I

BOB EVERS KOMT UIT DE LUCHT VALLEN

0m tien minuten over twee in het holst van een zwoele, Italiaanse nacht stopte een stoffige taxi voor de maanverlichte gevel van het Colossa Hotel in Napels. Enkele Italiaanse straatslijpers, die in hoeken en nissen van gebouwen rondom het verlaten plein zaten te soezen, sprongen hoopvol op en kwamen te voorschijn, maar aarzelden dan en doken teleurgesteld terug toen zij zagen wie er uit de taxi klom: een jongen van ongeveer achtttien jaar, met verwarde, donkerblonde haren, zonder overjas of pet en zonder enige bagage. „Geen cent aan te verdienen,” was hun mening en knorrend zegen de leeglopers terug in de slagschaduw van hun portieken, teleurgesteld opziend naar de volrijpe, Italiaanse maan die boven het plein dreef.
Met scherp gekners van tandwielen reed de taxi weg. De jongen rende de marmeren trappen van het paleisachtige hotel op.
De Franse hotelportier, een kleine dikke man met een smal filmsnorretje, zat soezerig een geillustreerd blad te lezen onder de felle lichtbundel van een bureaulamp, af en toe slaande naar steekmuggen die om zijn geoliede haren dansten. Het sissend geluid van de snel wentelende draaideur deed hem opzien. Het volgend moment stond een verwaaid uitziende jongen voor zijn receptiebureau.
„Mijn naam is Bob Evers. Ik ben Amerikaan en juist uit
Zwitserland aangekomen. Hier is mijn paspoort. Ik heb een dringende boodschap voor een mijnheer Crick Darry die hier in het hotel moet wonen.”
De portier wierp een ongeïnteresseerde blik op het Amerikaans paspoort en een geringschattende blik op het stoffig uiterlijk van deze jonge reiziger. Hotelportiers verwachten geen dikke fooien van jongens van nog geen 21 jaar. Hij raadpleegde geeuwend zijn register. „Kamer 486. Ik zal zien of mijnheer te spreken is.” Hij had nauwelijks het kamernummer op de hoteltelefoon gedraaid, of de kamer antwoordde:
„Met de receptie, Mr Darry... Er is hier iemand om u te spreken...
De telefoon pruttelde een antwoord. De portier keek vreemd op:
„Mijnheer Darry vraagt of het dringend is... Of het niet morgen kan?”
Bob Evers barstte ongeduldig uit:
„Geef mij die telefoon!”
Hij zei het op een toon, zo ongewoon gebiedend voor een jongen, dat de portier hem zonder meer de hoorn overhandigde.
„Is that Mr Crick Darry?”
„This is Darry, yes...” (de stem klonk prettig, maar sloom en wat wantrouwend).
„Kent u Masters? Jack Masters?”
Er volgde een moment stilte op de lijn.
„Jack Masters? Wel eens van gehoord.”
„Ik heb een boodschap van hem voor u.”
De stem van Darry veranderde plotseling van klank en beval kortaf:
„Zeg niets meer. Leg de hoorn neer en kom meteen naar boven.”
„Okay.”

* * *
De balkondeuren van kamer 486 stonden wijd open en over de stenen balustrade heen keek men uit over de gladde Golf van Napels, waarin de sterren weerspiegelden als in een zwart kristallen dansvloer.
„Goeden nacht”, zei Bob Evers bescheiden en sloot de deur achter zich. Crick Darry zat rechtop in zijn bed: een jongeman van iets meer dan dertig jaar met bruine ogen en een hoofd vol kleine bruine krulletjes. Zijn neus stond een tikje scheef, alsof hij veel had gebokst. Hij droeg een citroengele pyjama vol met groene leeuwen, paarse krokodillen en schele negers met speren. ,Hij hield één hand onder de dekens en met de andere bracht hij de vlam van een lucifer bij een verse sigaret. Daarna keek hij op zijn polshorloge.
„Het is al twee uur en één kwartier lang morgen. Ga in die stoel daar zitten.”
Darry smeet de lucifer door de open balkondeuren naar buiten, trok zijn hand onder de dekens vandaan en legde een middelzwaar pistool op het tafeltje naast zijn bed. Daarna blies hij twee stralen tabaksrook uit zijn neusgaten en wriemelde heen en weer met tien tenen die onder het laken uit staken.
„Wat was je naam ook weer?” „Bob Evers.”
„Amerikaan?” „Net als u.”
„Hoe weet je dat ik Amerikaan ben?” „Van Masters.” Crick Darry wriemelde met zijn tenen, hield zijn hoofd een beetje scheef om de sigarettenrook uit zijn ogen te houden en keek Bob schattend aan.
„Heb ik enig bewijs dat Masters je inderdaad heeft gestuurd?” Bob keek de kamer rond:
„Heb ik enig bewijs dat u inderdaad Crick Darry bent?” Darry knorde iets dat afkeuring of instemming kon zijn, en boog opzij om in de binnenzak te voelen van een jasje dat over een stoel naast zijn bed hing. Hij viste er een portefeuille uit, zocht daarin en wierp Bob een paspoort toe.
„Is dat voldoende?”
Bob keek het even door, vergeleek de foto en wierp het terug.
„Masters is op het ogenblik belast met het onderzoek naar een internationale bende valsemunters, samen met u en ..... “
De jongeman met de bruine krulletjes keek hem nietszeggend aan.
„Daar is mij niets van bekend, jongeheer Evers. Kom je hier sprookjes vertellen, of......?”
Bob zat even perplex te kijken en snapte toen ineens dat hij nog steeds had nagelaten, zichzelf te legitimeren. „Pardon,” mompelde hij, en trok een dikke brief uit zijn zak.
„Deze brief heeft Masters mij voor u meegegeven. Het was heel belangrijk, zei hij. Hijzelf is in Zwitserland gebleven.”
Darry ritste de brief open en haalde er twee velletjes dicht beschreven papier uit, benevens een in vieren gevouwen vel zwaar tekenpapier. Hij las de brief eerst tweemaal aandachtig door, vouwde toen de kaart open, knikte dan nadenkend en begon toen ineens te grinniken. Zijn rechterhand schoot uitnodigend naar voren: „Geef me de vijf, Bob. Jullie hebben prima werk gedaan, lees ik.”
Bob voelde zichzelf een beetje kleuren van genoegen, want het was warempel geen kleinigheid, zulk een compliment te krijgen van kerels als Masters en Darry die, zoals hij wist, agenten waren van de Amerikaanse FBI, het Federal Bureau of Investigation in Washington. „Och — we kwamen er helemaal bij toeval in verzeild,” begon hij. Twee Hollandse vrienden van mij, Arie Roos en Jan Prins, waren in het laatst van Juli aan het wandelen in de buurt van Bilthoven, een plaatsje in Holland. Het was machtig mooi weer; ze hadden al een eindje getippeld en ze vonden het op het laatst maar gemakkelijker, een liftje te pikken van een vrachtauto vol lege olievaten. Ze zaten boven op die vaten lekker in de frisse wind en na een paar minuten kwam hen een andere vrachtwagen achterop, die sneller reed. Boven op de lading van kisten en dozen was een rij triplex kisten met touw vastgesjord. Dat touw was losgegaan en zij probeerden door roepen te waarschuwen. Maar niemand hoorde dat en toen die snellere auto een honderd meter of zo vóór hen uit was, schoot één van die kisten los en smakte op de betonweg. De chauffeur van de achterste auto zag dat natuurlijk wel en begon te toeteren, maar vergeefs. Hij stopte bij die kist en Jan en Arie klommen naar beneden. De kist was door zijn smak op het beton opengesprongen als een apenoot en een deel van de inhoud lag over de weg verspreid. Wat denk je dat er in die kist zat?”
Crick Darry smeet het gloeiende eindje van zijn eerste cigaret door de open balkondeuren naar de Golf van Napels en stak een tweede op
„Chocolade Vierkantswortels?”
„Nee. Speelgoedtreintjes.”
„Hoe bestaat het,” zei Crick spijtig, boven op zijn hoofd krabbend. Zoiets lolligs gebeurt mij nou nooit! Een hele kist vol speelgoedtreinen...... Om van te dromen.” „Compleet met rails en wissels,” ging Bob geestdriftig verder.
„Maar die vrachtautochauffeur zag er helemaal de lol niet van in ; die mopperde alleen maar dat-ie een hoop soesah kreeg, want dat-ie dat gevonden voorwerp naar de politie moest brengen enzovoort.”
Crick fronste even:
„Naar de politie?”
Bob knikte:
„Anders had hij het ding helemaal naar de geadresseerde firma moeten brengen. Politie is eenvoudiger. Dan zorgt die ervoor.”
Darry knorde:
„Okay. Die chauffeur had dus de pee in.”
Arie en Jan stelden toen voor, dat zij die kist met treintjes naar de politie zouden brengen en dat vond de chauffeur allang best. „Als ik er maar opaan kan,” zei hij, „dat je die dingen er werkelijk heen brengt, anders kom ik in last.” Arie en Jan beloofden hem dat, raapten alle locomotieven en wagons bij elkaar en kropen met het hele geval weer in de auto.” — Bob keek Crick aan. — „Onschuldig begin, vind je niet?”
„Machtig onschuldig,” beaamde Crick. Maar ik heb zo'n idee, dat die onschuld vrij gauw ophoudt.”
Bob trok peinzend aan zijn rechteroor.
„Je snapt misschien wel, dat Arie en Jan met die toverkist vol treintjes niet haast-je, rep-je, in volle ren, naar het politiebureau stoven......”
Crick grinnikte:
„Daar was het zeker te heet voor?”
Bob lachte:
„Onder andere. En ze vonden het wel lollig, er eerst een uurtje mee te spelen. Jan en Arie logeerden in het huis van Jans oom, die kunstschilder is en in een alleenstaande villa woont aan de Soestdijkerstraatweg in Bilthoven. Oom en tante waren op reis in Schotland en de dienstbode ging om vier uur weg. Ik kwam laat in de middag met een taxi van Schiphol — ik reisde regelrecht met het vliegtuig uit Amerika — en ik was er nog niet goed en wel, of het feest begon. Eerst was er een ongunstig individu aan de deur om de kist met treintjes te halen.”
Crick richtte verbaasd het hoofd op:
„Hoe wist hij wie die kist gevonden had?”
„Dat hoorden zij bij navraag langs de weg van een ijscoman, die Jan kende en ons ermee had zien lopen.” Cricks hoofd viel terug op het kussen en hij blies een rookwolk naar het plafond.
„Aha!”
Juist. Wel — Jan vond niet, dat die knaap een betrouwbaar gezicht had en vroeg hem, te bewijzen dat hij de eigenaar was van die treintjes.
„Of lid van de firma die eigenaresse was?”
„Precies. Dat kon hij niet. Daarop zei Jan, dat hij zijn treintjes de volgende morgen bij de politie kon halen en bonsde de deur dicht. Een kwartier later was het groot feest. Eerst barstte een onweer los. Wij legden de rails uit, op de parketvloer van de voorkamer, en waren net gezellig aan het spelen, toen Jan een bol, bleek gezicht door de tuindeuren zag kijken.”
„Die stonden natuurlijk open, door de warmte?” „Precies. Jan ging naar de keuken om de deuren dáár dicht te doen en raakte slaags met een indringer die hem even later over de keukentafel heen, buiten westen sloeg met zijn hoofd in een plas Coca Cola. Arie rende naar boven, speelde het klaar om een tweede huisvredebreker beentje te lichten en de trap af te laten tuimelen......” „Goed werk van Arie.”
„Nou — dat was ook al, want alle lichten in huis waren toen uitgedraaid — door mij — en door die duisternis, af en toe verlicht door bliksemstralen, kwam Arie de trap af met een stralende staafzaklantaarn. Twee boeven stoven recht op hem af en hadden hem vastgebonden voor hij goed wist wat er gebeurde. Ik rende naarbuiten, vond hun auto, nam het nummer ervan op, en vlak daarna kwamen ze naar buiten met de kist treintjes en reden weg. Maar het mooiste was......”
„Wàt was het mooiste?”
„Ze hadden alléén de treinwagons en locomotieven mee genomen. Alle rails, wissels en seinpalen, een deel ervan tijdens de vechtpartij platgetrapt, hadden ze achtergelaten.”
Crick lachte, met een flauw glimlachje om zijn mond, en tikte de as van zijn cigaret naast zich op de vloer. Bob vervolgde:
„Arie wilde meteen de politie opbellen, maar daar wilde Jan niets van horen. Met 't oog op zijn oom, natuurlijk.” Crick vulde aan:
„En jullie zaten óók niet helemaal snor, want je had die kist natuurlijk meteen naar de politie moeten brengen in plaats van er thuis mee te gaan spelen.”
„Dus,” ging Bob weer door, „wij staken de koppen bij elkaar, besloten op eigen kosten de ruiten en andere schade te herstellen, en probeerden uit te kienen wat het in vredesnaam voor rare snuiters konden zijn, die inbraak, huisvredebreuk en mishandeling plegen om een kist vol speelgoedtreintjes, waarvan ze de helft achterlaten! Kijk — tijdens de vechtpartij en daarna hadden we natuurlijk het een en ander gehoord en gezien en daaruit bleek, dat er met die treintjes zélf iets bijzonders aan de hand moest zijn. We snapten ook wel, dat er vermoedelijk nog méér kisten van de expeditieauto waren gevallen, en gingen, toen het onweer wat voorbij was, op onderzoek uit. In Soest ontdekten we, dat een tweede kist was gevonden door een reclame-auto van het circus „Bonzario.”
Crick bromde wat:
„En wisten die boeven dat ook?”
„Yes, sir. Dus wij naar Circus „Bonzario”. Maar de drie boeven waren óók op zoek naar de treintjes die, door een raar toeval, ergens in dat circus volkomen kwijt waren geraakt. Na heel wat gezoek en rare complicaties vonden we ze terug. In enkele van de locomotieven en Pullmanwagons en ook in ronde tankwagens die van onderen gemerkt waren met een kruisje, zaten dicht opgerolde pakjes valse dollarbiljetten, op die manier vanuit Zwitser-land de grens over gesmokkeld en bestemd om......”
„Om in Holland in circulatie te worden gebracht?” „Precies. Nu zat de zaak zo: op de expeditie van de fabriek in Zwitserland, die dat speelgoed maakte, werkte een lid van de bende die de dollars in de wagons verstopte en die dan merkte met een klein kruisje, onderop. In Holland, bij de importeur, zat een tweede bendelid, die zonder weten van de importeur de biljetten uit de gemerkte wagens haalde. Hij gaf ze dan door aan de man die ze op verschillende plaatsen in omloop bracht. Toen we zover waren, gingen we met onze inlichtingen naar de politie, maar zo gauw die van valse dollarbiljetten hoorde, stopten ze ons met treintjes en al in een apart kamertje, samen met een hoofdinspecteur, en belden op. Een uur later kwamen er twee Amerikanen in burger binnen......”
„En een van hen was Jack Masters?......”
„Precies. Masters begon ons het hemd van het lijf te vragen en leek reuze in zijn sas met wat we hadden ontdekt, want niemand scheen nog te weten HOE die valse dollarbiljetten van het ene land in het andere werden gesmokkeld. Het was hem al lang duidelijk, dat die valse biljetten niet in Holland werden gedrukt, maar ergens anders en dan van Zwitserland naar Holland werden gegoocheld. Masters bedacht een heel slim plan waarbij hij mij, Jan en Arie heel goed kon gebruiken, en vroeg of wij hem helpen wilden. En zo zijn wij gedrieën, met Masters samen, in Zwitserland terecht gekomen. De rest heb je in Masters' rapport wel gelezen, neem ik aan.” Crick Darry nam het rapport van Masters op, dat vóór hem op bed lag:
„En in Zwitserland hebben jullie weer enkelen van de bende te pakken gekregen......”
„Maar nog niet de top-mensen!”
„Juist. Masters schrijft hier, dat volgens hem de valse munterswerkplaats ergens in Noord-Afrika is gelegen.” Bob boog zich voorover, met glinsterende ogen: „Deze kaart is van een deel van Lybië, het vroegere Italiaans Noord-Afrika. De juiste ligging van de werkplaats blijkt vermoedelijk uit het geheimschrift, dat in de kolom rechts opzij van de kaart staat. Masters kon het niet ontcijferen, maar hij zei, dat u een deskundige was in geheimschriften en codes en dat u het waar
schijnlijk vrij snel zou hebben opgelost.”
„Dàt,” zei Crick Darry, zijn hoofd krabbend, „zal wel gaan, denk ik.” — Hij trok het laatje van de tafel naast zijn bed open en nam er een reisgids uit. „Laat eens zien...... boten naar Tripolis....... Morgenmiddag om 2 uur vaart de „Savoia Queen” hier in Napels af. Kan niet mooier.”
„Waarom gaan we niet vliegen?”
„Omdat de boeven dat van ons zullen verwachten, jongeman. Ze zullen morgen in Tripolis alle vliegtuigpassagiers in de gaten houden, maar nooit veronderstellen dat we met opzet een langzame boot nemen.” — Hij legde een vinger opzij langs zijn neus en keek Bob slim aan. — „Hersens gebruiken. De vent bij wie jullie deze kaart vonden, is ontsnapt, hè?”
„Helaas wel. En hij leek ons juist de belangrijkste.” „Waarom leek hij jullie de belangrijkste?”
„Omdat hij, volgens ons, de man was, die de gedrukte valse dollars van de munterij in Afrika, of van een afgesproken plaats daar, naar Italië en Zwitserland overbracht.”
„Zo, jonge vriend. En waarom sleepte hij een kaart met een ingewikkeld geheimschrift ernaast met zich mee door Europa? Kon hij die afgesproken plaats in Afrika niet uit zijn blote hoofd onthouden, denk je? Of kon hij niet door iemand worden opgewacht die hem erheen bracht?”
Bob trok weer eens nadenkend aan een oorlel: „Daar heb ik me óók suf over zitten piekeren. De enige redelijke oplossing leek mij, dat die oppikplaats in Afrika elke keer een andere was, zodat de verbindingsman, als hij ooit zou worden gearresteerd niets kon verraden.” Crick knipte luid met zijn vingers:
„Goed werk, jonge vriend! Goed uitgekiend tot zover. Natuurlijk...... máár......” Crick stak zijn arm uit, met de vinger naar Bob gericht. „Stel nu eens dat deze verbindingsman werd gearresteerd MET DEZE KAART BIJ ZICH? Deze kaart geeft, zoals je zelf veronderstelt, de plaats van de munterij, of de ontmoetingsplaats aan. Dan kan de gearresteerde, of zijn kaart, dus toch de nieuwe plaats verraden!”
Bob bekende openhartig:
„Dat was nu juist, waar ik telkens op vastliep. Als we die vent niet hadden laten ontsnappen, hadden we hem heus wel zover gekregen, dat hij ons die plaats had verklapt. Maar wat ik alsmaar niet snap is: wáárom die vent zo suf was, die grote kaart met geheimschrift overal met zich mee te slepen, inplaats van de code op te lossen en de plaats van buiten te leren?”
Crick grinnikte, vouwde de kaart open op zijn bed en wenkte Bob om naderbij te komen:
„Omdat hij dat niet KON, beste Bob.”
Bob staarde van Crick naar de kaart, en terug. „Omdat hij dat niet kón? WAT niet kon?”
„De code ontcijferen! Snap je niet? Het is zo klaar als een klont. Het is een oude truc van de Geheime Dienst. De jongens die dit zaakje hebben georganiseerd, waren heus geen sufferds. De vent die jullie in Zwitserland te pakken kregen, had deze kaart...... maar niet de sleutel op het geheimschrift. Die is vermoedelijk in handen van een tweede man, die hem opwacht ergens in Afrika......” Bob haalde diep adem van verrassing:
„DAT is slim uitgedokterd!”
Crick lachte:
„De één is dus machteloos zonder de ander. Als er één van de twee wordt gearresteerd, kan er niets gebeuren denken zij.”
„Dénken zij? Hoezo?”
„Omdat de organisatoren van deze dollarzwendel er blijkbaar op rekenen dat de politie, of de FBI, of wie dan ook, bij het vinden van een kaart als deze, niet in staat zal zijn, de code op te lossen.”
Bob vroeg gretig:
„En kunt u dat dan wel?”
Crick lachte:
„Er zijn, zo te zien, maar twee mogelijkheden, dat ik het niet zou kunnen. Maar laat ik eerst passage bespreken......” Hij nam de hoorn op en zei tegen de nachtportier: „Geef mij de stad, wil je?” — Even later hoorde Bob de zoemtoon van het stadsnet. Crick draaide een nummer. Het antwoordde meteen. Bob keek verbaasd op zijn horloge. Wat voor nummer was het, dat om drie uur 's nachts zo prompt antwoordde?
„Darry hier............. Mag ik Evans?” — De telefoon klikte — „Evans? Darry hier. Reserveer onofficieel twee hutten op de „Savoia Queen” die morgen naar Tripolis vertrekt. Tweede klas. Met opzet geen eerste...... Eén voor mij, op naam van Bergson...... En een andere voor een jongen, minderjarig, Amerikaan, naam Bob Evers. Geen verband tussen beiden. Gesnapt? Okay.” Hij legde de hoorn neer.
„Gehoord? Heb je geld bij je?”
„Genoeg voor een paar dagen. En ik kan morgenochtend halen via het Amerikaanse consulaat hier.”
Darry knikte.
„Maak dan nu dat je dit hotel uitkomt. Ga ergens in een ander hotel slapen en ga morgen scheep op de „Savoia Queen”. Je passagebiljet ligt klaar bij de Wagon Lits Cook. Vergeet mij. Zoek me niet meer op. Bel me hier niet op. Als je me op de boot ziet, doe dan of ik een wildvreemde ben tot ik je een seintje geef, of een afspraak maak. Duidelijk?”
„Als gefiltreerd water.”
„So long dan, Bobbie. En verslik je niet in de spaghetti.”

 II

GEKIEN MET EEN KAART EN EEN CODE

De zon ging brandrood onder aan de Westerhorizon van de Middellandse Zee. Enkele matrozen smeten putsen water over het nog hete dek van de „Savoia Queen”.
Achter het schip strekte een lange waaier van schuimend kielzog zich uit, zover Bob Evers kon kijken. Bob was de enige, die over de verschansing hing en uitkeek, want de bel voor het diner was gegaan en alle dekken waren door de passagiers verlaten. Morgen zou het schip in Tripolis aankomen en Bob had taal noch teken van Crick Darry opgevangen. Twee- of driemaal per dag zag hij hem, in de eetzaal of aan dek, maar hij vermeed het steeds angstvallig, vragende blikken in Darry's richting te werpen. Als Crick hem, Bob, nodig had, zou Crick dat duidelijk genoeg laten merken, daarvan was Bob overtuigd. Maar afgezien daarvan wenste hij toch wel, dat iets dergelijks nu snel gebeurde, want het leven aan boord werd vervelend. Achter hem klonken rustige, zachte voetstappen: de stappen van een man die op dekschoenen aan komt slenteren. De stappen van de wandelaar kwamen langzaam dichterbij... dan klonk, zacht maar duidelijk, Crick Darry's scherpe fluister: „Kom over vijf minuten bij de middelste sloep op het dek hierboven. Stuurboordzijde.”
Bob knikte kort, zonder om te kijken, keek snel op zijn horloge en hoorde de rustige wandelpas achter zich verdwijnen. Precies vier en een halve minuut later keerde
hij zich om, en ging naar de trap aan de stuurboordzijde van het sloependek.

* * *

Crick Darry leunde met zijn ellebogen op de railing en rookte een pijp. De zon was nu — op een smal, vlammend sikkeltje na — in zee weggezonken. „Goeie,” zei Bob en ging naast Crick staan.
„De code zit fout,” bromde Crick kernachtig. „Onoplosbaar.”
„Hoezo?”
„Het zijn immers groepen van cijfers, weet je nog?” „Telkens groepen van drie getallen, ja.”
„Wel — het is volgens mij deze truc: de schrijver van de boodschap en de ontvanger ervan, die de code dus moet oplossen, beschikken ieder over één exemplaar van een en hetzelfde boek. Doet er niet toe, welk boek; een detective-verhaal of een wetboek, als ze maar precies eender zijn gedrukt.”
„Zelfde uitgave dus.”
„Precies. Nu staat er bijvoorbeeld een letter P op pagina 4, derde regel, zestiende letter...”
„0... zit het zo. Ik snap het al. Dat is de cijfercombinatie: 4-3-16.”
„Klopt. Nu is zulk een geheimschrift vrij eenvoudig op te lossen, mits de codeman b.v. voor de letter E telkens dezelfde cijfercombinatie gebruikt. De E is namelijk in het Hollands, in het Engels en het Amerikaans de meest voorkomende letter. De meest voorkomende cijferreeks is dus een E, die meestal gekoppeld wordt met een andere E, of een N, enzovoort. Dan kom je er vrij makkelijk uit. Maar de jongens die dit in elkaar zetten, kenden dat trucje blijkbaar en hebben elke letter telkens opnieuw ergens op een pagina opgezocht. Als er 8 maal een A in deze boodschap voorkomt, hebben ze A's van 8 verschillende pagina's of regels genomen en zoek dát maar eens uit.”
„Ah!” zei Bob. „Dus we moeten eerst weten, welk boek de codeerders gebruiken? Er bestaan er nogal wat!” Crick zoog peinzend aan zijn pijp en vroeg:
„Toen jullie die vent met die kaart in Zwitserland in zijn kraag pakten, hebben jullie toen geen boek bij hem gevonden?”
Bob dacht na en schudde het hoofd:
„Trouwens, Crick — zoiets is in strijd met je eigen redenering. Jij opperde zèlf de theorie, dat de bezitter van de kaart de code n i e t op kon lossen, zodat het betrokken boek in handen moet zijn van de contactvent in Afrika.”
Crick zuchtte en klopte zijn pijp uit op de railing. Door de vaart van het schip stoven de vonken naar achteren weg. „Volkomen juist, maar je kunt nooit weten...” „Maar als je dat gerust kan stellen... het enige wat die vent aan leesbaars bij zich had, waren een paar Duitse en een Engelse krant.”
Crick snoof:
„Heb jij hier aan boord iets verdachts opgemerkt?” „Niets.”
Crick knorde wat:
„Toch vraag ik me af, of er niet iemand van de bende aan boord van dit schip is...”
Bob vroeg:
„Zou die knaap in Zwitserland geen fotocopie van die kaart hebben laten maken?”
„Erg onwaarschijnlijk. Dan had hij dat dikke, zware origineel niet bij zich gedragen, maar de dunne copie.” Bob dacht ineens aan iets:
„Zeg — heb je hem zelf gecopieerd?”
„Nee. Ik heb geen fototoestel. Tenminste niet bij me.” „Waar heb je die kaart dan? In je hut?”
Crick peinsde en gaf ietwat verstrooid antwoord: „Deksels goed opgeborgen. Maak je dáár geen zorgen over. Alleen de codeboodschap — de cijferreeksen dus, heb ik overgeschreven en daar heb ik heel wat uren aan zitten knabbelen... zonder resultaat, zoals ik je vertelde.”
Bob vroeg dringend:
„Zeg Crick — kan ik die cijfercombinatie niet krijgen? Ik wou er zelf wat aan pluizen.”
Crick keek vriendelijk, maar ietwat spottend, van opzij naar hem:
„Als ik je daar nu een lol mee doe, maar...”
„Ben je bang dat de boeven haar van me terug zouden pikken?”
„Dat is niet zo erg. Volgens mij is de code-boodschap, zelfs in opgeloste staat, zonder de kaart zelf erbij, waardeloos, want de boodschap zal wel aangeven, welke lijnen je op de kaart moet trekken om de ontmoetingsplaats te vinden.”
„Ah... zit het zo. Mag ik dan die code niet hebben, Crick? Ik verveel me stierlijk op deze boot.”
Crick nam zijn ellebogen van de railing af:
„O.K. Wacht hier. Ik ben zo terug en dan scheiden we.” Crick liep snel het sloependek af. Minuut na minuut verliep. Het werd donkerder en donkerder, en de eerste sterren kwamen te voorschijn. Daarna de maan. Maar Crick Darry zelf kwam niet weer te voorschijn.

 III

TOCH BENDELEDEN AAN BOORD!

Bob Evers zag er uit als een heel gewone jongen, maar in zijn jaar vol wilde avonturen in de Stille Zuidzee had hij heel wat levenservaring opgedaan. Instinctief voelde hij het, als er iets bijzonders in de lucht hing en hij was tegen ongebruikelijke situaties opgewassen. Toen Crick Darry na ruim een kwartier nog niet was teruggekomen, ging Bob rustig op zoek naar een steward.
„Zeg, steward... kunt u me het kajuitnummer van mijnheer Bergson vertellen?” — Bob herinnerde zich gelukkig bijtijds, dat Crick passage had geboekt op naam van Bergson, en vermoedelijk beschikte Crick ook over een paspoort en andere identiteitspapieren op die naam.
„Bergson...” De Italiaanse steward, met zijn gepommadeerde, glimmend geplakte haren, haalde een verfrommeld lijstje uit zijn zak:
„Nummer 147. Rechts van de hoofdgang.”
Bob passeerde de brede, dubbele deuren, die toegang gaven tot de centrale gang, met aan weerszijden de tweede klas kajuiten. Nummer 147 was helemaal aan het einde. De dansmuziek uit de eetzaal drong slechts flauwtjes tot hier door. Voor hut 147 staande, hield Bob zijn adem in. Niets te horen. Hij klopte op de groen gelakte deur.
„Crick!... Ben je daar?”
Hij luisterde ingespannen en vernam iets als een dof gebonk. De deur bleek afgesloten. Bob rende terug naar zijn eigen kajuit, zocht haastig in een koffer, en haalde een stalen doosje met een schuifsluiting te voorschijn. Er kwam een bosje vreemde stukjes koper- en ijzerdraad uit. Hij had er bij andere gelegenheden dikwijls heel veel gemak van gehad. Snel teruglopend naar Darry's kajuit peuterde hij wat met een omgebogen draadje in het slot... nog even proberen en verstellen... een minuut later sprong het slot geluidloos open. Bob glipte naar binnen, sloot de deur achter zich en boog zich over Crick Darry, die gebonden op de vloer lag, met een prop handdoek tussen zijn tanden geduwd. Bob trok eerst die prop uit Crick's mond en kon niet nalaten te grinniken, toen Crick prompt begon te tieren.
„...als ik dat tuig te pakken krijg, zal ik ze voor de gloeiende glorie tien handdoeken de man laten opbikken! En zonder koffie erbij! Maak mijn armen los, malloot en grinnik niet!”
Ze hadden Crick gebonden met alles wat maar geknoopt kon worden: handdoeken, gordijnen en repen afgescheurd laken.
„Luister”, zei Bob, worstelend met repen en knopen. „Dit is hun eerste poging hier aan boord. Ze kunnen niet van dit schip af... Wie waren die boeven? Heb je ze goed opgenomen?”
Darry bewoog zijn onderkaak op en neer en wreef zijn pijnlijke polsen.
„Ik geloof dat ze maar met zijn drieën waren, maar toen ik hier binnenkwam, leek het wel of er een complete menselijke waterval over me heen stortte. Eén ervan greep me van achteren bij mijn keel. Ik kon prompt geen kik meer geven en ze pakten me even deskundig in, of ik een bijzondere Sinterklaas-surprise was. Ik had geen schijn van kans om iets te zeggen of te doen.”
Bob keek de hut rond:
„Nou — ze hebben hier wel aardig huis gehouden.” — Hij wees naar een hoopje lompen en oud metaal dat eens een dure hutkoffer moest zijn geweest.

De inhoud lag over de grond verstrooid en de koffer zelf was door de heren volledig gesloopt. Het beddegoed was overhoop gehaald — planken waren uit de muurkasten gehaald en de matras was opengeritst. De veren inhoud lag als ruige sneeuw door de ene helft van het vertrek verspreid. Bob wees naar de berg veren:
„We hebben niks anders te doen dan op te letten, wie van de passagiers veren in zijn haren of zijn ogen heeft... Toen ze deze hut verlieten moeten ze eruit gezien hebben als Witte Leghorns in de rui.”
Crick Darry zat op een omgevallen stoel en masseerde zijn pijnlijke nek, maar zag er overigens niet uit of hij zich het gebeurde erg aantrok.
„Ze hebben die kaart toch niet, hè Crick?”
Crick hield op met het wrijven van zijn hals en keek Bob met enige verontwaardiging aan:
„Waar zie je me nou voor aan? Natuurlijk hebben ze die niet. Dacht je dat ik zo stom was om dat papier hier in mijn eigen hut te bewaren?”
Bob ging op zijn gemak op de rand van het bed zitten midden tussen de ontploffing van veren.
„Waar heb je het dàn opgeborgen? Mag ik het weten?” Darry's gezicht vertoonde een opgewekte grijns: „In een hut, een paar deuren verder de gang in. Er woont een Fransman met een kogelronde buik en een geparfumeerde snor.”
„Sakkerloot! Hoe heb je dàt klaargespeeld? Heb je die vent in vertrouwen genomen?”
„Natuurlijk niet! Ik kijk wel uit.”
„Hoe kwam je dan daar binnen?... Hoe weet je zeker dat HIJ het niet vindt?... En hoe krijg je het er weer uit, als je het weer nodig hebt, zonder dat hij het merkt?” Crick viste een cigaret uit een in de strijd verfomfaaid pakje, aarzelde even, lachte en haalde de schouders op: „Waarom zou ik het je niet vertellen. Het is misschien heel nuttig als je het weet: Zie je die stoel waar ik op zit?”
Crick zat op een omgevallen, doodgewone stalen stoel, met groene stof bekleed. Bob staarde ernaar. Crick stond op, tilde het van holle, verchroomde stalen buizen gemaakte, lichte meubelstuk met één vinger op en presenteerde het geval aan Bob. Deze jongeman pakte het meubel aan, draaide het om, bekeek het van alle kanten, maar kon er niets bijzonders aan ontdekken. Darry begon uit te leggen:
„Kijk naar de bovenkant van de rugleuning. De groene bekleding zit van boven om de stalen buis heen gestikt, met de naad aan de achteronderkant van de buis.” „Dat zie ik. En wat zou dat?”
Crick blies op zijn gemak een rookwolk uit:
„Ik heb die naad losgepeuterd, zodat de buis vrij kwam. De leuning bestaat uit twee helften, die in het midden boven bij elkaar komen en gekoppeld zijn door middel van een buis of mof die aan beide kanten schroefdraad heeft die past om een schroefdraad aan het eind van beide buizen.”
„Aha. Net zoals verwarmingsbuizen soms aan elkaar worden bevestigd.”
„Precies. Wel — ik heb mijn kaart stevig opgerold tot een klein cylindertje, er een koordje om gebonden en gezorgd dat ik een flink eind koord overhield. Daarna draaide ik de koppelingsbus los. Het stijf opgerold papier schoof ik in het eind van de ene buis en mijn eind koord in het eind van de andere pijp. Daarna schroefde ik de bus er weer op en naaide de bekleding er weer om. Aan de stoel was niets bijzonders te zien.”
Bob keek Crick aan met oprechte bewondering: „Je bent toch een uitgekookte slimmeling, Crick!” Darry zei droog:
„Domme jongens kunnen ze bij de FBI niet erg goed gebruiken.”
Twee tellen later voegde hij er — even droog — aan toe: „Hoewel de manier waarop ik me in mijn eigen hut liet overvallen, nu niet bepaald een beste beurt was.” „Als je dus van die stoel het doek weer losmaakt, en de bus eraf schroeft...”
„Vind je een touwtje. Trek maar aan het touwtje en je houdt een kaart met code in je vingers. Als slachtoffer had ik de eerste middag al die Fransoos uitverkoren. Ik ben die avond wat gaan rondneuzen, zag dat hij in de salon aan het bridgen was, en zag mijn kans schoon. Ik verwisselde heel eenvoudig ons beider stoelen, zodat mijn kostbare kaart thans vier hutten verder veilig is opgeborgen. Laat ze gerust deze hut doorzoeken tot ze blauw aanlopen... ze zullen er weinig bijzonders vinden.” Maar Bob keek nog wat bedenkelijk rond, met zijn benen schommelend.
„Hoe moeten we deze ruïne hier aan de steward verklaren? We kunnen moeilijk beweren dat we gezocht hebben naar een paar manchetknopen. Of zeggen dat de kat het gedaan heeft.”
Darry haalde de schouders op:
„Mijn een biet. Ik zeg precies wat er gebeurd is; nogal wiedes. Ik ben door drie kerels overvallen die me van top tot teen hebben gekneveld! Groot schandaal! Dat tuig ruïneert mijn koffers en vernielt alles wat los en vast is. Moeten ze eens in hun hoofd halen om MIJ daar verantwoordelijk voor te willen stellen! Ik heb het recht een vette schadevergoeding te eisen wegens het geboefte dat ze als passagiers op hun schepen accepteren! Ze mogen waratje blij zijn als ze er zo goedkoop afkomen, dat ze alleen de boel maar moeten redderen!”
Bob knikte en pakte nadenkend weer de stalen stoel op. „Zeg, Crick — we komen morgen al in Tripolis aan. Veel tijd hebben we niet meer.”
Crick stond in het midden van de hut te roken. „Ik voel wat je bedoelt. Morgen, tijdens het ontbijt, ruil ik die stoelen weer om.”
Maar Bob was het daar niet mee eens:
„Is het niet beter als je het nu metéén doet?”
„Waarom?”
„Die boeven hebben nu hier alles op hun gemak doorzocht. Die zijn gloeiend overtuigd dat die kaart niet hier is. Daarom is er op dit hele schip geen veiliger plaats voor die kaart dan juist hier. En stel dat die Fransoos morgen zijn ontbijt op bed gebruikt?” Crick maakte zijn cigaret uit in de wasbak.
„O.K. Je hebt gelijk.”
Hij deed de deur open, gluurde de gang af, en liep haastig naar de kajuitdeur van de Fransman, waarop hij keurig netjes — en voor alle zekerheid — klopte. Even later glipte hij naar binnen. Bob loerde door een deurkier. Een kellner kwam de gang door met een serveerblad, maar verder doemde er niemand op die ook maar vaag geleek op een dikke Fransman met een geurig snorretje. Zonder dat zich complicaties voordeden lukte het Crick, met de stoel op zijn basis terug te keren. „Operatie Stoel,” meldde hij, dat meubel op de grond potend, „in goede orde verlopen. Jongeman, zou je zo vriendelijk willen zijn, dit onschuldig meubelstuk aan een onderzoek te onderwerpen?” — Hij ging op een hoop dekens op de vloer zitten en stak weer eens een cigaret op, tevreden naar Bob en naar de stoel kijkend. Maar ineens veranderde de tevreden trek op zijn gezicht. „Hei... wat kijk je raar?... Is er iets?”
Bob bekeek op dat ogenblik het naaiwerk in de bekleding van de rugleuning. Er kwam een diepe rimpel in zijn voorhoofd.
„Zeg Crick — stam jij af van kleermakers?”
„Niet dat ik weet, wel van zeerovers; en zeelui zijn nogal handig met naald en draad. Waarom?
„Wat voor kleur garen gebruikte je, toen je de zoom weer dichtnaaide?”
Crick was ineens vol gespannen aandacht:
„Zwart garen. Ik had niet anders.”
Bob schoof de stoel naar hem toe:
„Dit is door een vakman genaaid. Met GROEN garen.” Crick graaide zenuwachtig de stoel naar zich toe. De bekleding hiervan was inderdaad genaaid door een vakman en: met groen garen. Hij staarde Bob ontsteld aan. „Dit is een andere stoel! Of zouden ze in de gaten gekregen hebben wat ik deed, het papier er hebben uitgehaald en hem weer dichtgenaaid?”
Met een zakmes sneed hij in koortsige haast de rugnaad los. De gekoppelde buizen van de rugleuning kwamen vrij. Met één oogopslag was te constateren dat daar nooit aan geknoeid was.
„Frisse morgen,” kreunde Crick verbijsterd. „Hier is nooit aan gedokterd. De kit die de fabriek gebruikte om de huls na het aanschroeven vast te zetten, zit nog in de naden. Dat is me een bak! Maar waar is nu, in naam van alle gloeiende krokodillen, MIJN stoel gebleven?” Bob trok nadenkend aan beide oorlellen; met beide handen.
„Zeg Crick — kan iemand geweten hebben dat je iets in een stoel verstopt had?”
Darry schudde beslist het hoofd:
„Ik had de deur hier op slot en zelfs een handdoek voor het sleutelgat gehangen. Er stond alleen een steward aan het eind van de gang te geeuwen toen ik met de Fransoos zijn stoel terugkwam. Het moet stom toeval zijn.” — Hij dacht na en knipte opeens met zijn vingers. „Och — het is natuurlijk een suffigheid van een van die Italiaanse stewards die altijd aan het opruimen zijn waar ze je in de weg lopen, en volslagen onvindbaar zijn als je ze werkelijk nodig hebt. De vent heeft natuurlijk een rij hutten met de Spaanse slag opgeruimd, enkele meubelen intussen in de gang gezet en toen hij klaar was, zal hij de stoelen verwisseld hebben! Maar ga jij maar eens alle hutten afzoeken! Lollige boodschap!” Bob zat te piekeren en zei hardop wat hij dacht: „Toch zit er weinig anders op... Ik bedoel: het is een stoel uit een hut tweede klas. Kan alleen verwisseld zijn met precies zo'n stoel uit een hut hier in de buurt. We hebben nog een paar minuten voor het diner voorbij is. Vlug! We moeten alle hutten hier in de buurt nakijken.” — Hij trok de deur open en loerde de gang in. Crick maakte zijn cigaret uit en bromde instemmend. „Jij weet tenminste van aanpakken.” — Hij sprong van bed af en ging Bob achterna.

IV

STIEKEME DANS MET STALEN STOELEN

Terwijl Darry en Bob invallen pleegden in de hutten van hun nietsvermoedende medepassagiers, tuk op stoelen met zwart garen, dreigde in een der hutten in een zijgang een hevige ruzie te ontbranden. Eén lid van het gezelschap daar hield een verhitte toespraak, terwijl de andere drie, rokend of met kauwgom tussen de kaken, in hun stoelen hangend zijn redevoering aanhoorden.
De opgewonden spreker had een gedrongen, gezette gestalte. Hij liep hevig gebarend heen en weer en schreeuwde:
„Snertkerels die jullie zijn! Prullen! Dat gaat me met zijn drieën een klusje opknappen! En wat brengen de heren terug? Niets! Niksnutten zijn jullie alle drie. Moet je ze daar zien zitten met hun trio lelijke mombakkessen... De heren konden niets vinden! Niets! Eén document in een hut van 3 bij 3. „Niet te vinden,” verklaren de ezelskuikens. Wat kunnen jullie dan wél vinden? Een olifarit in een naaimandje? Waar denk je dat ik jullie voor betaal? Lanterfanters!” Woedend en wanhopig stak hij de armen recht de lucht in. Maar het maakte niet erg veel indruk. De grootste van de drie, een man met een paardengezicht en een sigarettenstompje in een mondhoek, antwoordde lijzig: „Je moet je een beetje koest houwe, Bordoni. We worden
in ieder geval niet betaald om door jou uitgeveterd te worden. Als ik zeg, dat die kaart niet in de hut van Bergson is, dan is-tie der niet. We hebbe geen duimbreed van die hut overgeslage. De matras — de koffers — de voering van al z'n pakke hebben we nagekeke. En die kladvelletjes met cijfernotities die ik je gegeve heb, dat was alles. Maar een kaart? No, sir. Ook niet in de afvoerpijp van de wasbak en nergens anders. Wind je nou niet verder op en besteed al die overtollige energie van jou liever om uit te visse of Bergson die kaart niet bij de kapitein in de kluis hep gedaan.” — Hij stak rustig een nieuwe cigaret op, terwijl zijn metgezellen instemmend mompelden. Maar de dikkerd, die Bordoni heette, sloeg woedend met zijn vuist op tafel. „En laat IK je dan vertellen dat Bergson NIETS bij de kapitein in bewaring heeft gegeven! Als hij het wel gedaan had, dan zou de purser het me al lang hebben doorgegeven. Die vertelt alles. Moet-ie ook, want ik weet het een en ander van 'm, wat niet zo prettig is. Als ik mijn mond open doe is-ie zo zijn baantje kwijt. Op die vent kan ik tenminste rekenen. Die kaart is NIET in de safe van het schip. En willen jullie, snuggere Pieten, me nu maar eens vertellen waar-ie dan WEL is?”
De snuggere Pieten staarden naar de zoldering, alsof daar de oplossing van het probleem te vinden was. De dikkerd sloeg nerveus de as van zijn sigaar op de grond, streek met zijn hand door zijn weinige haren en zei gemelijk:
„Goed dan... Waar IS die kaart? Ik wil aannemen dat-ie niet in Bergson's hut is. Maar waar dan wel?”
Een der twee, die tot dusver hun mond hadden gehouden, ging plotseling overeind zitten:
„Daar schiet me iets te binnen!... Ik ken toevallig ook die purser waar jij het net over had, baas. Net vanmorgen loop ik 'm tegen het lijf en we praten wat over de ouwe tijd. Ik wou proberen of-ie soms iets wist over Bergson waar wij wat aan konden hebben, zie-je. Hij
vertelde iets, waarvan ik me toen niet kon indenken dat het iets om het lijf had: hij had Bergson door de gang zien sjouwen met een stoel. Die steward had dat gek gevonden en keek wat-ie uitvoerde. Bergson ging ermee de hut van een Fransman binnen, maar kwam er meteen weer uit, nog steeds met een stoel bij zich. Daar moest die steward het zijne van hebben. Passagiers schijnen wel eens iets kapot te maken, en ruilen het dan om met hetzelfde uit een andere hut. Dus onze steward gaat bij die Fransman binnen en kijkt wat er aan die stoel kan mankeren. Niks bijzonders... maar nou snap IK het! Het ligt er dik bovenop! Die lepe Bergson heeft zijn kaart in de holle buizen van zo'n stoel gewurmd en voelde wel dat hij dat ding beter niet in zijn eigen hut kon houwen!”...
De anderen keken elkaar aan. De lange met het paardengezicht stond op:
„Geheid, jongens! Baker heeft het geschoten. Niemand gaat met stoelen door een gang sjouwen voor zijn kouwe lol.”
De dikkerd barstte los en beval:
„Onmiddellijk handelen! Baker — pak deze stoel hier. Blijf klaar staan tot de gang vrij is. Harris — jij gaat de gang in en kijkt of er geen onraad is. Als alles Okay is, geef je „veilig” en Baker hier ruilt als de raphazen de stoelen om. Verlies geen tijd meer, want direct is het diner afgelopen. Alles klaar?...
Harris liep nonchalant fluitend de gang in; de handen in zijn broekzakken. Baker stond met stoel startklaar. Harris slenterde de corridor af tot op de viersprong der gangen, treuzelde daar en stond stil, haalde een zakspiegeltje te voorschijn en begon zijn baard of een pukkeltje op zijn kin te bestuderen. Een jongen van een jaar of zeventien, achttien, passeerde het kruispunt en kort daarna wuifde Harris met de hand achter zijn rug. „Vrij!” siste Bordoni. „Starten!”
Baker wandelde rustig met stoel de deur uit, passeerde Harris zonder een spier van zijn gezicht te vertrekken en verdween rond de hoek.

