FRAAI VERHAAL DOOR ARIE ROOS

Ons Rad van Avontuur gaat weer eens draaien,” zei de dikke Arie Roos half in zichzelf, opkijkend naar de kolossale witte gevel van het Lincolnhotel in Miami, Florida, USA. Het geweldige hotel lag in de felle, hete zonneschijn als een soort kaliefenpaleis in moderne stijl; acht verdiepingen hoog, met er bovenop televisie-antennes, een daktuin en twaalf wapperende vlaggen. Het parkeerterrein vóór het hotel was overschaduwd door palmen en stond vol blinkende monsters van auto’s die bewaakt werden door neger-piccolo’s met glimmend-zwarte gezichten.
Arie stond met de handen op zijn rug op het dikke grint,
zijn bolrond gezicht eveneens glimmend, maar rossig in plaats van zwart. De sproeten bloeiden op zijn konen als de modderspatten op de witte lak van de lage, open Cadillac achter hem. . die helaas niet van hèm was. Arie was een heel eind komen lopen, want voor het klusje dat Jan Prins en hij binnen in dat reusachtige luxe-hotel moesten gaan opknappen, diende hij er verhit, stoffig en ietwat armetierig uit te zien. Jan Prins, die even was achtergebleven om een schoenveter opnieuw vast te strikken, kwam naderbij sjokken, stopte naast zijn dikke medeavonturier en begon eveneens vol ontzag naar de majestueuze hotelgevel te staren.
„Zeg, dikke. .. . zien we er niet een beetje àl te stoffig en sjofel uit? Je hebt de kans dat ze er ons daar metéén weer uit laten smijten door vier gegalonneerde bellejongens plus een portier die een Buick rijdt van de fooien.”
„Maken we eenvoudig keet. Dat past volkomen in onze rol. . . . clandestiene immigranten. Zonder immigratiepapieren. Vermoeid en met hongerige magen.”
Jan Prins keek spottend scheef naar zijn dikke vriend. „Wil jij er echt hongerig uit gaan zien, dan moet je toch eerst een pond of zestig afvallen. Kom mee en kijk een tikje grimmig. Voel je wanhopig. Ten einde raad.” Dikke Arie en bedachtzame Jan staken de met dik grint bestrooide oprijvlakte voor het hotel over, bereikten de schaduw van de dubbele rij palmen die als natuurlijke parasols kaarsrecht op wacht stonden en begonnen de zestien marmeren treden naar de draaideur te beklimmen.

* * *
De man in jacquet achter de palisanderhouten receptiebalie zag eruit als een minister van Buitenlandse Zaken. Links en rechts van hem stonden assistenten met het voorkomen van hulpambassadeurs en die bezagen de twee naderende, bestofte Hollandse jongens nogal uit de hoogte. De minister zelf was daar té beleefd voor: zijn stem en gelaat verrieden totaal niets van wat hij dacht, toen hij antwoordde:

„Mister Peraira? Ik meen dat hij in het hotel is, ja. Het is echter de vraag of hij bezoek wenst te ontvangen. Wordt U verwacht?”
„Neen,” antwoordde Arie kortaf. „Maar wij hebben een zeer belangrijke boodschap voor hem.”
De rechterwenkbrauw van de minister ging heel even omhoog, als twijfelde hij toch wel aan het belang van deze, door jongens overgebrachte, boodschap.
„Wilt u die boodschap hier niet achterlaten?”
Arie schudde beslist het hoofd.
„Daar is het te dringend voor.”
„En te persoonlijk,” voegde Jan Prins eraan toe.
De minister gaf een lichte wenk aan de assistent links van hem en wendde zich af. Hij achtte deze zaak blijkbaar niet belangrijk genoeg om verder zelf te behandelen. Zijn plaatsvervanger was eveneens ijselijk beleefd, maar merkbaar koel.
„Wie kan ik zeggen dat er is?”
„Roos”, antwoordde Arie. „Arie Roos uit Holland. Met een dringende boodschap van mijnheer Cardozo uit Long Island.”
De assistent greep de hoorn van een der zes telefoons achter hem, draaide een nummer en sprak even op gedempte toon. Hij moest éénmaal herhalen wat hij had gezegd, en kreeg toen blijkbaar een kort en duidelijk antwoord, want hij legde snel de hoorn neer en keek beide jongens aan met een nieuwsgierige glans in zijn ogen.
„U kunt meteen doorgaan. Kunt u het zelf vinden? Kamer nummer 614. Zesde étage.”
„We zullen het best vinden”, knikte Arie en begon de zevenhonderd vierkante meter met marmer betegelde hall te doorkruisen, gevolgd door Jan. Er waren vier liften, maar één ervan was voldoende voor hen. Het ding was overigens groot genoeg om een compleet circusnummer olifanten opwaarts in te vervoeren, met nog speling over voor het fanfare-orkest.
Het tapijt in de lange gang van de zesde étage was zo mollig en dik, dat Jan zijn voeten al grijnzende overdreven hoog optilde, als liep hij door sneeuw, en tegen Arie zei: „Illegale immigratiebandieten schijnen goed te verdienen, als die meneer Peraira er kamers in dit hotel van kan bekostigen.”
Arie keek schichtig over zijn schouders de gang op en af. „Sssst! Je weet nooit, wie er onverwacht een deur uit komt duiken en hoort wat je zegt.”
Jan keek bestraffend:
„In hotels als deze duik je niet uit deuren, dikke. Hier schrijd je plechtstatig. Of je wordt in vergulde rolstoelen geruisloos gereden door witgeklede negers.”
Arie telde deuren af.
„Zes-acht. . zes-tien. . . . Een hele tijd niks. . . . Zes-veertien. Meneer houdt er een suite op na, zo te zien.” Hij stond stil voor een rechthoek glimmend palisanderhout met massief koperen nummers erop. „Kloppen we, of is dat niet deftig genoeg?” Dat probleem werd metéén voor hen opgelost, doordat de betrokken deur openzwaaide en een man, met een wijnrode zijden kamerjas aan, zijn hoofd naar buiten stak. Hij had blijkbaar de gang af willen kijken, maar staakte zijn beweging toen hij beide jongens voor zijn neus vond en staarde hen zeker vier lange tellen aan, met evenveel uitdrukking in zijn bleekblauwe ogen als in die van een gekookte kabeljauw. Hij had dun, zwart, met vet op zijn hoofd geplakt haar, een zwart snorretje, en die hele vreemde, fletse vissenogen.
„Wat moeten jullie hier?” vroeg hij, bijna zonder zijn lippen te bewegen.
„Wij komen voor mijnheer Peraira”, antwoordden Jan en Arie, precies tegelijk, als hadden zij het dagen gerepeteerd. De man liet de dode blik van zijn ogen naar hun bestofte schoenen zakken en keek dan weer naar hun gezichten.
„Met een boodschap van wie?”
„Mijnheer Cardozo”, zei Arie.
„Juan Cardozo”, vulde Jan aan. „Uit Brightwaters. Long Island.”
De man zwaaide de deur open, stapte opzij en maakte een kort, bevelend gebaar met zijn hoofd. Arie en Jan gingen binnen. De man in de rode kamerjas keek nog eenmaal de gang op en af, sloot dan de buitendeur af, vervolgens ook de binnendeur, schoof de handen in de zakken van zijn kamerjas en ging ruggelings tegen die deur aan hangen. Hij vroeg hen niet om te gaan zitten, maar bleef naar hen staan kijken. De kamer was groot, en geheel gestoffeerd in lichtgeel, met een eigeel vloerkleed, donkergele stoelen en een maisgeel behang. Drie dubbele glazen deuren stonden open en leidden naar een balkon met een stalen railing er omheen, beschaduwd door een oranje luifel. „Bent u mijnheer Peraira zelf?” vroeg Jan tenslotte, toen dat stommetje spelen hem begon te vervelen.
De vis-ogige man drukte zich overeind met een schokkende beweging van zijn schouders, wandelde tot voor de middelste der open balkondeuren en bleef daar staan, zodat het van buiten vallende oranje licht zijn eigen gelaat in de schaduw liet, maar dat der jongens helder bestraalde.
„Ik ben Peraira, ja. Maar wie, voor de drommel, zijn jullie?” Een licht geluid deed beide jongens met een ruk omkijken. Zij begrepen nu de reden van dat stommetje spelen. . . . bijna onhoorbaar was, nadat zij zich hadden omgedraaid, een man achter hen geslopen. Eén hand van Peraira kwam uit een kamerjaszak te voorschijn met een kort, stomp pistool erin.
„Blijf staan! Laat je zakken nakijken.”
Voor Arie en Jan (met enkele eerste-klasse avonturen achter zich) was dit geen splinternieuwe situatie. Zoiets was hun vaker gebeurd. Zij vertrokken geen spier en bleven rustig staan terwijl de vingers van de man achter hen snel, maar vakkundig over hun kleren gleden en klopten. „O.K. baas”, rapporteerde zijn stem halfluid.
Peraira knikte en maakte met het pistool een gebaar in de richting van een donkergele driezitsbank. „Ga daar zitten en vertel wat je hier komt doen.”
Jan en Arie keken elkaar aan, alsof zij overlegden. „Ik het vertellen?” opperde Arie.
Jan schoksch ouderde: „Best, hoor.” Hij legde de enkel van één been op de knie van het andere, leunde achterover en geeuwde met groot vertoon van verveling, alsof de hele geschiedenis hem weinig kon schelen. In werkelijkheid klopte zijn hart een slag of veertien sneller dan normaal; hij vroeg zich inwendig af of Arie en hij zich deze maal niet in een àl te gevaarlijk wespennest hadden gestoken. Arie stak van wal; zijn dik, rond gezicht zo argeloos mogelijk en zijn blauwe ogen wijd en onschuldig open. „De zaak zit zo, mijnheer Peraira: Jan Prins hier en ik zelf zijn op de „SURFPRIDE” van Holland hierheen gekomen, en. . . .” Als het zijn bedoeling was geweest, metéén de belangstelling gaande te maken, had hij moeilijk een beter begin kunnen kiezen. Peraira, die een beetje in elkaar gedoken naar hen had staan kijken, schoot kaarsrecht overeind, balanceerde even op zijn tenen, alsof hij een sprong wilde maken, en deed twee snelle passen naar hen toe.
„Dat is. . . .” begon hij grommend, en keek snel omhoog naar de man die nog steeds achter de bank met de beide jongens stond. Peraira slikte de rest van zijn woorden in, ging dwars op de leuning van een gele fauteuil zitten, en begon op zijn onderlip te kauwen.
„Ga door!” beet hij hun toe. „Praat verder! Hoe kwamen jullie op de „SURFPRIDE” terecht?”
Arie bleef hem argeloos aankijken.
„Omdat wij in Holland iets hadden uitgehaald, waarvoor we het land uit moesten.”
Peraira barstte ongeduldig uit:
„Vertel door, zei ik je toch? Wát uitgehaald? En wat had dat met de „SURFPRIDE” te maken?”
Arie begon zijn zorgvuldig gerepeteerd verhaal af te draaien. Hij voelde zich weer eens kolossaal in zijn element. Als er verhalen moesten worden verteld, was Arie in topvorm, zoals menig bandiet in de verlopen jaren tot zijn schade had moeten ervaren. Het verhaal dat nu kwam, was een wonderlijke mengeling van waarheid en fantasie:
„Kijkt u eens . . een paar weken geleden hebben wij ons eindexamen gehaald op onze school — een HBS in Holland. Het was prachtig weer, en alles bij elkaar werden we daar een tikje overmoedig van. Kunt u zich dat indenken?”
Peraira haalde dien adem en brulde:
„Doet er niet toe wat ik me kan indenken! Praat verder!” „Jawel, mijnheer Peraira”, zei Arie beleefd, met een gezicht of hij beslist zijn pe tje zou hebben afgenomen als hij er een op had gehad. „Zoals ik al zei waren we in een nogal dolle bui, mijn vriend Jan hier, en ik. We hadden trek in een autoritje om ons eindexamen te vieren, maar geen geld en geen auto. In Holland hebben we niet zoveel auto’s als de mensen hier in Amerika, ziet U . .”
Jan Prins porde zijn vertellende, dikke vriend aan met goed gespeelde bezorgdheid.
„Kom nou, Arie. Dat kan meneer Peraira niks schelen. Schiet op met je verhaal. We hadden geen geld en geen auto.”
Arie knikte hem opgetogen toe.
„Precies zo. Om een uur of elf in de avond zwierven we over een van die Amsterdamse grachten — de Prinsegracht heet die, om precies te zijn, vlakbij de Leidsestraat — toen een gesloten Chrysler stopte en langs het water parkeerde. Voorin zaten een man en een vrouw ruzie te maken, wat we duidelijk konden horen, omdat de portierramen openstonden. Ineens sprong de dame er boos uit en liep driftig naar de ingang van een restaurant op de hoek van de Leidsestraat. De man, met een broek en een shirt aan, haar achterna. Kort daarop kwamen ze allebei weer naar buiten, nog steeds ruziemakend, en verdwenen de straat in, de hoek om. Op dat ogenblik was de gracht geheel verlaten, en toen we langs de Chrysler liepen zagen we dat de contactsleutel in het slot was blijven zitten. Wij sprongen erin, startten de motor en reden de stad uit, de kant van Utrecht op. Mijn vriend Jan hier, zat achter het stuur. Ik begon door de wagen te neuzen en toen ontdekte ik dat de jas van de man die de auto had geparkeerd, op de achterbank was blijven liggen. In die jas zat een portefeuille en in die portefeuille een heel dik pak bankbiljetten. . . .”
Arie stopte even. Een lichte bries woei over het balkon naar binnen en liet de gele gordijnen even opwapperen. Het verhaal begon mijnheer Peraira nu blijkbaar te interesseren, want hij zei:
„Dus je vond een hoop geld in die portefeuille. Hoeveel?” „Ik weet het niet precies meer. . . .”
„Ongeveer zestienduizend gulden”, vertelde Jan vlot. Arie haalde diep adem; fantaserend met zijn onschuldigste gezicht. ..
„Nu moet u weten, mijnheer Peraira, dat wij altijd van plan waren geweest, zo gauw we de kans kregen, voorgoed naar het buitenland te gaan. Wij hebben allebei nogal een avontuurlijke aard, ziet u. Maar dat kun je niet doen zonder geld. En hier vonden we geld. We namen die bankbiljetten uit de portefeuille, stopten die weer in de jas, zetten de Chrysler ergens in een dennenbos en liftten in de loop van de nacht terug naar Amsterdam.”
Peraira mepte met de vuist op zijn dijbeen.
„Dat is nu allemaal best. Maar hoe kwamen jullie nu op dat motorjacht „SURFPRIDE” terecht?”
Arie prikte een mollige vinger door de lucht naar hem toe.
„Dat ga ik u nu vertellen. Wij zeiden de volgende dag thuis, dat we een zeiltochtje gingen maken, pakten wat kleren bij elkaar, namen onze paspoorten mee en wandelden de Zeedijk op. De Zeedijk, bij ons in Amsterdam, is de zeemansbuurt. Daar gingen we in een paar café’s een glaasje Coke drinken en vroegen of niemand een mogelijkheid wist om illegaal met een schip naar Afrika of Amerika te worden gesmokkeld. En het duurde niet lang, of er kwam een man naar ons toe die zei dat er wel een kans was, maar dat zoiets een smak geld zou kosten.”
Peraira stond blijkbaar blikken van verstandhouding te wisselen met de man achter beide jongens.
„Stop!” zei Peraira. „Hoeveel geld kostte dat?”
„Zesduizend gulden. Drieduizend de man. Dan zouden we zogenaamd als toeristen mee kunnen varen op een jacht dat via Lissabon en de Azoren over zou steken naar de Verenigde Staten.”
„En dat jacht heette de „SURFPRIDE?” vroeg Peraira gespannen.
„Precies, mijnheer Peraira. De kapitein was een norse man met een kaak als een bulldog en heette Stevens. Wij ontmoetten hem de volgende dag op de kade, betaalden hem zesduizend gulden, en gingen aan boord. Het schip vertrok nog diezelfde middag.”
Peraira sprong van zijn armzitting overeind en begon woedend het hotelvertrek heen en weer te ijsberen. „Da’s een mooie boel!” zei de stem van de man achter beide jongens. Hij kwam nu achter de bank vandaan, plofte in een van de grote leunstoelen neer, en sloeg één been over zijn gehaakte arm. Hij droeg een bruine gabardine broek met een groene, kortmouwige trui van dunne wol. Zijn linker arm was van de pols tot aan de truimouw volgetatoueerd met filmsterren, krokodillen, ankers en stoomlocomotieven.
„Heb ik het je niet altijd gezegd!” barstte Peraira los, nog steeds als een nijdige tijger heen en weer lopend. „Die Stevens kòn het eenvoudig niet laten om de boel te verknoeien. Ik draag hem op, naar Engeland te gaan om een jacht op te halen dat we daar hebben gekocht, een paar man bemanning aan te werven en dat jacht op te knappen en hierheen te brengen. Ik betaal hem daar dik voor. En wat doet de eeuwige flessentrekker? Hij verdient er achter mijn rug om duizenden guldens bij door jongens op te scharrelen en die clandestien dit land binnen te smokkelen.”
De man met de getatoueerde arm zei rustig:
„Dat kun je van Stevens verwachten, baas. Dat verbaast me niks. Maar wat is er met de „SURFPRIDE” gebeurd en hoe komen die twee vlegels daar op de bank aan uw naam?”
Peraira keerde zich met een ruk naar Jan en Arie toe. „Wat is er met de „SURFPRIDE” gebeurd? Daar hebben we in geen dagen iets van gehoord.”
„Dat zal best”, antwoordde Arie droog. „Dat schip is in een storm gezonken.”
Beide mannen staarden hem aan met halfopen monden. „GEZONKEN! Maar hoe komen jullie dan hier?”
Arie haalde weer eens diep adem, want nu kwam het belangrijkste gedeelte van zijn verhaal.
„We kregen een massa water binnen en de lenspompen raakten verstopt. De radio was onklaar, maar op het laatste ogenblik kregen we hulp van een Amerikaanse marinekotter die in de buurt was. Die had geen naam, maar alleen een nummer: de US 187. Die bracht ons naar de haven van New York, maar Jan en ik werden natuurlijk niet aan wal gelaten omdat wij geen geldige Amerikaanse visa hadden. En toen zijn we de eerste nacht stiekum van boord gegaan en naar de kant gezwommen.”
De man met de getatoueerde arm keek beide jongens aan met een begin van bewondering in zijn grijze ogen. „Daar moet je óók lef voor hebben.”
„Lef of niet,” snauwde Peraira korzelig. „Hoe komen ze hier? Weet je mijn naam soms van Stevens?”
„Nee, mijnheer Peraira. Dat zit zo: we konden, toen de US 187 ons had overgenomen, natuurlijk niet stiekum hier het land binnen worden gesmokkeld. Dus daar aan boord vroegen we Stevens, die natuurlijk als Amerikaan wel aan wal kon gaan, of die ons niet kon helpen aan valse Amerikaanse legitimatiepapieren, en hij zei dat dat wel ging, als we eerst maar zorgden dat we aan wal kwamen.”
„En als jullie geld hadden, zeker?” zei de getatoueerde man droogjes.
Arie knikte:
„Precies. We hadden nogal wat geld over, dat vertelden we hem. Dan moesten we hem, als we het klaarspeelden de haven ongemerkt over te zwemmen, ontmoeten in een zeemanscafé op Second Avenue, dat „The Seven Seas” heette.” De getatoueerde man knorde en knikte. „Ken dat ding. Met een driemaster in het raam.”
„Dat is het. Wel, wij lieten ons, toen het donker was, langs de ankerketting afglijden, het water in en zwommen naar de kant. Daar versierden we wat droge kleren door te zeggen dat we in de haven waren gevallen en gingen toen naar dat café, waar we kort daarna Stevens zagen binnenkomen. Wij gaven hem ons geld en hij zei dat het een dag of wat zou duren vóór we die papieren konden krijgen. Die moesten nog gemaakt worden of zoiets. Maar intussen wilde hij ons blijkbaar niet los door New York laten rondlopen en daarom nam hij ons in een taxi mee naar Long Island.”
Peraira sprong zowat een halve meter van het gele tapijt op.
„WAT! Nam die kaffer jullie mee naar Brightwaters?” Arie’s blauwe ogen waren nog nooit zo wijd en onschuldig geweest.
„Naar Brightwaters, Long Island, ja. Naar een groot huis van een mijnheer Juan Cardozo.”
Peraira en de getatoueerde man staarden elkaar aan, enkele tellen sprakeloos van verbijstering.
„Snap je nou zo’n kaffer!” gromde Peraira dan, zijn vuisten ballend. „Als ik die Stevens weer eens in mijn vingers krijg!” Hij wendde zich weer tot beide jongens:
„Maar wat toen? Wat toen? Hoe ben je mijn naam te weten gekomen?”
„Nou — dat was helemaal niet moeilijk, mijnheer Peraira. Er begon meteen een verschrikkelijke herrie. Ze hadden daar nog een Amerikaanse jongen vast zitten die Bob Evers heette.”
„Ja, dat weet ik. Een geval met een telegram. Daar heeft Cardozo me nog over opgebeld. Maar daarna heb ik totaal niets meer gehoord. Wat is er toen gebeurd?”
Arie haalde de schouders op:
„Dat is juist zo geheimzinnig, mijnheer Peraira. Cardozo brulde tegen Stevens dat die ons nooit mee naar Brightwaters had mogen nemen, omdat het niemand wat aanging waar die papieren vandaan kwamen.”
„Ja, allicht!” gromde de getatoueerde man.
„Nou — Cardozo stuurde ons regelrecht terug naar New York. Hij gaf ons wat Amerikaans geld voor een hotel en zei dat we daar moesten wachten en ons niet op straat laten zien tot iemand ons die valse papieren kwam brengen. Dus wij terug naar een hotelletje in New York. Maar er kwam helemaal niemand.”
„Geen bericht? Geen papieren?”
Jan en Arie schudden het hoofd.
„Helemaal niets. Toen is Jan teruggegaan naar Brightwaters om te kijken hoe het zat en toen was er niemand meer te vinden. Het hele huis was leeg en het zag eruit of er in geen dag iemand was geweest. Maar alle ramen en deuren stonden open.”
Peraira was nu razend opgewonden.
„Dáárom heb ik natuurlijk alsmaar geen gehoor gekregen als ik opbelde! Maar waar zijn die mensen dan gebleven? Cardozo woonde daar. Met een grote, sterke vent die Duff heette.”
Arie spreidde zijn mollige armen uit en haalde de schouders op:
„Spoorloos verdwenen, voor zover wij weten.”
„Maar hoe ben je dan mijn naam te weten gekomen, voor de duivel?”
„Omdat Stevens en Cardozo en Duff onderling ruzie maakten. Ze hadden het telkens over u en Cardozo wilde u hier opbellen in het Lincolnhotel. Dus toen we daar niemand vonden, zijn Jan en ik maar hierheen gekomen. U bent toch de baas, nietwaar?”
Peraira begon nu werkelijk een beetje wit om zijn neus te worden. Hij begon nu pas goed te beseffen, naar het scheen, in wat voor gevaarlijke positie hij was geraakt. „Maar wat. . wat komen jullie nu hier doen? Mij waarschuwen?”
Arie keek hem twee tellen lang met openhartige, blauwe ogen aan. Ze lden in zijn leven had hij zulk een lol gehad als op het ogenblik.
„Welnee, mijnheer Peraira. Wij komen u vragen of u ons niet aan die vervalste legitimatiepapieren kunt helpen. U bent toch de baas van Stevens en Cardozo? U is toch de baas van die organisatie?”
In de doodse stilte die daarop volgde, voegde Jan Prins eraan toe:
„En zonder valse papieren kunnen we niet blijven rondlopen ziet u. Als een politieagent ons op straat ondervraagt, zijn we de klos.”
„En dan . .,” zei de getatoueerde man zacht en op zangerige toon, „dan, baas. . . . zijn wij óók de klos. Die jongens weten véél te veel. Dank zij de stommiteiten van die Stevens.”
Peraira plofte in een armstoel neer en klemde de handpalmen tegen zijn slapen.
„Hou allemaal je koppen, jullie. Laat me denken. Ik moet vlug en hard nadenken.”
„Goed, mijnheer Peraira”, zei Arie zoet.
Een nieuwe, hete windvlaag liet de gele gordijnen opbollen. De warme bries had de licht ziltige geur van de Atlantische Oceaan die achter de palmen deinde. . . . diezelfde oceaan waarover Jan en Arie enkele dagen geleden, in geheime samenwerking met de agent Masters van de FBI, naar Amerika waren gekomen. Peraira zat heel vlug en hard na te denken. De getatoueerde man zat tussen zijn tanden te sissen. Hij leek ook niet bijzonder in zijn sas met wat hij zojuist had gehoord.
Arie en Jan waren bijzonder benieuwd wat er nu met hèn tweeën zou gaan gebeuren.

SURPRISES VOOR DE FBI

In de schaduw van de palmbomen die het grote parkeerterrein voor het Lincolnhotel omzoomden, stond een donkerblauwe Buick, waarvan de glanzende lak overdekt was met een floers van stof. Alle ramen van de grote auto waren opengedraaid, maar toch was de hitte binnen in de gesloten wagen zo groot, dat Masters en Bob, die naast elkaar voorin zaten, zich voortdurend het zweet van het voorhoofd moesten vegen.
„Die moderne auto’s zijn voorzien van alles wat je maar bedenken kunt,” bromde Masters, nijdig meppend naar een vlieg die naar binnen was komen zoemen. „Maar ik wou dat iemand eens op het idee kwam een speciaal zomermodel te construeren met ingebouwde koelinrichting.”
Bob Evers keek op het dashboardklokje, dat kwart over drie aanwees.
„Jan en Arie zijn nu al anderhalf uur daarbinnen. Zij schijnen heel wat af te kletsen.”
Masters, die het laatste kwartier wat zenuwachtig met zijn vingers op het witte stuurwiel had zitten trommelen, veegde opnieuw met een vochtige zakdoek over voorhoofd en hals.
„Van afwachten krijg ik altijd de zenuwen. Daar komt nog bij, dat ik niet weet wat voor soort vent die Peraira is. Achteraf vraag ik mij af of het wel verantwoord was, die twee jongens op hun dooie eentje het hol van de leeuw binnen te sturen.”
Bob schokschouderde even en veegde met een vinger een laagje fijn stof van de bovenrand van het portier.
„Dat is nu het laatste waar ik mij zorgen over maak. Wij hebben wel voor hetere vuren gestaan. Bovendien: wat kan er nu gebeuren op een rustige middag in een zo degelijk hotel als dit? Die Peraira is zich natuurlijk een aap geschrokken en zit waarschijnlijk links en rechts te telefoneren. En misschien heeft hij een korte-golfzendertje ergens in zijn bagage en is hij per radio waarschuwingen aan het versturen naar andere onderdelen van zijn organisatie.”
Masters knorde nadenkend, smeet een half opgerookte sigaret naar buiten en antwoordde, een tikje korzelig: „Opbellen zal hij heus wel niet graag doen, want in een hotel lopen alle interlocale gesprekken altijd over de centrale, en de juffrouwen daar kunnen alles afluisteren. En een zender in je bagage meeslepen is natuurlijk altijd mogelijk, maar denk nu niet dat je vanuit een hotel als dit zo gemakkelijk contact krijgt met zenders op enige afstand, want deze gebouwen hebben een geraamte van staalbinten dat bijna alle zendenergie afschermt. Daar komt nog bij, dat het een heel riskant grapje is, in een hotel als dit of op elke andere vaste plaats clandestien te gaan seinen, want hier in Amerika hebben we een zeer goede afluisterdienst met een uitgebreide staf van personeel, dat dag en nacht niets anders doet dan alle golflengtes controleren en clandestiene zenders opsporen. Daar zou ik je mooie verhalen van kunnen vertellen. Tijdens de laatste wereldoorlog hebben we verschillende gevaarlijke spionnen te pakken gekregen doordat hun zenders werden gepeild en opgespoord.”
Bob knikte.
„Dat weet ik. Maar natuurlijk staat Peraira als hoofd van de bende op een of ander manier met zijn verschillende handlangers in contact. Toen wij in dat huis van Cardozo op Long Island waren, kwamen er per radio berichten binnen. . . .”
Masters viel hem in de rede.
„Ik weet wat je zeggen wil. Natuurlijk staan de onderdelen van de bende door middel van radiozendertjes met elkaar in contact. Ik heb vanmorgen een spoedrapport gekregen van die twee kerels van ons bureau die wij op Cardozo’s motorkruiser, de „Albatros”, hebben achtergelaten om alle berichten af te luisteren die binnenkwamen. Uit die berichten, plus uit wat we al wisten, kunnen we vrij aardig opmaken hoe hun organisatie in elkaar zit. Het overbrengen van illegale immigranten naar de Verenigde Staten gebeurt hoofdzakelijk vanuit twee eilanden in de Caraïbische Zee, namelijk: Cuba en Trinidad. Vandaaruit gebeurt het transport bij nacht met zeer snel lopende motorboten. Vanuit Mexico zijn er twee manieren. De duurst betalende klanten worden alléén of in plukjes van twee of drie per helicopter ’s nachts over de grens gevlogen en aan deze kant neergezet. De minder goed betalende gegadigden worden door een Mexicaanse gids, die de grensstreek op zijn duimpje kent, hier binnen gesmokkeld. Dat is natuurlijk veel riskanter, want door de gehele grensstrook heen is er voortdurend contrôle op wie daar rondlopen. In de loop van een nacht kom je te voet niet ver van een grens weg, dat is nogal duidelijk.”
Bob trok nadenkend aan zijn neus.
„Daar heb ik ook over na zitten denken. Is het niet het waarschijnlijkst dat de bende een opvangcentrum heeft ergens een paar kilometer van de grens af, met een auto, waarmee de grensoverschrijders zo snel mogelijk verder het binnenland in worden gebracht?”
Masters schudde beslist het hoofd, met zijn rechterhand de stuurversnellingshandle spelend in- en uitschakelend. „Dat geloof ik juist niet, en ik zal je zeggen waarom. Het grootste risico voor elke organisatie die mensen zonder officiële papieren een land binnensmokkelt, blijft altijd het gevaar dat vroeger of later een van die binnengesmokkelde grapjassen wordt opgepakt, en bij een verhoor gaat kletsen over de manier waaróp hij het land is binnengekomen. Dat kan natuurlijk elk uur van elke dag gebeuren. Vandaar dan ook, dat het een grondbeginsel is van de bandieten die dit bedrijf beoefenen, om nergens binnen de grens van de Verenigde Staten een vaste operatiebasis te hebben. De illegale immigranten worden geblinddoekt in die motorboten of in hefschroefvliegtuigen geladen, weten niet eens hoe de mensen er uitzien die hen overbrengen, en worden geen twe e keer achtereen op dezelfde plaats hier te lande afgezet. Een vast opvangcentrum in de buurt van de grens is een doorlopend gevaar dat zij zeker niet zullen riskeren. Nu is het grappige, dat hun organisatie vrij eenvoudig in elkaar zit. Voor zover wij uit de gisteren en vannacht afgeluisterde berichten hebben kunnen opmaken, zijn hun overbrengers bekend onder nummers, niet met schuilnamen.”
Bob knipte met de vingers:
„Dat is waar ook! Ik herinner me dat telegram dat kapitein Stevens vanaf de „SURFPRIDE” aan Cardozo verzond.”
Masters dreunde het uit het hoofd op. Bob had al eerder gemerkt dat de FBI-man een fantastisch geheugen bezat; een belangrijk iets voor mensen die dit speurderswerk deden, omdat zij daardoor nooit iets op papier hoefden te zetten, maar alles konden onthouden. Vielen zij onverhoopt in handen van de vijand, dan was uit de inhoud van hun zakken niets van enige waarde op te maken. Dat tape-recorder-geheugen stelde Masters nu in staat om het befaamde telegram, door Jan en Arie de nacht van de schipbreuk uit de zee opgevist, uit het hoofd op te dreunen:
Juan Cardozo Brightwaters Long Island USA nummer negen seint New York herhaal nummer negen seint New York stop vertrokken uit Lissabon alwaar brandstof getankt te 19.47 uur stop alles aan boord in goede orde en seinen niet meer voor aankomst New York stop einde bericht.
Bob zat aan een velletje van zijn vinger te plukken. „Dus die Stevens heette in de bende: Nummer Negen.” „Precies. Tot dusver hebben we telegrammen opgevangen die spraken over Nummer Vier, Nummer Vijf en Nummer Elf. Die drie zijn vermoedelijk kapiteins van motorboten op Cuba en Trinidad. Dan is er nog sprake van Nummer Twee, Zeven en Zes, en die horen in Mexico thuis.” Bob zat even op zijn vingers te tellen.
„Als Nummer Elf de laatste is van het span, en er geen hogere nummers meer bestaan, hebben we dus niets gehoord over de Nummers Eén, Drie, Acht en Tien. Zijn die soms met vacantie?”
Masters grinnikte kort.
„Dat hoeft niet. Mogelijk hebben ze wel ooit bestaan, maar zijn ze dood, of ontslagen, of met ander werk belast. Dit staat echter wel vast, dat elk van die overbrengers een kerel is, die niet gauw schrikt en voor geen klein geruchtje vervaard. Voor een deel zijn het aan lager wal geraakte vroegere leden van de Amerikaanse Luchtmacht of de Marine, en voor een deel beroepssmokkelaars of een soort gangsters, voor wie in de United States zelf de grond te heet onder de voeten is geworden. Het gaat er ons om, zo gauw mogelijk al die knapen te pakken te krijgen, en dat moet bliksemsnel gebeuren, bij absolute verrassing, want door die kortegolfzenders kunnen zij elkaar in een paar seconden tijd waarschuwen. Dan duikt het hele zaakje onder om ergens anders dit spelletje opnieuw te beginnen en dan blijven we aan de gang. Op Long Island, in dat huis van Cardozo, is het prachtig verlopen. Wij pikten het hele zaakje in hun kuif vóór zij de kans hadden een radiobericht te versturen en wij hebben nu hun motorboot met zender en kunnen naar hartelust hun berichten afluisteren.”
Bob begon even te lachen:
„Jammer dat we niet terug kunnen zenden. Anders hadden we een soort van Amerikaans „England Spiel” op touw kunnen zetten.”
Masters fronste even en vroeg:
„Het England Spiel? Wat was dat ook weer?”
„Dat hebben Jan en Arie me verteld. Een handigheidje dat een slimme Duitse Contra-Spionnageman had uitgedokterd. Op een gegeven ogenblik kregen de Duitsers, ongeveer nèt als wij op Long Island, een geheime agent in handen die de Engelsen samen met een radiozender per parachute boven Holland hadden uitgegooid. De Duitsers gingen achter die zender zitten en begonnen net te doen of zij de Britse agent waren.. En zo viel de ene agent na de andere in Duitse handen.”
Masters begon luid te lachen.
„Ik herinner mij nu het hele verhaal! Maar dat grapje gaat hier niet op en ik ben erg bang, dat de heren die hier aan de andere kant van die kortegolf-zenders zitten, ietwat slimmer zijn. Iets in de precieze vorm van de telegrammen die wij opvangen, doet me vermoeden dat er een vuiltje in schuilt: iets in de woordvolgorde, dat ik nog niet heb kunnen achterhalen. Maar die kerels die wij op Long Island hebben gepikt, houden koppig vol dat zo’n vuiltje niet bestaat.”
Bob zat nog een beetje na te grinniken.
„Kan ik me indenken. Zij hopen er natuurlijk op, dat jullie wèrkelijk geloven dat er niet op een bepaalde manier wordt geseind, en een Trinidad-Spiel proberen te beginnen. Dan was meteen de hele bende gewaarschuwd.” „Daar trappen we natuurlijk niet in. Onze grote kans is, dat Jan en Arie, die daarbinnen in het hotel nu al twee uur lang hun verhaal zitten af te draaien, op een of andere manier te weten komen waar het Mexicaanse, Cubaanse of Trinidadse hoofdkwartier gevestigd is. Dan vallen we een daarvan onverwacht op de nek, precies zoals wij dat in Brightwaters hebben gedaan.” Hij keek naar het dashboardklokje en daarna op zijn polshorloge. „Over half vier. Ik begin het hoe langer hoe vreemder te vinden. Het begint er naar uit te zien, jonge vriend Bob, dat je beide strijdmakkers daar worden vastgehouden.”
Bob antwoordde zorgeloos:
„Het zal niet de eerste keer zijn. En het is de beste manier om zo veel mogelijk aan de weet te komen.”
Masters schoot plotseling uit zijn afwachtende houding overeind en zwaaide het portier open.
„Blijf jij hier, Bob en hou de hotelingang in de gaten. Ik ga enkele maatregelen nemen. Wees waaks en smelt niet weg.”
„Als je kunt,” antwoordde Bob, met een scheve grijns, „stuur dan een gecamoufleerde FBI-pantserauto hier langs met een paar staven ijs aan boord.”
„Wie avonturen wil beleven, moet pijn lijden!” antwoordde Masters hardvochtig, en wandelde tussen de rijen geparkeerde auto’s door weg in de felle zonneschijn.
* * *

Vijf minuten vóór Masters Bob en de donkerblauwe Buick verliet was het volgende telegram voor hem binnengekomen op het plaatselijk Bureau van de FBI in Miami:

Masters dringend afgezonden New York achttien te vijftienhonderdtwintig uur motorkruiser Albatros in FBI dock had zojuist explosie aan boord verdere gegevens volgen

* * *
Het is meestal zo in het leven, dat de mens zijn grootste stommiteiten uithaalt júist als hij denkt dat hij verschrikkelijk slim doet.

In het geval van de motorkruiser „Albatros”, die de dag te voren in Brightwaters in beslag was genomen en naar de New Yorkse haven overgebracht, ging het precies zo. En tòch was het een stommiteit die de handige jongens van de FBI moeilijk hadden kunnen vermijden. Het plan dat zij met de „Albatros” bedacht hadden zat prima in elkaar. Het was natuurlijk duidelijk onmogelijk de grote motorboot aan de pier bij het huis van Cardozo te laten liggen. Men kon verwachten dat binnen afzienbare tijd iemand van de bende op Long Island zou komen neuzen, waarom er toch geen tekenen van leven meer daar vandaan kwamen. Die nieuwsgierige verkenner zou natuurlijk ook de motorboot betreden en dus onvermijdelijk ook de twee FBI-mannen ontdekken, die Masters daar aan boord had gezet om de radioberichten op te vangen. Om die reden moest de hele „Albatros” verdwijnen. Het schip was daarom met volle snelheid naar de haven van New York gevaren, en met behulp van verfspuiten en een ploegje timmerlieden in zes uur tijds onherkenbaar veranderd, hoofdzakelijk door alles eraf te slopen wat niet hard nodig was om het schip drijvend te houden en de zender aan de gang. Op dat ontmantelde karkas zaten nu de twee FBI-radioexperts met slechte humeuren vanwege de moordende hitte en het weinige amusement dat er op het half gesloopte schip te vinden was. Voor een goed begrip van de verrassing waarvoor de FBI spoedig zou komen te staan, dient men te weten, wat er in het beknopte rapport stond dat Gordon, een van de twee radio-technici aan boord, in de loop van de ochtend aan het hoofdbureau had gezonden.

