ging hij naar zijn kamer om te wachten op de terugkeer van Arie. Hij zat voor het raam en keek naar het verkeer op straat, toen er op de deur werd geklopt. „Binnen!”
Het was zowaar weer de blonde Lilian.
„Bent U nou nog hier?” vroeg Jan verbaasd. „Is er wéér iets veranderd?”
Lilian sloot de deur en keek hem scherp aan.
„Er is inderdaad iets veranderd. Aan de inhoud van mijn koffer.”
Jan staarde haar met grote ogen aan.
„Aan de inhoud van Uw koffer?... Wacht eens even... U zei me, dat er papieren in zaten...”
Lilian sprak zacht en met nadruk:
„Juist, jou vlegel. Maar jij wist dat er schoenen in- zaten, hè?”
Jan voelde zich een beetje rood worden. Daar had je het geduvel al. Waarom moest die stomme Arie ook in een anders koffer gaan neuzen? Hij zei:
„Ja, dat wist ik.”
„Hoe wist je dat?”
Jan vond het een akelig geval, maar antwoordde naar waarheid:
„Omdat mijn vriend er in gekeken heeft...”
„Ah juist,” zei Lilian. „En waar zijn mijn schoenen gebleven?”
Jan staarde haar aan.
„In die koffer natuurlijk. Ik heb ze er niet uitgehaald! Wat denkt U wel?”
Lilian deed nijdig een paar stappen naar voren.
„Heb ik ze er dan soms uitgehaald?... Weet je wat er in mijn koffer zat?... Een hoofdkussen, wat kleren- hangers en een paar jongensschoenen. Waar zijn mijn schoenen?”
Jans blik vloog naar het bed. Daar lag maar één hoofdkussen op! Er hadden er twee moeten zijn! Dat moest Arie gedaan hebben!... Jan werd kwaad. Was Arie nu helemáál gek geworden om de schoenen uit de koffer van een ander te halen!... Maar hij was ook niet de jongen om een vriend af te vallen.
„Ik snap er niets van,” zei hij. „Het moet een vergissing zijn...”
„Mag ik deze kamer doorzoeken?” vroeg Lilian.
„Ga Uw gang,” zei Jan en wuifde met zijn arm.
Lilian was gauw klaar.
„En de kamer van je vriend?”
„Zoek maar na. Die is hiernaast.”
Lilians lippen werden smaller en smaller. Het was duidelijk dat zij erg nijdig was. Toen zij ook Arie’s kamer had doorzocht, zei ze, met van woede verstikte stem:
„Ik zou dat geval toch wel graag opgelost zien. Ik heb erg op mijn huid gehad van mijn man, want die is al zijn schoenen kwijt. Zou U het hem zelf willen uit- leggen?”
„Maar natuurlijk,” zei Jan (die er op uit was om de zaak zo koest mogelijk te houden, want hij was bang dat Arie een reuze herrie zou krijgen, over die gestolen schoenen. Waarom had die gek van een Arie in vredes- naam die schoenen verdonkeremaand? Waar wáren die schoenen?...) „Waar is Uw man? Ik zal proberen hem alles uit te leggen.”
„Hij wacht op mij in het „Century”-Hotel.”
Jan ging met haar in de lift naar beneden.
„Er staat een auto te wachten,” zei Lilian kort.
Jan had niet veel zin in praten. Hij zat met het geval lelijk in zijn maag. Hij vermoedde dat Arie iets vrese- lijk slims had willen doen, en iets vreselijk stoms had gedáán. Maar misschien kon hij de zaak weer recht kletsen of vanuit het „Century”-Hotel Arie bij Vonnie opbellen en vragen waar die schoenen ergens waren. Voor het hotel stond een auto te wachten.
„Mijn man heeft een auto gehuurd,” zei Lilian. „Kun je auto rijden?”
„Ik rijd altijd de auto van mijn vader.”
„Gelukkig. Rij jij dan. Ik voel me nooit zeker achter een stuur.”
De wagen was een kleine, gesloten Wolseley. Jan gleed achter het stuur en reed weg zonder een schok of stoot. Toen hij in de derde versnelling over de boulevard reed met een gangetje van zestig kilometer, voelde hij in- eens iets hards in zijn ribben. Hij keek opzij.

„Een pistool,” zei de zachte stem van de blondine naast hem. „Kaliber 38. Klein kaliber maar schiet prachtig. Houd je kiezen op elkaar, let op het verkeer en doe precies wat ik je zeg. Heb je dat begrepen?” „O.K., sister,” zei Jan, die een gevoel had of hij in een wilde, Amerikaanse film verzeild was geraakt. „Weet jij al waar mijn schoenen zijn?” vroeg ze gladjes. „Goeie genade!” riep Jan. „Ik heb er waaràchtig geen idee van!”
„Goed,” zei ze. „Rijd maar door en schreeuw niet. Ik zal je geheugen wel opfrissen!”
Jan reed de boulevard af met een gangetje van 60 kilometer, met het pistool in zijn ribben, en dacht: „Daar zit ik in een mooi parket! Wat heeft die verhipte Arie met die schoenen gedaan?”

AVONTUREN IN STORM EN REGEN

Maar voor Arie en Vonnie stond er die middag ook nog een potje op het vuur! Door al die drukte en heibel hadden ze helemaal niet meer gedacht aan die vreemde man, die hen in de afgelopen nacht in de badkamer met een pistool had bedreigd: de man van een concurrerende smokkelbende. Maar die man, die ze zo keurig zijn pistool hadden ontfutseld, had hen heus niet vergeten! Hij had een kamer op de vijfde verdieping, schuin tegenover die van Jan en Arie. Vanaf vijf uur in de ochtend, na zijn terugkeer op zijn kamer, had hij de deur op een kier gehouden en zo uur-in, uur-uit, alles wat er op de gang passeerde, be

spied. Hij wist, wie de leden waren van de smokkel- bende en hij had heel goed gezien, dat Lilian met een zware koffer de gang over zeulde. Een paar minuten later zag hij Jan Prins, diezelfde jongen die met honderden schoenen in de badkamer bezig was geweest, met die koffer terugkomen.
„Haha!” mompelde de spion achter de deur... „Dus hij heeft toch wat met ze te maken! Had ik tòch gelijk! Wat zit er in die koffer?”...
Weer een tijdje later was Jan met de koffer weer de gang af gezeuld en niet teruggekomen. Toen kwam ineens de dikke, rode jongen de gang op gestoven, ging zijn kamer binnen, en kwam er na een paar tellen weer uit, eveneens een zware koffer zeulend. Hij was niet in overjas gekleed, en zag er niet uit als iemand die uit een hotel vertrekt. Wat droegen die jongens in die kof- fer weg?... Schoenen!
De spion had één koffer laten verdwijnen zonder te weten waar die was heengegaan... dat zou hem geen tweede keer gebeuren!...
Arie volgen was een kleine kunst, want de dikke, sproetige jongen liep langzaam met de zware koffer en keek geen ogenblik om. De spion volgde hem over straat en zag Arie „The King George’s Arms” binnengaan. Hij wachtte een kwartier. Daar had je die sproetige jongen weer... met zijn koffer en twee andere mannen... Arie, Vonnie en Johnstone stonden stil voor de trottoirband, wachtten tot er een taxi aankwam en sprongen erin.
„Army Dump Warehouse,” zei Vonnie luid tegen de chauffeur.
De spion, die in het portiek van een winkel aan de over- zijde stond te wachten, hoorde het ook. Hij ging rustig op zoek naar een tweede taxi.

* * *

Het pakhuis van overgeschoten Britse legergoederen lag een eindje buiten Blackpool, in een laagte tussen heuvels, omringd door bomen en struiken. In de oorlog was het een opslagplaats geweest van oorlogsmateriaal. De grote loodsen waren van dun beton met golfijzeren daken en lagen ver uiteen. Om het hele terrein heen was een hoge omheining van dubbel gestekeld prikkeldraad. De taxi stopte voor het hek. Zij klommen er uit en Johnstone begon het hangslot van het hek open te maken, terwijl Vonnie de chauffeur betaalde. Arie droeg de koffer met schoenen en keek met belangstelling naar de enorme bos sleutels die Johnstone hanteerde.
„Elke loods en elk slot heeft een aparte sleutel,” zei Johnstone tegen hem. „We zullen de grootste loods maar nemen — hoe groter de loods, hoe beter verstopt.”
Dwars over een terrein vol vrachtautosporen en kuilen strompelden ze op de grootste betonloods af. Vonnie en Arie samen moesten de zware roldeur opzij duwen. Ze gleed weg met een hartverscheurend gepiep en John- stone draaide de lichtschakelaar om, vlak binnen de deur.
„Grote grutten, wat een uitverkoop!” zei Arie verbaasd. Johnstone hinkte voor hem uit met zijn kunstbeen. „Vroeger was het allemaal ordelijk opgestapeld, maar ik heb zoveel links en rechts verkocht, dat er van alles stukken en brokken over zijn.”
In het midden van de loods stond een oude legerjeep. Daarnaast lag een half opgeblazen rubberboot met nog een paar, die helemaal leeggelopen waren. Stapels balken, palen en rondhouten torenden omhoog naast twee kapotte draaibanken die al begonnen te roesten. In een hoek stond een houten barak, half opgebouwd, maar de rest van de onderdelen had blijkbaar ontbroken. Overal stonden vaten en kisten; sommige open, sommige dicht, met letters en cijfers en namen van legeronderdelen.
„Wat zit er in al die kisten?” vroeg Arie nieuwsgierig. „O, de gekste rommel, die niemand hebben wil,” antwoordde Johnstone. „Vuurpijlen bijvoorbeeld. Onder- delen van auto’s met een fabricagefout; alles is een millimeter te groot en onbruikbaar. Een kist met seinvlaggen van de Navy. Tien kisten met pakjes cigaret- ten die nat zijn geworden van zeewater en onrookbaar. Die kist daar — hij wees naar een grote, met ijzeren banden versierde caisson — bevat vierentwintig complete machinegeweren en onderdelen, die hier hele- maal niet mogen zijn, want wapens mag ik niet kopen of verkopen.”
„Per vergissing tussen geraakt?”
„Natuurlijk. Ik heb er al drie keer over geschreven en gevraagd het ding weg te halen maar het staat hier nog steeds.”
Arie lachte:
„Heb je hier niet per vergissing een kanon of zoiets?” Johnstone begon grinnikend een pijp te stoppen.
„Nee, dat niet. Maar ik verkocht een klant honderd kisten met gehakt in blik en hij belde me een maand later razend op, want er waren twee kisten bij waar luchtafweergeschutgranaten in zaten. Als ze die onvoorzichtig geopend hadden, had hij zèlf wel gehakt kunnen zijn.”
Arie neusde links en rechts tussen kisten met moeren, kisten met aluminium leger-borden, kisten met uniformjassen, vaten met spijkers en gaf ineens een kreet. „Dit is machtig mooi speelgoed!”
Johnstone kwam naar hem toe hinken.
„Wat heb je nu weer gevonden?... O, dat zijn kogels voor kogellagers.”
Arie keek neer in een stevige kist, tot de rand gevuld met glanzende kogels.
„Die prachtige hardstalen kogels zijn toch een hoop geld waard!”
Johnstone trok een gezicht.
„Dat dacht ik in het begin ook. Maar deze partij is gemaakt van staal dat niet goed is gehard. Als je die in een kogellager doet, zijn ze na een maand eivormig of plat. Ik denk dat ik ze maar aan een speelgoedzaak verkoop als knikkers.”
Arie nam een handvol zilveren knikkers uit de kist. Ze waren zo groot als hazelnoten.
„Zijn ze allemaal van dit formaat?”
„Welnee. Er zijn er in alle maten. Sommige nog groter en andere zo fijn als hagel. Die je in fietstrappers hebt zitten, weet je niet?”
Arie knikte. Hij had wel eens de trapper van zijn fiets losgeschroefd en een heidense last gehad om al die fijne balletjes weer precies op hun plaats in de bedding van het lager te krijgen. Hij keek ineens op.
„Zeg, Vonnie... Ik weet een reuze-bak. Waar zijn die hele kleine kogels?”
Johnstone keek bedenkelijk.
„Heb je ze ergens voor nodig?”
„Natuurlijk,” zei Arie. „Maar ik moet ze eerst zien.” Johnstone begon met zijn hoofd scheef de opschriften der kisten te lezen.
„De maten staan op de kisten”...
Ze hadden gauw de kleinste maat gevonden, openden het deksel... en Arie gaf een grom van tevredenheid. De kist was gevuld met kleine, zilverkleurige stalen balletjes, nog fijner dan rijstkorrels.
„Het lijken wel fijne pareltjes.”
Arie schepte een handvol op en liet ze uit zijn palm weer in de kist glijden. „Deze zijn prima.”
Vonnie stond toe te zien zonder er veel van te snappen. „Wat wou je nou met die kogeltjes beginnen?”
Arie keek rond.
„Heb je hier niet een lange oliespuit, een met een lange tuit?”
Johnstone fronste.
„Zoals de machinisten van treinen en boten gebrui- ken? Wacht even.”
Hij verdween achter een stapel dwarsliggers en kwam even later met een splinternieuwe oliespuit terug.
„Overgebleven, want-ie was lek,” legde hij uit. „Bijna alles wat je hier nog vindt is op een of andere manier kapot. Wat goed was is al verkocht. Maar wat moet je er mee?”
Arie schoof de spuitdeksel open, en liet met de hand enkele onsen fijne kogeltjes in de spuit glijden, hield daarna de spuit voorover en de stroom zilveren balletjes kwam uit de lange tuit rollen.
„Aardig spelletje,” zei Vonnie sarcastisch. „En wat zou dat? Wou je daar de kogellagers van locomotieven mee smeren?”

„Kom mee,” zei Arie. „Dat gijntje heb ik een paar jaar geleden eens uitgehaald.”

Hij liep de loods door naar de halfafgebouwde houten barak. Er zaten een paar deuren in en enkele ramen. Arie ging recht op een deur af. Vonnie en Johnstone stonden verbaasd toe te zien. Arie trok de deur open, sloot haar weer en draaide de sleutel om.
„Deur is op slot,” zei hij.
Vonnie Vassar en Johnstone knikten ernstig.
„Dat zien we. Wou je het slot smeren met die spuit?” Arie trok de sleutel uit het slot, hield de tuit van de oliekan even in het sleutelgat, liet wat kogeltjes naar binnen lopen, stapte terug en gaf Vonnie de sleutel. „Wil jij die deur nu eens open maken?”
„Dank je feestelijk,” zei Vonnie. „Dat lukt niet. Als jij fietskogeltjes in een slot laat lopen...” Hij hield ineens op met praten, keek Arie aan, en gaf een schreeuw die door de hele loods klonk.
„Ik snap het! Jij wil fietskogeltjes in de sloten van het „Seaview”-Hotel laten lopen...”
„Sakkerloot!” riep Johnstone. „Dan kan geen mens zijn deur in of uit!”
Vonnie begon bulderend te lachten.
„Wat een pracht van een idée! Hahaha...”
Johnstone waarschuwde:
„Wacht eens even!... Als je er van buiten kogeltjes in laat lopen, kun je dan het slot van binnen tòch niet openen?”
Vonnie schudde het hoofd.
„Een ouderwets slot, zoals dat hotel heeft? Nooit. Je kunt je sleutel aan de buitenkant niet draaien en aan de binnenkant wèl, maar dat helpt niet, want die kogeltjes blokkeren de schuiflip van het slot zelf. En hoe harder je miert, hoe vaster de rommel komt te zitten... Proost, wat een bak!”
Arie zei, met tintelende ogen:
„Ik heb het eens op school gedaan, met Jan samen en ze moesten alle deuren uit de scharnieren lichten en de sloten eruit schroeven, anders kreeg je de ko- geltjes er niet weer uit!”
Op dat ogenblik klonk er achter hen een rommelend geluid en een harde klap. Zij schrokken en keerden zich om... juist op tijd om een man achter een stapel dwarsliggers te zien wegduiken.
„Hij heeft mijn koffer!” gilde Arie. „Grijpt hem, Von- nie! Hij heeft tegen die stapel benzineblikken gestoten!” Zij hadden het geluk, dat zij zich tussen de dief en de nog open deur van de loods bevonden. Johnstone hinkte haastig naar de schuifdeur, zette zijn schouder ertegen en rolde haar piepend dicht.
„Ziezo,” gromde hij. „Die kan er niet weer uit. Nou jacht op hem maken, jongens!” — Hij voegde er fluis- terend aan toe: „Pak ieder een moersleutel. Arie gaat rechtsom en jij linksom, Vonnie. Ik houd de wacht bij deze deur.”
Arie en Vonnie grepen ieder een lange moersleutel uit een kist en begonnen voorzichtig de loods te doorzoe- ken, in een boog om stapels kisten, vaten en balken lopend, om niet onverhoeds te worden besprongen. Het duurde niet lang, of Arie kreeg de dief in de gaten. „Hier zit-ie!” riep hij, en Vonnie kwam naar hem toe rennen. Maar de dief dook weg tussen stapels rommel, en ze verloren hem uit het oog, tot een schreeuw van Johnstone hen aankondigde, dat hij weer vóór in de loods was opgedoken. Met dat spelletje waren ze een kwartier bezig en toen hingen de tongen hen uit de mond.
„Dat we hier ook geen pistool of zoiets hebben,” zei Vonnie korzelig tegen Arie. „Kunnen we niet gauw een machinegeweer in elkaar zetten of zoiets?”
„Hebben we nog niets aan zonder patronen,” pufte Arie. „Waar zit die vent nou?” Johnstone kwam aanhinken. „Daarginds... in die hoek. En daar is het gevaarlijk volgen, want het is een doolhof van lege kisten en plan- ken met smalle gangetjes ertussen en als hij je in zo’n smal gangetje opwacht, tikt hij je buitenwesten voor je erop verdacht bent.”
„Lollig is dat,” bromde Vonnie, die over een los eind touw van een rubberboot was gevallen en zijn arm had opengeschaafd. Hij likte de wond. „Hier zitten we in een loods vol oorlogsmateriaal en we kunnen nog niet eens een stelling van een stapel kisten nemen.”
Toen kneep Johnstone hem ineens in zijn arm.
„Ik hèb het!” fluisterde hij. „Ga ieder aan één kant van die stapel rommel daar in de hoek staan, en houd je moersleutel klaar of licht hem beentje. Ik zal hem eruit drijven.”
„Hoe?” wilde Arie weten, maar Johnstone hinkte al weg. Hij kwam een halve minuut later terug met een grijsgeverfde bus in de hand, waaraan hij wat prutste. Hij legde een vinger op zijn mond, haalde uit en slinger- de de bus met een hoge boog bovenin de stapel kisten en planken. De bus belandde met een plof, rommelde naar beneden tussen de kisten en toen werd het stil. Slechts een licht gesis was hoorbaar.
„Goeie hemel,” zei Arie geschrokken. „Het is toch geen handgranaat?”
„Een traangasbom,” lachte Johnstone. „Wacht maar effe...”
Er klonk gestommel uit het binnenste van de rommelbouwwerk, geproest en gehoest, gestommel van iemand die tegen lege kisten opbotst, en toen kwam hun slachtoffer, met de arm voor zijn ogen, hoestend en blazend, naar buiten wankelen. Ze hadden hem meteen bij zijn kladden.
„Neem mijn zakdoek,” bood Johnstone grinnikend aan. Vonnie trok de arm van de man zijn gezicht weg en Arie gaf een schreeuw.
„Ik ken die vent, ondanks zijn roodbetraande ogen!... Het is die kerel die ons in de badkamer met een pistool bedreigde!...”
Johnstone kreunde:
„Schoenen... alwéér schoenen... Wat zijn we begonnen met die schoenen door elkaar te gooien! Maar waar is onze koffer gebleven?”
Die had Arie gauw gevonden. Toen hij ontdekt was, had de dief die achter een lading pakken stro gezet. „De schoenen zitten er nog in,” rapporteerde Arie. De dief was intussen aardig opgeknapt, zat op een opgevouwen rol zeildoek en veegde zijn ogen af.
„Vertel eens, vriend,” zei Johnstone. „Wat zoek je hier en wat moet je met die koffer?”
De man keek hen nors aan en zei geen woord. Op verdere vragen gaf hij ook geen antwoord. Johnstone haal- de schouders op:
„We binden hem vast en laten hem hier tot hij van gedachten verandert.”
Vonnie vroeg:
„Waarom laat je hem niet lopen?”
„Wat? Nadat hij alles heeft afgeluisterd wat we in het hotel van plan zijn? Als hij directeur Barclay eens gaat waarschuwen? Vastbinden! Tot die grap met de kogel- tjes achter de rug is.”
Ze hadden gedacht, dat hun gevangene wel zou gaan praten als hij zag dat hij zou worden vastgebonden, maar dat deed hij niet. Hij liet zich ruggelings vastbin- den aan een betonnen steunpilaar van het dak, op de rol oud zeil gezeten, en zei geen stom woord.
„We zijn over een paar uur terug,” zei Johnstone. „Misschien is je tong dan wat losser. Schreeuw gerust, want er is hier toch geen kip die je hoort. Adios, Senor!” „Wat doen we met de koffer?” fluisterde Arie, toen ze de deur van de loods dichtschoven.
„In een andere loods tussen de balen stro leggen,” zei Johnstone. Dat deden ze. Vonnie belde uit het verlaten kantoortje een taxi op en tien minuten later waren ze op weg naar Blackpool, met bij zich twee oliespuiten en een linnen zak, vol met fijne fietskogeltjes.