* * *

Darry (alias Bergson) en Bob waren intussen koortsachtig bezig, de stoelen der hutten in de buurt te inspecteren. Ze waren alle met groen garen genaaid; zoals de fabriek hen had afgeleverd. Bob had juist met een grom zijn dertiende vergeefse stoel neergezet, toen het hem te binnen schoot, dat ze de stoel van de Fransman nog niet terug hadden gebracht. Hij keek snel op zijn polshorloge. Als die snaak in zijn kajuit terugkeerde en meubilair miste, konden er ongewenste complicaties komen. Liever geen ontijdig krakeel aan boord over verdwenen stalen stoelen! Het minste of geringste in deze richting zou de vijand een aanwijzing kunnen geven. Bob sprintte terug naar Darry's hut, pakte de complete daar staande stoel, liet de kapotte staan, loefde fluks de gang op en af en had in een oogwenk het zitmeubel van de Fransoos franco thuisbezorgd. Hij was nog niet goed en wel in de gang terug, of uit de zijgang kwam een ietwat onguur uitziende man aandrentelen... en bleef op het kruispunt der gangen staan. Bob mompelde wat binnensmonds, maar zag nu geen kans meer, nog verdere hutten binnen te glippen en wist weinig beters te doen dan onverschillig doorwandelen, alsof hij naar de eetzaal ging. Maar je kunt soms zo ineens het gevoel krijgen dat er iets aan de knikker is en dat had Bob, toen hij de man op het kruispunt passeerde, heel sterk. Hij passeerde de zwaaideur aan het eind van de gang, hield die op een kiertje open en gluurde er omheen. Wat hij zag was nogal vreemd. De man op het kruispunt bestudeerde zijn kin in een zakspiegeltje en uit de zijgang... kwam een tweede man MET EEN STALEN STOEL!
„Asjemenou be...latafelt!” bromde Bob binnensmonds en keek gespannen toe. Hij had het spelletje dóór: door middel van dat spiegeltje kon de uitkijk vier gangen tegelijk in de gaten houden zonder zich om te draaien. Zijn handlanger — want dat was de tweede man zonder twijfel — ging een hut aan het einde van de gang binnen en Bob durfde zijn beste hutkoffer verwedden dat het de hut van de Fransman was. Tien seconden later kwam hij er weer uit..... nog steeds met een stoel. Dezelfde stoel?.... Een andere stoel?.... Hij verdween weer in de dwarsgang waaruit hij te voorschijn was gekomen en even later ging de uitkijk hem achterna. Dat was dat. Bob kon niet aannemen, dat er onder de passagiers van de „Savoia Queen” plotseling een besmettelijke stoelenkleptomanie was uitgebroken. Hij sprintte dus snel, op zijn tenen, naar de hut van de Fransman, wist er ongezien binnen te glippen... en bleef stomverbaasd staan. Deze stoel..... die nu hier stond.... was met zwart garen en op slordige wijze dichtgenaaid! Was dit HUN stoel? Het kon haast niet anders. De stoel met de kostbare kaart. Maar waarom, blikskaters, hadden de boeven die nu hier teruggebracht? Bob kreeg ineens een halve hartklopping van schrik: hadden ze soms de kaart al gevonden, de stoel weer slordig dichtgenaaid en die lege stoel teruggebracht? In paniek pakte Bob de stoel op en dook ermee naar buiten, juist toen Crick, erg somber kijkend, uit een zijgang kwam drentelen. Maar toen hij zag dat Bob een stoel droeg, klaarde zijn gelaat op: „Heb je hem?”
„Ik geloof het wel,” hijgde Bob. „Rap!”
Ze stoven de deur van Cricks hut binnen en draaiden de deur op slot.
„Pak als de zoemwind naald en draad!” riep Bob. „Die andere stoel moet terug vóór die Fransoos de Marseillaise begint te schetteren!”
Crick zocht ijlings naald en draad uit de puinhopen op de vloer. Bob trok de bekleding strak en Crick begon in ijltempo het geval vast te naaien, met enorme steken. Bij de derde haal naaide hij zijn duim aan de bekleding vast en gaf een schreeuw die zes hutten ver klonk. Bob nam ijlings van hem over, en Crick begon op zijn duim te zuigen. Een stoel die onder de bloedvlekken zat, was wat al te schilderachtig. In de Zuidzee had Bob, evenals zijn vrienden, vrij aardig met naald en draad leren omgaan, want kleren en zeilen moesten ze daar zelf lappen. Met betrekkelijk geringe bloedige verliezen werd tenslotte Operatie Naald succesvol beëindigd.
„Klaar,” gromde Crick, en deed de deur open om weer eens te verkennen of de kust veilig was.
„We hebben de deur van die Fransoos zijn hut vanavond zowat versleten,” merkte Bob op.
Er kwamen al enkele passagiers terugslenteren uit de eetzaal, maar de Fransman gelukkig nog niet.
„Die lekkerbek zit natuurlijk nog aan zijn dessert te snuffelen,” bromde Crick. „Op hoop van zegen.” Vrolijk fluitend en met de stoel zwaaiend wandelde hij de gang door. Hij stapte brutaal de Franse deur binnen, wachtte daar lang genoeg om zeker te zijn dat zij die hem hadden zien lopen, in hun eigen hutten waren verdwenen, en kuierde daarna met de handen in de zakken terug naar zijn eigen hol. Bob zat daar ongeduldig op hem te wachtera
„Ziezo,” zei Crick tevreden, de deur sluitend. „Ik hoop nu vurig en oprecht, dat dit de laatste stoelenruil is geweest voor heden EN morgen. Ik kan geen stoel meer zíén. Bob ging ongedurig van het ene been op het andere staan.
„Moet je nou niet eerst even kijken of die kaart nu wel degelijk nog in deze stoel zit?”
Crick haalde de schouders op:
„Het is geheid dezelfde stoel. Toen ik dat meubel weer in elkaar naaide, prikte ik me óók in mijn duim... daar zitten de bloedvlekjes nog, zie je niet?”
Dat klopte, maar Bob had meer gezien dan Crick wist. „Alles goed en wel Crick, maar met stoelen scharrelen ze hier aan boord heel vreemd. Laten we nou asjeblieft kijken, of die kaart erin zit, anders doe ik vannacht geen oog toe.”
Crick zuchtte, sloeg de ogen een ogenblik omhoog en mopperde dat de FBI hem wel een secretaresse, tevens naaister, had mogen toewijzen. Toen de stoel van boven gesloopt was, en de huls verwijderd, kwam er een koordje te voorschijn.
„Geloof je het NU?” informeerde Darry.
Bob geloofde niets meer, vóór hij het zelf gezien had, trok aan het koordje... en sjorde een stijf opgerold vel papier te voorschijn. Hij streek het glad op zijn knieën. Het was wel degelijk de kaart die Masters hem had meegegeven. Bob had er bij het bekijken in de D-trein een vuile duim op gezet en diezelfde vuile duim zat nog in de rechteronderhoek.
„Nu tevreden?” vroeg Crick, die nog steeds op zijn duim zoog. Bob knikte en rolde het ding weer op.
„Het is onze bloedeigen kaart.” Hij trok wat bedenkelijk aan zijn linkeroor. „We hebben hem nu weer. Hoera. Maar ik ben benieuwd hoelang we dat ding nog zullen houden als het zo doorgaat!”

V

BOB BEDENKT EEN PRACHTSMOES

De situatie was niet prettig voor de helpers van Bordoni, in de zijgang. Triomfantelijk was Baker met zijn meubel teruggekeerd, gevolgd door een glunderende Harris. Thans lagen de overblijfselen van wat eens een keurige stalen stoel was geweest, op tafel in het midden van de hut. De dikke Bordoni, wiens gezicht alle aanloopkleuren vertoonde van rose tot paarsblauw, pakte alle buizen nog eenmaal beet en poogde er doorheen te kijken, met verbazend weinig succes, want alle buizen waren gebogen.
„Allemaal leeg!” brulde hij tenslotte, terwijl hij de laatste stalen pijp bij de overige op tafel smeet. „Hoelang denken jullie dat ik je nog zal betalen om mij voor het lapje te houden? Toen ik jullie in Napels huurde om een karweitje voor me op te knappen, hadden jullie verhalen van duizend heldendaden in het verleden. De politie van acht landen zocht jullie... Pah! de politie JULLIE zoeken? Voor diefstal van knikkers zeker, of voor belletje trekken aan een juwelierswinkel. Goeie glorietoeters! Ik had beter een stelletje kinderen van de HBS kunnen huren met slechte cijfers voor gedrag. Dan was ik beter af geweest dan met jullie zaagselhoofden.”
Hij hijgde naar adem, liet zich wanhopig in een stoel vallen en plukte aan de weinige vettige haren op zijn zongebruinde schedel.
„En toch moet er iets met die stoel aan de hand zijn geweest,” kreunde hij. „Niemand sleurt stoelen van het ene eind van het schip naar het andere zonder reden... Harris!”
Harris sprong overeind of iemand hem tegen zijn schenen had geschopt.
„Ja, baas?”
„Haal als de drommel die steward die jou vertelde dat hij Bergson met een stoel zag manoeuvreren en zeg dat hij meteen hier komt.”
„En als ik hem niet direct kan vinden, baas?”
„Je moet hem vinden!” brulde Bordoni. „Hij kan toch niet van boord, wel? Háál hem, zeg ik je!”
Harris ging zuchtend op weg. Maar hij was snel terug — buiten adem van de haast. Hij stoof de hut binnen als een voetzoeker.
„Mot je horen, baas! Hij kon zelf niet weg, want ze kijken hem op de vingers, maar we zijn een stelletje uilskuikens, zegt-ie. Nadat ik met hem over die stoel had gepraat is-ie uit z'n eigen gaan nadenken en dacht-ie bij zich zelvers: der is wat loos met die stoel Dus hij ging dat ding eens bekijken en-ie zag meteen dat er mee geknoeid was, want de rugnaad was slordig met zwarte draad dichtgetrokken en alle andere naden waren machinesteek met groen. Toen hij wist dat 'et met die stoel geen zuivere koffie was, ruilde hij hem meteen om met die van ons hier en...”
De dikke Bordoni vloog overeind en gaf een gil: „WAT...? Waarom liet-ie ons dat niet meteen weten?” „Maar dat dééd-ie baas,” zei Harris, met wijdopen ogen en een wanhopig gezicht. „Dat deed-ie. Hij vond niemand hier en liet een briefje achter waarin hij ons waarschuwde dat er iets raars met die stoel was en dat we het ding maar eens moesten nakijken. Heb je dat briefje dan niet gevonden, baas?”
Het bleef even stil. De hut van de baas was van de baas alléén... die moest het dus zélf gevonden hebben. „Briefje...? Ik heb geen briefje gezien!” Hij gebaarde nijdig met zijn sigaar. „De vent zwamt!”
„Dat doet-ie niet,” zei de lange Baker, vanuit zijn stoel. „Je smijt altijd papiertjes weg of scheurt ze in snippers als je een van je woedeaanvallen hebt. Ik heb je gisteren al gezegd dat je er nog eens spijt van zou hebben en daar heb je het al. Dat verschrikkelijke humeur van je...” „Mijn humeur gaat jou geen snars aan!” schreeuwde de dikke. „Ik wil weten waar die stoel NU is, die hier stond.” „Da's nogal glad. In die Fransman z'n hut. Daar hebben we 'm tien minuten geleden zelf gebracht.” Hij barstte ineens in een luid, hinnikend gelach uit. De twee anderen begonnen ook te grinniken, maar hielden daar rap mee op. Bordoni, wiens gezicht nu bleekpaars was van woede sloeg met de vuist op tafel:
„Lach niet! Er valt niets te lachen, idioten! Haal die stoel! Vooruit!”
„Dat kun je nou wel zeggen, baas,” bromde Baker, achter zijn oren krabbend, „maar ze komen nou net allemaal uit de eetzaal terug. Ik zou niet wete, hoe we die stoel onder die Fransman z'n neus weg moeten krijgen as-ie al in z'n hut terug is.”
Bordoni slikte iets in, keek zijn gehuurde handlangers sarcastisch aan, met de grijns van een dikke, oude kater en smaalde:
„Kijk ze nu eens... de knappe koppen... Weten niet eens hoe ze een stoel uit een hut moeten krijgen. Komt het dan in niemands hersens op, hoe doodeenvoudig het is om het jasje van een steward aan te trekken? Zeg maar wat: „Dringende boodschap. De kapitein wil U direct op de brug spreken.” Die Fransman rent meteen naar boven. Daar trapt iedereen in. Een koud kunstje om die stoel te bemachtigen. Zie, dat je als de weerlicht een jasje krijgt, jij.”
Hij wees naar Harris, die onmiddellijk wegstoof en in een mum van tijd terugkeerde met een wit stewardsjasje. Het paste Baker precies.

„En deze keer worden er géén blunders gemaakt,” verzekerde Baker aan zijn collega's. „Van mij kun je opaan!”
Hij en de drie anderen wachtten in spanning tot de deur weer openvloog en Baker verscheen, met een stoel die hij triomfantelijk boven op tafel plantte.
„Ditmaal géén blunders, jongens!” Hij trok zijn stewardsjasje haastig uit. „Deze is met zwart garen genaaid. En slordig!”
Bordoni inspecteerde de rugleuning en knorde van voldoening.
„Dat is 'm!” Hij wreef zich in de handen. „Moet je zien hoe stuntelig ze dat stikwerk gedaan hebben. Haha!” Met een scheermesje sneed hij haastig het stiksel door, hetzelfde stiksel dat Bob en Crick kort te voren met veel inspanning en bloedvergieten hadden gewrocht. De buis van de leuning lag nu vrij. Het bleek echter niet zo eenvoudig om de huls die de bovenstukken verbond, los te draaien. Het ding zat muurvast en het kostte heel wat inspanning voor het meegaf. Dat was niet te verwonderen, want nadat de stoel de fabriek verlaten had, was deze mof nog nooit los geweest!
Al hun geploeter was echter tragischerwijs voor niets! De buizen van deze stoel waren leeg... even leeg als alle andere stoelen waarop ze die avond hun krachten hadden beproefd. De dikkerd wilde dat maar niet geloven. Hij probeerde door de buizen heen te kijken, hij blies erdoor, schudde ermee, klopte erop met een mes, en smeet eindelijk, bleek van woede, het hele zaakje in een hoek. Zijn drie helpers stonden er vrij dom bij te kijken, hun schedels krabbend. Bordoni tierde: „Alle moeite WEER voor niets!” — Hij gaf een woeste schop tegen de losse gebogen buizen, die met muzikaal gerinkel over de vloer vlogen. „Wie heeft dat papier uit die stoel gehaald?”
Niemand wist daar een antwoord op te geven. Eindelijk waagde Baker het, iets te zeggen.
„Wie zegt...” begon hij.
„Wie zegt wat?” brulde Bordoni.
„Ik zeg niks,” verzekerde Baker haastig. „Ik zeg niks. Maar wie zegt dat er werkelijk een papier in die stoelen zit? Zeg nou zelf. Wie zegt dat? Dat hebben we zomaar aangenomen.”
En toen ze dááraan begonnen te denken, werden de vier boeven eerst recht gek.

* * *

Crick Darry zat boven op de tafel, schommelend met zijn lange benen. Bob Evers stond voor een ronde patrijspoort en keek naar de donkere avondhemel met de enkele heldere sterren.
„Wij hebben de kaart nu, Crick, en dat is één.” „Hebben is hebben en krijgen is de kunst.”
„Máar nu moeten we zien dat we die kaart ook houden.” Crick haalde een oude pijp uit zijn zak en begon die door te blazen met een geweld of er ergens in de buurt een walvis lag te spuiten.
„Wat bedoel je dáár nu weer mee?”
Bob draaide zich om en leunde met de schouders tegen de patrijspoort.
„Wij zijn maar met zijn tweeën. Voor zover we weten telt de vijand hier aan boord drie man. Maar we kunnen er „balkenbrij” op zeggen, dat...”
„Ik zeg nooit ergens „balkenbrij” op, verklaarde Crick. „...Maar ik wel. Ik zeg er dus „balkenbrij” op, dat er nog heel wat bendeleden in Afrika zitten waar we nog géén kennis mee hebben gemaakt. Van dit schip af kunnen de boeven makkelijk een radiogram sturen naar hun handlangers in Tripolis met verzoek, ons aan de kade op te vangen. Zij kennen ons wél, door signalement, maar wij kennen HEN niet. Leuke situatie.”
,,En,” vulde Crick aan, zijn pijp stoppend, adie lui zijn heus gis genoeg om te bedenken, dat wij, als we eenmaal daar aan land zijn, die kaart in een bankkluis of ergens anders veilig op kunnen bergen. Dan zijn ze te laat. Dat is toch wat je bedoelde, niet? Voor een jongen van 18 jaar gebruik jij je hersens aardig goed.”
„Dat heb ik wel geleerd onder de muiters in de Zuidzee,” grinnikte Bob. „Als we daar niet goed op onze tellen hadden gepast, had ik het nu niet na kunnen vertellen.” Darry was nu zover dat hij zijn pijp kon gaan aansteken, en dat deed hij met zwaar gefronste wenkbrauwen. „Ik wou dat we van dit schip af konden vóór we in Tripolis aankomen,” zei hij, tussen twee rookwolken door. „Dan waren we de heren een aardige slag vóór.” Hij had het nog niet gezegd, toen Bob uitriep:
„Maar dat moet kunnen, Crick! Ik heb altijd hele mooie smoezen kunnen bedenken...” Hij dacht een ogenblik na en knikte toen vergenoegd. „Ik geloof dat ik het heb. Ik ga direct met de kapitein praten.”
Het volgende moment was hij al buiten de deur. Crick keek hem ietwat verwonderd na. Hij begreep niet, op wat voor manier een jongen van de HBS de kapitein van een Italiaans mailschip ertoe zou kunnen brengen, goed te vinden dat twee van zijn passagiers onderweg het schip zouden verlaten. En hòè? — Maar in de korte tijd dat hij Bob kende, had hij al genoeg ervaren om te weten, dat hij zich over die bengel niet spoedig hoefde te verbazen. „Die jongen denkt sneller dan menige volwassene,” mompelde Darry. „Geen gekke knaap om bij je te hebben, als je in moeilijkheden zit. Ik had geen betere kunnen vinden. Laat ik eerst die rommel hier wat op gaan ruimen.”
Hij ging zitten bij de enige koffer die nog een beetje in elkaar hing en trachtte het probleem op te lossen, hoe de inhoud van drie hutkoffers in één enkele samen te persen. Het probleem bleek, zoals te verwachten was, volkomen onoplosbaar. Tenslotte rolde hij de berg kleren die overbleef, zo goed en zo kwaad het ging in een reisdeken, waarna hij het geheel met leren riemen stevig vastsnoerde. Hij keek op zijn horloge. Het was vijf voor tien. De patrijspoorten die het laatste daglicht hadden doorgelaten, toen hij overvallen was, waren nu zwarte schijven, waarin een paar sterren schitterden. De deur ging open en Bob kwam grinnikend naar binnen. „Pak de boel in, Crick. We gaan van boord.”
Crick staarde naar Bob of hij een pratend gummibeest was.
„Wát zeg je? Moet dat metéén?”
Bob deed de deur dicht.
„Het spijt me, Crick, maar ik moest direct ja of nee zeggen. Om twee uur, als iedereen maft, strijkt men zonder gerucht de motorsloep, waarin wij plus bagage. Morgenochtend kunnen we ergens langs de NoordAfrikaanse kust aan land gaan, en dat geboefte komt nooit te weten, waar we zijn gebleven.”
Crick keek hem geamuseerd aan.
„Luister eens, jij jonge duivel. Hoe heb je de kapitein zo gek gekregen, dat-ie ons met zijn motorsloep laat vertrekken? Voor zover ik weet, hebben ze er maar één aan boord. Eén bruikbare, tenminste.”
Bob kuchte:
„Ik heb hem wijsgemaakt, dat ik je zoon was.” Crick sperde zijn mond van verbazing open:
„Je hebt WAT?”
„Je zoon. Jouw zoon. Ik.”
„Ben je nou helemaal stapel?” — Crick steunde. Bob had moeite zijn lachen te bedwingen.
„Als ik geweten had, dat je niks voelt voor de rol van vader... Het is toch zeker geen schande! Er zijn milliarden keurige vaders op de hele wereld. Man — mijn eigen vader is vader van mij. En hij is een heel nette man.” Crick keek hem wraakzuchtig aan:
„Wat heb je die kapitein op de mouw gespeld, jou leugenbeest?”
„Dat jij, als de oude heer Evers, onder een aangenomen naam reisde, omdat je op deze reis je eigen naam niet durfde gebruiken. Voorts, dat je vervolgd werd door een stel Amerikaanse bandieten van de Ku Klux Klan, omdat je in New York de Italiaanse gangsters van de Mafia had geholpen en dat er juist vanavond een moordaanslag op je was gepleegd, in je hut...”
Hij had het nog niet gezegd, of er werd op de deur geklopt. De tweede officier, in een smetteloos wit uniform met gulden knopen, trad binnen, keek schichtig rond en kuchte veelbetekenend. Crick begon met veel vertoon zijn hals te wrijven. De kapotgesneden koffers en de ruïne van het bed spraken luide taal.
„Boeven,” zei Crick. „Bandieten! Tuig.”
De officier scheen order te hebben niet te veel te vragen. Hij kuchte nogmaals, keek naar Cricks keel, nogmaals naar de chaos en vertrok met een buiging. Crick keek naar de nu weer gesloten deur.
„Mooi is dat,” zuchtte hij. „Dat komt ervan als je je lot verbindt aan dat van een jeugdig padvinder met de fantasie van een dronken romanschrijver. En we zijn nog maar pas begonnen!... Nu heb ik al een zoon, en ben lid van de Mafia. Als het zo doorgaat heb ik morgen een harem van Eskimovrouwen en overmorgen een escorte van huilende derwischen.”
Bob had plezier en ging onverstoorbaar verder: „De kapitein trapte er volledig in. Ik deed of ik vol bezorgdheid was voor het lot van mijn enige vader. De kapitein begreep alles. Ik vroeg hem als speciale gunst, of we vannacht met een sloep van boord konden gaan, tegen ruime betaling. Vooral die ruime betaling scheen hem wel aan te lokken. Hij overwoog dat het prachtig weer was en de zee zo glad als een spiegel. Hij scheen ook te vinden dat 1500 dollar een welkome aanvulling was voor zijn portefeuille, en ik zei maar van ja. Maar we moeten de boot terugbezorgen. Ik...”
Crick sprong ontsteld van de tafel af.
„Zeg eens even, malloot! Waar denk je dat ik vijftienhonderd dollars vandaan moet halen? Denk je dat de FBI een soort van staats-suikertante is?”
„O — dat heb ik al lang in orde gemaakt.”
Cricks mond zakte open van stomme verbazing: „Heb jíj dat in orde gemaakt?”
„Ik heb zelf geld in de Verenigde Staten. Op een bank. Wij jongens kregen alle drie een aandeel van het goud van ons Zuidzeeavontuur. Vader vond goed dat ik het hield. Hij vond me na al die belevenissen wijs genoeg om op mijn eigen geld te passen. Ik heb de kapitein een chèque gegeven en hij laat telegrafisch informeren of die chèque goed is.”
„Waar wil hij dat informeren op dit uur van de nacht?” „Amerikaanse consul in Napels. Ik was er toevallig eergisteren nog voor een visum en toen hebben ze tevens informaties getrokken.”
„Grote huilende cyclonen!” zei Crick Darry zwakjes. „Toen ik een jochie was, moest ik mijn vader iedere Zondag om een paar dubbeltjes zakgeld vragen en jij goochelt me daar met fortuinen. Die vader van jou zou ik wel eens willen ontmoeten. Dat moet een reuzevent zijn.” „Hij is geweldig,” zei Bob. „Kan ook moeilijk anders, met een zoon als ik.”
Darry stond van zijn zitplaats op en geeuwde met een muil als een walvis.
„Laten we eerst nog even wat te bikken zien te krijgen. Ik heb trek. We kunnen misschien nog wat krijgen in de bar. Een uitsmijter met een Coca Cola.”
Ze gingen op weg. Crick had zijn portefeuille — waarin de kostbare kaart — met veiligheidsspelden in zijn binnenzak vastgemaakt.

VI

NIEUWE HANDIGHEDEN VAN BEIDE PARTIJEN

Bordoni en diens drie nogal schaapachtige handlangers stonden gegroepeerd rond de tafel waarop een hoop glimmende stalen buizen lag. Het zag blauw van de sigarettenrook. Bordoni zelf liep heen en weer als een gekooide mandril, was kennelijk over zijn zenuwen heen en wiste zich telkens het parelend zweet van het voorhoofd. Plotseling smeet hij zijn natte zakdoek in een hoek van de kajuit en barstte uit:
„Kunnen jullie dan helemáál niets bedenken? Hebben jullie dan altéén maar zult in je schedels in plaats van hersens?”
Hij snoof vol afschuw, beet op een verse, zwarte sigaar, deed vier stappen tot aan de wand, draaide zich weer om en keek het drietal verachtelijk aan:
„Jij daar, Baker! Bedenk es wat! Zit daar niet te kijken of je op een begrafenis bent!”
Baker keek op. Op zijn gezicht stond te lezen dat hij met groot genoegen de begrafenis van een bepaald iemand anders zou bijwonen.
„Luister nou es, Bordoni,” begon hij voorzichtig. „Er valt niks aan te veranderen dat die Bergson ons te glad is afgeweest. Goed — láát hij die kaart nou nog hebben. Maar hij weet drommels goed dat hij erg op zijn tellen moet passen, want anders raakt hij dat ding sowieso tòch kwijt.”
Hij zag dat Bordoni scherp luisterde en vervolgde: „Maar we moeten voorzichtig zijn. Jullie hebt misschien ook wel gemerkt, dat die Bergson goeie maatjes is met de kaptein. Dus let op mijn woorden: die Bergson probeert vóór ons in Tripolis van 't schip af te komen, pakt een taxi, rijdt naar de dichtstbijzijnde garage, en huurt daar een auto. Als de weerlicht rijdt hij daarmee de stad uit naar een afgelegen plaats en daar begraaft hij zijn kaart in een blikken doos. In een paar minuten is-ie daarmee klaar en niemand dan hij alleen is in staat, dat plekkie terug te vinden. Hem krijgen we dan later wel te grazen, daar hoeven we niet bang voor te zijn, maar als hij niet praten wil, krijgen we die kaart nóóit in handen!” Baker hield even op, keek de kring rond en vervolgde: „Volgens mij is het dus het beste, Bordoni, dat je je mensen in Tripolis waarschuwt hem op de kade op te wachten. Ze grijpen hem daar in zijn nekvel en dan heb je hem plus de kaart metéén.”
De dikkerd scheen een beetje tot kalmte gekomen. Hij knikte en zei:
„Dat zijn de eerste verstandige woorden die ik van jullie gehoord heb. Het werd hoog tijd ook. Daar betaal ik drie man voor. Met zijn drieën hebben ze in drie dagen één goed idee!”
Hij ging aan tafel zitten, haalde een opschrijfboekje uit zijn zak en krabbelde enkele regels neer. Baker begon de stalen buizen, die verspreid door de hut lagen, bijeen te zoeken.
„Hei, Harris — Help es een handje. Laten we het hier een beetje opruimen voor we last krijgen niet die Mecanodoos van stoelen.”
„Last?” grauwde Bordoni. „Last? Smijt het hele zwik-kie door de patrijspoort, dan zijn we eraf.”
Zijn handlangers schenen dit geen gek idee te vinden en gingen op weg naar de patrijspoort, maar die oplossing bleek niet uitvoerbaar. De gebogen buizen konden niet door de kleine raampjes heen. Dus begonnen ze zuchtend maar weer de stoelen in elkaar te schroeven. Na verloop van tijd ontstonden weer enkele stoelen, min of meer solide geschroefd en genaaid. Intussen was Bordoni klaar met een telegram dat hij, te oordelen naar zijn gereken, in code had vertaald. Hij verbrandde de briefjes waarop hij de code had uitgewerkt en las de tekst van zijn boodschap voor:
„Dit is wel afdoende, denk ik. Luister:

Fernando ]acobi
Villa Campanula

Tripolis
Morgen arriveert Savoia Queen Amerikaan Bergson lang donker krulhaar ongeveer twee-en-dertig oud Stop Volg hem en verlies niet uit oog Stop Draagt hoogst belangrijke documenten bij zich Stop Neem hem zo mogelijk gevangen en zorg dat hij niet ontsnapt Stop Stel je dan met mij in verbinding Bordoni

* * *

De wijzers van de klok in de bar naderden middernacht toen Crick, huzarensla etend, Bob aanstootte: „Zeg slimmerik, heb jij de kapitein gevraagd ervoor te zorgen dat er iets eetbaars in die sloep is? We hebben een flinke tocht voor de boeg.”
Bob stond haastig op:
„Glad vergeten! Ik zal het meteen in orde maken.” Hij rende naar dek, liep over de verlaten vlakte naar het bruggedek en zag dat er achter de ruiten van de kapiteinshut licht brandde. Juist toen hij zijn hand ophief om aan te kloppen, hoorde hij binnen gedempt spreken. De kapitein had blijkbaar bezoek. Bob wilde liever niet dat iemand nodeloos iets van zijn plannen gewaar werd en ging dus rustig zitten wachten op een bank langs de kapiteinskajuit, onder het licht van de citroengele, subtropische maan.
Een paar woorden die luider dan de rest binnen werden uitgesproken, deden Bob plotseling overeind zitten en de maan vergeten. Binnen, bij de kapitein, was iemand aan het praten over een motorboot! Onder de gegeven omstandigheden interesseerde Bob zich voor elk gesprek over motorboten. Mogelijk was de man binnen de eerste of tweede officier, die instructies kreeg over het strijken van de voor Crick en hem bestemde motorsloep. Maar door zijn omgang met muiters en zeerovers was Bob wat achterdochtig geworden. Hij wilde graag het naadje van elke kous weten; hield dus nu zijn adem in en luisterde scherp. Maar het lukte hem niet, iets te verstaan. Hij kon toch moeilijk aan het sleutelgat gaan luisteren! Dat zou de wacht op de brug, in dit heldere maanlicht, zeker in de gaten krijgen. De deur van de kajuit ging plotseling openen in het heldere licht dat nu naar buiten viel, stond een korte, dikke, vrijwel kaalhoofdige man, die sprak met een sterk keelaccent.
„...het is jammer, kapitein, dat ik die boot niet krijgen kan. Zoals ik al zei: ik heb heel erge haast. Maarrr... u heeft gelijk: afspraak is afspraak... ik zal Tripolis dan maar per radio berichten. Ik dank u zeer, kapitein.” Ondanks zijn omvang slaagde de man erin, iets te maken dat op een buiging leek en dribbelde snel naar het trapje van het benedendek. Bob wendde zich tot de kleine kapitein die in de deuropening was blijven staan. De gouden epauletten op zijn witte uniform glinsterden in het felle licht uit zijn kajuit.
„Goedenavond, kapitein. Mag ik nog even binnenkomen?” De Italiaanse kapitein glimlachte en zijn witte tanden blonken toen hij opzij stapte. Bob was, hoewel natuurlijk veel jonger, langer dan deze gezagvoerder. Het was nogal heet binnen en zij lieten de deur iets aanstaan.
„Gaat u zitten, jongeheer Evers. Rookt u?”
Bob nam een Amerikaanse cigaret; meer uit beleefdheid dan omdat hij het lekker vond.
„Kapitein... wie was die man die zojuist hier was?” De kapitein haalde zijn schouders op en glimlachte verontschuldigend:
„Ik ken hem nauwelijks. Een van de passagiers. Geeft zijn naam op als Bordoni. Misschien is dat zijn naam ook wel. Hij heeft drie mannen in zijn gezelschap. Eén ervan lijkt me een Engelsman en de andere twee zijn Belgen of Hollanders, maar dat is niet zeker te zeggen. Verder bemoei ik me daar niet mee.” De kapitein glimlachte nogmaals. Hij was zeer beleefd. Bob aarzelde: „Zou u zo vriendelijk willen zijn, nog één vraag te beantwoorden? — Kwam die Bordoni ook hier om de motorsloep te huren?” — Bob aarzelde even en keek opzij naar de deur. Een seconde later vervolgde hij: „...en wou hij soms weten...” Bob sprong overeind en wierp de deur van de kajuit wijd open. Met een luide klap bonsde de zware deur tegen iemand op, die buiten stond te luisteren. Een pijnlijke kreet klonk... Buiten, in het maanlicht, stond Bordoni, met een grote, geelzijden zakdoek tegen zijn neus gedrukt. Zijn ogen keken zeer venijnig. „Neemt u me niet kwalijk,” loog Bob vlot. „Het was hier binnen zo warm en ik wilde wat frisse lucht binnen laten komen... ik hoop dat u me die onhandigheid vergeeft.” — Hij draaide zich om en sloot ditmaal de deur met zorg. „Onze vriend Bordoni, kapitein, speelde luistervinkje. Ik kreeg het in de gaten omdat de lichtbundel van de deklamp buiten opeens door een schaduw werd onderbroken. Maar wat wilde hij van u? Kunt u me dat vertellen?”
De kapitein haalde nogmaals verontschuldigend de schouders op:
„Hij zei, dat hij morgenvroeg voor een zeer belangrijke bespreking in Tripolis moest zijn. Hij bood me een groot bedrag als ik de motorsloep tot zijn beschikking wilde stellen. Helaas. Ons schip heeft twee motorsloepen maar in een ervan werkt de motor niet. En dus moest ik hem mededelen dat de andere sloep niet meer beschikbaar was.”
„Vroeg hij aan wie die andere...”
„Inderdaad. Maar ik heb hem niets gezegd.”
„Wij danken u daar wel voor”.
De kapitein glimlachte:
„Is er nog iets wat ik voor u doen kan?”
„Inderdaad. Als u wat te eten voor ons kunt meegeven...” „Natuurlijk. Daar wordt voor gezorgd.” De kleine kapitein stond op. Bob deed hetzelfde, maar de gezagvoerder scheen te aarzelen, alsof hij nog iets wilde zeggen en Bob keek hem vragend aan. Plotseling zei de kleine Italiaan: „Ik wou je dit nog vertellen: er gebeuren in deze wateren vreemde dingen tegenwoordig. Er wordt gesmokkeld en er komen massa's mensen op illegale wijze het land in en uit...”
„Foei,” zei Bob met een strak gezicht.
De kapitein glimlachte flauwtjes en nam een cigaret uit het doosje op zijn tafel.
„De Engelsen patrouilleren hier met torpedojagers van Malta en motortorpedoboten, en ook met de kleine korvetten van de kustwacht. De Engelsen kunnen niet alles af, dus laten ze het onbelangrijke werk aan de Italianen over. Als iemand het nu in zijn hoofd haalt om per motorboot wapens of andere contrabande Tripolis binnen te willen smokkelen, en hij ontmoet onderweg een patrouille van de kustwacht, met Italianen aan boord, dan kan hij drie dingen doen: a) de contrabande overboord gooien; b) proberen wie het snelst vaart, maar tien tegen één worden zijn boot en hijzelf geperforeerd door machinegeweerkogels... en c) —” Hij stak rustig een cigaret aan en keek naar de blauwe rookwolkjes die hij uitblies. Bob had lang genoeg onder piraten geleefd om te vermoeden wat de kapitein bedoelde.
„...En de derde manier om het geval pijnloos op te lossen is dat de smokkelaar de kustwacht rustig aan boord laat komen, waarna wat bankpapier van eigenaar verwisselt. Bedoelt u dat?”
De kapitein stond op, schudde zijn jeugdige bezoeker de hand en wenste:
„Dus nogmaals: a rivederci.”
Hij deed de deur voor Bob open. Boven op de verlichte brug stond een zeeman eerste klas roerloos aan het stuurwiel. De deur van de kapiteinshut ging dicht. Bob lachte in zichzelf:
„Die ouwe baas had me dus keurig door.” — Hij lachte weer. — „En ik dacht nog wel dat hij het verhaal over mijn vader voor zoete koek slikte. Aan mijn pet! Hij denkt, dat wij wapen- of geldsmokkelaars zijn en het kan hem geen laars schelen.”
Er was geen Bordoni te zien en Bob liep vlug naar het benedendek. De kapitein, in zijn kajuit, glimlachte eveneens en ging tevreden naar bed. Hij had 1500 dollars verdiend. Niet zo kwaad, vond kapitein Petrarca. Want 1500 harde Amerikaanse dollars was zowat een half jaar salaris in Italiaans geld. Het kon hem weinig schelen of hij die sloep nog terug zou zien of niet. Er was altijd wel iets te bedenken om dat gemis te verklaren. In het bedenken van geloofwaardig klinkende verhalen was kapitein Petrarca heel wat mans... een eigenschap die hij met vele Italianen gemeen had.

VII

DE EZEL CRICK STOOT ZICH TWEEMAAL AAN DEZELFDE STEEN

Crick keek een beetje uit zijn humeur, toen Bob in de bar terugkwam. Hij wees naar de klok. Het was 12 uur 33.
„Je bent lang genoeg weggebleven om een bespreking met alle koopvaardijkapiteins ter wereld gehad te hebben.”
Bob liet zich in een fauteuil vallen en boog opgewonden voorover:
„Luister! Ik geloof dat ik nu tenminste één lid van de bende ken! Toen ik met de kapitein in gesprek was, stond iemand buiten ons af te luisteren en...”
Crick schoot overeind:
„Wat! Luisterde iemand van de bende je gesprek met de kapitein af? Uil die je bent!”
„Tut, tut. Uit wat hij afgeluisterd heeft kan die knaap niet veel wijzer zijn geworden. Het is een man met een gedrongen gestalte, en ongeveer 45 jaar oud. Hij reist onder de naam Bordoni. De kapitein vertelde me dat die Bordoni, waarmee hij sprak vóór ik binnenkwam, ook graag de motorsloep wilde hebben... de prijs deed er niet toe.”
Crick staarde hem nadenkend aan. Heel nadenkend.
De kellner bracht koffie voor Crick. Bob bestelde Cola.
Darry vroeg op ongeruste toon:
„Die kapitein houdt zich toch aan de afspraak, hè?”
Bob grinnikte:
„Misschien heeft hij er wel spijt van, want hij had er bij Bordoni misschien méér voor kunnen maken, maar hij hield zijn woord en zei tegen de bende dat er niets meer aan te doen was. De sloep was niet beschikbaar en daarmee basta. Daarna wilde Bordoni weten, waarom de sloep niet beschikbaar was, maar ik had de kapitein verzocht, dat stil te houden. Het was verdraaid fideel van hem dat hij zich zo aan die belofte hield. Nou — terwijl hij me stond te vertellen van zijn gesprek met Bordoni, voelde ik dat we afgeluisterd werden. Ik smeet de deur open... pardoes tegen Bordoni's spekneus aan. Haha!... Hij smoorde zowat van woede toen ik hem beleefd mijn excuses aanbood. Hij zal nu wel ergens met zijn neus in een koud badje zitten... Hei, Crick, wat is er?... Je kijkt zo bezorgd!”
Darry zei nadenkend:
„Ik vind het helemaal geen prettig gevoel dat die individuen weten dat wij van plan zijn, vannacht het schip te verlaten. En nog wat: tot voor een paar uur wisten die boeven niet, dat wij tweeën samenwerken, maar als ze een beetje hersens hebben, weten ze nu wèl dat wij samen onder één hoedje spelen.” - Hij keek weer op de klok. Het was bijna één uur. — „Laten we naar onze hutten gaan en alles in gereedheid brengen. Hoe eerder we kans zien, er tussenuit te knijpen, hoe beter. Het kan me nu niet meer schelen of iemand ons ziet. Ze weten toch wat we van plan zijn.”
„Okay, Crick. Tot over een kwartier aan dek.” — Bob grinnikte. — „Als ze je tenminste wéér niet aan je bed vastbinden.”
Bob haastte zich naar zijn hut, maar voor de deur ervan staande, aarzelde hij, eraan denkend, hoe Crick een paar uur tevoren verrast was. Direct daarop haalde hij zijn schouders op. Het was al te dwaas om te veronderstellen dat hun tegenstanders wéér dezelfde oude truc zouden proberen.
Bob deed de deur open, knipte het licht aan en loerde zijn hut in, maar zag of hoorde niets. Hij ging gerustgesteld naar binnen en juist op het moment dat hij de deur wilde sluiten, hoorde hij een gerucht achter zich... vlak daarop een doffe, bonzende pijn in het achterhoofd. Hij zakte in elkaar, juist als een natte handdoek die op zijn punt wordt neergezet.