Voorlopig Rapport.
De verbinding tussen de onderdelen van organisatie „Sneeuwbal” wordt onderhouden met kortegolfzenders, uitgerust met een handig bedacht „Scramble”systeem. De berichten, van deze zenders uitgaande, worden door minstens vier en vermoedelijk vijf stoorgeluiden vervormd, welke stoorgeluiden door vier, respectievelijk vijf ontstoorfilters in de ontvangers weer worden uitgezeefd, zodat de boodschap (zoals bekend bij dergelijke systemen) verstaanbaar uit de luidspreker komt. Het is op dit moment niet mogelijk, het speciale ontstoorapparaat in de zendontvanger hier aan boord van de Albatros te demonteren en na te bouwen, aangezien zulks minstens vierentwintig uur zou vorderen en de zender hier aan boord momenteel in bedrijf moet blijven om de berichten van de andere afdelingen van organisatie „Sneeuwbal” af te luisteren. Ik verzoek U, mij terstond te doen weten of U er prijs op stelt dat deze ontstoringsfilters worden gedemonteerd en nagebouwd, en zo ja, op welk moment ik met het afluisteren der berichten stoppen kan om de zender uit elkaar te halen.

J. B. Gordon.

De zendontvanger van de „Albatros” was, zoals in bijna alle motorkruisers, ondergebracht in de stuurhut, het teakhouten huisje dat boven op het dek was gebouwd en waarin zich natuurlijk de kompassen, het stuurwiel en dergelijke instrumenten bevonden. Om drie uur in de middag (het tijdstip waarop Bob met Masters in de Buick zat te praten) had Gordon de radiowacht in de snikhete, kleine ruimte waarop de zon ongenadig neerbrandde. Hij had de ramen aan alle zijden opengezet, maar dat hielp bar weinig, want het aasje wind dat er nog was, woei aan van de landzijde, en was bijna ondragelijk verhit door het strijken langs de gloeiende steenmassa’s van New York. Een electrische ventilator was niet aan boord, en de beschikbare ventilatoren uit het FBI-bureau draaiden op normaal voltage en niet op de 12-volts gelijkstroom uit de accumulatoren op het jacht.
Het was dáárom dat Gordon slechts gekleed was in een kort broekje en een onderhemd, maar ondanks die luchtige kledij liep het zweet hem nòg met druppeltjes van zijn neus. Bovendien was het stierlijk vervelend aan boord. Gordons metgezel, een halfbloed-neger genaamd Popkins, die zijn oorlogsjaren had gesleten als radionavigator op een Vliegend Fort, lag beneden in een kooi te slapen en het uitzicht op de smerige rommel van kaden en dokken was niet bepaald opwekkend. Gordon had in geen drie uur een bericht uit de luidspreker van de zacht krakende ontvanger horen komen en de enige geluiden in de hete, lome middagstilte waren dat kraken van atmospherische storingen, het nu en dan loeien van scheepsfluiten in de Hudson of het ratelen van lieren op ladende en lossende schepen. Bovendien was er nog het zachte tikken van het in de zender ingebouwde achtdaagse klokje dat nu kwart over drie aanwees. . . .
Gordon zat wijdbeens op een houten krukje, dat iets minder warm was onder het zitvlak dan de kussens van de bank, en las het laatste nummer van de Saturday Evening Post, weinig vermoedend dat de volgende minuten hem de doodschrik van zijn leven zouden bezorgen en dat elke tik van dat Zwitserse, achtdaagse klokje hem dichter bracht bij iets wat heel goed zijn dood had kunnen betekenen.
Toen Masters tijdens zijn gesprek met Bob zo luidkeels had gelachen over het historische verhaal van het „England-Spiel” had hij Bob uitgelegd, dat de FBI de zender van de „Albatros” niet durfde gebruiken, omdat men overtuigd was dat de leden van de organisatie, bij de FBI bekend onder de codenaam „SNEEUWBAL”, er een bepaald, slechts aan henzelf bekend systeem van zenden op na hielden. Dergelijke systemen zijn bij tientallen te bedenken en zijn in de laatste jaren door verschillende spionnageorganisaties ook bij tientallen toegepast. Ze zijn dikwijls bijzonder moeilijk te achterhalen. Zo was er in Zuid-Amerika een Spaans spionnagenet waarvan elke boodschap werd geopend met een bepaald cijfer. Deze cijfers waren steeds verschillend en de knapste koppen peinsden er zich suf over, wat toch de sleutel kon zijn op dit steeds veranderende begingetal, dat zeer blijkbaar een herkenningsgetal was, slechts aan ingewijden bekend. Het werd eerst recht mysterieus omdat één en dezelfde man bijna nooit hetzelfde cijfer gebruikte.
Na hun arrestatie gaf een hunner het geheim prijs en het bleek het toppunt van eenvoud te zijn: de leeftijd van de afzender, opgeteld bij de dag van de maand, vermeerderd met het aantal woorden van het telegram, dat hij de keer tevoren had afgezonden, aan dezelfde ontvanger. (In het geval dat een telegram bestemd was voor iemand die er nooit eerder een had gekregen, was dat aantal woorden natuurlijk=nul.)
Een andere organisatie zond telegrammen die zo waren opgesteld dat de beginletters van elk derde woord, achter elkaar geschreven, de naam gaven van de afzender, achterstevoren gespeld. Dit lijkt bijzonder gecompliceerd, en men werd daardoor natuurlijk genoodzaakt, zijn boodschap ietwat gedwongen te bouwen, maar het was bijzonder effectief.
Sinds twee uur in de nacht waren verschillende experts van de FBI aan het studeren op de binnengekomen boodschappen, waarvan zij er enkele ook op een tape-recorder hadden opgenomen, teneinde te proberen uit te vissen wat die herkenningssleutel was die de zendoperateurs van organisatie „Sneeuwbal” gebruikten. . . .
Tot dusver zonder resultaat.
En tot men ontdekt had, welk speciaal trucje men in elke radioboodschap moest inlassen om de ontvanger te doen geloven dat er een ingewijd lid van de organisatie aan het zenden was, kon aan uitzenden niet worden gedacht. Iedereen die van dit opvangen van berichten afwist, was overtuigd dat dit niet-zenden alle risico’s uitsloot. Niets was minder waar!
De theorie dat de man die niets doet, ook geen vergissingen maakt, ging ook in dit geval niet op. . zoals duidelijk bleek om twintig minuten over drie, toen zonder waarschuwing en met een slag die ver in de omtrek te horen was, de stalen kast van de zend-ontvanger explodeerde. Het was een fantastisch gezicht voor de arbeiders op de schepen, de dokwerkers, de vogels hoog in de lucht en de New Yorkers die hijgend van de hitte zaten thee te drinken op terrassen op de daken der wolkenkrabbers. Een vuilgroene rookwolk hing als een mist op de plaats waar het half-gesloopte jacht had gelegen.
Stukken teakhout van het stuurhuis, twee helften van het stuurwiel, onderdelen van de zender en de koperen scheepsbel vlogen wervelend door de hete middaglucht en plonsten in het vuile dokwater, honderden meters in de omtrek. Van alle kanten, na de eerste seconden van verbijstering, kwamen nieuwsgierigen en hulpvaardigen aanrennen.
Van schepen in de nabijheid werden sloepen neergelaten. Vier New Yorkers renden naar brandmelders en ergens in de verte begonnen politiesirenes te huilen. Intussen dreef de rook wat weg en alras bleek dat de explosie (die kennelijk in het stuurhuis had plaatsgevonden) de kracht van de gasdruk, zoals te verwachten was, naar boven had laten uitwoeden. De romp van het schip dreef ogenschijnlijk onbeschadigd en log naschommelend langs de kade. Maar het stuurhuis was radicaal verdwenen. Dat de romp en het dek er zo goed waren afgekomen kwam natuurlijk mede doordat een schip dat in het water drijft, een tikje meeveert, aangezien het door de gasdruk naar beneden wordt geduwd, wat bij een huis natuurlijk nooit het geval kan zijn.
De eerst arriverenden op het stuk kade, dat bezaaid lag met stukken glas en splinters teakhout, ontdekten terstond het bewusteloze lichaam van een man in een vuilwit broekje en een onderhemd dat in flarden om hem heen hing, scheef neergesmakt tegen het dekzeil van een stapel katoenbalen die op verscheping lag te wachten.
Zijn hart klopte nog, maar uit een van zijn oren kwam een druppeltje bloed, wat het heel waarschijnlijk maakte dat een van zijn of beide trommelvliezen door de ontploffing waren beschadigd. Dat dekzeil, los over de katoenbalen gegooid, had zonder enige twijfel zijn leven gered, want een smak op de keien van de kade had de man beslist niet overleefd. Terwijl enkele dokwerkers nog aan de kant stonden te aarzelen, niet zeker wetend of het wel veilig was, het nog rokende jacht te betreden, kwam de gedaante van een halfbloed-neger suf en wankelend het dek opgeklommen, via de half vernielde restanten van wat eens de kombuistrap was geweest.
Die versuftheid kwam deels door de luchtdruk van de ontploffing en deels door de slaap waaruit FBI-man Popkins wel radicaal was gewekt. Hij keek een beetje vreemd toen hij nòch het stuurhuis, nòch zijn vriend Gordon, nòch de zend-ontvanger terugvond. . . . en slechts een veertigtal mensen zag, die hem belangstellend stonden aan te staren. Een radio-patrouillewagen van de New Yorkse politie kwam met wild huilende sirene de kade opstuiven en stopte schuivend tussen de glasscherven met twee luide knallen van springende banden. Popkins klom van het schip af, gaf op geen enkele vraag antwoord, ging recht naar de patrouillewagen en fluisterde de sergeant die er uit klom, snel iets in het oor. Daarmee was het gesprek voorlopig afgelopen. Popkins kon achter in de politieauto gaan zitten, voor verdere hinderlijke vragen gevrijwaard. Een ambulance kwam aangieren. Doktoren in witte jassen onderzochten snel de bewusteloze Gordon, legden hem op een brancard en reden achter de politieauto aan de kade af. De bemanning van een inmiddels opgeroepen tweede patrouilleauto nam de bewaking van het schip over en hield de menigte van boord. Dat was voorlopig het einde van het Trinidad-Afluisterspel.

* * *
Het kostte de experts van de FBI be trekkelijk weinig moeite om te raden wat er was gebeurd. Gordon kwam in het ziekenhuis vrij snel bij kennis en kon, samen met Popkins, getuigen dat absoluut geen onbevoegden het

schip of het stuurhuis hadden betreden.
Toch was er kennelijk een bom in dat stuurhuis ontploft: dat bleek al heel gauw uit het onderzoeken van enkele weggeslingerde onderdelen ervan. Een half uur later, nadat stukken van de zender waren bijeengezameld, was men zover, dat overtuigend bleek dat de bom in de zender zelf was geplaatst geweest . . de aanslag van de gasdamp en de verschroeide binnenkant van de onderdelen spraken duidelijke taal. Het duurde niet lang of het werd zo klaar als kristal, dat het lieve, snoezige, achtdaagse klokje, dat zo huiselijk in de stalen voorplaat van de zender had zitten tikken, hoogstwaarschijnlijk de veroorzaker van de explosie was geweest.
„We zijn tòch niet slim genoeg geweest,” merkte de chef van Gordon droogjes op, aan zijn lange, spitse neus trekkend. „Wij hebben gedacht dat we veilig waren, zolang we maar met onze vingers van de zender afbleven, maar de vent die dit systeem uitkiende was een machtig slimme vogel. Die heeft er rekening mee gehouden, dat één van die toestellen in handen der politie kon vallen, die dan precies zou kunnen gaan doen wat wij inderdaad deden: hun berichten afluisteren.
Het was natuurlijk zo, dat elke vierentwintig of zesendertig uur een bepaald schakelaartje of palletje moest worden verzet, op een of andere manier met dat klokje verbonden. Gebeurde dat niet, dan werd na zoveel tijd een electrisch contact gesloten en vloog de hele zaak de lucht in. Hetgeen gebeurd is. Waarvan acte, heren. De mens is nooit te oud om nog iets te leren. Gelukkig zijn Popkins en Gordon er zonder al te grote beschadigingen afgekomen. Hoewel het natuurlijk altijd mogelijk is, dat Gordon er voor de rest van zijn leven een angst voor radiotoestellen van overhoudt. Hebben we al iets van Masters gehoord?”
„Ja — hij heeft opgebeld en we hebben hem verteld wat er gebeurd is.”
„En wat zei hij?”
„Een heleboel lelijke woorden. En dat hij het verder zelf wel zou uitzoeken.”
„Wens hem geluk.”
„Wat moet er met de drijvende restanten van de „Albatros” gebeuren, mijnheer?”
„Rustig laten liggen. Hef gewoon meteen de politiebewaking op. Binnen één week hebben de bewoners daar uit de buurt het geval wel gesloopt en dan zijn we het zonder pijn en moeite kwijt.”
„Yes, sir.”
„Ga er alleen eerst zelf op af en kijk goed na dat er niets in is achtergebleven waaraan men kan zien waar het ding vandaan komt. Geen brieven, geen paperassen en geen reddingsboeien met de naam van het jacht erop. Masters heeft altijd van die bijzondere stunts, zoals er met een compleet schip vandoor gaan of een locomotief stelen. Vandaag of morgen komt er nog eens de grootste herrie van. Gesnapt?”
„Yes, sir.”

NOG EEN KEER PECH VOOR MASTERS

T

oen hij de eerste maal opbelde, en hoorde wat er met zijn mooi uitgedacht radio-afluisterplannetje gebeurd was, zei Masters inderdáád een heleboel erg lelijke woorden. Niemand op het bureau in New York wist toen nog hoe de ontploffing was ontstaan. Men nam aan dat er een tijdbom in het schip was gelegd. Dat zou betekenen, dat leden van de organisatie „Sneeuwbal” erachter waren gekomen dat de FBI het jacht „Albatros” te pakken had, en waar die het heen had gebracht. Een tweede telefoontje, een uur later, bracht al meer klaarheid, en tegen een uur of half zeven werd Masters voor de derde maal opgebeld, en kreeg hij het verhaal van de tijdbom in de radio te horen. Tegen die tijd had hij de meeste lelijke woorden die hij kende al een paar keer gebruikt, en bovendien was dit laatste bericht vrij goed nieuws. Masters verliet het Miami-kantoor van de FBI en ging haastig terug naar de plaats waar hij Bob in de Buick had achtergelaten. Hij ging alleen onderweg een telefooncel binnen en voerde een kort gesprek.
„Welwel,” zei Bob sarcastisch, toen Masters snelwandelend de Buick bereikte en het voorportier opentrok. „Wat hebt u intussen gedaan? Een wandeling gemaakt langs de Mexicaanse grens en terug? Of op vacantie geweest vanwege de hitte?”
Masters schoof achter het stuur, trok het portier dicht en stak een sigaret op.
„Zout je spottende opmerkingen zolang op, jongeman. Het schone jacht „Albatros” is met radiozender en al de lucht in gevlogen. Er zat een lollig apparaatje in dat de zender automatisch deed ontploffen als er niet op geregelde tijden iets aan een palletje of schakelaartje werd gefrunnikt.”
Bob staarde Masters aan: „Goeie help. Doden?”
„Gelukkig niet. Had er nog bij moeten komen. Gordon, die de radiowacht had, zeilde met een boog de haven door en kwam verend terecht op een dekzeil over wat katoenbalen. Met dat al zijn we nu geheel op ons zelf aangewezen. . met de gegevens die we tot dusver te weten zijn gekomen. Jij hier niets gezien?”
Bob schudde het hoofd.
„Geen Jan of Arie het hotel uit gekomen. Niet door deze hoofdingang tenminste.”
Masters knikte nadenkend.
„Het is niet langer verantwoord, die twee jongens daar aan hun lot over te laten. Ik heb net dat hotel opgebeld. Peraira is er nog steeds en heeft suite nummer 614. Zij hebben nog een kamer vrij op de zesde étage en nu lijkt het mij het beste dat jij of ik die kamer betrek en van meer nabij een oogje houd op wat meneer Peraira uitspookt.”
„En wat doet de ander intussen?”
„Die blijft hier wachten in de Buick, om de hotelingang in de gaten te houden.”
Bob trok een gezicht.
„Gezellig kan dat worden. Ik heb al drie keer alle ramen geteld en ik ken zowat de helft van de gezichten van alle inwoners van het Lincolnhotel.”
„Mooi zo. Dan kun je nu de andere helft leren kennen.” „O, ja? Dus ik krijg het klusje van hier buiten wachten?” Masters grijnsde hem boosaardig aan.
„Jij bent nog jong en de bedompte lucht in die luxe hotels is schadelijk voor je groei. Houd de zesde verdieping in de gaten. Ik zal een rode badhanddoek hangen over het raamkozijn van de kamer die ik betrek. Dan voel je je niet zo alleen. Adios, blanke broeder.”
Masters haalde een revolver uit zijn broekzak en legde die in het dashboardkastje. Hij wilde die om een of andere reden blijkbaar niet bij zich houden.
Vóór Bob een passend antwoord had kunnen bedenken, was de FBI-man al op weg naar de marmeren trappen van het grote hotel. De zon hing laag in het Westen en overgoot de hoge, witte gevel met een rossige gloed, tot het gebouw er uitzag als een paleis van wit suikergoed in een kerstétalage.
Masters kreeg kamer nummer 694, met eigen badkamer. In een der winkels van het hotel, die aan de achterzijde aan de tuin waren gelegen, kocht hij een grote, knalrode badhanddoek die hij, zoals beloofd, over het raamkozijn hing, vastgeklemd onder een met water gevulde vaas.
* * *

Het diepe gepeins van mijnheer Peraira had vrij spoedig tot zeer tastbare resultaten geleid. Hij gaf een korte ruk met het hoofd naar de man met de getatoueerde arm en beval kort:

„Hoover — kom even mee naar de andere kamer.” In de deuropening die deze zitkamer verbond met het daarnaast gelegen slaapvertrek stopte hij even, om dreigend over zijn schouder te zeggen:
„Rustig jullie, en koppen dicht, anders zal ik andere maatregelen nemen.”
Jan en Arie bleven samen achter in de grote, geel gestoffeerde zitkamer en keken elkaar enkele tellen lang aan; hun wenkbrauwen opgetrokken. Uit het slaapvertrek ernaast vernamen zij de gedempte stemmen van Peraira en Hoover, maar van wat er gezegd werd, konden zij geen woord onderscheiden.
„Zeg, dik sproetenmonster, wat denk jij ervan?”
Arie antwoordde op zachte toon:
„Waarvan, zuinigheidsmaniak?”
„Zij zijn volkomen in dat verhaal van jou getrapt. Maar wat denk je dat zij doen zullen?”

Arie blies even zijn wangen op en zei spottend:
„Zij zijn nu een feest voor ons in elkaar aan het zetten. Met oesters voor en moccataart na. En zij zijn de slaapkamer ingegaan, omdat het een verrassing moet blijven.” „Nee, nou in ernst, dikke. Wisten we maar wat die lui van plan waren, dan konden we Masters iets laten weten, of hun plannen in de war gooien.”
Vóór Arie daar commentaar op kon geven, kwamen de beide mannen, met de besliste pas van lieden die weten wat zij willen, uit de slaapkamer terug. Peraira had het pistool stevig in de vuist, plantte zich voor de zitbank en zei kort:
„Die dikke daar! Sta op jij en ga bij die stoel staan. Doe je mond niet open, geen van tweeën, of je krijgt een klap op je schedel dat je de eerste zes uur onder zeil bent.” Arie en Jan keken elkaar even aan, keken op naar Peraira; die nog steeds zijn wijnrode kamerjas droeg en begonnen te protesteren.
Arie sputterde dat hij er niets van begreep en Jan begon een smoesje te verzinnen over een nieuw hemd dat hij in een winkel had gekocht en nog moest afhalen. Dat maakte hun spel natuurlijk veel echter, maar veel succes boekten zij er niet mee.
Peraira schudde ongeduldig het hoofd, terwijl de getatoueerde Hoover, met een lichte grijns om zijn vierkante kaken, de slaapkamer uitkwam met een paar beddelakens, die hij deskundig in repen begon te scheuren. Het waren luxe hotel-lakens van voortreffelijke kwaliteit en beide jongens, die een lange loopbaan van vastgebonden worden achter de rug hadden, wisten al metéén hoe laat het was. „Daar gaan we weer, Arie,” zei Jan in het hollands. „Dit lijken betere lakens dan die keer toen we in Duitsland werden vastgebonden.”
„Ik hoop dat ze een zindelijk washandje in onze mond stoppen,” zei Arie terug, en daarmee was het gesprek voorlopig uit, want de forse hand van Hoover greep hem in zijn nek en smeet hem in de slaapkamer op bed, terwijl Peraira hen nijdig toebeet hun muilen te houden en als ze iets te zeggen hadden, dat in verstaanbaar Amerikaans te doen en niet in een of andere Europese apentaal. „Je zus!” zei Jan nog, wiens nationaal gevoel altijd sneller gekwetst was dan dat van Arie. Bovendien kon de dikkerd nu al heel moeilijk uiting aan zijn ongenoegen geven, want op dat moment werd hem een dot katoen tussen de kiezen geduwd, bestaande uit de afgescheurde zomen van de vaneengereten lakens, tot een prop in elkaar gefrommeld. Nette bandieten, dit bedacht Arie, de schone vorm van de lamp bewonderend. Ze gebruikten zowaar de restjes ook nog. Op bed liggend, op onzachte wijze heen en weer gesjord, bewonderde hij ook de deskundigheid waarmede de getatoueerde Hoover hem vastbond. Hij volstond er niet mede, Arie’s polsen achter diens rug aan elkaar te binden, maar wikkelde een tweede reeks lakens om Arie’s bovenarmen, vlak boven de elleboog: de enige betrouwbare manier om te zorgen dat iemand zich niet kan loswringen. Maar dat vakmanschap, vond Arie even later, werd beslist overdreven toen zijn onderbenen, met de aan elkaar gebonden enkels, achterwaarts werden gebogen, waarna de banden rond polsen en enkels nog eens extra aan elkaar werden bevestigd. Jan onderging vrij snel hetzelfde lot, en het bindwerk werd bekroond met het ruggelings aan elkaar sjorren van beide avontuurlijke jongelieden, die nu ieder op een der twee bedden lagen, hun polsen aan elkaar bevestigd en proppen in hun monden. Een badlaken moest er nog aan geloven om het hele systeem van repen laken vast te knopen aan de middelste zijplanken der bedden, zodat de jongens zich op geen enkele manier meer van hun rustplaats konden afwentelen. Peraira had het pistool inmiddels op een tafeltje gelegd en was zich haastig aan het kleden in een licht crême-kleurig gabardine pak met een groen zijden overhemd en een wijnrode das, een kleurencombinatie welke Jan Prins (die zich altijd met grote zorg kleedde) bijna schele hoofdpijn bezorgde als hij er naar keek.
„Ziezo!” knorde Hoover, zich tevreden oprichtend van zijn als speenvarkens gebonden gevangenen en zich het zweet van zijn voorhoofd vegend met zijn getatoueerde arm. „Die liggen voorlopig veilig.”
Hij wierp een snelle blik op zijn polshorloge. „Laten we nou eerst eens gaan kijken of we ergens een paar hutkoffers kunnen krijgen van de maten die we nodig hebben, plus een centerboor. Bent U klaar, baas? Kom dan mee. We motten geen tijd verknoeien.”
Maar aan hun haastige bedoelingen, wat die ook mochten zijn, kon niet meteen gevolg worden gegeven, zoals Jan en Arie hoorden, want op dat ogenblik rinkelde de telefoon in de zitkamer. Peraira nam de hoorn op, luisterde enige tijd, af en toe alleen maar „ja” zeggend, en beval toen kortaf aan Hoover om de tussendeur te sluiten, hetgeen onmiddellijk geschiedde en hetgeen Jan en Arie ten zeerste speet, want hun enige vertier in deze toestand bestond nu nog in het luisteren naar autogeluiden en kijken naar het langzaam voortkruipen van de banen heet zonlicht langs de slaapkamerwand. Af en toe hoorden zij, door de tussendeur heen, de telefoon rinkelen. Het scheen dat mijnheer Peraira enkele interlocale gesprekken voerde die blijkbaar nogal traag doorkwamen. Tussen die telefoongesprekken door maakte hij fikse ruzie met Hoover, hoewel geen van de twee jongens één enkel woord duidelijk kon onderscheiden. Dat ging urenlang zo door. Ergens was er blijkbaar iets in de war gelopen, dat moest worden geregeld alvorens Peraira op de kofferjacht kon gaan. Pas later zouden Jan en Arie begrijpen wat dit getelefoneer te betekenen had gehad. Maar dat oponthoud had één belangrijk resultaat, dat van grote invloed was op het verdere verloop van hun avonturen: het had tot gevolg dat Peraira en Hoover hun hotelsuite pas konden verlaten tegen half zeven, tien minuten nadat Masters kamer nummer 694, aan het einde van de lange gang, had betrokken. En Masters kon het natuurlijk weer niet laten, zijn gangdeur op een kier te zetten en met één oog suite nummer 614 in de gaten te houden. Met grote voldoening constateerde de FBI-man hoe een donkere kerel in een duur, crêmekleurig pak, een rode das en met een witte Stetson-hoed op haastig de gang afliep, gevolgd door een veel forsere vent in een bruine broek en met een groene, kortmouwige trui aan. Zij gingen rechtstreeks naar de centrale hall van die étage en verdwenen uit het gezicht, vermoedelijk de lift in. Dit was de kans waar Masters op gehoopt had. Hij sprintte naar het telefoontoestel naast zijn bed en draaide nummer 614 . . luisterend naar het bellen van de schel aan de andere kant: . . viermaal . . tienmaal. Niemand nam de hoorn daar op. Suite 614 was kennelijk verlaten. Masters knorde tevreden, gooide zijn telefoonhoorn neer en haalde een plat-metalen doosje met enkele fijnstalen lopers uit zijn linkerbinnenzak. Terwijl hij brutaalweg de gang afliep, zocht hij een van die instrumenten uit. De sloten van deze deuren waren niet bijzonder gecompliceerd en het kostte Masters (zorgeloos fluitend om geen argwaan te wekken) weinig moeite de palletjes op te tillen en het slot open te laten klikken. Hij glipte naar binnen, duwde de gangdeur achter zich dicht, maar zonder die op slot te draaien, opende de binnendeur, stak snel de zitkamer over en stond even later, op zijn hakken wippend, neer te kijken op de figuren van Jan Prins en Arie Roos, die broederlijk op de twee eenspersoons bedden rustten. Arie herkende hem uit zijn ooghoeken en liet een verwelkomend geknor horen.
„Goeden middag, heren!” wenste Masters met een lichte spot in zijn stem. „Zouden jullie niet eens opstaan? Het is tijd om naar school te gaan.”
Jan en Arie draaiden hun hoofden naar hem toe, en als blikken konden doden, had Masters wel meteen een grafkrans kunnen bestellen. De FBI-man deed juist een stap voorwaarts om de repen laken uit de mond van minstens een van hen te halen, teneinde te vernemen wat er precies gebeurd was, toen een geluid uit de zitkamer hem deed verstarren. Een scherpe, ongeduldige stem zei kortaf: „. . al wel zes keer gezegd. En het is nog steeds niet in orde. Waar heb ik nou die portefeuille ook weer neergelegd?”
Masters besefte onmiddellijk dat de twee mannen, die hij het vertrek had zien verlaten, waren teruggekeerd omdat zij iets hadden vergeten, iets wat hij geen moment verwacht had. Een prachtsituatie!
Masters dook als een kat inéén om onder een der bedden te verdwijnen en die manoeuvre zou hem juist op tijd zijn gelukt, als dit prachtige luxe-hotel over normale bedden had beschikt. Maar dat was natuurlijk niet het geval. Luxe-hotels hebben altijd buitennissigheden en het Lincolnhotel beschikte over bedden die niet op poten stonden, maar rondom een houten rand hadden die tot op vijf centimeter boven de vloer doorliep. Masters was zeker niet zo dik als Arie Roos, maar zelfs een snoek zou moeite hebben gehad zich door die nauwe spleet heen te wringen. Het gevolg van deze grap was, dat de FBI-man zich juist weer uit zijn gebogen houding had opgericht, wanhopig rondziende naar een verstopplaats, toen Peraira de slaapkamer binnenstapte, en hem ontdekte. Zijn reactie was bliksemsnel. Hij zag Masters, sprong zijwaarts naar het tafeltje waarop hij kort te voren zijn pistool had gelegd, richtte het en zei zacht en dreigend, tussen de tanden door:
„Verroer geen vin of ik schiet!”
In de deuropening verscheen de brede gestalte van Hoover, die met eenzelfde snelheid, die een langdurige ervaring ve rried, de situatie overzag. Masters bleef doodstil staan. Dat Peraira werkelijk zou gaan schieten, geloofde de FBI-man niet. Met pistolen knallen in hotels pleegt nogal eens opzien te verwekken, en dat was iets wat mijnheer Peraira wel het allerlaatst zou wensen. Zijn ogen gingen snel naar de gestalten van beide gebonden jongens, blijkbaar om te controleren of er aan de proppen in hun monden of aan hun boeien was geknoeid. Daarna liep hij achterwaarts de zitkamer in, het zachte bevel uitend:
„Kom mee jij. Blijf achter hem, Hoover en houd hem in de gaten.”
Tussen beide mannen in verdween Masters in de zitkamer en de tussendeur ging dicht. Wederom weinig vertier voor Jan en Arie, maar des te meer vertier voor Masters, die in een der fauteuils werd geplant met Peraira’s pistool op zich gericht, terwijl Hoover grondig de inhoud van zijn zakken begon na te zien. Dat leverde weinig op dat voor Masters gevaarlijk kon zijn. Als hij met karweitjes als deze bezig was, droeg hij zeker niet zijn zakken vol met lidmaatschapskaarten van de FBI of agenda’s vol met telefoonnummers van FBI-bureaux. De inhoud van zijn zakken, op tafel uitgestald, bestond uit volkomen normale dingen: vulpen, aansteker, cigaretten, zakdoek, autosleutels, hotelrekening en zo meer. Het enige wat opviel was de merkwaardige afwezigheid van brieven of andere paperassen, die toch bijna iedereen met zich rond draagt. Maar die opvallende afwezigheid van documenten en legitimatiepapieren kon op verschillende wijze worden verklaard, zoals de slimme Masters heel goed wist. Hij maakte daarvan dan ook een handig gebruik, toen Peraira hem vroeg:
„Wat heb jij hierbinnen te zoeken?”
Masters haalde onverschillig even de schouders op en antwoorddé onbeschaamd:
„Da’s nogal duidelijk, zou ik zo zeggen. In ben tegen de lamp gelopen, maar ik geloof dat het hier ook niet allemaal zuivere koffie is. Laat me nou maar gaan, dan houden we allebei onze mond dicht.”
Peraira vertrok geen spier van zijn gezicht en vroeg weer: „Geen smoesjes. Wat kwam je hier doen?”
Masters’ toon werd nu ongeduldig.
„Ja, wat dacht je dat ik kwam doen? Je bedden opmaken? Kijken of hier iets te vinden was, natuurlijk. Dat is misgelopen. Ik had jullie niet zo gauw terug verwacht.” De rustige stem van Hoover, die schuin achter Masters stond, merkte nu op:
„Een gewone hoteldief, baas. Dat ken je zien aan de rommel die hij in zijn zakken heeft. Die lui dragen met opzet geen enkel stukkie papier bij zich met hun naam of adres er op. Die gasten liggen op de loer tot ze iemand zijn kamer zien verlaten, bellen dan op om te horen of de kamer leeg is en slaan hun slag. Kijk maar hier . .”
Op de palm van zijn uitgestoken hand lag het stalen doosje met lopers. Hoover ging door op dezelfde rustige toon:
„Dit is hun beroepsgereedschap, baas: een doosje lopers. Het is alleen machtig vervelend dat deze vent die twee gebonden snaken daarbinnen op bed heeft zien liggen.” Peraira, het pistool nog steeds op Masters gericht, stond zenuwachtig aan zijn onderlip te krabben. Masters nam nu weer het woord.
„Luister nou jongens, ik ben fout gelopen doordat jullie mij snapten, maar met jullie is het ook niet allemaal koek en ei, met die vastgebonden soepkippen, daar in de slaapkamer. Ik kan geen herrie gebruiken, maar jullie evenmin. Laat me rustig lopen en ik hou mijn mond dicht. Ik steek mijn neus heus niet in zaken die mij niet aangaan. Afgesproken?”
Peraira schudde het hoofd.
„Ik vertrouw jou niet. Zijn gezicht bevalt mij niet, Hoover. Zijn ogen staan veel te rustig voor een gewone hoteldief. Die zijn meestal zenuwachtiger, omdat zij altijd in spanning leven. En bovendien . . wat belet die vent om ons vanavond te volgen en ons een heidense hoop last te bezorgen? Ik heb geen zin om risico te nemen. Bind die knaap vast en leg hem hier op de bank.”
De ongeduldige stem van Hoover:
„Da’s nou allemaal heel leuk, maar er zijn hier maar twee bedden en vier lakens. Waar mot ik die snaak mee binden, met repen vloerzeil?”
Peraira blafte terug:
„Gebruik toch je hersens. Daar ligt het briefje waar zijn kamernummer op staat: 694. Pak een koffertje of een tas, haal daar de lakens vandaan en bind hem er mee vast. Gesnapt?”
Hoover knorde, maar had geen verder commentaar, ging met een koffertje de deur uit, kwam een minuut later terug, begon weer wat textiel te slopen, beval Masters om op te staan en bond daarna de vermeende hoteldief op dezelfde wijze als hij het Jan en Arie had gedaan. Samen legden zij Masters op de bank, waarna hij met enkele stukken gordijnkoord aan de leuningen werd vastgesjord, zodat hij zich niet op de vloer kon laten vallen, om al bonzende alarm te maken. De prop om Masters’ mond was ditmaal een stuk badhanddoek, want ook de zomen van de lakens waren als boeien gebruikt.
Peraira stond ongeduldig te wachten tot Hoover klaar was en zei toen:
„Kom nu eerst even mee naar de kamer van deze vent. Kijken of we daar iets kunnen vinden waaraan we kunnen zien of zijn verhaal klopt.”

* * *
Bob Evers had intussen het gevoel gekregen dat hij al sinds maanden in een Buick woonde, zonder dat het rijksbureau voor de Huisvesting daar iets aan deed. Door de ontzaggelijke hitte had hij die middag weinig trek gehad in eten, maar zijn maag begon nu geducht te knorren en hij wenste bitter dat Masters op zou komen dagen, al was het maar voor een half uur, om hem even af te lossen. Hij hield daarom, door de voorruit van de Buick, het raam waaruit de vuurrode badhanddoek hing terdege in de gaten, in de hoop Masters daar te zien verschijnen, in welk geval Bob van plan was met een gebalde vuist buiten het portier dreigende gebaren te maken. Maar toen er, geheel onverwacht, iemand voor het raam opdoemde, en Bob zijn arm al in beweging bracht, hield hij dat gebaar plotseling in . . want de twee mannen voor het open raam leken geen van twee op de FBI-man: de ene droeg een witte hoed boven een beigeachtig pak en de ander een groen truitje met korte mouwen. Zij stonden daar even te praten, keken naar buiten en naar beneden, namen de vaas en de rode handdoek weg, sloten het raam en verdwenen uit het gezicht.

„Merkwaardig,” zei Bob tegen zichzelf, „wat waren dat voor kerels? . . ”
Bob werd nu onrustig. Hij kon moeilijk aannemen dat Masters zich in die korte tijd van vertrouwde hulptroepen had voorzien. En vanwaar het zinloze wegnemen van die rode handdoek? Dat die twee onbekende mannen leden waren van een schoonheidscommissie, speciaal belast met erop toezien dat de gevel van het Lincolnhotel niet door groene badbroekjes of rode handdoeken werd ontsierd, was moeilijk aan te nemen. Op geen enkele manier kon Bob voor zichzelf een verklaring vinden voor de aanwezigheid van twee vreemde kerels in Masters’ kamer, die een signaalhanddoek wegnamen en bij een dergelijke snikhitte een raam sloten. Er was ergens iets niet in orde, vond Bob, peinzend de ingang van het grote hotel in de gaten houdend. Met een schok schoot hij overeind, want naast elkaar, haastig lopend, kwamen de man met de witte hoed en het lichte pak plus de man met het groene truitje de marmeren trappen af. Zij staken het grote voorterrein over en verdwenen tussen de auto’s op het parkeerterrein. Bob sprong de Buick uit, liep haastig naar de plaats waar hij de beide mannen het laatst had gezien, juist op tijd om hen weg te zien rijden in een open, vierpersoons Studebaker. Terugrennen naar de Buick, op de starter trappen en wegspuiten was het werk van een ogenblik. De open Studebaker, met de witte hoed duidelijk zichtbaar boven de neergelaten kap, rolde met een gangetje van zestig kilometer de door palmen ingesloten betonboulevard af, naar het centrum van Miami toe. Het was nu tegen het vallen van de avond en de zon begon juist uit de hemel te verdwijnen. Bob floot zachtjes voor zich uit. Er kwam weer leven in de brouwerij. Wie waren deze twee mannen en waar gingen zij naartoe?
Diep in zijn hart (en in zijn maag) hoopte Bob dat het naar een plaats zou zijn waar broodjes worst en Coka te krijgen waren.

* * *
Toen de Studebaker, waarboven de witte hoed hing als een theeroos op een drijfschaal, in een brede winkelstraat stopte, constateerde Bob tot zijn innige vreugde dat schuin aan de overkant het rood en groene neon-licht van een cafetaria gloeide. Hij manoeuvreerde de Buick achterwaarts tussen een Ford en een Plymouth in, stak zijn hoofd buiten het portier en zag de mannen die hij volgde het trottoir oversteken en een grote winkel binnengaan. Naderbij schuifelend constateerde Bob dat het een speciaalzaak was in reisbehoeften en koffers.