* * *
Het was zes uur in de avond en al donker, toen Arie in het „Seaview”-Hotel terugkwam. Al van verre hoor- de hij lawaai.

„Het schijnt er vrolijk toe te gaan,” mompelde hij, en sjokte op de ingang af. Dat Arie sjouwde was niet vreemd, want hij had zijn broek- en jaszakken vol fiets-kogeltjes, en dat die zwaar zijn, weet iedereen. Bovendien had hij in elke broekspijp zo’n lange oliespuit verstopt, met een touwtje aan zijn bretels vastgemaakt. Dat ging prachtig, want Arie droeg als regenjas een wijde, khakikleurige legercape. Hij pas- seerde zonder enige last de twee portiers, die bij de draaideur stonden te loeren om op te letten dat er geen muziekinstrumenten of koffers met muizen werden binnengebracht. In het hotel leek het wel of er een kermis was. De bar, en de eetzaal zaten stampvol met lachende, vrolijke Blackpoolers en toeristen, die zich thuis of in andere hotels in de dagen tussen Kerstmis en Nieuwjaar groen en geel hadden verveeld en allemaal op het „Seaview-Hotel” afkwamen om ook wat te beleven van de gekke verhalen die nu in heel Blackpool bekend waren. Overal zaten mensen kran- ten te lezen en te grinniken. Arie ging naar de kran- tenkiosk in de hall en kocht twee Blackpoolse bladen. Bij de eerste blik zag hij het al:

„Grappenmakers veranderen „Seaview”-Hotel in Revue-theater”
„Gooi- en Smijtfilm in „Seaview”-Hotel”
„Alle schoenen in Hotel zoekgeraakt”
—Bal op sokken in de Ochtendstond!—

Daaronder kwam een relaas van anderhalve kolom, met foto’s. In de laatste dagen van het jaar gebeurt er nooit wat, want alles houdt vacantie, en de kranten hadden gretig deze kans aangegrepen om wat lollige lectuur te brengen. Arie schoof de kranten in zijn regencape en ging naar zijn kamer. Hij was helemaal niet in zijn sas met de loop der gebeurtenissen. Al die gekke krantenartikelen waren gratis reclame en het gevolg was, dat het hotel nu stikvol zat met op sen- satie beluste Blackpoolers!...
Maar wacht maar! Arie grinnikte. Als hij eenmaal met zijn fietskogeltjes klaar was, zou het wel veranderen! Iedereen vindt het leuk om te lachen, maar niemand vindt het leuk om zijn hotelkamer niet uit te kunnen!...

Arie vond het alleen raar, dat Jan er niet was. Als die intussen was thuis gekomen, en weer weggegaan, zou hij zeker wel een briefje hebben achtergelaten. Dat deed Jan altijd. Arie knoopte zijn kleren los, haalde de oliespuiten te voorschijn, keerde zijn jas- en broekzakken om op een beddelaken en begon daarna zijn twee langtuitige spuiten te vullen met fietskogeltjes. Toen ze beide vol waren had hij nog een paar handenvol over. Die deed hij in een papieren zak, als reserveammunitie. Hij keek op de klok. Zeven uur. Nog geen Jan. Het begon nu werkelijk erg raar te worden!... Arie’s maag, die hol stond van de honger, liet zijn vierde waarschuwend gegrom horen.

„Eerst maar eten,” bromde Arie. „Jan zal zo wel komen.” Hij legde de oliespuiten weg onder het bed en richtte zich juist op, toen er op de deur werd geklopt. Arie keek snel de kamer rond, of er niets te zien was wat niet gezien mocht worden en opende de deur. Een chasseur overhandigde hem een kleine enveloppe: „Voor U, mijnheer Roos.”
Het adres was geschreven in het handschrift van Jan, Met rood potlood was er tweemaal het woord „spoed!” op geschreven en onderstreept. Arie scheurde de enveloppe haastig open.

Beste Arie,

]e hebt mij aardig in de nesten geholpen. Hoe haal je het in je dikke, rode hoofd om die schoenen uit de koffer van dat blonde meisje Lilian te halen? Wat er precies aan de knikker is, weet ik ook niet, maar ze dwong mij met een pistool, met haar mee te gaan omdat ze dacht dat ik die schoenen had. Ik heb vier uur nodig gehad om haar te overtuigen dat ik het werkelijk niet weet. Maar jij hebt die schoenen eruit gehaald, sproetig varken, en er mijn hoofdkussen en wat plankjes voor in de plaats gedaan. Ik ben op het ogenblik nog steeds gevangen en ik mag natuurlijk niet schrijven, waar. Maar zorg dat als de weerga die schoenen terugkomen, anders zie ik je voorlopig niet weer. Brenger dezes moet binnen tien minuten van jou antwoord hebben, anders gaat deze uit het hotel weg. Geef dus direct een kattebel als antwoord mee, wat je denkt te doen, en haal geen grollen uit.

Jan.

Arie was een jongen die machtig snel denken kon als het moest en dit was een geval waarin het bar hard nodig was; dat was duidelijk. Allereerst moest worden gezorgd dat die boodschapper niet wegging, want dan kon het Jan slecht vergaan. Aan een lijntje houden die boodschapper!
De piccolo stond nog steeds op antwoord te wachten. Arie scheurde haastig een vel uit zijn zakboekje en schreef in het Engels:

„Ik weet waar de schoenen zijn en ben bereid ze terug te geven, mits Jan Prins ongedeerd thuis wordt gebracht.”

Hij gaf de piccolo een shilling en vroeg:
„Waar moet je het antwoord heenbrengen?”
De piccolo haalde de schouders op:

„Weet ik niet, mijnheer. Ik heb het van een kellner gekregen en daar moet ik het antwoord heen brengen.” „Ren dan als de hazen,” zei Arie, en mompelde, terwijl hij de jongen de gang zag afdraven: „Dat is een slimme vogel! Gebruikt een kellner als tussenschakel... en ik kan die kellner niet in de gaten houden, want ik weet niet wie de boodschapper is, maar die weet waarschijn- lijk wel dat ik een dikke, sproetige, roodharige jongen ben en hij heeft mij in de gaten lang voor ik weet wie hij is!... Maar wat doe ik nu?

Arie ging op bed zitten en begon te denken dat de stukken er af vlogen. Als puntje bij paaltje kwam, zou hij natuurlijk die schoenen met diamanten en al teruggeven... maar dat was toch wel zuur. Was er geen middel om de kidnappers van Jan Prins te slim af te zijn?...
Een klop op de deur. Een andere piccolo!... Weer met een envelop, waarop in blokletters de naam:
Aree Rose
Kennelijk door een Engelsman geschreven: zijn naam op zijn Engels gespeld. Arie las in het Engels de inhoud van het briefje.

Zet de koffer met de schoenen binnen vijf minuten buiten je kamerdeur en hou de deur dicht. De koffer wordt opgehaald. Blijf een kwartier binnen. Als alles met de inhoud O.K. is, is je vriend vanavond nog vrij.

Arie trapte daar niet in. Hij dacht even na, keerde het briefje om en schreef op de achterkant:

Wie denk je dat ik ben? Gekke Harry? Boter bij de vis en mijn vriend bij de schoenen. Gelijk oversteken.

Hij haalde weer een shilling uit zijn zak voor de piccolo. „Aan wie moet je het antwoord brengen?”
De piccolo stak gretig de shilling in zijn zak.
„Aan de barkeeper, mijnheer.”
Arie smeet nijdig de deur dicht, en schopte boos een kleedje door zijn hotelkamer. Weer een klop op de deur. Arie rukte haar open. Voor zijn neus stond Johnstone. Arie greep hem bij de arm.
„Johnstone... Wat een bof. Luister! Ze hebben Jan gekidnapt.”
Johnstone keek hem onderzoekend aan.
„Ze hebben jou toch geen whisky te drinken gegeven, zeker?”
„De diamantsmokkelbende,” zei Arie wanhopig. „Doe niet zo stom. Ik heb die koffer met schoenen en juwe- len. Zij dachten dat Jan hem had en nu hebben ze Jan te pakken. De tussenpersoon zit in de bar. Vlieg met de lift naar beneden ga naar de barkeeper en let op. Een piccolo gaat net weg met een briefje voor de bar- keeper en die geeft het weer aan de tussenpersoon. Snap je?”
„En òf,” zei Johnstone grimmig. „Die boodschapper weet waar Jan ergens is natuurlijk en dan branden we Jan los, al moesten we er een tank voor gebruiken.” Hij hinkte zo snel hij kon de gang af, pikte juist een lift die naar boven kwam, gaf geld aan de liftjongen en drie tellen later suisde hij naar beneden, ondanks de protesten van drie aansnellende gasten, die bleven wachten.
Arie beende op en neer door zijn kleine hotelkamer, op zijn knokkels bijtende. Als Johnstone maar op tijd was om te zien aan wie de barkeeper dat briefje door- gaf! Arie ging op bed zitten, de armen om zijn knieën en staarde naar de langzaam rondkruipende wijzer van de electrische klok. Vier minuten... vijf... zes... zeven... De telefoon op het tafeltje naast bed rinkelde. Arie graaide naar de hoorn.
„Met kamer 590... Johnstone?... Heb je het gezien?... Goed werk! Wie is het?... Een blond meisje?... Wat doet ze nu?... Ah, ze zit te denken. Houd haar in de gaten!... Ja; ik wacht hier boven.”
Dus het lastigste was gelukt. De tussenpersoon hadden zij te pakken. Nu maar het spoor van de tussenpersoon volgen, want die moest hen bij Jan brengen!

* * *

Intussen was er in een ander deel van het „Seaview”- Hotel óók een machinerie in beweging gekomen. Toen die ochtend directeur Barclay aan zijn hotel-detective beval, te zorgen dat de diamantsmokkelbende binnen vijf minuten de deur uit was gezet, was enig gestrubbel het gevolg geweest. Want van de vier man sterke bende was er maar één aanwezig! Lilian was niet in het hotel, Carlotta evenmin, en Charles ook niet. Dus Jim was op zijn eentje, met alle bagage van de vier, door de achterdeur de straat op gezet. Hij hoefde niet eens zijn rekening te betalen!
Maar daar bleef het niet bij. Een modern hotel heeft een onzichtbare inlichtingendienst, die zeer precies werkt. Tien minuten nadat Jim op straat stond had de portier opdracht dat de gasten van kamers 577 en 575 niet meer in het hotel zouden worden toegelaten. Hotelportiers hebben buitengewoon goede geheugens voor gezichten. Eén minuut nadat Lilian die avond door de voordeur binnenkwam, ging er een telefoontje naar de kamer van de hoteldetective, dat de blonde dame, lid der diamantsmokkelbende van kamer 577, zojuist was binnengekomen. De hoteldetective was echter door het hotel aan het zwerven en het duurde even voor hij de boodschap kreeg...
En zo kwam het, dat juist, toen Lilian Arie’s briefje had ontvangen, en na zat te denken, wat nu te doen, een piccolo haar kwam melden dat een heer haar wenste te spreken. Lilians hart miste zowat een slag van schrik. Had die drommelse aap van een jongen het in zijn hoofd gehaald de politie erbij te halen? Zij snapte meteen dat zij het met weglopen nooit beter kon maken, stond dus op en ging de hall in.
Johnstone ging haar achterna. Hij kende de hotel- detective niet, en wist helemaal niet wat er aan de hand was. Hij zag Lilian begroeten door een net ge- kleed heer, even met hem praten en daarna meegaan naar een deur waarop stond: „Kantoor”.
„Ah,” zei Johnstone tegen zichzelf, „een of ander akkefietje. Die is zó terug”...
Lilians whisky stond nog op de bar. Er was alle reden om aan te nemen, dat zij hier terug zou komen. Maar Johnstone was een voorzichtig man. Hij ging aan een tafeltje zitten vanwaar hij de deur met „Kantoor” er op kon overzien.

Hij wachtte tien minuten... twintig... een half uur. Arie Roos, boven, liep zich van ongeduld zowat op te eten, maar Johnstone durfde niet op te staan om naar Arie’s kamer te bellen, uit vrees dat bij die blonde juffer zou missen als ze naar buiten kwam. Maar ze kwam er helemáál niet meer uit, want de hoteldetective had haar onmiddellijk gezegd dat bekend was dat zij tot een diamantsmokkelbende behoorde. Lilians pro- testen hielpen niet. Ze kwam niet eens meer in de hall terug, werd door enkele gangen naar achteren gebracht en stond binnen vier minuten in de smalle, donkere straat waarop de achteruitgang van het „Seaview”- Hotel uitkwam. Daar stond ze een ogenblik en huilde tranen van woede... Maar Lilian was een vrouw die niet gauw opgaf. Ze liep een paar straten door tot ze een lunchroom vond met een goede geluiddichte telefooncel, zocht het nummer van het „Seaview”-Hotel op en zei:

„Mag ik de kamer van mijnheer Roos?”

* * *

Arie’s telefoon rinkelde. Hij stond zich al een half uur te verbijten en graaide naar de hoorn.

„Kamer 590. Roos hier.”
„Hier ben ik weer,” zei een heldere vrouwenstem. „Het hotel werd me te gevaarlijk... Ik bel nu maar op, en dat onderhandelt sneller ook. Spreek in telegram- stijl...
Waar is mijn schoeisel?”.
„Waar is mijn vriend?”
„Voor jou een vraag — voor mij een weet.”
Arie dacht weer snel na. Had Johnstone deze juffrouw gevolgd? Was hij op het ogenblik waar zij was?... Hij hoorde de deur van zijn kamer opengaan en Johnstone trad binnen. Arie schrok zich een aap, legde zijn hand op de hoorn en fluisterde:
„Ben je haar kwijt?”
Johnstone maakte een wanhopig gebaar.
„Ik weet niet waar ze gebleven is!”
Arie wees op de hoorn: „Ik heb haar aan de lijn! Houd je mond en laat mij praten!” — Hij nam de hand van de telefoon en zei:
„Zo schieten we natuurlijk niet op, juffrouw. Ik heb de schoenen in elk geval niet in het hotel.”
„Waar dan?”
Arie besloot alles op alles te zetten.
„In een gebouw aan de rand van Blackpool.”
„Wat voor gebouw?”
„Een leeg gebouw. Onbewoond.”
Zij zei met een harde stem:
„Ik moet die schoenen vanavond nog hebben en houd me niet voor de gek, of het zal slecht met je vriend aflopen.”
Arie voelde zijn hart bonzen.
„Goed. Accoord. Ik zal ze geven. Wat moet ik doen?” Zij zei langzaam en duidelijk:
„Ga over de boulevard lopen aan de strandzijde. Zorg dat je alleen bent. Goed begrepen? Geheel alleen. Geen politie of vriendjes, want daar trap ik niet in. Ik zal je daar oppikken.”
„Hoe?” vroeg Arie.
„Dat zul je wel zien. En word niet ongeduldig, want het kan wel even duren voor je me ziet verschijnen. Gesnapt?”
„Gesnapt,” zei Arie.
„O.K.” — Een klik en de lijn was dood.
Johnstone had meegeluisterd met zijn oor tegen de hoorn. Hij zei geestdriftig:
„Dáár gaan we samen op af! Die juffer zullen we een koopje leveren.”
„Daar ga ik alléén op af,” zei Arie vastberaden.
Johnstone staarde hem aan.
„Ben je dol geworden?”
Arie schudde het hoofd.
„Als ze jou in de gaten krijgt, riskeer ik Jan zijn leven. Ik ga alleen. Ik heb met muiters gevochten en andere bandieten. Ik kan heus wel een juffer aan. En klets nou niet langer, want ik ga. De tijd is kostbaar.”
Arie stak het pistool dat hij de nacht tevoren op de man uit de badkamer had veroverd, in zijn zak, deed zijn regencape om en verliet het hotel.

* * *

Arie wandelde bedaard de draaideur van het „Seaview”-Hotel uit en de boulevard op. De wind was opgestoken en dikke wolken bedekten de lucht. Arie’s khakikleurige regencape fladderde wild om zijn benen en op de boulevard was bijna geen mens te zien, want de wind was ijzig koud. Met tussenruimten van onge- veer vijftig meter brandden booglampen aan hoge, ijzeren masten en aan de landzijde van de lange boule- vard pinkten honderden lichten van hotels en woon- huizen. Arie schoof zijn handen diep in zijn broekzak- ken en bereidde zich voor op een lange wacht. Hij wan- delde onder de booglampen, want hij snapte wel, dat ergens — hij had geen idée, waar — Lilian hem vanuit het duister in de gaten hield, en hem in de gaten zou houden tot ze zich zeker voelde, dat Arie alleen was en niet op een afstand door vrienden of politie werd gevolgd. Terwijl hij in de ijzige, fluitende wind op en neer liep, had Arie de kans om te piekeren over wat hij nu zou gaan doen. Vast stond, dat hij Jan Prins vrij moest krijgen. Al moest hij er desnoods die schoenen met diamanten voor afstaan. Maar het mooiste zou zijn, als hij de diamanten kon houden en tòch Jan vrij krijgen...
En al lopende, met een neus die ging druppen van de koude wind, kreeg Arie een goed idee. Hij haalde, onder zijn wijde regencape, zijn pistool te voorschijn, en begon in zijn zakken te zoeken naar een eindje stevig touw. Hij had geen touw. Arie prevelde een lelijk woord en doorzocht opnieuw zijn kleren. Hij had altijd stukjes touw in zijn zak...
Een minuut later ervoer hij weer eens dat een eindje touw, net als een doos lucifers, iets is dat je nèt dan niet bij je hebt als je er het hardst om verlegen zit. Maar geen nood. Arie bukte zich, maakte zijn schoen- veter los en trok die uit de gaatjes. Hij begon weer te wandelen, trok onder zijn regenmantel de veter door het ringetje aan de kolf van het pistool en knoopte de eindjes aan elkaar. Achterin zijn regencape, aan de binnenkant, zat een lusje, waardoor je een koord kon halen om de cape dicht om je middel vast te snoeren. Arie haalde de veterlus door dat lusje, en sloeg het losse eind om het pistool heen. Toen hij het wapen losliet, hing het achter zijn rug recht naar beneden aan de binnenkant van de jas.
Hij was daar net mee klaar, toen hij achter zich een auto hoorde aankomen. Dat was niets bijzonders, want er waren hem wel meer auto’s gepasseerd. Maar deze reed nogal langzaam en vlak langs de trottoirband. Arie bleef onder de booglampen lopen. Op het ogenblik dat de radiator van de auto hem inhaalde zei een vrouwenstem:
„Blijf staan en draai naar me toe.”
Arie bleef braaf staan en maakte een kwartslag naar de straat toe. Het portier van de wagen was naar beneden gedraaid en in de bestuurdersplaats zat een vrouw.
„Knoop je jas los,” beval ze.
Arie knoopte zijn regencape los, en sloeg die wijd open, met zijn handen de vóórslippen vasthoudend, zodat hij er uitzag als een in de wind fladderende vleermuis. Het pistool voelde hij tegen zijn rug bungelen.
„Geen trucjes — geen dubbele bodem,” zei Arie met zijn eerlijkste gezicht.
Het blonde meisje — en geen lelijk meisje ook, zag Arie nu — schoof over de zitting naar hem toe, opende het portier en sloeg met de hand op de zij- en borst- zakken van Arie’s sportpak. Arie dankte de hemel dat hij zijn pistool achter zijn rug had gehangen.
„O.K.,” zei de blondine. „Ga naast me zitten.”
Arie dook in de wagen en drukte met zijn rug het pistool diep in de kussens. Het meisje startte meteen en reed met een kalm gangetje de boulevard af. De wind rukte aan de linnen kap van de auto en even later begon het te regenen. Zij zette haar ruitenwisser aan. „Bent U nu wel zeker dat ik niet gevolgd word?” vroeg Arie spottend. Zij keek recht voor zich uit door de regenstriemen die helder lichtten in de koplampen. „Dat weet ik gauw genoeg,” antwoordde ze kort.
„Hoe dan?” vroeg Arie nieuwsgierig.
„Dat zal ik je laten zien.” Zij sloeg een zijweg in en reed van de boulevard weg, landinwaarts. Arie hield haar van opzij in de gaten en zag dat zij voortdurend in het spiegeltje keek, of zij niet werden gevolgd. Enkele minuten later reden zij door een buitenwijk van Blackpool, en dan sloegen zij een ouderwetse, typisch Engelse landweg in met aan weerszijden bomen en hagen. Die weg reden ze een minuut of twee af; toen schakelde Lilian plotseling haar lampen uit en reed heel voorzichtig in het donker verder. Als zij goed uit- keek, kon ze precies sturen langs de witte koppen van de paaltjes aan weerszijden. Dat grapje duurde een minuut of wat. Opeens zei ze:
„Ergens rechts moet een zijweg zijn.”
Arie tuurde en tuurde.
„Ja — hier!”
Lilian gooide het stuur om, en de auto dook de zijweg in, reed een meter of tien door en stopte.
„Wachten,” beval ze met zachte stem.
Arie zat onbeweeglijk en luisterde. Hij hoorde niets dan het suizen van de wind in de boomkruinen en het doffe trommelen der regendruppels op het dak en motorkap.
„Waarop wachten we hier?”
„Kijken of soms een van jouw vriendjes ons heeft ge- volgd,” zei Lilian liefjes. „Maar ik geloof nu wel dat het goed zit. Anders had hij allang hier moeten zijn.” Zij schakelde de felle koplampen in, startte de motor, en stak een sigaret op. Zij bood er Arie geen en Arie viste zelf een verfrommeld pakje uit zijn zak.
„Nu zaken doen,” zei ze. „Waar zijn die schoenen?” „In een oud pakhuis op een andere weg buiten Black- pool.”
„Is er iemand in dat pakhuis?”
„Geen mens,” loog Arie vlot, hoewel hij drommels goed wist, dat de vroegere eigenaar van het pistool, dat hem in zijn rug drukte, daar aan een betonpaal gebonden zat. „Als je me voor de gek houdt zal het je slecht vergaan,” waarschuwde ze, achteruit rijdend naar de hoofdweg.
„Ik zou niet durven,” zei Arie zoet en lachte inwendig. Zij reden terug door het centrum van Blackpool. Arie kende hier weg noch steg en had enige moeite met het vinden van de weg naar Johnstone’s Army Dump, maar ten laatste herkende hij de straat die erheen leidde en toen ging alles gemakkelijk. Het begon alleen hoe langer hoe harder te regenen. De druppels spatten met stralen van de motorkap af toen zij met een gange- tje van zeventig kilometer over de weg spetterden.
„Hoe haal je het in je hersens, die schoenen in een pakhuis te verstoppen?” vroeg Lilian.
„Ik vond het hotel niet veilig genoeg,” antwoordde Arie droog. „Een eind verder, na de bocht linksaf, zie je een prikkeldraadhek aan je linkerhand. Dat is de Dump.”
Drie minuten later stopte de wagen voor het met een zwaar hangslot verzekerde hek van de dump. De regen ruiste neer en dat vond Arie wèl zo prettig, want hij was er niet zeker van, of de aan zijn betonpaal vastgebonden spion, die nu wel honger zou krijgen, niet af en toe een brul los zou laten.
„Het ziet er hier machtig verlaten uit,” merkte Lilian op. „Hoe komen we daarbinnen?”
„Door het prikkeldraadhek,” zei Arie kort, de wagen uitstappend. „Er zit niets anders op, want Johnstone heeft de sleutel en die wil je er vast en zeker niet bij hebben.”
„Daar kun je van op aan,” beaamde Lilian.
Zij stapte nog niet de auto uit, maar keek links en rechts in het pikkeduister, en scheen het nog steeds niet erg te vertrouwen. Zij had nu wel heel slim zich ervan vergewist dat zij door niemand waren gevolgd, maar die dikke, sproetige jongen had net zo goed de politie kunnen waarschuwen dat hij naar deze dump zou komen... Arie was ondertussen bezig het prikkeldraadhek te bekijken en kwam met een bedenkelijk ge- zicht teruglopen.
„Dat is me een bak! Dat prikkeldraad zit hier zo dicht bij elkaar dat er nog geen hond door kan. We zullen