* * *

Toen Bob bijkwam, had hij een ontzettende pijn in zijn achterhoofd. Het suisde in zijn oren en hij had het idee dat de „Savoia Queen” dronken in de rondte tolde. Het gesuis in zijn oren werd langzaam minder en er kwam wat orde in zijn gedachten. Hij probeerde overeind te komen door zich op zijn ellebogen op te richten. Het was stikdonker om hem heen en het laatste wat hij zich herinnerde was die ontzettende slag op zijn hoofd. Het volgende moment drong het tot hem door dat hij in het stikdonker lag en dat zijn handen en voeten gebonden waren. Natuurlijk! Iemand had hem, achter de deur staande, opgewacht. „Wat een eend ben ik geweest,” dacht Bob. „En ik ben erin getippeld als een baby. Eerst overkwam het Crick en nu mij. Beste beurt!”
Hij boog zijn benen en strekte ze weer, en had gauw ontdekt dat zijn polsen op de rug bijeen waren gebonden en dat om enkels en knieën een touw zat gewikkeld dat was vastgemaakt aan de afvoerpijp van de wasbak, om te voorkomen dat hij door de kajuit zou gaan rollen. Als ze hem geen prop in de mond hadden gestopt, had hij tenminste kunnen gaan schreeuwen. Met gebonden handen voelde Bob langs zijn rug of hij de knoop kon vinden waarmee het touw aan de waterafvoer zat. Maar vergeefs probeerde hij die knoop los te maken; met gebonden polsen kon hij maar weinig uitrichten. Na enige tijd piekeren schoot hem te binnen, dat in een der zakken van zijn jasje een zakmes had gezeten. Het kostte hem tien minuten van wurmen en zoeken voor hij de panden
van zijn jasje onder zich had en zijn vingertoppen het mesje eruit visten. Nog vijf minuten en twee ingescheurde nagels... en het mesje was open... enkele zagende sneden... prop uit de mond... Bob haalde diep en verlicht adem en krabbelde overeind, maar omzichtig, want zijn hoofd bonsde als een stoomhamer en in het donker stond hij te waggelen als een dronken eend. Met één hand langs de wand scharrelde hij naar de schakelaar. Het plotselinge licht deed zijn ogen pijn... zijn polshorloge wees kwart over twee!
Was er niet afgesproken, om twee uur van boord te gaan?... Waar was Crick? Waarom was die niet ongerust geworden? Was die dan óók overvallen en ergens als een baal aardappels neergelegd? Maar dan, voor de drommel, zou de officier van de wacht aan dek toch wel iets gemerkt hebben? Die had dan toch zeker wel iemand uitgestuurd om te kijken waar zijn twee nachtelijke passagiers bleven!
De deur van Bobs hut was op slot. Ook dát nog! De aanvallers hadden haar blijkbaar van buiten gesloten. Het is natuurlijk ook verstandiger om gebonden lieden met proppen in hun mond niet achter open deuren los te laten slingeren. Bob verwenste zijn suffigheid om het bosje lopers in Cricks hut te laten liggen. Nu moest hij het slot op een andere manier openen... De plaat van het slot zat aan de binnenzijde niet vier schroeven bevestigd... als die eruit waren kon je het hele slot eruit lichten. Goed — dat moest dan maar. Na enig proberen begon de eerste schroef mee te geven. A1 schroevende bepeinsde Bob dat het heel gek was, dat niemand kwam kijken waar hij en Crick bleven. De officier van de wacht moest toch zeker weten, dat twee passagiers die nacht om twee uur met de motorsloep het schip zouden verlaten! Bob kon niet aannemen, dat Italiaanse officieren zo nonchalant waren, dat ze zich zelfs van de orders van hun kapitein niets aantrokken. Bob draaide de derde schroef eruit. Natuurlijk had hij kunnen gaan schoppen en schreeuwen, maar het gevolg van zulk een spektakel was onvermijdelijk: een onderzoek, verklaringen en ellenlange rapporten, met als enig practisch resultaat nutteloos tijdverlies. Nu de laatste schroef... Bob krabde de lak uit de gleuf, zette de rug van het zakmeslemmet erin en begon te draaien...
De gang lag verlaten. Uit de eetzaal klonk geen dansmuziek meer. Het enige geluid in het schip was het zachte dreunen der machines. Vlug, maar op zijn tenen sprintte Bob naar Cricks hut. Deur op slot! Natuurlijk hadden de boeven de sleutels meegenomen. Hoe nu die deur te openen zonder luid geraas? Het slot hier kon hij niet losschroeven, want de schroeven zaten ook hier aan de binnenkant. Bob dacht snel na, spurtte dan weer de gang in en kwam even later terug met een divan, die hij in een nis met palmen in een zijgang had gevonden. Hij zette dat meubel tegen de wand, tegenover Darry's hut. Als hij op de vloer ging zitten, met zijn voeten tegen de divan, leunden zijn schouders tegen Cricks deur. Door zijn gebogen knieën en rug te strekken kon hij, zoals iedere jongen weet, een geweldige kracht zetten. Hij deed het eenmaal... de divan kraakte... de deur boog van onderen door... maar het slot gaf nog niet mee. Bob haalde even diep adem om op krachten te komen, telde tot drie en drukte toen weer uit alle macht... het hout achter hem steunde... en door de inspanning bonsde het bloed pijnlijk in zijn achterhoofd... het leek wel of het moest barsten van de stekende pijn... dan ineens een droge knal en het hout achter de lip van het slot scheurde uit de deurstijl. Bob sloeg achterover naar binnen, met zijn achterhoofd op de vloer. Ook dát nog! Hij krabbelde haastig overeind en duwde de deur achter zich dicht. In het duister staande hield hij zijn adem in, om te horen of er onraad kwam. Maar de korte, splinterende knap had blijkbaar niemand in de aangrenzende hutten gewekt. De bewoners daarvan lagen blijkbaar in zeer diepe rust na de geneugten van hun laatste, overvloedige diner aan boord. Bob knipte het licht aan. De boeven hadden Crick ditmaal niet alleen aan de poten van het bed vastgebonden, maar hem bovendien in lakens gerold en daaromheen touwen gewikkeld. Bob kon weer niet nalaten, even te grinniken:
„Nee maar, Crick... je hebt ze toch niet gezegd dat je rheumatiek had?”
Crick, eveneens met een prop in de mond, keek Bob kwaadaardig aan en bracht een nijdig gegrom uit. Geestige opmerkingen scheen hij slechts matig te waarderen. Bob begon hem haastig los te snijden en merkte op:
„Als we nog langer aan boord blijven, is er gauw geen enkele bruikbare handdoek of laken meer in de hele schuit.” — De handdoek die om Cricks mond gebonden was, viel weg en prompt begon de bevrijde jongeman te tieren:
„Denk je soms dat je grappig bent, jonge brulaap? Sta niet te grinniken en maak mijn benen los!”
Bob sneed de laatste banden door.
„Hoe hebben ze je ditmaal te pakken gekregen, Crick?” Crick wreef nijdig zijn polsen:
„Een gewaarschuwde Darry telt voor twee, hebben ze me altijd geleerd. Ik deed mijn deur zo voorzichtig open of ik president was van een Zuidamerikaanse republiek. Niets te zien. Hut leeg.
„Aha. Maar er stond iemand achter de deur?”
„Nee. Daar keek ik.”
„Maar hoe...”
Crick zei kort:
„Er lag een grapjas onder mijn bed, die me bij mijn enkels greep en nummer twee dook uit de muurkast.” „En nummer drie hing aan de lamp en begon je te kietelen?”
„Precies,” snauwde Crick. „Ik kan niet tegen kietelen. En ik ben niet in een stemming voor flauwe moppen ook. Waarom ben je niet eerder gekomen, malloot? Je laat me hier uren liggen!”
Bob keek ietwat schaapachtig:
„Ze hebben mij ook te pakken gehad, man.”
Crick staarde hem aan:
„Jou ook... ?”
„Als dat een troost voor je is...”
Darry trok een gezicht:
„Schrale troost. Ik heb blijkbaar niet meer verstand dan een jongen van de HBS.” Hij betastte zijn hoofd, waarop al een pracht van een buil te zien was. „Wacht maar tot ik die boeven eens te pakken krijg! Want grijpen ZAL ik ze!”
Bob schrok plotseling:
„Crick! Hebben ze de kaart te pakken?”
„Nu wèl natuurlijk,” zei Crick korzelig. „Ze doorzochten al mijn zakken. Je had ze eens moeten horen kraaien van pret toen ze die kaart vonden.”
Bob staarde hem verbijsterd aan:
„Maar wat had het dan voor zin om mij óók te overvallen? Mijn zakken hebben ze niet eens doorzocht!” Crick zocht naar sigaretten en zei gemelijk:
„Stom toeval. Het was hun ditmaal niet eens om die kaart te doen.”
„O,” zei Bob. „Deden ze het alleen maar om in meptraining te blijven? Of is het een soort koppensnellersspelletje? Iene-miene-man — Jij tikt Bob en ik mep Jan?”
Darry schudde het hoofd:
„Na die mep was ik maar kort buiten westen. Ik kwam vrij gauw weer bij, maar liet niets merken en hield mijn ogen dicht. Ik was toen al gebonden. Ze doorzochten mijn zakken en zelfs toen ze die kaart vonden, verroerde ik geen vin.”
„Had toch geen zin gehad.”
„Precies. Maar mijn oren gebruikte ik heus wel.” — Crick stak een verfrommelde Lucky Strike op.
„En wat hoorde je?” — Bob was ongeduldig.
„Hoe laat is het, jongeman?”
Bob raadpleegde zijn polshorloge:
„Halfdrie. Iets over.”
„Wel, jonge vriend — die twee boeven zijn in onze plaats met de motorsloep van boord gegaan en vertrokken. Op het ogenblik zijn ze, met die kaart op zak, vredig onderweg naar de Afrikaanse kust.”
„Hoe wéét je dat?”
„Ik heb ze er zelf over horen praten terwijl ze met me bezig waren.”
„Grote Pier, Crick... die lui zijn toch handiger dan we dachten!”
„Ze hadden geluk, jonge vriend. Stom toeval dat ze die kaart vonden. Maar daar is niets meer aan te doen.” „Geen rooie ros!” zei Bob uit de grond van zijn hart. Zij bespraken alle mogelijkheden. De politie in Tripolis per radio waarschuwen? Darry hield vol dat de Italiaanse politie daar geen zier te vertrouwen was, zodat hij die er zeker niet in wilde betrekken. En hoeveel boeven waren van boord gegaan? Waarschijnlijk twee. Was Bordoni dan bij die twee of was die aan boord gebleven? Crick zei:
„Uit het gesprek van die twee kreeg ik de indruk dat Bordoni n i e t meespeelde. We zouden kunnen beginnen met die meneer Bordoni, als hij dus nog aan boord is, met een eindje hout te bewerken. Maar schieten we daar iets mee op?”
Bob stond op:
„Zouden we niet eerst even aan dek gaan verkennen, WAT er nu precies gebeurd is?”
Crick streek een hand door zijn donker krulhaar: „Okido. Daar gaan we weer. Maar ditmaal houd ik mijn pistool klaar. Ik ben die dreunen op mijn hoofd nu moe.” Zij liepen de hoofdgang door. Bob mompelde:
„Verdraaid jammer dat er maar één bruikbare motorsloep aan boord was. Anders hadden we ze fijn kunnen achtervolgen.”
„Of zij ons,” bromde Crick. „Lood om oud ijzer.” Bob kreunde: „Praat me niet van lood of oud ijzer. Ik voel alwéér een mep op mijn schedel.” Aan dek wachtte hun een nieuwe verrassing.

VIII

SCHERMUITSELINGEN OP EEN SCHEEPSDEK

0ja. Op dek was beslist iets gaande. Een sterke lichtbundel, kennelijk afkomstig van een zoeklicht, zwaaide langs de nachthemel. Aan stuurboordzijde van de brug stond de officier van de wacht door een megafoon te schreeuwen. Een paar zeelui hingen over de verschansing en keken naar beneden. Bob en Crick maakten ook benen naar stuurboord — Bob met hoop in het hart dat de gestolen motorsloep motorpech had gekregen en daarom had moeten terugkeren. En op het eerste gezicht leek die hoop gerechtvaardigd. Enkele tientallen meters naast de „Savoia Queen” voer een fraai wit, zeewaardig motorjacht met dezelfde snelheid.Er stonden enkele personen daar aan dek, maar het schelle zoeklicht van het jacht verblindde ieder boven op de „Savoia Queen” volkomen, zodat niemand duidelijk was te onderscheiden. Een der personen aan boord van het jacht zette een roeper aan de mond en riep:
„Ahoi, Savoia Queen! Hebben jullie Bergson aan boord? Bergson.”
Bob en Crick Darry stonden roerloos bij de verschansing. Bob vooral ging dit volkomen boven zijn verstand. Waar kwam deze schuit vandaan? Wie zaten er op en hoe wisten deze wildvreemde lieden een schuilnaam die Darry zich op het laatste moment, in Napels, had aangemeten? Hoe wisten zij de naam Bergson? Ook de officier op de brug scheen enige moeilijkheden te hebben. Het duurde even voor hij antwoord gaf.
„Ahoi, daar beneden. Welk jacht is dat?”
Het antwoord kwam prompt:
„De „Silver Mermaid” uit Marseille.
Er werd van boven weer door de megafoon geroepen: „Jullie wilt Bergson spreken?”
Nu kwam Darry, alias Bergson, zelf in actie. Hij maakte een trechter van zijn handen en brulde erdoor: „Hé daar, Silver Mermaid! Hier ben ik! Bergson is hier! Wat moeten jullie?”
Van de brug boven kwam een vreemd geluid. De eerste officier kreeg op dit uur van de nacht wel vreemde dingen te verwerken. Dan brulde hij boos in Darry's richting:
,Zulke grappen duld ik hier niet aan boord! Houd uw mond, anders zal ik u leren.” — Hij richtte zijn roeper weer naar het jacht: „Hallo daar beneden! Bergson heeft dit schip ruim een uur geleden verlaten. Bergson is niet meer...”
„Wat!?” riep het jacht ontsteld. „Is Bergson overboord gevallen? Hé daar!... Zijn jullie dronken?”
„Neen!” tierde Darry, langs de verschansing dansend en met zijn armen zwaaiend. „Ik ben hier en ik heet Bergson!”
Iemand aan boord van het jacht richtte het zoeklicht pal op hem, en de wanhopig dansende en zwaaiende Darry zag eruit als een dolle clown. Het maakte de situatie er niet beter op.
„Houd je muil daar onder!” loeide de megafoon van de brug. „Neen — hij is van boord gegaan.” — En tot Darry: „En nu stilte daar beneden of ik zal je leren!”
„Muil!?” riep het jacht verontwaardigd. „Heb je het tegen MIJ? Ik vraag jullie beleefd waar Bergson is. Kun je een eenvoudige vraag niet eenvoudig beantwoorden? Verhipte Italianen! Ik wil Bergson spreken!”
Bob begon nu ook te zwaaien en te schreeuwen en op Darry te wijzen. De megafoon van beneden brulde om uitleg. De megafoon van boven bulderde om stilte en alles gilde en brulde tegen elkaar in, tot algemene stichting ende vermaak. Plotseling veranderde de megafoon boven van richting en brulde een order tegen de Italiaanse matrozen langs de railing:
„Hédaar matrozen! Grijp die idioot en breng hem hier!” De zeelui, die tot dusverre bij de verschansing het loeiend dispuut met belangstelling hadden aangehoord, gingen in geopende slagorde op Darry af.
„Hoho,” probeerde Darry hen te kalmeren. „Laten we ons hoofd koel houden, jongens. Geen overijlde daden... Bob! Leg die Italiaanse slampampers uit wat er aan de hand is... Willen jullie nou niet even redelijk luisteren... IK BEN BERGSON”
De drie matrozen kwamen in een halve maan naderbij en dreigden Darry en Bob tegen de railing in te sluiten. Bob schoof opzij om aan de omsingeling te ontkomen. „Luister nou even en...”
„Orders benne orders,” zei de grootste en middelste van het drietal, tevens blijkbaar de enige die een beetje Engels sprak. „Orders benne orders.”
Crick wachtte nu niet langer, nam een duik en een spurt en sprintte naar het einde van het dek. Bob Evers en de drie zeelui gingen achter hem aan. Twee anderen kwamen ergens vandaan en deelden in de jacht. „Bob!” riep Crick over zijn schouder. „Lok ze op een zijspoor! Ik moet naar die malloot op de brug om het hem uit te leggen!”
„Ik zal mijn best doen!” beloofde Bob hijgend.
Boven, op de brug, kreeg de officier van de wacht bijna een toeval van woede.
„Sufferds! Zijn jullie zeelui of een stelletje kreupele waterchinezen? Grijp die vent en maak niet zo’n kabaal!” — Daarna brulde hij tegen het jacht: „Wacht even — ik ben zo terug.”
De opvarenden van de „Silver Mermaid” waren nu volledig overtuigd, dat aan boord van de „Savoia Queen” een nieuw soort besmettelijke waanzin was uitgebroken. Intussen had de officier van de wacht de tijd om zich aan zijn eigen moeilijkheden te wijden. Hij was benauwd dat de kapitein door al die herrie wakker zou worden, want dan zwaaide er wat.
„Versper ze de weg aan de trap!” schreeuwde hij. Twee matrozen posteerden zich bij de trap die naar het benedendek leidde. Het aantal achtervolgers van Crick daalde hierdoor weer tot drie. Bob en Crick bereikten het einde van het promenadedek, liepen om een klein koffiepaviljoen heen en galoppeerden terug langs bakboordzijde. In het licht van de maan ontwaarden ze een stapel dekstoelen die overdag werden gebruikt voor zonnebaden. Ze stonden netjes tegen de wand opgestapeld.
„Smijt die om!” hijgde Crick. „Dat houdt ze tegen!” Terwijl Darry voortspurtte, smeet Bob twee rijen vouwstoelen om in de smalle doorgang tussen paviljoen en verschansing. Een geweldig spektakel was het onmiddellijk gevolg. Bob, omkijkend, zag een kluwen latten, matrozen en linnendoek dat vrijwel onontwarbaar leek. Het lawaai dat eruit opsteeg was fantastisch.
„Houd je koppen!” tierde de officier van de wacht. „Zo meteen hoort de ouwe het nog...”
Hij besloot daarop, om zelf in te gaan grijpen en sprong met drie treden tegelijk de bruggetrap af, met de megafoon nog in de hand. Op hetzelfde ogenblik begon Darry naar boven te klimmen om hem te spreken en precies halverwege botsten ze tegen elkaar op, verpletterden de blikken megafoon en rolden vervolgens naar beneden. „Idioot!” brulde de officier, op zijn rug op dek liggend en trachtend, Darry met de verpletterde megafoon de hersens in te slaan. „Mannen! Hier is hij! Grijp hem!” Hij trachtte Crick vast te houden, en had daar niet de minste moeite mee, want Crick moest die officier juist hebben.
„Luister,” hijgde Crick. „Ik ben Bergson! Kent u me niet?”
De officier werd nog woedender:
„Kom hier, slampampers! Ik heb hem te pakken!” De twee matrozen, die bij de trap naar het benedendek hadden gestaan, kwamen nu aangerend. Bob kwam ook aangalopperen. Crick intussen was geheel niet van plan, met matrozen te gaan bakkeleien om een stom misverstand, en klampte zich met overgave vast aan de officier van de wacht. Hij had zijn armen om diens hals geslagen in een soort van onschuldige dubbele Nelson en hield zijn vingers achter diens rug in elkaar gestrengeld. Twee matrozen begonnen uit alle macht aan zijn armen te rukken, maar zulk een Nelson is ijzerstevig en zij boekten geen succes.
„Wilt u nu luisteren of niet?” hijgde Crick de worstelende officier in diens gebruinde oor. „Ik kan bewijzen dat ik Bergson ben. Die andere twee kerels waren bedriegers.”
„Laat me los!” tierde de razende officier. „Grote brulaap, laat me los of ik por je in je maag!”
Crick beveiligde prompt zijn maag door zijn benen rond de witte broekspijpen van de ander te slaan; precies zoals de apen dat doen. Bob was er nu ook bijgekomen en zag over zijn schouder, hoe de drie andere matrozen met onheilspellende blikken aan kwamen hinken. „Kan ik wat doen?” vroeg hij aan Crick.
„Kan me niet bommen, wat,” bracht Crick met moeite uit. „Als je er maar voor zorgt, dat ik niet nog meer zeelui aan mijn nek krijg. Ik heb hier mijn handen en benen vol.”
„O.K.” beloofde Bob, keerde zich om, zodat de drie naderende achtervolgers hem goed zagen en schreeuwde: „Hédaar... domme macaroniverkopers! Mij krijgen jullie niet te pakken!”
Een woest gehuil steeg op en de drie matrozen stormden met vernieuwde bloeddorst op Bob af, die snel benen maakte.
Toen gebeurde het onvermijdelijke. De kapitein was wakker geworden door al het spektakel en stoof zijn hut uit met een knots van een cylinderrevolver in de vuist. Hij kwam precies op tijd om Bob voorbij te zien rennen, met drie schreeuwende matrozen achter zich aan. „Wat is hier aan de hand?” galmde zijn stem over dek. Het tumult verstomde. De twee matrozen hielden op niet aan Crick te rukken en die liet de officier uit zijn ingewikkelde worstelgreep vrij.
„Mijnheer Ricci... wat heeft dit voor de drommel te beduiden?”
De officier van de wacht sprong in de houding. „Deze man, kapitein, heeft mij belachelijk gemaakt, de orde en rust aan boord verstoord, mij uitgescholden en mij belemmerd in de uitoefening van mijn functie.” — Hij wees naar Darry, die zijn schedel wreef op de plaats waar een der matrozen hem een pluk haar had uitgetrokken.
„Zo,” zei de kapitein grimmig, zijn revolver heen en weer zwaaiend. „En waarom deed hij dat? Is hij dronken?” — Hij keek Darry onderzoekend aan.
„Hij beweert dat hij Bergson is. Maar Bergson is al een uur lang van het schip af.”
„Sssst!” vermaande de kapitein, schichtig om zich heen kijkend. „Ahem...” — Darry graaide in zijn rechterbinnenzak, haalde er een paspoort uit en duwde dat de kapitein onder diens neus.
„Tja... dat klopt,” zei de kapitein verbijsterd. „Hij is Bergson.”
De stilte die inviel werd verbroken door vreemde geluiden van de officier van de wacht.
„Het klopt?... Dus hij is...?”
„Bergson,” zei Crick, voldaan zijn paspoort opbergend. „Hèhè. Zijn we eindelijk zover?”
De officier haalde een zakdoek te voorschijn en wiste de zweetdroppels van zijn voorhoofd. Hij keek zijn kapitein aan. De kapitein fronste zwaar en keek zijn officier aan. „Maar wie ......“ begon de een.
„Sssst!” vermaande de kapitein. „Dat zoeken we dadelijk wel uit.”
Op dat ogenblik was het geduld van de „Silver Mermaid” uitgeput, en het jacht begon met zijn misthoorn te loeien. Het lawaai scheurde door de nacht als een aanval van acht duikbommenwerpers.
„Grote Gelaarsde Klinknagel!” riep de kapitein. „Wat is dát nu weer!”
De eerste officier sprong in de houding en klakte met zijn hakken.
„Dat is de „Silver Mermaid” uit Marseille.”
De kapitein keek verwilderd rond en zag eruit of hij elk ogenblik in stukken uiteen kon barsten, evenals een hogedrukstoomketel waarvan de veiligheidsklep is vastgezet. Hij sputterde en blies bellen en zei dan tussen zijn tanden door:
„Mijnheer Ricci... ga terug naar uw post op de brug.” De officier deed ijlings wat hem bevolen was. De kapitein sprong als een panter naar de verschansing, boog zich er overheen, richtte zijn revolver en brulde:
„Houd op met dat geloei!”
Maar zijn stem kwam niet boven het tumult uit. Hij brandde los en loste drie daverende schoten op de citroengele maan. Het geloei hield op. Het lawaai der schoten stierf weg. De kapitein keerde zich met een ruk om en zag Darry, die hem gevolgd was.
„Wilt u me alstublief vertellen,” begon de kapitein wanhopig, „wat dit allemaal te beduiden heeft?” — Zijn gebaar omsloot het schip, het jacht, de dolle eerste officier en driekwart van de Middellandse Zee. „Ik ga vredig slapen en een uur later is mijn schip veranderd in een drijvend gekkenhuis.”
Mijnheer Ricci was inmiddels op de brug gearriveerd en nauwelijks zag men dit aan boord van de „Silver Mermaid”, of er kwam een verse loei door de scheepsroeper:
„Ahoi Savoia Queen! Hebben jullie Bergson al gevonden?”
„Ja!” brieste de kapitein van het gepraaide schip. „Bergson is hier aan boord!” — En voor de zoveelste maal die nacht boog Darry over de verschansing: „Ik ben Bergson! Hier!”
De man beneden liet zijn megafoon zakken en nam Darry, wiens hoofd boven de verschansing te zien was, scherp op.
„Kan ik daarvan op áán? Of is het wéér een gijntje?” De kapitein, naast Darry, gaf een nijdige grom, zette zijn handen op de railing, dook voorover of hij naar beneden wilde springen en blafte:
„Ik ben de kapitein van dit schip en ik verklaar dat dit Bergson is. Moet u hem hebben ja of neen? Dood of levend?”
„Takel hem alsjeblieft naar beneden,” antwoordde het jacht.
De kapitein wendde zich tot Crick:
„Wilt u nog van mijn schip af, ja of neen?”
Crick vouwde zijn handen:
„Ja ik wil,” zei Crick. „Alstublieft, kaptein. Het klinkt warempel net als een huwelijksceremonie.”
„Goed,” gromde de gezagvoerder en boog zich weer over de railing.” Over tien minuten is uw meneer Bergson beneden. Met bagage en al. En nu wil ik rust en vrede. Als ik nog één schreeuw verneem of één keer de naam Bergson hoor, ga ik zelf aan het roer staan en vaar uw jacht in splinters al moet ik u achtervolgen tot aan Gibraltar. Is dat duidelijk?”
„O.K., ouwe,” zei de man met de megafoon beneden. De kapitein wendde zich tot Darry.
„En u zorgt dat u binnen tien minuten van mijn schip af bent en op dat jacht beneden. Zo niet, dan laat ik u met een catapult van boord schieten. Gesnapt?”
„Begrepen,” verklaarde Crick.
„In dat geval,” verklaarde de kapitein, zich omkerend, „Goedenacht en wel te rusten.” — Hij deed twee passen voorwaarts en keek op naar de brug. De slanke gestalte van zijn officier tekende zich scherp af tegen de diepblauwe nachthemel. De kapitein keek op zijn horloge. Het was enkele minuten voor drie. Hij had een half uur slaap verloren en er was onnodig deining aan boord geweest. Midden in de nacht hadden ze hem uit zijn bed gehaald, bij kalme zee, en dat was iets wat men nóóit moest doen.
„Mijnheer Ricci!' riep hij gestreng.
De silhouet op de brug veranderde van houding. „Kapitein?”
„Wees zo goed,” gelastte de kapitein, zacht knarsetandend, „en kom direct naar mijn hut. Ik wil u onder vier ogen spreken.”

IX

NIEUWE BONDGENOTEN!

Intussen hing Darry over de railing, roepend tegen de man op de „Silver Mermaid”.
„Ben jij dat, Masters?”
„Natuurlijk, ezel. Maar dat kon ik niet zeggen. Ben jij Darry?”
„Allicht. Hoe snel loopt die boot van jou?”
„In ruwe zee twintig knopen, maar als het kalm is, zoals nu, wel vijfentwintig. Wat zou dat?”
„Een heleboel. Ik ben zo terug. En ik breng iemand mee.”
„Die Bob Evers?”
„Precies.”
„Dat dacht ik al. Maar schiet alsjeblief op.”
„Reken maar,” zei Crick, en rende naar beneden. De hut van Bob was afgesloten. Crick roffelde erop met zijn knokkels.
„Bobbie! Ik ben het!”
Bob, aan de andere kant, peuterde aan het gammele slot en deed even later open.
„Crick! Ben je nóg steeds op vrije voeten?”
Darry kwam haastig binnen.
„Pak je boeltje bij elkaar. We stappen over op een jacht dat 25 knopen loopt. Hoeveel haalde die motorsloep op zijn best?”
„Om en bij de twintig.”
Crick gaf Bob een dreunende klets op diens schouder. „Dan halen we die schobbejakken nog in! Jongen, wat zullen we ze het vuur aan hun kuiten leggen. Die zullen merken met wie ze te doen hebben! Maak voort!” Hij was al weg. Bob pakte vlug zijn koffers, verliet zijn hut en zag Crick aan het einde van de gang, strompelend onder twee koffers en een enorme rol dekens en kleren.
„Vertel eerst eens, jonge duivel; hoe ben jij aan die bloeddorstige matrozen ontsnapt?”
Bob grinnikte:
„Ik rende zo hard ik kon, met mijn tong zowat op mijn veters, maar ik kon ze moeilijk kwijtraken. Ik had wel eens gehoord dat Italianen goed kunnen hardlopen, maar ik dacht dat ze dat alleen deden als ze achterna werden gezeten en niet omgekeerd. Ik zat nogal in mijn kierewiet, tot ik een hoek omsloeg en die divan in de gaten kreeg, die ik gebruikte om jouw deur mee te forceren. Daar dook ik als een haas onder en zo gauw ze voorbijdraafden, schoot ik jouw hut in.”
„Ik moet toegeven,” hijgde Crick, met al zijn bagage de trap naar het dek opzeulend, „je bent een handige knaap... Zo — hier is het dek; beneden ligt onze motorboot en vaarwel „Savoia Queen”. We gaan van boord en blij toe.”
Hij strompelde naar de verschansing, riep: „Van onderen!” en smeet zijn bundel kleren en reisdekens met een bons op het dek van het jacht. Een touwladder hing al uit. Op de brug stond de derde officier. De eerste was nog steeds op de mat bij de kapitein en des kapiteins getier klonk over drie dekken.

* * *

Bob sprong even na Crick van de onderste sport van de touwladder op het dek van de „Silver Mermaid” en liep het achterdek op. Precies zoals hij verwachtte, vond hij daar Jan Prins en Arie Roos, zijn oude, dierbare vrienden, die hem luid op zijn schouders sloegen.
„Zo, Hollandse boeven,” begroette Bob hen grinnikend. „Hoe komen jullie nu weer op zo'n fantastische schuit als deze verzeild?”
„Dat heeft Masters georganiseerd,” verklaarde Jan, opziende naar de hoge, witte zijwand van de „Savoia Queen”, die zich nu van hun lagere jacht begon te verwijderen. De meeste patrijspoorten waren donker, maar hier en daar brandde nog licht in een kajuit. „Masters is net een tovenaar uit de Duizend en Een Nacht,” lachte Arie. „Hij goochelt vliegtuigen uit de lucht en machinepistolen uit Amerikaanse consulaten of het niets is. Ik ga in de kombuis een ontbijt met veel koffie in elkaar toveren. Dat is óók een kunst en dat kan Masters alvast niét.” — Hij verdween door een luik in de kleine kombuis. Bob en Jan slenterden naar de stuurhut, waar Masters, met een hand aan het stuurwiel en een oog op het kompas, met Darry zat te praten. „Vergeet nu alsjeblief die naam Bergson,” zei Darry, juist toen zij binnenkwamen. „En noem me Darry.” „Okay,” bromde Masters. „Ik had al veel van je gehoord, maar je nooit eerder ontmoet. Ik wist alleen dat je voor hetzelfde werk als ik in Napels zat en wachtte op een seintje van mij.”
„Hoe kwam je aan deze boot?”
„Van onze consul in Napels. Onze contactman vertelde dat je twee hutten had genomen op de „Savoia” en ik wilde je per se spreken vóór je in Tripolis aan wal ging. Deze machtige schuit is van een vrind van de consul die haar toch niet gebruikte...”
Darry viel hem in de rede:
„Varen we nu op topsnelheid?”
Masters keek hem vragend aan:
„Welnee. Hoezo?”
„Wel... twee uur geleden werden Bob en ik op de „Savoia” overvallen, buiten westen getikt en ontlast van een jou welbekend document met een kaart van een deel van Noord-Afrika.”
Masters staarde hem een moment ontsteld aan, smeet toen zijn cigaret door de open achterkant van de stuurkuip naar buiten en gooide het roer om. „Waarom varen we dan in vredesnaam van dat schip weg? We moeten meteen terug!”
„Hobo,” zei Darry. „Rustig aan. Wij waren namelijk van plan, vannacht met een motorsloep dat schone stoomschip te verlaten, maar onze boeven waren iets te leep en iets te vlug. Die zijn in onze plaats gegaan.” „Met kaart?”
„Zeer vermoedelijk mét kaart.”
„Dus die kerels mét kaart varen nu ergens voor ons uit op Tripolis af?”
„Vermoedelijk. En voelen zich volkomen safe, want zij hebben de enige bruikbare motorsloep van het hele mailschip. Maar aangezien dit jacht een héél stuk sneller is dan die wastobbe waar zij in zitten...”
Masters gaf vol gas en het ranke jacht schoot naar voren, met grommende motor en haar neus omhoog getild. De machtige druk van de schroef drukte de boeg omhoog en de boot scheerde over de lange, lage deining van de kalme zee als een watervliegtuig, kort voor het opstijgen. Bob en Jan kropen uit de stuurkuip en gingen voor op het dek staan. De panden van hun jasjes fladderden in de suizende wind van hun voortgang. „Grote Pilaar, wat een droom van een boot is dit,” zei Bob vol bewondering.
De eerste lavendelkleurige tinten van de naderende dag deden de sterren in het Oosten verbleken. In de verte, schuin achter hen, was de „Savoia Queen” nog slechts als een klein bootje aan de horizon te onderscheiden. Uit het kajuitluik kwam het hoofd van Arie — zijn rode haren wapperend in de wind:
„Hallo aan dek! Luie niksnutten op alle dekken! De koffie is alvast klaar!”
„Stik in koffie en verdwijn,” zei Jan, Multatuli citerend. Masters riep van voren:
„Jan! Neem jij het roer even, wil je? De koers staat op het blocnootje.”
Jan nam het stuurwiel over en Masters daalde met Darry de kombuisladder af.
„Dit is tenminste écht leven,” dacht Bob, en volgde hen.

* * *

Na het zenden van het radiogram aan zijn helpers in Tripolis, met het verzoek, Darry en Bob Evers op de kade van die stad te kidnappen, was Bordoni naar zijn hut teruggekeerd. Zijn stemming was niet van de allerbeste. Bergson en die jonge Amerikaanse aap, die Evers heette, zouden het schip in de motorsloep verlaten... Enfin... maar afwachten tot de organisatie in Tripolis ze in hun kuif pikte.
Er was niets meer dat hij kon doen. Bordoni stak dus een sigaar op, en ging op bed liggen, met een Amerikaans detective-romannetje. Hij las tot tien voor twee, en hield het toen niet meer uit. Een onweerstaanbaar verlangen bekroop hem om met eigen ogen aan dek te zien hoe Bergson en Evers, met zijn kostbare kaart, van boord gingen. Toen ontdekte hij dat de deur van zijn hut op slot was.
„Wat drommel,” gromde Bordoni. „ Ik heb niet eens een sleutel in mijn vingers gehad! Of ben ik zo in de war geweest dat ik me dat niet herinner? Waar is de sleutel dan?”
Hij zocht in al zijn zakken. Geen sleutel. Tien minuten lang zocht hij de vloer af, op handen en knieën. Hij keek onder zijn bed, zocht in zijn dekens, snuffelde in zijn portefeuille... Geen sleutel. Hij belde de nachtsteward. Nachtstewards, nachtbedienden in hotels en nachtwakers hebben alle één ding gemeen: het duurt doorgaans een ontzettende tijd voor ze ergens op reageren. Het was acht minuten over twee, vóór Bordoni buiten zijn deur een stem hoorde.
„Mijn deur zit op slot!” riep hij door het paneel heen. „Ik ben mijn sleutel kwijt.”
„Waarom zoekt u die dan niet op?”
„Heb ik al gedaan, man, maar ik kan 'm niet vinden.” „Kom, kom, meneer. Die sleutel kan uw hut niet uitfietsen. Ik zou nog maar rustig even zoeken als ik u was. Methodisch zoeken. Niet slordig of haastig. Kalm en methodisch zoeken.
„Ik HEB kalm en methodisch gezocht!” riep Bordoni ongeduldig. „Ik heb alles kalm en methodisch drie keer afgezocht. De sleutel is hier niet. Die deur is van buiten op slot gedraaid. Haal de duplicaatsleutel van het gangbord.”
Pruttelend ging de steward weg. Maar hij was vrij gauw terug en zijn stem maakte een einde aan het ongeduldig heen en weer lopen van Bordoni.
„De duplicaat-sleutel is er niet, meneer.”
„WAT zeg je?”
„Ik snap het niet, meneer. Alle andere sleutels zijn er zoals behoort, maar die van uw kajuit is er niet. Iemand moet 'm hebben weggenomen.”
Bordoni wist nu zeker dat er iets glansrijk niet in de haak was. Iemand had hem met opzet in zijn hut opgesloten en de duplicaat sleutel zelfs weggenomen. Maar waarom... ?
„Haal een loper!” beval hij. „Zo'n ding waar je alle deuren mee open kunt maken. Je krijgt twee dollar van me als je meteen deze deur open maakt!”
Dat was taal die de steward verstond.
„Da's waar ook,” zei hij. „Ik geloof dat ik er een in mijn zak heb.”
Tien tellen later was de deur open. Bordoni wierp zijn steward een vernietigende blik toe, plus twee dollars, en rende in gestrekte draf naar de hut van Baker. De deur was dicht. Op slot. Bordoni klopte... bonsde... geen antwoord. Harris had de hut ernaast. Diens deur was niet op slot. Bordoni ging binnen en knipte het licht op. Harris lag in bed te snurken — zijn armen wijd uitgespreid met op het tafeltje naast hem een pistool, een stapeltje goedkope dtective-tijdschriften en een ris flesjes Coca Cola. Bordoni begon zijn ondergeschikte wakker te schudden, maar Harris kreunde alleen, draaide zich om en snurkte door. Bordoni porde hem in de ribben. Harris gromde, maar sliep door. Bordoni was even ten einde raad, kreeg dan een idee, boog zich voorover, en fluisterde de slaper in het oor: „Politie!” — Nu was het resultaat verbluffend. Harris was ineens klaar wakker.
„Waar is de sleutel van mijn hut?” siste Bordoni. Harris tastte naar een Colaflesje en begon de stop eraf te wurmen. Bordoni nam hem woest de fles af.
„Hou op met dat geslemp. Een van jullie heeft de sleutel van mijn hut gepikt. Ik kon er niet uit.”
Harris staarde hem slaperig aan en schudde zijn hoofd: „Maar je bent er nou toch uit...”
Bordoni schuimbekte zowat van ongeduld. „Maar ik wil weten...”
Harris viel terug in het kussen en draaide zich grommend om:
„Lame dan slape en hou op met dat gezanik.”
Bordoni vloekte binnensmonds en stoof naar de hut van zijn derde man. De deur hier was niet op slot... maar het bed was leeg en onbeslapen... alle bagage was verdwenen. Even stond Bordoni roerloos; dan rende hij terug naar Harris en begon hem woest wakker te schudden. „Word wakker, lui zwijn! Waar zijn Williams en Baker?” „In bed natuurlijk. Lame toch slape!”
„Luister, zeg ik je! Bakers bed is onbeslapen en al zijn bagage is verdwenen.”
Dit was eindelijk genoeg om Harris wakker te schokken. Hij rees overeind, keek zijn baas met de ogen knipperend aan en zwaaide toen zijn benen uit bed. Bordoni belde dezelfde nachtsteward die hem uit zijn eigen hut had verlost, liet hem de lege hut zien, liet hem Williams hut openen, die eveneens verlaten was en vroeg een verklaring.
„Die halen een grapje uit,” meende de verbijsterde steward. „Waarom zouden ze anders al hun bagage verstopt hebben? Van het schip af kunnen ze niet.” Bij die woorden kreeg Bordoni een idee en hij werd wit om zijn neus. Om twee uur die nacht hadden twee man het schip moeten verlaten... Bergson en die Amerikaanse jongen. Hij drukte ijlings de steward vijf dollars in diens vingers en droeg hem op, ten snelste te onderzoeken, of Bergson en de jongen Evers inderdáád van boord waren gegaan.
De steward verdiende zijn vijf dollar gemakkelijk. Hij was een minuut later terug... hij had de Amerikaanse jongen, Bob Evers, zojuist door de gang zien lopen... Dat was dus dat. Bordoni keerde met wanhoop in zijn duister hart naar zijn eigen hut terug. Het was hem nu volkomen duidelijk, wie de sleutels van zijn hut hadden gestolen, en zijn hut van buiten gesloten. Baker en Williams natuurlijk, die bedriegers, opdat hij niet naar dek zou kunnen komen, om twee uur, en hun kuiperijen in de war sturen. Zij hadden hem, Bordoni, hun opdrachtgever, bedrogen en waren er nu zelf vandoor met de kostbare kaart... op weg naar de Afrikaanse kust. Baker en Williams zouden natuurlijk proberen ergens op een veilige plek van de kust aan land te komen. Vast niet in de haven van Tripolis, want ze wisten maar al te goed dat Bordoni zijn agenten daar zou kunnen waarschuwen om hen op te vangen. Maar was er dan geen enkele mogelijkheid om hen langs de kust te laten grijpen?... De kustwacht!
Bordoni sprong op. De kustwacht! Baker zowel als Williams droegen een pistool op zak. Op zonder permissie wapens invoeren in de provincie Lybië stond gevangenisstraf! Bordoni grijnslachte, pakte een velletje papier en schreef een telegram voor de chef van de kustwacht in het gebied rond Tripolis. Zijn pafferig gezicht vertoonde een steeds breder wordende trek van genoegen. Hij vond het een moordidee om de onder Engelse contrôle staande Italiaanse kustwacht te gebruiken voor het arresteren van twee rebellerende gangsters, en het te vlug af zijn van de Amerikaanse FBI!...
Hij begon even vrolijk te fluiten, maar dat deed zijn nog steeds gezwollen neus nogal pijn, dus hield hij er maar gauw mee op. Toch was hij zeer tevreden over zichzelf. Hoe somber de vooruitzichten een ogenblik geleden ook hadden geleken... de toekomst had weer mogelijkheden voor de slimme boef Bordoni.

X

EEN SLOEP VERDWIJNT OP VOLLE ZEE!

„Tik-tikke-tak-tik-tik-tak.” — In het kantoortje van het radiostation van de Centrale Kustwacht bij Tripolis werd een doezelige telegrafist opgeschrikt door het oproepsignaal van de „Savoia Queen”. Hij nam een potlood en noteerde de tijd — vier uur twaalf in de ochtend. Op hetzelfde tijdstip doken Bob Evers, Masters en Crick Darry de kombuis van de „Silver Mermaid” in. Het rook er heerlijk naar verse koffie en op de petroleumvergassers geurden eieren met gebakken spek. Arie, gekleed in een donkerblauwe trui zonder mouwen, witte bootschoentjes en een khaki short, begroette hen met een typische brede koksgrijns:
„Engels-Amerikaans ontbijt, makkers.”
Masters greep de koffiepot en schonk tinnen kroezen vol. Darry rook eraan en proefde aandachtig.
„Dát is tenminste koffie,” verklaarde hij, en keek Arie met belangstelling aan. „Al presteerde je verder je hele leven niets meer, dan nog heb je recht op eeuwig respect. Mensen die werkelijk goeie koffie kunnen zetten zijn zeldzaam en verdienen door de Staat te worden gesalarieerd. Ga zo door, broeder.”
Arie keek Bob snel even aan, of hij zeggen wilde: „Nou — ik kan anders nog wel iets anders dan alleen koffie zetten,” maar Bob knipoogde en geen van de twee jongens ging er verder op in. De gebakken eieren waren nu goed. Arie sneed brood en daarna werd er een minuut of tien lang niet veel gezegd. Bob ging Jan aflossen aan het stuurwiel van het voortschuimende jacht en toen iedereen klaar was met eten, kwamen beneden de sigaretten op tafel. Darry stak een pijp op, liet zijn stoel op de achterpoten achterover wippen tegen de kombuiswand en begon:
„Dat geheimschrift, Masters... zit fout, hè?”
Masters trok een gezicht:
„O, dat is leuk. Ik had er half en half op gerekend dat jij het wel op zou lossen en dat we dan genoeg zouden weten om de bende, of tenminste een groot deel van de bende, in te rekenen.”
„Zo glad zit het niet. De cijfercombinatie 16-5-27 in de code betekent: 16de pagina, 5de regel, 27ste letter van een bepaald boek. Volgens mij heeft mannetje één de kaart en code en mannetje twee, die hij ontmoet in Afrika, heeft het boek.”
„Aha. Dus we moeten beide kerels te pakken hebben?” „Eh... ja. Want ik heb wèl de cijfercombinaties overgeschreven, maar de kaart is getekend op ruitjespapier en heel nauwkeurig. Volgens mij geeft de oplossing van de code een paar lijnen, die op de kaart moeten worden getrokken en die elkaar op het ontmoetingspunt snijden. Snap je?”
Masters trok een gezicht:
„Dus opgave één is: de kaart terugvinden.”
„Precies.”
„En opgave twéé is: de contactman in Afrika in zijn kuif pikken?”
„Precies. Contactman compleet met boek.”
„As je me nou,” zei Jan tegen Arie. „Ik ben benieuwd wat voor boek het is, dat ze daarvoor gebruiken.”
„Het Wetboek van Tripolitaans Strafrecht,” opperde Arie. „De Vrolijke Valse Munter,” lachte Jan.
Darry geeuwde en rekte zich uit:
„Ik heb vannacht nog geen oog dichtgedaan en die Bob boven evenmin. Ik ga ergens in een stoel liggen en wat maffen. Wek me als er een sloep met boeven in zicht is, wil je? Ik heb een rekeningetje met die heren te vereffenen.”
„O.K.” zei Masters. „Er zijn kooien genoeg in de kajuit hierachter.”
Darry ging Bob van dek weghalen en dwong hem, naar kooi te gaan om een paar uur te slapen. Bob wou helemaal niet, maar Darry duwde hem de kajuit in. „Je slaapt nu, nu je de kans hebt. Wie weet hoe druk we het nog zullen krijgen, als we eenmaal aan land zijn gegaan.”
Tien minuten later sliepen Darry en Bob. Arie, geholpen door Jan, waste af in de kombuis. Masters zat aan het roer. Zo kwam de dageraad en zo verstreek de vroege ochtend. Het werd half elf. Darry ontwaakte, porde Bob wakker en ging aan dek. Masters stond op de plecht en zocht de horizon af door een kijker. Geen sloep in zicht. Er verstreken ettelijke kwartieren. Zij hingen met vier man en twee kijkers over de railing en loerden de horizon af. Nog was er niets te zien. Zij waagden zich aan allerlei gissingen, berekenden snelheden, afstanden en koersen, maar toen Masters, om vijf minuten over drie in de middag, de witte gebouwen van de haven Tripolis in zicht kreeg, moesten zij erkennen dat zij, op een of andere manier, de motorsloep van de „Savoia Queen” hadden gemist.
„Met onze veel grotere snelheid en grotere zeemanskunst, zijn we die ezels, die over zee hebben gezwalkt, natuurlijk uren geleden kilometers oostelijk of westelijk voorbij gevaren,” opperde Darry.
„Dan moeten ze nog komen,” zei Arie hoopvol. „Of...” mompelde Masters, onheilspellend.
„Ze hebben naar een ander deel van de kust koers gezet,” vulde Bob aan. „En dan ziet het er somber voor ons uit.”
„We kunnen in Tripolis een helderziende raadplegen,” opperde Jan Prins. Maar niemand lachte.