„Wel, wel,” mompelde hij, „de heren schijnen van plan te zijn een snoepreisje te ondernemen. Een ideale kans om een paar broodjes worst te verorberen.”
De cafetaria aan de overzijde had drie lange, glazen ramen aan de straat en het was niet moeilijk, een tafeltje te vinden dat Bob practisch een logeplaats verschafte, van waaruit hij de kofferwinkel en de Studebaker in de gaten kon houden. Hij bestelde twee flesjes Coka, twee broodjes tartaar, een broodje lever en een banaan en gaf opdracht, vier broodjes ei plus vier broodjes rosbief in te pakken, samen met een paar sinaasappelen en een paar repen chocolade. Bob had een somber vermoeden dat de nacht nog vele avonturen in petto kon hebben. Dat vermoeden van de snelkauwende Bob werd aanmerkelijk verstevigd, toen zeven minuten later de winkel aan de overzijde een hele optocht begon uit te spuwen, bestaande uit de man met de witte hoed voorop, daarachter twee bedienden, ieder met een hutkoffer van de grootste maat op de schouder, met de man in de groene trui achteraan. De hutkoffers (van het soort dat met metalen banden verstevigd is, en die men gemeenlijk alleen maar aan boord van schepen gebruikt) konden, als ze op hun kleinste zijde werden gezet, precies rechtop achter in de Studebaker staan. De bedienden bogen en de karavaan vertrok. Bob, die de voorzorg genomen had, meteen te betalen, stak zijn laatste broodje tartaar dwars in de mond zoals een hond een kluif, graaide papieren zakken met proviand naar zich toe, dook tussen twee passerende auto’s door de straat over en startte de Buick. Het kostte hem even moeite om de grote wagen tussen de beide andere uit te manoeuvreren, maar hij speelde het toch juist op tijd klaar om de Studebaker een straathoek in de verte te zien omzwenken. Bob trapte op het gaspedaal, gierde diezelfde straathoek om en zat bijna met een donderende klap boven op die zelfde Studebaker, die juist had gestopt en een eindje achteruit reed. Het gieren van Bobs banden alarmeerde de halve straat. De stoplichten van de Studebaker vlamden op en twee verschrikte gezichten rezen boven de overeind staande hutkoffers uit. Met grote tegenwoordigheid van geest schakelde Bob zijn verblindende koplampen in om te voorkomen dat de Studebaker-berijders hem al te goed zouden zien. Daarna keerde hij het hoofd om, keek door de achterruit, liet de Buick een eindje achterwaarts rollen en de opschudding in de straat ebde weg. De voetgangers aan weerszijden, zichtbaar bitter teleurgesteld dat er geen autowrakken of platgeslagen neuzen te bezichtigen vielen, drentelden weer voort. De Stetson en de groene trui gingen een ijzerwinkel binnen, bleven daar een minuut of vijf en kwamen weer te voorschijn met een langwerpig pakje, stegen in zonder op de Buick te letten en reden weg. Bob was nu wat voorzichtiger met volgen, bleef nu en dan achter een andere auto hangen, maar kreeg vrij gauw in de gaten waar de tocht heen voerde: terug naar het Lincolnhotel. Volgen was nu niet meer nodig, althans niet in een auto. Bob liet de Buick langs de boulevard staan en kuierde op zijn dooie gemak het brede trottoir af, belangstellend waarnemend hoe twee negerportiers naar buiten kwamen, de hutkoffers uit de Studebaker tilden en die het hotel insjouwden. De open Studebaker bleef staan onder de palmen en beide inzittenden volgden het spoor van hun hutkoffers. Dat die Studebaker staan bleef, was een duidelijke waarschuwing: die mannen waren van plan om eerlang hun auto weer te gebruiken. Bob drentelde terug naar zijn eigen wagen, reed schuin naar de overkant, parkeerde tussen twee andere auto’s, deed zijn lichten uit en begon zijn laatste broodje tartaar te verorberen, dat hij zolang in het dashboardkastje had bewaard. Onderwijl peinsde hij over die twee kolossale hutkoffers. Geen mens, die in een hotel woont, koopt intussen zoveel nylon-sokken en schone overhemden dat hij een paar kubieke meter nodig heeft om die extra-bagage in te vervoeren. Je hoefde geen listig genie te zijn, zoals de sproetige Arie, om op het denkbeeld te komen dat die koffers voorbestemd waren om iets heel anders te vervoeren dan sokken of shirts . . namelijk Jan Prins en Arie Roos.

* * *
De man in de groene trui kwam op zijn eentje naar buiten, klom achter het stuur, gaf een straal gas en reed voor het hotel weg, op veilige afstand gevolgd door Bob, die er juist op tijd aan dacht zijn lampen weer te ontsteken. Ditmaal was het maar een kort ritje: de Studebaker stond geparkeerd voor een zijingang . . zonder iemand er in.

Deze zijingang was gedeeltelijk gemaskeerd door grote magnoliastruiken en dwergpalmen, waartussendoor grintpaden waren aangelegd. Bob rolde de Buick een van die paden binnen en sloop tussen wat struiken door naar een plaats vanwaar hij de wachtende open auto in de gaten kon houden. Wederom duurde het niet lang; de heren schenen haast te hebben. De man met de witte hoed kwam naar buiten, keek ongeduldig links en rechts en begon op en neer te ijsberen, elke halve minuut op zijn polshorloge blikkend. Maar alles bleek alras goed te zijn georganiseerd. Twee stevige bellejongens kwamen naar buiten, wankelend onder het gewicht van de eerste hutkoffer. De groene man en een negerportier droegen de tweede, en hadden daar kennelijk zoveel moeite mee, dat Bob, met een inwendige grinnik, concludeerde dat Arie daar wel in zou zitten. De optocht werd besloten door twee bellejongens van klein kaliber met een paar gewone reiskoffers, een actetas en een losse overjas. Het hele zaakje werd op de stoep neergezet. . dollarbiljetten werden links en rechts uitgedeeld. . witte negertanden flitsten dankbaar en het volgend moment kwam een knalgele, kleine bestelwagen de hoek van het hotel omzwaaien en een jongeman in het geel uniform van een dag- en nachtbesteldienst sprong er uit. Zijn stem klonk helder door de stille avondlucht.
„Mijnheer Peraira?”
De man met de witte hoed knikte en Bob, in zijn schuilplaats, die juist een gevecht met twee spinnen had gewonnen, knorde tevreden. De laatste twijfel was nu opgeheven: de man met de witte hoed was wel degelijk de man bij wie Jan en Arie op bezoek waren gegaan en Bob was volkomen bereid om elke cent die hij tot dusver in zijn avonturen had verdiend, te verwedden dat Jan en Arie als levende have (want dat zij dood zouden zijn kon Bob moeilijk aannemen) in die kisten vervoerd werden.
„Je bent vijf minuten te laat!” zei Peraira’s scherpe stem. »Laad die twee hutkoffers op en rijd achter mij aan. Hoover, help hem een handje.”
Een voor een werden de grote hutkoffers achter in het bestelautootje gesjord; de deur ervan ging dicht, maar op dat ogenblik zat Bob alweer achter het stuur van de Buick. Hij scheurde vliegensvlug een stuk uit een van de zakken waarin zijn proviandbroodjes waren verpakt, trok een ballpoint te voorschijn en schreef een kort briefje:

Masters,

Jan plus Arie in hutkoffers hotel uit. Peraira rijdt open Studebaker, tomaatkleur, Calif. 356.843. Ik volg hem.

Bob.

Hij stoof met de Buick achterwaarts het grintpad af, gierde de oprijlaan over naar de parkeerplaats, praaide een der parkeerbewakers en gaf hem een biljet van een dollar plus het briefje.
„Als de eigenaar van deze Buick ernaar vraagt, geef hem dan dit briefje.”
De neger nam geld en briefje aan, keek van Bob naar de auto, en vroeg aarzelend:
„Maar, sir, . . mag U die auto dan meenemen?”
„Natuurlijk,” antwoordde Bob luchtig, en schakelde de eerste versnelling in. „Mijnheer Masters is mijn oom.” De Buick maakte een gierende bocht en kwam juist op tijd terug bij de hoek van het hotel om de Studebaker en de gele bestelwagen in de verte de boulevard af te zien rijden. Bob ging wat gemakkelijker in de kussens zitten, legde zijn handen boven op het stuurwiel en keek naar het dashboardklokje. Kwart over acht in de avond. Het kon een lange rit worden! De benzinemeter gaf aan dat er nog veertig liter in de tank zat. Voorlopig genoeg. Bob zat zachtjes voor zich uit te fluiten. Zijn maag was gevuld . . er zat benzine in de tank . . de avondsterren stonden helder aan de hemel en er was weer avontuur te beleven. Bob voelde zich volkomen happy . . bij nader inzien was hij machtig blij dat hij Masters het hotel in had laten gaan, en het vervelende klusje van wachten in de Buick had gekregen. Want dat er met Masters iets gebeurd was, stond natuurlijk als een paal boven water.

NACHTRIT DOOR FLORIDA

De telefoongesprekken, op woedende toon door Peraira gevoerd in de uren dat Jan en Arie gebonden op bed hadden gelegen, hadden op grote afstand van het Lincolnhotel nogal opschudding verwekt. Peraira namelijk was niet voor niets de leider geworden van de internationale bende die op ruime schaal zulk een riskant werk bedreef als het smokkelen van ongenode gasten over de grenzen der Verenigde Staten. Peraira was een heel slimme jongen en ook een voorzichtige jongen. Zodra hij het verhaal had gehoord dat Arie hem opdiste, en goed begon te overwegen wat dit betekende, rook hij aan alle kanten gevaar. Deze twee Hollandse jongens los laten lopen was volkomen uitgesloten; daarvoor wisten zij te veel. Het was nog nooit eerder voorgekomen dat een illegale immigrant te weten was gekomen, wie hem over de grens had gebracht. Dat uitgerekend twee onnozele, nog niet eens meerderjarige jongens door een reeks van toevalligheden (want voor Peraira leken dit natuurlijk zuiver toevalligheden) zelfs te weten waren gekomen wie het eigenlijke hoofd was van de ganse organisatie, was ongelooflijk, maar daarom niet minder gevaarlijk. Het stond daarom voor Peraira vast dat deze jongens onschadelijk moesten worden gemaakt.
Maar hoe? Hen vermoorden? Daarvoor voelde Peraira al heel weinig. De Amerikaanse wetgeving houdt enkele in prima conditie verkerende electrische stoelen met een heleboel ampères en volts ter beschikking van gangsters die al te lichtvaardig hun medemensen om zeep brengen. Peraira had een gezond respect voor de doeltreffendheid van de Amerikaanse politie. Hij was desnoods bereid, als zijn zaakje fout liep, enkele jaren gevangenisstraf op te knappen en na het uitzitten daarvan rustig te gaan leven van het geld dat hij bij Argentijnse en Engelse banken had gedeponeerd. Maar Peraira voelde er bitter weinig voor, met een kaalgeschoren hoofd in een electrische stoel bruin te bakken. Dat deed hij liever op het strand van Miami. Dus bleef er maar één veilige methode over om deze jongens het zwijgen op te leggen: hen over de Mexicaanse grens brengen, misschien aan een baantje helpen, of hen voorlopig opnemen als half-was boefjes in een of ander onbelangrijk onderdeel van de bende. Ze hadden, volgens hun eigen verhaal, in Holland al blijk gegeven van ingeboren misdadige instincten en de Hollanders hadden nu eenmaal een goede naam. Met ijver en vlijt konden er misschien nog heel bruikbare boeven uit groeien. Peraira had dus allereerst gezorgd dat ze stevig werden vastgebonden en geen alarmkreten konden slaken. Het vervoer uit het hotel was ook geen groot probleem, mits hij maar zorgde dat de ledige hutkoffers (die natuurlijk bijna niets wogen) aan de voorkant werden binnengedragen, en later (toen zij loodzwaar waren) door andere portiers door de zijuitgang naar buiten. De nodige luchtgaten konden met een centerboor in de bodem worden gemaakt, juist zoals bij kistjes waarin men muizen vervoert.
Maar mijnheer Peraira dacht nog verder door. Er was meer gebeurd! Waarom was er in zesendertig uur niets meer van Cardozo vernomen? Waar was Stevens gebleven? Het telefoontje dat binnenkwam, juist toen Hoover en hij die koffers wilden gaan kopen, was afkomstig uit MexicoCity, en gaf hem in bedekte termen te verstaan, dat in zesendertig uur niets meer van de verbindingszender op het jacht Albatros was vernomen. Een der regels der organisatie, die Masters ook niet had kunnen weten, was, dat elke zender zich eenmaal in elke vierentwintig uur diende te melden, al was het maar met een kletsbericht ove r het mooie weer. Gebeurde dat niet (bijvoorbeeld omdat zulk een zender in handen der politie was gevallen) dan duurde het nog ongeveer twaalf uur vóór het hele geval door het tijdklokje met een slag in de lucht vloog. Die twaalf uur speling waren aangehouden omdat natuurlijk altijd de bediener van het zendtoestel een vergissing kon maken: hij kon zich verslapen, kon een auto-ongeval krijgen of om tientallen andere redenen niet tijdig zijn toestel bereiken. Maar onder alle omstandigheden was het een ernstige waarschuwing als in vierentwintig uur een bepaalde zender niets van zich liet horen. Peraira begon de hele situatie gewoonweg griezelig te vinden. En hij had zijn gehele leven altijd de stelregel gevolgd: als een situatie griezelig gaat worden, dan gezellig onderduiken tot de rook is opgetrokken. En dit was precies wat Peraira nu besloot te gaan doen. Oorspronkelijk was hij van plan geweest, de beide Hollandse jongens per helicopter in de nacht over de Mexicaanse grens te vliegen en op een veilige plaats op te bergen.
Nu echter het bericht was doorgekomen, dat de zender Albatros uit de lucht was verdwenen, besloot mijnheer Peraira om voorlopig alle activiteit met illegale immigratie binnen de grenzen van de Verenigde Staten stop te zetten en rustig ergens in de zon te gaan zitten, zich bezig houdend met zang en dans en snarenspel.
Enkele telefoontjes naar Mexico hadden daar de wielen in beweging gezet. Er waren natuurlijk altijd liefhebbers genoeg, die een paar duizend dollar er voor over hadden om op een veilige manier de USA binnen te worden gesmokkeld. Die mensen zaten op de meest verschillende plaatsen: in havensteden, in Mexico-City zelf, . . of werkten tijdelijk op het land of in mijnen. De organisatie, bij de FBI bekend als „Sneeuwbal”, had in Mexico zijn verspieders, lieden die de cafeetjes afliepen en met iedereen een praatje maakten en op die wijze op het spoor kwamen van gegadigden voor grensoverschrijding. Deze spionnen hadden contact met twee of drie tussenpersonen, die nooit of te nimmer een voet binnen de Verenigde Staten zetten, en alleen maar de onderhandelingen voerden. Zij droegen fraaie pakken en waren er in hoofdzaak op uit, te weten te komen hoeveel geld de begerige immigrant kon en wilde neertellen om de USA te worden binnengeloodst. Deze tussenpersonen hadden contact met de piloten die uiteindelijk het transport verzorgden. De aanbrengers kenden deze piloten niet, wisten ook nooit wanneer of vanwaar het transport zou geschieden, maar kregen tien procent van de vrachtprijs voor hun moeite. Peraira had nu een prachtig plan bedacht, een plan overigens dat hij altijd achter in zijn hoofd had gehad, voor het geval hij nog eens genoodzaakt zou zijn plotseling zijn werkzaamheden stop te zetten. Hij belde vanuit het Lincolnhotel de verschillende tussenpersonen op en vertelde hun dat de volgende nacht een groot transport illegale immigranten kon worden overgebracht en dat allen die daarvoor in aanmerking wilden komen, met het geld in hun knuistje moesten worden ve rvoerd naar de verzamelplaats „Greco”, de codenaam voor een volkomen verlaten liggende en half-verwoeste vesting in het bergland, op een moeilijk te bereiken hoogvlakte gelegen. Daar zouden de immigranten met helicopters worden opgepikt en over de grens gebracht. Wat Peraira zorgvuldig voor zichzelf hield, zou pas op het laatste moment blijken: dat alle liefhebbers hun geld konden neertellen, dat mijnheer Peraira het zou opstrijken, maar dat de beloofde helicopters nimmer zouden verschijnen. De enige helicopter die in Peraira’s plannen thuis hoorde was de machine die om twee uur precies zou landen op een klein particulier sportveldje bij een landhuis in Noord Florida. Dat sportveldje was slechts eenmaal eerder gebruikt om een zeer belangrijke immigrant af te zetten die een persoonlijke vriend was van de eigenaar van het landhuis. En Peraira was als vanzelf op het idee gekomen, dit sportveldje nu te gebruiken omdat de bewoners van dat landhuis een vacantietocht van anderhalve maand in Europa aan het maken waren. De helicopter was een Amerikaanse machine die daar veilig kon landen, zonder dat iemand lastige vragen zou stellen, die ergens in Louisiana, op Amerikaanse bodem, opnieuw kon tanken en dan over de grens verdwijnen.
A1 deze dingen waren telefonisch geregeld. De piloot van de helicopter was bezig zijn motoren na te kijken. In Mexico werden de eerste glazen tequila geheven door geestdriftige aspirant-Amerikanen die zich al op de bodem van de Verenigde Staten waanden en de tomaatkleurige Studebaker, de gele bestelwagen en de donkerblauwe Buick met Bob Evers aan het stuur, stormden noordwaarts over de prachtige betonweg, die het zuiden van Florida verbindt met de rest van de Verenigde Staten.
* * *

Natuurlijk moest de snelheid van de Studebaker geregeld worden naar die van het bestelwagentje en dat was Bob bijzonder welkom. Bij nacht een andere auto volgen is natuurlijk doodmakkelijk . . en kan in de gaten lopen. Maar er waren voor Bobbie Evers twee gunstige factoren: ten eerste reed de bestelwagen achter de Studebaker aan, zodat Bob zich achter de bestelwagen gedekt kon houden; ten tweede stelde de betrekkelijk geringe snelheid (zelden meer dan een kilometer of negentig) hem in staat, om éénmaal de stunt uit te halen om met diep ingedrukt gaspedaal, samen met een andere Buick en een Ford, beide auto’s voor hem te passeren, vér vooruit te rijden en vóór te blijven tot hij, een kilometer of tien verder, een zijweg ontdekte. Daar zwenkte hij in, keerde om en bleef met gedoofde lampen rustig wachten tot hij de tomaatkleurige wagen zag voorbijsuizen, met de gele bestelwagen in zijn zog. Tijdens het passeren had Bob ook nog de kans gekregen, op te merken dat alleen de man met de witte hoed op daar voorin zat; aan het stuur natuurlijk. Terwijl hij in de zijweg wachtte piekerde Bob over die kwestie en hij snapte alras, wat de verklaring daarvoor kon zijn. De chauffeur van het bestelwagentje was eenvoudigweg een gehuurde man, die desnoods naar Californië zou rijden, mits hij ervoor betaald werd. Die had natuurlijk geen vaag vermoeden, wat voor wonderlijke levende have hij in die twee hutkoffers vervoerde. Maar . . die have moest levend blijven, en dat vereist wel enig toezicht. Twee stevig gebonden jongens met natuurlijk proppen in hun monden bij deze hitte in hutkoffers houden (ook al zouden die van luchtgaten zijn voorzien) is een gevaarlijk experiment. De voorde-hand-liggende oplossing was natuurlijk, de man met het groene truitje achter in de bestelwagen plaats te laten nemen om een wakend oog op de gevangenen te houden, wat tevens het voordeel had, dat die kon oppassen dat geen nieuwsgierigen zich met die hutkoffers gingen bemoeien. Als je zulk een vrachtje te vervoeren aanbiedt is het altijd maar beter, er zelf een oogje op te houden!

Bob was, al rijdende, natuurlijk bezig geweest met het uitkienen van plannen om Jan en Arie te bevrijden, maar de aanwezigheid van de groengetruide man, daarbinnen, maakte zijn problemen niet eenvoudiger. Af en toe wierp Bob een blik op de benzinemeter, zich afvragend of die kerels óók niet ergens moesten gaan tanken en juist, toen hij zich erover verbaasde of die Studebaker soms op atoomenergie reed, begon de bestelwagen vóór hem vaart te minderen, en zwaaide een richtingspijl uit. De hemel verderop was rood gekleurd door neonlicht dat aan een of ander gebouw brandde. De Studebaker zwaaide een halfcirkelvormige aftakweg op, gevolgd door de bestelwagen. Enkele kolossale trucks, als Kerstbomen verlicht door lampjes op alle hoeken van hun enorme laadbakken, stonden in parkeerhavens te wachten. Het neonlicht gloeide in staven en sierletters boven op een restaurant — een van die zogenaamde „roadhouses” die in Amerika soms op de meest onverwachte plaatsen langs de grote wegen staan, meestal samen met een benzine-servicestation, om de vermoeide automobilisten op die enorme einden weg gelegenheid te geven, zich wat te verkwikken. De meeste ervan zijn dag en nacht geopend.
Bob bleef aanvankelijk een beetje op een afstand, stapte

uit, zag de man met de witte hoed naar de bestelwagen lopen en de achterdeur ervan met een sleutel openen. Inderdaad kwam de man in de groene trui eruit gesprongen. Peraira draaide de deur weer op slot. Zij praatten even met de chauffeur van de bestelwagen, die begrijpend knikte, en doorreed naar het benzinestation, tweehonderd meter verderop langs de aftakweg. Peraira en zijn handlanger gingen het restaurant binnen, kennelijk om een hapje te gaan eten, wat langzamerhand ook wel tijd werd, want het was al over half tien. Bob liet de Buick staan op een donkere plaats, wandelde achter het restaurant om en slenterde naar het benzinestation toe, zich afvragend of er niets aan die bestelwagen te versieren viel. Maar er viel erg weinig te versieren, want Peraira had blijkbaar de Yalesleutel van de achterdeuren. Hij had tenminste die deuren opengemaakt om de groene man eruit te laten, en ze daarna weer dicht gedraaid.
„Leuk is dat,” bromde Bob, op een grasspier kauwend en van een veilige afstand toeziend terwijl de tank van de bestelauto werd vol gepompt en een liter olie in de motor gegoten. „Die carrosserie is van plaatstaal en ik kan moeilijk op een publieke parkeerplaats met breekijzers gaan werken. Ze zouden me gauw in mijn kraag hebben en tegen de gewone politie zeggen dat we werken als geheime agenten van de FBI mogen we niet. Nee . . ik zal iets anders moeten bedenken.”
De chauffeur van de bestelwagen stond te praten met de in een rode overall geklede man van het benzine-station, die zich omkeerde, naar binnen ging en terugkwam met een autokaart die hij tegen een raam van de voorwand uitspreidde. Bob begon onmiddellijk naderbij te wandelen, tot hij binnen gehoorwijdte was, bleef half achter een benzinepomp staan en begon in zijn portefeuille te rommelen, alsof hij geld of een bepaald papier zocht. Het gesprek achter hem was duidelijk verstaanbaar:

”. . zie je? De hoofdweg volgen tot deze splitsing. Dat is nog een kilometer of tweehonderd. Daar rechtsaf tot hier. . twintig kilometer ongeveer en dan de tweede zijweg links. Ik ken de buurt daar goed. Zoals ik je zei: ik ben er geboren. Ik weet dat landhuis ook: een bakbeest van een ding middenin de bossen. De splitsing van de zijweg die je hebben moet kun je niet missen, want je komt van een heuvel af, vrij steil, en precies waar de helling ophoudt, loopt een smal beekje. Je gaat een bruggetje over en vlak daarna sla je linksaf. Dat pad loopt recht naar het landhuis.”

De chauffeur van de bestelwagen schoof zijn pet heen en weer op zijn hoofd:
„Dat loopt nogal los dan. Een kilometer of tweehonderdvijftig. Ik was al half en half bang dat het halverwege New York was en ik heb morgen een vrije dag met een paar afspraakjes.”
De man van het benzinestation vouwde de kaart weer op. „Als je vlot aflaadt daarginds en je rijdt stug door, kun je om een uur of vier weer thuis zijn.”
„O.K.” zei de chauffeur. „Dat nachtwerk wordt toch dubbel betaald. Wat krijg je van me?”
Hij betaalde zijn benzine en olie, stapte in zijn bestelwagentje (Bob was met de rug naar hem toe alweer haastig doorgelopen), en reed terug naar het restaurant. Maar daar zat het niet glad, want de beschikbare parkeerhavens waren alle bezet door hongerige automobilisten die van Florida op weg waren naar het Noorden en, zoals dat altijd gaat: op plaatsen waar al een reeks auto’s staat, denkt iedereen dat het wel gezellig zijn zal en daar hopen de klanten zich op. Waar niets te doen is, rijdt iedereen voorbij. De mens is nu eenmaal een kuddedier, zoals de chauffeur van de bestelwagen ontdekte, toen hij alle parkeerruimte bezet vond. Binnen was een orkest heel prettig klinkende dansmuziek aan het spelen . . Hij had honger en hij was nijdig omdat die Studebakerkerels natuurlijk al lang achter hun soep zaten, terwijl hij nog buiten rondhing.
„Krijg het rambam!” zei de chauffeur halfluid, draaide zijn bestelwagen om, reed het benzinestation voorbij en parkeerde op een verlaten, donker stuk van de aftakweg, kort bij de hoofdbaan waarover onafgebroken de koplichtbundels der dóórgaande auto’s voorbijflitsten. Hij wandelde haastig terug, op de dansmuziek af, en dook het restaurant binnen.

* * *
Bob Evers voelde er natuurlijk weinig voor, zijn gezicht daar binnen te vertonen. Hij kon beter buiten schot blijven. Hij wist nu waar de bestelwagen met zijn vreemde lading heen op weg was, en dat was een pak van zijn hart. Hij hoefde nu niet in angst en vreze achter dat autootje te blijven kleven met groot risico dat iemand dat in de gaten ging krijgen. Het was te verwachten dat de groene man, echter in de bestelauto, bij dit benauwde weer af en toe de stalen achterdeur een eindje open zou houden en uitkijken over de weg achter hem. Wat was dus het verstandigste dat Bob kon doen? Nu metèèn wegrijden, een kilometer of vijftig verder wachten tot de beide andere auto’s passeerden . . een flink eind achterblijven en een half uur later of zo hen weer eens inhalen om te kijken of alles nog in orde was. Bob floot opgewekt „The Robert E. Lee” mede, een ouderwets Dixieland-melodietje dat de band juist aan het spelen was, klom achter het stuur van de Buick, tankte benzine, at een broodje rosbief en reed opgewekt de bestelwagen voorbij, op weg naar het Noorden. De rest zou hem vanzelf achterop komen.

* * *
Maar dat verliep niet geheel volgens Bobs berekeningen, en om een reden, door de slimme Peraira zelf veroorzaakt. In het leven bestaat zelden zuiver toeval (al denkt men dit wel eens) en dat de bestelwagen werd gestolen was beslist geen zuiver toeval, maar kwam in hoofdzaak door de gedragingen van Peraira zelf. Sinds zonsondergang namelijk lagen tegen een heuvelhelling in de duisternis achter het benzinestation twee opgeschoten jongens op de loer, die het vaste plan hadden, die nacht iets te verdienen, al was het dan ook niet op de meest normale en eerlijke wijze. Een auto stelen lokte hen weinig aan. In de eerste plaats bezáten zij een auto, al was het ook een nogal oud en hier en daar verveloos geval: een open Packard vier-onder-de-kap uit 1939. In de tweede plaats waren zij geen geroutineerde autodieven en zij wisten niet waar zij een gestolen auto zo gauw onherkenbaar moesten maken en van de hand doen. Neen.... deze jongelieden loerden op andere buit: een verlaten auto met kleren erin, die men vergeten had op slot te doen; een vrachtwagen waarvan het dekzeil los hing, of iets dergelijks. Hun ligplaats tegen de helling van de heuvel gaf hen, tussen restaurant en benzinestation door, een prachtig uitzicht op alles wat er stopte en parkeerde en natuurlijk hadden zij met extra-grote belangstelling die glanzende, opvallende open Studebaker bekeken, waaruit een duur uitziende man met witte hoed stapte. Die dure ging vervolgens naar een geel bestelautootje, draaide de achterdeur ervan open en liet er iemand uit. Daarna werd de deur weer voorzichtig dicht gedraaid. Men hoefde geen genie te zijn om te begrijpen dat er iets waardevols in die bestelwagen zat; dat de man in de groene trui daarbinnen had meegereden als extra bewaking en dat die deur weer zo zorgvuldig werd gesloten om de kostbare inhoud te beveiligen.

En dus hadden deze beide jongelieden machtige lol toen de chauffeur van de bestelwagen het ding overhaast voorbij het benzinestation parkeerde, het portier dichtsmakte en haastig terugkeerde naar het restaurant.
De beide jongelieden lieten zich rap langs de heuvelhelling naar beneden glijden, slopen door de droge sloot langs de aftakweg naar de plek waar de bestelwagen stond geparkeerd en een van hen klom achter het stuur, terwijl de ander op de uitkijk bleef liggen. De contactsleutel was natuurlijk niet in het slot blijven zitten, maar kortsluiten van de ontstekingsdraden was een koud kunstje voor een handige jongen. Zij wachtten tot de bedienden van het benzinestation allen naar binnen waren en startten de motor; de uitkijk sprong de cabine in en wèg bromde het bestelwagentje, naar het Noorden toe, dezelfde richting uit die Bob in zijn Buick enkele minuten tevoren had ingeslagen.

* * *
Jan Prins en Arie Roos, in hun hutkoffers, konden intussen hun lol heus wel op. Het zweet was hen de laatste uren met straaltjes van het lichaam gedropen, want de hitte binnen in die kisten was onbeschrijflijk. Peraira had hen, zodra Hoover en hij met de lege koffers in zijn suite waren, anders laten vastbinden: namelijk met hun benen niet achterwaarts gebonden, maar met de knieën opgetrokken, zodat zij ruggelings konden liggen. Met behulp van de in de ijzerwinkel gekochte centerboor waren grote gaten in de bodems van de koffers geboord, en voorts waren hun hoofden op kussens gelegd en hun voeten met een deken omwikkeld om te zorgen dat zij geen alarm konden maken door bonzen of trappen tijdens hun transport door het hotel naar de zij-uitgang. Het was natuurlijk zo klaar als een klont dat de luchttoevoer door die gaten zou worden afgesneden zodra die hutkoffers plat ergens werden neergezet; daarom had Peraira zo zenuwachtig heen en weer lopen ijsberen, alsmaar op zijn polshorloge kijkend en daarom oók had hij met die bestelwagen zo precies op een bepaalde tijd afgesproken. Verder hadden de heren Peraira en Hoover alles heel goed uitgekiend. De centerboor was in Arie’s hutkoffer gegooid en zodra de beide kisten in de bestelwagen stonden en de achterdeur gesloten was, had Hoover de deksels opengezet om de jongens extra lucht te geven. Daarna was hij, in de hotsende en botsende auto, begonnen om bij het licht van het éne electrische peertje tegen de kap, gaten in de zijkanten van die koffers te boren, voor het geval er onderweg iets mocht gebeuren en die koffers weer moesten worden gesloten.

Ondanks deze bijna tedere zorgen konden Jan en Arie hun lol heus wel op. Zij kregen nu eens kramp in de kuiten, dan in hun oorlellen; lagen zowat uit te drogen van dorst en kregen klem in hun kaken door het wijd opengesperd houden van hun monden. Hun enige vertier bestond in het nu en dan bestuderen van de gestalte van Hoover die bij de twee openstaande hutkoffers eindeloos sigaretten zat te roken, maar Hoover was nu ook niet een figuur met evenveel kunstwaarde als de Venus van Milo of „De Denker” van Rodin. Het enige kunstzinnige wat aan hem te bespeuren viel, waren de rijen tatoueringen op zijn naakte linkerarm, en die waren ook niet bepaald vervaardigd door iemand die de Academie voor Beeldende Kunsten met goed gevolg had afgelopen. Verdere bezigheid vonden Jan zowel als Arie in het luisteren naar geluiden van het verkeer om hen heen, en pogingen om uit te knobbelen wat voor soort route zij eigenlijk volgden. Dat was niet eens zo heel erg moeilijk. Vast stond, te oordelen naar het enorm aantal auto’s dat hen passeerde, en de regelmatige snelheid waarmee zij over een betonweg zoemden, dat een hoofdweg werd gevolgd. Voorts was, bij het wegrijden van het hotel, de muziek van de luidsprekers op het strand rechts van hen gebleven, een absoluut bewijs dat zij niet Zuidwaarts maar Noordwaarts waren vertrokken. . . . en de enige werkelijk grote betonweg die Noordwaarts liep was de hartader van Florida: de dubbele autoweg waarover de stromen rijke vacantiegangers uit de grote Noordelijke steden Florida konden bereiken. Het stoppen bij het „roadhouse” was ook geen moeilijk uit te kienen geval geweest. De muziek van de band; het toeteren van wegrijdende auto’s en het stoppen en optrekken van zware Mack-trucks waren geluiden die alleen maar hoorden bij zulk een typisch Amerikaanse autoweg-rustplaats. Ook het benzine-tanken had vertrouwde geluiden. Maar wat daarna volgde, klopte helemaal niet meer. De groene man kwam niet meer naar binnen om de kofferdeksels te openen; het wegrijden gebeurde woest en op geheel andere manier dan tot nog toe. Jan begon al half en half overtuigd te raken dat er iets was ontdekt en dat de groene man er in wilde vlucht met de bestelwagen vandoor was gegaan, toen de auto scherp afremde, naar rechts zwenkte en een weg opreed met een veel hobbeliger wegdek dan de betonweg had gehad. Er was hier ook geen passerend verkeer meer!
Het rijden over de hobbelweg duurde maar twee minuten. Toen werd opnieuw geremd. Er volgde een heftig gehobbel alsof de auto over een grasveld reed. . . . dan kwam stilstand. Het snelle spreken van gedempte stemmen klonk buiten de laadbak. . . . het rinkelen van staal op staal. . . . dan een luid geknars. Iemand was bezig, met een stuk ijzer het slot te forceren! Het duurde niet lang, of de buitendeur sprong open.
„Asjemenou — twee hutkoffers!” zei een stem met een scherp volksaccent. „Ik had heel wat anders verwacht, Charley.”
„Wacht nou eerst maar tot we zien wat er in zit,” antwoordde Charley, die een donkere, slome basstem had. „Aster niet iets van waarde in zat, hadden ze niet zo zuinig op die bullen gepast. Hoepla. . . .” De bestelwagen schudde op zijn veren toen Charley met de basstem in de laadbak sprong, en opnieuw, toen zijn makker hem nieuwsgierig volgde. De deksel van Arie’s koffer zwaaide open ... . en de dikkerd knipoogde tegen het schelle licht van het electrische lampje waartegen de twee verbijsterde koppen van de jonge dieven scherp waren afgetekend. „Wa . . . . wat zelle me nou hebben!” zei de ene kop, die lang en mager was, met een wilde massa warrig blond haar erop. „Een lijk! Gooi dicht man, en laten we maken dat we weg komen!”
„Klets niet!” zei Charley, die een bolrond hoofd had dat wonderwel paste bij zijn smeuïge bas, een bas die het dunne hout van de hutkoffers even deed trillen. „Hij hep se oge ope, zie je dat niet. Die jonge is gekidnapt!”
De magere met de wilde haren boog zich voorover en keek in Arie’s verhit en sproetig gezicht.
„Gekidnapt! Waarempel . . . .” Er kwam een wild licht in zijn ogen. „Misschien zit het losgeld in de andere kist!” In de andere kist lag Jan Prins, eveneens met zijn ogen tegen hen knipperend en waar Jan Prins ook op leek, zeker niet op een pak bankbiljetten. Beide jongens hadden intussen wel begrepen wat er aan de hand was, en begonnen door hun neuzen te brommen. De adspirant-dieven keken misprijzend en ietwat teleurgesteld op hen neer. „Daar worre we ook niet vet van”, zei de magere. Charley trok nadenkend aan zijn mopsneus.
„Och — je weet niet. Die gasten die dit gedaan hebben, konden het wel eens helemaal niet leuk vinden dat wij dit vonden. Die konden er best een dikke cent voor over hebben als wij er onze mond maar over houden. Laten we die jongens eens losmaken en vragen wat dit allemaal te betekenen heeft.”
De magere dook naar de open deur van de laadbak en loerde schichtig naar buiten.
„Laten we niet al te lang teuten, zeg. Ze zullen nou deze wagen al wel missen en dan zoekt de politie de hele buurt af.”
„Ben je gek — we staan hier machtig goed verborgen. En zolang hebben we niet nodig.” Hij bukte zich over Arie heen en trok de repen lakenzoom uit Arie’s mond. Het was een heel kluwen en er kwam ongeveer zes meter zoom te voorschijn.
„Frisse morgen,” zei Charley, in groeiende bewondering. „Dat lijkt wel de muil van een walvis. Hij hep een fortuin aan textiel in ze waffel.”
De laatste paar meters zoom kwamen slingerend te voorschijn en Arie trachtte zijn mond te sluiten en wat te zeggen. Geen van beide werd een groot succes. Zijn kaken wilden niet dicht en zijn ademsappel bracht alleen een dierlijk soort van gereutel voort.