er een paar draden af moeten trekken.”
„Draden van dat hek aftrekken?” riep Lilian, die nog steeds droog in de auto zat. „Wat denk je dat ik ben? Een olifant?”
„Met de auto,” zei Arie kort. „Er ligt een oud stuk touw langs de weg daar.”
„Hoe wou je dat doen?”
„Laat mij maar even achter het stuur zitten. Schuif op.” Lilian redeneerde dat, als dit een valstrik was, ze het binnenkomen vast niet zo lastig zouden hebben ge- maakt, schoof opzij en liet Arie achter het stuur krui- pen. Die had van het ogenblik dat hij buiten de wagen was, snel gebruik gemaakt om zijn pistool los te knopen en het ding weer in zijn broekzak te laten glijden. Hij reed de wagen schuin van het pad af, tot de voorbumper bijna tegen het prikkeldraadhek stond, sloeg het nat eind kabel dat hij gevonden had een paar maal om bumper en prikkeldraad, legde er een platte knoop op, kroop weer achter het stuur, zette de versnelling in zijn achteruit en gaf gas. De motor gromde... het hek kreunde... de achterwielen slipten even door... toen vlogen de krammen uit de palen. Een viertal draden werd naar buiten getrokken en liet een behoorlijk gat vrij.
„Asjeblief,” wees Arie, trok de handrem aan en zette de motor af.
„In naam van Oranje; de Poort is Open.”
Lilian aarzelde even, en zei toen:
„Ik kan hier best blijven zitten. Ga jij er maar door. Je kunt toch alléén die koffer schoenen wel halen?” Maar dat was de bedoeling van Arie helemaal niet. Hij haalde het pistool uit zijn broekzak, schoof de zekering eraf en hield het wapen naast zich op zijn buurvrouw gericht:
„Je bent wel slim, tantelief, maar toch niet slim genoeg. Ik vrees dat je mooie permanent in de regen zal be- derven, maar dat moet maar. Hup... door dat gat heen!” Lilian staarde hem met wijdopen, blauwe ogen aan. Arie greep haar handtas, voelde er met de hand in en vond haar klein pistool, dat hij in zijn zak stak.
„Kom kom, vlug wat,” drong hij aan. „Ik heb de hele nacht niet.”
„Pah,” zei ze. „Je maakt mij niet bang met een sigarettenaansteker.”
Arie hief zijn pistool op en vuurde. De vlam van het schot verlichtte haar verschrikt gezicht. De halve ciga- ret die zij in haar mond had gehad, was in flarden geschoten. Een rafelig eindje stak nog tussen haar rode lippen.
„Een sigarettenuitdover,” grinnikte Arie. „En ik kan goed mikken ook. Vooruit, zus.”
„Iemand heeft dat schot gehoord!” siste ze, het stuk cigaret wegwerpend door het open portierraam.
„Lauw kans,” zei Arie kalm. „Bij deze wind en in deze druisende regen hoor je het nog geen vijftig meter ver weg. Zeker niet, als je binnen in een auto schiet. Voor- uit, zus!”
Lilian, trillend van woede, klom de regen in, bukte zich en sloop door de opening tussen de prikkeldraadstren- gen. Arie volgde haar op de hielen. De lichten van de auto verlichtten de grote roldeur van de centrale loods. Hun schaduwen vielen op de deur als twee reusachtige poppen uit een schimmenspel. Daar stond Arie. Wat nu? „Blijven we hier staan tot we de grond ingeregend zijn?” snauwde Lilian. Een vrouw wordt over niets zo boos als het ruineren van haar toilet. Lilian’s blonde haar hing nu al onder haar fluwelen hoedje uit als slappe vitrage.
„Dan maar door een raam,” bromde Arie, en liet Lilian voor zich uit lopen, om de loods heen. Het plaatijzeren dak stak buiten de wanden uit en gaf wat beschutting tegen de regen. Op hoofdhoogte waren ramen, met gaas ervoor.
„Doorlopen,” beval Arie.
Vijfentwintig pas verder, bij een uitbouw had hij geluk. Een klein raampje, van een kantoortje of zoiets, had geen gaas voor het glas. Arie timmerde het eruit met de kolf van zijn pistool.
„Hup zuster... doe eens wat gymnastiek.”
Lilian keek hem een ogenblik aan of ze hem wou vermoorden, zette haar handen op het kozijn, schopte nijdig achteruit tegen Arie’s schenen (alsof ze het per ongeluk deed) en gleed onhandig naar binnen. Arie was vlak achter haar. Ze stonden met zijn tweeën in een hok van vier bij vijf en voor een gesloten deur. „Het is hier tenminste droog,” zei Lilian.
„Steek een lucifer aan,” bromde Arie.

Lilian gebruikte haar zilveren aansteker. Er stonden twee lege kisten. In een hoek lag een massa stro met een kist ernaast, waarop een stomp kaars. Het zag er hier uit of er ooit iemand had overnacht. De deur die naar de loods zelf moest leiden, was met een sleutel gesloten. Maar wat Arie belangrijker vond, was: in een hoek lag een rol pinkdik touw. Lilian nam een kam uit haar handtas en begon haar permanent te fatsoene- ren. Arie pakte de rol touw, maakte achter haar rug een lus in een einde, mikte even, wierp de lus over haar hoofd en trok aan. De lus ving een van haar armen en snoerde die vast. Van het korte ogenblik van haar ontsteltenis maakte Arie snel gebruik. Hij rende twee keer om haar heen, gooide tweemaal een slag om haar hals en voor ze haar positieven bij elkaar had, zat ze in het touw gewikkeld. Arie lichtte haar beentje, liet haar in het stro vallen, en draaide enkele slagen touw om haar enkels.
„Hou maar op met spartelen,” zei hij. „Er zal je niets gebeuren. Ik wil je alleen even secuur vastbinden en weten waar mijn vriend Jan is.”
Lilian hield op met schoppen, keek hem een ogenblik aan, en liet haar hoofd terugvallen in het stro.
„Dacht je soms dat ik je dat vertellen zou? Hahaha!... Zie dat zelf maar uit te vissen.”
„Best,” zei Arie en gebruikte een stuk touw om haar ellebogen bijeen te trekken.
„Ik heb vannacht nog ander werk te doen. Hier ben je voorlopig veilig. Maar ik zal je wat gezelschap bezorgen...”
Hij nam Lilians aansteker die gevallen was, liep naar de tussenkamer die naar de loods leidde en bekeek het slot. Een eenvoudig deurslot. Arie trok zijn pistool, mikte op het hart van het slot en trok af. De knal da- verde door het hok. Het slot vloog uit de deur en de deur waaide piepend open.
„Kom tante,” zei Arie, pakte haar bij een eind touw en sleepte haar, op een bos stro, de loods in. Met de aan- steker vond hij snel een schakelaar die een enkele plafondlamp deed ontbranden. De concurrerende spion zat nog steeds op zijn rol zeil, aan de betonpaal gebon- den. Arie trok Lilian naar een pijler tegenover hem, zette haar ruggelings ertegen, gebruikte de rest van het touw om haar vast te binden, en bekeek zijn werk met voldoening.
„Kunnen jullie samen praten,” zei hij opgewekt. „Ik hoop niet dat mevrouw bang is van muizen, want die zitten hier, geloof ik. Over een uur of wat komt een vriend van me jullie voorlezen. Goede nacht.”
Lilian riep wat en de spion schreeuwde, maar Arie had wel wat anders te doen. Hij deed het licht uit, klom naar buiten, draafde door de regen naar Lilians Wol- seley en twee minuten later was hij, in de beste stem- ming, op weg naar Blackpool. Er was werk aan de winkel en Vonnie moest maar zien hoe hij Lilian aan het praten kreeg. Dat was geen werk voor Arie.

* * *

Johnstone was een practische vent, met een nuchter hoofd. Toen Arie op zijn eentje, met een pistool in zijn zak, de stormachtige boulevard was opgegaan om Li- lian te ontmoeten, had hij even zijn hoofd zitten krabben. Hij vond het eigenlijk maar zo-zo, om een jongen als Arie alleen te laten met een diamantsmokkelaarster. Maar prakkizeren zou hem ook niet helpen en hij besloot, de tijd van wachten nuttig te besteden. Hij dook onder Arie’s bed en haalde er een van de lange oliekannen uit, gevuld met fietskogeltjes.
„Even proberen,” zei hij, ging naar een asbak, hield de tuit omlaag en grinnikte tevreden toen een straal fijne kogeltjes in de bak rinkelde. Het was een koud kunstje om met dit instrument een dosis van die balletjes in een deurslot te laten stromen. Maar wat duivel!... Als hij de gang op liep en bij elke deur bleef staan met een oliekan... Was er geen methode om die oliekan te camoufleren?
Johnstone sprong op en trok Arie’s klerenkast open. Daar hing een pracht van een badjas. Johnstone zelf was nogal klein van stuk. Hij trok Arie’s badjas aan... de mouwlengte was prachtig! Hij nam de oliekan, schoof die in zijn mouw en liet de tuit tussen zijn vin- gers uitkomen. Het werkte fantastisch. Met zijn vin- ger kon hij de tuit dichthouden en nam hij de vinger weg, dan stroomden de kogeltjes eruit. De buik van de oliekan maakte een rare bobbel ergens bij zijn elle- boog, maar Johnstone wist dat prachtig te camoufle- ren met een badhanddoek die hij over zijn arm hing. Hij kleedde zich uit, trok Arie’s badjas aan, en ging op bed een romannetje lezen. Hij bleef lezen tot elf uur. Arie was nog niet op komen dagen. Johnstone oor- deelde dat hij maar beginnen moest, schoof de oliekan in zijn mouw, hing de handdoek erover, pakte de sleu- tel van Arie’s kamer in zijn andere hand en slofte de gang op.

* * *

Smokkelaarster Lilian zat toen al vastgebonden in Johnstones loods, al wist Johnstone zelf dat nog niet.
Maar wat hadden intussen de andere smokkelaars ge- daan? Zij waren elkaar kwijtgeraakt, omdat ze, behalve Jim, hun best hadden gedaan elkaar te bedriegen. Jim was vroeg in de middag door de hoteldetective eruit gegooid, met alle bagage van zijn vier reisgenoten. Hij stond even raar te kijken, maar deed al gauw het verstandigste wat hij kon doen: hij huurde een kamer in een hotel verder op de boulevard, bracht daar alle ba- gage heen en ging op zoek naar Lilian, Carlotta en Charles. Hij liep eerst twee uur lang door Blackpool te zwerven, werd machtig moe en zag niemand die hij kende. Dat ging hem geducht de keel uithangen en bovendien ontdekte hij, dat hij vrij stom deed, want als vier mensen elkaar kwijt raken, gaan ze altijd vroeg of laat terug naar het punt waar ze elkaar voor het laatst hebben gezien; in dit geval: het „Seaview”-Hotel. Jim was er wel uitgegooid, maar niemand kon hem beletten, het in de gaten te houden. Vlak naast het „Seaview”- Hotel was een gezellig café waar ook een band speelde. Het had grote ramen waardoor je de hele boulevard kon overzien en ook een oogje houden op de ingang van het hotel. Jim koos een tafeltje uit vlak voor het raam, bestelde een uitgebreide thee, want het was al na vie- ren, en begon zijn wacht...
Door de tijd die hij ’s morgens en in de voormiddag met zwerven verknoeid had, was het komen en gaan van Lilian in haar gehuurde auto hem totaal ontgaan. Maar om zeven uur was het prijs! Voor het „Seaview”-Hotel stopte een kleine, gesloten Wolseley en daaruit kwam een blond meisje... Jim herkende haar op slag in het felle licht dat uit het hotel straalde: Lilian!
Zij liet de wagen langs het trottoir staan en verdween door de draaideur. Jim sprong op, betaalde en wandelde naar buiten. Wat nu te doen? Was Lilian te ver- trouwen? Had zij de koffer met schoenen vol diaman- ten? Jim wist het niet. En zolang hij niet wist wat voor rol de slimme Lilian speelde, was het beter als ze hem niet zag... Maar hoe haar te volgen? Jim keerde zich om, en draafde door wind en regen Blackpool in, en naar de dichtsbijzijnde garage. Hij moest een borgsom storten en zijn paspoort achterlaten, maar na een kwar- tier had hij een auto gehuurd: een snelle, kleine MG, roodgelakt, met draadspaakwielen. Hij kende die wagentjes: razend snel voor een man die ermee om kon gaan. Hij reed grommend weg en stoof naar het „Seaview”-Hotel. Lilians kleine Wolseley was vertrokken! Jim zat schuimbekkend van woede achter het stuur van zijn MG, en sloeg met de vuist tegen zijn voorhoofd. „Sufferd!” riep hij. „Was hier nou maar blijven wachten!”

Maar dat zou hem ook niet veel hebben geholpen, want hij had moeilijk achter Lilians auto aan kunnen draven. Na een paar minuten kreeg hij zijn kalmte terug. Lilian was dus nog in Blackpool. Blackpool was niet zo vre- selijk groot. En gelukkig had hij het nummer van haar auto onthouden: GMX 2387. Dan maar op zoek naar GMX 2387. Zij logeerde natuurlijk ergens in een hotel. Eerst de hotels langs... Jim zocht zich het apeberis. Hij vond niets. En dat was niet zo vreemd, want Lilian was toen bezig, volgens afspraak Arie op de boulevard op te pikken, en reed daarna met hem de landweg op, om te kijken of ze niet gevolgd werden.
Maar toen Lilian daar zeker van was, moest ze met Arie naar Johnstone’s warenhuis... Daarvoor moesten ze weer door het centrum van Blackpool heen en bengs!... Jim stond juist bij zijn MG een sigaret op te steken, na een vergeefse informatie in een hotel, toen hij de kleine Wolseley GMX 2387 voorbij zag torren.
„Easy, Jimmy... Easy!” vermaande hij zichzelf. Hij doofde eerst de grote koplampen van het race-auto’tje, liet alleen de parkeerlichten aan en volgde het rode lichtje van de Wolseley. Hij had geluk, want al heel gauw verliet Lilian de stad en begon een landweg te volgen. Het waaide en stormde dat het een aard had en dat was Jim welkom. Hij deed nu ook de parkeerlicht- jes van zijn wagentje uit en volgde de Wolseley door de twee fel rode achterlichtjes in de gaten te houden. Jim was een ervaren autorijder: tijdens de oorlog had hij bij de Aan- en Afvoertroepen gediend en hij wist, dat je op een regenachtige nacht een zonder licht volgen- de auto zelfs op 25 meter afstand niet kunt zien. Hij liet dus geen oog van de rode lichtjes af, en volgde braaf tot hij plotseling de wagen vóór hem linksaf zag slaan. Door wat bomen heen zag hij de bundels der koplichten vaart minderen... dan stoppen. Jim stopte ook, reed de MG voor alle zekerheid achter een groepje struiken en stapte uit.
Wat was hier aan de hand? Hij sloop voorzichtig nader- bij, zag nu eens Lilian en dan weer een jongen met nat rood haar, maar wat ze zeiden was onverstaanbaar door wind en regen. Eenmaal hoorde hij iets dat op een schot leek, maar vlak daarop kropen eerst Lilian en toen de jongen door het prikkeldraadhek... Jim snapte er niets van. Wat zochten die twee met zulk een hondenweer in een oude fabriek of een oud legerkamp? Hij sloop naar Lilians Wolseley toe en keek erin, maar kon niets bijzonders ontdekken. Juist toen hij zich weer in het donker tussen de bomen had teruggetrokken, zag hij de roodharige jongen terugkomen. Lilian was er niet bij. De jongen maakte het touw los waarmee hij het prikkeldraad had losgetrokken, stapte in Lilians auto’tje en reed terug, de weg naar Blackpool op. Jim volgde hem niet. Hij was niet geinteresseerd in bengels met rood haar, maar wel in Lilian. Die was ergens bin- nen dat prikkeldraadhek. Jim haalde een zaklantaarn uit de MG, boog de losse draden prikkeldraad omhoog, sloop naar Lilians Wolseley toe en keek erin, maar kon te volgen die nog niet geheel door de regen waren uit- gewist en aantoonden, waar Lilian en die rode jongen waren heengegaan. Hij vond het open raam, klom er- door, ging de open deur door...
„Wie is daar?” riep Lilian die het schijnsel van de zaklantaren zag. Jim sloop op zijn tenen de loods door, op het geluid af. Lilian zag het licht naderen, maar werd erdoor verblind en zag niet, wie het droeg.
„Dag Lilian,” zei Jim. „Ik ben het: Jim. Wie heeft jou hier zo vastgebonden? Die rode aap van een jongen?” Lilian wrong zich in haar stevige touwen:
„O, wat heerlijk dat je er bent, Jim! Maak me asjeblief los.”
Jim ging op een kist zitten. De tweede gebonden gevan- gene had hij nog niet eens gezien. Hij begon een sigaret op te steken.
„Zo gauw gaat dat niet. Waar zijn onze schoenen met diamanten?”
„Maak me eerst los, Jim, en ik zal je alles vertellen.” Jim ging op zijn gemak zitten:
„Nee, dat ken ik. Ik kèn jou. Eérst alles vertellen en dan zal ik je losmaken.”