* * *

Kort na zonsopgang zette Baker, aan het stuurwiel van de motorboot van de „Savoia Queen”, de gashandle op „langzaam”. Hij stond op en strekte zijn benen die stijf waren geworden. Vanaf twee uur die nacht had hij aan één stuk door achter het stuurwiel gezeten en de nacht was kil geweest. Williams was bijna meteen in de boeg van de boot gaan liggen, onder een dekzeil, met zijn opgerolde jas als hoofdkussen.
„Ik heb trek in koffie,” gromde Baker. Hij zette het stuurwiel vast, liep naar voren en schopte zijn metgezel op een plaats onder het dekzeil waar hij diens bibs vermoedde. Williams gromde slaperig en ging knipogend overeind zitten.
„Wat?... Huh... Zijn we er al?”
„Word wakker, slaapkop,” snauwde Baker. „Je hebt nu toch wel lang genoeg gemaft, niet?”
„Helemaal niet,” zei Williams knorrig, zijn hoofd wrijvend. „Wat ist-er an de hand? Is dat papier soms overboord?”
„Ik wou dat jij overboord lag,” snauwde Baker. „Sta op en maak koffie. Ze zeiden ons dat er koffie en blikjes melk in de kombuis waren gezet. Schiet op! Doe es wat.” Tien minuten later begon het naar verse koffie te geuren en kort daarna kwam het slaperige hoofd van de kok te voorschijn, die vriendelijk en met volle mond opmerkte: „Kom naar benede, stuk sjagrijn, as je een bakkie mot hebbe.”
Baker zette het gas weer op „langzaam” en het stuurwiel weer vast in zijn koers, en stommelde naar beneden. Een kwartier later waren de humeuren van beide heren aanmerkelijk verbeterd. Baker legde zijn voeten op tafel, tussen de koffiekroezen, stak een pijp op en begon: „Heb ik je al gezegd waar we naar toe gaan?”
Williams lepelde de suiker uit zijn kopje en schudde het hoofd.
„Tripolis?”
Baker snoof minachtend.
„Alleen een uilskuiken als jij kan op zo'n stom idee komen. Tripolis is wel de allerlaatste plaats ter wereld waar we aan land kunnen gaan. Je kunt er zeker van zijn, dat Bordoni opnieuw naar de jongens in Tripolis getelegrafeerd heeft toen hij in de gaten kreeg wat wij hem gelapt hebben. We zouwe daar warm ontvangen worden! Nee, knaapje — Tripolis is niet gezond voor ons. Hoe eenzamer de kust op de plek waar wij aan land gaan, hoe beter voor ons hachje.”
Williams sputterde:
„Wat schieten we dan met dat hele plan op? Wat hebben we aan dat stuk papier? Wat moeten we met die kaart doen? Aan wie kunnen we het ding kwijt? Voor contant geld dan altijd.”
Baker staarde hem aan:
„Dat vraagt me nog wie er harde dollars voor wil neertellen! Bordoni natuurlijk! Hij moet zijn kaart hebben, dat weet je zelf. Of hij wil of niet, hij zal er ons voor moeten dokken. En hij is niet eens de enige koper, want die Bergson is nét zo mesjogge op dat papier als Bordoni. We hoeven ons waratje geen kopzorgen te maken. Die kaart hebben we al verkocht, vóór we er goed en wel moeite voor...”
Hij hield op met spreken en staarde naar de koffiepot. Die gaf een vreemd ploffend geluid, zeilde slingerend van de tafel, zodat de lauwe koffie alle kanten uit spatte en kwam kletterend in een hoek van de kajuit terecht. Beide mannen wreven zich de koffieresten uit het gezicht. Baker werd vuurrood van woede, en brulde tegen Williams:
„Wat zijn dat voor stomme grappen!?”
Williams, wie de koffie nog uit zijn ongekamde haren droop, stotterde:
„Ikke... ik d...doe niks. W...wou JIJ soms lollig zijn?” Baker werd zo mogelijk nog nijdiger, pootte zijn zware handen plat op tafel en keek Williams met vooruitgestoken kin uitdagend aan:
„Dacht je met MIJ de kachel te kunnen aanmaken? Ik zal...”
Met luid gerinkel vloog de spiegel tegen de wand achter hem in stukken. De scherven vielen aan alle kanten rinkelend neer. Baker draaide zich om... het was duidelijk dat Williams dit NIET op zijn geweten had. Beide mannen staarden onthutst naar de lege lijst, waarin nog slechts enkele driehoekige stukken spiegelglas zaten. Baker wilde juist aan de lijst voelen, toen een borstel, die een paar planken verder vreedzaam aan een spijker bungelde, met een plof op de grond viel. Williams, die door een patrijspoort naar buiten loerde, schreeuwde ontzet:
„Baker! Kijk uit! Ze schieten op ons!” en liet zich plat op zijn buik vallen. Weer klonk een droge slag en de lege spiegellijst viel in stukken op de vloer. Baker plofte zonder verder uitstel ook plat neer, kroop dan naar het trapje en klom daar op handen en voeten tegenop, tot zijn hoofd de hoogte van het dek bereikte. Williams begon hem te volgen, maar kon halverwege niet verder omdat Bakers brede achtersteven hem de weg versperde.
„Hei,... zie je wat? Welke idioot schiet er op ons? Laat ze ophouden! Zeg dat wij vreedzame burgers zijn. Wij doen geen kip kwaad!”
Baker gluurde voorzichtig over het vlakke dek heen. „Ik geloof, dat het een boot van de kustwacht is.” Williams mompelde iets en wurmde zich naast Baker naar boven in het nauwe trapluik om zelf ook iets te kunnen zien. Op ongeveer zeshonderd meter afstand naderde een donkergrijze motorboot.
„Kun jij zien van welke natie die schuit is?” vroeg Williams, scherp turend. „Wat voor vlag voeren ze?” Baker haalde de schouders op. Zij tuurden nu beiden. „Ik kan het niet zien... Niet van hieraf.”
Een groepje van vier man stond op de boeg van de achtervolgende boot. Een wit rookpluimpje verscheen tussen hen in en tegelijkertijd ploften vlakbij enkele kogels in het water. Aan het glasgerinkel was te horen dat weer iets in de kajuit beneden was gesneuveld. „Gloeiend!” kreet Williams. „Ze schieten als gekken daar! Wat willen ze van ons! We doen geen vlieg kwaad!” „Vertel ze dat maar eens,” zei Baker zenuwachtig.

Williams porde zijn metgezel in de ribben.
„We schieten er niets mee op of we hier blijven liggen. Het is menens bij die lui. Misschien zijn het wel zeerovers. Heb je je pistool?”
Baker haalde een zwaar automatisch pistool uit zijn broekzak. Williams gluurde nog steeds naar de vijand. „Die rotboot komt als een cycloon dichterbij en wij liggen zowat stil. Luister: ik sluip op mijn buik naar het stuurwiel en geef vol gas. Jij probeert ze met je pistool op een afstand te houden. Misschien deinzen ze af als ze in de gaten krijgen dat wij ook gewapend zijn. En misschien is onze boot sneller dan die van hen. Let op! Daar ga ik!”
Plat op zijn buik begon hij over het dek naar achteren te schuiven. Baker verschoof zijn kauwgom van rechts naar links, veegde de rest van de koffie achter zijn oren vandaan en verzette de veiligheidspal van zijn pistool. Williams had nu zijn doel bereikt, haalde de gashandle over en de motor begon te razen. Zij schoten snel vooruit. Een rookpluimpje was even te zien op de boeg van de achtervolgende boot. Naast Baker sloeg een lange splinter van de bootrand. Geen slecht schot! Baker hief zijn eigen pistool en zuchtte. Het was onmogelijk, om op die afstand met een pistool iets te raken, maar misschien zou het inderdaad de anderen afschrikken. Hij mikte een flink stuk boven de mast van de andere boot om rekening te houden met de afbuiging van de kogel en vuurde driemaal. Hij zag geen enkel resultaat. „Hoe gaat het?” brulde hij naar Williams.
Zijn stemgeluid ging echter verloren in het geraas van de motor. Baker legde weer aan, maar juist toen hij wilde schieten, begon een ratelend gekraak. Naar alle kanten vlogen de splinters en de deur van de kajuit, uit haar scharnieren losgeschoten, rombomde naar beneden. Door het gerinkel van glasscherven viel op te maken, dat nog meer patrijspoorten het slachtoffer van een nieuwe beschieting waren geworden. Geschreeuw uit de stuurhut verried, dat het ook daar minder aangenaam werd. Terwijl Baker, in paniek, nog lag uit te kienen of hij er beter aan deed, overboord te springen, dan wel te blijven liggen waar hij was, stopte de kogelregen. Baker wachtte nog een paar angstige seconden en stak toen zijn hoofd boven het dek uit. Williams lag plat op het dek naast de stuurkuip en bediende het stuurwiel met één hand. „Zij hebben een machinegeweer!” riep hij met verwilderde ogen. De achtervolgende boot kwam nu niet dichter naderbij, maar handhaafde dezelfde afstand. Zelf buiten pistoolbereik blijvend kon zij veilig de vluchtende boot tot zeef schieten.
„Dit is een pracht van een toestand,” mompelde Baker zenuwachtig. „Wat moeten we doen? Als we zo doorvaren zijn we alleen maar een pracht van een oefenschietschijf.” — Hij gilde hard tegen Williams: „Wat is dat voor een schip? Hoe komen ze aan een machinegeweer?”
Williams kwam over dek terugschuifelen als een verschrikte boa constrictor.
„Zeg, Baker, ze hebben daar kanonnen aan boord. En luchtafweergeschut en...”
„Luchtafweergeschut!?”
Williams' ogen waren rond en groot van schrik: „Het is een Engelse MTB.”
„Een motortorpedoboot!” — Bakers stem sloeg over van schrik.
„Kijk maar — nou zie je de vlag ook. Het is een Engelse boot.”
Het rood-wit-blauw van de Union Jack was onmiskenbaar toen een windvlaag de vlag opzij deed uitwapperen. Baker had klam zweet op zijn voorhoofd.
„Een motortorpedoboot!” steunde hij. „Zo meteen vuren ze een salvo van vier torpedo's op ons af! Ik geef me over... HEI! Ik geef me over!” Williams rende naar achteren en zette het gas af. Baker stond op en begon met een vuilgrijze zakdoek te wuiven.
Samen stonden ze bij de achtersteven en keken naar het nu snel naderende, gevaarlijk uitziende oorlogsscheepje. Baker zuchtte:
„Ja, maat; we kunnen een paar dagen op ons gemak bijkomen in een koele cel. Ik geloof niet dat het erger afloopt. Maar onthoud één ding goed: mond dicht over de waarde van die kaart. Wat er ook gebeurt: mond dicht over die kaart. Gesnapt?”
Williams knikte. De MTB kwam langszij met een boeggolf als een torpedojager. Een officier stond bij de railing en riep
„Handen omhoog daar! Hoeveel man heb je aan boord?” Williams en Baker staken gedwee vier armen omhoog naar de azuurblauwe, Middellandse Zee-hemel. „Wij maar alleen,” riep Baker. „Wij hebben niets gedaan!”
„Dat zullen wij wel uitzoeken,” beloofde de officier hem.

 XI

VAN NIEUWE PLANNEN EN OUDE GEVANGENISSEN

De „Silver Mermaid” naderde de lage golfbrekers, die de haven van Tripolis beschermden, met een bemanning die niet in al te beste stemming was. Halverwege tussen de golfbrekers werden zij gepraaid door een sloep van de douane- en havendienst die hun papieren kwam nakijken. Zij maakten van de gelegenheid gebruik om te informeren of er die dag een sloep de haven was binnengelopen, of in de buurt gesignaleerd, afkomstig van de „Savoia Queen”. Zij beschreven de sloep ten overvloede. De havendienst was zeer pertinent in zijn ontkenning. Dat maakte hun humeur er niet beter op. Masters stuurde het jacht naar een der kaden en minderde gas. Het geronk van de motor ging over in een regelmatig „poet-poet-poet”.
Bob leunde over de verschansing, keek naar olieplekken die schommelden op de havendeining en zei:
„Ze zijn dus ergens anders heengevaren.”
„Right!” beaamde Masters. „Maar er is een boel kust aan weerszijden van Tripolis. In het Oosten loopt de kust tot Israël en in het Westen tot Gibraltar. We kunnen lastig de kust langs koersen en zoeken naar voetstappen van waar ze ergens aan wal zijn gegaan.” Hij stuurde het jacht deskundig langs een houten kadeschoeiing. Jan Prins sprong aan wal en legde de meertouwen vast.
Bob zei:
„Er is maar één ding dat we kunnen doen, volgens mij. Met hier blijven schieten we geen steek op. Laten we eenvoudig gokken: Oost of West. We hebben 50 % kans dat we goed raden. De afstand van de „Savoia Queen” naar Tripolis' haven is de kortste. En onze boot is veel sneller dan de hunne. Als zij dus naar een plaats aan de kust Oost of West van deze haven koers zetten, is hun zeeweg langer. Bovendien hebben zij een veel langzamer boot. Als wij dus meteen in dit jacht vertrekken, hebben we nog een goede kans, ze ergens op te vangen.” Darry, die goed geluisterd had, knikte instemmend. „Eerst nog even dit: die kaart móét tenslotte in handen komen van Bordoni, want die heeft zijn kornuiten opgedragen, die voor hem te stelen. Dus hij heeft met die twee heren een afspraak gemaakt om hen ergens te ontmoeten. Twee van ons kleven aan Bordoni vast. Zij huren een snelle auto. Zodra Bordoni voet aan wal zet, steken zij de loop van een pistool tussen zijn ribben met de invitatie om een eindje mee te gaan rijden. Als hij weinig zin heeft, wordt het verzoek kracht bijgezet met een tikje op zijn knikker. Twee man kunnen dat makkelijk klaarspelen. Ik neem het graag voor mijn rekening, samen met één van deze knapen. Hebben we Bordoni op sterk water, dan zijn we een heel eind.” Masters lachte, zocht in zijn zak en dook een Zwitsers zilveren 5-franc-stuk op.
„Raden, Jan — munt of kruis. Kruis is Oost en munt is West.”
Jan vroeg:
„Mag ik met de boot mee?”
„Okay.”
Arie had ook voorkeur:
„En ik wil meppen op de kade. Op Bordoni's kop.” Jan keek hem onderzoekend aan:
„Jij niet met de boot mee? In dat stinkend hete Tripolis blijven?”
Arie knipoogde:
„Als ik met de boot mee ga, kan ik de hele dag in de stinkend hete kombuis koffie voor jullie koken. Geef mij maar een hotel met palmen en koele Coca Cola in Tripolis.”
Masters onderbrak ongeduldig:
„Ik zal gooien en Jan raadt. — Hoepla!”
De zilveren munt flitste in de lucht en smakte neer op Masters open handpalm.
„Kruis!” zei Jan.
„En kruis is het,” constateerde Masters. „We varen dus oostwaarts. Landrotten van het schip af en vlug!” Arie dook naar beneden om zijn eigen en Darry's bullen te pakken. Masters gaf enkele laatste instructies: „Aan boord ben ik niet te bereiken. Geen walkie-talkie of zendontvanger. Darry — ga wonen in het Florenciahotel. Als je mijn naam noemt, hebben ze altijd een kamer voor je. Ik bel je daar op, zo gauw ik in de buurt van een telefoon kom. Als er iets verkeerd gaat, zodat je niet in het hotel kunt blijven, laat dan een boodschap achter bij een kamermeisje, dat Cypressa heet. Die is absoluut te vertrouwen.”
Arie smeet zijn en Cricks koffers op het dek en klom zwetend het kajuitluik uit.
„Alles klaar,” kondigde hij aan. „Maar beneden is het nog een bende. Ik heb de vaat nog niet gewassen.” „O, dat hindert niets,” stelde Masters hem gerust. „We laten het allemaal keurig voor je staan in een hoek van de kombuis. Als we elkaar weerzien kun je het op je gemak afwassen.”
Onder bulderend gelach van Jan en Bob klom Arie de houten ladder op die boven op de kade voerde. Darry was al boven en hees de koffers op met een eind touw. „Veel succes,” wenste Masters. „En steek vooral niet over zonder goed links en rechts te kijken.”
„Let op je wisselgeld,” riep Bob.
„En ga niet met vreemde Zigeuners mee,” ried Jan. „Vlieg op,” zei Arie en gooide de meertouwen los. Crick ging op een koffer zitten en begon een palaver met een Arabier die, in ruil voor enkele sigaretten, op zoek ging naar een taxi. De motor van de „Silver Mermaid” sloeg grommend aan en het ranke jacht schoot van de kade weg, een gekromde wig van witgerand schuim achter zich aan trekkend. Crick zat in zijn zakken te zoeken naar sigaretten, maar hield ermee op toen hij ontdekte, dat hij zijn laatste aan de Arabier had meegegeven en dat hij een vers pakje op de kombuistafel had laten liggen. Daarna zat hij gelaten en eentonig boven op zijn koffer te schelden op Arabieren, de hitte, de vliegen, de stank van zoete dadels en rotte vis en Italianen in het algemeen. Toen er eindelijk een voorhistorische, rammelende jeep kwam aanhotsen die als taxi dienst deed, was er van de „Silver Mermaid” weinig meer te zien dan een klein stipje aan de horizon van de diepblauwe Middellandse Zee.

* * *

Williams loosde een machtige zucht van verlichting, toen de rammelende drie tons vrachtwagen eindelijk tot stilstand kwam voor een bouwvallig gebouw op het marktterrein van een dorp, dat Lotisico bleek te heten. Dat bouwvallig gebouw, met hier en daar een verroeste tralie, bleek de plaatselijke gevangenis. Het was al laat in de middag. De grootste hitte was voorbij en de schaduwen waren lang en laag. Zij werden door de twee ietwat haveloze carabinieri, die hen in de auto hadden bewaakt, een donkere gang in geduwd en moesten daar wachten. Zij gingen op de betrekkelijk koele stenen vloer zitten, met hun ruggen tegen de stucco muur. Zij sloegen naar vliegen en muggen en rookten een sigaret. Toen de sigaret op was, kwam een der carabinieri hun beduiden, dat zij mee moesten gaan. Aan het einde van de gang ging een deur open; een andere haveloze agent maakte een belachelijk beleefde buiging en beide wapendragers gingen achter de gevangenen naar binnen en posteerden zich bij de deur.
Achter een opgeschilderde houten tafel zat een lange, magere man die een cigaret rookte. Hij droeg een oud khaki legerhemd dat aan zijn nek open was. Hij had een baard van zeker drie dagen en tegen de muur achter hem hingen aan een spijker zijn koppel, patroontas en revolver. Op een Colakist naast hem stond een vrijwel nieuwe His Masters Voice koffergramofoon en op de vloer, zover het oog reikte, lagen stapels platen. Te oordelen naar de Amerikaanse hoezen en de merken van de platen waren het allemaal jazz en swingplaten. Deze merkwaardige Tripolitaanse swingmaniak nam de twee arrestanten onverschillig op.
„Zo, heren. Jullie zijn opgepikt als verdacht van illegale wapensmokkel. Wat hebben de heren daarop te zeggen?” De twee heren staarden elkaar verstomd aan, en daarna hun cipier.
„Wat zelle me nou hebben!” begon Baker ten laatste. „Welke malloot is op het idee gekomen dat wij wapensmokkelaars zijn?”
De man achter de tafel nam een velletje papier op: „Och — dat wil ik je wel vertellen. Vanmorgen kreeg de kustwacht telegrafisch melding dat twee passagiers van de „Savoia Queen” in een motorreddingboot van boord waren gegaan, op weg naar de Tripolitaanse kust, met het doel, wapens binnen te smokkelen. Men is gaan patrouilleren, heren. En dit leverde op: twee passagiers van de „Savoia Queen”, in een sloep van dat schip, in het bezit van drie pistolen plus munitie zonder vergunning voor het bezit daarvan, welke heren zich gewelddadig tegen hun aanhouding op zee hebben verzet.” Hij legde het papiertje neer. — „De kisten met wapens hadden jullie zeker al overboord gegooid toen je besloot, je over te geven?”
„Grotere onzin heb ik van mijn leven niet gehoord!” riep Baker driftig. „Iemand aan boord van de „Savoia Queen” heeft een grapje willen uithalen.”
„Hij moet iemand geweest zijn met een uitzonderlijk gevoel voor humor,” zei de man achter de tafel droog. Hij wenkte een der agenten.
„Fouilleer die grapjassen grondig en leg alles op tafel.” Hij legde zijn scheefgelopen bruine schoenen op tafel, draaide met de rechterhand de koffergramofoon op, die op de kist vastgeschroefd bleek en zette de naald op de plaat die erop lag. Bij de eerste tonen van de plaat draaide Williams zijn hoofd opzij.
„Glen Miller,” zei hij. „Tuxedo Junction!” — Het was het eerste wat hij in dit vertrek zei.
„Goed, hè?” zei hun gevangenisdirecteur.
„Geef mij anders maar „American Patrol”,” zei Williams. „Heb ik!” zei de man in het khaki shirt. „Ik heb alles van Glen Miller zowat compleet.” — Hij boog zich opzij en begon in een stapel platen te zoeken. Intussen waren de zakken der heren arrestanten geleegd. De protesten van Baker gromden dwars door „Tuxedo Junction” heen, maar niemand lette erop. Toen „American Patrol” op de draaitafel ging, waren alle zakken leeg. De magere man stak een verse cigaret op en inspecteerde de buit. De cigaretten mochten ze houden. Hun kauwgom ook. Eén aansteker werd hun gelaten.
„Als je de tent in brand steekt, haalt niemand je uit de cel,” waarschuwde hij. „Dus kijk goed uit.”
„Wat gebeurt er met al onze eigendommen?” wilde Baker weten. „Wat voor zekerheid hebben we dat we die terug krijgen?”
De lange man keek hem peinzend aan. Hij scheen Baker niet graag te mogen.
„Je kunt ze verzekeren tegen diefstal, braak, brand en averij van de vaart,” zei hij geeuwend. „Maar niet bij mij. Ik berg alles netjes op in deze houten lade. De directie stelt zich niet aansprakelijk voor vermiste of geruilde goederen.”
„Laat me dan tenminste mijn geld en mijn portefeuille houden!” riep Baker dwars door de trombones van „American Patrol” heen.
De lange man in het khaki shirt schudde droef het hoofd:
„Als ik je je geld laat houden, koop je binnen een uur òf mij, òf een van mijn agenten om. Dat gaat niet. Enrico! Stop ze in cel 4 en zorg ervoor dat ze geen lawaai maken. Ik wil platen draaien.”
Hij wees in de richting van de deur, ging achterover leunen tegen de muur, sloot zijn ogen en begon kennelijk te genieten van de laatste maten van „American Patrol”. Baker wierp een laatste, lange blik op de tafel waar, in een glanzende portefeuille, opgevouwen, de kaart berustte die hij voor ettelijke duizenden harde dollars contant had hopen te verkopen. Een carabinieri trok aan zijn arm en sjorde hem de deur uit. „American Patrol” was uitgedraaid.
„Toch is „In the Mood” ook niet gek,” bromde Williams, toen de celdeur openzwaaide. „Alleen wat afgezaagd.” „Als je nou je swingkop niet dicht houdt,” brulde Baker, wiens geduld was uitgeput, „mep ik die eraf!”
De antieke eiken celdeur, met roestig ijzer beslagen, bonsde dicht. Zwakjes, vanuit de verte, klonken de tonen van plaat nummer drie.
„Ah! My Guy's Come Back!” zei Williams. „Het is hier best uit te houwe. Zolang die vent platen draait, tenminste.”
Baker viel kreunend op de stromatras van de brits neer en stopte zijn vingers in zijn oren. Baker hield niet van swingmuziek. Hij hield alleen maar van opera.

 XII

VROLIJK VECHTPARTIJTJE OP EEN KADE

Laat in de middag liep de „Savoia Queen” de haven van Tripolis binnen. Groepjes mensen in witte of kleurige costuums en enkele ook in bonte variaties van afgedankte geallieerde legeruniformen stonden verspreid op de lange kade, als wilde bosjes bloemen in een hete rotstuin. Sommigen stonden op kisten of stapels vaten en wuifden naar kennissen aan boord van het schip die zij herkenden of meenden te herkennen. Matrozen van vreemde schepen en zwijgende Arabieren leunden tegen de houten afrasteringen van de douaneloodsen. Twee oude legerwagens reden ratelend voorbij. Crick Darry zat met Arie Roos in een grote, open Mercedes die zij een uur tevoren hadden gehuurd. Zij hadden een gunstige plaats, half verscholen achter een hoge stapel vettig stinkende balen, die vermoedelijk copra of oliehoudende noten bevatten. Vlak bij hen, tegen een hek geleund, wachtten drie lanterfantende mannen met cigaretten in hun mondhoeken en de handen in hun broekzakken. Zij sloegen onverschillig de manoeuvres van het naderende schip gade. Darry vroeg:
„Weet je nu zeker dat er geen andere uitgang is?” Arie schudde het hoofd:
„Gekheid. Ik heb overal gekeken en nagevraagd. Ieder die het schip verlaat moet hier langs komen.” Darry was gerustgesteld. Hij had al lang in de gaten dat deze jongens, zowel Bob, Jan als Arie, secuur waren en lang niet op hun neus gevallen. Als zij iets onderzochten, deden ze dat grondig en je kon vast op ze rekenen!
Toen hij zijn cigaret wegwierp, kwamen de eerste passagiers voorbij. Sommigen werden meteen door groepjes wachtenden opgevangen en verwelkomd met bloemen. Anderen schreeuwden om taxi's of rijtuigjes. Het gedrang werd snel erger en het werd alras lastig, de doorgang in het hek secuur in de gaten te houden. „Zullen we niet wat dichter naar het hek toe rijden?” opperde Arie. Maar Crick, die zich in bochten wrong om de door het hek komende passagiers goed te zien, schudde het hoofd:
„Bordoni rekent er half op, dat we hem hier afwachten. Als we te dicht bij staan en hij ziet mij, is de sok af... Pas op! Daar komt-ie. Die dikke vent in dat lichtgrijze pak... naast die vent met een paardesnuit...” Pang! Pang! Twee schoten knalden vlak naast hem. De menigte, blijkbaar grotendeels bestaande uit lieden met ruime oorlogservaring, stoof als de weerlicht naar alle zijden uiteen. In een mum van tijd was dit deel van de kade verlaten, maar vlak voor de Mercedes waarin Darry en Arie Roos zaten, waren vier man blijven staan. Drie ervan herkende Crick als de drie lanterfanters die zojuist achteloos tegen het hek hadden geleund. Zij hielden hun pistolen gericht op een lange, roodharige jongeman die zijn armen in de lucht hield en verbijsterd stond rond te kijken. Arie riep waarschuwend:
„Crick! Let op! Bordoni neemt de benen!”
Bordoni, die bij een groepje mensen achter een stapel vaten had gestaan, rende weg langs een stalen afrastering, gevolgd door zijn metgezel, zo snel zijn korte benen hem konden dragen. Crick opende het portier en sprong uit de Mercedes, maar dat was meteen bijna het einde van zijn jong en zeker veelbelovend leven. „Peng — Peng!” Twee pistoolschoten joegen kogels in het stof voor zijn voeten.
„Blijf staan daar, anders schiet ik raak! Bemoei je met je eigen zaken!”
Crick maakte een korte, snelle, nijdige beweging, alsof hij zijn eigen pistool wilde trekken. Arie riep:
„Kijk uit, Crick! Niet doen!” — doelend op het feit dat er drie schutters aan drie zijden gereed stonden. — „Hou je koest.”
Crick bleef dus van zijn eigen pistool af, maar blafte ongeduldig, naar de vluchtende Bordoni wijzend: „Ik heb niks tegen jullie, knalhelden! Ik moet alleen die dikke vent hebben die daar wegrent!” — Hij wees naar Bordoni.
De man die hem had gewaarschuwd keek in de aangewezen richting, schrok zichtbaar op en begon, tot Cricks verbazing, te schreeuwen: „Bordoni!... Heidaar... Bordoni!...”
Arie krabde zijn rode haren. Half Tripolis scheen Bordoni dringend nodig te hebben... tenminste... het gedeelte van Tripolis dat met pistolen omging. De man van de tegenpartij begon Bordoni na te zetten, maar dat vond Crick oneerlijk. Hij wilde ook gaan rennen en riep: „Hé — wacht even! Ik ga mee... Ik moet die vent óók hebben!”
„Peng!” — Weer een schot. „Blijf staan, jij!” brulde een knaap aan de andere kant. „En hou je koest. Bordoni is meteen hier en dan kun je net zoveel met hem kakelen als je wilt.”
Maar de man die ze zo nodig allemaal hebben moesten was nu in de menigte verdwenen. Crick werd woedend en schold zijn mysterieuze tegenstanders uit dat het echode over de halve kade. De man die Bordoni was nagerend, keerde wat schaapachtig terug en veegde het zweet van zijn voorhoofd.
„Hij is 'm gesmeerd,” rapporteerde hij nodeloos aan zijn maats. „Snap je daar wat van? Waarom laat-ie ons hier staan?”
„Hij zag ons best!” gromde nummer twee. „Hij keek onze kant uit, maar toen we gingen schieten, nam-ie de kuierlatten. Ik vind het maar raar.”
Nummer één zei zenuwachtig:
„Kijk es hier. Het telegram van boord zei dat we een lange, jonge vent moesten oppikken, die...”
„Kop dicht!” snauwde zijn maat. „Je kletst te veel waar iedereen bij staat. En late we opschiete, want half Tripolis komt op ons af.”
Ze keken allen rond. De menigte, zo nieuwsgierig als alle menigtes overal ter wereld, begon op te dringen, nu het geschiet blijkbaar over was. Nummer drie, die het minste zei maar blijkbaar het meeste dacht, gaf zijn opinie:
„Hoe je 't ook bekijkt... orders benne orders. Als Bordoni 'm smeert, is dat zijn zaak. Hij zal der zijn redenen wel voor hebben. Wij doen wat ons is opgedragen. Wij gaan... Kom mee, broer.” — Hij porde met de loop van zijn pistool in de ribben van de lange jongeman die al die tijd had staan wachten en luisteren. Maar die por had hij nu nét niet moeten geven, want de lange jongeman was een Ier en Ieren zijn befaamd om hun kortaangebondenheid en vechtlust. Deze Ier dook snel als een kat ineen, en liet zijn vuist uitflitsen, onder tegen de kaak van de revolverheld. Het pistool kletterde over de scheve straatstenen en de vent zelf wankelde met slappe knieën achteruit, tot hij tegen de stapel vettige balen ineen zeeg. Op juist zo'n kans had Darry gewacht. Hij verloor geen tijd met naar zijn eigen pistool te graaien, maar dook laag en tackelde nummer twee om diens knieën op Amerikaanse voetbal-manier. Uit het tumult naast zich kon hij opmaken, dat óf Arie óf de Ier nummer drie had geattaqueerd, maar dat kon hij niet zien, want hij had al zijn aandacht nodig voor zijn eigen tegenstander, die nog steeds zijn pistool beet had. Hij was in het stof gevallen, met Darry bovenop, die erop gebrand was, hem het pistool te ontnemen. De krijgskansen golfden een halve minuut lang heen en
weer. Crick kreeg één hand vrij en trok een bos donker haar uit de scalp van de man onder hem, die gelijk maakte door Cricks oor een slag om te draaien. Daarna plette Crick zijn neus en kreeg zelf een knie in zijn maag, zodat hij de hele kade plus de „Savoia Queen” driemaal voelde ronddraaien. Dat ging vrolijk zo door, tot de Ierse jongeman zich rustig bukte en met de kolf van een pistool een tikje gaf achter het oor van Darry's belager, waarna deze erg rustig werd. Crick nam hem teder het pistool uit zijn slappe vingers en stond op, het zweet van zijn voorhoofd vegend. Drie knapen lagen in schilderachtige houdingen in het stof. Darry en de Ier keken elkaar grinnikend aan.
„Dat hebben we niet slecht gedaan,” meende de Ier. „Nee,” beaamde Crick. „Maar wat doen we met deze verzameling imitatie-lijken?”
„Laten we ze hun nek omdraaien,” stelde de roodharige voor.
„Kun je niet doen,” vond Crick. „Dat mag niet van de politie. Er staat iets over in de gemeenteverordening van Tripolis. Na zonsondergang geen honden los laten lopen en op de kade niet zonder vergunning van de burgemeester nekken omdraaien.”
De man die het eerst van de kaart was gegaan, was ook de eerste om weer wat bij te komen. Hij hapte naar lucht, wreef zijn maagstreek en kreunde.
„Wat zijn dat eigenlijk voor snaken?” vroeg Crick. „Wat moesten ze van je?”
De rossige jongeman haalde twee brede, vierkante schouders op:
„Geen vaag idee. Nooit eerder gezien. Mij kidnappen heeft óók geen zin, want niemand betaalt een kwartje losgeld voor me. Als je mij vraagt, vergissen die sukkels zich en moeten ze iemand anders hebben die op mij lijkt.”
Darry keek hem even peinzend aan. Het idee schoot hem door het hoofd:
„Mij misschien?” — Dat zou wel een mooie bak zijn! Hij vroeg: „Maar wat zullen we doen met die kerels?” „Aan de politie cadeau doen met een rood lintje om hun nek,” zei de ander onverschillig.
„Alsjeblief niet!” riep Crick onthutst. „De gewapende macht hier houdt ons een week vast voor ondervragingen, processen-verbaal en rapporten. Het eind van het lied is, dat wij vast zitten en dat die kerels ontsnappen. Ik heb een beter voorstel: ik heb met deze knapen een appeltje te schillen. Jij smeert 'm rustig de stad uit en ik neem dit edel trio onder mijn hoede. Ik heb zo'n idee dat ze mij iets kunnen vertellen waar ik erg nieuwsgierig naar ben. Top?”
Het publiek werd nu erg opdringerig en begon hinderlijke vragen te roepen. Vele mensen werden erg flink en wilden weten wat er precies aan de hand was. „O.K.” zei de rode. „Je krijgt ze van me cadeau. Alle drie. Ik hoop dat ze je geluk aanbrengen. Adie.” — Hij stak een van de buitgemaakte pistolen in zijn zak, keerde zich om en verdween in de opdringende menigte. Darry verloor nu geen tijd meer, en wenkte uitnodigend met twee pistolen. „Komaan jongens... stap in. We gaan een eindje toeren in de frisse Tripolitaanse lucht. Sta op, daar... vlug wat!”
De drie makkers, die hun wild geraas zo ongelukkig hadden moeten staken, strompelden overeind, min of meer duizelig en Darry dreef hen met een pistool in elke vuist naar de open Mercedes.
„Stap maar in, jongens... en een beetje kwiek alsjeblief. Wie van jullie kan...?” — Voor de duivel, waar was Arie Roos? De auto was leeg.
„Arie!” riep hij luid... „ARIE!”
Geen antwoord bereikte hem; slechts een ontevreden gemompel van de menigte die nu eindelijk wel eens wilde weten, wat er nu precies aan de hand was. Er was niemand die hun dat kon vertellen en als een menigte aan iets een hekel heeft, dan is het aan niet weten wat er gebeurt. Crick werd nu een beetje nijdig, want hij begon te vrezen dat elk ogenblik een politiepatrouille zou komen opdagen en dat had hij toch liever niet. Schietpartijen en/of verwikkelingen met de officiële politie kon hij zich in zijn positie moeilijk veroorloven. Hij snauwde tegen zijn gevangenen:
„Wie van jullie kan autorijden?”
De kleinste van het drietal stak zijn hand op en Crick wees naar het stuur. Nummer twee moest naast de chauffeur plaats nemen en nummer drie steeg naast Darry achter in de open wagen. Voor de laatste maal keek Darry de kade rond. Hij stond op in de wagen, keek over alle hoofden heen, loste een schot in de lucht en gilde:
„Roos! Arie Roos! Waar zit je???” — Geen antwoord. Darry ging zitten, en gaf de chauffeur een por in zijn rug. „Rijden. En een beetje hard ook!”
De motor sloeg aan. De zware Mercedes schoot vooruit als een tank en baande zich een weg door de bonte menigte, die verschrikt uiteen stoof. De chauffeur keek over zijn schouder en informeerde:
„Naar het politiebureau?”
Crick lachte spottend:
„Dat zou je wel willen, hè? Vertel me eerst maar eens waar ik Bordoni kan vinden.”
De chauffeur schakelde van twee in drie en brulde een lange, nauwe straat door, de duim op de claxon houdend. Niemand beantwoordde Darry's vraag.
„Komaan,” drong Crick aan, na een halve minuut. „Ik vroeg iets. Waar kan ik Bordoni vinden?...” Geen antwoord... „Best. Rijden dan maar.”
De chauffeur informeerde weer over zijn schouder: „Tóch maar naar het politiebureau?”
„Hoor hem,” zei Crick, naar de man voor hem knikkend. „Wil je zó vreselijk graag naar het politiebureau? Ik kan het me indenken. Als ik jullie daar om zeven uur aflever, zijn jullie om half acht zogenaamd ontsnapt in de uniformen van twee agenten en een inspecteur. Nee, jongens. Ik ben te oud geworden om daar in te trappen. Rij jij maar braaf de stad uit en blijf rijden tot ik uitgekiend heb, wat ik met jullie zal gaan doen. Hoeveel benzine hebben we nog?” — Hij boog voorover en keek op de meter. — „O, ja. De tank is bijna vol.”
Hij ging tevreden achterover in de leren kussens liggen; zijn ene pistool in de vuist, op zijn knieën, het andere in reserve achter in zijn broeksband gestoken.
„Rijden maar, Jozef. Het is prachtig weer en ik heb voorlopig de tijd. En haal geen grapjes uit, heren, want ik schiet eerst en ga dan pas excuses aanbieden. Roken is geoorloofd, zolang er geen ontplofbare cigaretten worden gebruikt.”
De drie gangsters keken hem ietwat onzeker aan, staken dan elk een cigaret op en zaten rustig te roken en diep na te denken. Deze man Darry was de meest onbegrijpelijke en mogelijk de meest gevaarlijke dwaas, die zij ooit hadden meegemaakt. De open Mercedes rolde door de stoffige straten, Tripolis uit.

XIII

ARIE ROOS ALS EENMANSPATROUILLE

Tegen de schemering van diezelfde dag kwam de wrakke vrachtauto van de politie opnieuw het stoffige plein van het dorpje Lotisico oprammelen. Weer zaten er twee carabinieri in... ditmaal echter met drie gevangenen: Masters, Bob Evers en Jan Prins.
Geen van drieën was in een eerste klas humeur. Ten eerste deden hun botten pijn van het gehots en gebots op de planken vloer van de slecht geveerde truck; ten tweede zaten hun neuzen, ogen en oren zo vol stof dat, zoals Bob opmerkte, „zijn oogballen knarsten, als hij naar rechts of links keek”, en ten derde hadden ze alle drie een machtig stom figuur geslagen. Na hun vertrek uit de haven van Tripolis hadden ze full speed in oostelijke richting langs de Afrikaanse kust gekoerst en enkele uren na het begin van hun speurtocht te water ontwaarden zij een stip in noordelijke richting die koers zette naar het vasteland. Zij veranderden zoveel van richting, dat zij de andere boot de pas konden afsnijden en tien minuten later constateerde Bob (de enige van hen die de sloepen van de „Savoia Queen” van nabij kende), dat zij inderdaad het gezochte vaartuig ontdekt hadden.
„Ze zijn het!” juichte Jan. „We hebben goed gegokt. Maar hoe krijgen we ze nu te pakken? Enteren?” „Dat zal niet zo lastig zijn,” meende Masters. Hij gaf de jongens elk een Lugerpistool, ging zelf bij de railing staan, liet Bob het stuurwiel over en praaide de rustig verder varende sloep. Maar de sloep trok zich van zijn geroep niets aan. Er zat een man in de stuurkuip, van wie alleen een gebruind hoofd en een khaki shirt zichtbaar waren. De man keek met een onverstoorbaar gelaat naar Masters, maar zei boe noch bah. Masters gaf Bob order, op twee meter afstand langszij te gaan varen, maakte zich gereed om aan dek te springen als dat nodig mocht zijn, en blafte:
„Wij zijn Civiele Dienst Tripolitaanse immigratie! Ik gelast u te stoppen!” — waarop de man aan het stuurwiel rustig antwoordde:
„Wilt u dan even aan boord komen en u legitimeren?” Masters gaf Bob een wenk. De twee boten naderden elkaar rakelings en Masters en Jan Prins sprongen over, het pistool in de vuist. Toen stond de man achter het stuurwiel kalm op, met in de hand het jasje van een Engels luitenant ter zee. Het khaki shirt was een vermomming. De gehele truc was uitgevoerd met zulk een rustige, brutale kalmte en zulk een volkomen gemis aan vrees, dat het zelfs Masters een moment volslagen paf deed staan.
„Dat was nu typisch Brits,” zei hij later tegen Bob. „Zulk een rustige, kalme, bedrieglijk kinderlijke manier om iemand in de val te laten lopen. Terwijl ik hem nota bene best voor zijn raap had kunnen schieten... Dat presteert alleen een Engelsman.”
De Engelsman floot even. Er kwamen twee Britse matrozen uit de kajuit geklommen en zij wilden allemaal erg graag weten wat dit gedoe in volle zee te betekenen had. De situatie was niet zo erg best. Zoals Masters naderhand aan Bob en Jan uitlegde, hadden hij, Darry en enkele andere agenten van de FBI voor speciale diensten, permanente instructies om zich pas op het allerlaatste moment, als het absoluut niet anders kon, bekend te maken als agenten van de FBI. Dit vooral, omdat in vele landen die de oorlog hadden meegemaakt, vooral in Europa, geen enkele officiële instantie ooit
geheel te vertrouwen was; men wist nooit of een bepaalde politieman of een bepaalde ambtenaar strikt betrouwbaar was, dan wel omkoopbaar voor een mooi praatje, een vriendje of een som geld. Masters probeerde het een en ander recht te praten. De Engelsen waren bijzonder vriendelijk en geloofden nergens een ros van. Zij snapten niet hoe hij, zonder papieren, aan dat bijzonder dure jacht kwam, en lieten doorschemeren dat zij verwachtten dat hij het gestolen had of, op zijn best, verduisterd. Zij vonden ook dat het niet te pas kwam dat een Amerikaanse en een Hollandse jongen, van nog geen een en twintig, in volle zee met Lugerpistolen zwaaiden. Zij hadden geen zin in lange gesprekken en arresteerden zeer beleefd de hele troep. De „Silver Mermaid” werd voor de andere sloep gespannen; een matroos ging daar aan boord en zo ging de ganse buitgemaakte vloot onder Engelse vlag op weg naar een onooglijk haventje, vanwaar de gevangenen, in afwachting van hun verhoor, naar een cel ergens in het binnenland zouden worden vervoerd.
Dat vervoer was nu achter de rug en de schemering viel. Zij stonden gedrieën in de donkere gang van de primitieve gevangenis.
„Die verhipte Engelsen,” knorde Jan. „Er viel gewoon niet met die lui te praten.”
„Het was eigenlijk mijn suffe schuld,” zei Masters. „Die Engelse luitenant had volkomen gelijk. Hij snapte van de hele situatie geen steek en hij voelde met zijn klompen aan dat mijn kletsverhaal aan alle kanten rammelde. Als ik in zijn positie geweest was, had ik precies hetzelfde gedaan en er niet eens zo lang en beleefd over gekletst als hij. Maar waar, voor de drommel, zijn die twee oorspronkelijke opvarenden plus onze diep begeerde kaart gebleven?”
„Die zitten vast en zeker veilig ergens opgesloten; met onze kaart. En als ze ons nu maar loslaten, vóór ze die twee laten gaan...”
„En wij kunnen te weten komen, wáár ze vastzitten,” vulde Jan aan. „Dan mogen we niet eens mopperen,” besloot Bob.
Een van hun bewakers kwam de gang in stommelen, passeerde hen en klopte op een deur aan het einde van de gang, waaruit zachte swingmuziek had geklonken, die nu ineens stopte.
„Binnen!” grauwde een stem.
De deur ging open en een bundel goudgeel petroleumlicht viel tegen de gangwand.
„Capitano! Ik heb hier drie nieuwe arrestanten...” Er was een moment stilte. Dan het geluid van een stoel die naar achter schuift als haar bezitter opstaat. „DRIE nieuwe arrestanten! Zijn ze nu helemaal gek geworden daar aan de kust! Denken ze soms dat dit een soort van Afrikaanse Model-Sing-Sing is met onbeperkte logeergelegenheid?” Zijn stem deed het kalkstof van de gangwanden dwarrelen.
„Si, si, Capitano!” zei de agent angstig.
„Smak ze in cel 4!” schreeuwde de commandant. „Daar hebben ze gezelschap. En rijd snel naar de stad en haal een doos nieuwe gramofoonnaalden.”
„Si, si, Capitano!”
„En ik wil géén nieuwe arrestanten zien, voor deze collectie is opgehoepeld. Mars!” — De deur bonsde dicht. Enrico ontstak een klein electrisch zaklampje met een halflege batterij en dreef Masters, Bob en Jan de gang door, voorbij de deur waarachter ze de Capitano hoorden tieren:
„Drie arrestanten! Die Engelsen zijn stapelgek! Nog één arrestant erbij en deze rotgevangenis barst uit zijn voegen. Enrico! ENRICO!”
Enrico rende terug, riep:
„Si, si, Capitano!”
„En breng een nieuwe kist Coca Cola mee!”
„Si, si, Capitano!”
Hun cipier kwam weer naar hen toe door de schemerige gang; zijn flauwgloeiende zaklamp in de hand. Met een ouderwetse ijzeren sleutel opende hij een ijzerbeslagen houten deur, die piepend draaide op haar scharnieren. Onze vrienden ontwaarden een tamelijk grote, vierkante ruimte die spaarzaam werd verlicht door maanlicht dat naar binnen viel door een getraliede opening in het dak. „Et ies 'ier niet slekt,” zei Enrico, gedeeltelijk verontschuldigend en gedeeltelijk trots. „Hier die stoelen; tafel en ook water om te drrinken. Ier ook die krranten. Keen nieuwe kranten maar tok krranten. Iek 'eb kezien slekter plaatsen. Er ies kezelskap ook, ja.”
Bob deed zijn mond open als om wat te zeggen, maar bedacht zich en keek naar Jan. Jan keek naar hem. Masters legde snel een vinger op zijn lippen.
„Er liggen twee kerels in die kooien,” fluisterde Jan. Masters knikte:
„Heb ik al gezien.” — Hij vroeg zacht aan hun bewaker: „Die twee slapers daar... wanneer zijn die gearresteerd? Vanmorgen? Op zee? In een boot?”
De bewaker snapte het opeens en knikte hevig: „Si, si. Op zee. In een boot.”
„Gracias,” zei Masters in de hoop dat dit als goed Italiaans zou klinken. Hij begon een volkomen geluidloze vreugdedans uit te voeren, op zijn tenen, op het maanbeschenen vierkant van de vloer.
„Oh, boys — oh, boys!” fluisterde hij geestdriftig. „Wie had dát kunnen dromen! Om in één cachot terecht te komen met de lui die we nét moeten hebben!...” Enrico, hun bewaker, keek ietwat beangst naar die malloot die, pas gearresteerd zijnde, in zijn cel solodansen in het maanlicht begon uit te voeren, stapte snel achteruit, loerde nog even door een kier van de deur, zag zijn drie gevangenen, met de handen op elkaars schouders en de koppen vlak bij elkaar, fluisterend praten en sloot zacht doch ijlings de celdeur. Het slot ging met zacht geknars dicht. Hoe meer stevige deuren er tussen hem en deze maanzieke, tastbaar geschifte vreemdelingen waren, hoe liever hij het had.
Bob, Jan en Masters intussen, de koppen letterlijk bij elkaar gestoken, tuurden naar de twee stille slapers in de kooien. Die waren blijkbaar zeer vermoeid, want de binnenkomst had hen niet doen ontwaken. Dat was niet bijzonder vreemd, want Williams en Baker hadden in geen zes-en-dertig uur een oog dicht gedaan.
„Wat doen we meet die snaken?” fluisterde Bob. „Voorlopig helemaal niets,” zei Masters. „Eerst goed overleggen hoe we deze fortuinlijke situatie het best kunnen uitbuiten.”
Zij gingen gedrieën in een hoek bij elkaar gehurkt zitten en begonnen fluisterend krijgsraad te houden.