„Geef ’m wat te drinken, jô,” zei de dikkerd, zijn maat over de open koffer heen aanstotend. „Der liggen een paar flesjes coke in de Packard. Haal die effe.”
De magere gromde protesterend, maar ging toch op weg, terwijl Charley zich vooroverboog, Arie uit diens liggende houding ophees tot een zittende en hem belangstellend bekeek. De sproetneus zat verwoed met zijn kaken te werken, slikte en kuchte, en was juist aan het proberen, weer iets te zeggen, toen de magere terugkwam met twee flesjes coke die hij behendig opende door de kurken tegen elkaar te rukken. Het bruine vocht spette in het rond. Charley nam een van de flesjes en hield het Arie tegen diens mond. De dikkerd dronk gretig, met de coke langs zijn kin druipend, verslikte zich, hoestte als een wilde, maar was daarna zover dat hij weer kon praten, zij het met enige moeite. „Geef hèm ook te drinken,” was het eerste wat hij zei, zijn hoofd naar de andere koffer buigend.
„Niet zo vlug, vrindje,” zei de dikkerd, op de rand van de kist zittend met het halflege flesje coke in de hand. „Hoe komme jullie zo vastgebonden, hè?”
Arie mocht dan niet vlot kunnen spreken . . zijn hersens werkten prima. Hij had, uit de enkele zinnen die deze twee dieven hadden gewisseld, op kunnen maken dat de dikke Charley zou proberen, Peraira geld te vragen in ruil voor zwijgzaamheid, als hij erachter kwam, hoe de zaak in werkelijkheid in elkaar zat. Dat zou het hele spelletje radicaal bederven, natuurlijk, want Peraira zou heus niet zo gek zijn, daaraan te beginnen. Die zou Jan en Arie eenvoudig aan hun lot overlaten, de dikke Charley even aan het lijntje houden en haastig de Mexicaanse grens over piepen. Dan was mijnheer Peraira voorgoed zoek. Er was maar één mogelijkheid de dikke Charley van dat plan af te brengen, en Arie zag die mogelijkheid onmiddellijk. Hij opende zijn blauwe ogen wijd en trouwhartig, keek beide mannen om beurten smekend aan en klaagde:
„De FBI heeft ons vanmiddag gearresteerd, mannen. Help ons alsje. .”
Hij kwam niet verder, want Charley en zijn maat vlogen overeind of zij door wespen waren gestoken.
„De FBI. . zijn jullie arrestanten van de FBI? Van de rijksrecherche?”
Arie’s blik werd zo mogelijk nog trouwhartiger en nog smekender.
„Vanmiddag. Ze hebben ons vanmiddag gepikt.”
Charley fronste en keek in de andere kist, waar Jan Prins nog lag te luisteren, zonder een woord te kunnen uitbrengen.
„Maar waarom vervoert de FBI jullie gebonden? In kisten?” Arie begon weer uit zijn duim te zuigen.
„Omdat wij de leden zijn van een organisatie die illegale immigranten over de grens smokkelt. Niemand mocht zien of weten dat wij gearresteerd waren, omdat de FBI niet wist wie de andere leden van de bende waren. Daarom werden wij in hutkoffers ons hotel uitgebracht. Snap je? Omdat niemand mocht zien dat zij ons hadden gearresteerd.”
Charley keek duidelijk teleurgesteld. Het was wel zo klaar als een klont dat er niet veel hoop was, de FBI geld af te persen in ruil voor het verzwijgen van een misdrijf. De magere was duidelijk zenuwachtig en begon weer door de open achterdeur te loeren.
„Charley, kom nou alsjeblief mee. Ik wil niks met die FBI-kerels te schaften hebben. Een robbertje met de gewone politie ken me niks schelen. Maar de rijksrecherche . . daar pas ik voor. Ik ga net zolief een troep wilde tijgers plagen.”
Charley stond langzaam op, blijkbaar aarzelend tussen voorzichtigheid en nieuwsgierigheid. Hij was zeker niet zo bang als zijn metgezel en voelde waarschijnlijk, met de goedhartigheid, alle dikke mensen eigen, zich begaan met het lot van die twee vastgebonden jongens. Mogelijk ook voelde hij extra-sympathie voor Arie omdat die even dik was als hijzelf. Hij haalde snel een knipmes uit zijn zak, bukte zich en sneed de touwen om Arie’s polsen door. „Kom nou mee, sukkel!” riep zenuwachtig zijn magere maat, die intussen naar buiten was gesprongen. „Laten we maken dat we hier weg komen!”
Dikke Charley blafte terug over zijn schouder:
„Ik kom. Start de auto maar vast!” Hij boog zich naar Arie’s hoofd, en vroeg met nadruk:
„As man tot man . . je hebt ons niet gezien hè?”
Arie knikte bevestigend, kreeg het volgend moment het knipmes in de hand gedrukt en zag de dikke Charley in het duister achter de bestelwagen verdwijnen. Een eindje verderop sloeg een ouderwetse acht-cylinder motor aan en een auto trok weg in de eerste en tweede versnelling. Het geluid ebde weg door de stille, hete nacht. Arie zat ijverig met het mes te zagen, tot de repen laken zijn enkels vrij lieten, krabbelde stijf en moeizaam overeind, trok de flarden katoen uit de mond van Jan Prins, sneed ook diens banden los en hees hem overeind. Jan begon onmiddellijk met kaakmassage en vreemde geluiden, die echter snel verstaanbaar werden zo gauw hij een paar slokjes coke had gedronken. De jongens klapten de deksels van de hutkoffers dicht, gingen er op zitten en staarden elkaar aan, onderwijl hun spieren en kaken masserend. „Dit is een mooie toestand!” zei Jan Prins met een stem als een schorre kikker. „Je bent toch een machtig lepe bengel, Arie. Hoe krijg je in vredesnaam zo gauw een verhaal uit je duim gezogen! Je hebt die kerels wel in recordsnelheid weggekregen.”
Arie bukte zich om het tweede flesje coke te pakken, dronk er gretig de helft uit en gaf de rest aan Jan.
„Het is eigenlijk helemaal niet zo leuk wat er nu gebeurd is, want nu zijn we Peraira kwijt. Dat betekent dat we al die moeite voor niks hebben gedaan.”
Jan Prins zat nadenkend aan zijn flesje te lurken. „Ja — we waren juist zo aardig op weg. Maar ik zie niet goed wat we er aan doen kunnen. We kunnen moeilijk al deze stukken laken aan elkaar knopen, ons bij Peraira melden en hem vragen of hij ons alsjeblieft weer vast wil binden. Dat zou hij mogelijkerwijze een tikje vreemd kunnen vinden.”
Arie kneep zijn ogen een beetje dicht, rondde zijn lippen tot een vreemd tuitmondje en zat zijn vriend Jan met een glunder-blauw licht in zijn ogen aan te kijken. Jan Prins kende die verschijnselen, liet langzaam het flesje coke zakken, keek zijn dikke vriend argwanend aan en informeerde:
„Vertel me niet dat weer een of ander duivels plan in je sproetenkop is opgekomen.”
„Pah!” zei Arie. „Zwijg, jongetje Prins. Het machtig brein van Roos is aan het werk. Als het genie spreekt, luisteren Jantjes eerbiedig.”
Dit waren de momenten waarop Arie Roos zijn vrienden tot razernij dreef. Aan de ene kant waren ze altijd té benieuwd met wat voor super-denkbeeld hij uit de bus zou komen, om hem tegen te spreken. (De ervaring had hen geleerd dat Arie inderdaad keer op keer met ideeën naar voren kwam, die verbluffend waren van eenvoud en doeltreffendheid). Van de andere kant wist de dikkerd dat te goed en de plagerige manier waarop hij dit uitbuitte kon zijn vrienden, zoals nu ook Jan, vol intense afkeer naar hem doen staren.
„Verknoei nou geen tijd met kakelen!” snauwde Jan Prins, en dronk het laatste restje van de coke op. Hij bekeek het flesje even (blijkbaar met zijn gewone zuinigheid overwegend of hij er ergens een dubbeltje voor zou kunnen krijgen), besefte dan dat in Amerika geen statiegeld berekend wordt, en smeet het lege flesje door de open achterdeur naar buiten. „Als je een goed plan hebt, kom er dan mee te voorschijn en klets er niet omheen. En zit daar niet de slimme hannes uit te hangen.”
„Luister”, zei Arie, en prikte een vinger in Jans ribbenkast. „We zijn het er over eens dat Peraira ons gevangen moet houden. We kunnen ons niet bij hem komen aanmelden met hangende pootjes. Dus we moeten eenvoudig zorgen dat hij ons zelf ontdekt en weer gevangen neemt.” „En hoe wil je dat aan de steel steken? Op de hoofdweg gaan lopen met een ratel en een feestneus op?”
Arie stond op, strekte beurtelings het ene en het andere mollige been en antwoordde:
„Kom mee. We gaan gewoonweg met deze bestelwagen op de hoofdweg rijden. Moet gek lopen wil hij niet als een dolle bezig zijn, ons te zoeken. We laten ons smadelijk overvallen en als weerloze konijnen opnieuw gevangen nemen. Gesnapt, jongetje Prins?”
Jan Prins wachtte drie tellen en stelde nog één vraag: „En hoe verklaren we dan dat we los zijn?”
Arie, die al in de open deuropening stond, keek om en liet zijn witte tanden blinken in een grijns.
„Heel eenvoudig, slome. We zeggen dat we tegen de dieven gewoon de waarheid verteld hebben.”
Jan Prins staarde hem verbijsterd aan:
„Wèlke waarheid? Er zijn er zo veel.”
Arie sprong uit de laadbak, legde zijn handen op de vloer van de bestelwagen, en antwoordde:
„Ik zeg gewoon dat wij ons beklaagden omdat twee bandieten, twee moordlustige gangsters, ons hadden gekidnapt met het plan ons te vermoorden. Toen schrokken die twee dieven zó, dat ze meteen de plaat poetsten met achterlating van hun mes, omdat niemand in Amerika er zin in heeft, betrokken te raken in een gangstervete. Zul je het gezicht van Peraira zien als we dat verhaal opdissen. Dan kan hij ons eerst recht niet meer laten lopen.” Jan Prins zuchtte diep, stond op en sprong eveneens de wagen uit.
„Ik geef me gewonnen, dikke. Tegen jou kan een normaal mens niet op. De rare kronkel in jouw hersens is een machtiger wapen dan zes machinegeweren.”
Zij duwden de achterdeur van de bestelwagen dicht, maar het geforceerde slot wou niet meer pakken. Zij bonden daarom een reep laken om de beide deurkrukken, klommen achter het stuur en staken de koplichten aan. Bij het schijnsel daarvan zagen zij een half vervallen huis, blijkbaar onbewoond, dat vermoedelijk nu en dan als schuilplaats diende van waaruit de twee kruimeldieven hun strooptochten ondernamen.
„Rij jij maar,” zei Arie, „dat doe jij beter dan ik.”
Jan Prins bromde wat, alweer verzoend, startte de motor en reed de bestelwagen over een hobbelige landweg terug naar de dubbele betonbaan.

* * *
Het plan van Arie werkte met een verbijsterende onmiddellijkheid, en dat was eigenlijk heel natuurlijk. De bestelwagen was, vrijwel terstond nadat die door de chauffeur was verlaten, gestolen. Het ritje naar het vervallen huis en het gesprek binnen in de wagen hadden bij elkaar misschien twintig minuten geduurd. Toen Jan en Arie met het ding de hoofdweg weer bereikten, was er nauwelijks een half uur verlopen sinds het tijdstip van de diefstal. In dat halve uur hadden Peraira, Hoover en de bestelwagenchauffeur hun maaltijd naar binnen gewerkt, was de diefstal ontdekt en had Peraira, in wilde paniek, de chauffeur aangeboden hem de hele waarde van de gestolen auto te vergoeden, met nog honderd dollar er bovenop, als hij er alsjeblieft maar niet meteen politiewerk van ging maken.

„Da’s nou allemaal heel leuk,” grauwde de chauffeur terug. „Je ken wel zo veel beloven. Ik mot verantwoord zijn tegenover mijn baas. Die zal me zien aankomen als ik een auto kwijt raak en geen aangifte doe bij de politie.” Peraira nam hem bij een arm en trok hem mee naar de Studebaker, liet hem op de achterbank plaats nemen, opende zijn actetas, en haalde er enkele pakken bankbilletten uit die door dikke elastieken bijeen werden gehouden.
„Wil je even kijken? Ik heb hier genoeg geld om er contant een dozijn zware tanks van te kopen. Ben je nu overtuigd?”
De chauffeur trok bedenkelijk aan zijn kin.
„Maar waarom wil U eigenlijk geen aangifte doen? Wat zat er in die kisten?”
Peraira haalde de schouders op en wenkte Hoover met een kort gebaar om achter het stuur plaats te nemen. „Wie weinig vraagt en weinig weet, heeft weinig te verantwoorden, jongeman. Ik ga kijken of we die bestelwagen nog in kunnen halen. Je kunt van mij hier meteen vijfduizend dollar krijgen. Dat is meer dan die wagen nieuw waard is. Wat je er op verdient, mag je houden. Maar doe verder of je neus bloedt. Accoord?”
De chauffeur keek Peraira even in diens fletse blauwe ogen, nog steeds even uitdrukkingsloos als die van een schol, haalde de schouders op, liet zich achterover vallen in de kussens van de achterzitting en antwoordde, de hand uitstrekkend:
„Mijn neus bloedt. Geef mij maar vijfduizend dollar in het handje om een zakdoek te kopen.”
Peraira opende weer de actetas, telde vijftig briefjes van honderd dollar uit, gaf ze aan de chauffeur achter hem, sloot de tas weer, zette die tussen zijn benen op de vloer van de Studebaker en beval:
„Rijen, Hoover. Kijken of we dat ding ergens tegen komen.”

* * *
En zo kwam het dat zij, zeven minuten later, vóór hen uit een gele bestelwagen ontdekten die met een kalm gangetje over de betonweg zeulde, een witte flard lap wapperend aan de krukken van de achterdeuren.

„Dat is-ie! Dat is ’m!” riep de chauffeur opgewonden. „Het is het goeie nummer ook. Het is mijn eigen wagen, jandorie!”
Peraira opende weer zijn actetas en haalde een stomp, gevaarlijk uitziend pistool te voorschijn.
„Drijf hem naar de kant, Hoover. Let alleen even op dat er niet te druk verkeer achter ons zit. Een beetje onopvallend als het kan.”
Zij bleven vlak achter de bestelwagen rijden tot de weg achter hen geen koplichten meer vertoonde, niet vermoedend dat Jan Prins hen door zijn achteruitkijkspiegeltje al lang had ontdekt, en gaven toen gas om te passeren. Om het helemaal echt te maken deed Jan Prins vreselijk geschrokken en gaf vol gas, heel goed wetend dat hij tegen een Studebaker toch niet op kon rijden. De tomaatkleurige open auto met zijn 160 PK motor stoof hen voorbij of zij een scootertje waren, sneed voor hen langs en drong hen naar de wegberm. Peraira, die al lang gezien had dat alleen de twee jongens voorin zaten, sprong als een kat over het portier heen zijn auto uit, nog voor die goed en wel stil stond, hield door de voorruit heen zijn pistool op Jan en Arie gericht, trok het portier van de bestelwagen open en blafte:
„Handen omhoog, en vlug. Loop om de wagen heen en achterin. Als de bliksem!”
Dertig seconden nadat de Studebaker zijn inhaalmanoeuvre was begonnen, zaten Jan en Arie weer in de laadbak, hun handen naar het plafondlampje geheven, terwijl Peraira hen begon te ondervragen. Hoover had zich intussen gehaast, de beide auto’s ordelijk rechts van de weg te zetten en toen de volgende, noordwaarts suizende auto hen passeerde, was er niets bijzonders aan de beide wagens te zien. Wat er nu volgde was helemaal niet ingewikkeld. Arie draaide zijn verhaal af, met het bekende succes. Als Arie een verhaal afdraaide, trapte iedereen er in. Peraira gromde wat, stak zijn hoofd naar buiten, riep Hoover aan, liet die binnen komen en gaf hem het pistool, samen met de opdracht om de jongens te blijven bewaken. En om de bestelwagendeuren van binnen stevig vast te binden. „Moet ik ze weer net zo vastsjorren?” informeerde Hoover, met enige weerzin de schrikwekkende verzameling van eindjes laken bekijkend. „Wat hier ligt is aardig spul voor de staart van een vlieger, of om wat slachtkippen aan elkaar te binden, maar dat is ook al.”
Peraira’s geduld begon kennelijk uitgeput te raken. „Zie zelf maar wat je doet, maar zorg dat zij zich rustig houden. Als ze trammelant maken, mep je ze maar buiten westen. Ik wil nou opschieten, want de tijd gaat dringen. Die helicopter landt precies om twee uur.”
De stalen achterdeuren sloegen dicht; Hoover bond ze vast met wat einden laken, liet de jongens ieder in een hoek van de bestelwagen op de vloer zitten en nam zelf op een kist plaats, het pistool in de vuist. De bestelwagen begon weer te rijden, achter de Studebaker aan en met een hoogst vergenoegde chauffeur aan het stuur, die in stilte zat uit te rekenen, hoeveel van die vijfduizend dollars hij kon weigeren terug te geven zonder àl te grote herrie te krijgen. Hij kon ze vermoedelijk alle vijfduizend wel houden, dacht hij. Die meneer met die witte hoed, in die Studebaker daar voor hem, zou er zeker geen politie bij halen, want met die twee jongens achter in de auto en al dat geld in die actetas was het beslist geen zuivere koffie. 

NACHTJACHT DOOR BOB EVERS

Het was kwart voor middernacht toen Bobbie Evers, die van verveling maar weer broodjes rosbief was gaan eten, nog steeds achter het stuur van zijn Buick wachtend, de tomaat-rode Studebaker met de bestelwagen er achteraan op de hoofdweg zag voorbij schieten. De Buick stond met gedoofde lichten onder de bomen van een zijweg. Bob liet een knor van voldoening en opluchting horen, want hij had zo lang moeten wachten, dat hij in zijn rikketik was gaan raken dat Peraira mogelijk toch nog een andere weg had gevolgd. Hij trapte op de starter, zwaaide de Buick de hoofdweg op en hervatte zijn achtervolging. Er was nu merkbaar minder verkeer en in verhouding waren er nu veel meer vrachtauto’s dan luxe-wagens. Er gebeurde niets opwindends tot tien minuten over twaalf. Kort tevoren was de Studebaker rechtsaf gezwenkt, een zijweg in, die met gruis was geplaveid en tussen een dubbele rij oude eiken doorliep, waarvan de takken behangen waren met mos. Er was hier zeer weinig verkeer, wat Bob noodzaakte alle lichten van de Buick te doven en koers te houden op de twee rode achterlichten van de bestelwagen vóór hem. Dat is een karweitje dat heel gemakkelijk klinkt maar machtig zenuwslopend is, zoals iedereen kan bevestigen die dat zelf al eens heeft geprobeerd, en het was eigenlijk met plotselinge blijdschap dat Bob boven de twee rode achterlichten de twee stoplichten van de bestelwagen zag opvlammen. De vier rode lichtjes slingerden even vreemd heen en weer. Bob trapte op de rem, bracht de Buick tot stilstand met de motorkap tussen twee eikebomen, stapte uit en bleef staan kijken. De afstand tussen hem en de stilstaande bestelwagen was driehonderd meter. Er was geen aasje wind en de nacht was bladstil, zodat de stemmen van twee mannen die telkens het schijnsel der rode achterlichten even verduisterden, hem duidelijk bereikten. Hij kon hun woorden natuurlijk niet onderscheiden, maar er was blijkbaar iets aan de hand, want enkele malen klonk het heldere tinkelen van staal op staal.
„Lekke band natuurlijk,” concludeerde Bob, toen het schijnsel van een zaklantaarn bij een achterwiel zichtbaar werd. Bob stak de weg over, om langs de gestrande auto te kunnen kijken, maar kon nergens de rode achterlichtjes van de Studebaker meer ontdekken. Die had vermoedelijk niets van het ongeval gemerkt en was doorgereden. Dit was een te mooie kans om te laten glippen!
Bob rende terug naar de Buick, en greep uit het dashboardkastje de 38 kaliber Smith & Wesson cylinderrevolver die Masters daar had achtergelaten. Het was een zwaar wapen, speciaal voor politiegebruik ontworpen. Tussen de dubbele bomenrij door rende Bob over het zachte mos geruisloos voorwaarts, zijn gang vertragend toen hij de bestelwagen naderde. De achteras was aan de rechterzijde opgevijzeld en de chauffeur was gehurkt bezig, met een kruissleutel de moeren van het wiel los te draaien. De achterdeur van de wagen was gesloten, en een man met een groen truitje aan leunde er met de rug tegen, op zijn gemak een cigaret rokend. Van boom tot boom glippend schoof Bob voorzichtig naar voren, zijn ogen inspannend om zoveel mogelijk te zien. Maar er kwam weinig verandering in de toestand. De chauffeur maakte het wiel los, trok het reservewiel uit een klep opzij onder de laadbak en hing dat in de bouten. Op dat moment hoorde Bob het zoemen van een naderende automotor en een lichtschijnsel filterde tussen de boomstammen in de verte door. De Studebaker was vermoedelijk op de terugtocht. Het was nu of nooit!
Bob stak de Smith & Wesson om de eikeboom heen en riep, luid en scherp:
„Verroer geen vin of ik schiet. Handen omhoog!”
De chauffeur scheen in zijn gehurkte houding te verstarren, liet de kruissleutel rinkelend op de weg vallen, hief zijn armen omhoog en zat op een dwaze manier gehurkt op zijn tenen te balanceren, juist als bij een gymnastiekles op school. Van de man met de cigaret bij de achterdeuren was weinig meer te zien dan het gloeiende puntje vuur. Bob tuurde naar hem en zag de man bewegen. „Handen omhoog, daar. Kom bij die deuren vandaan!” Die tweede aanroep van Bob was blijkbaar, waar de man op had gewacht, want door het geluid van de stem kon hij vrij nauwkeurig bepalen waar Bob ergens stond. Het gloeipuntje van de cigaret schoot in een boog zijwaarts en terzelfdertijd spoten twee rossige vuurstralen Bobs richting uit. De knallen daverden door de stille nacht. De eerste kogel huilde nijdig langs Bobs schouder en de tweede boorde zich met een doffe klap in de stam van de eik, op hoofdhoogte. Bob dook achter de stam weg, loerde er omheen, zag het vuur van de cigaret niet meer, maar loste op goed geluk twee schoten naar de diepe schaduw opzij van de bestelwagen. Een van zijn kogels raakte nog juist de hoek van de laadbak en scheurde met een nijdig geluid een groef door het metaal. De snel naderende auto kwam nu rond een bocht op tweehonderd meter afstand en het felle schijnsel van de koplampen zette plotseling de bestelwagen en de rijen bomen in een onprettig helder licht. Bob, die er geen moment rekening mee had gehouden dat een der mannen in dit vredige tafereel van een nachtelijke lekke band een pistool schietklaar zou hebben, besefte dat hij heel gauw in een lastig parket zou komen te verkeren, als hij niet snel maakte dat hij wegkwam. Achter de eikebomen aan weerszijden van de weg helde de berm geleidelijk af naar lager liggend land. Bob liet zich plat op zijn buik vallen en schuifelde als een slang achteruit tot hij hoge varens ontmoette en daarna wat struikgewas. Het geluid van de snel naderende auto was hem nu zeer welkom, want het overstemde het gerucht dat hij onvermijdelijk moest maken toen hij gebukt tussen de struiken door wegdraafde. De Studebaker (want het was wel degelijk de tomaatrode wagen) had nu de bestelwagen bereikt, stopte en er klonken opgewonden stemmen.
Dan werd de motor afgezet en er volgde stilte. Alle autolichten werden uitgedaan. Bob bleef roerloos staan, beseffend dat hij te maken had met kerels die dit soort klusjes méér bij de hand hadden gehad. Die waren heus niet zo stom om, met een onbekend aantal vijanden in het donker om hen heen, schietschijven op te leveren tegen het licht van hun eigen auto’s. Zij lagen natuurlijk op verschillende punten plat op de grond, roerloos luisterend, wachtend tot hun onbekende tegenstanders zich door enig geluid zouden verraden. Maar daarvoor was Bob natuurlijk ook weer een tè ervaren rot in dit vak. Hij liet zich op de grond zakken, verroerde daarna geen vin meer en bleef met gespitste oren luisteren. In dit soort spelletjes won meestal degene die het meeste geduld had.
* * *

Bob won . . dat dacht hij tenminste in het begin, want hij hoefde niet eens erg lang te wachten vóór hij zachte geluiden hoorde op de landweg; het stoten van een schoen tegen een obstakel; een zacht gefluister. Het was Bob onder deze omstandigheden duidelijk onmogelijk, een vuurgevecht te beginnen tegen een dergelijke overmacht. Hij hield zich dus koest en wachtte af. Hij hoefde niet eens zo heel erg lang te wachten; misschien alles bij elkaar een minuut of twaalf, en dat was hem bar welkom, want tussen de struiken zoemden de muskieten als Japanse zelfmoordbommenwerpers, zo erg zelfs dat Bob, krabbende en slaande, zich één wanhopig moment afvroeg of een strijd tegen een koppeltje zwaar kaliber pistolen niet te verkiezen was boven het langzaam opgevreten worden door helse muskieten.

Het feit echter, dat er weer geluiden van de zijde van de weg kwamen, sterkte hem in zijn geduld: de heren daar begonnen kennelijk het hunne te verliezen. En inderdaad: plotseling werd de nachtelijke stilte vanéén gereten door het starten van een automotor . . vlak daarop sloeg ook de bestelwagen aan, maar de wagens lieten hun lichten uit. Slechts het héél zwakke schijnsel van een dasboardlampje weerkaatste tegen de witte hoed van de man aan het stuur van de Studebaker, die met drie felle zwiepers, achteruit-vooruit-achteruit op de smalle weg keerde en er vol gas vandoor ging, gevolgd door het bestelwagentje. Bob sprong metéén overeind, brak tussen de struiken door, bereikte de weg en holde zo snel hij kon naar de plaats waar hij de Buick had achtergelaten, zich afvragend of hij wat benzine uit de tank zou kunnen toveren en zo ja, of dan benzine, op muskietenbeten gesmeerd, de dolle jeuk zou doen bedaren. Hij sprong achter het stuur en trapte op de starter. De motor sloeg onmiddellijk aan en het was nu zaak de auto’s die inmiddels in volle vaart al lang om ettelijke bochten waren verdwenen, in te halen. Zonder lichten rijden was nu niet meer nodig, want door die mislukte overval waren de bandieten nu tóch gewaarschuwd dat zij werden achtervolgd. Bob schakelde zijn hoofdlichten in en suisde voorwaarts met zeventig . . negentig . . honderdvijf kilometer, afremmend voor hij een bocht in ging, en halverwege de bocht weer op het gas trappend om de zware wagen erdoor te sleuren.
In de paar minuten echter die hij nodig had gehad om de weg en daarna zijn auto weer te bereiken, waren de vluchtende auto’s een flink eind gevorderd en die reden zonder twijfel óók of zeven wilde partisanen hen op de hielen zaten. Hen inhalen was niet iets, dat in twee minuten was gebeurd . . en toen kwam het moment dat Bob begon te beseffen dat het helemáál niet zou gebeuren, want de motor, die tot op dat moment zo krachtig en sonoor onder de motorkap had liggen grommen, begon te haperen. De zware Buick minderde vaart, hokte, schoot soms even door, maar hokte dan wéér tot de acht cylinders het definitief vertikten en de auto met dode motor rechts van de weg tot stilstand kwam. Bob zei een machtig lelijk woord, en zat even roerloos met de handen aan het stuurwiel. De benzinemeter gaf aan dat er nog ruim voldoende brandstof in de tank zat. Bob wist heus wel het een en ander van auto’s af . . Een dergelijk verschijnsel bij een betrekkelijk nieuwe Amerikaanse wagen duidde óf op een fout in de ontsteking. Een losse accudraad? Dat kon niet, want alle lichten brandden nog en ook liep de motor gewoon door op zijn dynamo, of misschien een defect aan de verdeler of de bobine? Anders een fout in de benzinetoevoer. Een defecte benzinepomp? Maar als de benzinepomp defect was, kon men meestal, na even wachten, de motor normaal starten. Pas bij hard rijden en groot gasverbruik liep de brandstoftoevoer dan spaak.
Bob gaf vol gas en trapte op de starter. De motor sloeg onmiddellijk aan.
„Dat is óók een bak!” zei Bob tussen de tanden, trok de eerste versnelling in en reed weg. Hij stond alweer stil, vóór de tweede versnelling op toeren was gekomen. De conclusie was duidelijk: de benzinetoevoer was niet in orde, en dat was het vervelendste wat er kon gebeuren, want dat is niet in één, twee, drie te repareren. De fout kan op wel tien plaatsen zitten: in de benzinepomp, in de carburateur, in de toevoerleiding uit de tank . . Bob schokte overeind, schrok even, sprong de auto uit en rende naar de benzinetank. DE DOP WAS ERAF!
Bob zei nu niet één, maar een hele reeks van lelijke woorden, die hem zeker vele bestraffende blikken van zijn vader zouden hebben bezorgd als die ze had kunnen vernemen. Maar Bobs vader was ver uit de buurt en sliep vermoedelijk de slaap van een rechtschapen Amerikaans zakenman, in een pullmanbed, in een slaapkamer die winter en zomer op dezelfde temperatuur werd gehouden. Het was Bob al lang duidelijk, dat de handige heren die Jan en Arie in de bestelwagen een gratis reisje bezorgden, bij hun sluiptocht tussen de bomen door de Buick hadden ontdekt, en eenvoudig enkele handenvol zand en gruis in de benzinetank hadden laten lopen. Als vervoermiddel was de fraaie achtcylinder automobiel, dat wonder van Amerikaanse techniek, nu van evenveel nut als een kruiwagen zonder wiel.
„Dit is machtig leuk!” zei Bob knarsetandend, ging midden op de weg staan en deed wat bijna iedereen in dergelijke omstandigheden doet: begon de weg op en af te kijken. Hij zag alleen een enorme hoeveelheid bomen, een eskader muskieten dat door het licht van de koplampbundels zwermde en een dunne sluier damp die als een ijl spook over de weg dreef. Mist! De temperatuur was nu aanmerkelijk lager geworden en vanuit de vermoedelijk moerassige stukken land links en rechts van deze weg steeg damp op, die traag voortkroop en vermoedelijk van nu af elk uur dichter zou worden.
Natuurlijk was het terrein hier nogal vochtig; dat was af te leiden geweest uit het baardmos dat aan de bomen hing en de grote hoeveelheid muskieten. Was dat het geluid van een automotor? . .
Bob werd er vrij snel zeker van, dat uit de richting waaruit zij waren gekomen een auto naderde. Dit kon een bof zijn! Want dat kon een lift betekenen. Hij prees zich gelukkig, dat hij niet was doorgelopen, maar nog bij zijn Buick stond, want het is nu eenmaal overal ter wereld zo dat automobilisten wel bereid zijn te stoppen voor een medeauto die pech heeft, maar vooral in de nacht lifters bij voorkeur laten staan. Het ging ook nu weer niet anders. Bob nam wijdbeens midden op de weg plaats, met beide armen zwaaiend en constateerde alras dat de wagen die door de dunne mistsluiers kwamen aandenderen, vaart minderde en vlak voor hem stopte, een militaire vrachtauto was met een soldaat aan het stuur en een sergeant daarnaast. Het hoofd van de sergeant kwam door het portierraam naar buiten.
„Is-ter wat bijzonders?”
Bob draafde naar hem toe, en moest schuin omhoog kijken omdat de truck zo hoog op zijn wielen stond. De motor denderde door en zij moesten schreeuwen om elkaar te kunnen verstaan.

„Ik krijg geen benzine meer in de carburateur. De leiding is verstopt, denk ik.”
De sergeant, met kennis van zaken, zei kort:
„Laat dan maar rustig staan, want daar hoef je in de nacht niet aan te beginnen. Moet je ergens heen?” Bob zegende de ingeving die hem het gesprek tussen de bestelwagenchauffeur en de benzinepompman had doen afluisteren.
„Ergens verderop moet een heuvel zijn met aan de andere kant ervan een smal bruggetje. Klopt dat?”
De sergeant smeet een peuk cigaret dwars door een mistsluier, langs Bobs hoofd.
„Klopt als een motor waarvan de ontsteking niet goed staat, broer. Mot je daarheen?”
Bob aarzelde even.
„Eigenlijk de zijweg links, die daar begint. Daar moet een groot landhuis staan, met . . ”
De sergeant zwaaide het portier open.
„Stap maar in. Ik ken dat ding. We rijen deze weg twee keer per dag. Van de brug af is het nog tien minuten lopen.”
Op de voorzitting van deze truck was ruimte voor wel vier personen. Alles aan deze kolossale automobiel was even enorm van afmetingen, alsof het ding was gebouwd voor een soort soldaten die minstens twee-en-een-kwart meter lang waren, en hoewel deze massale machinerie er practisch gloednieuw uitzag, rammelde ongeveer de helft van alle onderdelen. De sergeant en de soldaat-chauffeur spraken met elkaar in voor Bob volkomen onbegrijpelijke korte woorden en uitdrukkingen. Wat betreft de verstaanbaarheid van hun gesprek had Bob evenveel gezelligheid beleefd aan een rit met een koppel Marsbewoners. Hij had evenwel zijn hoofd te vol met andere problemen om zich daar druk over te maken en bovendien duurde de rit niet lang. De chauffeur schakelde terug en begon een heuvel te beklimmen; een vrij steile heuvel zelfs. Hij bereikte de top en vandaaruit had men enkele ogenblikken een onbelemmerd uitzicht over het lage land aan de andere zijde, waarover de dunne mistbanken hingen als plakken watten. De truck begon de helling af te rollen, afremmend op zijn motor, bereikte een bruggetje van houten balken en rolde daar overheen met donderend lawaai. Vlak daarna kwam het ding tot stilstand.
„Tien meter verder links is jouw zijweg, sonny,” zei de sergeant, voor Bob langs reikend en het portier opengooiend. „Welterusten en verdwaal niet in de mist.” Het portier kwakte dicht en de truck donderde weg met een geweld of er een tank weg reed. Bob begon onmiddellijk met er stevig de sokken in te zetten. Zijn polshorloge wees tien minuten over één en elke minuut werd de mist wat dichter. Tot zijn genoegen constateerde hij dat het smalle zijweggetje dat hij nu insloeg eveneens aan weerszijden bezet was met hoge, donkere bomen, die veel op cypressen leken. Het leek wel de oprijlaan van een vroegere negerplantage, die hier, in het noorden van Florida, veelvuldig voorkwamen. De mistbanken werden nu onregelmatiger, vermoedelijk omdat het terrein naar de plantagewoning toe langzaam omhoog liep. Die vroegere plantageaanleggers waren heus niet zo gek geweest hun paleizen van woningen midden in een moeras te bouwen, waar ze ten onder gingen aan muskieten en koorts. Na een minuut of vijf lopen kon Bob practisch ongehinderd doorstappen en dat deed hij dan ook met fikse tred, want hij snapte wel, dat de mist hoger zou stijgen naarmate de nachtlucht verder afkoelde. Hij voelde er weinig voor om, zoals hij op het eerste stukje van zijn tocht over deze laan had moeten doen, zijn weg van boom tot boom te tasten.
Er kwam een S-bocht in de weg; een kolossaal bos van verwilderde tulpenbomen in volle bloei; dan kwam zonder waarschuwing de laan uit op een halve -maan-vormig grasveld, ingesloten door kolossale bomenmassa’s. Aan de overzijde lag de bleke schim van een wit huis met kolommen naast het middenportiek, wat het geheel een beetje deed denken aan een klein soort Griekse tempel, compleet met een driehoekige architraaf boven de deur. Achter twee ramen van de benedenverdieping glansde een gelig licht. Bob stond even stil, luisterend en kijkend en alras ontdekte hij de zwakke glans van autolak, rechts naast het huis, waar enkele bijgebouwen lagen die nu vermoedelijk onder andere als garage dienst deden. Bob deed enkele passen terug, tot zijn gestalte wegsmolt in de schaduw der tulpenbomen en begon langs de omtrek van het grasveld voorwaarts te sluipen, zijn voeten hoog optillend en omzichtig neerzettend om nergens tegenaan te schoppen. Het was een klein kunstje om de beide verlaten (althans verlaten uitziende) auto’s tot op twintig meter te benaderen. Er stond een heel zwak nachtwindje en tussen de zwoele geur van de magnoliabomen dreef ook de lucht van benzine in Bobs neusvleugels. Hij hield zich nu verder roerloos. Iemand met minder ervaring zou vermoedelijk naar die verlichte vensters toe zijn geslopen, maar daar was Bob een te ervaren rot voor . . Bij die schietpartij op de weg tussen de bemoste eikebomen had hij al gemerkt, dat hij met lieden te maken had, die in de loop van hun leven met heel wat bijltjes hadden gehakt. Het was niet aan te nemen dat zulke lieden, nadat zij onderweg vanuit het donker waren beschoten en door een Buick gevolgd, nu geen wachtpost zouden hebben uitstaan. Bob begon dus hetzelfde geduldspelletje van afwachten . . en met succes. Het licht in de hall van het grote huis floepte aan; de helft van de dubbele glazen voordeur zwaaide open en twee mannen liepen de stoep op: duidelijk herkenbaar tegen het licht achter hen: Peraira zelf en de chauffeur van de bestelwagen. Zij schudden elkaar hartelijk de hand. De chauffeur lachte vrolijk en zette zijn uniformpet achter op het hoofd met een opgewekt gebaar. Hij had blijkbaar goede zaken gedaan, wandelde snel naar zijn bestelwagen, wipte achter het stuur, stak daar een cigaret op met een aansteker die een enkel ogenblik de cabine van zijn auto helder verlichtte, startte en reed weg met een vaart die de kluiten zand en gras achter zijn wielen deed wegspatten. Peraira bleef op de stoep staan, met de handen op de rug, tot de gloed van koplampen en het gebrom van de motor uit de nacht waren verdwenen, daalde toen langzaam de treden van de stoep af, liep langs de gevel van het huis naar zijn Studebaker, en riep zacht: „Hoover . . iets gezien of gehoord?”
Bob dankte zijn eigen voorzichtigheid, toen uit de diepe schaduw van de garage achter de open wagen een zacht antwoord klonk:
„Geen kip of kraai.”
„Dat zand in de benzinetank heeft zijn werk wel gedaan, denk ik.”
„Ik heb staan denken, baas. Het kan best een span bandieten geweest zijn die langs zo'n stille weg opereren.” „Net als die snaken die onze bestelwagen gapten, bedoel je?”
„Die dingen komen altijd in plukjes, baas. Net als vliegtuigongelukken. Een jaar lang krijg je geen kras op je spatbord en dan ineens drie in een week.”
Door de stille nacht klonken hun stemmen even duidelijk verstaanbaar als in een radioluisterspel, doordat zij in de holle ruimte van de open garage achter hen werden weerkaatst.
„Hoe laat is het nu?”
„Twintig voor twee. De helicopter zou om twee uur hier zijn.
„Moet ik hier nog lang op wacht staan, baas?”
„Doe dat maar. Ik vertrouw het nog niet helemaal. Er zijn mij teveel toevalligheden achter elkaar gebeurd. Eerst die dief in het hotel, toen die diefstal van de bestelwagen. Daarna die pistoolschoten en die verlaten Buick. Ik vind het maar machtig raar.”
„Wat dacht u dan? Dat de politie ons op de hielen zat, bestelwagens gapte en van achter eikebomen ging staan schijfschieten?”
Peraira had daar zo gauw geen antwoord op, stond kennelijk even te piekeren en antwoordde dan:
„Ja — typische politiemethoden zijn het niet, natuurlijk. Maar kloppen doet het óók niet. Je zou haast zeggen dat een of andere concurrent ons probeerde dwars te zitten.” De stem van Hoover verried duidelijk verbazing.
„Dat is voor het eerst dat ik er van hoor dat wij concurrentie hebben. Van de paspoortenafdeling van Buitenlandse Zaken soms?”
Peraira keerde zich korzelig af.
„Blijf jij nou hier nog even opletten, voor alle zekerheid. Ik zal binnen wat koffie voor ons klaar maken. Die helicopterpiloot zal ook wel trek hebben in iets warms.” Hij verdween door de glazen deuren binnen in het witte huis. Bob nam de situatie op. Hoover stond op wacht, juist binnen de open deuren van de onverlichte garage. De Studebaker stond vlak voor de garage, een meter of vijf daar vandaan en de afstand tussen Bob en de Studebaker was ongeveer twintig meter. De grond hier had eens bestaan uit een grintvlakte, maar in de loop van jaren was daar stof overheen gewaaid en gras met mos gaan groeien. Op die harde ondergrond van zand en grint lag dus een verend tapijt waarover men volkomen geruisloos kon naderen. Bob ging behoedzaam op de grond zitten, trok zijn schoenen uit en sloop op handen en knieën voorwaarts over het mostapijt, ervoor zorg dragend dat de Studebaker tussen hem en de wakende Hoover inbleef. De nacht was zo onwaarschijnlijk stil dat Bob met wijd open mond ademhaalde, uit vrees dat het zwak gesnuif door zijn neusgaten de man aan de andere kant van de auto zou alarmeren. Maar hij bereikte de open wagen zonder te zijn ontdekt.
Tot zover alles best. Er lag nu alleen nog maar een complete auto plus vijf meter open vlakte tussen hemzelf en vriend Hoover, die ongetwijfeld een pistool zeer dicht in de buurt had, met heel betrouwbare kogels er in. Bob overwoog het plan, om een steen in een boogje over de auto heen naar de zijkant van de garage te gooien. Maar hij had geen steen en veel vertrouwen, dat Hoover daar in zou trappen kon Bob ook niet opbrengen. Maar zoals gewoonlijk gebeurde ook nu weer iets, dat zijn probleem gemakkelijker maakte. De glazen deur achter de witte kolommen piepte open en Bob, langs het voorwiel van de auto loerend, zag Peraira verschijnen, met een mok in de hand. Zijn stem klonk duidelijk door de nacht:
„Hier is een mok koffie voor je. Kom maar halen.” Hoover gromde wat, kwam uit de duisternis van de garage te voorschijn en wandelde langs de gevel naar de stoep toe. Peraira wachtte hem niet af, maar zette de beker op een hoek van de hardstenen stoep en ging weer naar binnen. Bob verknoeide geen tijd, sprintte achter de auto om en dook weg in de dichte duisternis tussen de zijwand van het huis en de los daarvan staande garage. Hij haalde de Smith & Wesson uit zijn zak, greep het wapen bij de loop en woog het met voldoening in de hand. Hij hoorde Hoovers voetstappen terugkeren . . hoorde een licht geslurp toen de man, hete koffie proevend, Bobs schuilplaats naderde . . dan kwam Hoover zelf te voorschijn, dicht langs de gevel lopend . . passerend . . en door zijn knieën zakkend, precies twee tellen nadat de zware kolf van Masters’ FBI-pistool hem boven het oor had getroffen. Zijn pistool plofte met een doffe slag op het mos, de koffie spatte in het rond en de mok zelf hopte in drie grote sprongen naar links weg en rolde rammelend de betonvloer van de garage op.
„Zonde van die koffie,” bromde Bob, greep Hoover bij de enkels en sleurde hem in de smalle ruimte tussen huis en garage. Bob wist vrij aardig hoe hard hij kon slaan en was ervan overtuigd dat Hoover het eerste half uur de nachtrust wel niet meer zou gaan verstoren. Bovendien ontbrak Bob de tijd om op zoek te gaan naar touw en de man te binden; de helicopter kon elk ogenblik arriveren. Binnen in de garage stond geen enkele auto en Bobs ogen, nu vrij aardig aan het duister gewend, ontdekten al gauw de donkere massa’s der twee hutkoffers die bij de ingang gereed stonden. Ze waren niet eens op slot ook! Het deksel van de eerste ging geluidloos open en het was voor Bob niet moeilijk, op de tast uit te maken of hij nu Jan of Arie voor zich had: de enorme massa van Arie Roos was een tè groot verschil met de rankere gedaante van Jan Prins. „Ben jij het, Arie? Dit is Bob.”
Een instemmend gebrom. Bob tastte vliegensvlug naar de poetskatoen die in de mond van Arie bleek te zitten, en peuterde die er uit. Die poetskatoen was er in deze garage pas ingestopt, dus Arie was nog tot normaal spreken in staat.
„Hoe laat is het, Bob?”
„Tien voor twee of zoiets.”
„Kijk dan uit, jô. Een helicopter komt om twee uur.” „Wist ik al, ezel. Waar is Masters ergens?”
„Hebben ze gebonden achtergelaten in Peraira’s kamer.” „Hoe hebben ze jullie gebonden?” Bobs vingers betastten de touwen om Arie’s enkels en polsen. „Heb jij een zakmes?”
„Wat wou je doen?”
„Jullie lossnijden natuurlijk.”
„Ben je nou helemaal bevijfenzestigd? We hebben de grootste moeite gehad om ons weer op te laten pikken en binden.”
Er volgde enkele seconden lang een diepe stilte. Dit was zonder enige twijfel het waanzinnigste dat Bob in jaren had gehoord. Hij haalde diep adem en barstte los in een verontwaardigd gefluister:
„Wil je me nou vertellen dat je niet bevrijd wilt worden?” „Natuurlijk niet, Amerikaans rund. Maak dat je weg komt voor iemand je hier vindt.”
Bob staarde ongelovig in de duistere diepte van de hutkoffer, waaruit Arie’s stem telkens sissend opsteeg. „Je bent gek geworden van hitte en ontbering.”
Arie hijgde hem toe:
„Als mijn handen los waren zou ik je een stomp op je nieuwsgierige neus geven. Maak dat je weg komt. Kras op. Steek die prop weer in mijn mond.”
Bob zat nog steeds met de dot poetskatoen in zijn handen, met een gevoel of zijn hersens draaiden in een bad dikke, kleverige stroop.
„Deze poetskatoen??? Weer in je mond stoppen?” „Natuurlijk; ik ben gek op poetskatoen. Heb je wat te eten bij je?”
Op dat ogenblik, vertelde Bob later, begon hij te beseffen dat Arie Roos niet gek geworden was, maar alle bekende tekenen van normaalheid vertoonde.
„Iets te eten? Jou vraatzuchtig monster! Weet je dat ik jullie van Miami af heb gevolgd met groot levensgevaar?” „Heb ik daarom gevraagd?”
Bob begon nu werkelijk nijdig te worden. Dit was toch wel het toppunt van ziedende ondankbaarheid.
„Weet je dat ik bijna omgekomen ben van hitte op die parkeerplaats, dat de pistoolkogels me om de oren hebben gefloten, dat ik bijna opgevreten ben door de muskieten . . alles om jullie te bevrijden?”
„Nou — wij willen niet bevrijd worden. Wij gaan gezellig in een helicopter mee naar Mexico. Maak dat je weg komt! Scharrel Masters op en vertel hem wat er gebeurd is.” Bob vroeg haastig:
„Waar gaan jullie naar toe in die helicopter?”
„Weet ik dat? Dat moeten jullie maar uitzoeken. Dan doe je eindelijk iets nuttigs. Als je daar evenveel mallotige ijver aan besteedt als aan zinloze pogingen om mij te bevrijden uit een hutkoffer, waar ik met alle geweld in wil blijven, zul je zeker slagen. En schiet nou op . . luister!” Uit de verte klonk zwak maar duidelijk het op- en afebbende geronk van een vliegtuigmotor.
„Stop die poetskatoen in mijn mond en duik het bos in.” Bob was al begonnen, het poetskatoen met een boosaardige wraakzucht tussen Arie’s kiezen te duwen, toen hem plotseling iets te binnen schoot. Hij sloop gebukt naar buiten, haalde Hoovers pistool op, schoof het in de binnenzak van Arie’s jasje en zei snel:
„Ik heb Hoover buiten westen moeten meppen. Zijn pistool zit in jouw zak. Je weet nooit hoe het van pas komt.” Arie bromde goedkeurend. Het snorren van de helicopter was nu merkbaar luider. De glazen deur van het witte huis piepte. Er was geen seconde meer te verliezen. Bob dook weg in de smalle doorgang naast de garage, bukte zich even, plukte een magnoliabloem af, stak die met het steeltje in Hoovers half open mond en verdween tussen de bomen en struiken die in de loop der jaren in wilde verwarring achter de bijgebouwen waren samengegroeid.