* * *
Arie schoot in Lilians Wolseley als een raket naar Blackpool, rende Vonnie’s pension binnen, nat en wel en verraste die edele ridder, op zijn bed een pijp rokend. „Werk aan de winkel, lui zwijn!” hijgde Arie. „Ik moet naar het hotel voor die fietskogeltjeshistorie. Voor de deur staat een auto. Neem die en rijd naar je pakhuis.” „Van wie is die wagen?”
„Van een diamantsmokkelaarster die ik in jouw pak- huis aan een paal heb vastgebonden. Zij heeft Jan gekidnapt en weet waar hij is. Ga er als de bliksem heen en zie uit haar te wurmen waar Jan is. Hier heb je een pistool. Ik heb er toch twee. Schiet op!”
Arie was alweer weg; naar zijn hotel, waar hij Johnstone had achtergelaten. Hij wilde voor geen geld van de wereld die grap met de fietskogeltjes in de deurslo- ten missen, want het was een idée dat hijzelf helemaal had uitgedacht!
Vonnie dook in een regenjas, zette een slappe hoed op, greep zijn tabakszak, startte buiten de Wolseley en stoof de weg af naar het pakhuis. En wéér eens die nacht waren wind en regen verantwoordelijk voor een verrassing. Want bij stil weer zou Jim, die binnen met de vastgebonden Lilian zat te praten, het naderen en stoppen van een auto voor de poort hebben gehoord. De huilende wind echter, die door kapotte ramen floot en in de holle loods een lawaai maakte als een onweer, smoorde elk geluid van buiten. Vonnie, die van Johnstone een sleutel van het hek had gekregen, deed de lichten van zijn auto uit om de accu te sparen, opende het hek en wandelde op de loods toe...
Toen zag hij licht achter de ramen. Hij bleef stilstaan in het pikduister. Het licht had bewogen. Hoe kòn dat nu?... Daar was het wéér! Een lichtbundel die langs de ramen schoof. Een zaklantaarn! Vonnie was ook soldaat geweest en meteen op zijn hoede. Iemand die met touwen aan een paal vastgebonden zit... speelt die met een zaklantaren? Had die gekke Arie dat meisje een zaklantaren gelaten om de muizen mee weg te jagen? Dan was hij wel idioot, want in een zaklantaren zit glas en met een scherf glas kan je in een wip je touwen doorsnijden!...
Vonnie liep naar een raam, ging op zijn tenen staan... en zag midden in een loods een man op een kist zitten, spelend met een zaklantaarn welker licht viel op een aan een paal vastgebonden meisje.
Wie was die vent?
Vonnie rende terug naar de schuifdeur van de loods, en inspecteerde die. Solide gesloten. Daar was niemand door binnen gekomen. Voor alle andere grote ramen zat stevig gaas. Daar kon geen kip door. Maar binnen een minuut ontdekte hij de kapotgeslagen ruit, waardoor Arie en Jim naar binnen waren gekomen. Vonnie schoot er als een paling doorheen en loerde door de half openstaande deur de loods in. Op dat ogenblik legde de man,

die met Lilian zat te praten, zijn zaklantaren op de grond en begon in zijn zakken te zoeken. Het licht van de lantaren viel op zijn gezicht. Het was niet de spion die zij al eerder aan een andere paal hadden vastgebon- den. Vonnie tastte onder zijn regenjas naar het pistool in zijn broekzak, maar bij die plotselinge beweging raakte zijn elleboog de deur, die piepend een eind openzwaaide. De man op de kist nam met één beweging zijn lantaren op, en richtte die op het geluid. De lichtstraal verblindde Vonnie volkomen.
„Handen omhoog daar!” brulde Vonnie.
Jim aarzelde geen seconde, smeet Vonnie de lantaren naar het hoofd en dook opzij weg. Vonnie vuurde, hoog, om Lilian niet te raken, en bij wijze van waarschuwing. De kogel raakte een stalen balk van het dak en jankte door de loods heen. De zaklantaren kletterde tegen de betonnen wand, viel op de grond en ging uit. In de loods zei niemand iets. Vonnie ging meteen plat op de grond liggen en luisterde. Maar de wind maakte, samen met de regen, op het golfijzeren dak zulk een kabaal dat zijn onbekende vijand wel in een draf door de loods had kunnen lopen, zonder zich te verraden.
„Tja,” zei Vonnie tegen zichzelf, plat op zijn buik op de betonnen vloer liggend. „Hier lig ik nou. De roldeur is dicht en alle ramen zijn van gaas voorzien. Wie die vent ook is; hij kan er alleen langs deze deur uit en die moet ik dus blijven bewaken. Zolang ik hier ben zit hij even goed opgesloten als die juffrouw en die andere vent, die vastgebonden zitten.”
Maar toen hij twee minuten op de grond gelegen had, begon hij zich minder secuur te voelen. Ten eerste kon die los rondlopende rakker die andere twee gevangenen wel los gaan knopen en dan waren ze drie tegen één! Bovendien was het mogelijk dat die onbekende een pistool had... en dan wist hij wel waar Vonnie zat, maar Vonnie wist niet waar hij zat en dat was erg on- veilig. Vonnie nam snel een besluit, sprong overeind, rende naar de betonwand en draaide een lichtscha- kelaar om.
Net op tijd! De vent stond over Lilian gebogen en was bezig, haar los te knopen.
„Bengs!” zei Vonnie’s pistool en de kogel sloeg met een donderende klap in een leeg benzinevat.
Jim dook met een snoeksprong achter een paar balen geperst stro.
„Ik moet hier uitkijken met schieten,” bromde Vonnie. „Als ik een halfvol vat benzine zou raken, kon je een beste explosie krijgen!”
Hij sprong achter een betonpilaar en hield de balen stro in de gaten. Lilian, aan haar paal, begon weergalmend te wenen en te jammeren dat een verdwaalde kogel haar zou raken. Vonnie luisterde er niet eens naar en lette scherp op de stapel strobalen waarachter zijn vijand zat.
Als hij een omtrekkende beweging maakte, kon hij op- zij van die balen komen, en zo de man bestrijken die erachter verscholen zat. Hij begon de loods door te lopen, maar had buiten Lilian gerekend. Die zag wat hij van plan was, en gilde:
„Jim! Kijk uit! Hij komt je in de rug! Ga achter dat stro vandaan!”Vonnie werd nijdig. Hij plaatste ’n kogel boven Lilians hoofd dat de splinters van het beton af vlogen. Lilian werd bleek van schrik en hield haar mond.
„Nog één kwek en ik mik lager,” snauwde Vonnie. Hij zag Jim achter de balen stro uitrennen en achter een rij stalen vaten duiken.
„Bengs!” — De kogel raakte een olievat van opzij, sloeg er een vonk af en ketste tegen de betonmuur. „Ga achter die vaten weg of ik schiet ze in brand!” brulde Vonnie. Jim was van die vonk geschrokken, werd zenuwachtig en probeerde zich achter een stapel dwarsliggers te verschuilen, maar dat was ongelukkig, want die lagen kriskras en Vonnie joeg een kogel er dwars doorheen. Jim gaf een krijs, en plofte tien meter verder plat op zijn buik achter een kist.
„Geef je over!”, brulde Vonnie, die er genoeg van had... „Ik tel tot drie! Eén... Twéé... Drie!”
Het schot knalde en meteen leek het of de hele loods ontplofte. Met donderend gesis en geknal barstte de kisten uiteen. Groene en blauwe vuurpijlen floten in het rond; spoten omhoog, ketsten tegen het dak en ploften terug.
„Dat was een kist vuurpijlen!” riep Vonnie. „Grote Patrijs!”
Lilian gilde als een stoomfluit. Jimmy brulde in doods- nood. Vonnie plofte plat achter een stapel kisten en wachtte tot alle vuurpijlen waren ontbrand. De loods hing vol rook en hier en daar lagen smeulende resten. Hoestend vloog Vonnie naar de plaats waar hij Jim voor het laatst had gezien. De smokkelaar zat op de grond; zijn ogen tranend en zijn kleren en haren verschroeid, hoestend en kuchend van de rook. Vonnie gaf hem een tik met de kolf van zijn pistool tegen zijn hoofd. Jims mond zakte open en hij gleed achterover op de grond in slaap. Vonnie’s volgende sprong was naar een brandslang aan de wand. Hij rolde de slang van de haspel, draaide de kraan open en begon als een beze- tene te spuiten. Hij spoot alles uit wat gloeide en smeul- de. Hij spoot Jim nat, spoot de gillende Lilian nat en toen hij genoeg gespoten had naar zijn zin, draaide hij tevreden de kraan dicht.
„Zo,” knorde hij. „Nu deze snaak nog aan een pilaar vastbinden en we kunnen tevreden zijn. Al drie gevangenen. Als het zo doorgaat zullen we gauw beton- pijlers te kort komen.”
Hij pakte Jim in zijn nekvel en bond hem solliede aan een betonpijler.

ARIE OVERDONDERT EEN HOTEL-DETECTIVE

Toen Arie, kort na elf uur, kletsnat van regen, met bemodderde schoenen, de vijfde verdieping betrad om naar zijn kamer te gaan, dacht hij dat hij een stuip zou krijgen van het lachen. De gang was leeg, op een oude dame na, die met een stokje en een oortrompet voortschuifelde. Midden in de gang stond Johnstone, in Arie’s eigen badjas, met een handdoek over de arm, voor een deur stil. Bezig een sleutel in het slot te steken? Nee! Hij stak géén sleutel in het slot . . . Arie snapte het en bleef vol bewondering staan kijken. Johnstone deed het drommels handig. Als er iemand naderde, stond hij de sleutel, die hij bij zich had, te bestuderen, alsof die niet goed paste, maar zodra die passerende gast voorbij was, bukte hij zich en liet uit de oliekan in zijn mouw wat kogeltjes in het slot lopen. Johnstone had per deur niet meer nodig dan drie of vier tellen. In twee minuten werkte hij alle deuren aan één kant van de gang af. Hij keerde zich om, zag Arie, richtte zich op en wenkte. De natte Arie ging op hem af.
„Wat heb jij uitgevoerd?” fluisterde Johnstone. „Je ziet eruit of je een bemodderde tank hebt uitgegraven.” „Schiet jij nou op met je werk,” zei Arie. „Zo meteen wil iemand zijn kamer in of uit en dan heb je hier de poppen al aan het dansen! Metéén afwerken en dan naar de vierde verdieping. Ik trek Jan zijn badjas aan en werk de derde étage af.”
Johnstone knikte, nam een onschuldige houding aan (want er naderde een gast) en Arie dook zijn kamer binnen. Maar hij was nog niet goed en wel binnen, of hij schrok, stak zijn hoofd buiten de deur en riep:
„Hei! Pssst!”
Johnstone was tien deuren verder bezig.
„Deze deur niet, jou gek!” waarschuwde Arie. „Anders kan ik er niet uit!”
Johnstone begon geluidloos te lachen.
„Goed dat je het zegt! Ik had je geheid opgesloten!” Van het verre einde van de gang klonk een dof gebons. Johnstone richtte zich op als een jachthond die een schot hoort afgaan, en hief een vinger op.
„De eerste die gevangen zit.”
„Schiet dan op!” wenkte Arie. „Over een paar minuten heb je hier de deining aan de gang, en dan heb je geen kans meer.”
Johnstone begon als een razende kogeltjes te gieten in zoveel deuren als hij nog af kon werken. Arie schopte zijn natte kleren uit, schoot in Jan Prins zijn badjas, greep een tweede oliekan, schoof die in een mouw, hing er een handdoek overheen en nam de sleutel van Jan’s kamer ter camouflage. Hij wierp een blik in de spiegel. Zijn haren, nog nat van regen en zijn wangen, rood van de koude wind, deden hem er uitzien of hij zojuist uit een fris bad was gestegen.
„En nu gaat het grote „Sesam-Sluit-U” beginnen,” mompelde Arie en stapte de gang op.
Jawel! De keet was al aan de gang! Gebons van rechts en van links kondigde aan dat in twee kamers lieden opgesloten zaten. Voor andere deuren stonden zojuist thuisgekomen gasten, die hun vermoeide leden op bed wilden uitstrekken, met sleutels te wrikken. Hun sleu- tels gleden wel in het slot... maar ze wilden niet draaien. Johnstone was blijkbaar klaar, want Arie zag hem nog juist de trap naar de verdieping eronder afdalen. Arie liep fluitend de trap af, zag Johnstone op de vierde étage zijn werk beginnen en daalde af naar verdieping drie. Het was hier vrij rustig. Arie begon aan het einde der gang. Zodra hij zijn vinger van de tuit nam, hoorde hij een straal kogeltjes in het slot rikketikken. Vijf stap- pen... volgende deur. Het ging van een leien dakje. Als hij bij het trappenhuis iemand zag aankomen, ging hij zijn badjas strikken, of zijn sleutel bekijken of de brandvoorschriften op de muur lezen, tot men voorbij was. Hij had een minuut of dertien nodig om één hele kant van deze verdieping af te werken; elk ogenblik zijn oren gespitst, want elke seconde kon een der gasten die eruit wou, de keet doen losbranden. Maar geen rumoer verstoorde de vrede... en dat werd Arie’s ondergang. Hij werkte in een sprint de laatste rij deuren af, hoorde in- eens een zacht gerucht achter zich... wilde zich omkeren en voelde een ijzeren greep in zijn nek.
„Jou heb ik te pakken!” zei een mannenstem.
Een tweede hand sloot zich als een tang om zijn rechterpols. De tuit van de oliespuit drukte in Arie’s pols en een straal kogeltjes roetste uit de opening over de vloer. „Laat me los!” hijgde Arie. „Ben je nou gek geworden!” „Dàt zullen we onderzoeken,” zei de mannenstem weer. Een knie gaf Arie een zet achter tegen zijn bips en hij werd de gang opgeduwd, naar de deur met een Lipsslot, die openging toen hij er tegenaan werd gedrukt. Arie herkende die deur. Zij onderscheidde zich door niets van alle anderen, behalve door het feit, dat zij een Lipsslot had en geen gewoon slot. Dat was ook de reden, waarom hij haar had overgeslagen. Hij zag geen kans om kogel- tjes in een Lipsslot te laten glijden.
Arie werd binnengeduwd in een grote kamer met een opklapbed, twee grote bureaux, twee stalen archief- kasten en een brandkast. Hij werd op het divanbed neergekwakt, richtte zich meteen op en zag zijn belager de deur op slot draaien. Het was een zwaar gebouwde man met een hoornen bril.
„Wie bent U?” vroeg Arie, zijn nek wrijvende.
„De hoteldetective,” zei de forse man, geluidloos op Arie toetredende. Hij liep op rubberzolen. „Wat heb jij daar in je badjas, hè?”
Arie had al lang in de gaten dat hij, wat lichamelijke kracht betreft, niet tegen deze man was opgewassen, trok de oliespuit uit zijn mouw en overhandigde deze beleefd.
„Alstublief.”
De detective draaide de spuit om en om, liet er een straal kogeltjes uit lopen, schudde ermee, en keek Arie nors aan:
„En wat moet jij met een oliespuit vol kogeltjes?”
„Sloten smeren,” zei Arie met onschuldig gezicht. De detective’s hand schoot uit en ontnam Arie de kamersleutel.
„Nummer 590,” gromde hij. „Juist. Ik had al zo’n idee, dat de bron van al die ellende op de vijfde étage lag... Werk je alleen, of zijn er nog meer van die grapjassen bezig met sloten smeren?”
„Kom nou,” zei Arie, die voor geen geld wilde dat John- stone ook gegrepen zou worden.
De detective gooide de spuit op bed en keek Arie scherp aan:
„Jij kunt al die herrie nooit alleen veroorzaakt hebben. Ik heb zo’n gevoel, dat er nog meer van die schavuiten bezig zijn. Blijf jij maar rustig even hier, broer... Ik zal eens gaan verkennen! Probeer er niet uit te komen, want de deur is van binnen met staal bekleed en de ra- men zijn vijftien meter boven de grond. Als je je ver- veelt vind je in dat kastje een boek over jeugdige misdadigers. En de straffen die ze krijgen! — Tot direct.” Hij draaide de deur achter zich op slot. Arie greep de telefoon en draaide het nummer van zijn kamer, in de hoop dat toevallig Johnstone daar zou zijn. Maar de telefoon belde... belde... vergeefs.
Arie gooide de hoorn neer en begon te duimen voor Johnstone. Die zou nu wel klaar zijn met de vierde ver- dieping en afdalen naar de tweede. Er was niets meer dat Arie doen kon. Alleen maar afwachten en het beste ervan hopen. Slechts zijn nieuwsgierigheid bleef. Arie kon nu eenmaal met zijn vingers nergens afblijven. Zijn geestelijke honger was even erg als zijn lichamelijke. Hij begon dus de kamer rond te neuzen en probeerde de brandkast. Op slot. Hij probeerde de stalen archief- kasten. Het bureau. Op slot. Hij tilde de kap van een schrijfmachine op. Er stak geen papier in. Hij opende een muurkast... schoenen!
Arie stond zeker tien tellen lang met de kastdeur in zijn handen neer te staren op een geweldige hoop vernielde schoenen, bukte zich dan en begon de hakken te bekij- ken. Alle hakken waren er met een beitel afgesloopt en lagen los onderin de kast. Allemaal zo goed als nieuw. Arie’s hersens begonnen koortsachtig snel te draaien. Hij haalde alle schoenen uit de kast, zette ze op een rij en begon ze in paren te rangschikken. Hij kreeg 15 pa- ren en elf losse schoenen. Twee paar damesschoenen hadden diepe gaten in de hakken. Verder was er nog een losse herenschoen met een uitholling in de hak. Arie ging op zijn hurken voor de verzameling zitten en floot tussen zijn tanden „Shoe shine Boy.”
„In die gaten hebben diamanten gezeten,” zei hij tegen zichzelf. „Maar hoe kàn dat?... Wel, alle duivels! Dit zijn schoenen van die vier diamantsmokkelaars natuur- lijk. Twee paar van die twee dames en één losse schoen van een man. De andere zijn zoekgeraakt of door een ander meegenomen. Maar waar zijn de diamanten gebleven?......” Hij haalde het verfomfraaide pakje sigaretten uit zijn badjaszak, stak er een op, dacht verwoed na, en knipte met zijn vingers.
„Dit zijn overgebleven schoenen. Een hele hoop zijn natuurlijk nooit meer door de eigenaars afgehaald. En die detective heeft alle schoenen met nieuwe hakken eruit- gezocht en de diamanten... opgeborgen natuurlijk!” Arie knikte, en zijn ogen schitterden.
„Aardige bijverdienste voor meneer de detective. Vijf flinke diamanten... minstens dertig duizend gulden!...” Hij hoorde het slot van de deur, maar bleef kalm achter de schoenen zitten. De detective duwde Johnstone naar binnen, drukte de deur in het slot en bleef als versteend staan kijken naar de uitstalling op de grond.
„Ha, die Arie,” zei Johnstone grinnikend.
„Heel de club is weer bijeen; allemaal gekken, allemaal gekken,” zong Arie. „Wat je der uithaalt een gulden. Ouwe schoenen in prima staat. Nergens goedkoper dan in Arie’s Dump.”
De detective was nog steeds sprakeloos, maar zijn gezicht werd wat bleek. Toen hij sprak, was het met een dikke keel:
„Wat heeft dàt te betekenen?”
Arie keek hem streng aan en wees op de uithollingen in de hakken der vijf schoenen die hij ondersteboven had gelegd:
„Waar zijn de diamanten die hierin gezeten hebben?” Johnstone snapte er niets van en keek beurtelings van Arie naar de hotel-detective.
„Welke diamanten?” snauwde de detective.
Dáár had Arie hem te pakken! Hij ging op bed zitten, en stak een sigaret op, en zei achteloos:
„Hou nou op met verstoppertje spelen, Sherlock Holmes. In die kast liggen een en veertig losse hakken plus de hamer en beitel waarmee je die schoenen hebt gesloopt. Je antwoord heeft je verraden. Je hebt die diamanten achtergehouden. Als je ze aan de politie had aangegeven hoefde je niet net te doen of je van niets wist. En nu jij weer.”
Johnstone viste een sigaret uit Arie’s pakje en liet het gesprek maar lopen. Hij wist toch niet waar het over ging.
„Vertel jij me eerst eens,” zei de detective, schor van woede, „jij, roodharige, jonge bandiet... hoe jij iets afweet van diamanten in schoenen?”
Arie pakte het telefoontoestel van het tafeltje naast het bed en hield het de detective voor:
„Bel de politie maar op; daar zal ik het aan vertellen. Maar dan vertel ik ook dat ik hier 41 lege schoenen vond... Kom — bel dan op!”
De detective maakte een nijdig handgebaar. Arie zette het toestel weg. Hun tegenstander begon zijn kamer op en neer te benen:
„Ik zou wel eens willen weten: wie zijn jullie en wat heb je er mee voor, herrie in dit hotel te schoppen?”
Arie knipte de as van zijn sigaret in een lege schoen: „Dit hotel zo op stelten te zetten dat alle gasten weg- lopen.”
De detective keerde zich met een ruk om:
„Wat? Waarom? Worden jullie betaald door een concurrerende hotelhouder soms?”
„Oh, nee. Het is een privé-vete tussen ons en jouw directeur.”
„Barclay?”
„Precies. Hij heeft Vonnie Vassar een poets gebakken en nu bakken wij Barclay een poets.”
De detective liep naar zijn bureau, en haalde een sigaar uit een doos. Hij beet er zenuwachtig de punt af:
„Wat voor poets?”
„Hij was de voogd van Vonnie Vassar.”
„Dat weet ik.”
„Dan weet je ook drommels goed dat hij een aandeel van Vonnie beheerde ter waarde van ongeveer dertigduizend pond sterling.”
„Dat kan wel.” — De detective stak zijn sigaar aan. „En die dertigduizend pond heeft hij weggefoezeld. Hoe lang bent U al in het hotel?”
„Sinds tien jaar.”
„O, juist. Barclay beweert dat het hotel zulke verliezen heeft geleden, dat Vonnie’s geld volledig is verdwenen. Dat liegt hij. Dit hotel is een van de best lopende in Blackpool, maar er is met de boekhouding geknoeid.
Barclay heeft ergens geld verstopt zitten. Hij heeft niets anders te doen dan Vonnie de 30.000 pond uit te betalen waarop Vonnie recht heeft en alle herrie in dit hotel houdt op.”
De detective wierp de lucifer in een vaas:
„Poeh! Als ik jullie dadelijk aan de politie overgeef, is het hier ook rustig.”
„Mis,” zei Arie kalm. „Ten eerste zijn wij niet de enigen die Vonnie helpen. Er zijn er meer. Als je ons aan de politie overgeeft, worden binnen drie uur op tien plaat- sen in het hotel traangasbommen losgelaten en ik ben benieuwd wat voor snuiten de gasten dan trekken. En bovendien geef je ons niet aan de politie over, want dan vertel ik van die diamanten en dan ben je zelf de klos.”
De detective staarde de dikke Arie aan, die met heldere, glimmende oogjes op de rand van het bed zat, met de handen op zijn knieën.
„Wat wou je nu eigenlijk, satanse aap van een jongen?” „Je laat ons rustig onze gang gaan en wij zeggen geen woord over die diamanten.”
„Wat? En mijn plicht als hoteldetective?...”
Johnstone en Arie begonnen luidkeels te lachen.
„Pas maar op dat je vandaag of morgen niet fout loopt. Als je al tien jaar hoteldetective hier bent, weet je heus wel wat meer van die knoeierij van je directeur af. Doe jij nou of je neus bloedt, dan doen wij het ook.” De detective stapte naar de deur, opende die en zei:
„Smeer ’m. Ik heb jullie niet gezien. Ik zal er eens over denken. Maar je moet niet verbaasd zijn als de politie je vannacht van je bed komt lichten.”
„Fijn,” zei Arie. „Dan zien we elkaar wel in de gevan- genis terug. Dag, detective!” — De deur bonsde achter hen dicht.
Op de gang was er herrie. Van vier kanten kwam geschreeuw en gebons. Overal stonden plukjes gasten in avondjurken; in regenjassen; thuisgekomen van bios- copen en schouwburgen, die moe en slaperig naar bed wilden, maar hun kamers niet inkonden.
„Grote sapperloot!” zei Johnstone tegen Arie. „Dat heb je ’m geflikt met die detective... Hoe wist je dat van die schoenen?”
„Gewoonweg je neus in andermans zaken steken,” zei Arie. „Als je je neus nergens insteekt, kom je ook nooit iets aan de weet. Nieuwsgierigheid is de moeder van de schoenenkast. Kom mee.”
Zij renden de trappen op naar hun eigen verdieping, baanden zich een weg door de opgewonden menigte woedende gasten, gingen naar hun kamer en begonnen zich aan te kleden.
„Deze kamer is zowat de enige op de hele étage waar- van de deur nog open kan,” grijnsde Arie. „Onze bed- den worden héél veel geld waard vannacht.”