* * *

Arie Roos had weer iets echt Arie-Roos-achtigs gedaan. Toen de schietpartij op de kade van Tripolis begon, en de menigte uit elkaar stoof,... toen deed Arie precies wat waarschijnlijk niemand anders zou hebben gedaan: hij ging Bordoni achterna. Dat klinkt heel natuurlijk en eenvoudig, maar dat was het toch helemaal niet. Anderen zouden verschrikt onder de Mercedes zijn gekropen, of naar de politie zijn gerend om hulp. Arie had natuurlijk ook zijn pistool kunnen trekken en op de boeven gaan knallen, van achter de dekking van de auto. Maar Arie was soms ongelooflijk practisch. Jan en Bob zeiden wel eens van hem: die dikke Arie denkt zelden, maar als Roos het doet, is het ook midden in de roos. Die schietpartij op de kade vond Arie helemaal niet belangrijk. Darry kon heus wel op zichzelf passen... en: IN IEDER GEVAL MOESTEN ZIJ BORDONI HEBBEN?
Darry kon hem niet achternagaan, want die werd vast gehouden, met zijn handen in de lucht... dus moest Arie het doen. Hij had zich al bij het eerste schot uit de Mercedes laten glijden en zag met leed in het hart, hoe de dikke Bordoni begon te rennen... drie tellen later repte Arie zich achter Bordoni en Harris aan. Hij had maar één vrees: dat Bordoni zou omkijken en hem herkennen, en om dat te voorkomen schoot Arie als een snoek tussen groepjes opgewonden wijzende of rennende mensen door; soms gebukt, soms om stapels balen heenduikend, maar met elke pas iets op de dikke Bordoni winnend. Hij deed het zo handig dat hij, toen zij de drukte op de kade achter zich hadden, nog geen veertig meter achter de dikke bandiet en diens handlanger was. Daarna werd het eenvoudiger. Arie verschool zich achter een vrachtwagen tot hij Bordoni en Harris een zijstraat zag inslaan. Hij wachtte vijf tellen, om zeker te zijn dat zij niet om de hoek van de straat bleven gluren... héél verstandig, want even later kwam het paardengezicht van Harris om de hoek van de winkel te voorschijn. Harris zag geen achtervolgers en ging kennelijk zijn baas achterna.
Arie draafde nu zelf naar de hoek, loerde... zag de twee mannen de straat aflopen... en de tweede zijstraat rechts inslaan.
Op de hoek van deze straat lag een winkel in Arabische kleden, waterpijpen en gedreven koperwerk. Arie verschool zijn dikke romp tussen de kleden en zag beide mannen een Arabisch koffiehuis binnengaan. Dat was een bak! Zelf daar binnengaan wilde hij niet, want hij was bang dat Bordoni een persoonsbeschrijving van hem had meegekregen. Dus domweg wachten tot zij er weer uit kwamen...?
Arie keek ietwat wanhopig rond en op dat moment zag hij, aan de overkant van de smalle, hete straat, in de schaduw, een jongen lopen in een khaki korte broek, een tropenhemd en lage bruine wandelschoenen met sokken. Hij had een Engels vlaggetje op de linkermouw van zijn shirt. Een toerist, zeer waarschijnlijk. Arie siste tussen zijn tanden en riep:
„Hey feller!”

Deze ietwat Amerikaanse uitroep deed de jongen opkijken en stilstaan. Arie ging haastig op hem af en stak een prachtverhaal af. Arie was altijd goed geweest in het met grote, open, blauwe ogen vertellen van uit zijn duim gezogen kletsverhalen.
„Ik ben Hollander. Mijn naam is Arie Roos. Zou je iets voor mij willen doen?”
De Engelse jongen, kalm en rustig beleefd, zoals de meeste Engelsen, zei onmiddellijk:
„By all means ... what can I do?”
„Mijn vader en ik,” vertelde Arie in het Engels, „logeren voor een paar dagen in het Florencia Hotel. Mijn vader ging gisteren het binnenland in. Ik kom zojuist onverwacht onze hotelkamer op en zie een vent door de corridor wegduiken. Meteen krijg ik het idee: dié is in onze kamer geweest. Het was een korte dikke man met een lichtgrijs pak en een bijna kaal hoofd. Ik stuif onze kamer binnen en zie dat mijn vaders geldkistje uit de kast verdwenen is plus een horloge van mij. Die dikke vent heeft het gestolen; daar ben ik zeker van. Buiten, voor het hotel, stond een lange vent met een paardengezicht op hem te wachten, dat zag ik uit het raam. Ik ben ze tot hier gevolgd en ze zitten nu in dat Arabische koffiehuis daar; even verderop.”
De Engelse jongeman luisterde gespannen en knikte. Arie ging voort:
„Ik kan de politie er lastig bij halen, want in dat kistje van mijn vader zitten vertrouwelijke papieren, waarvan de politie hier niets weten mag. Mijn vader vertrouwt de politie hier niet erg, zie je?” — De Engelse jongen knikte. — „Alles wat ik nu vraag is dit: ga jij dat cafétje binnen, ga zitten aan een tafeltje naast hen en let goed op alles wat zij doen. Luister ook naar wat ze zeggen.” „Dat snap ik,” zei de Engelse jongen. „Maar... waarom doe je dat zelf niet?”
„Ah!” zei Arie die met zijn slimme hoofd deze opmerking voorzien had. „Omdat ik nu als de hazen een zakenvriend van mijn vader ga halen, die de heren wel mores zal leren. Jij hoeft niets te doen. Alleen luisteren en in de gaten houden.”
„Oh, that's all right. Met genoegen. Maar als ze nu intussen opstaan en weggaan?”
„Dat doet nóóit iemand zo snel in een Arabisch café,” antwoordde Arie met zulke zelfverzekerde brutaliteit, dat de ander die bewering zonder meer aannam. „Dat is héél onbeschoft. Ik ben over vijf minuten terug. Je kunt me hier vinden.”
De Engelse jongen knikte en ging op weg met rustige, vastberaden pas. Arie grinnikte, liep even de hoek om, kocht een bos bananen en ging die op staan eten. Bij zijn derde banaan kwam een oude, vier-onder-de-kap Horch aanrollen met een bordje „taxi” erop en een neger als chauffeur.
„Hei!” praaide Arie. „Ik huur je!”
De grote, zware negerchauffeur keek hem even van het hoofd tot de voeten aan, en hield zwijgend een enorme rose handpalm op.
„Dollar.”
Arie viste een dollarbiljet uit zijn zak, en dook achterin de grote, brede Horch. Er zaten gaten in de linnen kap waardoor dunne, felle bundels zon naar binnen spoten. Op Arie's aanwijzingen manoeuvreerde de neger zijn taxi zo, dat Arie precies het Arabisch koffiehuis kon zien en daarna trad rust in. Arie raadpleegde zijn horloge. Er waren nu negen minuten voorbij sinds de Engelse jongen het café was binnengelopen... tien minuten... Arie gooide juist zijn laatste bananenschil het raampje uit, toen hij Harris het koffiehuis uit zag komen en met haastige passen de straat uit lopen. Arie aarzelde geen moment, en tikte de neger op zijn schouder:
„Zie je dat Arabisch koffiehuis? Daar zit een vrindje van mij: een Engelse jongen in een kort khaki broekje. Zeg hem dat zijn vriend buiten op hem wacht.”
De chauffeur keek even om, nam Arie onderzoekend op, trok dan de contactsleutel uit het slot en waggelde weg naar het koffiehuis.
„Poeh,” zei Arie. „Dacht hij soms dat ik zijn ouwe rammelkast zou gappen?”
De neger kwam terug met de Engelse jongen vijf pas voor hem uit. Arie stak zijn hoofd uit het raampje: „De vriend van mijn vader kan elk ogenblik hier zijn. Zitten ze er nog?”
„De vent met het paardengezicht is net weggegaan. De dikke zit er nog.”
Arie vroeg met gretigheid:
„Heb je iets van hun gesprek gehoord?”
„Die lange vent heeft hij gestuurd naar Villa Campanula, Via Primavera 82, en hij zei dat hij daar zelf later óók heen zou komen. Hij is nu aan het opbellen.” „Weet je ook waarheen?”
„Interlocaal. Civita 64.”
Arie herhaalde het adres en op dat moment zag hij Bordoni het café uit komen en eveneens haastig de straat uit lopen. Arie trok zijn hoofd binnen de taxi, riep: „Thank you very much” tegen de verbaasde Engelse jongen en zei tegen de neger: „Zie je die dikke man in dat grijze pak? Volg hem! Maar zorg dat hij ons niet in de gaten krijgt!”

V

DARRY ORGANISEERT EEN HARDDRAVERIJ

Crick Darry amuseerde zich intussen best. Het weer was, zoals meestal in Tripolis, uitstekend. De hitte werd draaglijk gemaakt door het met zestig kilometer vaart voortrollen van de Mercedes, en zijn drie gevangenen — de twee vóór hem en de ene naast hem — gedroegen zich voorbeeldig. Zij praatten niet — kibbelden niet — riepen geen lelijke dingen tegen passerende Arabieren die muildieren voor zich uit dreven, en rookten braaf de ene cigaret na de andere. Intussen hadden zij de haven van Tripolis reeds lang uit het oog verloren, en hun weg voerde tegen een hoogvlakte op. Nu en dan slingerde de smalle, stoffige autobaan zich tussen kale heuvels door — dan weer liep zij over een stalen brug, kennelijk destijds door de geallieerde legers gelegd en bij tijd en wijle passeerden zij het karkas van een Duitse of Engelse tank, daar achtergebleven als bijna onvergankelijk monument van de jarenlange strijd tussen Rommels Afrikakorps en het Achtste Engelse Leger. Crick rookte cigaretten en dacht na. Het was bijzonder vervelend, dat Arie Roos op zulk een mysterieuze manier was verdwenen. Als Crick nu Arie bij zich had gehad, was alles veel eenvoudiger geweest... Nu zat hij met drie sombere bandieten opgescheept. Zij reden over een verlaten eind weg door een kale, stoffige vlakte waarop de zon genadeloos neerbrandde. Hier en daar lagen rotsblokken verspreid en de bodem zelf,
hoofdzakelijk uit rots bestaand, was zo hard dat een weg, in de Europese betekenis van het woord, hier helemaal niet was aangelegd. Dat hoefde ook niet. Wat hier „weg” was, werd aangeduid door de sporen van voertuigen en door een omzoming van witgekalkte rotsblokken... dat witten was blijkbaar gedaan om het spoor houden bij nacht te vergemakkelijken.
Crick boog zich voorover en porde de kleine boevenchauffeur in de rug.
„Rechtsaf, maat.”
Alle drie de bandieten keken naar rechts. Daar was niets te bekennen dan rotsblokken, stof, en het trillen van hitte boven de barre vlakte, waarvan geen begrenzing in zicht was.
„Jawel, broer. Rechtsaf! Rij maar een eind weg. Er is ruimte genoeg.”
Na een korte aarzeling haalde de chauffeur de schouders op, draaide het stuurwiel en begon, tussen ondiepe kuilen en rotsblokken door, de vlakte op te koersen. Het werd onmiddellijk duidelijk dat de slingerende weg waarover zij tot dusver hadden gereden, niet voor niets zo slingerde. In de loop der eeuwen had men blijkbaar, letterlijk met vallen en opstaan, de meest vlakke gedeelten uitgekozen... Nu zij lukraak zuidwaarts over de vlakte reden, ontmoetten zij onverwachte kuilen, spleten in de rotsbodem en scherpe stukken steen die het rijden hier een zaak maakten van goed opletten en snel reageren.
„Let wel op, broertje,” waarschuwde Crick zijn chauffeur. „Als er iets met de wagen gebeurt, span ik jullie ervoor om hem naar een garage te slepen.”
De chauffeur gromde wat, maar begon toch omzichtiger te rijden. Crick keek om. Heel in de verte, wazig zichtbaar door de trillende en opstijgende hete lucht, zag hij een auto voortkruipen over de weg... een zwart stipje. Over een minuut of vijf zouden zij, van de weg af, meende Crick, onzichtbaar zijn... Het gebeurde echter sneller, want even daarna kwam er onverwacht een lichte helling in het terrein. De Mercedes hotste enkele meters de glooiing af en was nu volkomen verborgen voor alle verkeer langs de hoofdweg.
„Stop!” beval Crick.
De wagen stond stil. De chauffeur trok de handrem aan, strekte zijn rug, beschutte zijn ogen met de hand en keek verbijsterd rond. Overal om hen heen lagen rotsblokken en heuveltjes opgewaaid woestijnzand. Boven hen spande zich een metaalblauwe lucht, met vrij laag boven de einder een laaiende zon. Dat was al. Er zongen geen vogels — er gonsden geen muggen en er groeiden zelfs geen cactussen. Het was het meest volmaakt levenloze landschap dat men zich kon denken. Darry trok de klemmen van de linnen kap van de wagen los en gooide die naar beneden. De hete zon brandde nu neer op hun hoofden. De drie boeven in de auto werden wat onrustig. Zij gooiden hun halfopgerookte cigaretten over de kant van de auto en zaten alle drie met hun hoofd wat opzij gedraaid; de bewegingen van Darry, achterin, gade te slaan.
„Rustig jongens, rustig,” vermaande Crick opgewekt. „Ik zal jullie heus niet zonder waarschuwing van achteren beschieten, als je dat soms denkt. Er is maar één ding dat ik van jullie wil weten en dat moet ik snél weten: „waar is jullie hoofdkwartier?” — Vertel me dat; je krijgt de man een pakje cigaretten en een griffel en je kunt gaan en staan waar je wilt.”
Geen der drie mannen zei iets. Zij zaten minstens een halve minuut lang na te denken. Dan keek de kleine chauffeur naar de man naast hem: een vent met grote, afstaande oren. De man met de wuiforen keek om naar de figuur naast Crick, en deze keek tenslotte naar Darry. Het was, als gaven zij elkaar het probleem door. De man naast Darry sprak het eerst. Hij had een magere, roodverbrande nek met een enorme Adamsappel en vreemde, heel lichtgrijze ogen met een groene tint. „Had je ons dat niet in Tripolis kunnen vragen? Waarom moet dat hier?”
„Omdat, goede vriend,” antwoordde Crick minzaam, „jullie in Tripolis teveel lawaai kunnen maken. Hier hebben we geen publiek. Gesnapt? Overigens is het niet beleefd, een vraag met een wedervraag te beantwoorden. Waar is jullie hoofdkwartier? Wie geeft jullie je instructies?” Weer keek de chauffeur naar de Afstaan-de Oren en de Oren draaiden zestig graden naar de Adamsappel en die zei:
„Da's voor jou een vraag en voor ons een weet.” Darry zuchtte diep:
„Dat is een heel dom antwoord, jongmens, want daarmee geef je toe dat er zo iets bestaat en dat je wéét waar het is. Je had beter kunnen zeggen: „Waar heb je het over...?” Hij liet snel zijn linkerhand in zijn broekzak glijden en haalde zijn tweede pistool te voorschijn. Zijn duim schoof de zekering eraf.
„Uitstappen, adamsappel. Vlug wat!” — Zijn stem was tot dusver nonchalant en vriendelijk geweest, maar nu plotseling hard en bevelend. Alle drie de boeven hoorden die veranderde klank en gingen met stijve ruggen rechtop zitten, als honden die een vijand horen blaffen. „Ik zei: uitstappen!” snauwde Crick tegen de man naast hem. „En alle drie handen omhoog.”
Adamsappel, die Darry kon aankijken, stak snel zijn armen omhoog. Er lag iets in Darry's ogen, dat hem niet erg aanstond. Maar de twee lui voorin aarzelden. „Péng!” — De parabellum in Cricks linkerhand blafte droog, en de kogel floot zo dicht langs het grote linkeroor van nummer twee, dat die met een ruk zijn hoofd naar rechts in veiligheid bracht. Zijn handen schoten loodrecht de lucht in, alsof ze uit zijn lichaam opspoten. „Als je soms denkt, dat ik per ongeluk miste,” zei Crick, „vergis je je. Want datzelfde grapje kan ik, vanaf de heup, met mijn rechterhand óók. Als je maar stilzit... Péng!!” — Beide mannen voorin zaten even roerloos als de rotsblokken die overal rondom hen lagen. Hun armen prikten omhoog als staken van cactussen, waaraan de stekels ontbraken. Adamsappel maakte het portier open; zijn linkerarm recht omhoog en stapte uit.
„Juist!” zei Darry met voldoening. „We leren het wel... Laat het portier maar open. Andere armpje óók omhoog... Keurig. De heren zien zeker wel, dat het weinig zin heeft om weg te lopen, want politie is hier niet en ik heb een magazijn vol zwaar lood in je kuiten geknald, vóór je acht passen hebt gedaan.” — Hij ging rechtop achter in de open Mercedes staan en zei tegen Adamsappel: „Maak de bagageruimte open en haal er enkele rollen touw uit.”
Die order werd rap en keurig uitgevoerd.
„Maak een rol los en knoop een schuiflus in het einde.” De man legde deskundig een schuiflus in het eind van het touw.
„Geef nu dat touw hier.”
Darry klemde één pistool tussen zijn knieën, wierp de lus om de hals van de man met de waaieroren en beval hem:
„Uitstappen. En blijf tien passen van de auto af staan.” De man, met zijn armen omhoog en de lus om zijn nek, wandelde tien pas van de auto vandaan en stond daar de woestijn te bewonderen.
„Laat de lus zakken tot op je middel.”
Waaieroor greep de lus, wurmde zijn armen erdoor en Crick trok de lus rond zijn middel aan. Daarna beval hij: „Geef me de tweede rol; met een lus.”
Hij ving de lus op, en gooide haar om de hals van de chauffeur.
„Doe om je middel en ga naast je maat staan. Zelfde manier.”
Op dat ogenblik barstte de man die de lussen gemaakt had, uit:
„Wel voor de duivel! Wat ben je eigenlijk met ons van plan? Mot ik soms een lus om mijn eigen body knopen, óók nog?” Crick grijnsde hem welwillend aan:
„Heb je daar bezwaar tegen? Ben je bang dat je geen lus groot genoeg krijgt om over je Adamsappel te halen? Weet je wat jij moest doen... ?” Hij wachtte enkele tellen, en voelde hoe alle drie de mannen gespannen luisterden. Het zweet liep de man met de Adamsappel van het voorhoofd. Darry wees met zijn pistool naar een halve meter hoog, vrij puntig rotsblok, dat enkele meters achter Adamsappel lag. „Bind daar het eind van het derde touw om.”
De man keek om, staarde naar het rotsblok, naar Darry, en snapte er totaal niets van. Maar het leek geen bijzonder gevaarlijke opdracht. Hij haalde dus de schouders op, keerde zich om, legde een lus in het touw en bukte zich over het rotsblok. Zijn twee maats, die nog steeds niet hun ruggen naar de Mercedes stonden, keken vol spanning toe. Darry grinnikte onhoorbaar, gooide één been over de rugleuning van de voorzitting, gleed in de bestuurdersplaats, bond snel de einden van beide touwen die hij in de hand had, beneden om de stuurkolom en schakelde de eerste versnelling in. Hij startte snel, gaf gas en liet het koppelingspedaal opkomen. De Mercedes, die een 100 PK motor had, ronkte weg, trok beide mannen ondersteboven in het stof en sleurde hen voort. „Waar is jullie hoofdkwartier?” brulde Crick, met één hand sturend en omkijkend. Hij minderde gas. Het was niet zijn bedoeling, beide kerels te beschadigen... hij liet de motor nu juist zo hard lopen, dat zij kans kregen weer op de been te krabbelen, en drukte toen het gaspedaal weer neer. De Mercedes trok op. Beide kerels draafden aan het eind van de gespannen touwen achter de auto aan, een wolk van stof opwerpend. Crick keek even vooruit, zocht een betrekkelijk open stuk vlakte uit, en draaide zich weer om:
„Ik kan het zo een hele tijd uithouden, heren. Langer dan jullie, vermoed ik... Nee, flapoor.., probeer niet het touw om je middel los te maken, want dat gaat niet...” Hij drukte even op het gas... „en als je blijft proberen, geef ik wat meer gas... gezien?”
Als de Mercedes vaart meerderde, trok het touw straffer aan en beide kerels, die nu al zowat buiten adem waren, galoppeerden wanhopig, om niet te worden omgetrokken.
„Stop... STOP!” riep de kleinste, die als chauffeur had dienst gedaan. „ik zal het je vertellen.”
„Is je maat het daar ook mee eens?” riep Darry. „Ja... baas...” hijgde de ander. „Hou... op!”
Darry minderde langzaam vaart, stak zijn pistool over de rugleuning en zag beide boeven wankelend tot stilstand komen. Op het moment waarop de wagen stilstond vielen zij hijgend in het zand.
„Flapoor, kom hier!” beval Crick. „Maar laat het touw vast.”
Flapoor kwam hijgend en wankelend naar de Mercedes toe, zijn voorhoofd met een jasmouw afvegend. Darry haalde een opschrijfboekje en een potlood uit zijn zak: „Schrijf hier het adres van je hoofdkwartier op en de naam van je baas. Plus het adres waar je baas woont. En denk eraan dat je het niet hardop zegt!”
Met trillende vingers en nog steeds hijgend als een locomotief schreef de man enkele regels op het blanco blaadje. Darry las ze, knikte, scheurde het blaadje eruit en stak het in zijn zak:
„Terug naar je plaats. Nummer twee — kom hier.” Hij gaf hem precies dezelfde opdracht. De kleine chauffeur schreef. Darry keek wat hij had opgekrabbeld. Afgezien van enkele spelfouten, waren namen en adressen precies gelijk:

Villa Campanula, Via Primavera 82, Tripolis.

Baas: S. P. Berini, Tripolis — zelfde adres. „Wel, wel,” zei Darry. „Willen de heren nog iets meer vertellen... ?” Beide mannen stonden hijgend in het stof, als zwarte silhouetten tegen de laaiende gloed van de nu ondergaande zon. Zij keken hem wraakzuchtig aan. „Het spijt mij,” ging Darry door, „dat ik dit trucje met aparte adressen moest uithalen, maar ik wilde zeker weten dat jullie niet zomaar een adres uit je duim zogen. Die zekerheid heb ik nu. Gooi die touwen maar los.” De snelheid waarmede beide kerels de touwen over hun hoofden gooiden was aandoenlijk. Darry sleepte ze in de Mercedes.
„Schoenen uit.”
De mannen keken even verbaasd, maar gingen dan zitten en trokken hun schoenen uit.
„Hier ermee. En niet gooien, hè?”
Hij deponeerde hun schoenen in de auto.
„Jassen hier.”
De kleine, die Darry een kwaad hart scheen toe te dragen, barstte uit:
„Wat is DAT nou weer? Ga je klerekoop spelen?” „Allicht,” zei Darry. „Dacht je dat ik van de wind kon leven?”
Hij accepteerde de jassen met een beleefde buiging, keek snel alle zakken na, liet cigaretten, geld en lucifers erin zitten, maar confiskeerde alles wat leek op brieven, agenda's en aantekeningen.
„Daar zitten brieven van mijn meisje bij!” protesteerde Flapoor.
„Een meisje dat brieven schrijft aan een vent met zulke afschuwelijke oren, behoorde beter te weten,” zei Darry. „Jongens — het is heel gezellig geweest, maar ik moet nu werkelijk naar huis.”
„En onze schoenen?” riep de kleinste.
„O, die neem ik mee,” zei Crick. „Dat maakt het jullie iets lastiger om snel naar Tripolis terug te keren. Mopper nou maar niet. Je mag je sokken toch aanhouden, zeker. Adios!”
Hij schakelde in, draaide het stuur en reed zo snel hij durfde, terug in de richting waar de hoofdweg liep. Hij was niet ontevreden over de gang van zaken. Op de boeven had hij nu zeker een voorsprong van enkele uren. Hij gaf zoveel gas als hij durfde en lachte bulderend om nummer drie, die nu vermoedelijk nog steeds verbijsterd stond te wachten met een rotsblok als een hondje. aan het eind van een rol touw. Juist toen de zon in het Westen onderging, bereikte hij de hoofdweg. Hij stak één van zijn laatste cigaretten op, zette zijn rug schrap tegen de lederen zitting, drukte het gaspedaal een eind in en loeide de weg naar Tripolis op met honderdvijf kilometer vaart. En achter hem trok een stofwolk over het landschap die een mist legde over de eerste, juist verschenen, heldere sterren.

XV

GEZELSCHAPSSPELLETJES IN DE GEVANGENIS

Het was triest voor Arie dat hij, met taxi en negerchauffeur en slimheid en al, Bordoni binnen vijf minuten kwijt was. Dat heerschap wandelde twee straten door, ging toen een garage binnen... en kwam helemaal niet meer te voorschijn. Arie had zonder meer aangenomen, dat Bordoni daar binnen was gegaan om een auto te huren. Inderdaad was dat ook het geval geweest... wat de goede Arie echter niet wist, was dat deze garage een grote binnenplaats had, met witgekalkte autoboxen waarin huurauto's, plus een brede achteruitrit. Na een kwartier zond Arie de negerchauffeur op informatie uit en die kwam terug met de mededeling dat de man in het lichtgrijze pak een donkerblauwe Nash had gehuurd en daarmee was vertrokken naar onbekende bestemming. Arie zat even perplex te kijken, boog zich dan voorover en gelastte:
„Naar het postkantoor.”
Drie minuten later stond hij, roodharig en leep, voor het loket van de dikke vrouw met goudbruine ogen en ringetjes in haar oren, die voor de interlocale gesprekken zorgde.
„Mevrouw,” begon Arie, haar met zijn wijde blauwe ogen smekend aanblikkend. „Ik kom zojuist in mijn hotel en vind een briefje dat ik moet opbellen Civita 64. Ik heb geen idee wie het kan zijn en waarschijnlijk is het voor iemand anders. Kunt u zeggen wie dat nummer heeft in Civita?”
De juffrouw glimlachte; liet een gebit zien, wit en sterk als dat van een panter, greep een speciaal ingebonden telefoonboek en liet haar bruine vinger langs een kolom cijfers glijden.
„Vier en zestig... Dat is de chef van de Douane en Kustwacht in Civita.”
Arie sloeg zich voor het hoofd, of hij zich iets herinnerde: „O, natuurlijk! Dat is over een pakket dat ik uit Holland verwacht. Mag ik dat nummer van u? Dringend?” Hij moest wachten op een geelgeverfd bankje, tussen een lange, in khaki geklede Engelsman die een snorkende pijp rookte en een dikke transpirerende Oosterling in een wit zijden pak, die geurde naar knoflook, parfum, vijgen en paardemest. Het gesprek kwam zeer snel door en Arie dook de dubbelwandige telefooncel in. Het was er gloeiend heet, maar toch trok hij de deur goed dicht. „Hallo?...” Er kwam een geratel van Italiaans, maar toen Arie koppig Engels bleef spreken, dook er aan het andere einde iemand op, die Engels antwoordde. „Hallo... u spreekt met Bendix. Neemt u mij niet kwalijk, maar ik heb een dringende afspraak met een mijnheer Bordoni, en hij is twintig minuten geleden hier weggereden, maar hij heeft u opgebeld. Heeft hij soms een afspraak met u gemaakt?.... Dan rijd ik hem achterna...” — De man aan de andere kant was gelukkig vrij snel van begrip. Arie hoorde hem in rad Italiaans vragen stellen aan iemand naast, of achter hem — dan kwam het Engelse antwoord: „Ja — dat klopt. Hij zocht twee personen: Williams en Baker, die hedenmorgen werden gearresteerd. Hij is op weg hierheen.”
„Dank u wel zeer,” zei Arie. „Dan haal ik hem onderweg wel in of ik tref hem bij u. Goedenmiddag.”
Hij legde de hoorn neer, veegde zich het zweet van het voorhoofd, betaalde aan de vriendelijke juffrouw met de bruine ogen en klom in zijn taxi.
„Naar Civita!” beval Arie.
De neger draaide zich om en herhaalde:
„Naar Civita?”
„Civita, ja.” — Arie's stem was ongeduldig.
De neger keek met grote witte oogballen naar de benzinemeter.
„Dan moet ik eerst benzine kopen. Geld?” — Hij hield Arie weer zijn enorme, rose handpalm voor.
„Hoeveel is dat?” — Arie greep in zijn zak.
„Twintig dollar.”
Arie's hand bleef steken en hij krijste:
„Twintig dollars! Man — daar koop ik genoeg benzine voor om een Vliegend Fort naar Honduras te sturen! En dan houd ik nog genoeg over om de uniformen van het hele Italiaanse leger in te wassen.”
De neger hield zijn handpalm open en herhaalde onverstoorbaar:
„Twintig dollar.”
Arie telde. Hij kwam tot twaalf dollar veertig cent en wat Italiaanse lires. Darry had al het geld in zijn zak. Een blik op zijn horloge leerde Arie dat geen enkele bank in Tripolis nu meer open was. Meteen schoot hem een reddend idee door zijn hoofd:
„Twaalf dollars en dit horloge.”
De neger nam het horloge, bekeek het, hield het bij zijn oor, bekeek het weer en bromde.
„Okay mister. Sit tight!”
Hij startte met een ruk, die Arie achterover in de kussens wierp, met zijn twee knieën in de lucht. Hij brulde: „We moeten die vent in dat grijze pak inhalen. Die is naar Civita gereden.”
De neger knikte, nam een bocht op twee buitenwielen, schepte tien meter verder een kar met zuidvruchten en brulde dan een gehavende betonweg op, langs een scheve wegwijzer die beweerde:
“CIVITA 68.8”. — Of dat kilometers waren, of mijlen, of het aantal kuilen per kilometer was iets dat Arie nooit meer de kans kreeg na te gaan.
In de gevangenis van Lotisico was het intussen rustig. De voetstappen van de bewaker, die Bob, Jan en Masters had ingesloten, stierven weg. De beide andere gevangenen in de cel, Williams en Baker, snurkten vredig door. Door het vierkante gat in het dak scheen het maanlicht op de houten vloer. Masters luisterde: „Bob! Hoor je die lui snurken?”
„Natuurlijk. Zullen we meteen proberen om hier uit te komen?”
Masters keek spottend rond.
„Dacht je dat ik van plan was in deze kippenren te blijven zitten? Maar waar is onze kaart? Die moeten we eerst hebben.”
„Die ligt natuurlijk voor in het bureau. Of in Civita. Die zullen ze hun wel met hun andere bullen hebben afgenomen.”
Masters keek op zijn polshorloge.
„Ik heb een plan. Maar daar is het nog te vroeg voor. We gaan eerst slapen tot middernacht.”
„Hoe worden we dan wakker?”
Masters zat al op de rand van een krib en trok zijn schoenen uit.
„Ik kan slapen op uur en minuut. Maak je geen zorgen. Klokke twaalf wordt Masters wakker. Maf ze.”

* * *

Bob ontwaakte doordat Masters hem voorzichtig schudde, met een hand op Bobs mond. Maar hij had die voorzorg niet hoeven te nemen, want Bob werd wakker zonder een kik te geven. Jan Prins stond al bij zijn krib. Masters nam Bob mee en begon fluisterend uit te leggen: „Jongens — ik ken die Italianen en ik wil alles verwedden, dat er, midden in de nacht, maar één bewaker in deze miniatuur-gevangenis is. We maken deze twee boeven wakker en gaan met ze knokken. Hoe meer lawaai we daarbij maken, hoe beter. Je schreeuwt zo hard je kunt, stampt op de vloer en maakt een heidens spektakel. Daar komt natuurlijk die ene bewaker op af. Hij ziet de vechtpartij, komt naar binnen en ik, die achter de deur sta, met een schoen in mijn hand, geef hem een oplababber achter zijn oor met de hak, dat hij de eerste minuten kassiewijne is. Eenvoudig, niet?”
Bob overdacht het:
„Maar als er nu toch eens twee van die snaken komen?” Masters haalde de schouders op:
„In principe dezelfde manier. Ik sla nummer één knockout zodra hij binnenkomt en spring dan nummer twee op zijn hals. Ik reken erop dat jullie je ogen gebruiken en meteen hun pistolen grijpen. Het hangt ervan af hoe de situatie zich ontwikkelt.”
„Okay,” knikte Jan. „We hebben wel eens voor heter vuren gestaan. Ik speel mee en je kunt op ons rekenen.” Masters maakte de veter van een van zijn schoenen goed los, liep naar de slaapplaatsen der twee boeven, trok de dekens van Baker af en brulde:
„Ontwaak, geboefte! Jullie uur is geslagen!”
Baker werd wakker en kwam slaperig overeind. „Wat is er? Waarom laat je me niet rustig slapen? Hoe laat is het?”
„Je laatste uur is aangebroken!” loeide Masters. „Kom eruit. Tijd voor de ochtendgymnastiek!”
Oorverdovend gekrijt klonk uit de andere slaapplaats. Bob, die minder geneigd was tot geklets dan Masters, was zijn zakelijk onderhoud met Williams begonnen door dat heer met alle kracht aan zijn oren te trekken. Masters keek even opzij, naar wat Bob deed, en grinnikte. Dat werd hem noodlottig. Baker, die even knipperend had rondgekeken, haalde uit en gaf Masters een joet op zijn oog, dat de FBI-man een halfhonderd sterren zag schemeren. Hij duizelde, deed een pas achteruit, struikelde over zijn ene losse schoen en kreeg een tweede mep van Baker, die nu zijn kooi was uit gesprongen. Die tweede mep kwam in de maagstreek terecht en deed Masters hijgend tegen de wand zijgen.
„Bob!” riep hij, snakkend naar adem... „Kijk uit... Ik ben...”
Bob en Jan hadden al gezien dat de strijd niet geheel naar wens verliep. Jan sprong Baker van achteren op zijn nek en Bob sleurde hem van Masters weg, door hem aan zijn haren te trekken.
„Hola!” protesteerde Baker. „Dat is twee tegen één!” „Weet ik,” hijgde Bob. „Jammer voor je.” Hij keerde zich snel om — juist op tijd, want Williams was uit bed gesprongen en maaide een enorme swing naar Bobs hoofd. Bob dook en de klap floot onschadelijk door de lucht. Baker bukte zich onverwacht en diep, zodat Jan, die nog steeds op zijn rug hing, over zijn hoofd heen schoot en op de grond bonsde dat de kooien rammelden. Stofwolken dwarrelden op. Jan lag even raar te kijken, en zag Baker van achteren op Bob afduiken. Jan rolde zich snel twee keer om, greep Bakers enkels en gaf er een ruk aan, die er wezen mocht. Baker dreunde tegen de vloer met een klap als een bomexplosie. De jongens snapten wel dat ze zo snel mogelijk een van de twee boeven buiten westen moesten hebben... maar ze hadden al hun behendigheid nodig, om deze eerste minuut te overleven. Jan en Baker lagen nu beiden op de grond te rollen. Jan met zijn benen tegen Bakers maag en Bakers grove handen om Jans hals. Baker kneep en Jan trapte. Daarop deed Bob, Williams ontduikend, een haastige pas achteruit, struikelde over hen en viel ruggelings tussen hen in.
„Williams samen pikken,” siste Bob, en vlug als water sprongen de beide jongens overeind. Jan paste het oude schooltrucje toe en ging achter Williams op handen en voeten zitten terwijl Bob, met voorovergebogen hoofd, op Williams' maagstreek afstoof. Het succes was verbluffend. Williams deinsde achteruit, struikelde over Jan, maar greep Bob al vallende in zijn nek beet en plofte in een hoek van de cel op een wrakke stoel, die krakend en splinterend in elkaar zeeg.
„Au!” brulde Williams en liet Bob los. Hij greep achter zich een stuk van de in puin gevallen stoel en stoof ermee op Jan af, die bezig was, in halve cirkels voor de woedende Baker weg te duiken. Bob achterhaalde Williams echter, haakte hem deskundig en zag tot zijn grote voldoening hoe de logge boef op één been, half staand, half vallend, de cel door hopte en tegen de tafel belandde. Jan, die dat zag, dook onder Williams' bereik uit, en trok de tafel weg. Baker smakte weer eens op de grond en Jan dook onder de tafel door om aan Williams te ontkomen. Bob intussen was omgelopen, graaide de gevallen Baker het stuk stoel uit diens handen en wilde hem er een klap mee op zijn schedel geven, maar Baker trok zijn hoofd net op tijd weg, zodat het hout op de vloer ketste met een klap die pijnlijk in Bobs palmen nadreunde.
„Schiet op, jongens! Zo meteen komt de bewaker!” riep een stem. Masters was opgestaan en begon met een lange swing onder tegen Williams' kaak, die de soliditeit van Masters' knokkels alle eer deed.
„Maak herrie!” hijgde Masters.
„Als het dáár om gaat!” grinnikte Bob. Hij greep een stoel, maaide er mee in het rond om zich Baker van het lijf te houden en sloeg die dan met een zwaai aan stukken boven op de tafel. Bob begon te gillen; Masters sloeg Williams met twee snelle, korte stoten ruggelings tegen de tafel. Het meubelstuk bezweek met knerpend gekraak van poten en Williams ging plat tussen de stukken en brokken als een omgewaaide vogelverschrikker. Het gebouw trilde op zijn grondvesten, en plakken kalk vielen van het plafond naar beneden. De ijzeren deurkruk rammelde. Buiten stond iemand in het Italiaans te schreeuwen. Bob begon te gillen, Masters brulde ijselijke dingen in Amerikaans slang en Jan maakte Indianengillen met een hand voor zijn mond.
„Neem Baker over, jongens,” riep Masters en drukte zich plat tegen de muur aan de zijde waarheen de deur zou openzwaaien. Hij had zijn schoen in de hand. Bob en Jan vlogen van twee kanten op Baker af en begonnen hem aan te vallen als twee terriers die een log everzwijn in de poten bijten.
„Hulp!” brulde Bob. „Help! Ze maken me van kant!” „Moord! Help!” gilde Masters, op de vloer stampend. „Kijk uit! Hij heeft een mes!”
De deur ging open en de bewaker die hen had ingesloten, stond tegen het licht van de gang afgetekend; een cylinderrevolver in de hand.
„Cara Mia!” riep hij ontzet. „Hou op! Zijn jullie krankzinnig!?” — Hij deed twee stappen binnen de cel... Masters wilde niet een tweede fout riskeren, zwaaide met beide handen zijn zware legerschoen achter op de bol van de bewaker, die vreedzaam in elkaar zakte, en met half geopende ogen op de grond ging liggen. Zijn vingers gingen open en de revolver gleed eruit.
„Zo mag ik hem graag zien,” zei Masters tevreden, de revolver oprapend. Hij liep vlug naar de deur om te zien of er in de gang soms iemand anders aankwam. „Niemand te zien,” rapporteerde hij en beval: „Binden!” Er volgde luid protest, toen Baker snapte dat de bewaker nu wel was overvallen, maar dat hij geen kans zou krijgen eveneens te ontsnappen. Maar Masters' wapen sprak klare taal en hij werd als eerste gebonden met repen van dekens, zijn eigen broeksriem en zijn stropdas. Williams, die nog half suf was, was nummer twee en de bewaker kwam als laatste aan de beurt. „Sjor het hele zaakje maar aan elkaar vast,” zei Masters, goedkeurend toekijkend. „Dan kunnen ze niet heen en weer gaan rollen. Het is lekker warm voor ze ook.” Bob en Jan sjorden met repen dekens de drie mummies stevig aan elkaar vast. Masters grijnsde.
„Het is net een verwilderde drieling. Als ze zich vervelen, kunnen ze elkaars talen gaan leren spreken. Goed voor de algemene ontwikkeling. Ga nu zoet slapen, mannen — morgen is er weer een vermoeiende dag.” Zij trokken de celdeur in het slot. Jan had de sleutel. De gang was door een kleine olielamp verlicht. Zij liepen op hun tenen naar de deur van de kamer waarin de commandant vroeger op de dag zijn swingplaten had zitten draaien. De deur van dat vertrek stond open en er scheen licht uit. Masters liep op zijn tenen voorop — het schietwapen geheven. Hij aarzelde even, wenkte de jongens dan, achter hem te blijven, sloop voorwaarts, loerde om een hoek van de deur... en stapte dan naar binnen.
„Hoe kom JIJ hier?”
„Masters!” riep de stem van Arie. „Hoe kom jij...” Bob en Jan, die onmiddellijk Arie's stem hadden herkend, kwamen stomverbaasd naar binnen en zagen de dikke, roodharige Arie midden tussen op de grond verspreide gramofoonplaten staan, Cola lurkend uit een flesje. „Heel de club is weer bijeen. Allemaal gekken, allemaal gekken,” begon Jan zacht te zingen.
Arie ging op een stapel platen zitten en geeuwde. „Mogen we hier een plaatje draaien, of is dat bij Italiaanse politieverordening na twaalf uur 's nachts verboden?”

XVI

CRICK DARRY MAAKT EEN KOLOSSALE KORTSLUITING

„Geen grappen, maar business,” zei Masters, ietwat ongeduldig. „We hebben al genoeg tijd verloren met gijn en stommiteiten. Er zijn een paar dingen die we dringend moeten hebben.”
Arie draaide de gramofoon op, die tussen zijn voeten op de vloer stond en geeuwde weer.
„Al dat nachtwerk gaat me vervelen,” beweerde hij. „Wat wil je, Masters? Hebben jullie iets aan Bordoni?” „Bordoni!” kreet Masters, „weet jij waar hij zit?” Arie keek nadenkend.
„Ik denk het wel. Vijf minuten geleden had ik hem nog buiten in de auto liggen, met een neger op zijn middenrif als bewaking.”
Masters duwde zijn revolver naar voren als wilde hij die in Arie's middenrif porren:
„En onze kaart? Waar is onze kaart?”
Arie zuchtte diep en legde teder een gramofoonplaat op de draaitafel.
„Hier is een der fraaiste collecties swingplaten die ik ooit heb mogen aanschouwen en alles waar hij aan denkt is aan een stomme kaart. Is dit 'm?” — Hij graaide in zijn broekzak en reikte een achtmaal opgevouwen stuk papier over. Masters dook erop af.
„Dat is 'm! Dat is 'm zowaar! Hoe kom je eraan?” Arie zette de rem van de gramofoon en de naald in de groef. Tommy Dorsey's „Boogie Woogie” klonk door des commandants kamer.
„Ik zat naar binnen te loeren door dat raam daar,” legde Arie uit, „en zag jullie bewaker hier aan de tafel allerlei spullen in een la bekijken. En daar was deze kaart bij! Ineens begint er een enorm kabaal binnen in het gebouw en die knaap sprint de deur uit. Ik druk de ruit in, doe het raam open, pik die kaart uit de la en ik was nét van plan om weer te vertrekken, toen...”
Jan keek hem beschuldigend aan:
„Toen...?” Arie krabde zijn roodharig hoofd:
„Ik eh... ik dacht dat ik best een paar van deze plaatjes kon meenemen. Als aandenken.”
Masters was niet in een bui voor veel gepraat.
„We hebben nu de kaart, jongens, en we hebben Bordoni. Maar wie is nu de contactman van Bordoni? Hoe komen we dát aan de weet?”
Arie, die de etiketten van enkele platen zat te bestuderen, gaf een gramofoonplaat aan Jan. Bob kon zich ook niet inhouden, en ging eveneens in een stapel grasduinen. Jan stak een paar flesjes Cola in zijn zak. „Dàt is toch niet zo lastig,” zei Arie verstrooid. „We laten Bordoni gewoon los en volgen hem. Net als een meikever.”
„Dat is het mallotigste, wat ik ooit heb gehoord,” bromde Masters korzelig.
Er klonk gestommel in de gang. Masters greep zijn pistool en de jongens sprongen opzij; met hun ruggen tegen de muur. Arie's negerchauffeur kwam binnen en stond hem aan te kijken met grote, wijdopen ogen. „Ik kom bij de auto terug... en die lichtgrijze bandiet is weg.”
„Prima,” zei Arie tevreden. „Dan hoeven we hem alleen nog maar te volgen.”
„Jij bent stapelgek!” blafte Masters korzelig.
„Ik laat me tenminste niet als een mak schaap arresteren en in een blikken gevangenis opsluiten,” kaatste Arie terug. „Waar is Bordoni heengegaan?” vroeg hij de chauffeur.
„Weggerend,” zei die, wild gebarend. „Het donker in.” „Dat is weer prima,” snauwde Masters. „Het lijkt voor de drommel wel een spelletje zo langzamerhand. Hoe vinden we 'm nou? Moeten we een klopjacht door half Afrika gaan beginnen? Sinds die verhipte Crick Darry zich met de zaak is gaan bemoeien, is er telkens iets zoek. Waarheen is Bordoni 'm gesmeerd?”
Arie stond zuchtend op:
„ Ik heb zo'n idee dat ik dat wel weet. Kom maar mee.” Arie ging hen voor. Bob, Jan en Masters, elkaar even verbaasd aanblikkend, volgden hem, de gevangenis uit. De dikke, rare Arie scheen vannacht almachtig of alwetend te zijn.