* * *
Vanaf het moment dat Peraira, Hoover en hun gevolg van negerdragers met de hutkoffers de zitkamer van Peraira hadden verlaten, had Masters zich onledig gehouden met pogingen om zichzelf te bevrijden of op een of andere wijze alarm te maken, maar hij kwam al heel spoedig tot de ontdekking dat hij op het bed dat tevoren door Jan Prins was belegen, bevestigd was met benijdenswaardige deskundigheid. Masters had oorspronkelijk op de driezitsbank gelegen, maar daar kon hij natuurlijk niet blijven, omdat de negerportiers de hutkoffers zouden komen weghalen. Men had hem daarom naar de slaapkamer getransporteerd en met werkelijk roerende zorg vastgesjord.

Nu is katoen op zichzelf al een zeer sterk weefsel en een vijf centimeter brede reep laken, viermaal om iemands enkels geslagen en vastgeknoopt, is zelfs voor een beroepsworstelaar zeer moeilijk te verbreken. Masters was gebonden met wat de ingenieurs noemen: „een tienvoudige zekerheidsfactor”. Hij lag op zijn rug met zijn armen boven het hoofd en de polsen op de zijstijlen van het bed gesnoerd. Het zelfde was met zijn enkels geschied, en niet zo dat de wikkelingen gewoon om enkels en beddestijl liepen, maar eerst rondom de enkels en dan om de beddestijl. Om te voorkomen dat door voortdurend heen en weer schuren een wikkeling op de beddestijl zou doorschaven, was een strook deken eerst nog om de stijl geslagen. Bovendien liepen vanaf de banden om polsen en enkels nog vier sjorringen naar de vier hoeken van het bed, die Masters’ armen en benen strak gestrekt hielden, zodat hij al heel weinig kunsten kon uithalen, omdat er eenvoudig nergens speling bestond. De prop in zijn mond bestond uit een schuimrubber spons plus twee washandjes; dat alles vastgezet met een eind gordijnkoord dat als een paardenbit door zijn mondhoeken liep. Masters gaf het al spoedig op, zich nodeloos af te matten met gesjor en geruk, dat alleen maar als gevolg had dat hij de repen laken strakker trok en de bloedsomloop door handen en voeten stremde. Peraira had de voorzorg genomen, zijn hotelsuite voor een dag extra te betalen en had erbij gezegd, dat het zeer wel mogelijk was dat hij nog die zelfde avond zou terugkeren, dit om er zeker van te zijn dat geen juffrouwen met stoffers of boenders daar aan het werk zouden slaan. Maar niemand kan aan alles denken of alles voorzien, zeker niet waar het een hotelorganisatie betreft. En met één bepaalde regel van het Lincolnhotel had Peraira geen rekening gehouden. Miami is een oord waar het overdag bijzonder heet is . . en ’s nachts meestal ook, want ook de zeewinden brengen daar slechts zelden verkoeling. Vandaar dan ook, dat de meeste hotelgasten hun ramen dag en nacht hebben openstaan. Dit is natuurlijk niet erg bij bewoonde kamers, want als er een storm opsteekt of een onweersbui losbarst, is de gemiddelde mens wel zo verstandig wakker te worden en zijn ramen te sluiten, willen niet zijn kleren en dekens door het vertrek gaan rondfladderen. Deze tropische onweders steken in die streken soms zeer plotseling op en het Lincolnhotel had daarom een speciale ploeg van drie man die niets anders te doen hadden dan:

a. Van elke kamer of suite, zodra deze onbezet was, de markiezen ophalen en de ramen sluiten;
b. De weerberichten afluisteren en bij elke stormwaar

schuwing de portier een lijst vragen van de onbezette kamers en daar hetzelfde doen.

Om tien uur die avond begonnen de radio’s in de buurt van Miami onheilspellend te knetteren en kort daarop kwam over de plaatselijke radiostations de waarschuwing voor ophanden zijnd onweer.
De ramenploeg begon te rennen, betrad ook de suite van Peraira en vond mijnheer Masters in de slaapkamer. Nu had deze ploeg natuurlijk opdracht, zich nooit te bemoeien met wat zij op de kamers der gasten mochten zien of aantreffen, maar dit ging toch wel iets te ver. Men liet hem echter rustig liggen, sloot de deur af en waarschuwde de hotel-detective. Deze ging een stapje verder, ontknoopte zorgvuldig het gordijnkoord om Masters’ mond, viste daaruit twee washandjes plus een spons en informeerde, met de handen op de rug op het slachtoffer neerziend:
„Heeft U klachten, mijnheer?”
Het Lincolnhotel was een luxe hotel voor rijke Amerikanen en er plachten nogal eens zeer vreemde dingen voor te komen. De hotel-detective was er derhalve op getraind, zich onder alle omstandigheden met de grootste voorzichtigheid te gedragen. Het was best mogelijk dat deze man Yogi beoefende, of vijf centimeter langer wilde worden, of zich om een andere, strikt persoonlijke reden op bed had laten vastbinden. Dat was al eerder voorgekomen, onder andere tweemaal in het geval van lieden die gewoonlijk tè veel dronken en zich een week lang iedere avond om zeven uur door twee portiers met kofferriemen op bed hadden laten vastsnoeren, om hun geregelde gang naar de bar onmogelijk te maken. Vandaar deze voorkomende vraag:
„Heeft U klachten, mijnheer?”
„Klachten?” herhaalde Masters, met een wild licht in zijn ogen. „Hoe kom je er bij? Ik lig hier op de boot te wachten.”
Het ongeluk wilde nu dat Masters niet wist dat dergelijke vreemde zaken al eerder waren voorgekomen; bovendien verstond de hotel-detective niet: „Ik lig op de boot te wachten,” maar: „Ik lig op mijn dood te wachten.” Dit, oordeelde de detective, had te maken met iemands persoonlijke, filosofische of godsdienstige overtuiging, waarin elke hotelgast in een democratische staat vrij behoort te zijn. Bovendien, bedacht hij na enig peinzen, liep, zat of lag elk mens meer of min op zijn dood te wachten. Als iemand verkoos dit met een prop in de mond te doen, stond hem dit vrij.
„Natuurlijk, sir,” antwoordde de detective met een lichte buiging, nam de spons op en wilde die weer in Masters’ mond steken, maar die gaf zulk een ijselijke brul, dat die handeling juist op tijd werd voorkomen.
„Maak me los, koe! Denk je dat ik hier voor mijn lol lig?” Na enig geharrewar haalde de detective een nagelétui uit zijn binnenzak, bracht een schaartje te voorschijn en begon met grote zorg de repen hotel-laken door te knippen. „Als u hier niet voor uw genoegen ligt, mag ik u dan vragen hoe u in deze vreemde situatie bent geraakt?” „Omdat ik overvallen ben,” antwoordde Masters kortaf. „Ik logeer op kamer 694. Ik liep om een uur of zes door de gang, werd plotseling van achteren beetgegrepen, deze kamer binnengesleurd en op bed vastgebonden. Ik weet niet waarom, en ik weet niet door wie. Voor zover ik heb kunnen horen, zijn de bewoners van deze vertrekken sindsdien vertrokken. Het maakt op mij de indruk van een misplaatste grap door mensen met een misvormd gevoel voor humor. Zeer misplaatst.”
„Is er iets uit uw zakken verdwenen, sir?”
Masters was nu zowat losgeknipt, wikkelde de restanten laken van zijn enkels en polsen en begon in zijn zakken te kijken. De inhoud daarvan (op zijn Ronson-aansteker na, die blijkbaar door de heren Peraira en Hoover buit was gemaakt) was nog volledig aanwezig. Zelfs al het geld was er nog. Dit verbaasde Masters wel even, tot hij bedacht dat Peraira hem waarschijnlijk niet nijdig had willen maken en hem daarom zijn geld had laten houden.
„Ik ben niets kwijt,” verklaarde Masters kortaf. „Ik kan nu zeker wel gaan, hè? Deze grap heeft nu lang genoeg geduurd.”
De hotel-detective stond even aan zijn oor te trekken, kuchte en vroeg schuchter:
„Kunnen wij erop rekenen dat u er geen werk van maakt, sir? Het zou . . ik bedoel: het is niet prettig als bekend wordt dat in ons hotel mensen blootstaan aan vrijheidsberoving.”
„Daar zullen we het nog nader over hebben,” antwoordde Masters bars. „U kunt mij vinden op mijn eigen kamer. Zeshonderd vier en negentig.”
Hij marcheerde de gang over naar zijn eigen kamer, die hij tot zijn verbazing open vond, met de sleutel aan de binnenzijde in de deur. Masters was met zes passen de kamer door en bij de telefoon.
„Geeft u mij dringend Miami Red: 348755.”
Hij had teveel haast om naar een telefooncel te gaan. De verbinding met het geheime nummer van het FBI-bureau Miami kwam onmiddellijk door.
„Met Masters. Herken je mijn stem?”
„Jawel, mijnheer Masters.”
„Enig bericht voor me binnengekomen?”
„Alleen een aanvullend rapport over de explosie op de Albatros, maar niets nieuws.”
„Dank je. Ik bel je dadelijk weer.”
Masters gooide de hoorn neer, rende naar de liften, stoof door de hall als een wervelwind en stak in draf het donkere voorplein over naar de parkeerplaats. De neger die bij zijn Buick de wacht had gehad, was niet meer te zien — blijkbaar afgelost door een ander.
„Mijn naam is Masters,” hijgde de FBI-man. „Ik zoek een donkerblauwe Buick nummer . .”
De neger grijnsde hem toe met wit-flitsende tanden: „Yes, suh. Ik heb een boodschap voor u, suh.” Hij haalde uit een borstzak van zijn uniformjas een gevouwen flard papier, waarop met haastige hanepoten een boodschap stond gekrabbeld:
Masters,
Jan plus Arie in hutkoffers hotel uit. Peraira rijdt open Studebaker, tomaatkleur, Calif. 356.843. Ik volg hem.
Bob.
In de hall van het Lincolnhotel waren verschillende telefooncellen en van daaruit belde Masters opnieuw het geheime FBI-nummer.
„Met Masters. Herken je mijn stem?”
„Zeker, mijnheer Masters.”
„Je moet een generaal alarm uitzenden over het Zuidelijk Telexnet. Het sleutelwoord is: Novoplast.”
„Klopt, mijnheer Masters. Wat is het bericht?”

Vier minuten later ratelden honderden telexen tot in de verste uithoeken van alle Staten beneden de Mason Dixon Line (de scheidslijn tussen Noord en Zuid USA) de volgende waarschuwing:

Kijk uit naar tomaatrode Studebaker open model license nummer California 356.843 en naar donkerblauwe Buick license nummer Florida 53.87.66 bij signalering volgen en terstond FBI Miami melden niet zonder sneer arresteren refnummer GX 1781.

FBI Miami.

Masters voelde er niets voor, in het Lincolnhotel te blijven, waar hem elk moment lastige vragen konden worden gesteld over wat er precies in suite 614 was gebeurd, ging dus per taxi naar het locale bureau van de FBI en nam een bad in de reeks douchecellen in het sousterrain. Zijn humeur was ver beneden peil, beneden elk peil. De suffe manier waarop hij in Peraira’s suite in de val was gelopen, om de stomme reden dat Peraira zijn portefeuille met geld had vergeten, zat hem kolossaal dwars en zou de eerste uren wel doorgaan, hem dwars te zitten. Na zijn stortbad ging hij een paar gebakken eieren eten in de cantine en daarna wachtte hij in het telexkantoor, tussen de verwoed ratelende machines, zenuwachtig sigaret na sigaret rokend . . wachtend op een melding over de Buick of de Studebaker, want zulk een melding was voor hem nu de enige manier om het spoor van een der drie jongens weer te pakken te krijgen.

* * *
Om kwart voor drie in de ochtend, toen Masters anderhalf pakje sigaretten had opgerookt, minstens negen-en-eenhalve kilometer heen en weer had ge-ijsbeerd tussen de rijen telexmachines, en de sidderzenuwen nabij was van bezorgdheid en zelfverwijt (want hij had alsmaar visioenen van een vermoorde Jan Prins en Arie Roos, ergens drijvend in een ondiep watertje), gaf de beambte bij de vierde telexmachine een kreet.

„We hebben beet, mijnheer Masters!”
De lange papierrol was nog bezig uit de machine te voorschijn te rollen, terwijl de als razend tikkende, electrisch gedreven armen van de verreschrijver de boodschap uitratelden:

Tallahassee Gemeentepolitie telejoon 873 twee uur drie en veertig aan FBI Miami betreffende alarm GX 1781 tomaatrode open Studebaker passeerde nabij Tallahassee zuidwaarts rijdend om twee uur vier en dertig gesignaleerd door Radiowagen Verkeerspolitie welke op grote afstand volgt wij staan in contact met Radiowagen hebt U instructies sluit bericht Sergeant Groves Gemeentepol Tallahassee

Masters sprong naar een op een tafel gereed staande schrijfmachine en typte als een razende het volgende bericht, dat kort daarna over de telex uitging:

Van Masters FBI Miami aan sergeant Groves gemeentepol Tallahassee betreffende GX 1781 draag uw Radiowagen op Studebaker in volle vaart passeren zonder op te vallen en trachten beschrijving op te nemen van inzittende dringend Masters FBI melden

Masters en de telex-operateur met het groene lichtscherm boven zijn ogen zaten cigarettenrokend en gespannen bij de ratelende machine waarover alle mogelijke soorten van berichten binnenkwamen. Masters rookte precies een hele Lucky Strike, wat betekende dat er ongeveer negen minuten waren ve rlopen voor het antwoord binnenkwam:

Van sergeant Groves Gemeentepol Tallahassee aan Masters FBI Miami dringend betreffende GX 1781 tomaatrode Studebaker heeft een inzittende circa twintig jaar oud donkerblond haar grijze ogen gekleed in lichtblauw shirt met losse hals en loshangende gele das rijdt bijzonder snel tussen de honderd twintig en honderddertig kilometer wij zijn gepasseerd zonder politiespotlight en met afgezette sirene wat zijn uw verdere orders attentie attentie Studebaker nadert nu de gemeentegrens van Tallahassee waarbuiten onze Gemeentepol moeilijk kan opereren Ingeval actie nodig neem contact op met State Police Patrol Centrale Argyl 45076 sluit bericht.

Wéér dook Masters achter de schrijfmachine en wéér ging een spoedbericht uit over de verreschrijver:

Van Masters FBI Miami aan sergeant Groves Gemeentepol Tallahassee dringend betreffende GX 1781 draag uw Radiowagen op Studebaker laten stoppen inzittende is vermoedelijk mijn assistent Robert Evers Amerikaan dewelke direct met mij telefonisch in contact te brengen via dichtstbijzijnde telefoon elke Centrale verbindt direct met mij door op Codewoord Quote Novoplast Unquote spoed Masters melden.

De radiowagen was de rode Studebaker na het passeren ver vooruit gebleven in afwachting van het antwoord op het rapport, en reed, op het ogenblik dat de kortegolfradio begon te sputteren, minstens honderdveertig kilometer per uur.

Hallo patrouillewagen zestien hallo patrouillewagen zestien betreffende de tomaatrode Studebaker[herhaal] de tomaatrode Studebaker de inzittende is vermoedelijk ik herhaal vermoedelijk assistent van de FBI Miami laat deze auto terstond stoppen herhaal laat Studebaker stoppen en breng naar dichtstbijzijnde telefoon en laat opbellen FBI Miami attentie met codewoord novoplast ik herhaal laat hem opbellen FBI Miami met codewoord novaplast uit eerste de beste telefooncel. Sluiten.

En zo kwam het dat Bob Evers, die met fladderende haren en een aan de hals loshangend shirt in gierende vaart op weg was naar Miami, plotseling het rode zoeklicht van een radio-patrouillewagen voor zich zag opvlammen en een sirene hoorde loeien. De koplampen van de snel naderende politiewagen knipperden het stopsein.
„Te hard gereden natuurlijk,” gromde Bob. „Je zou zo zeggen dat je om drie uur in de nacht anders ruimte genoeg had.”
Maar verzet tegen een politiewagen had geen zin. Hij remde af, zag de radiowagen keren en langszij stoppen. Een sergeant in uniform stapte uit en keek hem nieuwsgierig aan.
„Waar gaat u heen?”
„Miami.”
De scherpe ogen van de sergeant gingen onderzoekend over zijn kleding en door het inwendige van de auto. „Kent u iemand van de politie in Miami? Dan hebben we een boodschap voor u.”
Bob schoot overeind achter het stuur.
„Van de FBI soms?”
De politie-sergeant wist nu dat hij de juiste man te pakken had, en verloor meteen zijn stroefheid.
„U moet onmiddellijk uit de eerste de beste cel FBI Miami opbellen met codewoord Novoplast.”
Bob trapte de koppeling in en trok de versnellingshandle naar beneden.
„Waar is een telefoon?”
„Rijd maar achter ons aan. Er is een benzinestation verderop.”

* * *
Bob greep in het benzinetankstation de hoorn van de haak en kreeg de juffrouw van de interlocale verbindingen. „Codewoord Novoplast, juffrouw. Mag ik de FBI Miami?” De man die de nachtwacht had bij de benzinepompen en die een SUPERMAN-verhaal zat te lezen, keek met een schok op. Bob kreeg de verbinding zo snel, dat het leek of Masters in de kamer naast de juffrouw had gezeten. „FBI Miami. Met wie? . . Ben jij dat, Bob?”

„Ja, Bob hier. Ik was op weg naar jullie toe.”
„Waar zijn Jan en Arie?”
„Die heb ik gesproken. Lagen in twee hutkoffers, maar wilden niet bevrijd worden.”
„Wát zeg je? Ik versta: die wilden niet bevrijd worden.” „Zei ik ook. Die zijn om twee uur per helicopter vertrokken, en gaan daarna de Mexicaanse grens over.”
„Waarheen?”
„Dat weet niemand. Weten ook zij niet. Maar ze wilden met alle geweld mee.”
„Die jongens zijn gek. Dat is levensgevaarlijk.”
„Nou, nou. Die hebben wel voor hetere vuren gestaan. En ik heb Arie een pistool bezorgd.”
„Hoe weet je dat allemaal?”
„Ik heb hun spoor gevolgd tot de landingsplaats van de helicopter. Een van die kerels die hen bewaakte op zijn kop gemept en met Arie gesproken.”
„Maar krijgen ze geen argwaan als ze een van hun mensen bewusteloos vinden?”
Bob begon te lachen:
„Ze hebben de hele weg door sensaties beleefd. Dat is te lang om nu allemaal te vertellen. Peraira had nog maar één idee in zijn hoofd: zo snel mogelijk in die helicopter en de grens over.”
„Weet je het nummer of de beschrijving van de helicopter?”
„Had geen nummer of naam. Was een Sikorski met vuurrode romp en zilverwitte rotorbladen. Maar als ze van hieruit de Mexicaanse grens over willen zullen ze ergens moeten tussenlanden om te tanken.”
„Dat klopt. Hoe laat zijn ze precies opgestegen?”
„Twintig over twee hadden ze alles ingeladen en steeg het ding op. Dus ze kunnen nog niet ver zijn.”
„Dan laat ik alles naar ze uitkijken, en ik krijg ze te pakken ook.”
„Ho, stop! Als ze maar niets in de gaten krijgen, zeg.” „Hoezo?”
„Jan en Arie hebben al die last en moeite gedaan om te weten te komen waar die Peraira zijn hoofdkwartier in Mexico heeft. Zorg nu vooral dat die helicopter niet in de gaten krijgt dat er op hem wordt gelet, anders is het hele spel bedorven. Dat niet alleen, maar dan lopen Jan en Arie inderdáád gevaar.”
„Gelijk heb je, Bob. Waar is de Buick?”
„Staat een vijftig kilometer ten noorden van Tallahassee in een zijweg met een kruiwagen vol slib in de benzinetank. Daarom ben ik in de Studebaker teruggekomen. Rijdt veel lekkerder ook, zo’n open wagen. Wat moet ik nu doen?”
„Je bent vlak bij Tallahassee, niet?”
„Ben ik net doorheen gereden.”
„Rij dan daarheen terug, eet wat, knap je wat op, rust uit. Zet de Studebaker in de politiegarage, want als die buiten blijft staan, struikelt elke politie-agent over dat license nummer. Laat sergeant Groves van de gemeentepolitie weten waar je bent. Ik kom met een vliegtuig daarheen en pik je op. Dat zal een paar uur duren. Neem maar een hotelkamer en ga zolang slapen.”
„Het zal me een waar genoegen zijn,” verklaarde Bob, hing op en gaf de man van het benzinetankstation een kwart dollar tip. Daarna klom hij fluitend in de Studebaker, zwenkte rond en reed terug naar Tallahassee, met halfopen mond nagestaard door de man van het benzinetankstation (die dat telefoongesprek nèt iets had gevonden uit een film — bijna evengoed als SUPERMAN), en gevolgd door de politieauto met knalrood spotlight, maar zonder loeiende sirenes. Het was een feestelijke intocht en Bob nam een kamer met bad in het Grand Hotel.

AVONTUREN OP EEN TAFELBERG

De avonturen van Jan en Arie in Mexico, die zo opzienbarend zouden eindigen, begonnen die nacht op erg rustige wijze. Er zijn weinig dingen op de duur vervelender dan nachtelijke tochten in een vliegtuig, vooral als men niet beschikt over prettig gezelschap om mee te kletsen. Van prettig gezelschap was in de rood geverfde helicopter zeker geen sprake. Peraira zat, met een kaart op de knieën, naast de piloot en Hoover verbleef met beide jongens in de laadruimte, zijn pistool aan een door de trekkerbeugel gehaakte vinger bungelend. Als Jan of Arie probeerde, een praatje met hem te maken, reageerde hij alleen met een botte knor tot hij eindelijk ongeduldig uitbarstte:
„Hou nou alsjeblieft eens je waffel. Ik heb geen zin in kletsen!”
Daarna gingen Jan en Arie dicht tegen elkaar gedrukt in een hoekje liggen en probeerden te slapen. Maar dat was ook niet zo eenvoudig, want in het onverwarmde laadruim was het machtig koud en tegen het aanbreken van de dageraad zo erg, dat zelfs de dikke Arie, die toch door een ferme speklaag tegen afkoeling werd beschut, zoals Jan Prins sarcastisch en niet zonder afgunst opmerkte, aan één stuk door lag te bibberen. Hun enige troost was, dat Hoover er weinig beter aan toe was. Die had wel uit zijn koffer een jasje gepakt, maar hij had niets anders bij zich dan op een verblijf in Florida berekende zomerkleren en die waren van weinig nut.
Om zeven uur in de ochtend werd de helicopter aan de grond gezet op een klein sportvliegveld waar de piloot bekend scheen te zijn, en waar de tanks met benzine werden gevuld. Behalve de twee in overalls geklede mannen die de tankauto bedienden, was er geen mens op het vliegveld te bekennen en die twee mannen schenen op een of andere wijze in het complot betrokken te zijn, want Hoover nam niet eens de moeite, de beide jongens vast te binden; voor de mogelijkheid dat zij om hulp zouden gaan roepen was hij blijkbaar niet bevreesd.
Zij stegen spoedig weer op en daarna volgde uur na uur van op vrij grote hoogte voortvliegen. Het werd langzaam wat warmer, alhoewel niet veel. Zij hadden reeds lang het zilveren lint van de Mississippi gekruist en Arie rekende uit, met behulp van Jan Prins, die altijd een bollebof was in cijfers en afstanden, dat zij om een uur of drie in de middag het noordelijk deel van Mexico zouden hebben bereikt. Het voortdurend verschuiven van de zonnebanen tegen de wanden van het laadruim bewees dat hun machine wonderlijke dwaalwegen beschreef, vermoedelijk om niet lijnrecht koers te zetten naar de grens, maar de indruk te wekken, dat zij exploratievluchten maakten, of mogelijk met foto’s bezig waren. Arie rammelde nu langzamerhand van de honger en ook Jan Prins begon knorrig te worden. Toen de brandende zon de temperatuur in het laadruim langzamerhand redelijk maakte, vielen beide jongens tenslotte in slaap, waardoor zij hun verveling en hun honger vergaten. Zij werden pas met een schok wakker door een opvallende verandering in het toerental van de motor. Hoover was opgestaan en stond naar buiten te loeren. Het was duidelijk dat zij hun bestemming begonnen te naderen. Hun bewaker had nu zijn pistool niet meer in de hand, maar het blijkbaar in de zak gestopt: een duidelijk teken dat hij zich volkomen veilig voelde en dat zij dus vermoedelijk de Mexicaanse grens al ver achter zich hadden gelaten. De jongens krabbelden overeind, keken uit een zijraam en zagen allereerst in het westen een blauwe bergketen en onder zich afwisselend vlakten van dor, geel en rossig zand met daartussen rotspieken en verbrokkelde steenmassa’s. Jan zei zacht in Arie’s oor: „Dàcht ik het niet? We zitten ergens ten oosten van de Sierra Madre, in een volkomen verlaten gebied. Een ideale plaats om met een helicopter illegale immigranten op te pikken.”
Arie keek op zijn horloge. Het was kwart voor drie in de middag. Ze hadden ongeveer twaalf uren in de lucht doorgebracht en in het westen begon de zon al merkbaar te dalen naar de wazige kammen van de Sierra Madre. De lucht was hier kristalhelder en de helicopter, met langzaam lopende motor en snorrende wieken daalde nu in een schuine lijn naar een alleenliggend soort van tafelberg, een afgeplatte rotsmassa, die midden uit een kale zandvlakte oprees zoals een moccataart uit een vlakte poedersuiker. De wanden van deze tafelberg rezen bijna loodrecht uit het woestijnzand op, behalve aan één zijde, waar een schuine uitloper hellend naar beneden voerde en in het zand verliep. Vanaf dat punt voerde een duidelijk zichtbaar spoor in oostelijke richting; een spoor dat blijkbaar was gemaakt door het heen en weer rijden van vrachtauto’s met dubbele wielen of rupsbanden. Het was duidelijk dat een soort van weg over de kam van die hellende uitloper naar de afgeplatte bovenzijde van de tafelberg voerde. De helicopter daalde steeds meer en de beide jongens, die aandachtig naar beneden stonden te turen, zagen nu ook dat de bovenkant van deze rots niet meer in zijn natuurlijke staat verkeerde, maar omgeven was door een soort van wal of ruwe muur, terwijl in het midden enkele gebouwen waren gelegen. Er groeiden ook wat struiken en cactussen die blijkbaar wortel hadden kunnen schieten in woestijnzand dat in de loop der jaren in uithollingen en spleten was gewaaid en bevochtigd bleef door water dat zich bij regenval op de rots verzamelde. Er was nu geen twijfel meer aan of de helicopter zette koers naar de top van deze tafelberg, waarop nu enkele mensen verschenen, die naar boven wezen. Dit was het uur waarop men in het hete klimaat van Mexico meestal zijn middagdutje doet, zijn siësta, zoals het in de Spaans-sprekende landen heet. En naarmate de bewoners van de tafelberg uit hun sluimer werden gewekt, kwamen zij een voor een naar buiten rennen.
„Als dat allemaal leden van Peraira’s bende zijn,” merkte Jan Prins tegen Arie op, „heeft-ie een half leger in dienst.” Arie hoorde hem maar half, want hij stond om te kijken naar Hoover en Peraira, welke laatste de cockpit had verlaten en druk met Hoover stond te praten, waarbij zij allebei naar beneden bleven turen. Er scheen iets niet helemaal in orde te zijn; dat bleek ook al uit de aarzelende wijze waarop de bestuurder van het hefschroefvliegtuig op ongeveer honderd meter hoogte boven de gebouwen op de tafelberg bleef hangen. Enkele der mannen daar beneden hadden geweren in de hand of droegen die schietklaar over de linkerarm. Tussen de uit rotsblokken met cement ertussen geconstrueerde gebouwen, waarvan de daken grotendeels waren ingestort, stonden twee woestijnauto’s met rupsbanden geparkeerd, twee jeeps en een watertankwagen met tandemassen; allemaal voertuigen, die speciaal geschikt waren voor woestijntransporten.
De meesten der mannen droegen rijglaarzen en rijbroeken. Het geheel maakte meer de indruk van een militaire stoottroep in burger die er op uitgestuurd was om deze berg bezet te houden, dan op een bijeengeraapt stel vertrouwenslieden uit Peraira’s organisatie, die de jongens verwacht hadden, daar aan te zullen treffen. Peraira stak zijn hoofd in de cockpit en gaf blijkbaar een kort bevel, want de helicopter daalde nogmaals vijftig meter en hing nu zo laag dat de wind van zijn rondsnorrende wieken het stof in wolken van de tafelberg joeg, en de mannen beneden, die hoeden droegen, noodzaakte om die vast te houden. Er werd door hen nu ook gewenkt en geschreeuwd, hoewel niemand in de helicopter kon verstaan wat zij riepen. Hun bewegingen waren echter beslist niet vijandig, en wederom verdween Peraira in de cockpit, ditmaal blijkbaar bevel gevend om te landen, want de machine gleed schuin over de gebouwen heen naar de ringvormige open vlakte tussen die gebouwen en de wal en werd op de rotsige bodem op de grond gezet.
Dat Peraira niet goed wist wat hij met de situatie aanmoest, werd al gauw duidelijk zodra hij was uitgestapt. De motor van de helicopter stond nu stil. Jan en Arie, met Hoover achter zich moesten in het laadruim blijven, maar konden duidelijk elk woord horen dat buiten werd gesproken. Het was nu wel zonneklaar, dat de mannen die in een halve cirkel rondom Peraira geschaard stonden, hem volkomen onbekend waren. Een van hen, gekleed in bruine Mexicaanse laarzen, een manchester rijbroek en een bruin zijden shirt, stapte naar voren en stelde zichzelf voor: „Mijn naam is Graham. Ik ben leider van deze expeditie. Kunnen wij iets voor U doen?”
Hij keek nieuwsgierig naar de stilstaande helicopter, als was hij benieuwd te weten of er soms iets aan het ding mankeerde, en er naar verlangde het uit elkaar te schroeven. Hij droeg geen hoed. Zijn grijzende haren zaten keurig achterovergekamd en onder het dunne laagje stof blonken zijn bruine laarzen.
„Mijn naam is Peraira,” antwoordde de bandietenleider, met het hoofd iets achterover, de man tegenover hem arrogant aanziende. „Mag ik vragen wat U hier eigenlijk uitvoert?”
Graham, die zeer duidelijk geen Amerikaan was, maar een geboren Engelsman, trok zijn wenkbrauwen nauwelijks merkbaar op en antwoordde op die slome toon, de meeste Engelsen eigen:
„Om U de waarheid te zeggen voeren wij totaal niets uit, wij rusten hier. Boven op een berg is het meestal minder heet dan beneden in de woestijn.”
Peraira legde de handen op zijn rug ineen, aarzelde even en vroeg:
„Bent U van zins om hier nog lang uit te blijven rusten?” De leider van de expeditie keek even om naar de mannen achter hem, als wilde hij vragen of hij goed had verstaan, glimlachte dan liefjes, en antwoordde zoetsappig: „Tot wij moe zijn van het uitrusten. Ik vroeg U of wij iets voor U konden doen.”
Peraira scheen, tegenover deze beleefde Engelsman, met moeite zijn woede te kunnen beheersen. Hij slikte tweemaal en gaf ten antwoord:
„U heeft wel een bijzonder ongelukkig moment uitgekozen om U hier te vestigen. Het toeval wil, dat ik hier vanavond een bijeenkomst heb georganiseerd voor nieuw personeel dat ik wil aanwerven.”
„Aha. Een soort van arbeidsbeurs in de open lucht?” zei de Engelsman, Peraira van het hoofd tot de voeten opnemend. „Het zijn natuurlijk mijn zaken niet, maar had U dat niet beter in een minder onherbergzame streek kunnen doen? Of komen uw arbeiders hier op de fiets heen? Dan zullen ze hard moeten trappen door het mulle zand.” Enig gelach ging op uit de halve kring van mannen achter hem. Klaarblijkelijk geloofde deze Engelsman geen halve snars van het verhaal dat Peraira hem opdiste, en dat was niet zo vreemd, vond Arie, die overigens niet inzag, hoe Peraira zich uit deze rare situatie zou redden. De bendeleider begreep wel, dat hij met bekvechten niet ver zou komen. Deze tafelberg was natuurlijk geen particulier terrein en ieder die daar lust in had, kon er gaan wonen, kamperen, zonnebaden of droogzwemmen. Hij probeerde het nu met een zoet lijntje.
„Neemt U mij niet kwalijk dat ik een beetje kort aangebonden ben, maar ik heb een vermoeiende reis achter de rug. Wat doet uw expeditie eigenlijk?”
De grijsharige Engelsman haalde pijp en tabakszak uit zijn rijbroek te voorschijn en klopte de pijp leeg op de hak van zijn bruine laars.
„Wij zijn in opdracht van de Mexicaanse regering op zoek naar mogelijke uraniumlagen. De Mexicanen wilden daar liever hun goede buren, de Amerikanen, niet in betrekken, want die schenen zij niet helemaal te vertrouwen. Vandaar dat zij een Engelse expeditie in de arm namen.” „Dus U bent Engelsen?”
Graham stond zijn pijp te stoppen.
„De meesten van ons zijn Engelsen.”
„Gaat U voor de avond nog weg? Of bent U van plan hier te blijven?”
De Engelsman keek Peraira een tikje nieuwsgierig aan. „Wij zijn alleszins van plan de nacht hier door te brengen. We zitten hier hoog en droog. Wat is eigenlijk de moeilijkheid?”
Arie Roos, binnen in de helicopter, beet zich op zijn duim van opwinding. Als hij in Peraira’s schoenen had gestaan had de sproetige dikkerd wel drie verschillende, prachtig klinkende verhalen kunnen bedenken, om die Engelsman met zijn hele expeditie van die berg af te kletsen. Maar Peraira, hoe slim overigens ook, beschikte niet over Arie’s genie op dat gebied. Hij stond te dralen, tot de Engelsman, die zijn aarzeling zag, hem opnieuw de vraag stelde: „Wat is eigenlijk de moeilijkheid?”
Peraira bracht plotseling uit:
„Kijkt U eens: ik moet personeel aanwerven voor een zeer geheime en vertrouwelijke expeditie. Daarom hebben we ook deze afgelegen plaats uitgekozen. Het is wel bijzonder vervelend, dat hij nu allesbehalve verlaten blijkt te zijn.” De Engelsman haalde de schouders op en keek om zich heen. Vanaf de top van de tafelberg had men door de heldere lucht een schitterend uitzicht er omheen. Tientallen kilometers ver lag het dorre land volkomen verlaten te blakeren onder de zon.
„Neemt U mij niet kwalijk, maar er is hier ruimte genoeg zou ik zeggen. Er zal hier wel ergens een plaatsje te vinden zijn, waar U buiten gehoorsafstand bent.” ,
„Daar gaat het niet om,” zei Peraira, die opnieuw zijn geduld verloor. „Die afspraken zijn hier vastgesteld. Mijn mensen komen van alle kanten af in het donker hierheen.” De Engelsman stak onverstoorbaar een lucifer aan en zoog een paar kleine rookwolkjes uit zijn pijp. Hij gooide de lucifer weg en antwoordde vriendelijk:
„Er zijn verschillende mogelijkheden. Wij zullen uw mannen met genoegen hier opvangen en hen vertellen waar zij U kunnen vinden, of U kunt met die mooie helicopter in de lucht gaan hangen en hen onderweg opvangen. En U kunt een mannetje beneden neer zetten, waar de weg omhoog begint; daar moet toch iedereen voorbij, want het is de enige weg naar boven.”
„Dat weet ik beter dan U,” snauwde Peraira woedend. „Zoveel te beter,” antwoordde de Engelsman kalm. „Wij zijn hier vaker geweest!” schreeuwde Peraira, die zich tè lang had moeten inhouden naar zijn zin. „Wij hebben hier de oudste rechten. Wilt U hier weggaan, ja of nee?”
De Engelsman keek hem drie tellen lang aan, nam de pijp uit zijn mond, zei:
„Don’t be silly. Wees niet dwaas.”
Hij keerde zich om en wandelde tussen zijn mannen door terug naar het grootste der vervallen gebouwen. Voor hem was het gesprek blijkbaar afgelopen. De halve kring van mannen bleef zwijgend staan, maar Jan en Arie merkten op, dat zij hun geweren stevig in de handen hielden en hier en daar werd de zachte klik gehoord van een veiligheid die opzij werd geschoven. Peraira draaide zich bruusk op zijn hakken om en klom de cockpit van de helicopter binnen, de deur achter zich dicht smakkend, en sprong het laadruim in.
„Dit gooit voor de duivel al onze plannen in de war!” barstte hij los. Het scheen hem nu niets meer te kunnen schelen of Jan en Arie iets hoorden of niet.
„Je hebt het ook niet erg handig aan de steel gestoken!” bromde Hoover.
Peraira loerde hem woedend aan.
„O, ja? Had jij het beter gekund? Die ve rtikte Engelsen zijn allemaal eender: verwaand, pedant en voor geen rede vatbaar. Denken nog steeds dat de hele wereld van hen is, met hun mooi gepoetste rijlaarzen en geknipte snorretjes.” Hij maakte een woedend gebaar: „Wát had ik nou kunnen doen, ezel? Die kerels móéten hier weg of we kunnen niet bij ons geheim magazijn.”
Hoover haalde de schouders op:
„Had hen rustig verteld dat we hier een geheim magazijn hebben en gevraagd of we daar bij mochten.”
„O, ja? En hen laten zien wat we daar allemaal uithalen? En al die mensen die gaan komen? Mooie vertoning! Die kerels móéten van deze rots af en daarmee uit.”
„Komaan,” zei Hoover. „Laten we ze een voor een over de kant duwen. Koud kunstje.”
De diepe middagstilte werd vanéén gereten door het vlak na elkaar aanslaan van twee jeepmotoren. Graham stond ernaast met een kaart in de hand en gaf blijkbaar orders aan de inzittenden van beide jeeps, die elk drie man bevatten: een chauffeur met stofbril en overall, plus twee mannen in rijbroeken en sportjasjes, die kennelijk tot de technische staf van de expeditie behoorden. Graham riep nog luid enkele laatste instructies, wees op de zon, en wuifde ten teken dat zij konden vertrekken. De jeeps, met hun vierwielsaandrijving, schoten weg als nijvere torren, passeerden de opening in de stenen wal waar de weg naar beneden begon en verdwenen uit het gezicht, slechts een baan stof nalatend waar zij waren gepasseerd. Peraira, die dat vertrek had gadegeslagen, greep Hoovers arm: „Zag je dat? Zes man zijn weg! Dus er zijn er maar zes over hierboven . .”
Hoover snapte blijkbaar meteen wat zijn baas bedoelde, want hij streek nadenkend over zijn kil!.
„Magge we die twee jongens hier wel eerst effe vastbinden. Als die gijntjes gaan uithalen . .”
„Vooruit dan. Touw zit er genoeg in de gereedschapskist. Harrison . . kom eens even hier!”
* * *