ER LOPEN NOG MEER SMOKKELAARS IN DE VAL!

Nu zwaait de camera terug naar de zwartharige, bruinogige smokkelaarster: Carlotta. Zij had immers met een heel linke streek de koffer van Lilian uit haar auto gepakt, en was er mee in volle vaart naar het Noorden vertrokken. Het was een mooie troep deze bende van vier! Ze bleven samen zolang ze elkaar nodig hadden om diamanten de grens over te krijgen, maar zodra dat was gebeurd, probeerde de een de ander op te lichten. Carlotta had Charles achtergelaten op het station, en Charles liep braaf alles af te zoeken naar Lilian.

Er kwam geen Lilian. Portiers, kellners in de restauratie en kruiers hadden niemand gezien die op Lilian geleek (Charles had een foto van haar bij zich) en dat was niet vreemd, want Lilian had nooit een voet bin- nen dat station gezet. Maar terwijl de brave Charles zijn wacht volhield, en ieder vrouwspersoon monsterde dat het station betrad, stoof Carlotta met haar ge- huurde wagen naar het Noorden. Haar eerste gedachte was zoveel mogelijk kilometers tussen haar en Black- pool te krijgen en daarom had ze het eerste uur al haar aandacht bij haar gaspedaal en het stuur. Maar daarna begon nieuwsgierigheid haar te bekruipen. Carlotta wachtte tot er een zijweg kwam die er verlaten uitzag; met bomen en struiken aan beide kanten, draaide de wagen erin, pakte de koffer en opende haar...

Arme Carlotta! Ze had tien minuten nodig om bij te komen van haar woede en teleurstelling toen zij als in- houd zag: een hoofdkussen, een paar plankjes die naar motballen roken, twee klerenhangers en het paar oude schoenen van Arie Roos. En ze had altijd al zo’n hekel gehad aan de lucht van motballen! Toen haar teleurstelling voorbij was en haar kans om haar medebende- leden op te lichten, in rook vergaan, werd ze ineens weer een trouwe, zoete Carlotta. Waar waren die schoenen dan wel? Zou die sluwe gans, Lilian ze er al uit hebben gehaald? Waar was Lilian?
Carlotta draaide haar wagen, reed zo snel ze kon terug naar Blackpool, remde voor het station dat de banden over de keien gierden en rende het station binnen... recht in de armen van Charles, die daar nu iets meer dan drie uur op wacht stond en dolblij was dat hij haar zag.
„Heb je nieuws? Heb je haar gevonden?”
„O, Charles!” hijgde Carlotta. „Ik heb uren lang rond gereden maar nu heb ik haar spoor gevonden!” — Zij vertelde haastig het verhaal dat zij Lilian een parfumeriewinkel had zien binnengaan, uit een taxi, en de koffer uit haar taxi had gesnaaid.
„Knap werk, meisje!” riep Charles opgetogen.
Carlotta huilde bijna van woede:
„Maar er zat alleen een hoofdkussen in en een paar ouwe trappers.”
„Dan heeft ze die schoenen er al uitgehaald!” kreet Charles. „Waar is ze nu?”
„Weet ik niet,” weende Carlotta. „Ik ben haar kwijt.” Charles voerde haar haastig naar de auto.
„Wat voor taxi was het die ze had?”
„Een k...k...knalgele,” hakkelde Carlotta.
Charles draaide het portierraampje naar beneden, wenkte een taxichauffeur en gaf de man een shil- ling.
„Wat voor garage hier heeft knalgele taxi’s?”
„Canary Cab,” was het onmiddellijk antwoord. „De tweede straat links als U die weg op rijdt.”
Charles stoof weg, en stopte een minuut later voor een garage, waarvoor twee kanariegele taxi’s geparkeerd stonden. Twee chauffeurs stonden ernaast en bekeken een achterband.
„Luister,” zei Charles. „Vanmiddag heeft een Canary Cab een blonde dame gereden naar een parfumeriezaak en terwijl ze daar binnen was...”
„Kwam er die zwarte dame in Uw auto naar mij toe...,” vulde de chauffeur aan.
„Was jij het?” riep Charles. „Man — hier is een shil- ling! Dat noem ik boffen! Luister: waar heb je die dame heen gereden?”
„Hierheen mijnheer, ze heeft hier een kleine auto ge- huurd.”
„Waar wou ze heen?” vroeg Charles opgewonden.
„Dat weet ik niet. Dat moet U op het kantoor vragen.” Charles stoof naar binnen. Op het kantoor zat een oude man in hemdsmouwen.
„Een blonde dame heeft hier vanmiddag een kleine auto gehuurd.”
„Een Wolseley,” zei de oude man, zonder op te zien van zijn krant.
„Waar is ze heen gereden?”
De oude man keek langzaam op. Hij had heel lichte, waterblauwe ogen.
„Dat heb ik niet gevraagd. Dat moet ze zelf weten.” „Heeft ze ook niets gezegd?”
„Geen woord.”
„Wat is het nummer van haar auto? Misschien kan ik haar dan vinden.”
„GMX 2387. Kleine, donkerblauwe Wolseley. Gesloten wagen.”
„Thanks,” riep Charles en zat weer achter het stuur. Hij zei tegen Carlotta:
„Ze heeft hier een wagen gehuurd. Dus ze zal hier weer moeten terugkomen.”
„Ben je gek? Ze kan hem wel in een andere plaats achterlaten en hierheen opbellen dat hij daar staat.” „Kàn natuurlijk. Maar als ze de plaat wilde poetsen had ze toch een vliegtuig kunnen nemen of de trein! Veel sneller. En een trein laat geen spoor na. Een auto wel. Eén politiebericht en ze hebben haar te pakken, wáár ze ook zit. Nee... ze heeft een of ander klusje te doen hier in de buurt waarvoor ze een auto nodig heeft, en die brengt ze hier terug. Het beste wat we kunnen doen is rondkijken en uitkijken.”
„En elk half uur hier kijken of ze al terug is,” besloot Carlotta.
„Misschien is ze in het „Seaview”-Hotel,” opperde Charles, hoewel hij dat zelf niet geloofde. „Ik moet in elk geval Jim even opbellen en zeggen waar we zijn en wat we doen.”
Hij reed naar een telefooncel, was daar even bezig en kwam er met een bleek gezicht uit. Carlotta staarde hem aan.
„Wat heb jij ineens?”
„Kamers 575 en 577 zijn leeg. De bewoners zijn vertrokken.”
Carlotta gaf een krijs.
„En al onze kleren dan?”
„Die heeft Jim meegenomen. Er is niets meer in het hotel. Er is iets gebeurd, maar ze wilden niet zeggen, wat.”
„Dan is Jim er met Lilian vandoor!” riep Carlotta, knarsetandend. „We moeten ze vinden, waar ze ook zijn!”
Charles was een rustige, koppige vent, dat had hij op het station al bewezen, maar in de volgende uren had hij tienmaal meer geduld nodig dan op het station. Driemaal zagen ze in de verte een kleine, donkere Wolseley gaan, en schoten er achteraan. Mis! Ze kregen tweemaal een proces-verbaal, maar vingen steeds bot. Het werd donker en dat maakte het zoeken veel lastiger. Zij kregen honger, kochten broodjes en een thermosfles koffie in een cafetaria, en aten die al rijdende in hun wagen op. Na een tijdje begon het te regenen en Carlotta werd doodmoe van het urenlang turen en het krampachtig zitten in de nauwe ruimte.
„Ik ga een kop koffie drinken,” zei ze. „Ik houd het niet langer uit.”
„Dan maar in het „Seaview”-Hotel,” zei Charles. „Mis- schien komen we daar ook nog iets aan de weet.”
Zij reden de zijstraat door die naar de boulevard leidde, en passeerden een koffiehuis. Ervoor stond een kleine auto geparkeerd.
„GMX 2387!” riep Carlotta, Charles' arm grijpend. „Daar stáát-ie!”
Charles reed door tot de hoek van de boulevard, stopte daar en keek de zijstraat in.
„En nu maar wachten tot ze wegrijdt,” zei hij grimmig. „Die wagen staat hier nog maar nèt, want ik ben zo- juist hier ook doorgekomen en toen was-ie er nog niet.” Dat klopte als een bus, want in Lilians Wolseley GMX 2387 was Arie juist één minuut tevoren in denderende vaart komen aanrijden, na Lilian in het warenhuis te hebben opgesloten. Arie waarschuwde Vonnie, erheen te gaan, en ging toen in draf verder naar het „Seaview”Hotel. Charles noch Carlotta letten op die roodharige jongen met zijn natte haren en zijn regencape om. Zij hadden al hun aandacht nodig voor de jongeman die uit het cafe kwam, in Lilians Wolseley stapte en wegreed.
„Waar is Lilian?” riep Carlotta.
„Dat is haar auto en hij gaat natuurlijk naar haar toe,” besliste Charles. Hij had gelijk; alleen op een andere manier dan hij dacht.

* * *

Vonnie Vassar, met niet het vaagste vermoeden, dat door wind en regen twee leden van de smokkelbende hem op de hielen hadden gevolgd, amuseerde zich best in het pakhuis. De rook van de vuurpijl- en raketontploffingen was opgetrokken; de stank was wat gemin- derd en alle drie de gevangenen begonnen wat op verhaal te raken! De man die zij het eerst hadden gevangen, was er het beste afgekomen. Hij was tenminste niet nat gespoten. Lilian zag eruit als een verzopen kat. „Ik zal doodziek worden in dit tochtige hol,” klaagde zij. „Kom, kom,” zei Vonnie. „Hoogstens wat rheumatiek en als je maar flink diamanten smokkelt gaat dat er wel weer uit. Maar ik zal je armen losmaken, dan kun je je haren kammen. Het is géén gezicht zo.”
Hij maakte haar los, pakte een leeg kistje, schoof het tegen de paal, en sloeg het touw een paar maal stevig om haar middel, en om de pijler. Haar enkels bleven ook aan elkaar gebonden. Haar tasje had ze bij zich en ze begon zich ijverig op te knappen. Smokkelaar Jim zat nog steeds half versuft door de tientallen vuurpijlen die vlak onder zijn neus waren ontploft en toonde geen lust om veel te zeggen.
„Laten we het ons gezellig maken,” zei Vonnie, sleepte een kist aan, legde er een dot houtwol op en ging zit- ten. „Vertel me eerst eens, Lilian, waar heb je Jan Prins gevangen zitten?”
Lilian had haar spiegeltje op haar knieën liggen en tuurde erin; haren kammend.
„Ik de koffer met schoenen — jij Jan Prins,” zei ze. „Kom, kom,” protesteerde Vonnie, „wou je nu werkelijk met zo’n zware koffer vol schoenen gaan slepen? Vertel me nu maar rustig waar Jan is, dan krijg jij van mij met Nieuwjaar een paar héle mooie, slangeleren schoentjes. Zonder bon.”
„Je kunt tot zonsopgang blijven zeuren,” zei ze. „Ik kan heel goed „nee” zeggen. Ik ben al één keer bij de neus genomen vannacht en dat is genoeg.”
„Het is een heel lief neusje om je bij te nemen,” erkende Vonnie. Hij keek met bewondering naar haar blonde haar. „Je knapt al aardig op, moet ik zeggen. Maar misschien kun je beter even wachten met lipstick, want het zou zonde zijn als ik het er weer af moet spuiten.”
Zij wilde juist beginnen, haar lippen bij te werken, maar keek verschrikt op.
„Heus,” zei Vonnie met wijdopen, trouwe ogen. „Als je mij niet wil zeggen waar Jan Prins zit, ga ik weer spuiten.”
Zij werd een beetje bleek en toen rood.
„Dat durf je niet! Je kunt geen vastgebonden vrouw nat spuiten!”
„Nou, en òf,” zei Vonnie. „Met een brandslang is dat reuze-gemakkelijk.”
Maar Lilian gaf geen krimp.
„Dan daag ik je uit, lafbek!” riep ze, en schopte met haar voeten op het natte beton. „Spuit dan! Spuit dan!” Op dat ogenblik kwam de spion tussenbeide. Hij had alles wat er tot dusver gebeurd was, met aandacht ge- volgd, maar zijn mond niet opengedaan. Hij sprak langzaam en lijzig:
„Ik zou het maar vertellen, juffie.”
Lilian keerde haar hoofd met een ruk naar hem toe. „En wie ben jij eigenlijk? Je hoort niet bij ons troepje.” De man grijnsde.
„Wel eens gehoord van Zwarte Limo?”
Lilian keek hem spottend aan.
„Wou jij beweren dat je Zwarte Limo was?”
„Nee,” zei de man rustig. „Maar ik werk voor hem. En Zwarte Limo heeft een ananasje met jullie te schil- len sinds die keer dat je hem in Milaan voor een ton aan valse diamanten in zijn vingers drukte.”
„Wel, wel,” zei Vonnie. „Nu komt er wat licht in de duisternis. Raadt U juffrouw Lilian aan om openhartig met mij te spreken, mijnheer...”
„Noem mij maar Lepe Lemmy,” zei de man van Zwarte Limo. „Die juffer daar heeft een grote mond, maar dat is ook al. Vier tellen brandslang en ze hapt naar lucht en vertelt alles wat ze weet. Alleen jammer dat ik die slang niet kan gebruiken om de schmink van haar neus af te blussen.”
„O, maar dat is geen bezwaar,” zei Vonnie, met de hand wuivend. „Het zal mij zelfs een genoegen zijn. Lilian schijnt te denken dat ik teveel gentleman ben om een brandslang op haar te richten...”
„Ik niet,” zei Lemmy met nadruk.
„Mag ik U dan de slang overhandigen?” zei Vonnie, stond op, pakte het koperen spuitstuk en sleepte het naar Lepe Lemmy, die op zijn rol zeildoek gezeten, nog aan zijn paal zat vastgebonden. Hij maakte Lemmy’s handen los, bond zijn middel wat secuurder vast en ging naar de kraan aan de wand. Lepe Lemmy richtte het mondstuk op Lilian, die onder haar poeder wit werd en haar handtasje omklemde.
„Wat mot je van haar weten?” vroeg Lemmy.
„Ze heeft Jan Prins gekidnapt en houdt hem ergens verstopt. Ik moet weten waar hij is en geen grapjes.” „Vuur!” zei Lemmy.
Vonnie draaide de kraan open. De slang zwol op. Het mondstuk sputterde en even later siste het water in een boog door de lucht tegen de betonpaal, precies boven Lilians pas gekamde haren. In drie seconden was ze zo nat als een dweil. Lemmy bewoog het mond- stuk en de dikke straal water raakte precies de boven- kant van haar hoofd.
„Hou op... hou op!” gilde ze.
„Waar is Jan?” brulde Vonnie.
„Hoepla!” zei Lemmy, maakte een zwiepert met het mondstuk en zwaaide de klaterende, dikke straal van haar hoofd tot haar voeten en terug over haar heen. Lilian gilde en sloeg met haar armen, hapte naar lucht en proestte als een kip in het water.
„Hou op... hou op! Ik verdrink!”
„Waar is Jan?” vroeg Lemmy. Tegen Vonnie zei hij: „Ik hoop dat ze het nog niet zegt...”
„Ik zal het zeggen!” gilde ze.
Vonnie draaide de kraan dicht en kwam op haar toe marcheren. Lilian huilde en proestte tegelijk. Haar tanden klapperden.
„Waar is Jan?”
„In de kelder van een leeg, gebombardeerd landhuis bij Marton.”
Lemmy keek Vonnie vragend aan.
„Weet je waar Marton is?”
„Als mijn broekzak,” zei Vonnie. „Waar ligt dat huis? Lieg niet, want ik ken elke centimeter van deze hele streek.”
Lilian zei snikkend:
„Je hebt eerst rechts een oude molen... en dan een moeras met een poel... en dan een weg rechtsaf, met een heg er langs...”
„Stop maar,” zei Vonnie. „En in de kelder daar zit-ie? Wee je gebeente als je me voor het lapje houdt!”
„Ik heb zo’n idée dat het wel snor zit,” lachte Lemmy. „Ik ook,” zei Vonnie.
„Heb je een sigaret voor me?” vroeg Lemmy.
Vonnie gaf hem er een.
„Sorry dat ik je armen weer vast moet binden.”
„Komt wel goed,” zei Lemmy. „Ik kom je nog wel eens ooit ergens tegen en dan geef ik jou wel een pak slaag.” Vonnie grinnikte, bond Lilian weer vast, duwde de grote roldeur open en wuifde met de hand.
„Adie. Ik ga even Jan halen en dan zie ik je wel terug!” Hij schoof de roldeur dicht, draaide die op slot en wilde naar de kleine Wolseley gaan. Maar de kleine Wolseley was verdwenen! Volkomen verdwenen!
„Daar sta ik nou,” zei Vonnie beteuterd.
Door de regen was hij nu bijna even nat als Lilian.

* * *
Terwijl Arie en Johnstone, op Arie’s kamer, hun tenue van badjas en handdoek verruilden voor hun gewone kleding, lag er een permanente grijns op Arie’s rossig gezicht. Hij hopte op één been de hotelkamer rond, zijn andere been in zijn broek mikkend.
„Wat grijns je?” informeerde Johnstone, bezig zijn schoenveter te strikken.
„Over het lawaai op de gang,” lachte Arie. „Het wordt met de minuut erger!”
Dat was een feit. Ditmaal hadden zij dan toch een stunt uitgehaald die doel trof! Die witte muizen... daar lachte driekwart zich een hoedje over. Die toeteren- de band was een aardige afleiding geweest. Die hon- derden in de war gegooide schoenen... (behalve voor de enkelen die met de trein weg moesten; of die zo zuinig waren dat ze geen paar schoenen wilden missen, of die van nature zuurpruimen waren)... die schoenen waren een bron van lol geweest voor nagenoeg het hele hotel. Maar deze stunt met de deuren raakte een ge- voelige snaar. Zolang de gasten in hun warme hotel- kamers konden liggen, of in bed lachen over witte mui- zen, zolang was alles best. Maar dat werd anders, nu ze hun kamers niet in of uit konden en gedoemd waren, slaperig en moe op een tochtige gang rond te hangen! Binnen een kwartier was er formeel oproer op vier étages. Men brulde om lopers, maar toen er lopers kwamen, bleken die van geen nut... de sloten vertikten het om te draaien.
„Voor den duivel!” schreeuwden de officieren in burger en de toeristen. „Wij willen onze kamers in!”