* * *

Crick Darry, een woest lied fluitend, zat met wapperende haren achter het stuur van de open Mercedes en stoof de smerige buitenwijken van Tripolis binnen toen de zon al meer dan een uur was ondergegaan. Hij stopte even, schoot een straatjongen aan, gaf die een lire en liet hem op de treeplank staan om de weg te wijzen. De weg die hij hebben moest, bleek een brede, stoffige laan met aan weerszijden grote witgepleisterde landhuizen of villa's die merendeels in hun eigen tuinen lagen, beschermd door muren of ijzeren hekken. Het was hier blijkbaar een welgestelde buurt.
„Allicht,” bromde Crick. „Als je dollarbiljetten bij de duizend op een eigen persje drukt, kun je je een aardig huis veroorloven.”
Hij zette de Mercedes stop in de schaduw van enkele palmen, gaf de straatjongen enkele sigaretten en nòg een lire met de order, een oogje in het zeil te houden dat de wielen niet van de wagen werden gestolen, en begon de brede laan op te slenteren. De maan begon op te komen en hing links van hem, laag boven de platte daken der witte villa's. Af en toe rammelde een min
of meer oude auto voorbij. Daarna een jeep met Engelse militaire politie. Enkele donker gekleurde landslieden lieten vrouwen of honden uit. Darry telde de nummers af... acht en tachtig... zes en tachtig... Van verre zag hij, dat nummer twee en tachtig een pyramide-achtig bouwsel was, bestaande uit drie op elkaar gezette vierkante verdiepingen; de gelijkvloerse het grootst; de daarboven liggende telkens wat kleiner, zodat er op de eerste en bovenste étages een ommegang vrij bleef met een lage balustrade erlangs. Darry slenterde eerst eens nonchalant het huis voorbij en constateerde, dat het van voren en opzij, en dus zeer vermoedelijk ook van achteren, omgeven was door een tuin en die weer door een bijna twee meter hoge, wit gekalkte muur. Aan de straatzijde waren in deze muur op twee plaatsen smeedijzeren hekken, die op het oog gesloten leken.
„Da's mooi!” bromde Crick, omkerend en terugslenterend. „Ik kan toch moeilijk aan gaan bellen en vragen of daar een troep valsemunters woont. Ik ben bang dat ik tot origineler methoden mijn toevlucht zal moeten nemen.”
Het huis links naast Villa Campanula lag in een ietwat verwilderde tuin, met een laag hek er omheen. Darry loerde even de straat open af, legde één hand op het lage hek, wipte er overheen en was drie tellen later tussen de heesters en struiken verdwenen. Hij deed een korte en vurige wens, dat er in deze tuin geen hinderlijke waakhonden mochten loslopen en baande zich een weg naar de witte muur die beide tuinen van elkaar scheidde. De muur stond er in goede orde, keurig gekalkt; duidelijk zichtbaar in het maanlicht; meer dan manslengte hoog. „Tja,” zei Darry. „Dat moet dan maar zo. Ik hoop niet dat er aan de andere kant landmijnen liggen.” — Hij kromde zijn vingers om de bovenrand van de muur, voelde even of hij niet in glasscherven of roestige pennen greep, en trok zich op tot hij, over de bemoste boven
rand heen, de tuin van Campanula in kon kijken. Vrediger tafereel had hij zelden van zijn leven aanschouwd. Keurige grasvelden lagen effen in het koele maanlicht — netjes geschoren. Perken subtropische bloemen en fraaie groepen heesters lagen regelmatig om de villa verspreid. Aan de voet van de muur, aan de binnenzijde, was het gras even fraai en goed geschoren als verderop. „Als hier landmijnen liggen,” mompelde Darry tegen zichzelf, „zijn ze vast en zeker in de tijd van Karel de Grote al gelegd.” Hij zwaaide één been omhoog, haakte zijn hak op de bovenkant, hees zijn lichaam plat boven op de muur, keek nog even om zich heen en liet zich dan op handen en voeten op het grasveld vallen... Alles bleef rustig. Geen mijnen ontploften; geen honden sloegen aan; geen schoten knalden.
„Vreemd,” dacht Crick, scherp de maanverlichte tuin door turend. „Als dit huis werkelijk het hoofdkwartier van de bende huisvest, kan ik me niet indenken dat het zo kinderlijk eenvoudig is, hier in te breken. Maar misschien wordt het huis zelf scherp bewaakt, of is het goed beveiligd.”
Hij was overtuigd dat er aan deze kant niemand in de tuin was, en lette scherper op het huis. De benedenverdieping was donker, maar op de iets kleinere eerste étage brandde licht achter drie ramen naast elkaar. Er hingen dunne, lichtgele gordijnen voor de gesloten vensters en af en toe gleed een vage schaduw het lamplicht voorbij. Darry besloot, de tuin nu maar over te steken, richtte zich half op en begon een sprint naar het dichtstbijzijnde groepje heesters. Hij bereikte het, stopte even, luisterde scherpen zag het huis nu veertig meter voor zich.
„De laatste étappe,” zei Crick zacht tegen zichzelf en startte. Hij had nog geen vier snelle passen gedaan of hij voelde een lichte trek aan zijn voet. „EEN TREKDRAAD!” flitste het door zijn hoofd, en hij liet zich nog in dezelfde seconde plat in het gras vallen, wachtend op de ontploffing die hij zeker waande. Hij lag met zijn gezicht in het gras, en zijn ogen dicht en wachtte... vier... vijf tellen... Er gebeurde niets. Een vertraagde ontsteking misschien? Of een alarminrichting?... Hij keek op, en knipperde met zijn ogen... tegen het schelle licht van tientallen schijnwerpers dat hem volkomen verblindde.
„Gloeiende glorieneuzen!” gromde Crick tussen de tanden. „Ik voel me hier als een tropische siervis in een helverlicht aquarium!” Vaag hoorde hij, van binnen uit de villa, het gerinkel van een alarmschel. De hele tuin, van voor tot achter, lag in het genadeloze licht van tegen de muren van het huis bevestigde schijnwerpers. Wat nu? Terugrennen naar de muur en hem smeren?.... Crick sprong op, en rende laag gebukt naar de achtergevel van het huis... een snelle en zeer juiste beslissing, zoals snel bleek, want de enige plaats rond de villa waar nog enige schaduw lag, was vlak langs de wand van de villa zelf, omdat de schijnwerpers alle van het huis weg straalden. Bovendien was de benedenverdieping op vele plaatsen begroeid met kamperfoelie en klimop. Nauwelijks had Darry zich met de rug tegen de muur tussen de bladeren en bloemen gedrukt, of de achterdeur zwaaide piepend open en een man verscheen... een pistool in de hand. Het gerinkel van de alarmschel binnen was nu zeer duidelijk hoorbaar. De man met het pistool draaide het hoofd om en blafte een korte order naar binnen. Drie tellen later zweeg de schel. Iemand binnen had haar blijkbaar afgezet. Het was nu doodstil... uit de verte klonk alleen het blaffen der vele Tripolitaanse honden, het rumoer van de binnenstad en de muziek van een radio, enkele huizen verder. Piepend ging een tweede achterdeur open... een tweede man met pistool verscheen. Crick hield zich heel koest en heel plat. De kans dat hij meteen ontdekt zou worden was niet direct groot, want beide mannen tuurden de felverlichte tuin in, waar zij de vreemde indringer ver
moedden. Al met al echter begon Darry de situatie vrij vervelend te vinden, want hij hield niet erg van stilstaan en nietsdoen. En hij kreeg een lumineus denkbeeld. Uit de hoeken van zijn ogen opzij loerend had hij bemerkt, dat de schijnwerpers, boven hem tegen de muur bevestigd, gevoed werden door dikke, tegen weer en vocht bestande, gummikabels. Darry tastte voorzichtig in zijn zak, viste er zijn mes uit en opende het zonder enig gerucht te maken. De man die het eerst buiten gekomen was, snauwde iets tegen man nummer twee, die naar rechts verdween, langs de muur van het huis lopend. „Die gaat natuurlijk aan de andere kant verspieden,” dacht Darry. Hij nam het zakmes in zijn linkerhand en hield de rechter in zijn broekzak, om de loop van zijn zwaar pistool geklemd. Zijn kans kwam drie tellen later. De man die nu alleen was, kwam uit de beschuttende deuropening te voorschijn en bukte zich, om beter door de verlichte tuin heen te kunnen loeren... Darry sprong licht en snel als een boskat naar voren en gaf hem een deskundige mep met de kolf van zijn automatisch pistool.
„Wuk!” zei de huisbewoner en zakte door zijn knieën. Crick ving behendig zijn pistool op, vóór het lawaaiig op de tegels kon kletteren. Hij stak het pistool in zijn zak, nam zijn zakdoek, wikkelde die ijlings om zijn hand, nam daarmee het mes vast en greep de dichtstbijzijnde gummikabel. Langzaam, en gelijkelijk drukkend, sneed hij het stalen lemmet door de rubberisolatie heen... een blauwe vlam... een plof en een spetter van gloeiend metaal... een stank van smeltende rubber... en volkomen duisternis.
„Ziezo,” grinnikte Crick in het dikke duister. „Niks zo best als een goeie kortsluiting. Mijn zakmes zal wel half gesmolten zijn.” Hij knipte het hete mes dicht, stak het weer in zijn zak en probeerde zijn ogen aan het duister te laten wennen. Dat ging verbazend langzaam. Hij kneep zijn ogen even dicht, tuurde, wreef erin en tuurde weer, en ontdekte toen, dat zijn ogen dik in orde waren. Hij zag de maan, de sterren, de vage vorm van de bewusteloze man op de tegels vóór hem, maar verder geen enkel licht... Geen straatlantarens... geen lichten in andere huizen.
„Alsjemenou...” hijgde Darry. „Ik geloof al zijn leven, dat...”
Een opkomend en langzaam groeiend rumoer bewees, dat zijn vermoeden juist was. De kortsluiting die hij had veroorzaakt, had niet slechts de stop in het schakelbord binnen in huis laten doorslaan, maar blijkbaar de hoofdzekering van deze hele stadswijk naar de andere wereld geblazen. Het drong tot Darry door, dat de sterke groep schijnwerpers waarschijnlijk helemaal niet via het huis-schakelbord had gelopen, maar rechtstreeks gevoed was door de kabel van het net. Crick was hier niet ontevreden over.
„Geen wonder dat ik zo'n prachtvonk trok,” grinnikte hij. „Het is een wonder dat mijn hele mes niet op de plaats is gesmolten. En te oordelen naar wat ik van Italianen afweet, kon het wel eens effetjes duren voor ze die zekering vernieuwd hebben. Intussen kan ik mijn tijd prachtig gebruiken.”
Hij had dat nog niet gedacht, of rond de hoek van het huis kwam man nummer twee aanlopen; voorzichtig en gebukt, maar duidelijk geagiteerd.
„Andréas!” riep hij met zachte dringende stem, in het Frans. „Andréas...! allo, Andréas!?”
Crick stapte uit het duister naar voren.
„Chut, alors imbécile!” gromde hij, en de ander kwam op hem af.
„Andréas..., wat is er ge...”
Crick, die altijd een hekel had gehad aan Frans spreken, haalde zijn vuist naar achteren, liet haar naar voren en naar boven suizen met een vaart dat zij zacht door de lucht floot en trof de pistoolridder onder zijn kin met een klap die hem als een slappe stopverfpop tussen de

geurige kamperfoelie deed ploffen. Vandaar gleed hij bezadigd op de tegels. Darry had weer een pistool erbij. „Ik loop scheef van de vuurwapens”, gromde hij, verloor verder geen tijd meer en glipte door een der open achterdeuren naar binnen. Het was stikdonker in huis. „Volgende keer neem ik een pak waxinelichtjes mee,” bromde Crick en gleed voorwaarts, met één hand langs de wand tastend.

XVII.

WAARIN DRUK MET AUTO'S WORDT GEREDEN

0m tien minuten voor één in de nacht, toen de maan hoog aan de hemel stond, vertrokken de drie jongens, met Masters en de kostbare kaart uit Lotisico, gereden door de negertaxichauffeur, die nu langzamerhand overtuigd was met een collectie volkomen uitzinnigen te doen te hebben. Maar aangezien deze uitzinnigen, telkens als hij zijn handpalm ophield en zei: „Dollar...” hem enkele biljetten in zijn vingers drukten, had hij zichzelf laten terugglijden in een fatalistisch afwachten, gemengd met een vage nieuwsgierigheid wat voor onverwachte plannen deze lieden nu weer zouden uitbroeden. Het eerste kwartier bleef alles rustig. De oude Horch-taxi stoof van Lotisico naar Civita, en draaide in Civita de weg naar Tripolis op. Masters, die naast de chauffeur zat, draaide zich achterstevoren in zijn zitplaats en informeerde:
„Zeg, roodharige jonge duivel — je hebt ons nog steeds
niet verteld hoe je Bordoni te pakken hebt gekregen.” Arie grinnikte; hij liet een flesje Cola zakken.
„Dat was niet zo ingewikkeld. Darry en ik stonden op de kade op die vette Bordoni te wachten en nét toen hij de loopplank afkwam, begon er een knal- en schietpartij vlak onder onze neus. De kogels en de lelijke woorden floten door de lucht. Darry raakte er middenin verzeild en moest met zijn handen in de lucht gaan staan...” „En jij?”
Arie lachte langs zijn sproetige neus.
„Ik dook metéén de Mercedes uit — we hadden een grote Mercedes gehuurd — en verstopte me achter de motorkap. Vandaar kon ik zien, dat Bordoni de benen nam. Hij smeerde hem, zo gauw het schieten begon.” „Dat is niet zo vreemd”, merkte Jan op.
„Nee”, gaf Arie droogjes toe. „Maar wèl vreemd was, dat die drie revolverhelden op de kade hem heel goed schenen te kennen. Die riepen tenminste: „Bordoni... Hei, Bordoni!” maar mijnheer Bordoni moest er niets van hebben en maakte enorme benen. Maar met mij achter zich aan.”
Masters knorde goedkeurend.
„Ik volgde hem naar een Arabisch koffiehuisje”, vertelde Arie verder, „en daar scheidde hij van de vent die hij bij zich had.”
„Hei!” protesteerde Bob. „Dat heb je ons nog niet verteld. Had hij iemand bij zich?”
„Een lange vent met een paardegezicht. Een van zijn handlangers, vermoed ik. Die stuurde hij weg naar een adres dat ik in mijn zak heb. Maar zelf belde hij een nummer in Civita op, en daarna huurde hij een auto. Ik stond voor de garage te wachten...”
„En hij droste door de achterpoort”, vulde Masters aan. „Dat is mij al eens een paar keer in mijn leven gebeurd.” „Maar dikke Arie geeft het niet gauw op”, zei Arie met voldoening. „Ik telefoneerde dat nummer in Civita. Het was de douanedienst. Bordoni had hen nét even tevoren gebeld en aangekondigd dat hij hen met een bezoek zou vereren. Eenvoudig, hè?”
„Dus jij met een auto...”
„Met deze auto...”
„Compleet met chauffeur...”
„En wát voor een chauffeur... !”
„Achter Bordoni aan, de weg naar Civita op. Maar ik haalde hem niet meer in. Pas toen we — het was toen al schemerdonker — voor het kantoor van de douane daar aankwamen, zag ik een auto staan. Mijn chauffeur, die alle auto's in heel Tripolis schijnt te kennen, vertelde dat het een wagen was van de garage waarin Bordoni was verdwenen. Conclusie: Bordoni zat binnen. De vraag is nu heren: Wat zoudt GIJ hebben gedaan in dit geval?” Daar zaten de heren mee. Masters krabde zijn schedel — Bob en Jan zaten aan hun neuzen te trekken en intussen zoefde de Horch tussen witgekalkte rotsblokken door, over de rotshoogvlakte, naar Tripolis.
„De situatie”, verduidelijkte Arie, „werd niet eenvoudiger, doordat ik wist dat niet Bordoni de kaart had, maar dat die in het bezit was van de heren Williams en Baker. Ik nam dus aan, dat Bordoni...”
Bob knipte luid met twee vingers.
„Ik heb het! Om de een af andere reden kon Bordoni alléén bij de Douane en Kustbewaking te weten komen, waar Williams en Baker zaten.”
„Precies. Ik stelde me in een duistere vestibule verdekt op en wachtte tot ik Bordoni in zijn auto zag springen en wegrijden. Daarna wachtte ik drie minuten en toen rende ik, hijgend, het kantoor binnen. Ik hing het verhaal op dat ik Bordoni helemaal van Tripolis af had gevolgd en vroeg waar hij nu was. Ze hadden werkelijk met me te doen. Ik vertelde dat hij mijn oom was en voor mijn vacantiegeld hier in Tripolis zou zorgen en dat ik nergens terecht kon, vóór ik hem te pakken had. Ze vertelden me uitgebreid, dat Bordoni op weg was naar een dorpje Lotisico, twaalf mijl zuidwaarts, waar hij een zekere Williams en Baker moest spreken, daar in de gevangenis opgesloten.”
Masters schudde het hoofd:
„Dergelijke stunts kun je uithalen als je een dikke, sproetige, blauwogige jongen bent. Als ik hijgend een kantoor binnenkom en naar Bordoni informeer, denken ze er meteen van alles van, en worden achterdochtig. Als een bengel als jij een onmogelijk kletsverhaal ophangt, trappen ze er volkomen in.”
Bob knikte:
„Dat is het. Dat voordeel hebben we al eerder gemerkt. Tegen een dikke jongen met sproeten, die net doet of hij op vacantie is, zijn ze niet op hun hoede. Al met al, Arie,...”
„De rest was eenvoudig, jongens. Ik dook terug in mijn taxi en stoof eveneens naar Lotisico. Even buiten het dorp liet ik de lichten doven. Ik ging te voet verder, zag meteen Bordoni's auto staan op een stoffig plein, en na even loeren zag ik Bordoni zelf, voorzichtig om de gevangenis heen sluipend en proberend, door ramen naar binnen te loeren. Ik sprintte terug naar mijn chauffeur...”
„Waarom?” liet Jan zich ontvallen.
„Omdat ik mijn chauffeur al een omstandig verhaal op de mouw had gespeld. Ik had hem verteld dat Bordoni mijn vaders portefeuille uit ons hotel had gestolen.” Arie sprak zacht met een waarschuwende duim naar de negerchauffeur voor hen. „Dat denkt hij NOG! Ik ren dus terug en zeg: „Ik heb hem! De boef! Tien dollar als je mij helpt hem te vangen!” Man — je hebt van je leven niet zo'n activiteit gezien. Die chauffeur moet vast de eerste twintig jaar van zijn leven hebben doorgebracht met jacht op medenegers ergens in de Congo. Hij schoot door het maanlicht als een weerwolf en had de vette Bordoni bij zijn nek voor die „piep” kon zeggen.”
„Hei” onderbrak Masters. „Hoe kwam je aan die tien dollar? Je wás al helemaal rut.”
Arie keek hem met verbaasde blauwe ogen aan: „Uit de zakken van Bordoni natuurlijk! Die had toch net mijn vaders portefeuille uit mijn hotel gestolen! Ik heb de chauffeur twintig dollar gegeven. En uit dank daarvoor laat hij die Bordoniin een onbewaakt ogenblik ontsnappen...”
Bob barstte in een proestlach uit. Masters mompelde dat dit het meest krasse staaltje van financiële brutaliteit was, dat hij in tijden had meegemaakt en Jan eindigde met een droge opmerking in het Hollands.
„Ik lach me helemaal een hoedje, Arie, als die Bordoni valse dollars bij zich had in plaats van echte.” Jan vertaalde dat grinnikend in het Amerikaans en fluisterde het Masters in het oor. Juist op dat ogenblik remde de negerchauffeur plotseling met een korte uitroep. In het felle licht der koplampen stonden op de weg, tussen de rijen witgekalkte rotsblokken, drie ietwat haveloos uitziende mannen, die met hun armen wuifden en hen kennelijk tot stoppen wilden bewegen. Masters' hand dook in zijn zak en kwam er uit met een pistool. Zijn duim schoof de zekering eraf.
„Wat nu weer?” bromde Bob, de revolver van de Italiaanse douanier opheffend.
Jan en Arie tuurden ieder aan één kant de portierraampjes door, het duister in. Was dit een truc om een auto te laten stoppen, om die dan van twee kanten te overvallen?
„Stop maar,” zei Masters tegen de neger. „We hebben genoeg artillerie aan boord om de heren warm te ontvangen als ze boze plannen hebben.”
De auto stopte op enkele meters afstand van de drie kerels, die tegen het schelle licht der koplampen stonden te knipogen.
„Hola!” riep een van hen. „Ken je ons meenemen naar Tripolis?”
Arie schoot ineens naar voren, greep Masters bij diens arm en beet hem toe:
„Masters! Dat zijn die drie boeven die op de kade van Tripolis de schietpartij begonnen!”
„Ze hebben geen schoenen aan!” constateerde Jan verbaasd.
Masters hield zijn pistool schietgereed en vroeg, over zijn schouder, zacht aan Arie:
„Die kerels die Bordoni kenden?”
„Ja. Heb ik je toch net verteld? Ze lieten Crick Darry ook met zijn handen in de lucht staan.”
„Ik zou zeggen,” lijsde Bob, „laat de heren binnenkomen. Ze kunnen ons vast wel iets interessants vertellen.” Masters stak zijn hoofd om de voorruit heen en riep: „Kom maar hier. Maar er is niet veel ruimte. Er zal iemand op de treeplank moeten staan.”
De drie kerels kwamen naderbij hinken. Masters vroeg snel:
„Ze kennen jou toch niet, hè Arie?”
„Uitgesloten.”
Arie kroop voorin bij Masters. Gelukkig was de Horch een ouderwetse en ruime wagen. Een der drie kerels ging in Arie's plaats achterin. Masters en Jan camoufleerden hun schietwapens. Beide andere kerels gingen op de treeplanken staan en hielden zich aan de open portierraampjes vast.
„Waar moeten de heren heen, in Tripolis?” vroeg Masters liefjes.
„Villa Campanula. Via Primavera 82,” zei de man achterin.
Arie kneep in Masters' been. De auto begon te rijden; de veren krakend onder het extra-gewicht. Masters boog zich voorover. Arie fluisterde in zijn oor:
„Dat is hetzelfde adres, waar Bordoni die handlanger van hem, met zijn paardegezicht, heen stuurde!”
Masters knikte ietwat grimmig. Hij fluisterde terug: „Het begint erop te lijken dat Villa Campanula interessante personen herbergt.”
De zwaarbeladen taxi rolde kreunend en piepend verder door de nacht. De weg liep nu in een bocht naar rechts. Beneden hen zagen zij plotseling de spiegel van de Middellandse Zee, glanzend onder het blauwe maanlicht.

* * *
Bordoni was aan de negerchauffeur ontsnapt door een betrekkelijk eenvoudig trucje; misschien het meest eenvoudige trucje ter wereld: hij had zich bewusteloos gehouden. Toen hij door een raam in de kamer van de gevangeniscommandant had staan loeren en plotseling twee enorme handen zich om zijn dikke nek voelde sluiten, wist hij metéén, dat daar niet veel aan te doen viel. Hij had evengoed kunnen proberen, zijn nek uit een bankschroef te trekken. Hij maaide wat met zijn armen door de lucht, trachtte de handen van zijn hals te trekken en besloot toen, zich maar door zijn knieën te laten zakken. Zodra hij slap op de grond lag, liet de chauffeur — die zeker niet van plan was onnodig lijken te veroorzaken — zijn keel los. Een machtige hand greep Bordoni in zijn kraag en sleurde hem dwars over het stoffige, maanverlichte dorpsplein naar een in de schaduw geparkeerde auto, waar hij als een zak bruine bonen in werd geworpen. Bordoni, die nu weer wat lucht had gekregen, lette er zorgvuldig op, zich aan te stellen of hij nog steeds bewusteloos was. De negerchauffeur, die groot gebons en gestamp uit de gevangenis hoorde opstijgen, meende dat zijn klant, Arie, in moeilijkheden was geraakt, liet Bordoni dus opgerold in een hoek liggen, sloot het autoportier en haastte zich naar de gevangenis terug.
Dertig seconden later was Bordoni de auto uit geglipt en in een zijstraatje verdwenen. Daar in de diepe schaduw staande zag hij, ongeveer een kwartier later, de negerchauffeur plus drie jongens plus een volwassene in de auto vertrekken. Bordoni knarsetandde, rende naar het midden van het plein en schudde een vuist naar de stofwolk, die de vertrekkenden hadden nagelaten. Wat hadden deze lieden in de gevangenis gedaan?
Bordoni ging ijlings op onderzoek uit. De voordeur van het gebouw was in het slot getrokken. Hij schopte ertegen, maar dat hielp weinig. Aan de zijkant was het verlichte raam, waardoor eerst hij, en later Arie, in de kamer van de commandant hadden getuurd. Hij sloop erheen en zag dat de ruit was ingeslagen. Het vertrek was leeg. Op de vloer lagen nog steeds de stapels platen en de petroleumlamp brandde vredig. En op dat moment, aarzelend wat hij nu doen moest, vernam Bordoni een verward gebons en geroep uit het binnenste van het gebouw. Zijn ogen gingen zoekend de verlaten kamer door. Hing daar niet een pistoolholster met wapen tegen de muur?... Zowaar! Bordoni legde zijn handen op de vensterbank, zette zich op en kronkelde door het kapotte venster heen. Een glassplinter scheurde een winkelhaak in zijn jas en de muis van zijn duim werd bloedend verwond, maar dat was minder. Hij greep de revolver, draaide de cylinder even rond om te zien of alle kamers geladen waren en sloop de gang in. Het geroep en gebons was hier luider... en werd steeds duidelijker naarmate Bordoni verder sloop. Dertig seconden later hield hij halt voor een met ijzer beslagen, zwaar houten celdeur.
„Hei!... Tuig!... Laat ons eruit!”...
Bordoni hief de revolver en klopte met de kolf op de deur.
„Wie roept daar?”
Er volgde een uitbarsting van stoer getier.
„Wat is dit voor een land!... Kom binnen en maak ons los!”
„Ik zal me beklagen bij de consul!”
Het was Bordoni nu wel duidelijk, dat er in deze gevangenis geen hinderlijke autoriteiten meer aanwezig waren. Die waren óf gevlucht, óf zelf mede opgesloten. Hij ging scheef voor de celdeur staan, om geen onnodige ziekenhuisklanten te veroorzaken, richtte de zware revolver op het smeedijzeren slot en trok af. Een donderende knal... een straal rook en vuur... de kogel ploegde een splinterende groef naast het slot en begroef zich ergens in de celwand binnen. Een wild gehuil steeg op. „Help!... Vermoord ons niet!”
Bordoni grijnslachte en riep:
„Ben jij dat, Williams? — Jij daar, Baker?”
Even verbaasde stilte. Dan kwamen de antwoorden. „Wie is dat?”
„Dat zul je wel merken.” — BENG! — Het tweede schot sloeg een kogel vlak onder het slot. Onmiddellijk daarna een derde erboven. De gang stond vol rook en Bordoni's ogen begonnen te tranen. Hij deed twee pas achteruit, richtte vlak op het ijzeren slot en trok af. De zware loden kogel raakte de smeedijzeren plaat met een klap als een voorhamer, rukte de resten van het al versplinterde hout los en smeet het complete slot rammelend naar binnen op de celvloer. De deur zwaaide open en wolken kruitdamp uit de gang dwarrelden naar binnen.
Dwars door de rook stapte Bordoni de cel in — zijn revolver geheven. Baker en Williams, nog steeds als rupsen in cocons aan de Italiaanse douanier vastgebonden, hieven hun hoofden op en staarden hem aan, bleek van schrik.
„B...b...Bordoni!” stamelde Baker.
„Hoe k...kom jij hier?” hakkelde Williams.
De douanier had zijn ogen stijf dicht en bewoog zijn lippen snel.
„Dag heren,” zei Bordoni, met een grijnslach om zijn mond. „De heren dachten, mij te slim af te kunnen zijn, is het niet? De heren, die ik in goed vertrouwen in dienst nam om een karweitje voor mij op te knappen, wilden mij bij het been nemen, is het niet? WAAR IS DIE KAART?”
Williams begon luid te protesteren, dat hij geen ogenblik het plan had gehad, Bordoni bij het been te nemen, maar Baker onderbrak hem.
„Die is ons voor in het kantoor afgenomen, Bordoni.” „Dat dacht ik al,” zei Bordoni grimmig. „En hoe komen jullie hier als mummies op de grond gebonden te liggen?”
Baker legde snel uit dat zij door mede-gevangenen waren overvallen, in hun slaap, en hoe die medegevangenen de douanier, die op het tumult af kwam, hadden overweldigd en hen allen gebonden.
„Ik moet zeggen,” zei Bordoni droog, „dat die knapen heel wat gladder zijn dan jullie. Maar waar is de kaart?” „Zeg ik je toch al!” riep Baker. „Maak ons los. Die kaart moet voor in het kantoortje liggen.”
„Waar ergens?”
„AI onze bullen zijn vanmiddag in de lade van de tafel bij de commandant gelegd.”
Bordoni draaide zich om, liep snel naar de verlaten kamer, stapte tussen de stapels gramofoonplaten door en rukte de laden van de tafel open. Het eerste wat hij zag was een zakdoek van een bijzonder weerzinwekkende kleur paars met groen... die zakdoek had hij Baker op de „Savoia Queen” zien gebruiken. Een rode portefeuille... zakmessen, een tabakszak en een vuile pijp... een versleten nagelétui... pakjes brieven... TWEE PASPOORTEN! Een op naam van Baker... een van Williams. Dit waren ongetwijfeld de bezittingen der twee heren. Maar waar was de kostbare kaart?
Bordoni draafde terug naar de cel.
„Jullie rommel ligt nog in de la. Maar waar is de kaart?” Baker verrekte bijna zijn hals, zover tilde hij zijn hoofd uit zijn liggende houding op. Hij riep opgewonden: „In een bijna nieuwe, blauwleren portefeuille. De portefeuille van die vent Darry.”
„Er is nu alleen maar een oude bruine. Met zwart draad aan een kant gerepareerd.”
„Dat is de mijne,” zei Williams. „De blauwe is er niet.” Er viel een stilte. Zij keken elkaar aan.
„Die moeten die kerels hebben meegenomen.”
Bordoni snapte er niet veel van, maar was ook niet van plan tijd te verliezen met kletsen. Hij bukte zich en begon de touwen los te maken. „Ik zal jullie je stommiteit, om te proberen mij te beduvelen, vergeven. Ga mee en help mij die kaart terugvinden. Ik heb een auto buiten staan.”
Hij maakte zijn onbetrouwbare kornuiten los en zij gebruikten het vrijkomende touw om de Italiaanse douanier extra stevig te binden. Deze protesteerde niet eens meer. Hij zou het langzamerhand vermoedelijk zelfs heel gewoon hebben gevonden als zij hem met schoensmeer zwart hadden gemaakt en in een teil zeepsop gezet. „Heil Mussolini,” zei Baker tegen hem. Williams fronste: „Geen politiek in onze zaken alsjeblieft.”
Zij trokken de celdeur aan, „tegen de tocht”, zoals Williams zei, en gingen op zoek naar schietwapens. Baker vond zijn eigen pistool terug in het kleine kamertje van de man van de wacht en stak het met een tevreden knor bij zich. Bordoni gaf Williams de zware revolver van de commandant plus een doos patronen en hield zijn eigen wapen. Drie minuten later werd de bevolking van Lotisico weer eens opgeschrikt door het starten van een auto, die even later in een stofwolk vertrok, de weg naar Civita en Tripolis op.

XVIII

PECH VOOR DARRY EN SURPRISES VOOR DE JONGENS

Crick Darry, intussen, was niet in een stemming voor verdere grollen en grappen. Door stomme samenlopen van toevalligheden was er in de afgelopen dagen op een afgrijselijke manier met een belangrijk document, een code-kaart van hot naar haar gesold. Crick was dat gesol moe. Hij was vastbesloten om villa Campanula van boven tot onder te doorzoeken en alles wat hem voor de voeten kwam, op sterk water te zetten of te slaan. Hij stond in de stikdonkere gang en luisterde, niet ontevreden met de toestand. Buiten lagen twee knapen uitgestrekt op de koele terrastegels en Crick was er vrij zeker van dat zij het eerste halfuur niet bij zouden komen. Uit het ganse stadskwartier rondom villa Campanula steeg een snel aangroeiend rumoer op. Er is geen manier meer geschikt om een stadswijk in opschudding te brengen dan het plotseling uitvallen van de electriciteit om kwart voor elf des avonds, en dat geldt zeer zeker voor een plaats als Tripolis, die vol zit met slome elementen die constant loeren op een kans om ergens een slag te slaan en die, als de straat- en huisverlichtingen uitvallen, plotseling ophouden sloom te zijn en uiterst actief worden. Mensen die rustig lezen of werken, worden opgeschrikt en gaan uit ramen hangen om aan voorbijgangers te vragen wat er aan de hand is. Radio's zwijgen midden in concerten en maken muziekminnaars boos. Koffiehuizen en restaurants weten dat
tientallen financieel minder draagkrachtige klanten met volle buiken de deur uit zullen sluipen. Kellners jagen vluchtende Arabieren na door de straten. Vrouwen die zich plotseling hun handtassen ontrukt voelen, gaan gillen. De helft van de zeventien duizend honden in Tripolis voelt dat er opwinding in de lucht hangt en begint te blaffen. De politie wordt wakker en gaat rondrijden in jeeps met zwaaiende zoeklichten. De Engelse militaire politie rukt uit en mept met gummistokken op de hoofden van wie al te veel kabaal maakt of arresteert wie het ongeluk heeft, verdacht hard door de donkere straten te rennen. De brandweer (als de bemanning tenminste toevallig in de kazerne is), gaat rondrijden in de hoop hier of daar wat te kunnen bijverdienen en in negentien verschillende huizen wordt gelijktijdig ingebroken. De eerste auto's zijn na drie minuten al gestolen en razen door de straten naar een verwijderd kwartier, en minstens twee ervan botsen op een kruising tegen elkaar met een klap die doet denken aan een bominslag. De Engelse commandant gaat hot en haar opbellen — de Italiaanse autoriteiten schrikken op en maken elkaar gek en doorgaans duurt dat ongeveer een minuut of twintig. Dan is de plaats van de kortsluiting gevonden. Nieuwe zekering wordt ingezet en slaat prompt door; een tweede heeft meer succes en na een half uur brandt het licht dan weer. Politie, ambulances en de Engelsen zijn drie dagen bezig met de ongelukken, misdaden en algemene schade te sorteren en uit de knoop te trekken. Maar ditmaal was er een bijzonderheid. Crick Darry had zijn kortsluiting op geen betere avond kunnen maken. Er was namelijk die middag juist een kortsluiting geweest — van niet veel belang, want in de middag wordt er weinig stroom verbruikt en er brandt geen straatverlichting. De Italiaanse monteur, belast met het toezicht op het sub-schakelstation, legde de lijn over een tweede transformator, en ging een nieuwe zekering halen... maar de sleutel van de zekeringen
kast zat in de zak van zijn voorman en die voorman was een kop koffie gaan drinken met een nieuw meisje van hem. Nu was dat nooit erg, want het cafeetje was om de hoek. De monteur ging naar het cafeetje om de hoek... dat was kwart over vier in de middag. Om twintig over vier kwam er wéér sluiting in hetzelfde net. Nu lagen er twee netten over één transformator en één zekering, die dus uitplofte met een prachtige knal en een regen van vonken. Twee stadskwartieren lagen zonder stroom, waarbij het gebouw van de Britse commandant. Dertig seconden later begonnen de telefoons te ratelen. Als voor de drommel die sluiting niet gauw werd opgeheven ...... De assistent-monteur stond in wanhoop voor het schakelbord en wist niet goed wat te doen. Hij wist ook niet, naar welk café de monteur was gegaan... Hij deed dus iets, wat hij nóóit had mogen doen, zeker niet na de waarschuwing van twee sluitingen boven op elkaar: hij gooide de hoofdschakelaar uit, nam een strip roodkoper, trok de kapotte zekering uit het schakelbord, legde de strip roodkoper erin en rukte de hoofdschakelaar naar beneden. Alle ampèremeters sloegen keurig uit... alles was in orde.
Vijf minuten later werd de assistent-monteur gewaarschuwd dat hij salaris moest gaan halen, en dat deed hij. Terwijl hij in de rij stond, zag hij de monteur de poort binnenkomen, en hij voelde zich gerustgesteld. De monteur zelf ging naar de schakelkast van de eerste sluiting, nam de kapotte zekering eruit, zette er een nieuwe in en legde het net weer over zijn eigen transformator. Alles in orde.
Het was alleen vervelend dat deze monteur niet wist, dat zijn assistent-monteur een strip koper had gezet in de zekering van de tweede stadsgroep. Die strip rood koper zat er nog in om kwart voor elf 's avonds... want de assistent-monteur ging na salarishalen even naar de cantine, toen zijn jasje halen en daarna naar huis. Toen dus Crick Darry, om kwart voor elf die avond, zijn kortsluiting maakte, trof hij het net dat gezekerd was met een strip rood koper. De resultaten in het subschakelstation waren verbluffend. Het enige wat er op het schakelbord heel bleef was de strip roodkoper. Vier ampèremeters ontploften — de transformator dreunde op zijn betonfundering en spoot toen kokende olie tegen het plafond. De koperen hoofdvoeding van het schakelbord smolt door als een zilverdraadje. Toen gingen alle lichten uit...

* * *

Crick Darry sloop de donkere gang in — zijn linkerhand de muur volgend tot hij voor zich uit een flauwe lichtschijn zag.
Hoe kan dàt nu?... Een kaars?, ging door zijn hoofd. Neen. Het was een man die, met een staafzaklantaarn in de hand, de trap af kwam.
„Die komt als geroepen,” fluisterde Crick tegen zichzelf, en keek om zich heen in het heel flauwe licht dat de verwijderde lantaren verspreidde. Links was een donker gat in de wand. Crick schoof opzij, deed een stap naar binnen... en schrok zich meteen zowat een hartverzwakking, want in dat duistere gat begon een hond oorverdovend te blaffen.
„Tarzan!” riep de man op de trap. „Tarzan!”
De hond zweeg en Crick stond onbeweeglijk... zeker dat de hond, als hij nu nog één been verzette, hem naar de keel zou vliegen. Zijn linkerhand gleed in zijn jaszak en vond de getrouwe Ronson-aansteker die hem nog nimmer in de steek had gelaten. De hond zag de beweging, maar het was blijkbaar een hond, getraind op benen en niet op het bovenlichaam. Crick drukte op het hefboompje... het witte vlammetje lichtte op. De hond was een gewone Bouvier, die naast zijn mand stond in een hok vol kisten, mandflessen en een motorfiets. „Tarzan!” riep de man uit de verte. „Antwoord!” De hond gaf één korte, felle blaf, en bleef Crick aankijken met opgetrokken bovenlip. Darry zuchtte. „Het spijt me, lieverd,” zei hij. „Maar dat gaat zo niet. Ik zal een oud trucje op je moeten toepassen.” — Hij stak het pistool in zijn zak, hield de aansteker brandend omhoog en zette zijn rechterbeen achteruit. De bouvier schoot onmiddellijk naar voren, in een boog, om Cricks kuit van opzij te kunnen grijpen. Darry zwaaide zijn been rond in een halve cirkel, schepte de hond van opzij onder zijn romp en maaide het grommende beest achter in het hok. De volgende seconde was hij teruggesprongen, de deur dichttrekkend vlak vóór de voor de tweede maal aanvallende hond. Zijn aansteker flitste uit en hij liet zich plat op de vloer van de gang neervallen... een zeer wijze maatregel, want een seconde later knalde een schot. Een kogel plofte door het kozijn, op borsthoogte. „De man kan schieten,” constateerde Darry. „Maar hij is een ezel.” Hij trok zijn eigen pistool, richtte op het licht van de zaklantaarn en trok af. Een huil van pijn volgde op het schot. De lantaren viel over de balustrade van de trap naar beneden, op een stenen vloer en ging uit. „Nu ben ik werkelijk boos!” zei Crick halfluid. „Ik had net een goede zaklantaren hard nodig.”
Maar hij had genoeg gezond verstand, om zich na zijn schot snel naar de andere kant van de gang te rollen... niets te vroeg, want een rossig paarse vlam spoot van de trap af en een kogel ketste tegen de stenen vloer vlak bij de plaats vanwaar hij zojuist zijn eigen schot had gelost. Er volgde een korte pauze, waarin de man op de trap blijkbaar hard nadacht, wat hij nu wel zou gaan doen. De lichten bleven nog steeds uit en dat was Darry uiterst welkom. De aarzeling van de man op de trap bewees duidelijk, dat hij geen helpers meer boven had die te hulp konden snellen. Hij wist vermoedelijk, dat twee man met pistolen naar beneden waren gegaan, en even duidelijk begreep hij niet, waarom deze de in
dringer niet te lijf gingen. De hond, achter de gesloten deur, gromde en blafte, en op dat ogenblik kreeg Darry een uitstekend tactisch denkbeeld. Hij richtte zich op, draafde in het duister de gang uit, en overtuigde er zich buiten snel van, dat beide boeven nog steeds bewusteloos op de tegels sluimerden. Het maanlicht bescheen het witte huis helder. Crick bekeek snel de stand van zaken, stak zijn pistool in de zak, greep de oude, dikke stengels van de kamperfoelie en hees zich in tien seconden omhoog naar de stenen balustrade van de eerste verdieping. Hij zwaaide zich er overheen, liep om de hoek van deze étage heen en stond naast de ramen, waaruit hij bij het insluipen van de tuin licht had zien schijnen. Tot zijn genoegen was een der openslaande deuren nu open en het shantung gordijn wuifde in de lichte nachtbries. Toen de alarmschel ging, hadden de in deze kamer aanwezigen natuurlijk die deur geopend, om van boven af in de door schijnwerpers verlichte tuin te kunnen kijken. Crick aarzelde niet, ging op zijn buik liggen en gleed als een slang onder het gordijn door, de kamer in. Het helle maanlicht van buiten viel door de dunne geel shantung gordijnen en maakte het vertrek schemerig. De wanden waren met donker hout beschoten en bezet met boekenkasten. Tegen een wand hing een grote kaart van Europa. Er stonden een bureau, twee zware gotische tafels en wat leren fauteuils. De deur naar de gang was open. Darry sloop op handen en voeten naar die deur toe, en luisterde. Van beneden hoorde hij, onduidelijk, het grommen en blaffen van de bouvier, dat opsteeg in het trappenhuis. Hij stak zijn hoofd voorzichtig om de hoek... en spande zijn spieren, want een man kwam langzaam de trap op, voorzichtig lopend, naar de kamer toeschuifelend, waarbinnen Darry wachtte. Crick grinnikte. Zijn omtrekkende beweging was geslaagd... Hij sloop snel terug, de kamer in en hurkte neer achter een der leren fauteuils...
Vijf tellen later kwam een man de kamer binnen. Hij liet de deur open staan, kreunde even, ging naar zijn bureau en nam de hoorn van de telefoon. Darry spitste zijn oren. Een van de dingen die agenten van de FBI tijdens hun training leerden, was het opnemen van telefoonnummers op gehoor... het aantal klikjes dus, dat de terugdraaiende schijf bij elk gekozen nummer laat klinken. Darry telde:
„Acht... vier... negen... twee...”
Er volgde stilte. Het rumoer van het in duister gehulde stadsgedeelte nam gestadig in kracht en verwardheid toe. Sirenes van politieauto's huilden nu eens nabij — dan veraf. Straten verder ratelden schoten. Honden blaften alom. Flarden gelach en gezang mengden zich door alle overige tumult heen.
„Hallo?...” — De stem van de man in de kamer was gehaast en nerveus. „Berini hier. Zeg — ik vertrouw de toestand niet. Is het licht bij jou ook uit?... Nou — hier wel. Er is iemand hier binnen gedrongen... In Italië zaten ze heet op ons spoor en onze stunt om die vent Darry te kidnappen bij zijn aankomst op de kade hier is volslagen verklunsd... Wat? Weet ik niet. Darry is verdwenen en die kerels hebben zich nog niet gemeld. Bordoni is zoek en de enige die is komen opdagen is een zwakzinnige met een paardehoofd die zich Harris noemt en die door Bordoni gehuurd schijnt in Italië om die kaart van Darry terug te stelen... Ja, man! Darry is in Napels hierheen scheep gegaan met onze kaart bij zich... Wat?... Luister hier — ik heb geen tijd om verder te kletsen. Er is hier iemand in huis — ik heb net een schot door mijn schouder gekregen — waar Andreas en Jacobi zijn weet ik niet. Ik bel je op om te zeggen dat je alle contact afbreekt. Zet alles stop. Bel me niet op — stuur niemand hierheen — breek alle verband af tot ik je weer bel. Gesnapt?... Okay.”
Het geluid van een hoorn, weer op de haak gelegd. Darry wachtte even, om te horen of er misschien een tweede gesprek zou volgen, maar zag, in het door de
maan schemerig verlichte vertrek, hoe de man in de richting van de deur ging. Hij stond geruisloos op. „Sta stil en verroer geen vin, Berini!”
De man stond met de rug naar Darry. Hij stond roerloos. „Ik zal je niet bevelen, je armen omhoog te doen, met die wond in je schouder. Maar laat je pistool vallen.” Twee tellen aarzeling... dan viel het pistool zacht bonzend op het dikke vloerkleed.
„Drie passen voorwaarts. En niet méér.”
Darry stapte naar voren en raapte het pistool op, dat zacht glansde in het half duister.
„Ga nu maar in die stoel daar zitten, broeder Berini, en haal geen grapjes uit. Hoe is het met je schouder?” Berini zakte in de stoel neer en kreunde een beetje. „Vleeswond, geloof ik. Maar het been geraakt.” „Ik zal er even naar kijken. Heb je geen manier hier om wat meer licht te maken?”
Berini dacht na en wees met een achterwaartse hoofdknik naar zijn zwaar gebeeldhouwd bureau.
„In de linker bovenla daar moet nog een zaklantaren liggen.”
Darry knorde tevreden, ging op het bureau af en trok aan de greep van de linker bovenla.
„Hij klemt een beetje,” zei Berini.
Iets in de klank van Berini's stem — of zijn ervaring — waarschuwde Crick, juist op het ogenblik, dat hij voor de tweede maal trok. Hij wierp zijn bovenlichaam opzij, maar juist te laat. De la was een booby trap. De voorzijde klapte open, een ontploffing klonk binnenin en een wolk ammoniakgas spoot naar buiten. Darry miste wel de volle laag, maar kreeg nog voldoende van het bijtende gas in zijn ogen en neus om hem volkomen hulpeloos te maken. Hij wreef met zijn vuisten in zijn ogen en hijgde naar lucht, machteloos van woede bij het idee dat hij nu aan de genade van Berini was overgeleverd...
Maar Berini was nogal kalm. Hij trok Darry onverhoeds het pistool uit de hand, viste een ander uit Cricks jaszak, vond nog twee andere in Darry's andere jaszak en zei „tut tut” van verbazing.
„Als u uitgehuild en uitgehijgd bent, mijnheer,” zei zijn rustige stem, „zullen we eens kalm samen praten. Als u nu eerst eens in die stoel ging zitten, waarin u mij zojuist plaatste. Niet?”
Hij nam Crick bij een elleboog en geleidde hem naar de leren stoel. Crick zakte erin neer en bleef in zijn ogen wrijven.
„U is een vervelende jongeman,” zei de zachte stem van Berini. „Ik zal een methode moeten bedenken om u onschadelijk te maken. Permanent onschadelijk, dan.” „Okay,” hijgde Crick, met galgenhumor. „Als het dan maar niet met ammoniakgas is.”