Het was een wonderlijke toestand. De kop van de platte tafelberg lag zeker vier- of vijfhonderd meter boven de woestijn eromheen en de roodgeverfde helicopter stond daar vredig als een dik, slaperig insect en verried niets van de plannen die binnen in zijn rode buik werden beraamd. Jan en Arie werden voor de zoveelste maal weer eens vastgebonden, maar deze maal maar haastig; de lol scheen er voor Hoover een beetje af te gaan.

„Ik voel me langzamerhand als een rollade waar een leerling-slager de kunst op moet leren,” bromde Arie „Je ziet ernaar uit ook,” bekte Jan terug. „Ik ben benieuwd wanneer we nu eindelijk eens wat te eten krijgen. Ik begin er mijn goeie humeur langzamerhand onder te verliezen.” „Peraira ook,” zei Arie droog. „Die lui hebben vannacht net zomin gegeten als wij en dat maakt ze kort aangebonden. Anders was hij ook vást niet zo stom geweest tegen Graham, want als je die Engelsen beleefd iets vraagt kun je alles van ze gedaan krijgen.”
„Koppen dicht daar!” snauwde Hoover, maar lette verder niet op hen, want de piloot Harrison, die zich ontdaan had van zijn dik wolgevoerd pak, kwam de laadruimte binnen, met een klein model machinegeweer in de hand: een van die lichte dingen waar een trommel met één laag patronen in gaat. Hij had nog een paar pistolen ook, gaf er één aan Peraira en het andere aan Hoover. Beide bandieten inspecteerden de ladingen van hun wapens snel en zakelijk, keken toe terwijl Harrison de trommel op zijn machinegeweer drukte en stonden dan op om door een raam naar buiten te kijken.
Jan en Arie lagen naast elkaar op de vloer in een hoek en konden gemakkelijk in elkaars oren fluisteren.
„Zeg, Arie, heb jij dat pistool nog?”
„Ja, wat dacht je. Dat ik het had opgegeten?”
„Heeft Hoover het niet gevoeld toen hij je vastbond?” „Ben je gek? Het zit vóór tussen mijn broeksband geklemd. „Schiet maar niet dwars door je eigen buik heen.” „Kogel blijft steken in mijn spek. Wat gaan die kerels nu presteren?”
„Proberen de rest van de expeditie te overvallen, natuurlijk.”
„Moeten we ons proberen los te maken en mee gaan knokken?”
Jan zuchtte diep:
„Dat is het vreselijke van dit avontuur: we moeten alsmaar met ons laten zeulen, om zoveel mogelijk aan de weet te komen. Maar ik geef je de gloeiende verzekering: als we alles weten, dan barst ik los als een woedende Noorman! Dan . .”
„HOU OP MET DAT GESMIESPEL DAAR IN DE HOEK!” Jan en Arie staakten hun gesmiespel. Hoover, die door het raam loerde, riep plotseling:
„Ja! Dit is het goeie moment!”
Peraira, Hoover en Harrison, de piloot met zijn tommygun, sprongen de helicopter uit.
„Een koninkrijk voor een broodje halfom,” zei Arie. „Misschien brengen ze iets lekkers voor ons mee als ze terugkomen, Jan.”
„Een zak blauwe bonen,” zei Jan zuur.

* * *

De overval op de achtergebleven leden van de expeditie — dat moet gezegd worden — geschiedde met de vakkundigheid van lange oefening. De tafelberg zag er van boven uit als het kaartje op de vorige pagina aangeeft.
Het grootste der gebouwen, A, was opgetrokken uit ruwe steenblokken en rotsklompen, door specie aan elkaar bevestigd. Het dak helde naar één zijde af en bestond uit boomstammen waarover eens riet had gelegen dat echter in de loop der tijden was vergaan of weggestormd, en nu vervangen door stukken board, lappen blik, bossen stro en andere lapmiddelen. Aangezien het in deze woestijn zelden of nooit regende, hinderde dat ook weinig; elk materiaal was goed, als het de zonnehitte maar afschermde. De kleinere gebouwen, B en C, waren eens stallen geweest of opslagplaatsen, en de hele bouw deed vermoeden, dat lange tijd geleden deze tafelberg als een soort van versterkte vesting had gediend. Dit was ook inderdaad het geval. In de tijden van en na de Mexicaanse revolutie, toen benden zoals de vermaarde troep van Pancho Villa het land afstroopten, kwam het meermalen voor dat zij, achterna gezeten door een detachement regeringstroepen, plotseling behoefte hadden aan een gemakkelijk te verdedigen schuilplaats, waar zij zich konden nestelen tot een uitgezonden renbode de rest van de bende kon alarmeren om de ingesloten troep te bevrijden.
Op verschillende plaatsen in Mexico kan men nog steeds de resten van deze primitieve vestingen uit een wild en romantisch verleden vinden: soms oude Indiaanse pueblo’s in staat van verdediging gebracht: rotsholen waarin soms nog een of twee verroeste kanonlopen liggen; wallen van opgeworpen rotsblokken bij de doorwaadplaats van een snelstromende rivier.
Deze tafelberg was voor verdedigingsdoeleinden natuurlijk ideaal: de steile wanden maakten beklimmen nagenoeg onmogelijk, en de enige toegang, via de honderden meters lange, smalle helling, was door drie man. . met geweren tegen een complete compagnie te verdedigen zolang die drie man tenminste goede schutters waren en in de tijden van Pancho Villa was goed schieten en paardrijden de eerste eis die aan een bendelid werd gesteld. De borsthoge wal die langs de rand van de bergkop liep bestond uit rotsblokken, met de ruimten ertussen opgevuld met struiken, aarde, kleinere stenen, resten kalk, en afval. Er waren cacteeën in gaan groeien en dor gras tot het hele zaakje tot een solied geheel was geworden, want het is verbazingwekkend wat voor een oersolied geheel zelfs een losse stapel puin wordt, na enkele jaren liggen in weer en regen. De tankauto (vermoedelijk gevuld met water) stond tussen de gebouwen B en C, in de schaduw. De beide rupsauto’s stonden vlak tegen gebouw C in de schaduw en aan deze beide auto’s waren twee mannen bezig met het in- en uitpakken van kisten proviand: blikjes gecondenseerde melk, abrikozen, vlees en soep. Een gedeelte der kisten was halfleeg en om ruimte te winnen werd alles nu in de helft der kisten gestouwd, zodat men de lege kratten kon weggooien, waarmee men dan ook enthousiast bezig was.
Op het ogenblik waarop Hoover zei: „Dit is het goeie moment,” hing Harrison een deken die hij vóór in de cockpit had gehad, los over zijn linkerarm, met het kleine machinegeweer dat hij bij de loop vasthield, eronder verborgen. Hij stapte op zijn gemak uit de helicopter en slenterde als om een kijkje te gaan nemen, links langs de stenen wal weg, uitkijkend over de woestijn. Peraira en Hoover, hun handen in de broekzakken, sjokten op dezelfde nonchalante manier naar de beide mannen toe die bij de rupsauto’s de kisten ompakten, en bleven bij hen staan. „Goeie middag,” zei Hoover.
De mannen keken even op, knikten kortaf en gingen door met werken. Peraira scheen zich niet bijzonder populair te hebben gemaakt.
Hoover begon zijn smoesje af te draaien:
„Zouden wij wat van die blikkies van jullie kunnen overnemen? We hebben zowat niks te eten bij ons.”
Een der mannen zei over zijn schouder:
„Dat zul je aan de baas moeten vragen. Hebben wij niks over te zeggen.”
„Waar is de baas? Is dat Graham?”
„Dat is Graham, ja. Hij zit te werken in dat grote gebouw daar.”
Hoover keek naar links en zag dat Harrison op dat ogenblik de doorgang in de stenen wal passeerde. Hij begon opnieuw te zeuren.
„Maar water. Je kunt ons toch wel aan een beetje water helpen. Je hebt een hele tankwagen vol.”
De ene man ging stug door met werken en gaf geen draad, maar de ander, die tot dusver de antwoorden had gegeven, richtte zich nu op met een vermoeid gebaar en zei: „Luister eens, mister. De voorraden zijn niet van ons maar van de expeditie en de enige die de rantsoenen vaststelt en uitmaakt of er iets extra’s af kan, is mijnheer Graham zelf. Als je iets hebben wil, vraag het dan aan hem.” Harrison was nu naar rechts aan het afbuigen, bereikte de achterkant van de drie gebouwen en versnelde zijn pas. „O.K.” zei Hoover, met een vermoeid handgebaar. „O.K. Ik zal het wel aan Graham zelf gaan vragen.”
„Doe dat,” zei de man, en bukte zich weer over zijn kisten. Peraira had, terwijl dit gesprek duurde, zijn ogen goed gebruikt. Nergens was enig ander lid van de expeditie te bespeuren. Hij knikte kort tegen Hoover. Beide mannen trokken de pistolen uit hun broekzakken en mepten er de twee gebukte arbeiders vóór hen mee op het hoofd. De zwijgzame viel slap voorover op de open kist halfvol blikjes melk en bleef zo liggen, zijn hoofd en armen slap afhangend. De meer spraakzame zei éénmaal „uk”, gleed scheef naar rechts weg en viel dof op het stof op de hete rots. Er waren nu nog vier man van de expeditie over en die zaten vermoedelijk in het grootste gebouw (A). Peraira en Hoover, nog steeds slenterend en nu weer met de wapens in hun broekzakken, om geen ontijdige argwaan te wekken, liepen schuin naar links en zagen Harrison staan in de ruimte tussen gebouw A en B, maar met de rug tegen de wand van het hoofdgebouw gedrukt. Hij knikte nadrukkelijk en wees met de duim achter zich, naar het gebouw waartegen hij leunde.
„Ja! Ze zitten daarbinnen!” zei Peraira tussen de tanden. „Inééns doorzetten is het beste. Neem jij het zijraam, dan pak ik de deur.”
Zij schenen vaker te hebben samengewerkt, want zij handelden met een op elkaar afgestemde precisie die anders alleen door Jan, Bob en Arie werd ten beste gegeven. Hoover sprong naar het vierkante gat in de voorwand, dat glas noch raam had, stak zijn pistool erdoor en riep:
„Handen omhoog, daarbinnen!”
Terzelfdertijd sprong Peraira door de deuropening en riep hetzelfde. Twee tellen later stak Harrison aan de achterzijde zijn machinepistool door een raampje en zei kalm maar snijdend:
„En geen gekke kunsten, of dit ding gaat af.”
Nu is in het leven altijd het merkwaardige, dat de gekste kleinigheden de beste plannen in de war sturen, zoals alle betrapte misdadigers tot hun schade en schande hebben ervaren. Het was natuurlijk binnen in het éne grote vertrek van gebouw A heel wat donkerder dan buiten in de felle zon en de mannen die hun pistolen naar binnen staken, zagen dan ook de eerste tellen niets anders dan de kleine, zonverlichte rechthoekjes van de raamopeningen tegenover hen. Maar de drie mannen binnen in het vertrek zagen des te beter. Het was natuurlijk heel logisch dat vlakbij de ramen het meeste licht viel en die ramen zaten — zoals bij alle dergelijke gebouwen — nogal hoog in de muur. Vlak onder het raam waardoor Harrison zijn tommygun naar binnen stak, zat Graham zelf op een lege kist te lezen, met zijn rug tegen de wand aan. Toen de dreigende bevelen klonken, en de stem vlak boven hem door het raam sprak, keek hij op en zag de loop plus de halve trommel van een tommygun vlak boven zijn schedel. De man buiten had Graham nog niet eens gezien. De Engelsman greep de loop van het wapen en ging er met zijn volle gewicht aan hangen. Het werd Harrison, die daar niet op verdacht was geweest, metéén uit de handen getrokken, sloeg met een klap tegen de lege kist waar Graham zich van af had laten glijden en ging af met een geweld als van zeven veldslagen. Het wapen stond op repeteervuur en hield niet op met knallen voor de hele trommel patronen zijn kogels door de loop had uitgespuwd, onderwijl wild over de rotsbodem van het vertrek rondspringend door de terugslag der schoten. Splinters van kisten en vouwstoelen spatten in het rond — een man gaf een gil van pijn en stralen rook spoten rond door het toch al duistere vertrek. De vierde man van de expeditie was helemaal niet in gebouw A aanwezig geweest, maar had staan sleutelen aan de motor van de waterauto, die in de schaduw tussen B en C stond; hij was door Harrison niet gezien omdat die waterauto tussen hen in was gebleven, maar werd gealarmeerd bij de eerste dreigende kreten. Vijf tellen later barstte het ratelen van de tommygun los. De man bij de waterwagen aarzelde geen moment, greep de korte karabijn die in twee haken in de cabine van alle auto’s hing, rende achter zijn wagen weg, en zag Harrison gebukt langs de wand van gebouw A wegsluipen: een duidelijk doelwit in de gloeiend hete zonneschijn. Harrison had nu een pistool in de hand. De man van de expeditie aarzelde nog. Was dit lawaai nu een overval of een ongeluk? Hij hief zijn karabijn en riep:
„Heidaar!”
Harrison keerde zich met een katachtige ruk om, zag de karabijn en hief zijn pistool . . te laat. De karabijn ging af met een zweepslagachtige knal. Harrison viel in het stof, rolde eenmaal om en lag stil. Er klonk nu geschreeuw en enkele pistoolschoten van de voorzijde van het gebouw. Het toch al duistere inwendige was door de rook van de leeggeschoten machinegeweertrommel gevuld als met een dichte mist, even doeltreffend als het beste militaire rookgordijn. Waar zich ergens de mannen bevonden die daarbinnen zaten, was voor Peraira en Hoover onmogelijk uit te maken. Zij brulden kreten zoals: „Handen omhoog daarbinnen! Kom een voor een naar buiten!” maar kregen geen enkele reactie. Niemand gaf een kik en niemand was zo stom om naar buiten te komen. „Harrison!” riep Peraira. „Harrison! Schiet dan toch! Jaag ze hierheen!”
Ook Harrison antwoordde niet, en zou nooit meer ergens op antwoorden, maar dat wisten Peraira en Hoover nog niet.
„Om beurten schieten op goed geluk!” riep Peraira zenuwachtig en begon de acht patronen van zijn pistool links en rechts in de rook af te schieten. Zo gauw hij stopte, begon Hoover met het zijne, terwijl Peraira een verse patroonhouder in het magazijn schoof. Maar dat spelletje was uit na zijn derde schot, want door de nevel spatte een rossige vuurstraal uit een geweer . . een gil van pijn . . Hoover sprong zijwaarts met een kogel door de schouder. Maar op dat moment toonde Peraira dat hij inderdaad niet voor niets leider was geworden van zijn uitgebreide organisatie. Hij mocht dan een bandiet zijn; hij had in ieder geval moed, en kon snel een situatie overzien.
„Houd mijn rug gedekt!” riep hij tegen Hoover, liet zich plat op zijn buik vallen en gleed als een slang door de deur het met rook gevulde vertrek binnen. Het was een brutale, maar zeer goede streek. Want Peraira wist zeker dat iedereen die hij ontdekte, een vijand was, terwijl zijn tegenstanders dat niet zeker wisten — hem zelfs vermoedelijk voor een der hunnen zouden houden. De sluwe bendeleider kroop vier meter naar binnen . . zag een man vlak voor zich gebukt door de rook bewegen en schoot niet, om zich niet te verraden, maar sloeg de man met zijn pistoolkolf op het achterhoofd. Snel werken was nu geboden. „Hey, Graham!” riep een stem onderdrukt ergens schuins links.
„Sssst!” siste Peraira terug, beseffend dat dit geluid bij ieder mens hetzelfde klinkt, scharrelde op handen en knieën tussen twee versplinterde kisten door naar de andere zijde van het vertrek en zag flauwtjes door de rook een man op één knie gehurkt zitten, een geweer op het raam gericht waardoor Hoover een halve minuut geleden had geschoten.
„Zeg, Graham . .” begon de man zacht, kreeg de pistoolkolf tegen het hoofd, liet het geweer vallen en rolde zijwaarts. Dat was nummer twee. Waren er nog meer? Peraira begon rond te kruipen, en zette onverwacht zijn hand in iets kleverigs. Bloed! Bij de plas lag een man languit voorover, zacht kreunend. Hij was door twee kogels in het dijbeen getroffen . . vermoedelijk schoten uit het wild rondvurende machinegeweer . . de man die dadelijk bij het begin een gil had laten horen. Het duurde nog even eer Peraira besefte, dat er niemand anders in het vertrek aanwezig was. Waar was dan nummer vier? De deur uit geslopen? . .
Terwijl de bendeleider zich dat nog verbijsterd afvroeg, klonk buiten een droog karabijnschot. Vlak daarop knalde tweemaal een pistool. Dus er was wel degelijk nog iemand op vrije voeten! Peraira sprong overeind en hief voorzichtig zijn ogen boven het kozijn van een raamopening. Wat hij zag, stemde hem niet bepaald geestdriftig. Een man met een karabijn zat in de cockpit van de helicopter! Dit was weer een geheel nieuwe situatie. Want er is een groot verschil tussen een karabijn en een pistool of revolver. Maar het grootste verschil in het gebruik is wel, dat een karabijn vrij zuiver schiet tot op minstens honderd meter afstand, terwijl je dat met een kortlopig vuurwapen als een pistool niet hoeft te proberen, tenzij je scherpschutter bent van internationale klasse en dan nog op je dooie gemak kunt mikken. De afstand van de gebouwen tot aan de helicopter was zeker vijftig, zestig meter en die zestig meter waren volkomen kale rots zonder enige dekking. De man in de cockpit kon rustig mikken op alles wat hij zag bewegen, terwijl het voor Peraira en Hoover heel lastig zou zijn, hem onder schot te krijgen.
Er volgden enkele minuten van vreemde stilte. Geen beweging was er tussen de halfvervallen gebouwen zichtbaar . . alleen wat damp woei traag uit de vierkante vensteropeningen van het bouwwerk A naar buiten. En in die stilte werd duidelijk het gonzen van een vliegtuig, hoog in de lucht, hoorbaar. Dat was natuurlijk niets vreemds; massa’s vliegtuigen passeren hoog boven de Noord-Mexicaanse woestijn en de drie mannen die elkaar op dat kale, hete rotsplateau naar het leven stonden hadden wel wat anders te doen dan opkijken naar een lucht, zo blauw en schel verlicht, dat hun ogen al traanden als zij er één seconde in staarden.

* * *

„Hei, zeg,” begon Jan Prins, toen zij enkele minuten lang geen schoten meer hadden horen afvuren. „Er zit een vent in dit vliegtuig. Denk je ook niet?”
Arie, die gebonden naast hem had liggen luisteren, keek zijn vriend geringschattend van opzij aan.
„Ja. Dacht je dat dit vliegtuigje zo schommelde omdat er een mus op was gaan zitten? Natuurlijk zit er een vent in. Of erop. En hij zit er nóg op, want af en toe beweegt hij.” Arie had dat nauwelijks gezegd, of van enige afstand kwamen vlak na elkaar de twee knallen van een geweer. Een kreet van pijn klonk uit de richting van de cockpit . . het vliegtuigje schommelde en zwaaide even wild heen en weer toen de man er afviel of eruit sprong.
„Hulp!” hoorden zij roepen. „Schiet niet. Ik ben gewond.” De stemmen van Hoover en Peraira kwamen nu naderbij. „Zo, vriend!” grauwde Hoover grimmig. „Wou jij slim doen met die karabijn? Maar je vergat zeker dat er twee geweren gereed stonden in dat huis waar Graham zat. En ik was in het leger scherpschutter. Heb ik je door je schouder geschoten? Daar kan je baas dan voor zorgen. Kom mee . . huup!”
Het werd weer stil en lange tijd hoorden de jongens niets dan het gestadige gonzen van dat vliegtuig, dat almaar boven hun hoofden scheen rond te cirkelen en zelfs wat lager leek te komen.
„Wat wil dat vliegtuig toch, Arie?”
„Het kan zijn ei niet kwijt,” antwoordde Arie, die nu volkomen aan het eind van zijn geduld was door de honger, door dorst en de noodzaak van blijven liggen en afwachten. Uit de richting der gebouwen klonk nu en dan een stem. Vermoedelijk waren Hoover en Peraira daar druk bezig met het organiseren van een en ander. Maar telkens weer kwam het gebrom van dat vliegtuig terug . . tot Jan Prins plotseling het hoofd uit zijn liggende houding ophief en siste:
„ARIE! Dat ding seint met zijn motor!”
„Je ijlt!” knorde Arie, die zelf al sinds een uur wilde dromen en visioenen had van dikke worsten, flesjes coke en dampende biefstukken.
„Ik ijl niet, nijlpaard!”
„IJlpaard!” zei Arie zacht, maar luisterde nu ook mee. Het geheimzinnige vliegtuig was weer wat lager gekomen en het brommen van de motor was nu niet egaal van toon, maar werd telkens even afgebroken, als er gas werd geminderd. Maar die tussenpozen dat de motor op volle toeren gromde, waren ongelijk . . met langere en kortere bromstoten. Jan las voor wat hij hoorde:
„lang - lang - hele tijd niks - lang - kort - kort-kort - hele tijd niks - kort - hele tijd niks –” Arie zei korzelig: „Dat zijn drie losse letters: de M, de B en de E.”
„Nu herhaalt hij ze weer. Precies dezelfde. M-B-E-” „Snap jij er wat van?”
„Ik dacht altijd dat de honger iemands hersens scherpte.” „Bij mij niet, hoor. Dat is bij mij het eerste wat wegteert.” „Dan kun je het lang uithouden. In een kalfskop zit een hoop voedsel.”
„Is die stomme vliegmachien nog aan de gang?”
„Nog steeds . . M . . B . . E . . “ Jan gaf plotseling een schreeuw: „Arie! Dat zijn de beginletters van de namen Masters en Bob Evers!”
Arie was daar even volkomen stil van. Dan barstte hij los: „Waarom kunnen die koeien hun namen niet voluit seinen? Denken ze soms ons zoet te houden met puzzeltjes?” Jan lag even te denken en opperde dan:
„Ze willen ons natuurlijk laten weten dat zíj weten waar wij zijn. Maar ze houden er rekening mee, dat Peraira de naam Bob Evers kent. Uit dat huis van Cardozo. Daarom gebruiken ze alleen de voorletters.”
„Snoezig van ze. Hoe zijn ze ons in vredesnaam op het spoor gekomen?”
„Via Bob natuurlijk. Die wist dat we met een helicopter de grens over gingen en Masters heeft alle grensposten gealarmeerd om ons rustig te laten passeren maar goed op te letten waar we heen gingen. Je kunt er zeker van zijn dat wij van heel ver door een vliegtuig zijn gevolgd dat onze positie weer aan Masters doorgaf.”
„Pijn an me hoofd,” zei Arie. „Wij liggen hier maar als twee soepkippen en die Bob en die Masters rijden rond in auto’s en seinen met vliegtuigen en hebben een lol voor tien. Ik zal ze krijgen. Nòòit van mijn leven meer zo’n klusje.”
„Geen zorgen voor de morgen” troostte Jan. „Wie weet wat voor lol we nog beleven voor het morgen is.”
En dat was een héél waar woord, zoals ze spoedig zouden ontdekken.

* * *

Peraira kwam de helicopter binnen, er uitziend als een kachelsmid. Zijn mooie pak zat onder de scheuren en ve gen — aan zijn boord zat bloed; zijn fraaie witte hoed was verdwenen en zijn das hing los. Hij had een broodmes in de hand waarmee hij haastig hun touwen doorsneed. „Kom mee, mars. We gaan jullie ergens anders opbergen.” Arie en Jan krabbelden overeind en begonnen nu werkelijk nijdig te protesteren.
„Luister eens, mijnheer Peraira!” barstte Arie uit. „Ik

weet niet of u beseft dat we sinds gisterenmiddag geen hap meer te eten hebben gehad, en . .”
„IK OOK NIET!” snauwde Peraira hen toe en duwde hen de cockpit in. „Maar daar kun je nu metéén voor zorgen. Je komt er vlak langs. Spring naar beneden.”
Beide jongens sprongen de cockpit uit, het rotsplateau op en marcheerden in de richting van de gebouwen. Peraira liep achter hen te praten:
„Daar rechts bij die rupsauto’s staan een stel kisten. Pak alles wat je nodig hebt voor een man of tien voor twee dagen en gooi dat in een lege kist. Die kun je meenemen.” „En drinken?”
„Ik zal je een emmer water laten brengen.”
Zelden hadden de twee jongens onder een gloeiende zon zo verschrikkelijk hard gewerkt als de volgende paar minuten. Zij bewogen hun armen of zij inktvissen waren. Uit openstaande kisten vlogen regens van blikjes abrikozen, gecondenseerde melk, corned beaf, worstjes, ananas, gezouten pinda’s, crackers in een lege kist. Toen het ding vol was, en zij het samen optilden, wankelden zij onder het enorme gewicht.
„Vooruit,” gelastte Peraira. „Dat bijgebouw daar in.” Hij wees met de loop van zijn pistool op bijgebouw C, achter de beide rupsauto’s. Zoals reeds gezegd, was dit eens een stalling geweest voor paarden. De voorzijde was toen open geweest, en de rand van het dak daar was toen gesteund door boomstammen, die tevens de paardeboxen van elkaar scheidden. Later waren de meeste van die openingen dichtgemaakt met aarde en keien en was het ding gebruikt als bergruimte. Jan en Arie schuifelden naar binnen met hun zware vracht.
„Halt!” riep Peraira. „Val niet in dat gat!”
De jongens stonden stil en zetten hun kist neer en staarden met verbazing naar een hoop keien en aarde in het midden van de vloer, waarnaast een diep gat gaapte waaruit helder electrisch licht naar boven scheen. Jan zag met zijn snelle, technische blik dat het gat gemetseld was en dat een vierkante platte steen op de randen van die bakstenen put had gerust. Op die platte steen had minstens driekwart meter aarde met keien gelegen en door die dikke deklaag kon geen holle klank worden gehoord bij stampen op de vloer en evenmin zou, door de pakking van aarde en keien, verzakking in de vloer optreden. „Sjor die kist naar beneden. Daar ligt een touw. Laat maar zakken. En laat die dikke terugkomen om water te halen.” Jan en Arie knoopten een touw om de kist, maakten dat touw aan een paal vast en lieten de kist zakken . . ongeveer drie meter. Daarna raakte zij de bodem van een horizontaal lopende gang. Jan gleed langs het touw naar beneden en werd daar, te oordelen naar het barse geluid van een zware stem, door iemand opgevangen. Arie kreeg een oude emmer toegeschopt en wandelde voor Peraira uit, om het gebouw heen naar de watertankauto. Een emmer water vullen uit de kattekoppomp aan de achterzijde was gauw gebeurd.
„Schiet wat op!” grauwde Peraira. „Wees blij dat ik je water láát halen! Ik heb meer te doen dan hier gevangenbewaardertje te spelen.”
„Kondig dan algemene amnestie af,” mompelde Arie, kreeg een duw in de rug, bereikte het gat in het bijgebouw, gaf er een brul in en zag het gezicht van Jan Prins verschijnen.
„Pak aan, Jan.”
Jan pakte aan; Arie liet zich in het gat glijden — het losse touw werd door Peraira opgetrokken en dat was dat. Hoover, met een strak wit verband om bovenarm en schouder, stond hen met een grimmig gezicht op te wachten. „Maak wat van die blikken open met een beitel of zoiets en deel water uit aan de gevangenen. Doe eens wat voor de kost, je hebt lang genoeg stil gelegen. En schiet op, want er komen dadelijk nog meer kostgangers.”

* * *
Terwijl Arie en Jan hun werk begonnen als assistentcipiers in de onderaardse gevangenis, stond Peraira, zenuwachtig op zijn onderlip bijtend, nabij de wal uit te zien naar de woestijn in het Oosten. Het schouwspel aan zijn voeten was een der mooiste dat de hele wereld te bieden had: de zon hing laag boven de Sierra Madre (het zou binnen een kwartier gaan schemeren) en haar woestgouden brandgloed zette de ganse woestijn in vlammend licht. Regens van vonken spatten van de breukvlakken van rotsen waar mica, kwarts en andere heldere mineralen aan de oppervlakte lagen. De lucht was donker lavendel, met enkele hoge wolkveren die appelgroen en zwavelgeel begonnen aan te kleuren. Het was een tafereel of er zeventig Bengaalse atoombommen tegelijk geluidloos aan het ontploffen waren . . .

Maar Peraira had voor deze barbaarse schoonheid geen oog. Hij leefde pas op, toen zijn vermoeide, tranende ogen eindelijk bij een rots in de verte de flikkering van zonlicht op een glasruit ontdekten en even daarna een stofwolkje dat traag naderbij kroop.
„Eindelijk!” zei Peraira met een zucht. „De kaffers zijn een half uur te laat. Maar dit konden zij ook niet weten.” De bijeenkomst der verschillende onderdelen van de bende was na zonsopgang vastgesteld, maar zo dat niet alle groepen tegelijk zouden arriveren. Allereerst zouden verschijnen de twee helicopterpiloten, bekend als Nummer Zeven en Nummer Zes, vlak na zonsondergang. Een uur dáárna de eerste ploeg met liefhebbers-immigranten met popelende harten en gevulde portefeuilles. Peraira was echter doodzenuwachtig en om verschillende redenen. Ten eerste was er nog die ploeg van zes expeditie-leden in hun jeeps, die elk ogenblik konden terugkeren en die hij op zijn eentje onmogelijk aan kon. Harrison, die eerste klas vechtjas, zijn helicopter-piloot Nummer Twee, was gesneuveld. Hoover was, met zijn ernstig gewonde schouder, maar een halve kracht. En dan was er nog dat onbekende vliegtuig dat een half uur lang in wijde bogen hoog boven de tafelberg was blijven cirkelen . . veel te hoog om in dat felle licht te kunnen zien wat voor soort vliegtuig het was. Het was nu wel verdwenen, maar die rondcirkelende machine beviel Peraira helemaal niet. Het was zeker riskant geweest, de Amerikaans-Mexicaanse grens bij daglicht te passeren, nu overal langs de grenzen van de USA het radarnet dag en nacht werkte. Dat radarnet was een strikt geheime, militaire organisatie, maar men kon verwachten dat zij de vlucht van elke machine die de grens passeerde zou gadeslaan en trachten uit te vissen, wat voor machine dat was. Was dat vliegtuig hun achterna gezonden om van hoog uit de lucht foto’s te nemen van hun landingsplaats en van wat beneden gebeurde? Al die dingen bij elkaar dreven Peraira voort . . tijd . . tijd . . haast. En alles scheen samen te werken om hem af te remmen. Gelukkig waren de Nummers Zeven en Zes precies volgens schema verschenen . . zelfs nog iets te vroeg.
Peraira wandelde alsmaar binnen langs de vestingwal, uitkijkend over de woestijn, spiedend of hij ergens een spoor kon ontdekken van de terugkerende jeeps. Maar de enige stofwolk in de ring van woestijnzand was de snel groeiende staart van de truck zonder oplegger, die nu al zo dichtbij was dat het geluid van de zescylinder General Motors machine hoorbaar was. Een arm kwam te voorschijn uit de cabine van het als een speelgoedautootje zo klein lijkende truckje, dat het flauwe spoor in het woestijnzand volgde. De arm wuifde met een zakdoek. Peraira hief zijn rechterarm en maakte het internationaal bekende gebaar dat betekent: „Vaart versnellen!”
Het scheen meteen begrepen te worden. Het autootje begon luider te grommen en de stofwolk werd hoger. Toen de wagen de rotshelling naar boven begon te beklimmen, was de zon juist achter een piek van de Sierra Madre weggezonken. De hemel vlamde in wilde kleuren, maar op de grond werden de schaduwen lang en paars van tint. Op dezelfde minuut ook dat de stralen van de zon verdwenen, werd het koeler . . het grommen van de tegen de helling optornende truck werd luider en luider . . dan dompte de machine over de kam van de tafelbergrand en rolde zijn vaart uit, vlak naast Peraira stoppend.
„Zet dat ding achter dat kleine gebouw daar. Vlug. Er staan twee geweren en patronen tegen de muur. Pak die en kom hier. Er is werk aan de winkel.”
De twee mannen in de cabine van de truck vroegen niets, reden hun auto op de aangewezen plaats, en kwamen even later met geweren achteloos in de kromming van hun armen rustend, aanwandelen, peuken gloeiende cigaret in hun mondhoeken. In die paar verlopen minuten was het al merkbaar donkerder geworden, zo zelfs, dat het gloeien van een cigaret op enkele meters afstand zichtbaar was. Enkele kristalheldere sterren prikten scherp en helder uit de paarse hemel. Boven de Sierra Madre stond de Westerhorizon in brand. De grond onder Peraira’s voeten was nog heet en de stenen van de vestingwal straalden warmte uit, maar de lucht was al koel, alsof de sterren een kille adem bliezen.
„Luister”, zei Peraira. „Wil niet de hele boel in het honderd lopen, dan moeten we zes man in twee jeeps opvangen die dadelijk hier de weg op komen rijden.” Hij vertelde snel wat er die middag was gebeurd en beide bende-piloten knorden begrijpend.
„Helemaal niet lastig,” zei de langste van de twee, die zijn cigaret zover had opgerookt dat het vuur zowat zijn lip schroeide. Hij spuwde het laatste restje weg. „Wij gaan links en rechts van de vestingwal weggedoken zitten. Zet een auto dwars voor de doorgang, zodat ze stoppen moeten als ze net boven zijn. Dan komen wij te voorschijn en staan achter hen. Als u nou achter die truck in dekking blijft voor het geval er wat gebeurt, zijn we helemaal safe.” „Goed plan,” zei Peraira. „De hoofdzaak is dat we die zes kerels in de val laten lopen, en dat er geen ontsnappen om beneden herrie te maken als dadelijk die ploegen immigranten aan gaan komen.”
„Laat maar aan ons over, baas,” zei de kleinste van de twee, die de kromme benen had van een man die de jonge jaren van zijn leven op een paard had doorgebracht. Hij had kroeshaar en miste een stuk van een oor. „We hebben een tommygun in de truck.”