De een had slaap. De tweede moest geld hebben en dat lag op zijn tafel. Een derde wilde zijn vrouw opzoeken, die binnen zat en er niet uit kon. Vrouwen protesteer- den dat hun kinderen binnen waren, onbereikbaar. Een kapitein van de Londense brandweer zei, dat een ramp het gevolg zou zijn als er nu brand uitbrak en prompt gingen acht vrouwen gillen. Na twintig minuten werd er een stootploeg gevormd door een Hollandse aan- nemer, een Belgische autorenner, een Italiaanse expor- teur van zijde en een nijdige Schot. Zij renden naar beneden, haalden een driezitsbank van solliede mahonie, sleepten die hijgend de gang over, namen een aanloop en ramden de deur van kamer 523. Toen deze vier nijdige knapen de deur raakten, dreunde het hotel op zijn grondvesten. In acht kamers begonnen vrouwen te gillen en de portier en vier kellners kwamen in draf aan galopperen. Maar er was geen houden aan. Een tweede stormloop... en de deur van kamer 523 vloog open, splinters van de deurstijl losrukkend. Arie en Johnstone waren nu klaar met aankleden, deden regenjassen aan en draaiden hun deur achter zich op slot. „Als wij die deur niet afsluiten, vinden we geheid van- nacht in elk van onze bedden vier daklozen,” zei Arie. Johnstone stond de gang af te staren. De knokploeg van vier was nu met de deur van de Italiaan bezig. De bank raakte niet precies het buitenste frame van de deur, en barstte met een scheurend geluid door de triplex bekleding heen.
„Heren, heren!” weende de portier, met zijn armen zwaaiend. „U ruïneert het hele hotel.”
„Het zal me een genoegen zijn,” schuimbekte de kleine, roodharige Schot. „Ga uit de weg, man of ik ruïneer jou!”
„Bengs!” ging de bank. Open barstte de deur. „Hoera!” brulde de Belgische autocoureur. De portier vluchtte in wilde ren de gang af, om hulp te gaan halen. John- stone porde Arie aan:
„Ga mee! Het heeft geen nut, hier verder te wachten. Die rel wordt vanzelf groter en groter.”
Zij daalden de trappen af, langs de vierde, derde en tweede verdiepingen. Overal dezelfde tonelen van woe- de en wanhoop van portiers en kellners.
„Waar gaan we eigenlijk heen?” vroeg Johnstone, toen ze de hall beneden overstaken. Die was bijna verlaten, want iedereen was boven naar de herrie gaan kijken. Arie gaf de draaideur een zet, en betrad de open lucht. Het woei nog steeds met windsterkte zeven en de regen kwam in ijzige droppels neer.
„Terug naar jouw pakhuis. Ik heb Vonnie gewaar- schuwd dat ik daar een juffrouw had vastgebonden.” „O, ja. Hij moest van haar te weten zien te komen waar Jan ergens was. Ik ben benieuwd of hij haar aan het praten heeft gekregen.”
Johnstone’s eigen auto, een twee jaar oude Ford, stond in een zijstraat te wachten. Het was een twoseater met een linnen kap, en aan alle kanten zoeklichten er op. Terwijl Johnstone de motor warm liet draaien, speelde Arie met de schakelaars van de zoeklichten.
„Het lijkt wel een rijdende torpedojager,” lachte hij, de stralenbundels heen en weer draaiend. „Ben je bang dat je accu niet leeg komt?”
„Ik heb een hekel aan slecht licht,” bromde Johnstone. „Het is anders machtig koud vannacht.”
Hij schakelde in en reed weg. Ondanks zijn houten been kon hij heel aardig met de pedalen overweg. De zitting van zijn Ford stond extra-ver naar achteren, zodat hij met zijn stijve been ruimte had. Het was nu al één uur in de nacht en er was geen kip op straat te zien.
„We moeten uitkijken of we Vonnie niet tegenkomen,” waarschuwde Ärie. „Die kan best op de terugweg zijn.” Johnstone bromde.
Zij waren nu op de slingerende buitenweg die naar Johnstone’s pakhuis voerde en plotseling zagen zij in de verte de lichten van een wagen, die met zijn kop- lampen seinde.
„We verblinden hem,” mompelde Johnstone, en scha- kelde zijn hoofdzoeklicht uit, dat recht de weg af scheen.
„Dat kon best Vonnie wezen,” zei Arie, zich voorover buigend. „Rijd eens langzamer.”
Johnstone haalde naar links uit om te laten passeren op de smalle, modderige weg. Arie zette het rechter bovenzoeklicht aan en liet dat dwars over de weg schij- nen, zodat het de tegemoetkomende wagen in felle gloed zou zetten als die passeerde.
„Die rijdt machtig hard op zo’n slechte weg,” mompelde Johnstone en minderde nog meer vaart. De tegenligger doemde op in het gedempte licht van hun koplampen. „Het is de Wolseley!” riep Arie. „Toeteren.”
Johnstone drukte op zijn claxon, maar de kleine wagen reageerde niet, liep in de felle schijn van het zoeklicht, passeerde hen, en was het volgende moment achter hen verdwenen.
„GMX 2387!” kreet Arie, door de achterruit turend. „Lilians auto! Daarin heb ik Vonnie naar jouw pak- huis gestuurd!”
„Wie zit er dan nu in?” vroeg Johnstone, de Ford stil- zettend en ook naar de snel kleiner wordende rode achterlichtjes starend.
„Een man en een vrouw. Ik zag het in het zoeklicht.” „Lilian soms? Ontsnapt?” .
„Nee — dit was een donkere vrouw. Daar klopt iets niet, broeder! Die wagen hebben ze gestolen! Wat ik je brom!”„Wat doen we nou? Eerst naar Vonnie rijden en kijken wat er gebeurd is, of die wagen achterna?”
„Die wagen achterna!” riep Arie. „Dat pakhuis loopt niet weg, maar die wagen is binnen een halve minuut spoorloos.”
Johnstone keerde de auto en drie tellen later stoof de trouwe Ford met enorme vaart achter de Wolseley aan, bonkend door de kuilen en af en toe een fontein mod- derig water opspuitend die tegen de voorruit aan kletste dat de ruitenwissers die nauwelijks schoon konden houden. „Goed dat het regent,” zei Arie. „Dan blijft de voorruit tenminste schoon.” — Hij tuurde ingespannen vooruit. „Dáár heb je ’m! Nou zien dat we ze inhalen!”
Maar zij bemerkten alras, dat de wagen vóór hen er niet op gesteld was, om te worden ingehaald: die begon vaart te meerderen. Johnstone deed er nog een schepje op en stoof door modder en regen met een ware duivelsvaart. De Ford slingerde en bokte door de kuilen dat Arie’s kiezen op elkaar klapperden. Een paar keer schoot hij met zijn rode haren tegen de linnen kap aan. „Ik ken deze weg beter dan hij,” zei Johnstone tussen zijn tanden. „We winnen op hem!”
„Maar niet erg hard,” dacht Arie, en brulde: „Let op die kuil!”
Een duik van de radiator... en klap van het chassis dat op de assen sloeg... een knap en een geratel... Johnstone minderde gas.
„Daar heb je het geduvel! Rechter voorveer gebroken!” „Daar kun je toch mee doorrijden?”
„Dat wel, maar met halve snelheid.”
Arie knarsetandde van woede. Wat een pech! Je dook door duizend kuilen heen en er gebeurde niets... maar net op zo’n moment kreeg een oude fout in een veer het in zijn hersens om zich te openbaren. Vergeleken bij hun vaart van zojuist kropen zij nu over de weg. „Dat heeft geen zin zo,” zei Arie. „Dan kunnen we evengoed omkeren en naar jouw pakhuis gaan.”
Johnstone bromde, draaide de wagen en zij begonnen de weg terug te rijden. Maar na tien minuten zei hij: „Hé... daar komt wéér wat aan!”
Hij zette de Ford stop, en Arie zwaaide weer het zoek- licht opzij. Dat was blijkbaar een goed idee, want dat zoeklicht werd van verre herkend. De naderende auto toeterde en seinde met zijn koplampen.
„Dat is Vonnie!” riep Johnstone. „Ik ken dat sein! Waar heeft die gek nou die auto vandaan?”
Vonnie kwam aangieren met alle lichten aan en loeien- de claxon, klapte zijn remmen aan en sprong uit een kleine, rode MG.
„Zijn jullie een kleine Wolseley tegengekomen?”
„Wis en warempel!” riep Arie.
Zij stonden tegen elkaar te schreeuwen in het volle licht van de koplampen van hun auto’s, waardoor de regen in zilveren stralen flitste.
„Wij zaten hem achterna, maar we hebben een gebro- ken rechterveer.”
„Wie zaten erin?”
„Een man en een vrouw.”
„Die hebben die Wolseley gejat, terwijl ik met Lilian praatte.”
„Weet je waar Jan gevangen zit?”
„Nou en of! Ik ga er nu recht heen.”
„Dan gaan wij mee!”

„Stap maar in!”
Johnstone reed de Ford op de wegberm, liet de lichten aan, sloot de wagen af en kroop achterin de MG. De racewagen startte met een brul van zijn motor en schoot als een projectiel de slingerende weg af.
„Pas op voor diezelfde kuil!” waarschuwde Arie, en daarna zei hij niet veel meer, want hij had genoeg aan de wind en de regen. De MG had een linnen kap die aan de zijkanten open was en Vonnie reed of hij een Grand Prix moest winnen. Als ze de wind opzij hadden sloeg de regen scheef door de wagen heen en de storm- wind van hun voortgang brulde in hun oren.
„Waar zit Jan ergens?” — Arie riep het in Vonnie’s oor.
„In een vervallen landhuis bij Marton. In de kelder.” „Zal hij het ook niet warm hebben!”
Vonnie antwoordde niet, maar dreef zijn renwagen door de nacht.
„Hoe is het in het hotel?” riep hij, toen zij Blackpool bereikten. De MG gierde een vluchtheuvel om. De stra- ten waren zielsverlaten.
„Woedende gasten rammen de deuren in met banken.” „Goed zo,” gromde Vonnie voldaan. „Ik hoop dat ze die boef van een Barclay tot razernij brengen.”
Zij denderden de straten van Blackpool door met grommende uitlaat, slipten over het natte asfalt om bochten heen, en stoven de weg naar Marton op.
„Zou Jan bewaakt worden?” vroeg Johnstone, zich naar hen overbuigend.
„Ik zou niet weten door wie,” antwoordde Arie.
„Hoeveel van die diamantsmokkelaars waren er dan eigenlijk?” Arie haalde de schouders op:
„Ik had zo’n idee van vier, maar ik kan me niet eens herinneren hoe ik daaraan kom. Van Jan gehoord misschien. Of van jou?”
„We zullen wel zien,” zei Vonnie. „Het is een mijl ver- derop, rechtsaf. Ik zet de MG met de lichten uit tussen de eikenbosjes en we gaan te voet verder. Ik heb twee zaklantaarns in de wagen.”
„En een pistool?”
„Uh-huh.”
„Ik ook,” zei Arie tevreden.
Vonnie minderde vaart, schakelde eerst het zoeklicht uit, daarna de koplampen en reed bij het vage schijnsel der parkeerlichtjes de MG de bocht om en tussen een groep jonge eikeboompjes. Toen zij uitstapten vielen zware droppels in hun halzen. De wind loeide in de bo- men en zij zagen geen hand voor ogen. Arie voelde Vonnie’s vingers zijn arm omvatten.
„Doe geen licht aan. Ik heb hier als kind jaren gespeeld. Ik ken elke boom en paal. Kom mee.”
Arie liet zich door Vonnie leiden en Johnstone volgde hen. Na een paar tellen begonnen Arie’s ogen aan het duister te wennen en als hij omhoog keek zag hij twee rijen bomen tegen de wat lichtere hemel afgetekend. Zij liepen blijkbaar een oprijlaan op.
„Kijk!” zei Arie ineens en stond stil.
Vonnie’s vingers knepen in zijn arm. Recht vooruit be- woog een licht in het duister.
„Zaklantaarn,” zei Johnstone, vlak achter hen.
„Snel voorwaarts!” beval Vonnie.
Zij rukten snel op, en zagen het licht nu ineens niet meer. Vonnie stopte aan het begin van een open plek, die blijkbaar eens het grasveld voor het landhuis was geweest. Op dat moment ging het licht weer aan en zij zagen duidelijk, hoe een man in de vervallen ingang van het half in puin liggend huis bewoog. De bundel van zijn zaklantaarn gleed rond... en glinsterde in de lak en het glas van een auto...
„Jij links en ik rechts,” fluisterde Vonnie in Arie’s oor. „Johnstone blijft hier staan. Als ik fluit, met je pistool erop af en: Handen omhoog!”
Hij gaf Arie een duw en sloop weg, naar rechts. Arie begon een bocht naar links, door het dikke, wilde gras en de struiken die de open plek bedekten, tot hij bij de linkerhoek van het huis aankwam. Langs de gevel liep hij voort, blij om de regen en de huilende wind, die zijn voortgang dekten, want verschillende malen trapte hij tegen glas en stenen. Eenmaal suisde een dakpan vlak langs zijn hoofd naar beneden en viel kletterend in stuk- ke. Het licht was nu zeer dichtbij. Een man liep heen en weer tussen auto en portiek... twintig meter... vijftien zeven... Arie drukte zich tegen de gevel aan, en wachtte. Daar kwam de schelle fluit!
„Handen omhoog!” klonk Vonnie’s stem.
Een vrouw gilde. Arie sprong naar voren:
„Je bent omsingeld! Handen omhoog! Laat die lan- taarn branden!”
De lantaarn rees omhoog in de rechterhand van een man. Vonnie sprong achter hem tevoorschijn, rukte de lamp uit zijn handen en richtte het licht op de auto. „De Wolseley!” riep Arie verbaasd.
Vonnie knorde van genoegen.
„Wie dit zijn kienen we later wel uit. Bind ze vast, Arie.” „Waarmee, idioot?”
„Er ligt sleepkabel in de wagen. Bind hun benen aan elkaar dat ze niet weg kunnen rennen, dan kan John- stone ze bewaken.”
Die kwam er al aangehobbeld door het duister, nam een pistool over, zette zijn gevangenen in het volle licht der koplampen van de Wolseley en betrok de wacht.
„Zo,” zei Vonnie. „En nu eens kijken wat we in de kel- der vinden.”

* * *

Vonnie en Arie, met zaklantarens, betraden het verval- len huis. Puin lag in de gang en toen Arie zijn lantaren naar boven richtte, zag hij de stukken kalk en stuc van de balken afhangen.
Vonnie onderzocht de hall met zijn lichtstraal. Tegen- over de ingang voerde een brede, monumentale trap naar boven. Op een hoekpilaster stond nog een half marmeren beeld, maar de trap zelf was bedolven onder stukken kalk en brokken steen. De wind huilde door het huis en blies hen een muffe lucht in de neus. Zij vonden de keldertrap in een hoek van de hall: een ste- nen bouwwerk, waarop bijna geen puin lag. Vonnie belichtte de treden met zijn lamp:
„Hier is iemand op en af gegaan... de brokjes kalk zijn platgetrapt.”
Arie zette de hand aan zijn mond en gilde naar beneden: „Jaaan!... Heidaar, Jan Prins... Ben je daar?”
De wind huilde en de regen kletterde overal rond hen neer.
„Laten we maar gaan kijken, Arie. Zo hoor je toch niets.”
De trap kwam beneden uit in een gewelfde gang met aan weerszijden, oude, met verroest ijzer beslagen deu- ren. Zij schopten er een paar open, verrasten ratten die wegschoten en zagen kelders met vergane houten rekken.
„Wijnkelders,” zei Vonnie. „Maar als ik me goed herinner van verstoppertje spelen is er ergens achteraan iets beters.”
Aan het einde der gang was een deur die hoger lag. „Ja!” riep Arie. „Die is gesloten met een dwarsstang!” Zij belichtten de constructie en zagen, dat de deur, die naar binnen openging, vast werd gehouden door een stang, die rustte in haken. Vonnie trapte tegen de deur. „Heidaar!”
„Kom binnen,” antwoordde een stem.
„Jan!!” schreeuwde Arie.
Zij lichtten de zware stang uit zijn beugels en trapten de deur open. Jan stond midden in het lange gewelf en knipperde tegen de schelle lichtbundels.
„Doe dat licht uit, idioot! Ik kan niets zien.”
„Dat is nou typisch Jan!” riep Arie verontwaardigd. „Daar kom je de ezel uit zijn gevangenschap bevrijden en dan krijg je dàt te horen!”
„Ik een ezel!” kreet Jan verwoed. „Jij, rode zeehond! Ik heb een appeltje met jou te schillen! Hoe haal je het in je hersens om een andermans schoenen uit zijn koffer te halen!”
„Omdat er gesmokkelde diamanten in zaten, sukkel!” Daar stond Jan even sprakeloos van te kijken.
„Heb je geen honger?” informeerde Vonnie.

„Honger!” gilde Jan. „Haal Arie uit m’n buurt weg of ik bijt hem een pond rosbeaf uit z’n sappige kuiten!” Vonnie keerde zich om en liep de weg terug. Jan en Arie volgden. Jan vertelde inderhaast, hoe Lilian hem in haar auto had gelokt en hem toen met een pistool dit huis in had gedreven.

„Hoe wist ze, als vreemde, dat hier een kelder was waarin je iemand op kon sluiten?”
„Dat wist ze ook niet,” grijnsde Jan. „Ze wilde van me weten waar die schoenen uit haar koffer gebleven wa- ren, maar ik zei lekker niks.”
Hij begon de keldertrap te beklimmen.
„Kunst!” spotte Arie, achter hem. „Je wist niet eens dat i k de schoenen had.”
Jan ging door:
„Ze zat met mij nogal in haar maag, want ze kon me natuurlijk niet loslaten. Toen zag ze dit vervallen lust- slot liggen. Er is in elk landhuis wel een kelder waarin je iemand op kunt sluiten; desnoods door de deur te blokkeren met los puin. Heb je Lilian te pakken of niet?”
Arie vertelde dat in het kort en toen waren ze bij de hoofdingang.
„Wat een hondeweer!” riep Jan. „Had me maar in mijn kelder gelaten tot het droog was.”
Vonnie was bezig, de twee gevangenen, Charles en Carlotta, achterin de Wolseley te stouwen en riep hen toe: „Jongens — rijden jullie deze wagen naar mijn waren- huis en bind die autodieven daar vast. Johnstone en ik halen de MG op. We moeten die twoseater Ford ook nog opslepen.”
„O.K.,” zei Arie, gaf Jan zijn pistool en schoof achter het stuur. Jan ging achterstevoren zitten en hield hun passagiers in de gaten. De Wolseley startte en zoemde weg door modder en duisternis.

VONNIE KRIJGT ZIJN GELD TOCH NOG!

Arie Roos werd wakker doordat iemand aan zijn schouder rukte.
„Kijk eens,” riep Vonnie. „Lees eens, man!”
Arie knorde en bromde en knipperde met zijn ogen. Hij lag in zijn hotelkamer en had machtige slaap. Vonnie stond te wuiven met een krant.
„Hoe laat is het?”
„Half elf in de morgen. Jan Prins is al wakker!”
„Kunst,” bromde Arie. „Die heeft dagenlang in die kelder kunnen slapen terwijl ik het land afrende om hem te bevrijden. Wat moet dat met die krant?”
Toen viel zijn blik op de kopregels die Vonnie hem voorhield:

SENSATIONELE TONELEN IN SEAVIEW-HOTEL! WIE ZIJN DE GESLEPEN DADERS? FIETSKOGELTJES IN DEURSLOTEN VEROOR- ZAKEN FORMEEL OPROER.