* * *

Dat de Horch-taxi met onze drie vrienden erin op zeven kilometer afstand van Tripolis een lekke band kreeg, was geen wonder. Het al oude voertuig, waarvan de banden niet bepaald gloednieuw waren, was beladen met een dikke negerchauffeur, drie ferm gebouwde jongens, Masters en bovendien nog met de drie liftende Tripolitaanse bandieten. De band liep niet langzaam leeg, maar klapte met een knal als een mortierschot.
„Dat zijn een binnen- en een buitenband naar de haaien,” zei Masters, toen de taxi naar de kant van de weg hobbelde. „Enfin — kunnen we even onze benen strekken.”
De neger stapte samen met hen uit, begon zijn kroeswollig hoofd te krabben en stak zijn hand uit:
„Twee banden kaput. Vijf en twintig dollar.”
Masters zuchtte, haalde geld uit zijn zak en telde af. „Als we nog één dag met die vent rondrijden, heeft-ie er een nieuwe taxi uit.”
„Hij is zijn geld waard,” troostte Arie. „Voor ons zeker. Waar vind je zo gauw een taxichauffeur die van hot naar haar rijdt, Bordoni's bij hun keel grijpt en geen lastige vragen stelt?”
De chauffeur borg het geld ergens onder zijn khaki shirt, graaide in de ingewanden van zijn auto en dook weer boven met een crick en een paar sleutels.
„Ik zal helpen,” bood Bob aan.
De drie liftende, schoenloze boeven gingen op een rijtje tegen een witgekalkt rotsblok aan de overkant van de weg zitten. Masters en Arie liepen een eind de weg op om rustig te kunnen praten. Bob kroop onder de taxi om de crick onder een as te kunnen zetten. Jan Prins had een peinzende bui en liep met de handen op de rug een eindje het vlakke veld in, tussen rotsblokken door. Vier minuten later waren Masters en Arie ongeveer tweehonderd meter van de auto weggewandeld, in de richting waaruit zij waren gekomen, toen zij een andere auto zagen naderen die, te oordelen naar het wilde op en neer zwaaien der koplichtbundels, met grote snelheid reed. Juist op dat ogenblik hoorden zij Bob achter hen gillen en keken om.
„Hei! Arie!... Houd die auto aan! We hebben geen moersleutel die past!”
„Leuk is dat!” sputterde Arie, en plaatste zich met Masters midden op de weg om de naderende auto aan te houden.
Dat verliep allemaal keurig volgens hun bedoelingen. De naderende auto zag hen al van verre staan in zijn hoofdlicht, minderde vaart, en Arie en Masters stapten ieder naar een zijde van de weg. De wagen gleed langzaam tussen hen in en Masters stapte juist naar het rechter portier toe om te zeggen wat er aan de hand was, toen Arie gilde:
„Kijk uit, Masters! Het is Bordoni! Ik herken de auto!” Hij dook meteen, juist op tijd, want een schot knalde binnen uit de wagen en de kogel floot dwars over de weg in de richting waar hij had gestaan. Arie rende als een haas achter de auto om en was met drie sprongen achter een rotsblok langs de weg verdwenen. Maar Masters was minder gelukkig geweest. Op het ogenblik waarop hij zijn hoofd naar het portier bracht, juist toen Arie gilde, kreeg hij een slag met een gereed gehouden revolver. Bordoni had Arie natuurlijk al tientallen meters ver herkend.
„Rijden!” gelastte Bordoni, Masters in de auto sleurend. „Als een haas!”
Nu deed zich het merkwaardige geval voor, dat Bob, die weer onder de taxi bezig was, dat ene schot niet had gehoord. Hij was namelijk bezig, met een stuk ijzer de crick, die nét iets te hoog was, onder de veerbrug te hameren. De chauffeur lag op zijn knieën en hielp hem duwen en vóór beiden wisten wat er aan de hand was, stopte er een auto in een wolk stof en een stem snauwde:
„Kom onder die auto vandaan en vlug!”
De drie bandieten hadden het schot wel gehoord en gezien wat er voorviel. Met een snelheid, zeker ontstaan door jarenlange ervaring, waren zij achter enkele rotsblokken verdwenen, maar nauwelijks was Bordoni uitgestapt of zij staken hun hoofden omhoog en riepen: „Hei, zeg, Bordoni!”
Bordoni draaide zich om of hij een schot hoorde, richtte zijn wapen en zag de drie hoofden ijlings verdwijnen. Het was hem, in het bleke maanlicht, half verblind als hij was door het felle licht der autolampen, niet mogelijk, die gezichten te herkennen.
„Wie is dat? Wie roept daar? Wachtwoord!”
„Uncle,” riep een stem achter een rotsblok.
„Sam,” antwoordde Bordoni gerustgesteld. „Wie zijn jullie?”
De drie mannen kwamen te voorschijn. De langste van de drie bleek niet in een bijster goed humeur.
„Waarom ging jij er op de kade van Tripolis van door, idioot? We riepen je nog.”
„Omdat je de verkeerde vent te pakken had, kaffer,” snauwde Bordoni terug. „Ik had een telegram gestuurd om Crick Darry op de kade te grijpen en in plaats daarvan pik je een vent die met de hele zaak niets te maken heeft.”
„Hij was de enige die aan dat prachtig signalement van jou beantwoordde,” grauwde de lange terug.
„Kakel niet en zoek zijn zakken na,” beval Bordoni gehaast, op Masters wijzend die bewusteloos scheef op de achterbank van de auto lag. „En kijk uit. Er is er eentje ontsnapt. Een vlerk van een jongen met tienduizend sproeten op een dik gezicht en een bos rood haar.” De kleinste der drie boeven keek onderzoekend rond. „Kijk zeker maar uit. Er is er nóg eentje zoek. Die jongen die ze Jan noemen.”
Bordoni keek gespannen toe wat men uit de zakken van Masters te voorschijn haalde en zei „Aah!” toen het hem zo bekende, opgevouwen stuk perkament verscheen. Hij greep het ijlings, bekeek het even vluchtig, en vroeg toen, fronsend:
„Hoe komen jullie eigenlijk bij dit stel verzeild?” De drie bandieten keken elkaar wat schaapachtig aan. „Er is wat mis gelopen op de kade...”
„Ja, eh...”
„Iemand anders bemoeide zich ermee en nam ons mee hierheen. Hij perste ons het adres van villa Campanula af.”
„...en liet ons hier achter.”
„...zonder schoenen, de schoft.”
„VILLA CAMPANULA!” brulde Bordoni. „Hebben jullie die naam genoemd?”
„We konden niet anders en...”
Bordoni danste bijna op en neer van woede:
„Daar zul je méér van horen! Wie was die vent?” De drie kerels keken elkaar aan en haalden de schouders op. „Hoe zag hij eruit?”
Zij begonnen een grondige beschrijving te geven van Crick Darry, en naarmate deze vorderde, begon het gezicht van Bordoni paarser te worden tot hij plotseling uitbarstte:
„Ongelooflijke malloten! Dat was CRICK DARRY!” „O,” zei de langste van de drie. „En wat zou dat?” „Dat was de vent die je op de kade had MOETEN kidnappen, maar niet kidnapte!”
„Da's pech,” zei de langste.
Bob, die naast de negerchauffeur tegen het voorspatbord van Bordoni's auto geleund stond, grinnikte.
„Wat zou dat nou, Bordoni. Darry kidnapte hén, dus ze waren evengoed gezellig bij elkaar.”
Bordoni wendde zich razend tot hem.
„Wil jij je kiezen op elkaar houden, brutale vlerk? Of ik zal je die grappen afleren.” — Hij keerde zich weer tot de drie man tegenover hem. „Crick Darry is een speciale agent van de FBI in Washington. En aan die, uitgerekend aan DIE, geven jullie de naam van villa Campanula!”
De drie bandieten wreven hun stoppelbaarden en keken wat verlegen.
„Da's niet zo best,” zei de langste, „dat geef ik toe...” „Vooruit — in deze auto!” brulde Bordoni. „Er is geen seconde te verliezen. Pak alle pistolen mee en vooruit!” De drie bandieten kropen achterin. Bordoni stapte in. Williams en Baker stapten in.
„Wat moeten we met die vent hier doen?”
„Smijt hem eruit. We hebben geen tijd om ons met hem te bemoeien. Wat hij weet, weten anderen ook. Het heeft geen zin om hem koud te maken.”
Masters werd uit de auto gerold en op de weg gelegd. Baker startte en met grommende motor en knarsende tandwielen stoof de zwaarbeladen auto weg — naar Tripolis.
Bob liet zijn armen zakken en keek de neger aan. Die ging op de treeplank zitten en stak een cigaret op. Jan Prins kwam tussen twee rotsblokken uit slenteren en zei:
„Ik heb alles gehoord. Maar ik had geen pistool.” „Dat is prachtig,” zei Bob. „Daar schieten we veel mee op. Waar is Arie? ARIE!”
Arie kwam de weg af wandelen.
„Ik kon niets doen, voor de drommel. Bob en Masters hadden ze als gijzelaars te pakken. Hoe is het met Masters?”
Jan zat hem te onderzoeken.
„Flinke mep op zijn bol. Maar daar zal-ie wel aan gewend zijn. Pols klopt rustig. Geen breuken in zijn schedeldak.”
De drie jongens stonden midden op de weg in het maanlicht. De chauffeur zat op de treeplank en rookte een cigaret. Masters lag bewusteloos en snurkte niet. „Darry zit nu alleen in Campanula en de hele bende springt hem op zijn huid.”
„We moeten zo snel mogelijk naar Tripolis.”
Toen sprak de negerchauffeur. Hij hield zijn hand op. „Vijftig dollar.”
Er viel een stilte. Zij waren alle drie sprakeloos. Arie vond het eerst het vermogen over zijn stembanden terug. Hij haalde diep adem.
„Luister eens, jij donkerhuidige zoon van...”
De chauffeur hield zijn handpalm open.
„Vijftig dollar. Ik heb het ventiel van de rechtervoorband los gedraaid. Zij staan misschien een kilometer verder stil. Als ik op dit wiel doorrijd, kost het me mijn wiel, maar we halen ze in.”
De volgende seconde was Arie met Jan in de taxi gesprongen. Bob en de chauffeur sjouwden Masters erin. „Rijden!” riep Bob. „Die chauffeur van ons is een wonder. Een vondst. Een zwarte parel onder de taxichauffeurs. Een Congo-droom.”
„Wat een weer,” zei Arie schouderophalend. „Ik heb hem uitgezocht.”

XIX

KLEINE KRIJGSTOCHT TUSSEN DE ROTSBLOKKEN

Te kwart voor middernacht, toen de stroom van een groot deel der stad een uur lang uitgeschakeld was geweest, werd de verwarring vervolmaakt, doordat brand uitbrak in de Arabierenwijk. Dat was niet een zuiver toeval, want toen de stroomvoorziening uitbleef, gingen vele mensen zich behelpen met kaarsen, zaklantarens en petroleumlampen. In de Arabierenwijk was op dat ogenblik een vrij uitgebreid feest aan de gang en aangezien feestvieren in het stikdonker een ongenoeglijke bezigheid is, werden kaarsen en petroleumlampen aangestoken. Dat verhoogde de feestvreugde enorm, tot een ietwat beschonken gast een papieren feestslinger naar beneden trok, op een petroleumlamp die omviel. De petroleum spatte over rietmatten — de slinger vatte vlam en binnen tien minuten stonden er vier huizen naast elkaar in vlammen.
Het vijfde huis was een winkel in — of het zo zijn moest — feestartikelen en in Arabische landen, zowel als in China, hoort daar altijd vuurwerk bij. Het redden van de voorraden ging uiterst langzaam, juist dóór het gebrek aan licht en stroom, en toen de vuurwerkwinkel in vlammen opging dacht half Lybië dat er een tweede Amerikaanse invasie was begonnen. Sissende vuurpijlen en dolgeworden molentjes schoten door de lucht en toen de Tripolis-klokken middernacht aanwezen, trokken de brandweercommandanten plus een brandploeg van een
Engels oorlogsschip in de haven zich de haren uit, niet wetende welke brand het eerst te gaan blussen. Midden in al dit tumult zat Crick Darry in zijn leren stoel in de kamer van Berini. Zijn ogen waren nu ietwat schoongetraand, hoewel nog pijnlijk en gezwollen en zijn ademhaling ging weer betrekkelijk normaal. Berini had de voorzorg genomen, hem een paar handboeien om de enkels dicht te knippen en een tweede paar om een enkel en een poot van de stoel te bevestigen. Darry zat knipogend te staren naar de rossige vuurgloed die door de shantung gordijnen laaide.
„Staat er iets in brand?” vroeg hij met schorre stem. Zijn gastheer hield met een hand één paar gordijnen vanéén en tuurde door de spleet met een merkwaardige concentratie.
„Verschillende branden in het Arabierenkwartier”, antwoordde hij, zo mechanisch dat het leek of zijn gedachten heel ergens anders waren. Op dat ogenblik klonk er gestommel op de trap. Een lange, zwartharige man met een haviksneus en een litteken dwars over de kin, kwam binnen, een hand achter tegen zijn hoofd. „Ah... Andreas,” zei Berini. „Hij is niet dood — hij leeft. Een klap op je hoofd gehad, zie ik. Die mep had best wat harder mogen zijn als straf voor je onhandigheid. Gelukkig maakt de vijand óók vergissingen. De vijand zit dáár...” — Hij wees op Crick. „ Ik vermoed dat dit ook de figuur is die je die fraaie bult op je schedel bezorgde. Waar is Jacobi?”
Andreas, wiens hersens nog steeds niet helder schenen, keek verward rond. „ Is... is hij niet hier?”
„Neen,” zei Berini kortaf. „Ga hem zoeken. Hij zal ook wel als een vaatdoek ergens in de tuin liggen. Laat Tarzan los en zorg dat de auto binnen de achterpoort staat.”
„Jawel, mijnheer.”
„Vertel eens, vriend,” zei Berini, nu weer met zijn bedrieglijk zachte, bijna flemende stem. „Hoe ben je aan het adres van deze fraaie villa gekomen?”
„In een droom,” zei Crick. „In een schone, schone droom. Ik droomde dat ik een zeemeermin was en vreselijk verliefd op een jonge prins die in Tripolis woonde. En ik zwom de hele grote Middellandse Zee over, helemaal naar Tripolis om mijn prins te verrassen. Maar toen ik in Tripolis aankwam had ik zo'n vreselijke honger dat ik niet eens meer aan mijn prins kon denken. En toen ontmoette ik op de kade een goedhartige man die Berini heette en die gaf mij een dollar om croquetjes te kopen, maar ach... de dollar was vals.”
Berini keek hem strak aan en vertrok geen spier van zijn gezicht.
„Welk een aardige droom. Dus de dollar was vals. Maar hoe kwam u nu in die droom de naam Villa Campanula te weten?”
Crick lachte hem vriendelijk toe.
„Daar werden de croquetjes gemaakt.”
Berini nam zijn eigen pistool van het bureau, trok er het magazijn uit, onderzocht de patronen en schoof de clip weer in het wapen. Hij trok de lade achteruit en liet de loop terugspringen. Een nieuwe patroon schoof klikkend in de kamer. Hij woog het zware, blauwstalen wapen peinzend op de hand. Achter hem werd de vuurgloed van de brandende huizen sterker en sterker.
„Ik ben bijzonder bevreesd, mijn vriend, dat ik een bijzondere hekel heb aan koffiediklezers, horoscopentrekkers, dagdromers en helderzienden. Ik zal u vervoeren naar een plaats waar u, vanaf vannacht tot in lengte van dagen over croquetjes en valse dollars kunt dromen zonder mij daar enige last mee te berokkenen.” „O, wat héérlijk,” zei Darry opgetogen. „En waar is dat?” „Dat is op de plaats waar de croquetjes werkelijk gemaakt worden,” zei Berini, met z'n allerliefste glimlach. Weer klonk gestommel op de trap. Andreas kwam binnen, een tweede, wat kortere man onder de arm steunend.
„Jacobi lag op de tegels van het terras,” legde Andreas uit. „Tarzan is in de tuin en kan niemand vinden. Ik denk dat deze vent de enige is. De auto staat beneden klaar.”
Berini knikte.
„Ga jij met mij mee.” — Hij wierp zijn handlanger een sleutel toe. „Maak hem los van de stoelpoot, maar laat z'n enkels geboeid. Help hem de trap af en achter in de auto. Ga naast hem zitten en als hij één kik geeft sla je hem tot zwijgen.”
„Met groot plezier,” zei Andreas tussen zijn tanden, Crick een wraakzuchtige blik toewerpend. Hij bukte zich en ontsloot het paar handboeien dat Cricks enkels aan de stoelpoot vasthield. „Sta op, jij en kom mee.”
Hij greep Crick met de ene hand van achteren in zijn kraag, porde met de andere een pistool in Cricks ribben en duwde hem zo de deur uit, naar de trap. Darry's enkels waren nog steeds verbonden door een ketting en hij maakte korte, schuifelende passen.
Hij zat drie minuten beneden in de auto te wachten, met Andreas waakzaam naast zich, toen Berini naar buiten kwam. Deze had een nieuwe zaklantaren, lichtte daarmee kort achter in de lange, zwarte, gesloten auto en knikte.
„.Houd een oogje op hem, Andreas. Hij weet te veel.” Hij gleed achter het stuur, startte de krachtige motor en ontstak de koplampen. Het felle licht spoot de tuin door en veegde langs de witte buitenmuur toen de auto het huis om reed. De wagen reed langzaam op het hoge smeedijzeren hek toe en zonder dat iemand er zich mee bemoeide, zwaaiden de dubbele hekken open; blijkbaar bewogen door een onzichtbare electronenstraal. De auto draaide langzaam de straat in, die vol was van opgewonden mensen met zaklantarens en zwaaiende petroleumlampen. De gloed van de brand laaide tegen de fluweelblauwe nachthemel en verbleekte de maan.

* * *
De negerchauffeur had het losgedraaide voorbandventiel goed getaxeerd. Iets meer dan een kilometer hadden zij afgelegd, voortsukkelend op een lege, flappende band, toen zij de gloed van koplampen tegen witgekalkte rotsblokken zagen, even voorbij een volgende bocht in het pad.
„En er is brand in Tripolis ook!” riep Arie uit. „Kijk daar rechts!”
„Wat kan mij nu een brand in Tripolis bommen,” bromde Jan, op zijn horloge kijkend. „Het is nu al bijna twee uur en Joost mag weten in wat voor moeilijkheden Crick Darry op zijn eentje terecht is gekomen.”
De chauffeur had al lang geleden de koplichten van hun auto uitgeschakeld om hun nadering niet te verraden. „Stop hier,” beval Bob. „Anders horen ze in de stille nacht onze motor veel te goed. Chauffeur... doe je met ons mee of niet?”
De neger liet zijn Horch de weinige vaart die deze had uitlopen en stopte scherp rechts van de weg. Hij zette het contact af en dacht na.
„Zestig dollar.”
„Grappige snaak,” zei Jan tegen Arie. „Hij slaat telkens met een tientje op.”
„Accoord,” zei Bob.
„Contant,” zei de chauffeur en zijn witte tanden blonken in het maanlicht toen hij zich naar hen omkeerde. Hij hield zijn handpalm op. „Contant. En ik krijg nog vijftig van het losgedraaid ventiel.”
De jongens keken elkaar aan.
„Geef hem honderd,” lachte Bob. „En hij knapt het klusje helemaal alleen op.”
Jan boog zich opzij en haalde de portefeuille van Masters uit diens binnenzak. Daaruit nam hij éénhonderd en tien dollar.
„Zouden dat ook valse zijn?” vroeg Arie.
Bob keek de negerchauffeur belangstellend aan, terwijl die het pakje dollars zorgvuldig opvouwde.
„Zeg — hoe kom jij zo handig? Leer je dat als taxichauffeur in Tripolis?”
De chauffeur keek hem even van opzij aan en lachte kort:
„Ik was drie jaar bij de paratroopers in het Amerikaanse Leger. Voor honderd dollar” — zijn grote duim wees minachtend naar voren - „knap ik dat zaakje daar alléén op.”
„Da's een belediging voor ons,” zei Arie.
Bob mompelde iets en zei toen nogal scherp:
„Het was anders nogal stom van je om Bordoni te laten lopen. Ik had tenminste zoveel gezond verstand gehad om hem vast te binden.”
„Dan had ik niet zoveel verdiend,” zei de chauffeur en stapte uit. „Wie gaat er met mij mee rechtsom? De andere twee linksom. Weg afsnijden en als ze komen aanrijden banden kapot schieten.”
Tegen dat plan had niemand iets in te brengen. Bob zou met de neger rechtsom een bocht maken door de rotsblokken en Jan ging met Arie linksom. Masters' pols klopte wat steviger, maar hij was nog steeds niet bijgekomen.
„Honderd meter voorbij hun auto in hinderlaag,” zei Bob en Arie knikte begrijpend.
Oriëntatie was doodgemakkelijk omdat de Bordoni-troep de koplampen van de auto liet branden. Arie en Jan beschreven een flauwe boog om het licht van die koplampen heen en telden ruwweg honderd meter uit langs de witgekopte rotsklompen die de weg markeerden. Uit de richting van de Bordoni-auto hoorden zij het geluid van metaal op metaal.
„Wiel aan het verwisselen,” zei Jan zacht.
Arie knikte en liet een zacht, sissend gefluit horen. Even later werd het van schuins rechts beantwoord. Bob en de chauffeur lagen enkele meters verder tussen twee stevige rotsblokken. Er was weinig meer te doen. Arie had een zware revolver en Bob bezat een automatisch pistool. Drie minuten na hun aankomst op die plek hoorden zij de doffe ploffen van dichtslaande portieren en dan het starten van een motor.
„Nog vijftien seconden,” zei Arie spottend... „nog dertien... nog elf...”
De auto trok op in grote haast en stoof op hen af met zwiepende lichtbundels. Arie legde de zware cylinderrevolver tegen een keep in de rots om haar te stabiliseren, kromde zijn vinger om de trekker tot de haan op vallen stond en wachtte af... Daar kwam de auto aanstuiven. De afstand was ongeveer tien meter. Op de fractie van een seconde dat de bumper in Arie’s gezichtskring verscheen, haalde hij de trekker over, erop vertrouwend dat in de tijd die de kogel nodig had om die tien meter af te leggen, de voorband precies in het mikpunt zou zijn geschoven... „BENGS!... BENGS! BENGS!... Péng — péng — pang.” — Dat waren de snelle knallen van het automatisch pistool van de overkant. „Waar loste je die laatste schoten op?” vroeg Jan gehaast.
„Op de benzinetank, sok!” beet Arie terug. „Op goed geluk.”
„Geraakt!” krijste Bob van de overkant. „Zie zijn koplichten eens zwaaien!”
„Dat is prijs op een voorband!” zei Jan tegen Arie. Anders slingerden ze niet zo. Kom mee!”
Zij draafden tussen rotsblokken door, dankbaar voor het maanlicht en dankbaar voor de suffigheid van hun tegenstanders die nog steeds de koplampen van hun auto lieten branden. De auto reed nog steeds langzaam voort, als wisten de inzittenden niet goed, wat te doen. Van de overzijde van de weg knalden plotseling twee schoten, kort op elkaar. Een gerinkel van glas ergens voor hen uit volgde, en een schreeuw van pijn. „Die leperd van een chauffeur!” zei Jan. „Hij is op een rotsblok geklommen en joeg twee kogels dwars door de achterruit. Nu hebben ze er eindelijk tabak van.” De auto stond stil, maar zij konden de motor nog horen lopen. Ook de koplampen brandden nog.
„In die auto blijven zitten maakt hen een pracht van een schietschijf voor ons,” zei Arie. „Dat zullen ze langzamerhand óók wel snappen. Die lichten laten ze natuurlijk branden om zich ons aan de voorkant van het lijf te houden.”
„Dit wordt onze oude omsingelingstactiek,” zei Jan. „Wij hebben de troeven in handen. Even Bob een seintje geven.” — Hij floot eenmaal schel en lang en van ergens, ver vooruit, kwam hetzelfde signaal terug.
„Sodepier!” — Jan bromde verbaasd. „Bob zit al helemaal vér voor hen uit. Die heeft natuurlijk de neger zijn pistool gegeven en is zelf vooruit gerend.” — Hij floot een merkwaardig signaal van korte en lange stoten dat op Morse geleek, maar geen Morse was. Het signaal kwam precies zo terug.
„Gesnapt,” bromde Arie goedkeurend. „Ik ga vooruit en hou jij het fort hier maar.”
De tactiek die de jongens toepasten hadden ze vele malen eerder beproefd, met schitterend succes. Onder andere ook die historische keer toen zij in een KLM vliegtuig een noodlanding hadden moeten maken in de Kalahari-woestijn, bij welke gelegenheid zij twee dagen en nachten te vechten hadden tegen een troep bandieten. Het principe is dit: zorg dat je het eerst op een dominerende positie zit en blijf er zitten zonder je te verroeren. Zorg, dat je je geduld niet verliest. Vroeger of later laat de tegenpartij zich wel zien... en dan is hij de klos. Dit vlakke terrein, half verlicht door de maan, met aan alle zijden rotsblokken, was het ideale terrein voor deze tactiek. De jongens hadden de auto met bandieten aan vier zijden ingesloten. Zij hoefden weinig anders te doen dan stilzitten, verstopt blijven en wachten... De bandieten moesten tussen hen door kruipen... moesten zich dan blootgeven en konden gemakkelijk onverwacht worden besprongen.
Jan Prins koos positie tussen twee manshoge steenklompen, waar hij in diepe maanschaduw lag en toch naar links en rechts vrij uitzicht had. Rechts zag hij de weg achter de auto en voor zich uit had hij ongeveer vijftig meter uitzicht tot waar hij wist dat Arie ergens lag. Jan had geen pistool, maar Arie wel en dat was voldoende. Dat soort spel hadden de jongens méér gespeeld en hun techniek was geperfectionneerd door ervaring in Zuidzee- en vele andere avonturen.
Jan rekende uit hoe sterk de tegenstander was. Bordoni, Williams en Baker, plus de drie nieuwe bandieten. Deze drie nieuwe hadden geen schoenen en geen pistolen gehad. Schoenen hadden ze nog steeds niet, waar waarschijnlijk hadden ze het wapen van Masters erbij. Eén van hen was zo goed als zeker gewond door het vuur van de chauffeur. Dat was vijf man en ongeveer vier vuurwapens. Niet slecht.
„Péng!” Rechts knalde een schot. Daarna stilte. Tien seconden later kwam een verre fluittoon, in de code die de jongens hadden uitgewerkt.
„Eén vijand uitgeschakeld,” vertolkte Jan. Die fluittoon betekende tevens, dat het Bob weinig schelen kon of de boeven wisten wáár hij zat. Dat betekende, dat hij expres daar zat om ze naar zich toe te lokken, of dat hij van plan was direct daarna van positie te veranderen. Jan loerde snel naar rechts. De weg was en bleef verlaten. Naar links. Waarachtig! De idioten schenen te denken dat ze aan het kuieren waren op de Boulevard van Scheveningen! Dwars over de streep open rotsvlakte tussen hem en Arie kwamen, weliswaar gebukt en langzaam, maar toch even duidelijk zichtbaar als vliegen op een vel wit papier, twee bandieten aanlopen. Zij loerden links en rechts en een van hen hield zijn wapen schietgereed. Jan grinnikte. Arie zou hen zonder twijfel al onder schot hebben. Nog vier tellen.... nog drie... nog twee.... nu waren zij prachtig midden in het open veld.
„Handen omhoog!” riep Jan luid. „Vlug wat!”
Beide boeven ploften in het zand neer en tuurden in de richting waar Jan lag. Maar Jan hield zich machtig goed gedekt achter zijn rotsblok en liet niets zien waarop geknald kon worden. Loerend door een scheurtje in een rotsblok zag hij Arie naar voren schuiven.
„Sta op en handen omhoog!” riep Arie achter hen. „En snel!”
Beide bandieten, met iemand vóór en iemand achter, lagen verstijfd van schrik. Arie brandde los. De zware loden kogel van zijn revolver sloeg een wolk stof tussen hen op en huilde weg door de lucht.
„Sta op en handen omhoog!”
Beide kerels sprongen op, met hun handen in de lucht. Nog steeds zagen zij geen vijand.
„Loop recht vooruit! Gooi je pistool hierheen!”
Het pistool viel kletterend in Arie's nabijheid neer. Maar de dikkerd was veel te slim om het meteen op te halen. „Halt en blijf staan!”
Beide boeven bleven staan, op de door Arie aangewezen plaats, twintig meter van het dichtstbijzijnde rotsblok af. Nu kwam het probleem. Stel nu dat bijvoorbeeld Bordoni ergens lag te loeren... schietgereed. Hij wist nu ongeveer waar Arie lag, want hij kon de vuurstraal van diens revolver hebben gezien. Als Arie nu naar voren schoof om het buitgemaakte pistool op te rapen, was hij de sigaar. En evenmin kon hij opstaan om de twee gevangenen weg te voeren. Maar Jan Prins was een ander geval.
Arie floot even, haalde zijn arm achteruit en gooide zijn eigen cylinderrevolver draaiend over de kale rotsvlakte heen naar de rotsblokken waar Jan verscholen lag. Het was goed gemikt. Het wapen slierde een eind over de rots door en kwam even voorbij Jans plaats tot stilstand. Jan schoof achteruit, pikte het wapen op, dook achter een tweede rotsblok, achter een derde en kwam plotseling, gebukt en goed gedekt, vlak bij de twee nog steeds stilstaande gevangenen te voorschijn.
„Kom maar mee, heren. En geen grapjes alsjeblief.” Beide onthutste boeven, die het idee kregen dat hun tegenstanders, deze schooljongens die zij ongevaarlijk waanden, alomtegenwoordig waren, wandelden braaf de woestijn in; Jan goed gebukt en hen terdege in de gaten houdend, achter hen aan. Hij bracht hen een paar honderd meter verderop, zette hen boven op een rotsblok, duidelijk zichtbaar en waarschuwde:
„Blijf daar zitten en verroer je niet als je leven je lief is. Want ik bezweer je: ik schiet je kop er hetzelfde ogenblik nog af. Mijn geduld is nu op.”
Achter hem klonk weer één enkel, droog schot. Dan een rauw gebrul:
„Handen omhoog!”
Een langgerekte fluit.
„Bob,” zei Jan. „Het gevecht is over, geloof ik. Kan dat?” — Hij telde snel af. Een boef in de auto gewond. Een tweede buiten gevecht gesteld aan Bobs kant. Twee anderen waren hier gevangen genomen. Dus waren er nog twee over die vermoedelijk tussen Bob en de neger door hadden willen sluipen... en ook in de val zaten. Bobs stem klonk helder door de nacht.
„Okay jongens... we hebben ze!”
„Goed werk,” knorde Jan. „Kom maar mee heren, het spel is uit.”
Zijn twee schoenloze gevangenen sloften mismoedig terug naar hun lege auto. Arie zat grinnikend op een rotsblok, lurkte uit een flesje Cola en bekeek zijn buitgemaakt pistool.

XX

DARRY WORDT DESKUNDIG OPGESLOTEN

Langzaam schoot de lange, gesloten, zwarte auto waarin Crick Darry werd weggevoerd door het duistere stadskwartier van Tripolis. Crick was niet bijzonder somber. Hij was al eens eerder in situaties geweest waarin hij oprecht meende, de dood in het bleke aangezicht te staren en door scherp opletten en de juiste kans gebruiken, of door handig kletsen, was hij elke keer weer de dans ontsprongen. Het enige wat hem ernstige zorgen berokkende was het feit dat zijn enkels door een stevig stel stalen boeien aan elkaar waren bevestigd. Darry was intiem bekend met elk soort van hand- en voetboeien en wist, hoe sterk deze dingen waren.
Berini had de koplampen van de wagen plus twee zoeklichten aan. Zijn duim duwde constant op de claxon. Andreas, zwijgend naast Darry zittend, hield de loop van zijn wapen op Cricks lichaam gericht. Als zijn voeten niet geboeid waren geweest, had Darry het aangedurfd, hem met een snelle greep te overmeesteren,... bovendien had Darry een vage hoop, heel wat aan de weet te komen als hij zich zoet hield en de kat uit de boom keek. Zij passeerden van vrij nabij de straten van de Arabierenwijk waar de branden woedden. Eenmaal moesten zij een omweg maken voor een paar brandslangen die dwars door een straat lagen. Schijnwerpers van de Engelse en Tripolitaanse brandweren veegden langs
de hemel... Een zijstraat in en weer een hoek om... en zij waren in een stadsdeel waarin alle lichten normaal brandden, en waarin het verkeer zich ongehinderd voortspoedde. Met veertig mijl vaart suisden zij een vrij brede boulevard af die bijna ongemerkt overging in een open weg, naar het Zuiden leidend. Het was niet de weg naar Civita, die Crick enkele uren tevoren met zijn Mercedes was op- en afgereden. A1 spoedig werd het terrein wat heuvelachtig en af en toe zag hij de ruïne van wat eens een huis of een bunker was geweest op een heuveltop scherp tegen de sterrenhemel afsteken. Dit was het terrein rond Tripolis, waarom de Engelsen en de Duitsers zo fel en zo vaak hadden gestreden, met wisselend succes. Berini minderde plotseling vaart en sloeg een flauw afgetekend pad in, dat links tussen de heuvels leidde. Het pad kronkelde enkele honderden meters tussen bosjes en hellingen door, beschreef dan een halve cirkel om een vrij steile heuvel heen die iets hoger was dan de rest en eindigde voor de dubbele stalen deuren van een bunker. De deuren waren felrood gelakt en erop prijkte een opschrift:

ANGLO-ITALIAANSE FILMONDERNEMING d'Imago N.V.

Het felle licht der autolampen schitterde in de rode lak. Berini stapte uit, en trok een bos sleutels uit zijn zak. „Ha — we gaan een film maken,” zei Crick. „Gezellig.” „Kop dicht,” snauwde de man naast hem.
„Laat hem maar een beetje kletsen,” suste Berini. „Hij zegt wel genoeglijke dingen.”
De bunkerdeuren hadden twee sloten: een boven en een beneden. Berini draaide hen open, trok de zware pantserdeuren naar buiten, schoof weer achter het stuur en reed de zwarte auto naar binnen, in een betonnen garage die slechts één smal deurtje had dat verder naar binnen leidde. Darry kende deze bunkers. De garage, die soms
was ingebouwd, lag altijd aan de achterzijde en soms was die helemaal niet met de rest van de bunker verbonden en soms wel, maar dan door een lange, smalle betongang met pantserdeuren.
„Buitendeuren dicht,” beval Berini.
Andreas stapte uit en trok de buitendeuren dicht. Hij lette niet zo scherp meer op Darry, nu zij eenmaal veilig binnen deze bunker waren. De motor van de auto stond nu af en de stilte binnen de koele betonwanden was zwaar en onheilspellend. Berini zocht weer naar zijn sleutelbos, draaide twee schakelaars in de wand om en opende de smalle deur die in de betongang leidde. „Kom maar mee, Clark Gable.”
Crick schuifelde met zijn geboeide enkels achter hem aan, de electrisch verlichte, koele gang in, die schuin omhoog leidde tot aan een tweede deur. Ook deze werd geopend. Andreas, vlak achter Darry lopend, lette goed op dat zijn gevangene steeds minstens vijf meter achter Berini bleef. Crick lette terdege op deze dingen. Het bewees hem de graad van ervaring en waakzaamheid van zijn bewaker. Na de tweede deur maakte de gang een hoek van negentig graden naar rechts; daarna begon zij te dalen. Weer een deur; ditmaal met twee schietgaten ernaast. Deze gaf toegang tot een vierkante, hoge ruimte waarop naar zes zijden deuren uitkwamen. Alles was van beton en staal en keurig onderhouden. Op een deur links stond:

PROJECTIERUIMTE.

Een tweede had als opschrift:

ONTWIKKELRUIMTE.

Niet binnengaan als rode lamp brandt.

„Keurig, keurig,” prees Darry, rondkijkend. „Ontwikkelen jullie hier filmpjes voor de Engelse toeristen?” „Wij doen hier vele dingen,” zei Berini droogjes, „zoals u waarschijnlijk wel vermoedt. Ik wil het u met genoegen mededelen, want de kans dat u deze bunker pratende verlaat is uitermate gering. Wij zijn het enige filmbedrijf in geheel Tripolitanië, dat in staat is, films op te nemen, deskundig te ontwikkelen en af te drukken. Wij beschikken over een complete geluidsopname-installatie en verschillende belangrijke opdrachten voor de nasynchronisatie van films in verschillende talen zijn ons ten deel gevallen.”
Hij stond in het midden van de betonnen hall en stak dit hele verhaal af met duidelijk merkbare trots. Darry keek hem ietwat verbaasd aan. Hij was er volkomen zeker van, dat deze man Berini het hoofd of een der hoofden was van de valsemuntersbende die Europa een jaar lang met kunstig nagemaakte dollarbiljetten had overstroomd. Was het mogelijk dat deze misdadiger werkelijk ook nog hart en ziel had voor dit filmbedrijf in zulk een vreemde uithoek als Tripolitanië?
„Niet gek,” zei Darry, „om een filmbedrijf te gebruiken als dekmantel voor een valsemunterij.”
Berini fronste.
„Het is veeleer andersom gegaan, mijn vriend. Dit filmbedrijf bestond al; compleet met bunker en stalen deuren. Pas een jaar of twee later kwam ik op het denkbeeld hoe ideaal deze plaats was voor het inrichten van een valsemunterswerkplaats. Onder deze bunker ligt namelijk een tweede ziet ge, een tweede bunker, die kleiner is, maar waarvan het bestaan totaal onbekend was tot ik haar min of meer bij toeval ontdekte. En die tweede bunker zult ge van nabij leren kennen.” Hij deed een deur rechts open die tot een nieuwe betongang toegang gaf.
Andreas porde Darry aan.
„Kom op... We gaan een verdieping lager.”
Vijf en twintig meter diep de gang in, op een plaats tussen twee electrische peerlampen in, hield Berini halt. Links in de betonwand was een stalen luik. Zulke luiken had Darry meer gezien: zij gaven toegang tot de ventilatiekokers die voor luchtverversing zorgden. Dit luik was alleen groter dan normaal, maar ook dat was niet vreemd — hij kende die kokers in alle maten en afmetingen. Berini schoof het luik omhoog — het werkte met tegenwichten over katrolletjes, net als 'n schuifraam — bukte zich en stapte de donkere koker in. Darry kreeg een por in de rug en had enige moeite hem te volgen, met zijn geboeide enkels, maar Andreas hielp hem, hoewel onzacht, met enkele fikse duwen. Een lamp flitste aan en Darry zag dat de koker naar rechts een zijgang had van iets minder dan manshoogte. Drie meter verder begon deze koker af te hellen. Berini ging voorop. Crick volgde hem op enkele meters afstand en Andreas sloot de stoet. Zeker zestig meter ver bleef de gang onder een vrij scherpe hoek naar beneden hellen en Crick schatte dat zij ongeveer 25 meter moesten zijn gedaald, beneden de bovenste bunker, toen de vloer weer vlak werd, toegang gevend tot een kleine hall met aan drie zijden deuren. Berini stopte. Ook hier brandde in het plafond een peerlamp.
„Ziehier onze werkplaats, mijn vriend. Ik heb geen lust, veel tijd te verliezen, want ik moet terug naar mijn comfortabele villa.” — Een deur rechts zwaaide naar binnen open en licht flitste aan. — „Hier zijn de cliché- en tekeninrichting, de graveurswerkplaats en de drukkerij. Alles tip-top en eerste klas materiaal, rechtstreeks uit Engeland geimporteerd.” — Hij zag Darry's ogen snel over de goed geoliede, kleine drukpers gaan, en vandaar naar de cliché-inrichting met smetteloze porseleinen baden en vakkundig gelegde electrische draden. „Beter dan de meeste amateurige munterswerkplaatsen in grote steden, nietwaar?” — Zijn stem was even vol van trots als toen hij, boven, over zijn filmbedrijf sprak. Hij verliet de werkplaats en opende de middelste deur. „Hier is mijn administratie.” — Het aanflitsende licht
toonde enkele groen stalen archiefkasten en... een tafel vol speelgoedtreintjes. „Hier werk ik mijn plannen uit,” verklaarde Berini. „Het idee van deze treintjes was ook van mij.” .
Hij stond even peinzend stil, zijn hand over zijn kin wrijvend. „Het is jammer dat ik dit alles in de steek moet laten, maar dat kan niet anders. Het kan niet altijd goed blijven gaan. Ik heb genoeg verdiend. Andreas en ik zullen vannacht nog onze koffers pakken en hem smeren. Niet, Andreas?”
Crick hoorde de man achter zich een diepe zucht slaken. „Ik had het de vorige week al willen doen, baas. Ze zaten ons toen al dicht op de hielen.”
Berini trok ietwat weemoedig de deur van zijn werkkamer dicht.
„Ik dacht dat ik het nog wel redden kon. Dat ze het spoor naar hier nooit zouden vinden... Maar het is nog tijd. Het is nog tijd.”
Andreas zei zenuwachtig:
„Schiet dan op, baas. Wat deze vent weet, weten anderen ook.”
Berini opende de derde deur, die er iets anders uitzag en knipte het licht aan. Dit was een vierkante, betonnen ruimte van ongeveer vier bij vier meter, waarin slechts enkele kisten en twee stalen benzinedrums stonden. Hij ging opzij staan en knikte naar Andreas.
„Naar binnen.”
Darry schuifelde de drempel over, opmerkend dat deze van dik rubber was. Hij merkte tevens op, dat deze deur aan de zijkanten was voorzien van klemschroeven, zoals bij waterdichte compartimenten. Andreas volgde hem. „Laat hij op een kist gaan zitten.”
Darry ging op een withouten kist zitten. Het deksel lag er los op. Andreas bleef twee passen van hem af staan, het pistool op hem gericht.
„Wij zullen u hier moeten achterlaten, vrees ik,” zei Berini, met oprechte spijt in zijn stem. „Als u tekort aan lucht krijgt, kan ik het niet helpen. Deze kamer is luchtdicht zodra de deur gesloten is. Maar ik kan werkelijk het risico niet nemen, U te laten leven.”
„Dat is vervelend,” zei Darry, opmerkend, dat Berini in de deuropening stond, met zijn hand op de zware stalen handle. „Naar één ding alleen ben ik nog nieuwsgierig.” Berini neigde voorkomend met het hoofd.
„En dat is?”
„Ik heb twee dagen lang geprobeerd de code op een van uw kaarten op te lossen. De cijfergroepen worden natuurlijk gebruikt om de letters in een boek aan te duiden?”
Berini boog weer het hoofd:
„Goed geconcludeerd.”
„Zeg mij alleen, wèlk boek. Daar ben ik dodelijk nieuwsgierig naar geweest.”
Berini glimlachte flauwtjes.
„Dat kan ik mij indenken. Had u het boek geweten, dan had u de code zonder meer kunnen oplossen. En dan had u geweten, waar onze Europese contactman zijn nieuwe zending dollarbiljetten in ontvangst moest nemen.”
„Dat dacht ik al,” zei Darry. „En de cijfercode, opgelost, geeft de positie van twee lijnen, op de kaart getrokken, die...”
Berini keek naar Andreas en beiden lachten.
„Hij is erin getrapt,” zei Andreas.
Berini keek op zijn horloge en legde snel, doch minzaam uit:
„Die kaart was slechts misleiding. De code, indien opgelost, gaf een kroegje in de haven van Tripolis, met dag, uur en wachtwoord.”
„Aha,” zei Crick. „Maar wat is het boek nu?”
„Het boek, dat wij voor onze codes gebruiken,” zei Berini, „is liefst elke keer een ander. Maar bij voorkeur gebruik ik daarvoor een der standaard-edities van het Britse Wetboek van Strafrecht!”
„Aha,” zei Crick. „Heel geestig.”
„Baas, we moeten gaan,” waarschuwde Andreas. „Ik ga,” zei Berini, stapte elegant en snel achteruit en trok de stalen deur dicht. Met korte knappen sloegen de sluitschroeven aan de buitenkant op het staal. Andreas was enkele seconden lang als verstijfd, dan sprong hij naar voren en bonsde op de deur.
„Baas!” gilde hij. „Berini!”
Het enige antwoord was het zachte piepen van de sluitschroeven die aan de buitenzijde vaster werden aangedraaid. Darry, die de deur met kennersogen bezag, nam waar hoe de rubberranden van het kozijn, waartegen de stalen deur werd aangeperst, langzaam opbolden naarmate de deur vaster sloot.
„Verrader! Lafbek! Berini!” huilde Andreas, en sloeg op de deur met de kolf van zijn pistool.
„Een beetje kalmaan met die Parabellum of je schiet jezelf door je misdadige bast,” waarschuwde Darry. „En hou nu op met gillen, want je baas bedenkt zich vast niet.”
Andreas keerde zich van de deur af met verwilderde ogen en staarde Crick aan:
„Hij zou mij meenemen.”
„Dat is hij nooit van plan geweest,” zei Crick kalm. „Je was een veel te gevaarlijke getuige voor hem. En maak je niet zo druk alsjeblief, want elke schreeuw die je geeft bekort ons leven met een minuut.”
Nu eerst scheen het besef, dat hij nog op zijn hoogst enkele uren te leven had, tot Andreas door te dringen. „Plat op de grond gaan liggen en langzaam ademen,” zei hij, en ging op de betonvloer zitten. „Is dat niet het beste?”
„Of het het beste is, weet ik niet,” antwoordde Darry filosofisch. „Maar de lucht hier gaat dan het langste mee, als dat is wat je bedoelt. En je kunt mij ook ineens doodschieten, natuurlijk. Dan ben ik ervan af en jij hebt tweemaal zoveel lucht.”
Deze koelbloedigheid in hun wanhopige toestand bracht Andreas tot zwijgen. Hij ging plat op de grond liggen en Darry kreeg kans om na te denken.