Peraira wandelde weer naar de vestingwal en gaf een schreeuw.
„Daar komen de twee jeeps aan. Met lichten op! Maak voort!” De langste vertrok in draf en kwam snel terug aan het stuur van de truck waarin zij waren gekomen. Hij liet de lichten ervan uit, en parkeerde de machine schuin voor de opening in de vestingwal waardoor dadelijk de jeeps zouden moeten binnenrollen.
„Roept u ze nou het eerst aan, baas,” zei hij. „Zijn ze gewapend?”
„Weet ik niet. Ik heb geen geweren gezien toen ze instapten.”
„Ze kunnen revolvers hebben, natuurlijk. Roept u ze aan, tot ze stoppen; dan springen wij achter hen en het is gepiept. Maar houd u gedekt achter die truck voor geval er geschoten wordt.”
Een helder licht veegde even langs de rand van de vestingwal: de lichtbundels van de tegen de helling klimmende jeeps. Het brommen van hun motoren werd snel luider . . hun licht scheen feller . . dan spatten de eerste twee lichtbundels over de rand heen en beschenen de dwars geparkeerde truck. De hard rijdende jeep remde fel af . . slipte weg in het dunne zand op de harde rots en maakte een kwartslag om, tot de koplampen hun genadeloos licht pal lieten schijnen op de tegen de steenblokken ineengedoken gestalte van de kleine bendepiloot.
„Handen omhoog!” brulde die, meteen opspringend en zijn geweer op de inzittenden richtend. Precies op hetzelfde moment kwam de tweede jeep in volle vaart de bergrand over en vond nog minder ruimte dan zijn voorganger, probeerde te remmen, maar ramde de eerste jeep in de flank, met een klap die over de halve woestijn weerklonk. De eerste jeep sloep om en de koplampen van de tweede werden versplinterd en gingen meteen uit.
„Sta stil en handen omhoog!” brulde Peraira.
Een revolverschot daverde . .
„Doe die jeeplichten uit, Carlson!” zei een Engelse stem. De lichten van de omgeslagen jeep doofden. Een brul . . een salvo uit een tommygun. Vanuit de diepe, donkere schaduw tussen de twee op elkaar gebotste auto’s spoten twee paarsige vlammetjes te voorschijn. Een schreeuw van pijn uit de richting waar het machinepistool had geklonken. Pistool- en geweerschoten daverden nu door de vreemde schemering. Peraira zowel als zijn beide handlangers waren een ogenblik verblind geweest door het felle licht der jeeplampen, en nu hun ogen weer aan de duisternis begonnen te wennen, was het veel te laat . . voor een nette afwikkeling van de overval.
De man met het machinepistool, die een pistoolschot in de arm had opgelopen, stond nu achter de truck, en schreeuwde met een stem, hees van pijn en woede: „Ik heb hier een machinepistool! Kom allemaal te voorschijn en metéén of ik brand hiermee los.”
Eén man rees overeind met zijn handen in de lucht en riep verontwaardigd:
„Ik ben ongewapend. Twee andere liggen bewusteloos door de botsing. De rest is er al vandoor.”
„Kom te voorschijn, jij!”
De man met de handen in de lucht wandelde om de beide jeeps heen en ging bij de vestingwal staan. Drie pistoolschoten blaften vlak achter elkaar van onder de truck, en de paarse vuurstralen verlichtten het ontstelde gezicht van de man met het machinepistool toen de patronen vlak onder zijn neus ontploften. Hij zakte in elkaar en zijn repeteerwapen kletterde op de koppelschijf van de truck. Een geweerschot vanuit de schaduw bij het huis. De man die onder de truck was gekropen en zich had opgericht om de tommygun te grijpen, gaf een gil en viel neer.
„Peraira! Kom hier!” riep de stem van de andere piloot uit de schaduw bij het huis. „Je weet niet waar ze zitten!” Peraira, die plat was neergevallen tussen twee grote steenklompen, rende naar zijn handlanger toe. Een revolverschot uit de schaduwen bij de vestingwal . . nog een . . Twee schoten antwoordden uit het geweer. Een schreeuw! Er volgden dertig seconden stilte. Dan kwam een kalme, beschaafde, Engelse stem:
„Wij geven ons over. Ik heb nog maar één patroon munitie en we moeten kijken hoe het met de gewonden in de jeep is.”
„Allright!” zei Peraira. „Gooi je pistool hierheen.”
Een donker voorwerp dat flauw glansde in het sterrelicht beschreef een boog door de lucht en plofte rinkelend op de rots.
„En het tweede pistool? Er waren er twee die schoten.” Stilte. Wéér de beschaafde Engelse stem.
„Carlson . . gooi je pistool op. Misschien bloeden die jongens in je jeep wel dood. En we hebben toch geen reserve munitie.”
Woedend snauwde een stem vanuit de schaduw, verweg langs de vestingwal:
„Had toch je kop gehouden, kaffer. Ik zat ze al zowat in de rug. Nu heeft het geen zin meer. Hier!”
Hij kwam te voorschijn en smeet zijn eigen wapen op de grond.
„Juist zo,” zei Peraira snijdend. „Steek die autolichten aan dat we wat zien kunnen. Hank, draai de truck een kwartslag.”
De enorme lichten van de vrachtauto-trekker zwaaiden een kwartslag door de nacht en beschenen de wrakken van beide jeeps. In de tweede die was blijven staan, zat een man bewusteloos met het hoofd tegen de hoekstijl van de voorruit. In de omgeslagen jeep was een man met het hoofd op een steen gevallen. Beiden leefden nog. De man die onder de truck was geslopen en de bende-piloot had neergeschoten had zijn moedige daad met de dood moeten bekopen.
„Dit gaat volkomen verkeerd!” zei Peraira zenuwachtig. „Ik heb nooit van moord en doodslag gehouden. Gelukkig zijn we hier in Mexico en niet in de USA. Breng die kerels allemaal naar beneden en zorg dat ze verbonden worden. Dat kunnen hun maats daar wel doen. Ik zal jullie wijzen waar het is.”

OVER CONSERVENBLIKKEN EN DYNAMIETSTAVEN

Masters en Bob Evers hadden de nacht tevoren niet bepaald veel rust genoten, waren de hele dag in touw geweest en het begon er nu naar uit te zien dat zij deze nacht nog veel minder slaap zouden zien dan de vierentwintig uur tevoren. Bob had iets meer dan twee uur kunnen slapen in het Grant Hotel in Tallahassee, en werd tegen zeven uur in de ochtend wakker gepord door een Masters, die er ietwat verfomfaaid uitzag, die een baard had van vierentwintig uur, maar meteen begon Bob het hemd van het lijf te vragen, wat in dit geval mogelijk was, aangezien Bob geen pyama had en dus een hemd droeg. Zij gingen samen ontbijten in de vroege ochtendzonneschijn op het tuinterras, temidden van wolken bloemen en complete swingbands van zingende vogels.
„Ik heb de grenswacht gealarmeerd,” vertelde Masters droog, toen hij alle informaties die Bob hem verschaffen kon, had opgenomen. „Er is geen schijn van kans dat die helicopter de grens over komt zonder te worden gesignaleerd.”
Bob besmeerde een broodje. Zijn ogen prikten nog van het gebrek aan slaap en hij miste het ernstige, nadenkende gezicht van Jan Prins en de gekke opmerkingen van de dikke Arie Roos.
„Het is natuurlijk altijd mogelijk, dat ze aan deze kant van de grens van vliegmachine veranderen, zoals je van auto verandert. Om achtervolgers van het spoor te brengen.”
Masters dronk koffie.
„Heb ik rekening mee gehouden. Laat dat maar aan de jongens van de radar over. Die vertellen ons precies waar die machine blijft.”
„Kunnen wij er zelf niet achteraan vliegen?”
Masters keek Bob aan over het kop koffie heen. De vogels maakten een denderend lawaai in de bomen. Het was zo vroeg in de ochtend dat de lucht nog koel was en fris. „Heb ik over gedacht. Maar dat heeft werkelijk geen nut. Ten eerste moeten wij op reusachtige afstand blijven, zodat ze ons niet kunnen opmerken. En wat kunnen we doen? Zie jij iets wat we zouden kunnen doen?”
Bob at een broodje met ham en dacht daarover na. „Nee,” erkende hij dan. „Behalve naar een vliegveld vlakbij de grens verhuizen om zo snel mogelijk daarginds te zijn als er iets moet worden ondernomen.”
Masters lachte en schonk zich nog meer koffie in. „Heb ik al aan gedacht, jonge vriend. Over een uur vertrekken we naar een militair oefenterrein in Zuid NieuwMexico, waar we een eenmotorige jager ter beschikking krijgen. Er wordt ons daar gemeld waar die helicopter is neergestreken.”
Bob smeerde tevreden een nieuw broodje.
„Het is toch heerlijk om bij de FBI te zijn. Alles staat ter beschikking: militaire bases, radarinstallaties, duikboten, slagschepen. Als het nodig is, kunnen we dan een vliegtuigmoederschip mee krijgen?”
„Als het vliegtuigvaderschip er geen bezwaar tegen heeft, ja” zei Masters, en stond op. „De winkels zullen nu wel open zijn. Ik ga een paar schone sokken kopen en een paar hemden. Heerlijk, om bij de FBI te zijn. Je ziet in geen dagen een bed, eet de helft van de tijd niet, je hebt meestal een baard van 48 uur en je wordt er nog miserabel voor betaald ook.”
„Maar je hebt een hoop lol,” vond Bob.
„Jonge, jonge, wat een lol,” bromde Masters, opstaande. „Jullie hebben alle lol. Ik maak me alleen maar zorgen en zwengel aan telefoons.”
„Zoet maar, zoet maar,” zei Bob. „Ik heb zo’n idee dat er in de loop van vandaag wel wat gaat gebeuren.”
* * *

Zij landden op het militaire oefenveld Fairfax om half twaalf in de ochtend. Het was een kolossale lap beton midden in een woestijn, met een eind er vandaan een nederzetting van betonnen huizen met in het midden wat zendmasten, een watertoren, een bioscoop en een cantine. Bob duwde nikkelen muntstukjes in de automatische gramofoon in de cantine en dronk flesjes coke leeg aan de lopende band. De lucht, hier in het midden van de woestijn, was zo droog dat een paar natte nylonsokken, even heen en weer gezwaaid, in een dikke minuut alle vocht had verloren. Masters verdeelde zijn tijd tussen de radiotoren en de cantine, maar juist toen Bob aan zijn zevende flesje coke bezig was en voor de zesde maal „The Cotton Pickers Congregation” van Ambrose (een oud plaatje dat hij nog nooit gehoord had) uit de juke box toverde, kwam Masters de cantine binnenstuiven.

„Bob! Die helicopter is geland ten oosten van de Sierra Madre. Ze hebben de plaats op de kaart gemarkeerd. Een vliegtuig staat voor ons klaar. Kom mee.”
Korte tijd later gromde het eenmotorige lesvliegtuig de startbaan over en stak schuin omhoog de blauwe lucht in, zuidwaarts koersend naar de plek waar de hyperfijne zoekstralen van de radarnetten de helicopter hadden zien dalen. En zo kwam het dat Jan en Arie, gebonden in hun helicopter liggend, het hoge, ijle brommen van een eenmotorig vliegtuig hoorden, dat later seinen begon te geven, zoals Masters tegen Bob zei:
„Om ze wat op te kikkeren als ze daar behoefte aan mochten hebben.”
Bob zat aan één stuk door naar beneden te turen, maar kon weinig meer zien door de grote hoogte, dan de kolossale schotel woestijn met die afgeplatte bergtop er middenin. Maar van wat er op die platte bergtop precies gebeurde, viel niets te onderscheiden. En lager gaan vliegen was uitgesloten, omdat zoiets natuurlijk argwaan zou wekken en mogelijk ook gevaarlijk worden voor Jan en Arie.
„Ze weten nu in ieder geval dat we in de buurt zijn,” knorde Masters na een tijdje. „Als ze tenminste hun oren niet vol woestijnzand hebben en hun hersens niet verweekt zijn door de hitte. Denk je dat ze begrepen hebben wat die letters B-E-M moesten betekenen?”
„M.B.E. bedoel je”, corrigeerde Bob. „Misschien denken ze dat we reclame maken voor een voetbalclub. Wat gaan we nu doen? Kunnen we niet hier ergens landen?” Masters begon honend te lachen:
„In dit mulle woestijnzand? Dit is een vliegtuig en geen diepploeg. En in ieder geval moet deze piloot zijn kist op zijn basis terugbrengen. Dat zijn zijn orders. Het is een militair vliegtuig en geen sportkistje. Maar wees maar zoet — we gaan heus wel iets ondernemen.”
Het vliegtuig zette noordwaarts koers naar basis Fairfax. Bob ging in de cantine voor de achtste maal „Cotton Pickers Congregation” draaien. Masters zwengelde aan telefoons.

* * *
Arie Roos en Jan Prins intussen; bemerkten dat zij waren bevorderd van gevangenen tot een soort van assistentgevangenbewaarders. Dat was niet, omdat zij zo hoog in aanzien stonden, maar domweg omdat de bandieten handen te kort kwamen. In de eerste plaats had Peraira geen ogenblik verwacht dat zijn geheime bijeenkomstplaats zou zijn ingenomen door een rondtrekkende uranium-expeditie, die botweg zou weigeren de bergtop te ontruimen; in de tweede plaats had Peraira twee van zijn beste mannen verloren: Nummers Zes en Zeven, terwijl Hoover hinderlijk was gewond. Dat had op zichzelf Peraira nog niet eens zoveel kunnen schelen (want nu hij van plan was, zijn organisatie voorlopig even stop te zetten, had hij die mannen toch niet direct nodig) maar de gevangenen die hij had gemaakt, veroorzaakten een massa extra-werk waar hij niet op had gerekend.

„Vooruit,” snauwde Hoover, zodra Arie en Jan met de emmer water tussen hen in de gang afkwamen. „Zoek hier en daar wat lege conservenblikken op en deel water rond. Geef te eten aan wie eten wil, en probeer geen grappen, want ik zit bij de enige uitgang en bij het eerste verdachte teken schiet ik. En het is je verboden gebonden gevangenen los te maken. Gesnopen?”
„Yes sir”, antwoordde Jan. „Mogen we eerst even kijken hoe de boel in elkaar zit? Dan kunnen we ons werk beter verdelen.”
„Ga je gang,” knorde Hoover, schopte een lege kist door de gang heen tot bij de plaats waar de gemetselde put naar boven leidde en ging daar zitten; zijn rug tegen de baksteenwand; zijn pistool op zijn knieën. Hij scheen nogal wat bloed te zijn kwijtgeraakt en vrij erge pijn te hebben aan zijn schouder. Hoover was een flinke vent, dat hadden de jongens onderweg wel opgemerkt, maar die pijnlijk schrijnende wond samen met het bloedverlies maakte hem korzelig en kort aangebonden. Maar de man blééf een ervaren vos! De plaats waar hij was gaan zitten, had hij niet beter kunnen uitkienen. Ten eerste kon hij, door recht naar boven te praten, direct contact houden met zijn makkers op de begane grond; ten tweede had hij voor zich slechts een smalle, kale stenen gang, in de rots uitgehouwen. Hij kon van geen enkele zijde worden beslopen en had een vrij schootsveld van twaalf meter gang voor zich uit. Waar de gang eindigde, begonnen twee armen, die als de bovenarmen van de letter Y op de eerste gang uitkwamen. De gangen waren overal even smal en hoog en overal verlicht door 12 volts lampjes, met tussenruimten van enkele meters aangebracht. Dat was machtig handig gedaan. Men had blijkbaar geen zin gehad gaten in de rots te boren en daar dan houten pennen in te slaan om schroeven in te draaien. Dus een of andere slimmerik had einden lat precies op maat gezaagd op de breedte van de gang, en die latten dan (door er aan het einde een schilfertje hout tussen te zetten) klem geslagen, tegen het plafond aan gedrukt. Daarna waren de lampfittingen tegen de latten geschroefd en de draden liepen eveneens op isolatoren van lat tot lat.
„Hoe zouden ze hier stroom krijgen?” mompelde Arie, naar de lampjes kijkend.
„Aggregaat met accu’s, denk ik”, zei Jan, luisterend. Uit de gangen kwam nogal wat lawaai omdat de gevangenen druk praatten, maar achter dat gepraat zoemde een donker gebrom.
„Benzinemotor met dynamo eraan gekoppeld. Er zal wel een accu-batterij aan zitten ook, anders flikkerde het licht wel. Ze mogen anders wel uitkijken.”
„Uitkijken? Waarom?”
Arie was technisch altijd iets de mindere van Jan Prins. „Uitlaatgassen. Zo’n motor verbruikt zuurstof en geeft een hoop koolmonoxyde af. Je mag toch ook geen motor laten draaien in een gesloten garage.”
„Heden, ja. Zouden die ezels daar niet aan gedacht hebben?”
Zij stonden op dat ogenblik nog steeds bij hun kist blikjes en bij de emmer op het kruispunt van de Y, maar nu brul-de Hoover achter hen:
„Gebeurt er nog wat daar? Klets maar als je klaar bent!” De jongens bukten zich haastig, sleepten de kist de linkerpoot van de Y in, en gingen die gang inspecteren. Tot hun verbazing vonden zij daar een complete gevangenis, alhoewel van zeer oud maaksel. Links van de gang waren ruimten uitgehouwen in de rots, maar die ruimten waren van verschillende grootte, verschillende soort en waren ook niet alle op dezelfde wijze afgesloten. Er waren hokken zo groot als een behoorlijke woonkamer, gesloten met zwaar eiken deuren, van buiten met smeedijzer beslagen. Er waren kleinere ruimtes, met een ingang, zo eng dat men er op zijn buik binnen moest sluipen, en gesloten met een klomp hardsteen die door een takel werd opgehesen en dan in twee sleuven gleed, waarin hij door een stalen pen werd vastgezet. Blijkbaar hokken waarin iemand werd opgesloten als men een bijzondere hekel aan hem had. Weer daarachter ontdekten zij enkele grotere ruimten, afgesloten door stalen hekken en daarin lagen de leden van de uranium-expeditie; de zes die waren achtergebleven althans. De twee gewonden lagen in de eerste ruimte, samen met Graham en nog een man, die blijkbaar voor hen moesten zorgen, want zij hadden een Rode Kruistrommel meegekregen. In het andere hok stonden twee man met de handen om de spijlen van de hekken; de een met een verband om het hoofd — de ander schijnbaar ongedeerd. Toen beide jongens aan het einde van deze gang verschenen en door de traliedeuren keken, hield het praten op. Er viel een stilte. De expeditieleden staarden de twee jongens koud en vijandig aan.
„Goedenavond,” zei Jan. „Eh . . wij komen u eten en water brengen.”
„Eindelijk,” zei Graham, die geknield zat naast een der gewonden. „Doe dat dan ook en sta daar niet te trekkebekken. Deze mensen zijn gewond.”
Arie en Jan keken elkaar even aan. Arie draafde weg om blikken en de emmer water te halen. Jan bleef bij het hek staan van het hok waarin Graham zat.
„Mijn naam is Prins . .” begon hij.
Graham snauwde hem toe:
„Het kan me geen ros schelen wat je naam is. Voor mij ben je een grote bandiet en denk maar niet dat jullie je straf zult ontlopen, hoe jong je ook bent. Als het aan mij lag . . . .”
„Hou toch eens even je mond!” schreeuwde Jan. „Wij zijn gevangenen, net als jullie.”
Graham staarde hem nog even aan, stond dan op en kwam naar het hek toe. De tweede man bleef bij de gewonden zitten.
„Gevangenen? Jullie? Waar vandaan dan?”
„Ze hebben ons meegenomen de grens over.”
„De grens over? Welke grens?”
„Uit de USA. Vanmiddag. In die helicopter.”
Graham begon spottend te lachen.
„Jongen, dacht je nu dat we dáár in trapten? Je kunt de Mexicaanse grens clandestien over, ja. Zonder veel moeite. In de nacht, als je de sluipwegen kent. Maar het radarnet dat er tegenwoordig bestaat? In een helicopter?”
Jan Prins begon te beseffen dat zijn verhaal inderdaad een tikje ongeloofwaardig klonk.
„Tóch is het zo!” hield hij koppig vol. „Terwijl jullie aan het vechten waren, lagen wij vastgebonden in die copter.” „Kom nou, zeg. En waarom werden jullie gevangen meegenomen? Om tegen losgeld te worden teruggegeven?” „Nee. Omdat we teveel wisten. Kijk maar hier . .” Jan stak zijn polsen vooruit. „Je kunt nog duidelijk zien waar ze ons de hele nacht gebonden hebben gehouden.” Graham stak een hand door de tralies en onderzocht Jans polsen die inderdaad geschaafd waren en nog steeds aardig gezwollen. Arie kwam aansjouwen met de emmer water, een tros blikken onder de arm en een ledig blik dat hij bij de gangkruising had gevonden. Daar lagen er ettelijke, min of meer geroest.
„Hoe maken we deze blikken open?”
Graham haalde een padvindersmes uit de zak.
„Geef maar hier. Dat blik ananas daar. Dan heb ik meteen een schoon blik voor het water. Hou die roestige rommel zelf maar.”
„Rare gevangenis is dit,” zei Jan in het Hollands. „Ze laten je hier zelfs je zakmes houden.”
„Kunst,” zei Arie, de dikte der traliehekken monsterend. „Met een zakmes begin je daartegen niet veel. Een olifant zou er nog een kluif aan hebben. Wil je mij vertellen dat Mexicaanse benden dit hebben aangelegd? Daar moeten ze dan in hun vrije tijd een paar eeuwen aan hebben zitten hakken.”
„Natuurlijk niet, koe,” zei Jan ongeduldig. „Deze ondergrondse gangen zijn aangelegd door Indianen of door Spaanse veroveraars. Waarschijnlijk Spanjaarden. Die hebben hier een soort fort gehad tijdens hun veroveringstochten en deze gevangenis laten aanleggen door Indiaanse slaven. Kijk eens naar het smeedwerk op de deuren die we daarnet gepasseerd zijn. Moorse krullen en arabesken. Ik wed dat een van die Spanjaarden de tekening maakte en dat Indiaanse smeden het voor hem uitvoerden. Later is het fort verwoest. Weer later hebben Mexicaanse benden of goudzoekers die gebouwen opgericht die hierboven staan. Luister . . wat is dat?”
Graham had intussen enkele blikken opengedraaid en zijn mannen en hemzelf de vruchten op sap er laten uitdrinken. Hij was nu water aan het scheppen uit de emmer die Arie tegen het traliehek had aangezet. Van boven klonk zwak het geluid van vuurwapens.
„Duivels!” zei Graham, met opeengeklemde tanden. „De tweede helft van onze kerels is in de val gelopen. Maar misschien winnen ze het van die bandieten. Hij keek Jan en Arie even scherp aan, greep de tralies met beide handen en beet hen toe:
„Nu is je kans om te bewijzen dat jullie inderdaad géén bandieten zijn. Gooi de sloten van deze traliehekken af. Dan kunnen we boven mee gaan vechten. Schiet op! Nu is het nog niet te laat.”
Het geluid van vuren ging door. Jan en Arie staarden elkaar aan, met ontstelde gezichten.
„Wat moeten we doen?” vroeg Arie, in het Hollands. Voor het eerst van zijn leven scheen de dikkerd zijn gewone zelfverzekerdheid kwijt te zijn. Jan Prins stond op zijn lip te bijten.
Graham schudde woedend aan het hek dat de dikke staven rammelden in de zware scharnieren.
„Maak dan open als jullie medegevangenen zijn! Of zijn jullie daar te laf voor!”
De andere leden der expeditie kwamen nu ook naar de hekken toe, schudden eraan en brulden. Jan en Arie, beiden met bleke gezichten, stonden elkaar wat belabberd aan te kijken, Arie met een blik vol water in de hand en Jan met een schijf ananas tussen zijn vingers.
„Het heeft geen zin, Arie. Die Hoover schiet ze neer voor ze bij hem kunnen komen in die smalle gang.”
„Maar ik heb zelf een pistool, Jan. Zijn we geen grote sufferds als we die lui niet loslaten? Ik durf ze niet eens aan te kijken.”
Jan, bleker dan hij ooit van zijn leven was geweest, liep een eindje de gang af en bleef dan staan, zijn kin koppig vooruit en zei kortaf: „Waarom hebben wij deze hele grap ondernomen?”
Arie antwoordde: „Om Peraira’s organisatie op het spoor te komen, natuurlijk.”
„Precies. Daar hebben we ons hachje voor gewaagd. Daar wagen we het nog steeds voor. Waarom is Peraira met deze uraniumkerels gaan vechten?”
„Omdat hij hier een samenkomst met leden van zijn bende op touw heeft gezet. En de kust vrij wil houden.”
„Precies. Als wij deze kerels uit hun cellen loslaten, wat gebeurt er dan?”
„Tien tegen één schiet Hoover er een paar neer en de rest moet afdruipen.”
„Goed. Dus het is sowieso een hopeloze onderneming.” Arie schudde het hoofd:
„Nee, Jan. Zo gemakkelijk kletsen we er ons niet uit. Als ik dat kistje blikjes precies om de hoek van Hoovers gang neerzet, even terugloop, er achter schuif en met mijn pistool mik, raak ik hem negen kansen van de tien. Dan kunnen we naar boven.”
Jan Prins dacht even na en knikte.
„O.K. Laat dat gebeuren. Laten we aannemen dat we met ons pistool en dat van Hoover naar boven gaan en mee gaan vechten. Neem aan dat de expeditie wint, wat dan?” „Dan is onze hele opdracht volkomen mislukt, want als Peraira gevangen zit, maken de andere leden van de bende rechtsomkeert zodra ze dat merken.”
„En wat hebben we dan gewonnen?”
„Niets. Alleen nog meer schietpartijen veroorzaakt . . . . En ik hoor hierboven nu ook niets meer. Het is al afgelopen, geloof ik. En dan was onze tussenkomst in ieder geval al te laat geweest.”
„Leugenaars!” brulde een der expeditieleden achter uit de gang. „Lafaards! Als jullie werkelijk gevangenen zijn, laat ons dan los! Lafaards!”
Jan Prins werd spierwit van woede en rende naar het einde van de gang, waar hij met gebalde vuisten voor de traliedeur stond.
„Lafaard?” gilde hij. „Ik een lafaard!? Ik zal die deur losmaken, jou naar buiten laten en je op je bek slaan, hoe groot je ook bent!”
„Doe dat eens, lafbek!” brulde de man achter het hek, aan de tralies rukkend. „Doe dat eens als je durft!”
Jan Prins, door het dolle heen van woede, sprong naar de sluiting van de traliedeur en trok de pen uit het gat. Deze deuren waren niet gesloten met grendels of schuifsloten, maar door zware smeedijzeren stangen, die aan het ene einde draaiden met een oog om een oog, en aan het andere einde in een spleet van de rotswand gleden, waarin zij met een pen door twee ogen werden verzekerd. Die pen was veel te ver weg om vanuit het hok door de tralies te worden bereikt. Arie greep Jan in diens nek en sleurde hem achteruit.
„Trap er toch niet in, idioot! Die kerels proberen je nijdig te maken om jou zo gek te krijgen dat je de deur opendoet.” „Bemoei jij je er niet mee, log stuk sproetenspek!” riep een der mannen achter het hek. „Laat hem vechten als hij zin heeft. Kan hij bewijzen dat hij géén lafbek is, maar hij is het wel. En jij ook. Lafbekken en verraders!” Jan gilde nog steeds van woede en Arie probeerde hem in zijn kraag achterwaarts te slepen, maar Jan, in een dergelijke bui, kon het niets schelen wie hij tegenover zich had.
„Laat me begaan!” schreeuwde hij, keerde zich om, en gaf Arie een pats op zijn neus, dat hij zes meter achterwaarts de gang door rolde. „Raak me nog één keer aan en ik . . . .”
Hij beëindigde zijn zin niet, sprong weer op het hek toe en begon aan de roestige pen te trekken. Arie veegde langs zijn neus, zag dat zijn hand vol bloed zat, werd nu ook kwaad, zo nijdig als mensen met rood haar dat zo fijn kunnen worden, zag dat hij geen seconde meer te verliezen had, graaide het pistool dat eens van Hoover was geweest uit zijn broekzak en sprong voorwaarts, dat wapen geheven. Hij bereikte Jan juist, toen die de pen bijna helemaal uit het nauwe gat had gewurmd, haalde het zware wapen achteruit en plofte vuist met pistool en al van opzij in Jans maag. Het was een klap met Arie’s volle gewicht erachter. Jan bleef even rechtop staan, werd groen inplaats van wit, sloeg dubbel en wankelde gebogen achterwaarts tot de rotswand hem stuitte. Arie sloeg de pen terug in het gat.
„Kaffer!” zei hij, nam een blik water en smeet het Jan in diens gezicht. „Blijf bij je verstand. We zijn hier niet op de speelplaats waar je gaat knokken als ze zeggen dat het de knijp is.”
Lawaai uit de richting van de ingang deed hem omkijken. Jan zat nu op de vloer, met het hoofd achterover tegen de stenen wand, en haalde hijgend adem. Arie had hem een beste mep gegeven. Maar hij kreeg geen tijd om zich verder met zijn heethoofdige vriend bezig te houden, want onder geleide van Peraira, Hoover en een derde man, alle drie met wapens in de vuist, kwam een nieuwe zending gevangenen de gang in. Eén ervan liep versuft en wankelend, met een bloedend hoofd. Een tweede werd gedragen. In totaal waren het vijf man.
„Die gewonde bij de andere gewonden”, beval Peraira. „De rest in een aparte cel. Niet teveel bij elkaar, anders wordt het te gevaarlijk. En voor die tijd fouilleren op wapens.”
Onder de dreiging van de vuurwapens gingen eerst de drie gezonde mannen, een voor een op wapens onderzocht, een der cellen binnen met eiken deuren ervoor. De deur bensde dicht. Daarna werd Graham opgedragen, met zijn maat de gewonde in zijn cel te trekken. De man met het bebloede hoofd verdween in de traliecel aan het einde. Peraira keek spiedend de gang op en af, het pistool slap naar beneden hangend. Hij zag Jan Prins als een vaatdoek tegen de wand hangen.