Arie hield het hoofd op en luisterde. Nu eerst, wakker wordende, besefte hij, dat het hotel nog steeds in staat van heftig tumult verkeerde.
„Het is een volslagen chaos hier,” legde Vonnie opge- togen uit. „Het is nu een sensatie geworden van heb-ikjou-daar. Van Londen, van Manchester komen verslaggevers van kranten. Ze hebben in de loop van de nacht alle slotenmakers van heel Blackpool gehuurd om die deuren open te maken. En weet je wat nu de mop is?” Arie zat rechtop in bed en werd alsmaar wakkerder. Vonnie ging door:
„Het is nu een mysterie, man! Die giraf, die muizen en die band — dat was een mop. Toen kwamen die schoe- nen en nu dit. Het is een sensatieverhaal voor alle kran- ten. Ieder vraagt zich af: W a a r o m?... Waarom maakt iemand zulke stunts in dit hotel? Iedereen praat erover. De portiers denken dat het mensen zijn, gehuurd door concurrerende hotels, om dit te kraken. Anderen zeggen dat studenten uit het hotel het om een weddenschap doen. In de keuken vertellen ze de verslaggevers dat ontslagen leden van het personeel zich willen wre- ken... Iedereen speelt detective en iedereen puzzelt erover.”
Arie ging op de rand van zijn bed zitten en graaide in zijn rode haren:
„Maar wat schiet jij daar nu mee op? Het hotel zit stikvol nieuwsgierige mensen, die allemaal geld uitge- ven en de zaken gaan beter en beter. En hoe wou jij die Barclay nu er toe brengen, jou je geld terug te geven? Het was onze bedoeling om alle gasten weg te jagen. En wat hebben we gedaan? We hebben van dit hotel een bezienswaardigheid gemaakt, net als het monster van Loch Ness!”
„In troebel water is het goed vissen,” zei Vonnie. „Ik heb zo’n idee dat het ineens, onverwacht, goed uitpakt.” „Die boef van een oom van jou kan van louter opwin- ding een lekke hartklep krijgen,” bromde Arie. „En dan zijn we er nog niet! Een dode geeft jou je geld niet terug.”
Jan kwam, geheel aangekleed, door de tussendeur Arie’s kamer binnen.
„Nou — dat is een mooie boel!” — Zijn gezicht stond somber. „De hall staat zwart van de krantenmensen. Ze staan in de bar met een filmapparaat, wachtend op de volgende rel, en als er wéér een rel komt, zegt de BBC, komen ze met een reportagewagen. Die oom van jou wordt stinkend rijk op die manier.”
Arie pakte zijn badjas en tandenborstel op.
„Ik ga me wassen,” knorde hij. „We hebben nu alles gedaan, behalve wat we moeten doen. Dagenlang rondgereden in auto’s en diamantsmokkelaars ontmaskerd. We zijn gekidnapt en opgesloten... We hebben een dei- ning gemaakt waar heel Engeland notitie van neemt, maar arme Vonnie ziet zijn geld nóóit op die manier.” Hij liep de gang op en smakte de deur achter zich dicht.

* * *

De ontbijtzaal leek wel een effectenbeurs in paniek. Verslaggevers zaten aan tafeltjes met plukjes gasten, dronken enorme koppen koffie, waaiden met kranten en papieren en vroegen links en rechts interlocale gesprekken aan met hun redacties. Overal hoorden Jan en Arie flarden gesprekken:
„Ja, snap jij er iets van? Ze zeggen dat het een troep studenten is.”
„Geloof me, Marian — het is een gek die een wrok heeft tegen dit hotel. Een idioot, die opgesloten moet worden. Misschien is een ongelukkige liefde van hem hier ooit kamermeisje geweest of zoiets...”
Verslaggevers schreven gretig alle mogelijkheden op die ze hoorden, zogen er zelf nog een paar uit hun duim en seinden het naar alle bladen van Engeland, Schot- land en Wales. De kranten waren er happig op, want er waren geen branden, geen internationale spanningen, geen atoomnieuwtjes en geen pasgeboren vijflingen. Dus met man en macht bliezen ze het Mysterie van het „Seaview”-Hotel op tot een verhaal dat elk uur wilder en gekker werd. De bar en de lounge zaten stampvol nieuwsgierigen en elk uur kwamen er meer aan. Alle lege kamers waren sinds vroeg in de ochtend verhuurd. „Ik word hier doodziek,” zei Arie, zijn koffie haastig opdrinkend. „Jan — ga mee naar dat pakhuis. We moe- ten ook nog iets doen met die tros boeven die daar zit.” „Johnstone houdt er een oogje op,” zei Vonnie. „Ik heb ze vanmorgen broodjes en koffie gebracht.”
Zij baanden zich een weg naar de uitgang, klommen in de Wolseley, die nog braaf stond te wachten, dik over- dekt met modder en reden naar Johnstone’s pakhuis. Het weer was opgeklaard. Er stond een matige zeewind en langs de lucht schoven dikke, wittige wolken. De straten waren drooggewaaid. Vonnie zat achter het stuur en Jan en Arie peinsden somber.
„Wat kunnen we nu nog doen in dat hotel?” vroeg Jan wanhopig.
„Niets,” antwoordde Arie. „Absoluut niets. Alles wat we doen maakt de sensatie alleen maar erger en brengt nog meer nieuwsgierigen erheen.”

„De toestand is afgrijselijk,” erkende Jan.
Vonnie, die van hen drieën eigelijk het somberste had behoren te zijn, grinnikte wat.
„We zijn er nog niet,” verklaarde hij. „En ik vind het zo’n beste bak! Hahaha...! Om met zijn vieren een rel te maken waar een héél land van op zijn kop staat — doe dat maar eens na!”
„Als het fout uitpakt — en dat d o e t het op deze manier — kan het jou een lieve cent kosten, Vonnie!” Vonnie drukte op de claxon voor een bakkerskar en schudde het hoofd:
„Ik heb zo’n gevoel dat het tòch goed uitpakt.”
„Ik zie niet, hoe,” snauwde Arie.
„Hij is niet fris,” zei Jan.

* * *

De situatie in het pakhuis was bijna gezellig. Johnstone lag op zijn dooie gemak in een met lucht opgeblazen rubberboot, met twee opgerolde legerdekens onder zijn hoofd en een pistool in de hand. Hij vertelde moppige verhalen uit de oorlog aan zijn vijf gevangenen, die dat maar een matig genoegen schenen te vinden.
„...en daar komt me die dikke sergeant-majoor binnen,” vertelde Johnstone, „en meteen kiepert die emmer wa- ter van de deur af, en...”
„Sprookjes van moeder Johnstone,” zei Vonnie, naast hem stilstaande. „Zijn ze zoet geweest?”
„Lemmy was mijn stut en steun,” verklaarde Johnstone. „De rest was vervelend. Lilian is vreselijk boos op me.” „Dag, Lilian,” zei Jan.
Lilian had hem al lang gezien, en keek de andere kant uit. Johnstone had zijn vijf gevangenen aan vijf beton- pijlers gebonden, in een halve cirkel voor hem. Lilian in het midden, op een kist; Charles en Jim aan de ene zijde en Carlotta en Lepe Lemmy aan de andere kant. „Lemmy kent ze stuk voor stuk,” ging Johnstone door, met zijn pistool wijzend. „Lilian, Carlotta en Jim zijn een complete diamantsmokkeltroep.”
„Je kunt tegen ons niks bewijzen!” viel Carlotta uit. „Als je één brokje diamant op ons vindt ben je een linke jongen. En ik zal je aanklagen wegens vrijheidsberoving!”
„Ah!” zei Johnstone met voldoening. „Arie — ik wist niet waar je die koffer verstopt had. Haal die even, wil je?”
Arie rende de loods uit, sprong over een paar plassen en ging een zijschuur binnen, waar hij de koffer met schoenen tussen balen stro in had gegooid. Hij moest een hele stapel balen beklimmen, en viel één keer bijna eraf, maar eindelijk kwam hij weer beneden, met de koffer waar de hele herrie om begonnen was.
„Ziedaar,” hijgde hij, hem op de betonvloer voor het vastgebonden vijftal neerzettend. „Let op... één... twéé... Hoepla!”
Johnstone stond op uit zijn rubberboot en kwam nader- bij gehinkt:
„U ziet in deze koffer vele paren herenschoenen en damesschoenen.”
„Poeh!” pufte Carlotta, hoewel haar ogen fonkelden van woede. „Wie beweert dat die schoenen van ons zijn? De koffer is niet eens van ons.”
Arie maakte een diepe buiging.
„Dat is heel eenvoudig, schone jonkvrouwe. Vergun mij, gelijk de prins bij Assepoester, uw voetjes te passen.” Hij hoefde heus niet lang te proberen. De damesschoen- tjes pasten Lilian en Carlotta precies. Lilian schopte wel, en wilde niet dat ze gepast werd, maar dat hielp niet. En de twee maten herenschoenen pasten Jim en Charles ook.
„Ziedaar,” zei Johnstone. „Het wettig en overtuigend bewijs. En als U niet gelooft dat er in uwe hakken diamanten zitten, wil ik gaarne een paar hakken opereren? Iemand happig op een demonstratie?”
Niemand der smokkelaars zei iets. Maar Lepe Lemmy wel.
„Maak me nu maar los, Johnstone.”
Ieder keerde zich naar hem toe.
„Ben je niet lekker?” vroeg Vonnie.
„Ik ben heel lekker en bovendien inspecteur van de Douane Recherchedienst van Zijne Majesteit,” zei Lepe Lemmy, die nu ineens met een heel andere stem sprak. „Als je even mijn portefeuille wilt halen uit mijn hotelkamer, dan zal ik mijn legitimatie tonen. Maar ik ben jullie allen zeer dankbaar voor de keurige wijze waarop je deze vogels hebt geknipt. Ik verdacht hen, maar wist geen bewijs te krijgen.”
Jan keek Arie aan en Arie keek Vonnie aan. Vonnie krabde zijn schedel.

„Geloof jij hem?” vroeg Jan aan Johnstone.
„Ja,” zei Johnstone, „maar rij tóch maar liever even naar het hotel om die legitimatie te halen. Ik heb nou zóveel rare stunts meegemaakt...”
„Ik kan nog best een kwartiertje wachten,” verklaarde Lemmy. „Dat heb ik er wel voor over. Maar ik had graag intussen een sigaret.”
Jan reed met Arie terug naar het hotel om die legiti- matie te halen.
Jan zuchtte:
„Dat is pico bello voor elkaar. Diamanten terecht... boeven geknipt. Maar wat moeten wij met die arme Vonnie aan?”

* **

Jan en Arie sprintten naar de kamer van Lepe Lemmy, haalden zijn portefeuille uit het laadje van de nacht- tafel en vonden de officieele legitimatie van de DouaneRecherchedienst van Groot Brittannië.

„Compleet met zijn foto en zijn ware naam,” mompelde Arie, over Jans schouder glurend. „Thomas John Wainwright. Nu moet ik eerst goed nadenken!”
Hij zeeg neer op het bed van Thomas John Wainwright, en hield zijn roodharig hoofd in de handen. Jan stak de portefeuille in zijn zak om die later aan Wainwright te overhandigen.
„Wat hèb je? Wat valt er na te denken?”
Arie keek schuin naar hem omhoog:
„Onze vriend, de hoteldetective, heeft nog vijf reuze- knapen van gesmokkelde diamanten in zijn bezit.” Jan staarde Arie aan:
„Hoe kan dat?... En hoe weet jij dat?”
Arie vertelde hem snel hoe zij door de detective waren gesnapt, maar losgelaten toen zij die 41 schoenen, alle opengesneden, in zijn kast hadden ontdekt.
„En wat zou dat nou?”
Arie legde één vinger langs zijn neus.
„Als ik één mond opendoe tegen Wainwright, zit onze detective in de nor wegens bezit van illegale diamanten. See?”
„Hij kan altijd zeggen dat hij van plan was ze naar de politie te brengen.”
„Dat kan hij n i e t, want Johnstone kan getuigen dat wij hem hebben getart dat te doen. Hij durfde niet, toen al niet, want zijn directeur, Barclay, had hem bevel ge- geven smokkelaars e n diamanten het hotel uit te gooien.”
„Aha... Zit het zó? Maar wat wou je daarmee?”
Arie trok aan zijn neus:
„Dat weet ik zelf nog niet.”

* * *

Op het redactiekantoor van de Manchester Daily Cou- rier kwam de hoofdredacteur uit zijn kamer stuiven: „Heeft Byng al wat ontdekt, daar in Blackpool?”
De sub-redacteur schreeuwde terug:
„Nog geen ros! Hij stuurt alleen maar verhalen en geruchten.” De hoofdredacteur brulde:
„Stuur dan Piffle erheen! Hij krijgt honderd pond pre- mie als hij vóór een andere krant uitvist wie die keet in dat hotel veroorzaakt, en waarom. En bel Byng op en zeg dat hij niet deugt.”
Bengs! De hoofdredacteurlijke deur viel dicht. Een kwartier later was de kleine, scherpzinnige Piffle in zijn auto op weg naar Blackpool.

* * *
Verslaggever Piffle ging uit van het systeem dat alle andere verslaggevers ezels waren. Piffle geloofde nooit iets wat hem verteld werd, voor hij het persoonlijk had onderzocht en waar bevonden. Piffle was een scherp opmerker en had het geduld van een takshond.
Hij arriveerde in het „Seaview”-Hotel om vijf uur in de namiddag, nam de kamer over die de teruggeroepen Byng had gehad, en begon met alle kranten te kopen die verslagen over de sensatie in het hotel bevatten. Met die kranten ging hij achterover op bed liggen. Hij las alle verslagen één voor één door, zonder een letter te missen, want hij had al vaak ervaren dat soms, in een klein plaatselijk blaadje, een of andere kleinigheid werd verteld die alle andere bladen over het hoofd gezien hadden en die eindelijk het hoofdpunt bleek waar de hele zaak om draaide.
Onder het lezen door rookte Piffle aan één stuk door Egyptische sigaretten. Voorts dronk hij een hele pot thee leeg. Toen hij alle kranten had doorgelezen, was hij op de hoogte van de feiten. Er waren eerst een giraf en witte muizen losgelaten; ongeveer tweehon- derd. Daarna was een band van de bovenste verdieping af komen toeteren. Alle schoenen waren in de nacht bijeengegaard en tenslotte waren de sloten van de vijfde, vierde, een deel van de derde en een paar deuren van de tweede étage door fietskogeltjes onbruikbaar gemaakt. Op de eerste etage was geen enkel slot onbruikbaar. „Juist,” zei Piffle, en rees op van zijn bed. „Zeer juist. Al heel duidelijk blijkt uit deze verhalen, dat alles ondernomen is van b o v e n af. Van de vijfde étage af. De giraf rende van boven naar beneden. De muizen renden van boven naar beneden. Het fanfare-orkest be- gon op de vijfde verdieping te toeteren en marcheerde zo naar beneden. Van de schoenen kunnen we het niet met zekerheid zeggen. Maar vast staat, dat bijna alle deuren op de vijfde etage geblokkeerd waren, en hoe lager we komen, hoe méér deuren vrij bleven. De haard van onrust is op de vijfde étage.”
Piffle stak weer een sigaret op, ging voor het raam staan en keek uit over de donkere zee. De lampen langs de boulevard brandden helder.
„Hetgeen ook logisch is,” ging Piffle verder, met zijn vinger „Piffle” schrijvend op de ruit, die besloeg waar hij ertegen ademde. „Want op de bovenste verdieping is het minste verkeer. Daar kan men dus het rustigst zijn plannen uitwerken. Volgens mij zitten de daders op de vijfde verdieping. Ik denk mij nu in, dat ik bezig ben om honderden deuren te bewerken met fietskogeltjes. En ik woon op de vijfde étage. Blokkeer ik daar mijn eigen deur ook? Natuurlijk niet! Want ik moet mogelijk snel naar mijn eigen kamer terugvluchten, of een nieuwe lading kogeltjes halen. Alle kranten vermelden, dat slechts enkele deuren op de vijfde étage open bleven. Eén van die kamers moet de dader of daders herbergen. Of mijn naam is geen Piffle meer. Deze problemen zijn heel eenvoudig als je maar logisch nadenkt.”
Piffle ging de gang op, belde de lift en zei kort:
„Vijfde étage,” tegen de liftboy.
Toen de lift in beweging kwam, drukte hij een shilling in de jongen zijn hand.
„Hoeveel kamers op de vijfde verdieping zijn open ge- bleven bij die slotenrel vannacht?”
„Drie, meneer,” zei de jongen prompt. „En zeven op de vierde étage en...”
„Weet je de nummers van de vijfde?”
De jongen grijnsde:
„Dat kunt U zo aan de deuren zien, meneer. Het zijn de enige die niet beschadigd zijn door de mensen zelf of de slotenmakers.”
De lift stopte op de vijfde étage. Piffle wandelde met korte passen de corridor op, deur na deur opnemend. Sommigen hadden versplinterde gaten, waar de sloten gezeten hadden; andere beschadigde plekken lak waar de slotenmakers het mechaniek hadden afgeboord. Piffle stond stil voor een onbeschadigde deur en klopte. „Binnen!”
In een schommelstoel zat een oude dame, met een plaid over haar knieën en op de plaid een boek. In haar ene hand hield ze een enorme oortrompet, zoals dove dames gebruiken.
„Ik ben inspecteur Raleigh van Scotland Yard,” ver- telde Piffle. „Ik heb slechts één vraag: Waarom is Uw slot vannacht niet defect gemaakt, zoals alle andere?” „Omdat mijn deur een Yaleslot heeft,” snauwde de oude dame met een kraakstem. „Ik woon sinds drie jaar in dit hotel en ik vertrouw gewone sloten niet. En als Scotland Yard inspecteurs heeft die zo stom zijn, dat ze geen Yale slot van een gewoon slot kunnen onderscheiden, zal ik een brief schrijven aan de London Times met mijn beklag. Goeden middag.”

„Van de frisse,” zei Piffle, en sloot de deur.
Achttien deuren verder, voorbij het trappenhuis, was het weer prijs.
Klop-klop.
„Wie is daar?” brulde een enorme stem.
„Roodkapje,” mompelde Piffle, en opende de deur. Mid- den in het vertrek stond een enorme man, met een ge- zicht, zo rood als een baksteen en een spierwitte walrussnor. Hij stond met een militair kaarsrechte rug voor een raam én inspecteerde een geweer, door de loop naar de lamp kijkend.
„Ik ben inspecteur Winstone, van Scotland Yard,” loog Piffle vlot. „Mag ik U een vraag stellen?”
De militair liet het geweer zakken en staarde hem aan. „Hoe komt het dat Uw deur niet, net als alle andere, geblokkeerd is geraakt?”
„Omdat,”' zei de kolonel, „mijn sleutel gisterenmiddag in het slot is afgebroken en het eind erin bleef zitten. Dat eind is vanmorgen eruit gehaald. Weet U iets van geweren af?”

„Ik ben er als de dood voor,” zei Piffle, en trok de deur dicht. De derde deur was aan de overkant. Kamer 590. Hij klopte.„Joe!” riep een jongensstem.
Piffle opende de deur. Een roodharige jongen lag op bed en las een krant. Naast hem lag een hele stapel kranten. Een tweede jongen zat op de radiator van de centrale verwarming en hengelde met een touw, waar- aan een lus, naar een borstel op de vloer.
„Zo,” zei Piffle, deed de deur achter zich dicht en trad naar voren. Zijn snelle ogen vlogen de kamer rond. Toen gingen ze naar de grond, want hij voelde iets vreemds onder zijn schoenzool. Hij trok zijn schoen terug, bukte zich snel, en raapte een klein fietskogeltje op. Even la- ter hadden zijn scherpe ogen er nog twee ontdekt, half verscholen in een kleedje. Beide jongens staarden hem aan of er een chimpansé uit de dierentuin was binnengekomen, om een jitterbug te gaan dansen.
„Wat heeft dàt te betekenen?” vroeg Jan.
„Dit,” zei Piffle streng, en stond op, met drie fietsko- geltjes op zijn handpalm. „Jullie zijn dus de vlegels die dit hotel op stelten zetten?”
Jan keek naar Arie en Arie keek naar Jan.
„Hij is gek,” zei Arie geruststellend.
„Wees beleefd tegen me,” dreigde Piffle, „of ik draai je voor een half jaar de gevangenis in. Ik ben inspecteur Whatnot van Scotland Yard.”
Arie liet van ontsteltenis de krant zakken en Jan slikte driemaal achter elkaar. Piffle rende de kamer rond als een terrier die een kat ruikt.
„Ik ruik muizenlucht,” verklaarde hij.
Hij trok een kast open, rommelde erin, en gaf een knor van tevredenheid. Hij kwam boven met een lange oliespuit, half gevuld met fietskogeltjes.
„Brutale boeven!” zei hij, de spuit schuddend dat de kogeltjes rammelden. „Om dat ding gewoon op je kamer te bewaren. Wou je nu nòg ontkennen?...”
Jan keek nijdig naar Arie. Die spuiten hadden ’s morgens al het hotel uit moeten zijn, en daar zou Arie voor zorgen. Maar die had eerst moeten ontbijten en dat duurde bij Arie altijd anderhalf uur. Daarna waren ze zo snel weggerend dat die spuit erbij was ingeschoten. Piffle ging op de tafel zitten en schudde het hoofd. „Jongens, jongens... wat ben je begonnen! Weet je wel hoeveel straf je hiervoor kunt krijgen? Waarom deden jullie dat? Baldadigheid? Een misdadig instinct?... Om een weddenschap?”
„Niks misdadige instincten!” zei Jan. „Het recht is volkomen aan onze zijde!”
Piffle keek hem ongelovig aan, met één wenkbrauw opgetrokken.