XXI

ONTDEKKINGEN IN VILLA CAMPANULA

Het geduld van Arie, Bob en Jan was volkomen op. Zij waren niet van plan nog enig risico te lopen en het eerste wat er gebeurde was het deskundig binden van hun zes gevangenen, hetgeen geschiedde in het licht der koplampen van hun eigen auto. Zij gebruikten broeksriemen, overhemden en repen van de kapot geschoten binnenband. Bordoni, Williams en Baker werden ook de schoenen uitgetrokken en met de veters snoerde de negerchauffeur hun duimen achter hun ruggen aan elkaar. Bob en Jan namen een kruissleutel uit de bandietenauto en gingen terug naar de plaats waar hun eigen Horch in het maanlicht stond te wachten. Toen zij naderden, zagen zij Masters wankelend het achterportier uitkomen en moeizaam naar hen turen.
„Goed volk,” zei Bob. „We hebben de troep te pakken, Masters. Hoe voel je je?”
Masters betastte zijn achterhoofd en gromde. „Barstende hoofdpijn, natuurlijk. Die mep is goed aangekomen. Hoe laat is het?”
Zij keken allen op hun horloges. „Kwart voor twee.” Jan bukte zich, zette de kruissleutel op de wielbouten en begon te zwengelen. Masters keek op hem neer en zei bezorgd:
„Ik zit eigenlijk in mijn knijperd over Darry.”
Jan zwaaide de sleutel rond en de eerste moer viel op de grond. Bob keek naar het Westen, waar een rosse schijn aan de hemel te zien was boven de plaats waar in Tripolis een brand woedde.
„Hoezo?”
„Ik ken die idioot van reputatie. Hij zal nooit wachten tot hij enkele kerels als hulp heeft... hij gaat overal recht op af. En dit is geen bende om zonder handschoenen aan te pakken. Als er iets mis is gelopen, en ze hebben hem te pakken, geef ik geen halve valse dollar voor zijn leven.” Bob zei:
„Het enige wat we doen kunnen, is zo snel mogelijk deze band verwisselen en naar die villa Campanula ronken.” De negerchauffeur en Arie kwamen de weg op, pistolen in de hand, de zes gevangenen voor zich uit drijvend. De stemming van de heren was niet al te best. Zij sloften neerslachtig op hun sokken door het stof en hadden blijkbaar alle lust in verdere stunts verloren, met uitzondering van Bordoni, die naar links en rechts uit zijn ooghoeken loerde, als wachtte hij op een kans om een of ander foefje uit te halen.
„Wat moeten we met deze troep?” wilde Arie weten. „Hier achter laten?”
„Om de biboloboris niet!” viel Masters uit. „Die suffigheid is één keer uitgehaald, met rampzalige gevolgen. We...
Het verwijderde geronk van een automotor deed hen allen het hoofd omkeren. De auto was vrij dichtbij en naderde uit het Oosten, op weg naar Tripolis.
„Met die troep van de weg af!” beval Masters.
Arie en de chauffeur dreven hun kudde gevangenen opzij, tussen de rotsblokken. De auto naderde snel, met zwaar geronk.
„Het lijkt wel een vrachtwagen,” zei Jan, de laatste bout van het kapotte wiel losdraaiend, en opzij kijkend. „Pistolen even weg, jongens.”
De auto kwam een bocht in de vlakke weg om, en het volle, felle hoofdlicht viel op hen. De naderende wagen schakelde plotseling een krachtig zoeklicht in en minderde gas. Het zware geronk werd een donker gebrom... dan stopte de wagen naast hen. Het was een khakikleurige commando-car van het Engelse Leger, met een mitrailleur opzij gemonteerd. Niemand stapte uit, maar een stem riep in het Engels en vlak daarop in het Italiaans:
„Wat doen jullie daar?”
„Die komen als door de hemel gezonden,” mompelde Masters, en riep: „Is dat patrouille of privé-rit?” Er was een kort moment stilte. Dan antwoordde de stem uit de commandowagen.
„Gaat je dat iets aan? Ik vroeg JOU wat.”
„Ik heb een speciale pas,” zei Masters. „Die wilde ik je even laten zien.”
„Okay. Kom bij dit portier. Maar houd je handen zo dat ik ze zien kan. En achter die auto uit, die andere twee daar.”
Bob en Jan gingen in het volle licht staan, met de handen los langs het lichaam hangend. Masters stapte naar de commando-wagen toe, schoof langzaam een hand in zijn binnenzak, zonder onverwachte bewegingen en trok zijn portefeuille te voorschijn. Toen hij die eenmaal had, werd hij vlotter in zijn bewegingen. Bob en Jan zagen, dat hij zijn pink schoof in een losse hoek van het stiksel, en de achterzijde van de slappe portefeuille openritste, waarna hij er een velletje getypt papier uithaalde dat hij overreikte.
„F.B.I, samenwerkend met Intelligence. Contactman is Major Graham Rome.”
Het papier werd binnen in de auto even gelezen, en scheen een machtige indruk te maken. Het portier zwaaide open en een Engelse luitenant van de militaire politie stapte uit.
„Kunnen wij iets doen?”
„Dat haalt je de razende koekoek,” zei Masters. „ARIE! Kom eens hier met het circus!”
Er klonk een commando en door de maanverlichte ruimte tussen twee witgekopte rotsblokken dreven Arie en de negerchauffeur hun zes gevangenen naar voren. „Dat zijn de eerste zes van de bende,” verklaarde Masters. „Doe me een lol, neem ze over en sluit ze secuur op. Die dikke daar met zijn kale bruine kop is de gevaarlijkste van het stel Zijn naam is Bordoni. Houd die extra goed in de gaten. Rijd ze naar Tripolis en alarmeer een commando, wil je? Ik zou je vrij snel nodig kunnen hebben voor een raid.”
De luitenant knikte.
„Binnen een kwartier ter beschikking.”
Hij greep in de wagen, haalde er een draagbaar radiootje uit en zette een schakelaar om:
„Hallo ...PC 16 roept HQ... Hallo HQ... dit is PC 16... Hallo HQ... Hallo HQ... Over.”
Met een klik en een kletter kwam HQ binnen. „Hallo PC 16... HQ hier... What's up?”
„Beman twee staff cars en hou ze klaar. Bren-gun meenemen.”
Masters kreeg een telefoonnummer dat hij op kon bellen als hij assistentie nodig had. De zes gevangenen werden in de commandowagen geduwd en met een grom en een schok stoof de zware auto weg. Jan draaide de laatste moer van het reservewiel vast.
„En nu als een straaljager naar Tripolis!” zei Masters. „Stap in, roodharig jong ondier.”
Arie stapte in, stootte zijn hoofd tegen de bovenrand van de achtergrond en plofte brommend in de achterzitting toen de chauffeur wegreed.
„Twintig voor drie,” constateerde Jan. „Ik ben benieuwd wat villa Campanula ons brengt.”

* * *

Het lichtloze stadskwartier van Tripolis was rustig geworden. De branden breidden zich niet verder uit en de lage huisjes in de Arabierenwijk waren nog slechts smeulende puinhopen die een overijverige brandweer nu tot pulp spoot. De meeste mensen waren naar bed gegaan, in de overtuiging dat de volgende ochtend de stroomlevering wel weer in orde zou zijn. Die zou de eerste vier dagen nog niet weer in orde zijn, maar dat wisten de vredig slapende lieden gelukkig niet. Zij reden langzaam de duistere Via Primavera af, zoekend naar nummer 82 en het was Arie die de Mercedes ontdekte.
„Daar staat Cricks Mercedes!... De wagen die wij huurden voor die stunt op de kade!”
De neger remde en zij bekeken de lege auto. Er was niets bijzonders in of aan te zien. De wagen was daar geparkeerd en zo blijven staan.
Zij schenen met een zaklantaarn op de achterbank, voorin en aan de buitenkanten.
„De reservewielen zijn eraf!” riep Arie.
„Gestolen,” zei de negerchauffeur. „Als de straatverlichting uitvalt en je haalt je auto niet meteen weg, stelen ze alles wat los en vast is.”
Masters was ongeduldig en onrustig.
„Dit is geen best teken, jongens. Villa Campanula is even verderop aan de linkerkant. Darry heeft zijn wagen hier geparkeerd en is, net als ik dacht, zelf erop af gegaan.” „En hij is nog niet terug...” vulde Jan aan.
„Wacht hier,” beval Masters de chauffeur. „Kom mee, jongens.”
De enige verlichting van de Via Primavera waren de sterren en Masters' zaklantaarn, en in dat vage licht doemde de witte muur op waarover Darry eerder die nacht de tuin had betreden. Zij inspecteerden de zware hekken, liepen om de muur heen en hielden een korte krijgsraad.
„Over het hek klimmen,” was Masters' order. „Arie en ik gaan dan linksom en jullie rechtsom. We moeten dat huis binnen.”
Het overklimmen van het smeedijzeren hek was natuurlijk een koud kunstje. Zij ploften aan de binnenkant neer op grof grint van een oprijlaan, schoten twee aan twee door het donker naar links en rechts weg tot zij op gras liepen en begonnen hun halve bogen om het huis te beschrijven. Jan en Bob, die links waren gegaan, hielden de ramen van de witte villa goed in de gaten en tegelijkertijd zagen zij de vage lichtschijn op de begane grond. Bob greep Jans arm.
„Daar is iemand binnen.”
Zij hurkten neer tussen twee heesters en keken naar de van blinden voorziene ramen in het midden van de zijmuur. De blinden sloten niet geheel, en door de kieren scheen een merkwaardig, blauwgroen licht dat veranderde van sterkte en kleur.
„Zendlamp van een radiozender?” fluisterde Bob. Jan schudde het hoofd:
„Kan niet. Die geeft altijd evenveel licht. En niet zo fel.” Gebukt, maar vlug schoten zij door het maanlicht voorwaarts naar het huis. Was de stroom niet uitgeschakeld geweest, dank zij Darry's manipulaties enkele uren tevoren, dan hadden zij tweemaal een alarminstallatie in werking gebracht, maar dat alles werkte nu niet. Zij bereikten ongehinderd de zijmuur, gingen ieder naar een geblindeerd raam en loerden door de kieren. Enkele tellen kijken was voldoende. Bob verliet het eerst zijn raam en klopte Jan op de schouder. Jan nam zijn oog van de kijkkier weg en wendde het hoofd om. Bob fluisterde in zijn oor:
„Snap jij dáár iets van?”
„Zou er iemand aan het inbreken zijn?”
„Ze smijten anders met gereedschap zonder op lawaai te letten.”
„Dat heb ik ook opgemerkt. Dus ze doen het met medeweten van de bewoners...”
„...of ze weten dat er niemand thuis is.”
„Kom mee naar Masters.”
Een heel zacht, sissend gefluit achter het huis bracht spoedig antwoord. Masters en Arie hadden hun ronde langs de andere zijde van het huis al volbracht en zaten onder een groep rozestruiken te wachten. Jan baande zich snel een weg naar hen toe en schramde zijn handen geducht aan de doorns.
„Grote goedheid!” tierde hij zacht. „Kun je niet ergens anders gaan zitten dan in de rozestruiken?”
„We voelen ons safe hier,” grinnikte Arie. „Net als achter een prikkeldraadversperring.”
Maar Masters was niet in de stemming voor grapjes. „Heb je wat ontdekt?”
Bob, die aan kwam kruipen, rapporteerde:
„Boven nergens licht. Alles rustig. Maar er is een grote kamer gelijkvloers. Met blinden voor de ramen, maar je kunt door de kieren kijken. Twee kerels zijn bezig met een acetyleen-snijbrander een grote brandkast open te snijden.”
Er viel een veelzeggende stilte. Masters krabde zijn kin, en daar hij ongeschoren was, was het gerasp duidelijk te horen.
„Inbraak?”
„Vast niet, want ze smijten met gereedschap dat het door het hele huis heen rammelt.”
„En maar twee man?”
„Ik heb er niet meer gezien.”
„We gaan naar binnen,” besliste Masters. „Ik heb dat soort gevallen meer meegemaakt. Als een bende uiteenvalt en een deel van de troep probeert hem tijdig te smeren, gaan ze jatten wat er te jatten valt.”
„Hoe gaan we naar binnen? Zijn er ramen open?” Jan zei:
„Alleen aan onze kant, geloof ik. Op de eerste etage.” Masters knikte:
„Allright. Jan — jij en Arie gaan bij de blinden staan kijken. Bob en ik gaan door het bovenraam. Blijf kijken, tot je aan die kerels bij de brandkast ziet, dat er iets gebeurt. Ik zal hard schreeuwen, dan hoor je me wel. Zo gauw dat gebeurt, sla je met de kolven van je pistolen op de blinden, om te laten zien, dat ze ook van achteren onder schot zijn. Gesnapt?”
„Perfect.”
„Let's go.”
Het kostte Masters en Bob weinig moeite, via de kamperfoelie en een regenpijp op het terras van de eerste étage te komen, en vandaar door de nog steeds openstaande Franse vensters, in de kamer waarin — hoewel zij dat niet konden weten — niet lang tevoren Darry met ammoniakgas buiten gevecht was gesteld. Het enige wat Masters opmerkte was een zwakke geur van ammoniak. Hij scheen met zijn lantaren in het rond, en zag niets dan een grote werkkamer.
„Vreemd,” zei hij binnensmonds. „Ammoniakgas...” — Zijn lantaren onthulde een verwarring van papieren op het fraai Perzisch kleed; kennelijk uit bureauladen gehaald en haastig uitgezocht.
„Nét wat ik dacht!” zei Masters. „Ze zijn hem aan het smeren. We hebben geen tijd te verliezen!”
Hij richtte brutaalweg de straal van zijn zaklantaren op de nog open staande gangdeur, liep snel maar geluidloos, met Bob achter zich, naar de trap, en begon die af te dalen, vlak langs de muur lopend. Hij beduidde Bob, hetzelfde te doen, maar dat was niet nodig. Bob wist zelf dat de enige manier om een trap op of af te lopen met de minste kans op verradend gekraak, bestaat in vlak langs de zijkanten klimmen, omdat de planken daar het stevigst ondersteund zijn. Hun verdere weg door de donkere benedengang was gemakkelijk: zij hoefden slechts af te gaan op een fel, blauw licht dat door de glazen bovenruitjes van een deur voor in het huis viel. Voor die deur halt houdend en luisterend vernamen zij een sissend gesnor. Zij keken elkaar aan en
knikten. Onmiskenbaar het geluid van een zuurstofacetyleensnijbrander. Masters legde een hand op de deurknop, drukte door en smeet de deur open. „Handen omhoog!” riep hij, naar voren stappend om Bob de kans te geven, achter hem langs naar binnen te glippen en ergens verderop in het vertrek stelling te nemen. Een donderend gebons klonk op de blinden van twee der vensters. Jan en Arie waren in actie gekomen. „En buiten staat nog een bezetting. Handen omhoog, heren!”
De twee mannen, die voor de grote groengeverfde, maar nu hier en daar zwart geblakerde brandkast hadden gezeten, stonden met stijve knieën op en hieven drie armen omhoog. De vierde arm ging maar half omhoog, want die hield de nog steeds snorrende snijbrander met de fel-blauwe steekvlam aan het einde ervan, vast. „Draai die brander uit.”
De man die de snijbrander uitdeed was een onbekende voor Masters en Arie, klein en tenger, met snelle, heen en weer schietende oogjes, een smalle spitse neus en zwart glimmend haar, dat beslist glad op zijn hoofd geplakt had gezeten, maar door het ingespannen werken in slierten was losgegaan, die als glimmende palingvellen over zijn voorhoofd hingen. Arie kende de ander vrij goed: het was de man met het paardengezicht die samen met Bordoni van de „Savoia Queen” was gekomen, en die van Bordoni, in het Arabisch koffiehuis, de order had gekregen, naar Villa Campanula te gaan. „Bob, maak de ramen los,” beval Masters kort. „En als de jongens binnen zijn weer de blinden dicht.” Bob draaide de ramen los en stiet de blinden naar buiten open. Jan en Arie stapten naar binnen en namen plaats achter de beide geheimzinnige inbrekers. „Jan — uitkijk in de gang,” beval Masters. „Al wat nadert en niet bekend is, meteen schieten.” — Zijn stem klonk kort en snauwerig. Jan ging de gang in. Bob had de blinden weer dichtgetrokken en de ramen gesloten. Masters ging afgebeten verder:
„Mijn naam is Masters. Ik ben agent van de Amerikaanse FBI en speciaal belast met het opsporen van een bende die sinds lange tijd valse dollarbiljetten drukt en die in Europa verspreidt. Jij daar, vriend” — hij wees op de man met het paardengezicht, „waar is Crick Darry?” Harris stond onbeweeglijk met de handen in de lucht. Zijn gezicht was bleek.
„Darry?...” herhaalde hij toonloos. Dan barstte hij ineens uit: „Ik heb met die dollargeschiedenis niks te maken. Niks, helemaal niks. Mijn maat en ik werden in dienst genomen in Napels. Door een meneer Bordoni die een papier most hebbe dat iemand anders had. Een gewoon klussie...”
„Wie zijn jouw zogenaamde maats?”
„Williams en Baker.”
Masters keek snel naar Arie en Bob. Zij knikten beiden. Masters zwaaide zijn pistool iets zijwaarts tot het op de maag wees van de kleine man met de snijbrander. „Wie ben jij?”
„Jacobi.” — De kleine man zette zijn voeten zenuwachtig heen en weer en sprak op een klaaglijke, bijna huilende toon.
„Wat doe je hier? Hoor jij soms ook niet bij de bende?” De kleine man slikte zenuwachtig tweemaal.
„Ik eh...”
Masters volgende vraag kwam als een pistoolschot en zijn wapen schoot tien centimeter vooruit:

„WAAR IS DARRY?”

„Daar heb ik niets mee te maken, meneer, geloof me. Niets. Ik ben hier de villa niet uit geweest...... Berini heeft hem meegenomen...”
„Waarheen?” — Masters schreeuwde dat de ramen rinkelden. „Hoe lang geleden?”
Jacobi aarzelde even met antwoorden. Masters deed twee katachtige passen naar voren en zei tussen zijn tanden door:
„Vriend — ik waarschuw je....... als er nu nog een kans is om Darry's leven te redden en die kans gaat door jouw toedoen verloren, dan zal het je slecht vergaan, dáár kun je op rekenen. Waar is Darry?”
„Berini heeft hem meegenomen naar de bunker. Heus, meneer. Ik had er niks mee te maken. Ik moest hier blijven.”
„Waar is die bunker?”
„...Dat... dat is niet uit te leggen. Het is een van die ouwe Duitse betonbunkers.”
„Weet je waar die staat?”
„Jawel, maar...”
Masters maakte een kort, bevelend gebaar met het hoofd.
„Mars. Onmiddellijk mee en ons de weg wijzen. Bob! Arie! Bind die andere vent vast!”
Bob hield Harris onder schot en Arie bond hem, met groot genoegen, met gordijnkoorden. Masters ging naar een telefoon op een tafeltje in de hoek en belde het nummer dat de luitenant van de Engelse MP's hem had gegeven.
„Met Masters, van de FBI. Staan die twee staff cars klaar?... Onverwijld naar villa Campanula, Via Primavera 82... Okay.”
Hij smakte de hoorn neer met een onheilspellend licht in zijn grijze ogen. Er was nu weinig vriendelijks of gezelligs meer aan Masters, die zij in de laatste dagen toch zo goed hadden leren kennen. Hij blafte zijn orders: „Bob gaat met ons mee in de auto's. Arie en Jan blijven hier en bewaken het huis en die boef daar.”
Arie keek Jan aan en Jan Arie. Ze voelden er bitter weinig voor om nu, op het meest spannende ogenblik, nu Masters en Bob met de Engelse militaire politie achter Darry aangingen, achter te moeten blijven met zulk een zoet en vervelend klusje als het bewaken van Harris, maar ze voelden er geen van tweeën veel voor, Masters nu aan zijn hoofd te zeuren.
„Bob!” zei Masters kort. „We gaan. Leg je handen in de nek, Jacobi.”
De kleine Italiaan legde de handen in zijn nek en wandelde de deur uit, die door Bob werd open gehouden. Masters volgde hem de gang in. Bob keek nog even om, voor hij hem volgde:
„Zul je goed op het huis passen en niet met lucifers spelen?”
Arie en Jan barstten bijna van woede. Arie nam een pressepapier van een tafel en smeet het Bob naar zijn hoofd. Bob dook en sloot de deur met een smak. Jan riep hem na:
„Zul je zoet zijn onderweg, en geen lastige vragen stellen?”
Toen hoorden zij een verwijderd gehuil van sirenes, dat snel nader kwam.
„De MP's,” zei Arie, en ging somber in een hoek zitten. „Als het niet om Darry zijn hachje ging, wou ik dat ze achttien lekke banden kregen,” bromde Jan en keek Harris wraakzuchtig aan. De sirenes huilden hun lied uit in de Via Primavera, voor het huis. Dertig seconden later, met Masters, Bob en Jacobi bij zich, klom het gehuil weer in toon en reden de wagens weg. En toen begon Harris:
„Jullie motte zeker de baas van het spel hebbe, hè? Berini?”
„Ja, wat dacht je?” snauwde Arie terug. „Dat we die een gratis vliegreisje naar Hawaii cadeau deden?”
„Dan mag je wel opschiete,” zei Harris, „want hij smeert 'm met een motorboot.”

XXII

EEN FLESJE COLA

Zodra de beide staff cars buiten Tripolis zelf waren, hielden hun sirenes op met huilen en zij stoven over de weg onder het bleke maanlicht, wolken van stof opwerpend die minutenlang in de stille, koele nachtlucht bleven hangen. Jacobi zat tussen Masters en de chauffeur in de voorste wagen en wees de weg. Vijfhonderd meter van de bunker af; iets vóór het begin van de gebogen weg die om de heuvel heenleidde die de bunker bevatte, stopten de wagens op een sein van Masters. Hij gaf snel zijn orders.
„De bunker ligt in deze heuvel. De bemanning van de tweede wagen zoekt eventuele schietgaten waardóór iemand zou kunnen ontsnappen.”
„Er zijn er maar twee groot genoeg daarvoor,” zei Jacobi. „Vijftig meter van elkaar af. De rest is dicht gemetseld.”
„Je hoorde wat hij zei, maar vertrouw er niet op,” voegde Masters daaraan toe. „Ik ga zelf achterom langs de garage. Pik alles in wat je tegen komt.”
De voorste auto trok weer aan, reed de heuvel rond en stopte voor de stalen garagedeur. Masters, het pistool in de hand, ging op de deuren af. De bemanning van de staff car verliet naar links en rechts de wagen en vormde een halve cirkel — een automatische gewoonte, verkregen uit lange training.
Masters probeerde de deuren. Zij waren op slot. „Hoe komen we hierin?” brulde hij tegen Jacobi die nog onder bewaking in de wagen zat.
„Ik weet het niet,” antwoordde de kleine Italiaan op klaaglijke toon. „Berini had altijd de sleutels. Ik kan het niet helpen.”
„Sufferd!” zei Bob tegen zichzelf. „Dat hadden we kunnen voorzien. Hadden we die snijbrander maar meegebracht!”
„Dynamiet,” zei de sergeant-majoor der MP's. „Of een bazooka. Dat zijn stalen deuren van een centimeter of drie dik.”
„We kunnen beter de schietgaten aan de andere kant proberen,” opperde een korporaal. Die zullen wel open zijn, denk ik.”
„Zou er nu helemaal niemand binnen zijn?” gromde Masters. „Dat lijkt me toch sterk.” — Hij hief zijn pistool en haalde de trekker over zo snel hij kon. Acht schoten knalden eruit en acht schilfers rode lak sprongen van de stalen deuren af. Acht kogels huilden fluitend weg, de lucht in, afketsend op het hard metaal.
„Heidaar!” brulde Masters. „Doe open.”
De sergeant-majoor zei tactvol:
„Dit is een Duitse bunker uit de oorlog. Daar doe je met een pistool niet veel tegen.”
Masters viel korzelig uit:
„Dat weet ik ook wel. Ik ben niet idioot. Maar misschien hoort iemand het.”
Op dat ogenblik begon de radio in de auto te spreken. „Hallo staff car 8... Hallo staff car 8...”
Masters sprong naar het toestel toe en schakelde over. „Staff car 8 hier... Ik ontvang je... Wie is dat? Over.” „Hallo staff car 8... dit is staff car 4 Noordzijde Bunker... Zijn dat jullie die zo schieten?.... Hebben jullie contact?... Over.”
„Hallo 4... Wij hebben geen contact... Stalen garagedeuren hier dicht... Kunnen jullie daar ergens binnen?... Over.”
„Hallo 8... Wij zien licht branden achter de open pantserdeur van een schietgat... Zullen we naar binnen gaan? Over.”
„Hallo 4... Bewaak de andere gaten en ga naar binnen. Neem een radio mee... Misschien ontvang ik jullie niet, buiten dat stalen geraamte, maar probeer het... Kijk goed uit... Ik kom daarheen. Over.”

* * *

Arie en Jan waren beiden opgestaan toen Harris begon te praten, en staarden hem aan:
„Weet jij dat Berini van plan is, met een motorboot te ontvluchten?” — Harris sprak haastig en met zijn schouders schokkend — bijna het enige gebaar dat hij maken kon, want hij zat in zijn stoel, aan handen en voeten gebonden.
„Ik kwam hier laat vannacht aan, want ik had nog een paar boodschappen te doen. Jacobi deed me open en ik kwam in een reuze rel terecht. Een vent die ik nooit eerder gezien had, Berini, liep schreeuwend het huis rond, want hij wou de safe open hebben, maar de safe ging niet open, want de electrische stroom was uitgeschakeld en er zat iets in die brandkast dat op stroom werkte.”
Arie keek Jan aan. Jan knikte:
„Een electromotor om de stalen schuifhandles te bewegen of anders misschien een tijdslot. Soms ook electrische relais van het letterslot.”
Harris ging door:
„Jacobi zei dat hij de safe open kon proberen te snijden maar dat dat uren duren zou. Berini brulde dat er meer dan honderdduizend dollar in zat die hij dringend nodig had en toen rende hij naar boven om papieren te halen. Jacobi had toen al lang in de gaten dat Berini hem wou smeren en hij fluisterde mij toe dat we dan moesten proberen die safe open te maken — als Berini eenmaal weg was — en zélf die honderdduizend dollar inpikken.” „Geen gek plan,” zei Arie. „Als hij de tijd ervoor had gehad.”
Zij keken alle drie naar de stalen safedeur. Er was al een aardig gat in gebrand en het gesmolten staal was in ribbels op de geblakerde frontzijde gestold — als was er kaarsvet langs de rode lak gelopen.
„En jij zou dus Jacobi helpen?” vroeg Jan.
„Allicht,” zei .Harris. „Kijk eens, jonges — ik weet niet wat jullie als jongens met de FBI te make hebben, want jullie lijke me allemachtig jong voor dat vak — maar jullie hebbe er blijkbaar wat mee te doen. Geloof me: ik weet niks van die valsemunterij af en van moorden of verdwijningen nog minder. Bordoni huurde ons voor een klein klussie en as ik iets ken doen om 'et goed te maken, dan graag.”
Arie vroeg haastig:
„Waar ligt die motorboot waar Berini hem mee wil smeren of al is gesmeerd?”
„Ergens in de haven van Ponte Corvo of Ponte Cordo. Jacobi wist dat, maar Berini wou Jacobi niet mee hebbe. En Jacobi drong er niet op aan, want die wou de safe open hebben en die dollars voor er hier een inval kwam, zie je?”
Het was zo klaar als een klont. Arie en Jan keken elkaar aan. Jan stapte plotseling naar de telefoon toe. „Wat ga je doen, Jan?”
„Dat nummer van de MP bellen dat ze Masters gaven.” Arie lachte een beetje, met een mondhoek opgetrokken. Brutale zetten waren dingen die Arie altijd wist te waarderen. Jan draaide de nummerschijf. Het antwoord kwam meteen.
„Hallo... Ik spreek namens Masters van de FBI... Ik moet een inlichting van U... Weet U een havenplaatsje in de buurt dat heet Ponte Corvo of Ponte... Wat zegt U... Dank U wel. Wilt U onmiddellijk een patrouille langs sturen Villa Campanula, Via Primavera 82...
Daar zit een arrestant op U te wachten... Dank U.” Jan legde de hoorn neer en maakte een kort gebaar met zijn hoofd:
„Kom mee, Arie. Wij gaan ook wat doen.”
Harris protesteerde:
„Hei, hei... Laat je mij hier zonder meer oppikken?” Arie draaide zich om met de deurknop in de hand: „Maak je nou geen zorgen. Of je schuldig bent aan valsemunten of niet zoekt de FBI keurig voor je uit. En als wij Berini nog vinden, zullen we een goed woordje voor je doen.”
„Precies,” zei Jan. „We zullen zeggen dat je je zonder weerstand te bieden hebt laten vastbinden...”
„En geen enkel lelijk woord hebt gebruikt,” vulde Arie aan.
De grote hekken, die van de voortuin de weg op leidden, stonden open. Jacobi had blijkbaar geweten hoe die werkten, of waar de sleutels hingen. En midden over de weg, met de handen op de rug en een verveeld gezicht, liep de negerchauffeur heen en weer.
„Hei!” riep Arie. „Werk aan de winkel.”
De chauffeur stond stil en keek hen gemelijk aan: „Dollars?”
Arie kreunde.
„Deze chauffeur is een mens geworden geldwolf. Luister, man. We hebben je tot nu toe contant alles betaald. Kun je nou niet eens één keer op de pof rijden?”
„We hebben binnen een bijna open brandkast met meer dan éénhonderdduizend dollars,” zei Jan. „Geef je ons nu geen crediet voor een miezerige twintig of dertig dollar?”
„Waar moet het nu weer heen?” vroeg de chauffeur. „Ponte Corvo,” zei Arie.
De neger haalde de schouders op:
„Okay. Ik zal je maar vertrouwen.”
„Laten we de Mercedes van Darry nemen,” opperde Jan. „Die is sneller.” Deze belediging van des chauffeurs Horch had hun bijna zijn medewerking gekost, maar nadat Arie verklaard had dat het maar een grapje van Jan was geweest en dat ze allebei heel goed wisten dat zijn eigen taxi veel en veel sneller was dan welke Mercedes ook, was de neger verzoend. Zij klommen in zijn oude Horch en stoven weg — naar Ponte Corvo, aan zee.

* * *

De haven van Ponte Corvo was een halvemaanvormige baai waarin de vissershuisjes langs het strand gebouwd lagen. De weg die naar het dorpje voerde kwam van hoger liggend terrein en daalde dan vrij steil af naar het strand. De auto van Arie en Jan stopte daar, waar de weg begon te dalen. De chauffeur doofde de lichten en zij zaten een ogenblik uit te kijken over de door de maan helder verlichte kleine baai, waar de vissersboten op het strand getrokken lagen als zwarte, slanke torren. Bijna aan het einde van de baai, aan de rechterzijde, was een witgekalkt gebouw, vlak aan het water en er voor liep een T-vormige pier vrij ver de baai in. Door de nu bijna windstille nacht klonken enkele vage geluiden uit die richting. Plotseling pinkte het licht van een zaklantaarn aan het einde van de pier, waar een lange, smalle boot gemeerd lag.
„Dat is 'm! Al zijn leven!” zei Jan. „Hij is nog niet weg.” De chauffeur, zonder iets te zeggen, zette de versnelling op „vrij”, liet de rem los en liet de auto op eigen gewicht de hellende weg afrollen.
„Kijk uit!” waarschuwde Arie, vooroverbuigend. „Als hij ons aan ziet komen, start hij de motor en is verdwenen!” „Kan niet,” zei de chauffeur. „Het kost even tijd om de motor van een zeewaardig jacht te starten. En de motor tippelt nog niet, anders hoorde je 'm hier vandaan heus wel.”
„Kijk nou uit!” herhaalde Arie met nog meer nadruk. „Als hij aan het eind van, de pier of op de boeg van de boot iemand heeft met een pistool, houd-ie ons net zolang van die smalle houten pier af als hij wil, terwijl hij kalm zijn motor start. Net zoals een handjevol Hollanders in 1940 de Duitsers drie dagen lang tegenhield aan het begin van de Afsluitdijk.”
Die opmerking was zo juist dat de chauffeur, die nu de eerste huizen van het dorpje bereikt had, op de rem trapte en de wagen tot stilstand bracht tussen een huisje en een schuur — uit gezicht van de pier.
„Arie,” zei Jan. „Herinner je je onze strijd met de muiters van ons Onbewoond Eiland in de Zuidzee?”
„Toen hun jacht in de baai lag gemeerd?”
„Precies. Toen was er géén pier. Maar het probleem was hetzelfde. Hoe hebben we het toen opgelost?”
Arie loosde een zucht van verlichting:
„Natuurlijk. Maak je borst maar nat, Jan.” — Beide jongens begonnen jassen, schoenen, shirts en sokken uit te trekken, tot verbazing van de chauffeur. „Luister,” legde Arie uit, zijn das over zijn hoofd heen halend. „Jan en ik zwemmen geluidloos naar dat motorjacht. Let goed op de achtersteven. Als we daar zijn, steken we onze armen op. Dat moet je, van het begin van de pier af, kunnen zien.”
„Dus ik verstop me bij dat witte botenhuis?”
„Natuurlijk. Met pistool. Als wij onze armen opsteken, los jij een schot in de lengte de pier over. Dat trekt de aandacht van de man of mannen op de boot, en wij klimmen langs de achtersteven aan boord.”
De chauffeur zei kort: „Goed plan”, stapte uit en begon, zonder verder tijd te verknoeien, zich, van huis tot huis sluipend, een weg te banen naar het witte bootgebouw. Jan en Arie gooiden de hinderlijke rest van hun kleren uit, bonden ieder een pistool boven op hun schedel met een zakdoek, draafden tussen twee huisjes door naar het strand en gleden, tussen twee geteerde vissersboten door, in zee. Met kalme schoolslag, om zo weinig mogelijk geluid en rimpels te maken, zwommen zij achter elkaar naar het eind van de pier. Zij letten scherp op, of er niemand aan dek van het jacht verscheen, maar de man of de mannen die daar bezig waren, schenen benedendeks aan de slag te zijn, want zij zagen geen gestalte zich aftekenen tegen de sterrenhemel. „Eerst onder de pier,” zei Jan zacht tegen Arie, over zijn natte schouder. „Dan liggen we safe.”
De laatste tientallen meters met grote omzichtigheid afleggend, bereikten zij het uiteinde van de pier. Zij gleden eronder en lagen daar even uit te blazen, zich aan de palen vasthoudend. Enkele meters van hen af rees de witte boeg van het jacht uit het water op. Plotseling klonk een blazend gesis... enkele explosies en stilte. Alleen het water onder de achtersteven kolkte even na. „Hij is de motor aan het starten!” fluisterde Jan. „We moeten opschieten!”
De jongens duwden zich van de palen weg en gleden vlak langs de witte wand van het jacht naar achteren. Precies zoals zij verwachtten lag daar een zeewaardige sloep aan een touw gemeerd. Zij hielden zich aan de sloep vast, keken naar het witte boothuis en staken hun armen omhoog. Weer klonk het gesis en enkele slagen van de motor. Maar weer pakte de machine niet. „Dieselmotor,” zei Jan, half tegen zichzelf. „Wordt met samengeperste lucht gestart. Nog even wuiven.” Zij staken weer hun armen omhoog... en ditmaal zagen zij, duidelijk, hoe een donkere gestalte langs de witte muur naar voren gleed, naar het begin van de pier. Een rossige, korte vuurstraal spoot de nacht in... de droge knal van een schot klapte over het gladde water. Er volgden vijf seconden van stilte. Iedereen scheen te wachten. Een tweede vuurstraal... een tweede schot. Binnen in de boot klonk een woedende, gesmoorde uitroep. Piepend ging een rond patrijspoort aan landzijde van het jacht open. Drie schoten, snel op elkaar volgend, daverden naar het begin van de pier. Samengeperste lucht siste nijdig in de cylinders...
„Kom mee!” beet Jan Arie toe. Zij hesen zich druipend in de reddingboot, grepen het meertouw en klommen als natte apen naar boven. Een been over de verschansing en zij stonden in het maanlicht aan dek. De op hun hoofd gebonden pistolen waren droog gebleven... Zij namen ze in de hand en... sissend spoot de lucht weer in de cylinders. Ditmaal sloeg de motor dreunend aan. Het dek sidderde onder hun blote voeten en het water achter de steven kolkte. Arie en Jan begrepen elkaar zonder overleg. Arie ging naar voren en Jan leunde bij de achtersteven over de verschansing. Een zacht gefluit waarschuwde hun chauffeur, die even later, snel maar katachtig zacht op zijn rubberzolen, over de pier aan kwam rennen.
„Péng!” zei een schot uit een patrijspoort.
De chauffeur, nu halverwege de pier, liet een gesmoorde kreet horen en viel struikelend plat op de planken. Arie en Jan wachtten... ineengedoken en gereed. Een man rende de trap van de machinekamer op, sprong aan dek en rende naar voren om het meertouw van het jacht los te gooien. Jan Prins, het pistool geheven, sprintte op blote voeten achter hem aan. De man zag Arie, hield even in, hief zijn pistool en vuurde. Arie had dat verwacht en viel plat op dek.
„Pats!” zei het pistool van Berini.
„Péng!” dat van Arie. Beide schoten misten.
„Beng!” zei het zware wapen van de chauffeur op de pier. De loden kogel sloeg in de mast met een klap dat het jacht dreunde. Een splinter vloog eraf en kletterde in het water.
„Boeng!” zei de kolf van Jans pistool en kwam neer op het achterhoofd van de chef-bandiet.
De laatste klap was het dofst en het zwaarst en kwam toen het lichaam van Berini op het dek neerplofte. Arie stond op en veegde zich het water uit zijn ogen. „Oef!” zei hij. „Ik liet me juist op tijd vallen. Zijn kogel floot rakelings over mijn hoofd heen.”
Jan rende naar voren en sprong over de verschansing. „Hoe is onze chauffeur eraf gekomen?”
Arie en hij draafden over de planken van de pier. De neger zat plat op de steiger en onderzocht zijn rechterbeen. Bloed glansde donker in het maanlicht.
„Ernstig?” informeerde Jan, neerknielend.
„Schot door mijn dijbeen,” zei de chauffeur. „Gelukkig geen been.” Hij hield zijn rechterhand op — de palm naar boven. „Vijfhonderd dollar.”
„Die heb je dik verdiend,” zei Arie. „En...” — Hij stopte, want door de nacht klonk, duidelijk en helder, het hoge huilen van twee politie-sirenes. Zoeklichten veegden langs de hoge rand van het terrein dat de baai insloot... dan kwamen de lichten van twee auto's in zicht. De wagens doken over de rand, de baai met hun zoeklichten afzoekend en naderden met razende vaart.
„Laten we alsjeblief met zakdoeken wuiven,” zei Arie, zijn eigen zakdoek snel losknopend. „Of ze schieten ons met brenguns per vergissing aan reepjes rookvlees.” De jongens renden de pier af, naar het witte boothuis toe; hun zakdoeken heen en weer zwaaiend. De auto's richtten hun zoeklichten op de twee jongens, vertraagden hun vaart, maakten een snelle manoeuvre, waardoor ze de pier van twee zijden onder vuur kregen en stopten, hun sirenes dalend in huiltoon.
„Masters!” gilden ze. „Masters! We hebben Berini!” Jan liep meteen terug naar het jacht, want ze hadden Berini niet vastgebonden. Masters draafde hem met Arie achterop. Drie tellen later sprong een tweede man uit een der Staffcars en riep: „Arie! Jan!”
Arie keek om:
„Darry! Oh, Crick. — We hebben zo over je in de rats gezeten.”
„Rats, kuch en bonen,” zei Darry luchthartig. „Ze hadden me opgesloten in een luchtdichte cel, de varkens. Met een boef die ze niet meer gebruiken konden. Ik had een spel kaarten in mijn zak en we zijn maar gaan pokeren. Toen kwam ik op het idee dat er nòg wel eens iemand in die bunker kon zijn, want ik kon me niet indenken...” — Hij keek Arie slim aan.
„Wat kon je je niet indenken?” Arie was doodnieuwsgierig.
„Dat ze al die machinerieën en hun hele administratie onvernield zouden laten staan,” zei Darry. „En ik begon Morse-klopsignalen te geven. Gezellige boodschapjes zoals: „De FBI vindt u toch”, en „Wie een FBI-agent vermoordt wordt opgehangen”. — En een half uur later had ik beet. Er kwam iemand voor de stalen deur van de cel. Het was een van Berini's handlangers die helemaal niet wist, dat Berini mij daar had opgesloten. Ik legde hem met Morse-tekens uit wat er aan de hand was en hij was daar helemaal niet zo opgetogen over. Zie je — Berini had een motorjacht om hem in te smeren, maar die andere kerels hadden dat niet. En die voelden er niets voor, door Berini in de steek te worden gelaten en terecht te staan wegens medeplichtigheid aan moord op een FBI-agent. Ik wilde dat hij me eruit zou laten, maar daar was HIJ weer niet zo happig op. Toen hielp hij ons door de deur op een kier te zetten, met de klembouten er van buiten nog op en een ventilator voor de kier. Het was erg lekker fris en wij gingen vrolijk door met pokeren. Een half uur later weergalmde de hele bunker van het ratelen van machinegeweren.
„Hoera!” zei ik. „De geallieerden!” —
„Masters?” vroeg Arie.
„Masters,” knikte Darry. Ik was nogal onaardig tegen hem toen hij mijn cel binnenstoof, want ik had nét vier heren in mijn hand en stond op het punt om zestig dollar te winnen.”
Masters met twee MP's kwam de pier af. De MP's droegen het slappe lichaam van Berini tussen hen in. Handboeien klikten en Berini werd vrij onzacht achter in een auto gesmeten. Twee andere MP's hielpen de neger de pier af. Bij hen gekomen, stopte hij en hield zijn hand op.
„O, lieve help,” zei Masters. „Hoeveel is de rekening nu?” „Vijfhonderdzestig,” zei de chauffeur somber.
„Voor een kapot wiel, een lekke band en een kaduuk been,” legde Arie uit.
Darry keek opzij en stootte Masters aan:
„Geef hem valse dollars, jo. Daar hebben we een half millioen van in de wagen liggen.”
Masters grinnikte even, maar schudde dan het hoofd. „Kom morgen op de Staf van de Militaire Politie,” zei hij, „en vraag naar mij, Masters. Dan zullen we alles met je regelen. We zullen het niet slecht met je maken. Je bent ons van groot nut geweest.”
De neger knikte:
„Het was me een genoegen, sir. Het leven als taxichauffeur is zo saai tegenwoordig.” — Hij geeuwde met een muil als een panter, draaide zich om en hinkte naar zijn taxi — het witte verband om zijn rechterdijbeen blinkend in het maanlicht.
Masters en Darry keerden zich om. Daar stonden Jan, Arie en Bob. Bob was geheel gekleed, ofschoon overdekt met vuil en stof — Jan en Arie hadden alleen hun natte onderbroekjes aan.
„En jullie, jongens,” zei Masters. „Voor jullie neem ik mijn pet af. Waarachtig. Als alle agenten bij ons de handigheid, de slimheid en het initiatief hadden die jullie telkens weer hebben gebruikt... dan zou ons werk heel wat makkelijker zijn. Ik kan je niet zeggen hoe blij ik ben, jullie te hebben ontmoet en ik zal zorgen dat jullie een eervolle vermelding krijgen in de officiële rapporten, die klinkt als een klok.”
„Dank u,” zei Bob, de Amerikaan, ietwat verlegen. „Wat een speech, wat een speech,” zei Arie. „Ik krijg er honger en dorst van. Heeft er iemand Cola in zijn zak?” Jan Prins keek ietwat teleurgesteld rond.
„Zoek je iets?” vroeg Darry.
„Is er nu hélemaal niemand meer te arresteren of op te sporen?” vroeg Jan teleurgesteld.
„Valsemunters voorlopig uitverkocht,” zei Masters grinnikend.
Jan Prins zuchtte en slofte weg naar het vissersdorp, enkele honderden meters verderop.
„Kleren halen,” bromde hij. „En papa in Holland opbellen om te zeggen dat we nog leven en braaf weer naar Holland komen...”
„Om met speelgoedtreintjes te spelen,” lachte Arie. „Heidaar! Hei!”
Hij schreeuwde tegen de negerchauffeur, die zich naar hen omkeerde.
„Rijden jullie met mij mee terug?” vroeg die.
„Dat hoeft niet per se,” legde Arie vriendelijk uit. „Maar achter in die auto van jou liggen nog een stuk of zes steengoeie gramofoonplaten die ik met levensgevaar gepikt heb in die kamer van de commandant in Lotisico. Die wou ik wel graag hebben.”
De chauffeur liep hinkend mee naar zijn taxi.
„Dat is bagage,” bromde hij somber. „Halve dollar extra.” „Dat vertel je morgen maar tegen Masters,” zei Arie opgewekt.
Hij nam zijn platen van de achterbank en keek ze na. Er was er niet één gebroken. Jan vond een flesje Cola. De staff cars, met felle zoeklichten, kwamen aanrijden, om hen mee naar Tripolis te nemen.
„En tóch is een Mercedes sneller dan jouw Horch!” riep Jan over zijn schouder. „Dat ik jou gelijk gaf, was afperserij van je.”
„Kom nou alsjeblief mee!” drong Arie aan. „En beledig hem niet, of hij rekent je tien dollar voor belediging van een negerchauffeur in functie.”
„Het is de mallotigste taxichauffeur die ik ooit heb meegemaakt!” zei Jan, op één been staand en zijn broek aantrekkend.
„Alles in dit land is krankjorum,” zei Arie. „Als ik later nog eens veel geld krijg, koop ik een oude Duitse bunker en begin een valse drukkerij.”
„Van luciferdoosjesetiketten zeker,” lachte Jan. „Van gramofoonplaten,” zei Arie, in zijn broek hoppend. Toen kwamen de staff cars aanrijden en zij sprongen er in. Jan keek zijn dikke, rode vriend van opzij aan. „Heb jij erge dorst, Arie?”
„Onbeschrijfelijk,” zei Arie. „Ik heb een huig van Tripolitaans zoolleer.”
Jan grijnsde sluw.
„Die ene plaat van Tommy Dorsey ruilen tegen dit laatste flesje Cola?”
Arie keek of hij zou gaan bezwijken, klemde dan het stapeltje platen innig tegen zijn dikke boezem en perste zijn lippen opeen.
„NEEN!” zei hij vastberaden. „Nóóit. Voor deze plaat zal ik bitter lijden. Helemaal tot Tripolis.”
Jan vond een schroevendraaier in een zijtas en peuterde het flesje open.
Ik ben een edel vriend,” verklaarde hij. „Ik zal met je delen.”
„Pah!” zei Arie. „Gestolen Cola gedijt toch niet.” En geen der beide vrienden vermoedde dat een van hun volgende avonturen zou beginnen juist dóór een flesje Cola!

De verdere avonturen van onze drie vrienden in Een Speurtocht door Noord-Afrika kunt U lezen in het boek:
„DRIE JONGENS EN EEN CARAVAN” van dezelfde schrijver: Willy van der Heide.