„Laat me niet lachen! Wie heeft er recht een ander’s hotel volslagen in oproer te brengen?”
Jan sprong van zijn radiator af en sloeg met de vuist op het voeteneinde van het bed.
„Wie geeft de directeur van dit hotel het recht om dertigduizend pond van zijn eigen neef, die in het leger is, te verdonkeremanen?”
Piffle had wel kunnen dansen van pret. Hier kwam het verhaal aanzetten dat hij zo dringend nodig had! Recht uit de mond van de daders zelf!
„Dit verhaal is geheel nieuw,” zei hij sarcastisch, om Jan goed nijdig te maken. „Mooi smoesje, dat moet ik zeggen!”
Nu vloog Arie overeind.
„Wel hier en gloeiende ginder!” schreeuwde Arie. „Ik laat me niet voor leugenaar zetten! Wij zijn deze hele rel begonnen op verzoek van Barclay’s eigen neef, Vonnie Vassar. Barclay heeft Vonnie opgelicht voor zijn erfdeel in dit hotel. En wij gaan nèt zolang door met hier keet maken tot Barclay toegeeft...”
„Jongens, jongens,” suste Piffle, zijn notitieboekje te voorschijn trekkend en haastig namen noterend. „Ik vrees dat het met jullie grapjasserij hier wel afgelopen is. En wie garandeert me, dat jullie verhaal wáár is?” „Vraag het Vonnie zelf!” riep Jan. „Vraag het John- stone! Vraag het de hoteldetective! Die weet er meer van!”
Piffle zat over zijn kin te strijken en keek hen met slimme oogjes aan. Hij wilde helemáál niet dat er een grote conferentie werd belegd, want alle concurrerende verslaggevers wisten, dat de beroemde Piffle nu in het hotel was, en als hij zich in een half uur niet liet zien, zouden ze hem gaan zoeken om uit te vissen wat hij deed, daarvan was hij overtuigd. Piffle moest snel zijn verhaal hebben, als de hazen naar een telefooncel ren- nen en het verhaal naar Manchester telefoneren, op tijd voor het avondblad...

EXTRA EDITIE!

SENSATIE IN „SEAVIEW”-HOTEL OPGELOST!

„Luister, jongens,” suste Piffle. „Laat dat even rusten. Vertel mij, waarom jullie die keet op touw zetten en precies, hóé jullie het deden. Mijn mannetjes zoeken het wel verder uit. Als het is zoals jullie zeggen, ver- andert dat de hele zaak.”
Jan en Arie tippelden er prachtig in, en begonnen om het hardst te vertellen, hoe alles precies in elkaar had gezeten. Wie ze waren; waar ze woonden; de hele historie van de diamantsmokkelaars en de geheime agent van de Douane Recherche Dienst. Piffle schreef maar, schreef maar... hij schreef in steno een half zakboek vol. Deze verhalen waren beter dan wat hij in zijn wildste dromen had verwacht. Hij schreef als een razende, tot Jan en Arie niets meer te vertellen wisten. Het enige wat ze uit hun verhaal weglieten was, dat ze door de hoteldetective waren gesnapt en dat ze die hadden betrapt op diamanten achterhouden. Ze snapten allebei, dat ze de detective als getuige nodig kon- den hebben tegen Barclay en dat ze daarom helemáál niets moesten zeggen, om hem in de hand te houden. „Prima, prima,” zei Piffle en schroefde zijn vulpen dicht. „Ik zal nu...”
Er werd op de deur geklopt. Piffle trok haar open. Op de drempel stonden twee reporters in geruite jasjes en een man met een fototoestel.
„Hello, boys,” zei Piffle vriendelijk. „Kùn je het weer niet voor jezelf uitkienen? Moet je Piffle’s spoor weer volgen? Adie...!”
Hij wuifde vriendelijk, en rende de gang af. De reporters sprongen de kamer in.
„Wat deed Piffle hier?... Hebben jullie hem iets verteld?”
„We hebben hem alles verteld,” zei Arie. „Waarom...?” „Wat?” gilden de reporters. „Wat weten jullie? Hebben jullie het gedaan?”
Een akelig vermoeden rees in Jan Prins op.
„Wie was die vent?... Hij zei dat hij Inspecteur Whatnot was van...”

„Sufferd!” gilden de reporters. „Inspecteur! Hij is Piffle, de beroemde speurneus -  reporter van de Manchester Daily Courier!”

Jan viel kreunend op bed neer.
„O, Arie, Arie..., wat hebben we gedaan! Morgen staat het verhaal in alle kranten van Engeland.”
„Maar vanavond alléén in de Manchester,” zei de fotograaf somber. „Die verhipte Piffle is ons weer eens te leep af geweest.”
Zijn flitslamp bliksemde. Arie en Jan, op bed kreunend, stonden op de plaat.
„Nu hebben we het voor goed bedorven,” zei Arie. „Nu kan niets ons meer redden.”
„En Vonnie kan naar zijn geld fluiten,” zuchtte Jan. „Ga weg, jullie, ik kan geen krantenmensen meer zíén!”

* * *

En toch had Piffle hen een onschatbare dienst bewe- zen! De verslaggevers, beneden in de hall, zagen Piffle uit de lift springen, in dolle vaart de hall doorrennen en buiten in een taxi duiken.
„Het postkantoor!” schreeuwde hij, en wuifde spot- tend tegen zijn collega’s. De volgende seconde stormden zij als een troep wilde jachthonden naar de lift- jongen.
„Waar kwam Piffle vandaan?”
Dat het de vijfde étage was, wisten zij gauw genoeg. Ondervraging van de andere liftjongen, met wie Piffle over de open deuren had gepraat, bracht hen op het spoor. Vier minuten na Piffle’s vertrek brak een horde fotografen en verslaggevers kamer 590 binnen, waar Jan en Arie, verslagen en mistroostig, naast elkaar op bed zaten, met twee andere reporters.
„Deze jongens deden het,” zeiden de reporters.
„Waarom?” gilde de bende. Zij vulden de kamer met opschrijfboeken, regenjassen en sigarettenrook, voch- ten om de telefoon en over hen heen bliksemde de lam- pen der fotografen die vanaf kasten en stoelen opnamen maakten.
„Jongens, luister nou eens,” zei de allerdikste van de troep, Jan op zijn schouder slaande. „Snap je dan niet dat wij je kunnen helpen? Bewijs ons dat jullie verhaal wáár is en wij zullen zulk een schandaal maken over die Barclay dat-ie zijn eigen hotel niet meer in durft te komen.”
Jan keek ineens op. Arie hield op met somber kijken. „Méén je dat?”
„Natuurlijk!” brulden alle reporters. De dikke hief de hand. Hij was een geziene figuur, en fungeerde als woordvoerder.
„Snap je dat niet? Zo’n verhaal kun je op allerlei ma- nieren inkleden: Je kunt zeggen: „Jeugdige bandieten maken amok in fatsoenlijk hotel!” en dan roept iedereen schande over jullie. Maar we kunnen ook koppen laten roepen: „Sportieve jongens vechten tegen schreeuwend onrecht!...” en dan is heel Engeland aan jullie kant.” — Hij hief een dikke vinger op: „Maar snap dit goed: dan moeten we zeker weten dat je ons niets op de mouw spelt.”
Jan sprong op.
„Zal ik Vonnie Vassar en Johnstone hier laten komen?” „Metéén,” brulden de reporters. „En begin maar vast te vertellen, wij schrijven wel.”
Ditmaal vertelde Arie. Hij vertelde zelfs beter dan Jan het daarjuist had gedaan, want Jan deed het met een loden hart en Arie met een hart vol hoop. Midden in het verhaal kwamen Johnstone en Vonnie binnen. Twaalf fotografen lieten hun lampen flitsen. De dikke trok Vonnie naar voren.
„Even controleren. Arie — hou jij je mond. Laat hèm nu vertellen en kijken of jullie verhalen kloppen.”
Onder ademloze stilte begon Vonnie zijn verhaal. Het klopte natuurlijk als een bus, want ze vertelden de zuivere waarheid.
Arie trok de dikke aan zijn mouw.
„En ik zal de hoteldetective nu voor je halen.”
„Okido,” knikte de dikke.
Arie stoof weg en vond de detective op zijn kamer.
„Kom mee. Alle diamantsmokkelaars zijn gearres- teerd.”
De detective verschoot van kleur. Arie prikte hem een vinger in zijn buik.
„Luister goed. Wij hebben die smokkelaars gepakt en aan de douane recherchedienst uitgeleverd. Snappie? Nu die rel van dit hotel. Wij hebben het hele verhaal verteld aan de pers. Ze zitten bij ons boven.”
„Mijn genadige goedheid,” hijgde de detective. „Ben je krankzinnig geworden?”
„Nee, sukkel,” snauwde Arie. „Denk er goed aan: Jij houdt die diamanten. Niemand praat daar verder over. Dat is dertigduizend pop schoon voor jou. In ruil daar- voor vertel jij wat je weet van Barclay’s knoeierijen met de boeken.”
„Dat kost me mijn baantje!” riep de detective.
„Kan je dat veel schelen met 30 mille in je vestzak?” vroeg Arie. „Jij weet er niets van dat je Johnstone en mij betrapte op kogeltjes in sloten mikken. Je weet alléén dat Barclay met zijn boekhouding knoeide. Dat heb je tegen Johnstone en mij verklaard die nacht. Of wou je meineed gaan plegen, later?”
„O.K.,” zei de detective haastig. „Ik zie het al. Je hebt aan alles gedacht. O.K. Ik speel mee. Maar geen woord over diamanten......”
En zo, na verhalen van Johnstone (die al direct popu- lair was, als oorlogsinvalide) na verhalen van Vonnie, na verhalen van de hoteldetective (die begon in te zien, dat hij er prachtig tussenuit danste en zelfs de mooie, eerlijke rol speelde) kwam eindelijk de hele zaak op papier te staan. De haastige reporters renden de deur al uit, om hun verhaal naar hun bladen te bellen. De verslaggevers der ochtendbladen hadden meer tijd en bleven nog even om een paar dingen te vragen. Maar om half tien was iedereen weg. Arie en Jan, Vonnie en Johnstone, plus de hoteldetective waren alleen. De detective wiste zijn voorhoofd af:
„Poef...... dat was een heet uurtje, jongens! Maar jul- lie hebben het leep gedaan, dàt moet ik zeggen!” — Hij keek op zijn horloge. „Laten we maken dat we het hotel uit komen.”
„Waarom?” vroeg Arie.
De anderen staarden hem aan:
„Waarom!” kreet de detective. „Als de Manchester krant van Piffle zo tegen elven hier is, dan belegeren ze deze kamer! Kom...... mee als de hazen de plaat poetsen!” Ze repten zich met zijn vijven de kamer uit, en gingen naar Vonnie’s kamers boven „The St. George’s Arms”, om koffie te drinken en te wachten tot de bom zou barsten.

* * *

Gedurende de hele nacht groeide de spanning in het „Seaview”-Hotel als in een ballon, die langzaam maar zeker wordt opgeblazen. Om kwart over elf kwam een auto uit Manchester aanrazen met een eerste editie van het „Seaview”-verhaal. De kranten werden ver- kocht of ze van goudblad waren gemaakt. Gasten ruk- ten ze elkaar uit de handen. Maar het verhaal van Piffle was niet volledig...... Om twaalf uur gierde een tweede auto naar het hotel met een extra-editie, spe- ciaal gedrukt door een Blackpoolse krant...... en die editie had wel het complete verhaal. Koppen liepen in knalrood over de hele breedte van de pagina:

TWEE HOLLANDSE JONGENS EN TWEE OUD-SOLDATEN VECHTEN VOOR HUN RECHT! Detective getuigt: „Barclay was corrupt!”

En daaronder met foto’s, kwam het hele verhaal. Hoe Barclay, die in de oorlog nooit in het leger had gediend, grote sommen verdiende met zijn hotel. Hoe Vonnie Vassar drie jaar diende bij het Britse Leger en drie decoraties kreeg, terwijl zijn schurkachtige voogd zijn geld langzaam maar zeker wegwerkte door de boeken te vervalsen.

Om kwart over twaalf was niet één gast in het hele hotel nog in bed. Oude dames met oortrompetten, jon- gens van veertien, kamermeisjes, kellners, Joego- Slavische toeristen, alles stond in de gangen, zat in de bar, of wandelde in de hall, opgewonden pratend. Er waren nu honderden Blackpoolse ingezetenen in het hotel om een kop koffie of een borrel te drinken. Zij waren allen sinds jaren gebeten op Barclay en iedereen mocht Johnstone graag. De stemming tegen Barclay steeg met de minuut.
„De schoft Barclay moet zich verantwoorden!” brulde een jonge Fransman, boven op de bar staande. „A bàs le Barclay! Weg met Barclay!”
„Hoera!” brulden de toeristen.
Men ging op zoek naar Arie en Jan, maar zij waren er niet. De verslaggevers waren nu allen klaar met schrij- ven of telefoneren, kwamen teruggehold naar het hotel, zagen met vreugde de deining die er aan de gang was en begonnen ijverig het vuurtje aan te wakkeren. Hoe meer herrie er kwam, hoe betere verhalen zij voor hun kranten hadden.
„Waar is Barclay?” schreeuwden zij. „Waar is de boef?” Fotolampen bliksemden en maakten opnamen van de herrie in de hall. Flessen wijn werden besteld en aan alle tafels werd woest gepraat.
„Het is een groot schandaal!” brulden de kolonels en kapiteins. „Hebben wij in dit hotel ons geld betaald aan zulk een boef als die Barclay? Waar is hij? Hij moet zich verantwoorden!”
„Barclay moet zich verantwoorden! Waar is Barclay!” Plotseling voelde iedereen dat Barclay zèlf, in persoon, zich moest komen verantwoorden. Het Engelse gevoel voor recht en eerlijkheid laaide op en eiste dat Barclay in persoon zou verschijnen.
„Waar is Barclay! Haal hem uit zijn bed!”
De kreet werd overgenomen door allen. Verslaggevers verzamelden geestdriftigen om zich heen en begonnen in ploegen het hotel af te zoeken.
Waar is Barclay?...

* * *

Buster Barclay zat sidderend in zijn werkkamer en luisterde naar het tumult in zijn hotel, zoals eens de opgeslotenen in de Tuileriën hadden geluisterd naar het rumoer van de aanstormende Franse Revolutie. Vóór hem- op tafel lag de extra editie van de Black- poolse krant:

„Detective getuigt: „Barclay was corrupt!”

Barclay zat met het hoofd in de handen. Hij wist dat hij niet populair was in Blackpool en dat dit, zonder twijfel, het einde betekende. Tegenover hem, tegen de muur geleund, stond zijn Chef de Réception, die hem sinds tien jaar kende, met een bleek, verschrikt gezicht. „Maar wettelijk kunnen ze U niets maken, mijnheer Barclay.”
Barclay steunde het hoofd in de handen:
„Wat hèb ik daaraan? Natuurlijk kunnen ze me niets maken. Ik kan, als voogd, over het geld van mijn pupil beschikken. Mijn financieel beheer gaat slechts mij aan. Ze kunnen me alleen grijpen voor de belastingen, en dat zullen ze doen ook... Maar begrijp dan toch, man!” — hij balde zijn vuisten en sloeg ze op zijn bureau — „Iedereen weet nu dat ik het geld van mijn neef, die oorlogsvrijwilliger is, verdonkeremaande, terwijl hij in dienst was! De helft van mijn gasten zijn Blackpoo- lers en officieren. Dacht je dat er één man in dit hotel bleef? Dat er nog iemand een borrel in dit hotel wilde drinken?...... Ik ben een geruïneerd mens! Het is uit met mij.” — De Chef de Réception, lang en mager, met een grijs snorretje, zei zacht:
„Er is nog één mogelijkheid, mijnheer Barclay”...... In de gang buiten de kamer naderde het lawaai van een troep mensen, dravend en roepend:
„Waar is Barclay? Haal hem uit bed! Hij moet zich verantwoorden!”
Barclay sprong doodsbleek op achter zijn bureau. Het zweet stond hem op zijn voorhoofd:
„Welke mogelijkheid? Wat kan ik dóén?”
„Treed onmiddellijk af als directeur. Laat Uw neef U opvolgen en betaal hem zijn geld uit.”
„Wat?... Nu?... Meteen?”
Er werd op de deur geramd.
„Barclay?... Barclay!”...
Barclay stond roerloos en wiste zijn voorhoofd af. Zijn ogen gingen naar het raam.
Een stem buiten riep:
„De boef is binnen en durft niets te zeggen!”
Weer gebons op de deur.
„Barclay! Maak open of we roken je eruit!...... Kom eruit als een vent en verdedig je!”
„Verdedigen!” riep een man met een Frans accent. „Als hij onschuldig was, hadden we hem al làng gezien en gehoord!”
„Klets niet, maar maak de deur open!”
De Chef de Réception wrong de handen:
„Mijnheer Barclay — beslist U toch!... U kunt nu nog het hotel en Uzelf redden. Als U schuld bekent en Uw neef U laat opvolgen, is iedereen tevreden!”
Barclay rende naar de brandkast en begon het letter- slot te draaien.
„Waar is mijn neef?”
„Die hebben we gauw genoeg gevonden, mijnheer Barclay... Wat gaat U doen?”
Het gebons op de deur was nu zo luid dat Barclay moest schreeuwen om zich verstaanbaar te maken:

„Ik ga er vandoor!” — Hij trok een stapel geld uit de la, nam een pak effecten dat met een lint bijeengebonden was, en telde er de grootste helft af: „Dat is voor dertigduizend pond aan staatslening. Geef ze aan Von- nie. Ik smeer ’m door het raam. Ik laat je wel weten waar je me kunt bereiken.”
„Maar mijnheer Barclay......”
Barclay schoof de rest der effecten in zijn binnenzak, greep zijn hoed, opende het stalen raam naar buiten, het terras op. Drie tellen later was hij, vlak langs de gevel, om de hoek van zijn hotel verdwenen.
De Chef de Réception, kalm en waardig, sloot het raam, trok zijn das recht, nam het pak effecten en opende de deur. De gang was geheel gevuld met opgewonden hotelgasten van vele nationaliteiten. Vooraan stonden drie verslaggevers die hij goed kende. Toen de waar- dige, statige figuur van de Chef in de open deur stond, verstomde het rumoer.
„In opdracht van de heer Barclay,” kondigde de chef aan, „deel ik U mede dat hij schuld bekent. Hij neemt nog heden ontslag als directeur, draagt zijn positie aan zijn neef Vonnie Vassar over en verzoekt mij, zijn neef zijn volle aandeel, zijnde dertigduizend pond in effec- ten,” — hij hief het pak effecten — „te overhandigen.” Er volgden drie tellen lang doodse stilte en dan een donderend gejuich. De Chef hief weer zijn slanke hand: „Ik verzoek U thans vriendelijk, Uw goede humeur te herstellen. Wat U tot twee uur vannacht wilt drinken, doet U op kosten van het hotel, ter viering van onze nieuwe directeur: Vonnie Vassar.”
„Hoera!” juichte iedereen. En toen een stem:
„Wáár is Vonnie Vassar?”
Honderden stemmen namen het over en het geroep plantte zich door het hele hotel voort:
„Waar is Vonnie Vassar? Waar is de nieuwe directeur? Waar is Jan Prins? Waar zijn die Hollandse jongens?”

* * *

Vonnie Vassar zat in zijn kleine kamer van „The St. George’s Arms” één-en-twintig te spelen om penny’s met Arie, Jan en de hoteldetective. Johnstone lag op bed en las „Life”.
„Ik pas,” zei Arie.
„Ik wil er nog eentje,” bromde Jan.
Hij kreeg er een, bromde en gooide zijn kaarten neer: „Vierentwintig en dood.”
„Ik weer twee penny’s verdiend,” knorde Vonnie tevre- den. „Hebben is hebben. Als het goed uitpakt jongens, en ik krijg mijn geld......”
„Wat dàn?”
„Dan heb ik het aan jullie te danken.”
„Geef liever kaarten en klets niet zoveel,” bromde Arie. „Is er nog wat te eten? Ik blaf van de honger.”

„Tóch vind ik het jammer dat het nu uit is,” zei Johnstone van het bed. „Ik krijg net een meesterlijk idee om tumult in een hotel te maken.”

Ze keken hem allemaal geinteresseerd aan:
„Hoe?”
Johnstone grinnikte:
„Ik heb nog een kist rookbommen staan. Eén zo’n rook- bom in de afwateringput op de binnenplaats......”
„En de rook spuit alle wasbakken uit!...... O, wat jam- mer dat we dat niet kunnen proberen!”
„Geef kaarten!” riep Arie ongeduldig. „Ik wil die de- tective hier die diamanten nog afwinnen, vannacht.” Een wild geklop op de deur:
„Mijnheer Vassar! Mijnheer Vassar!”
„Ik slaap,” riep Vonnie.
„Uw oom is er vandoor! U bent directeur van het hotel! Ze zoeken U overal!”
Vonnie liet zijn kaarten zakken en keek zijn vrienden verslagen aan:
„Die boef! Hij wist dat ik een half jaar wou gaan jagen en vissen. En nu ben ik directeur van dat stinkhotel! Nou heeft ie me tóch nog te pakken!”
De detective stond haastig op:
„Mijnheer Vassar... mag ik bij U weer hoteldetective zijn?”
Vonnie keek hem peinzend aan.
„Dat is geen gek idée. En ik heb metéén een klusje voor je.”
„Graag, meneer Vassar.”
„Ga onmiddellijk op jacht naar witte muizen. Als ik binnen drie dagen nog één witte muis in mijn hotel vind, lig je eruit.”
„Zeker, mijnheer Vassar,” zei de detective en boog, maar met een heel lelijk gezicht.