„Wat is er met hem daar aan de hand?”
„O”, zei Arie opgewekt. „Dat is niets. Te weinig slaap en te weinig eten gehad. Die is zo weer bijgetrokken.”
„Papkinderen!” zei Peraira minachtend, en wendde zich tot Hoover en de krombenige man naast hem. „Hoover — jij blijft hier op wacht. Luister goed. Elk ogenblik kunnen de ploegen kerels die we verwachten binnenkomen. Het is verdraaid vervelend dat we twee man zijn kwijtgeraakt. We komen nu mensen te kort. Ik zal het nu zo doen. Zodra een ploeg aankomt, laten we die in het grootste gebouw. Daar is natuurlijk geen bewaking nodig” (hij grijnsde boosaardig) „omdat ze allemaal gewoonweg zitten te popelen om hun geld neer te tellen en over de grens te worden gebracht. Ik kom ze daar één voor één halen en praat met ze in dat bijgebouw achter de tankauto. Peters, hier, is daar bij me en wordt voorgesteld als de piloot die hen zal overbrengen.” (Hij grijnsde weer.) „We hoeven ze ook niet te blinddoeken, want er wordt geen kip of kraai van hen overgebracht . . . . althans niet in een helicopter. Hebben ze hun centjes neergeteld, dan laat Peters, hier, hen de helicopter zien die buiten staat.”
Peters begon luid te lachen:
„Waarempel, baas. Keurig van je. Dan krijgen ze waar voor hun geld!”
„En Peters, als ze die helicopter hebben bewonderd, vertelt hen dat ze in een schuilplaats moeten wachten tot het tijd is, brengt hen hier beneden en Hoover sluit ze keurig op in een cel. En daar kunnen ze blijven terwijl wij er vandoor gaan. Met de centen. En dan houden we voorlopig met dat spelletje op, want zoals ik al heb uitgelegd . . . . het is langzamerhand te gevaarlijk want er is teveel van uitgelekt. Alles duidelijk?”
„Als zuiver kristal, baas,” knikte Peters. „Zullen we naar boven gaan?”
Peraira wendde zich al af om naar boven te gaan, toen een van de leden van de expeditie (de man die Jan Prins had uitgescholden voor lafaard) de tralies vastgreep en riep: „Heidaar, zeg, bandiet!”
Peraira keek even op, alsof hij meende dat hij niet goed had gehoord, keerde zich dan om en staarde naar de man achter de tralies.
„Bedoel je mij?”
De man daar keek hem onbevreesd en spottend aan. „Ja, wat dacht je? Ben je soms geen bandiet?”
„Zeker”, zei Peraira kalm, en kwam langzaam enkele passen naderbij. „Natuurlijk ben ik een bandiet. Wat dacht je dat ik was? Een kleinzoon van Sinterklaas? Voorzitter van het Rode Kruis?”
De man wees op Jan en Arie.
„Vertel me dan eens één ding: wat zijn die twee daar? Halfwas leerling-bandieten?”
„Juist!” zei Peraira, trok zijn vuist naar achteren en gaf de man achter het traliehek een fenomenale klap op diens oog. Het was werkelijk een klap die er zijn mocht. De man liet het hek los, wankelde op zijn hakken achterwaarts en sloeg met een dreun tegen de steenwand.
Peraira zag hem met genoegen daartegen op benzen en zei: „En ik ben een volwassen bandiet. Misschien ben je daar nu van overtuigd.”
Hij keerde zich om, keek naar Arie en Jan en gaf Hoover een seintje.
„Heb je die twee nog nodig?”
Hoover schudde het hoofd:
„Ik zal die kist tegen die traliehekken sleuren. De emmer staat er al. Dan kunnen ze hun eigen eten en water pakken.”
„Sluit die twee dan op. De vent vroeg ook niet voor niets of ze bandieten waren. Dadelijk doen ze sam-sam met de gevangenen en dan heb je de poppen aan het dansen.” „O.K.” zei Hoover, en gaf Jan Prins een schop. „Sta op, halfwas lijk.”
Jan krabbelde zwakjes overeind en wierp Arie een vuile blik toe. De krombenige Peters stond tussen de tralies door te turen, en zei plotseling: „Stop eens effe, baas . . . . haal die zwarte vent er eens uit.”
Peraira draaide zich met een ruk om: „Welke?”
Peters trok de roestige pen uit de gaten, liet de ijzeren hefboom ratelend naar beneden vallen, en stapte de laatste traliecel in, zijn pistool op heuphoogte voorwaarts gericht, balancerend op zijn tenen.
„Sta eens op, jij daar.”
Een enorm breedgeschouderde, korte man met een woeste bos onregelmatig geknipt, zwart haar dat naar alle kanten van zijn schedel afhing zoals het loof van een verregende bos peen, keek kwaadaardig naar hem op, en krabbelde overeind.
„Had je wat?”
„Loop eens hierheen.”
Het was doodstil in de cel en in de gang. Iedereen keek gespannen toe.
„Ga de gang in. Mars . . . .”
Peters bleef op een behoorlijke afstand van de zwarte man en draaide langzaam mee, terwijl die hem passeerde en de gang in liep.
„Zoek zijn zakken na, baas. Hij heeft wat bij zich. Hij zat veel te vuil in zichzelf te lachen. Ik ken die gezichten.” Hoover en Peraira gingen achter de zwaargebouwde man staan en betastten hem. Daarna zochten ze zijn zakken na. Peraira haalde er een handvol kleine voorwerpen uit. „Alledrommels — slaghoedjes!”
„Wat heb ik je gezegd, baas? Laat ze asjeblief niet vallen!” De zwarte man, die nu met een heel vuil gezicht stond te kijken, werd van top tot teen nagekeken, maar er werd weinig meer bij hem gevonden dan nog twee detonatoren in zijn broekzak plus een eind lont.
„Frisse morgen!” zei Peraira nijdig. „Heb jij die ve nt gefouilleerd, Hoover?”
Hoover stond er beteuterd bij te kijken.
„Ik had erop durven zweren, baas. Maar ik kan maar één hand gebruiken. En misschien heeft-ie ze stiekum aan iemand anders gegeven die ik al doorzocht had.”
Peraira stond nog steeds met de handvol detonatoren in de gang.
„Weet je dat één van deze dingen ontploft als je er maar op stampt? Met deze handvol kon je alle deuren hier uit de scharnieren laten vliegen.”
„Ja, baas.”
Peraira gaf Peters een wenk. „Doe die deur weer dicht.” Peters sloot de traliedeur. Peraira wendde zich tot de zwarte man.
„Hoe kom je aan deze dingen?”
De zwarte man grijnsde hem aan. „Heb ik altijd in mijn zak. Ik ben de man die alle springstoffen van de expeditie beheert.”
„Heeft-ie altijd in zijn zak!” zei Peraira, met diep gevoel. „Leuk vriendje om mee op pad te gaan. Als je hem een flinke klap op zijn schouder geeft, vlieg je gezellig samen de lucht in. Smak hem maar samen met die twee jongens in een hok. Hou hem in ieder geval bij de rest van zijn vrienden weg. Misschien hebben die ook nog van dat vuurwerk in hun zak, en deze is er veel te handig mee. En schiet nu op, want de tijd dringt.”
Vóóraan in de gang werd de deur geopend van een met een eiken deur gesloten cel. Jan, Arie en de zwarte man werden er binnengeduwd.
„Hei!” riep Arie. „Nu hebben we iedereen te eten gegeven. Krijgen we zelf nu niks?”
„Je bent vet genoeg!” zei Peraira. „Deur dicht, Hoover.” De zware deur dreunde dicht en grendels knersten erop. Er was geen licht hier. Het was er vochtig en bar kil. „Prima!” zei Jan sarcastisch. „Zie geen kwaad, spreek geen kwaad, hoor geen kwaad. Ik heb met jou nog een appeltje te schillen, dikke.”
„Je schilt maar een eind weg”, zei Arie. „Jij de schillen — ik de appel. Maar ik heb mijn . . . . (hij begon plotseling Hollands te spreken) ik heb mijn pief paf poef nog.” Jan was niet in een bui voor geestdrift. Als hij eenmaal nijdig was geweest, zakte zijn boosheid altijd maar heel langzaam weg.
„Fijn”, zei hij. „Heerlijk. Kunnen we onze namen in de deur schieten, dan kan Masters zien waar we zitten als hij over een jaar ons komt bevrijden.”
De zware stem van de breedgebouwde man rommelde door de enge cel als een beginnend onweer.
„Doe niet zo ongezellig, zeg. Praat Amerikaans. Het is hier geen Linguaphone-cursus.”
Arie keerde zich in de richting van de zware stem. De stem kwam van beneden af, dus de man was vermoedelijk op de grond gaan zitten.
„Over talen gesproken . . . . naar je accent te oordelen ben je geen geboren Amerikaan.”
„Nee”, zei de ander, „en geen Engelsman ook. En geen Turk. Verbazingwekkend er over na te denken, wat een massa dingen ik niet ben. Ik ben Duitser van geboorte. Genaturaliseerd Amerikaan. Ik heet Schumann. Het stomste wat ik van mijn leven ooit heb kunnen doen, was Amerikaan worden. Waarom ben ik niet rustig in Duitsland gebleven . . . . In Dortmund. Gezellig. Goed bier. Goeie worst. En nu krijgen ze weer een leger ook.”
„Nou”, zei Arie. „In Amerika hebben ze ook heel goeie legers, heb ik gehoord. En een massa dingen die knallen en kunnen ontploffen.”
„Bier deugt niet”, zei Schumann somber. „Worst deugt niet. Alles maken ze van blik.”
Arie liet zich ook op de grond zakken, want hij had zo’n vermoeden, dat hij nog heel wat uurtjes in dit hok zou moeten doorbrengen, en dat leek hem wel een machtig mooie vent om mee te praten.
„Is het waar, dat U alle springstoffen van de expeditie beheert?”
„Ja, natuurlijk”, antwoordde de zware stem. Elke keer dat hij iets zei, trilde de deur en een stukje ijzer daaraan vi breerde dan mee, juist zoals een los draadje in een luidspreker. „Je denkt toch zeker niet dat ze iedereen met dynamiet laten sollen, wel? Ik heb dit baantje gekregen omdat ik specialist ben voor alles wat te maken heeft met dynamiet, trotyl, en dergelijke lawaaiboel. Het gebeurt dikwijls dat wij een stuk berg van binnen willen bekijken en dan gaan we natuurlijk niet zitten hakken, maar blazen een stuk van de berg op. Is veel lolliger en gaat veel gauwer.”
Nu begon Jan Prins wakker te worden. Hij had nu eenmaal altijd een brandende belangstelling voor alles wat met techniek of physica te maken had en wilde van dergelijke dingen graag het naadje van de kous weten. Maar dit was de eerste maal dat hij de kans kreeg, met iemand te praten die dag in dag uit met explosieven omging. Hij vroeg begerig: „Hebt U al veel in de lucht laten vliegen?”
„Och”, antwoordde de zware stem lijzig, „zo van alles wat hè. Ik ben niet eenkennig. Bruggen, een paar treinen, wat betonbunkers, hier en daar een weg, een paar duizend bomen en een koppeltje bergen. Verder nog wat klein grut, zoals auto’s, een enkele tank en een keer een generaal, maar dat was per ongeluk.”
„Is dat moeilijk werk?”
„Wat?? Generaals in de lucht laten vliegen? Ja, want het is zo moeilijk ze in de buurt van springstoffen te krijgen.” Arie schoot in een schaterlach.
„U bent zeker in het leger geweest?”
„Ja, wat dacht je? Nergens anders krijg je zo’n prachtkans om knallen te veroorzaken. Ik was Sprengmeister bij een pionierbataljon van de Duitse weermacht. Gewoon weermacht. En ik was geen nazi, anders hadden ze me nooit de Amerikaanse nationaliteit gegeven.”
Jan Prins vroeg nu, met dezelfde gretigheid: „Hoe blaas je eigenlijk iets op?”
De stem van Schumann had de klank van iemand die zich achter het oor zit te krabben.
„Kijk eens . . . . iets in de lucht laten vliegen is niet zo simpel, als de meeste mensen denken. Het is niet zo, dat je onder een versperring maar een pak springstof legt, er een lont aanknoopt, die aansteekt, verschrikkelijk hard wegrent en in een gat gaat liggen wachten tot de stukken je om de oren vliegen. Dat kan natuurlijk wel, maar dat is prutswerk. Je moet beginnen met te bekijken wat je precies op wilt ruimen en wat moet blijven staan. Het is af en toe wel prettig als er ook iets blijft staan. Verder is het soms ook van belang dat je weet waar de brokken terechtkomen. Soms moeten je hindernissen volkomen verdwijnen, maar soms ook alleen maar omvallen of verplaatst worden. Bovendien heeft elke springstof zijn beeigenaardigheden, zoals ook elke houtsoort zijn bepaalde karaktertrekken heeft. Niemand zal eikenhout gebruiken voor een bijlsteel, of beukenhout voor een boot. Dus voor elk karwei is een bepaald soort springstof het geschiktst. Nu zijn voor de meest voorkomende soorten van explosief werk tabellen opgesteld, waarop je precies kunt lezen welke springstof je gebruiken moet, in welke hoeveelheid, en met wat voor soort van lont. Die lont is ook erg belangrijk.”
Jan Prins viel hem ongeduldig in de rede.
„Geeft U daar nou eens een voorbeeld van.”
„Nou . . . . als ik in de oorlog, zoals bij de terugtocht uit Rusland, de opdracht kreeg een weg te versperren, door middel van bomen die er langs stonden, was ik heus niet zo gek om met dynamiet te gaan werken. Dat ging veel mooier met hoog-explosieve lont.”
„Heb je dan verschillende soorten lont?”
„Heus wel. Je hebt lont die met een snelheid van een meter per minuut brandt. Die gebruik je als je tijd nodig hebt om weg te komen. Maar je hebt ook lont, en daar had ik het daarnet over, die in één seconde een paar honderd meter aflegt. Als ik tien meter van zo’n lont in een grote kring leg, en ik steek die op een punt aan, vliegt de hele cirkel met een knal de lucht in. Zulk soort lont gebruikte ik voor wegversperringen met bomen. Levende bomen zijn natuurlijk vers hout, en die bomen moesten niet naar buiten vallen, maar dwars over de weg. Best, dan nam ik mijn tabellenboekje, hoofdstuk „HOUT”, paragraaf „VERS HOUT” en de alinea „BOMEN”. Dan las ik daar dat de formule daarvoor was: O = 2D.”
„Frisse morgen”, zei Arie. „Dat is een nieuw soort explosieve algebra. Fijn als je de pé hebt aan je wiskundeleraar.”
„Heel eenvoudig. Het aantal omwikkelingen van de lont om de boom, aangegeven door het getal 0 is gelijk aan tweemaal de doorsnee van die boom in centimeters. Om aan de veilige kant te blijven doe je er dan nog een extra wikkeling bij. Je klemt aan de van de weg afgekeerde zijde van de boom een staafje of een blokje trotyl mee vast, en brengt het zaakje met een stukje gewone lont tot ontploffing. Je moet zelf zien om het te kunnen geloven, maar dat lont snijdt de boom in tweeën, gladder dan met de beste bijl en dat extra blokje trotyl zorgt dat hij naar de juiste kant omvalt. Voor ijzeren T-balken heb je weer een andere formule. Ik weet die toevallig ook uit mijn hoofd: 0 = L², en L betekent daar de breedte van het ijzer, die je dus gekwadrateerd moet nemen.”
Jan Prins zat hier even over na te denken.
„Maar als je nu een gat in de grond moet maken?” Schumann zuchtte diep, en het leek wel of er een kleine cycloon door het vertrek woei.
„Dat deed ik al wekenlang bij deze expeditie en ik ken geen stomvervelender werk dan gaatjes in de grond maken. Het hoofdprincipe is altijd weer, dat de verwoesting veroorzaakt wordt door de opeenhoping van gas. Bij een geweer bijvoorbeeld, wordt het kruit in de patroon omgezet in gas, maar dat kan niet weg omdat de kogel er voor zit. Die wordt dus met enorme kracht uitgedreven. Maak je een geweerpatroon los, en strooi je het kruit op een bord, dan kun je het rustig aansteken. Je krijgt een enorme vlam en een gaswolk, maar geen ontploffing van belang. Niet eens een knal. Elke springstof ter wereld heeft de eigenschap dat die, in een onderdeel van een seconde zijn vaste stof om kan zetten in een enorme hoeveelheid gas. Als dat gas weg kan, krijg je dus alleen een soort van windvlaag. Maar als de springstof omgeven is door iets dat weerstand biedt, perst het zich zelf samen onder ontzaglijke druk. En die druk is natuurlijk groter naar mate de weerstand minder meegeeft.”
„Als je zo door redeneert,” viel Jan Prins in de rede, „kun je dus een staaf dynamiet op de begane grond zonder veel gevaar laten ontploffen.”
„Maar dat is ook zo. Het maakt een heleboel lawaai en er ontstaat natuurlijk wel een grote gasdruk, een soort van plotselinge windvlaag, die je tegen de grond kan smijten of je trommelvliezen beschadigen, maar dat is ook alles, omdat het gas dat ontstaat, vrij weg kan komen. Granaten van kanonnen worden bij voorkeur zo gemaakt dat zij eerst in de grond dringen en daarna pas ontploffen.” De precieze Jan Prins zat natuurlijk weer na te denken. Even later vroeg hij:
„Wat zijn dan kartetsgranaten? Mijn vader was kolonel in het leger en die had het vaak over projectielen die in de lucht ontploffen.”
„Dat klopt ook weer, jongen. Kartetsgranaten zijn omgeven door een stevige stalen mantel en bovendien voor een groot deel gevuld met kogeltjes of metaalsplinters die na de ontploffing in het rond vliegen en een heleboel narigheid kunnen veroorzaken.”
„Dus als ik het wel heb, kun je eigenlijk minder springstof gebruiken, naarmate je het gat waar je dynamiet in zit, beter afsluit.”
„In beginsel, ja.”
Jan wilde altijd graag van alles het fijne weten.
„Maar hoe zit dat nou als je bijvoorbeeld een gat in de grond wilt maken of een weg opblaast. Hoe ver moet je dan weg gaan om geen gevaar te lopen?”
„Dat is nu juist de kwestie van ervaring en vakmanschap, jongen. Er zijn namelijk twee gevarenkringen. De eerste is natuurlijk binnen een betrekkelijk kleine cirkel om de plaats van de explosie heen, laten we zeggen een meter of vijftig. Dan komt er een ring met een straal van honderd tot honderdvijftig meter, en gek genoeg daarbuiten weer een veel groter gebied waar het levensgevaarlijk is. Daarom gebeurt het wel eens dat mensen, die bij een komende explosie al te bang worden, en als een haas gaan wegrennen, te ver weglopen en juist daardoor iets op hun hoofd krijgen.”
„Daar snap ik geen snars van.”
„Het is toch erg eenvoudig. In de binnenste cirkel brengt de gasdruk gevaar met zich mee. In de ring daaromheen is die gasdruk van weinig belang meer. Die neemt namelijk af evenredig met het kwadraat van de afstand. Maar de opgeworpen stenen en brokken kunnen erg ver weg vliegen in een hoge boog en die komen in de buitenste cirkel naar beneden.”
Arie Roos had een levendiger en iets meer sensationele geest. Deze grauwe theorie was hem niet kleurrijk genoeg. „Zeg, mijnheer Schumann, hebt U niet een of ander mooi verhaal van iets dat U zelf in de lucht hebt laten vliegen?” „Jaaaa”, zei Schumann langgerekt. „Het spitste geintje dat ik heb uitgehaald was tijdens de terugtocht van de Duitse troepen uit Griekenland en Joegoslavië, nadat de Engelsen in de Balkan waren geland. Bij die terugtocht moest het leger door Joegoslavië, dat toen eenvoudig gonsde van de Partisanen, die allemaal tot de tanden gewapend waren. In hele grote gebieden waren die snuiters volkomen de baas, en daar tussenin de Duitsers. In een van die gebieden lag een stad die we A. zullen noemen, en van A. liep een spoorlijn door onherbergzaam gebied naar een stad B., die al in handen van de Russen was. Nu wilden die Russen zo snel mogelijk zwaar oorlogsmateriaal overbrengen naar A., om daarna van beide kanten onze terugtocht af te knijpen. Er waren al een paar zendingen verstuurd, toen ik met andere kerels per parachute werd afgeworpen met de opdracht die spoorlijn goed en grondig te mollen. Nu is het helemaal geen kunst om een spoorlijn op te blazen. Maar het is nog veel eenvoudiger, de rails weer te repareren. Een hulptreintje er naar toe, met wat rails en dwarsliggers en een paar vakmensen repareren het geval in een paar uur. Dat is tegenwoordig kinderspel. Nu konden wij dat grapje vermoedelijk maar één keer uithalen, want na de eerste klap zouden ze natuuurlijk bewaking gaan instellen. Nu hadden wij het als volgt uitgekiend: De lijn A.-B. was ongeveer honderd kilometer lang, en wij waren met z’n vijven, met een behoorlijke lading springstof, neergelaten op dertig kilometer van A. af. Daar legden we een flinke lading trotyl onder de rails, zo aangebracht, dat de eerste trein die er overheen reed, prompt in de lucht zou vliegen. Driehonderd meter verderop, de kant van A. uit, brachten wij een tweede lading aan, met een tijdbom die electrisch aan de eerste was gekoppeld en zes uur na de eerste explosie de lucht in zou gaan. En ten slotte legden wij een derde surprise, eveneens met een electrische tijdbom, vierhonderd meter de kant van B. uit. Jongens, wat hadden we dat mooi uitgekiend. We lagen op een bergtop in de buurt en het was mooier dan een filmvoorstelling. De eerste de beste transporttrein met Russisch materiaal vloog de lucht in en maakte een droom van een versperring. De stad A. lag het dichtst bij, dus daar vandaan werd een hulptrein opgetrommeld, die een paar uur later arriveerde en aan het opruimingswerk begon. Ze waren net goed op dreef met rijdende kranen en takelwagens toen de tweede lading de pret kwam verhogen. Toen lagen er twee treinen over elkaar heen, en de onmisbare kraanwagens, die je nodig hebt om een treinwrak op te ruimen, waren nu zelf puin geworden. Toen zat er weinig anders op dan een hulptrein uit B. te laten komen, en die stopte precies boven op de plaats waar we gedacht hadden dat hij stoppen zou. Je hebt nog nooit zo’n prachtige puinhoop gezien als op die spoorlijn toen ook de derde springlading uit elkaar barstte. Ze hadden toen geen hulptreinen meer en de eerste weken is de rommel zo blijven liggen. Je ziet dus dat je bij alles wat je doet je hersens moet gebruiken, ook bij werk met springstoffen.” Terwijl Schumann dit verhaal vertelde, was het telkens rumoerig geweest in de gang, maar de dikke deur maakte het de jongens onmogelijk te horen wat er nu weer aan de gang was. Bovendien hadden zij veel te gespannen geluisterd naar wat de ex-Duitser te vertellen had. Zij stelden nog wat vragen, maar hielden daar plotseling mee op, toen de grendels aan de buitenkant van hun verblijf knersten en de deur openzwaaide zodat het binnenvallende licht hen pijnlijk deed knipogen. Hoover stond daar en maakte een kort gebaar met het hoofd.
„Kom naar buiten, jullie twee. We hebben een klusje voor je. Kun je wat doen voor de kost.”
De twee jongens stapten snel de gang in en Jan kneep Arie snel in diens mollige arm.
„Dit wordt onze kans, dikke”, zei hij in het Hollands. „Ik voel aan alles dat onze tijd nu gaat komen.”
Hoover bensde de eiken deur dicht, stompte met zijn vuist de grendels er op en snauwde:
„Praat Engels of hou je koppen dicht. Heb ik je al eerder gezegd, hè?”
„Allright, allright”, zei Arie. „Maar krijgen we nu eindelijk eens iets te eten? Ik ben zo hol van binnen dat ik een echo hoor als ik praat.”
„Allright, allright”, zei Hoover op dezelfde toon, „Pak wat van die blikkies daar, en kom mee. Jullie moeten kisten sjouwen.”
„Hopelijk zijn het geen doodkisten”, zei Jan somber, zag Arie wegrennen en even later terugkomen met zijn armen vol conservenblikken. Zij volgden Hoover de gang af. 

EEN MEESTERSTUNT MET KNALEFFECT

ER hing een gespannen stemming in de gangen van de onderaardse gevangenis, waarvan ook de anders zo kalme Hoover last scheen te hebben. Hij spoorde hen ongeduldig tot haast aan, en wees op de eerste deur in de gang waarin zij opgesloten hadden gezeten.
„Trek de grendels eraf.”
Arie stapelde de blikjes eten naast de celdeur, terwijl Jan Prins rukkend en stompend de verroeste grendels uit de haken werkte. De deur zwaaide knersend naar buiten open.
„Er is een schakelaar aan de muur. Doe het licht aan.” Jan vond de wipschakelaar en een twaalfvolts lampje gloeide op, en liet hun een betrekkelijk klein, vierkant hok zien dat half gevuld was met kisten en kistjes van allerlei makelij. Sommige waren van bijna geheel nieuw, vers hout en gesloten met ijzeren banden die er met vele spijkers omheen waren genageld. Andere waren van zwaar eiken, met roestige hangsloten erom. Er waren één of twee oude pakkisten die niet speciaal waren beveiligd; alleen dichtgetimmerd.
„Die dingen moeten één voor één naar boven worden gebracht”, beval Hoover. „Wij hebben er geen tijd voor. En het moet gauw gebeuren ook. Hijs ze maar op met dat touw.”
Arie stond zijn hoofd te krabben.
„Hoe wou je ons dat laten doen? We moeten met zijn tweeën boven hijsen om zo’n kist naar boven te krijgen. Maar wie sjouwt ze naar het hijstouw toe? En wie bindt het touw eromheen?”
Jullie”, zei Hoover bars. „Klets niet. Sjouw eerst een stuk of vijf van die dingen de gang af, klim dan naar boven en hijs. Ik zal er beneden telkens het touw wel om doen.” „Met die ene arm?” vroeg Jan ongelovig.
Hoover gaf hem een stomp in de rug.
„Kakel niet, maar schiet op. Die kisten moeten hier vannacht nog weg. Word je soms liever weer in je hok gesmeten?”
Arie en Jan keken elkaar even aan, haalden de schouders op en grepen de eerste kist, een geval van oud eiken, met ijzeren stoothoeken en twee ingebouwde sloten. Het was heel wat minder zwaar dan zij gedacht hadden, en zij schuifelden achter elkaar, met de kist tussen hen in, de gang af.
„Wat zou er in die dingen zitten, zeg?”
„Weet ik veel. Weet jij veel. Carnavalspakken misschien. Of schuim voor exportbier.”
„De heren bereiden wel een grootscheepse evacuatie voor. Wat is dát nou weer?”
Een stem uit het naar boven leidende gat dat zij nu bijna waren genaderd brulde:
„Hoover!”
„Wacht even!” riep Hoover achter hen. „Zet die kist neer, jongens en kom terug.”
Arie en Jan zetten de kist tegen de muur van de smalle gang en keken even naar boven. Boven stond een kleine, nijdig uitziende man die zij nog niet eerder hadden aanschouwd, met naast hem een klein mannetje van middelbare leeftijd, met een slim gezichtje en een sikje.
„Kom terug!” brulde Hoover.
De jongens draafden door de gang naar hem toe, en Hoo- ver ging naar de put toe. Arie en Jan haalden een tweede kist en kwamen daar juist mee aanzeulen, toen Hoover terugkwam, opgewekt pratend met het mannetje met het sikje. Hij wierp de jongens een zijdelingse, waarschuwende blik toe, en leidde zijn gast de rechterzijgang in.
„Weer een in de val”, zei Arie. „Ik ben benieuwd wat die sukkel boven betaald heeft. Mooi zaakje is dit.”
Zij praatten over de withouten kist heen, die zij beiden droegen.
„Zou dat een van die lui zijn die verwachten dat ze vannacht nog de grens over worden gebracht?”
„Natuurlijk. Heb je dat gesprek van Peraira daarnet niet gehoord? O, nee, natuurlijk niet. Toen zat je te apegapen na die bens in je maag. Ze vangen die kerels boven één voor één op, laten ze dokken, vertonen de helicopter en brengen ze naar beneden. Daar smakken ze ze één voor één achter slot en grendel.”
Jan schuifelde voort achter de kist.
„Maar verdikkie, Arie . . . . beginnen die kerels dan geen herrie te maken?”
Arie grinnikte:
„Natuurlijk niet. Dat is het geniale van die Peraira. Hij zegt elk van die kerels natuurlijk, dat er een ploeg vannacht de grens over gaat. Ze hebben de helicopter klaar zien staan. Het gaat allemaal vreselijk geheimzinnig en dat vinden die lui juist reuze echt en prachtig. Die worden in een hok gestopt met drie of vier anderen. In elk hok gaan er vier, vijf of zes. Elk van die ploegen denkt, dat zij de enigen zijn, die vannacht de grens over vliegen. Ze weten toch van elkaar weinig af!”
Zij zetten de kist boven op de andere en wandelden terug. „Zeg, Arie . . . . ik ben benieuwd wat die Peraira vannacht nog aan buit binnenhaalt op deze manier.”
Arie kantelde een kist de bergcel uit, en haakte zijn vin- gers eronder.
„Zal een slordige duit zijn. Zeg dat hij twintig man heeft die de grens over willen. Elk van hen telt 2000 dollar neer. Pak weg 40.000 dollars oftewel ongeveer 160.000 gulden. Moet hij aan zijn handlangers de helft afstaan, dan verdient hij vannacht nog een 80.000 pop. Kan hij een paar weken rustig van gaan leven.”
Hoover kwam terugwandelen, na blijkbaar weer een klant in de fuik geduwd te hebben. Zijn mond was een beetje scheef getrokken . . . . hij had blijkbaar nogal pijn en een beetje bloed kwam door het verband rond zijn schouder sijpelen.
„Maak een beetje voort, jullie! Het gaat allemaal op zijn elf en dertigst.”
Arie die voorop liep, stond plotseling stil, de kist achter zich omhoog houdend.
„Doe dan ook niet zo stom. Geef ons rustig de tijd om wat te eten. We zijn allebei slap van de honger.”
Hoover stond hen even aan te kijken, als aarzelde hij tussen een woede-uitbarsting of schouderophalen, en gromde dan:
„Okay. Maak een paar van die dingen open. Hier.” Hij had ergens een blikopener vandaan gehaald, viste die uit zijn zak en wierp het ding op de kist.
„Maak voor mij een blik cornedbief open. Ik kan ook wel een hapje gebruiken. Met een blik perziken. Maar schiet op!”
De derde kist werd onder de put neergezet en Arie draafde terug naar de plaats waar hij, als een hamster, zijn blikken had opgestapeld. Hij draaide ze achter elkaar allemaal open, bracht er twee naa r Hoover die weer bij de drie
kis-ten op wacht stond, en liep terug naar Jan die al gehurkt een blik knakworstjes zat leeg te eten in een ongelooflijk tempo voor de anders zo rustige, bedachtzame Prins. Arie ging op een der kisten binnen in de cel zitten, een beetje uit de kijkerd.
„Zeg, dikke, het wordt langzamerhand tijd dat we iets gaan ondernemen. De hele bende hier zal zo ongeveer wel bijeen zijn.”
Arie had een blik gekookte ham ontdekt en zat daar met een van een kist afgespleten splinter stukken uit te zagen; af en toe een rare beweging met zijn heupen makend als het pistool, dat hij met een veter aan zijn broeksriem had opgehangen, hem hinderlijk in zijn spek drukte.
„Heb ik al aan lopen denken. Maar er is één grote moeilijkheid.”
„En die is?”
„Er mag absoluut niemand van de bende ontsnappen. Want die zou natuurlijk meteen de anderen, op Trinidad en Cuba, waarschuwen. We moeten met één klap de hele troep hebben. Dus we kunnen niets ondernemen, voor we absoluut zeker weten dat de hele bende hier is.”
Hoover kwam weer de gang af lopen, met zijn mond vol. „Zeg . . . . maak er hier geen fuif van! Je kunt wel eten terwijl je werkt. Dat doe ik ook. Pak een kist op en kauw maar terwijl je sjouwt.”
De volgende minuten sjouwden Jan en Arie kisten naar het begin van de gang, telkens een grote mondvol worst of ham nemend, als ze een last te pakken hadden en haastig terugkerend naar de volgende hap. Toen Arie zijn heel blik ham leeg had en Jan twee ladingen worstjes had verstouwd, stonden er elf kisten bij de put naar boven. „Goed zo”, zei Hoover, die intussen weer een immigratieklant had opgesloten. „Klauter naar boven en ga hijsen. Laat die kisten maar bij de ingang staan. Ik zal de lus van het touw er wel om slaan.”
Arie en Jan (Arie met twee blikken in zijn zakken) klom- men tegen het touw op. Het was boven, in gebouw C, een heleboel warmer dan in die rotsgewelven beneden, hoewel het al laat in de avond was, en de woestijn hard afkoelde. Jan legde een betrouwbare schuiflus in het touw en liet die zakken. Hoover stond enkele meters beneden hen, bij de kisten.
„Zullen we die lus om zijn nek laten vallen en hard ophalen?”
Jan grinnikte en vierde het touw. De tijd voor dergelijke grollen was nog niet aangebroken. Hoover legde met zijn ene hand de lus op de bovenste kist, schoof haar vast en knikte. Jan en Arie hesen haar op. Het werk ging vlot en toen de laatste kist naar boven kwam, zei Hoover: „Sjouw ze nu het gebouw uit en stapel ze op bij die twee rupsauto’s.”
De bedoeling werd langzamerhand duidelijk. Als Peraira met de andere leden van zijn bende het veld ruimde, moesten die kisten mee. Maar wat er in zat, was nog steeds een raadsel. Sommige ervan waren zeer zwaar, hoewel ze klein waren. Andere, veel groter, bleken bij het versjouwen in verhouding opvallend licht. Arie en Jan kantelden ze naar buiten. Er was geen maan, maar sterren stonden scherp en stil aan de hemel. De twee trucks met hun rupsbanden stonden als zwarte dieren in de schemering. Op een meter of vijftig afstand glansde het sterrelicht in de cockpit- ruiten van de helicopter. De kleine, krombenige man wandelde met iemand naast zich achter de rupsauto’s langs naar de helicopter, hoorde Jan en Arie praten en stond plotseling stil.
„Wie is daar?” beet zijn stem scherp door de nacht. „Wij moeten kisten versjouwen”, antwoordde Jan. „In opdracht van Hoover beneden.”
Een zaklantaren flitste aan in de handen van de kleine man en bescheen kort hun gezichten, dan hun handen en de kist die zij naar buiten kantelden. Het licht ging uit. „Okay”, was het antwoord. „Maar klets niet. Werk.” Hij ging met zijn gezelschap naar de helicopter, wandelde er omheen, legde blijkbaar iets uit en kwam naar de rupsauto’s toe wandelen.
Jan en Arie begonnen hard te werken, maar loerden uit hun ooghoeken. Dit was natuurlijk wéér een liefhebber die zijn geld al had neergeteld, die de helicopter waarvan hij hoopte dat die hem naar de USA zou brengen, had mogen aaien, en die nu naar de val werd geleid zonder het te weten.
„Hoover!” riep de kleine man. „Opvangen.” Hij wendde zich tot de klant bij hem: „Kunt U langs een touw naar beneden glijden?”
„Natuurlijk”, antwoordde de ander gebelgd. „Ik ben geen houten Klaas.”
„Hup dan”, zei de kleine man. „Beneden vindt U nog een paar collega’s die vannacht naar de overkant gaan. Daar hebt U gezelschap aan. Ik kom U weer ophalen als het tijd is.”
De immigrant knikte opgewekt, greep het touw en vroeg dan nog:
„U houdt toch een oogje op mijn bagage, hè?”
„Daar wordt over gewaakt. U mag alles controleren voor U instapt.”

De ander greep het touw en liet zich met een vaart naar beneden suizen.
„Die heeft pijn aan zijn handpalmen”, mompelde Jan, greep een kist en begon die naar buiten te kantelen. De kleine man stond even naar hen te kijken en wandelde dan om het gebouw heen, weg. Arie liep naar de open kant van dit gebouw, stond even naar de rupsauto’s te kijken, en trok nadenkend aan een oorlel. Hij keek snel om zich heen, klom op de treeplank van de voorste wagen en rommelde er even in. Jan kantelde de kist naar hem toe en richtte zich op, fluisterend: ..Wat doe je nou weer, dikke?” „Ik neus wat rond”, zei Arie zacht terug. „Je weet nooit wat je vindt. Zomaar even kijken.”
Jan Prins stond even nadenkend op te kijken naar de gebogen gestalte van zijn dikke vriend, tegen de sterrelucht afgetekend. Arie deed nooit iets helemaal „zomaar . . . .” En inderdaad: wie weet wat er in die auto’s te vinden was. Jan werd aangestoken door nieuwsgierigheid en onderzoekingsdrift, klom op de tweede rupswagen en tastte rond. Hij was juist achterin bezig een stapel wollen dekens opzij te gooien, toen een gesis van Arie hem onderbrak. Jan richtte zich op.
„Jan . . . . kom hier!”
Jan sprong over de stalen zijde van de wagen heen, kwam op zijn tenen terecht en legde zijn handen op de zijkant van Arie’s auto. De dikkerd stond achterin en boog zich voorover.
„Jan . . . .!” zijn stem was zacht maar opgewonden, „er staat een kist met dynamiet hier achterin. Staven dynamiet, in houtwol verpakt.” Jan trok zich een beetje om- hoog om over de rand te turen. Deze auto’s stonden enorm hoog op hun assen.
„Weet je het zeker?”
„Het staat met rode letters op de kist. En kijk maar . . . .” Arie had een rechthoekig pakje in de hand, in twee lagen papier gewikkeld.
„Blokjes, jô. Maar wat is dat spul raar licht!”
Jan stak de hand ietwat aarzelend uit en nam het pakje aan.
„Jeepie, ja. Ik dacht altijd dat dynamiet vreselijk zwaar was. Weet je zeker dat het dynamiet IS?”
„Waarom zit het anders in een kist met het woord „DANGER” erop? En waarom zijn ze in houtwol verpakt? En het stáát op de kist.”
„Grote donderbussen, Arie . . . . kunnen we daar niets mee uitstukken?”
„Sta ik net over te piekeren.”
„Is er geen lont bij?”
Arie begon te snuffelen en dook alras op met een bundel zwart koord, als gewoon touw in elkaar geknoopt. „Moet dit zijn.”
„Dat is vuil touw, man.”
„Vast niet. Heel ander spul. Voel maar. Glad, net als dikke electriciteitskabel.”
Maar Jan Prins stond al te piekeren.
„Hei, dikke, ik weet er wel zoveel van dat je ook nog een detonator moet hebben. Anders gaat het niet.”
„O, van die kleine dingen. Soort buisjes. . . . wacht effe . . . .”
Jan fluisterde omhoog:
„Die zitten apart verpakt, want die zijn het gevaarlijkst.” Arie kwam weer boven als een zeehond die aan het duiken is geweest.
„Hier is een kartonnen doosje, met een blokje erin vol gaatjes. In die gaatjes zitten buisjes.”
„Dat moeten ze zijn. Geef hier.” Jan schoof het doosje in zijn broekzak en stopte de lont binnen in zijn broeksband. „Pak wat van die blokjes dynamiet en geef er mij ook een paar.”
„Kijk uit, jo.”
„Dynamiet is niet zo gevaarlijk, dat weet ik wel. Je hebt een detonator nodig om het te laten ontploffen. Die buis- jes zijn het linkste.”
Arie gaf snel een stuk of vier pakjes aan Jan door, stapelde er zelf een stel in zijn linkerarm en klom voorzichtig de auto uit.
„Waar moeten we deze rommel ergens verstoppen?” „In een lege kist, jô. Dat loopt niet in de gaten en we doen niet anders dan met kisten sjouwen. Daar staat er een.” Er stonden nog lege kisten bij de rupsauto’s. Een ervan werd op zijn kant gelegd en daar ging het dynamiet in. Arie dook nog even terug om nog een stapeltje te halen; Jan Prins legde lont en doosje detonatoren erbij en dan klonk de stem van Hoover hol uit de put:
„Zijn jullie onderdehand klaar, daarboven?”
„Nét klaar!” riep Jan terug, greep het touw en liet zich hand over hand zakken. Hij was juist beneden, toen Peraira met de kleine man kwam aanwandelen. Ze hadden een klant bij zich, die langs het touw naar beneden werd gelaten.
Achter het grootste der gebouwen sprongen autolichten aan en een automotor startte met dof gebrom.
„Een uurtje of anderhalf en we komen u ophalen”, beloof- de Peraira, de man die langs het touw afgleed bemoedi- gend toeknikkend. Arie stond met de handen op de rug te wachten tot het zijn beurt was om naar beneden te gaan. Hoover bracht de man beneden weg. Peraira keek op en zag Arie staan.
„Wat voor de duivel, doe jij hier?”
„Wij sjouwen kisten naar boven”, antwoordde Arie be- deesd. „Mijn vriendje Jan en ik.” Hij wees: „We hebben er al een heel stel naar boven gehaald.”
„Hoover? Hei, waar zit je?”
De man met de gewonde schouder verscheen blijkbaar even later, want er werd een kort gesprek gevoerd: „Dit was de laatste van wat we boven hadden. Ik verwacht nog één zending, maar die komt uit Mexico City. Dat kan nog wel een paar uur duren. Luister, ik heb alles prachtig uitgekiend. De twee tussenpersonen die deze twee zendingen brachten heb ik afbetaald. Die hebben hun portie binnen en gaan nu met hun auto’s weg. Dus we blijven met zijn drieën over; jij, Peters hier, en ik.”
„En de vent die dadelijk de derde zending brengt”, zei de holle stem van Hoover uit het gat.
„Precies. Maar wij gaan per truck weg. In de auto van die vent. Met alle kisten.”
„Waarom per truck?”
„Omdat er geen benzine genoeg meer zit in de machine. We zijn helemaal van de andere kant van de grens gekomen met een massa omwegen. Ik heb Peters hier net laten nazien en je hebt alle kans dat we ergens midden in de woestijn moeten noodlanden. Bovendien vertrouw ik nog steeds dat vliegtuig niet dat hier vanmiddag boven aan het cirkelen was. Geef mij maar een solide vrachtauto. We gooien die kisten erop, laden wat jerrycans met extra benzine en ons kan weinig meer gebeuren. Gesnapt?” „Okido”, zei Hoover. „Misschien wel zo goed. Een vrachtauto met Mexicaans nummerbord loopt niet in de gaten en je kunt overal tanken. O.K., baas. Is die dikke jongen daar boven?”
„Ja, die staat hier.”
„Schop hem dan naar beneden. Hij moet kisten sjouwen.” Nog nooit hadden Jan en Arie zo zoet en zo hard gewerkt. Zij zeiden ook weinig, want ze hadden allebei een hoop om over na te denken. Zij renden heen en weer als nijvere torren, want zij hadden reuzehaast om weer boven te komen. Hoover was nu duidelijk doodmoe. Hij zat op een kist, tegen de wand leunend, met ogen die strak recht vooruit staarden. Het pistool lag slap in zijn vuist op zijn dijbeen en het was een koud kunstje geweest om hem te overmeesteren, maar dat paste helemaal niet in het plan dat Jan en Arie fluisterend aan het uitbroeden waren. Toen de twaalf kisten klaar stonden, vroegen ze beleefd of Hoover zo vriendelijk wilde zijn, het touw er telkens omheen te strikken.
De gewonde bandiet knikte, stond traag op en ging staan wachten, terwijl de jongens naar boven klommen. Jan liet het touw met de lus zakken terwijl Arie op verkenning uitging. Hij was op tijd terug om Jan te helpen hijsen. „Peraira en Peters zitten te praten en te rekenen in het hoofdgebouw. Die twee vrachtwagens die de immigranten hebben gebracht, zijn weggereden. Je kunt hun koplichten door de woestijn zien rijden.” Zij hesen de eerste kist omhoog, maakten het touw los en lieten het weer zakken. „Wat doen we, Arie?”
„Deze kisten ophijsen. Dan verwacht Hoover ons vooreerst niet terug omdat we ze naar buiten moeten dragen. Dat is onze kans. Dan gaan we er vandoor. Jongens, wat zullen die kerels raar kijken!” Met dezelfde heilige ijver hesen zij de andere elf kisten naar boven en riepen:
„We gaan ze bij de auto’s zetten.”
Er kwam niet eens antwoord van beneden. Hoover was het blijkbaar beu, of hij was slap van slaapgebrek, pijn en bloedverlies. Jan en Arie sprongen naar de lege kist en begonnen hun zakken vol te stouwen met pakjes dynamiet. Wat niet in hun zakken kon, klemden zij in hun armen. „Ik voel me als een wandelende atoombom”, fluisterde Jan Prins, achter Arie aan tussen gebouw A en B doorsluipend. Zij bukten zich diep, slopen achter om het hoofdgebouw heen, renden op hun tenen naar de doorgang in de stenen wal en draafden de hellende rotsweg naar de woestijn af. Hun ogen waren nu aardig aan het duister gewend en al dravende letten zij goed op het terrein om hen heen, dat volkomen onbekend was, maar niet moeilijk om te begrijpen. In lang vervlogen tijden was deze tafelberg natuurlijk de afgeknotte kop geweest van een bergpiek, uit een rotslandschap waarvan ook de Sierra Madre, verder naar het Westen, deel uitmaakte. In de loop van vele eeuwen waren deze rotsen steeds meer verweerd en de stenen en het gruis dat door wind, ijs en regen van hen werd afgespoeld, had het zand gevormd dat de dalen tussen de rotspieken was gaan vullen. Deze rotspunt waarvan de tafelberg het bovenste deel vormde, had naar één zijde een uitloper, die die berg vermoedelijk verbond met een volgende, verderop, die echter veel lager was en onder het zand bedolven was geraakt. Die uitloper was mogelijk eens vrij scherp ge- weest, maar door verwering en door de helpende hand van de mens van boven platter gemaakt, zodat er een niet breed maar stevig pad, waarover ook een auto kon rijden, over naar beneden leidde. Die hellende rotsrug verliep natuurlijk niet mooi recht, maar had hier en daar bobbels, verbredingen en uithollingen waarvan er sommige de meest grillige vormen hadden. Op honderd meter van de tafelbergrand af bijvoorbeeld, rees rechts van de dravende jongens een zware steenmassa op, waar de weg met een flauwe bocht omheen zwenkte. Even verder was links een verbreding, waarop een half dozijn kolossale rotsklompen lagen als kluiten deeg op een bakkerstafel. De weg liep hier eventjes bijna vlak, daalde dan een stukje steiler, draaide weer naar links en werd ineens smaller. Hier was het zwakste gedeelte van de bergrug, zagen zij spoedig: een weg, niet meer dan een meter of drie breed, aan beide zijden steil naar beneden vallend en hier en daar door- kerfd met spleten, die door mensen waren opgevuld met zand en keien.
„Arie!” zei Jan, en stond stil. „Dit is de ideale plaats om een pracht van een explosie te organiseren. Als dit stuk weg in de lucht vliegt, komt er geen kruiwagen meer door!”
„Dan mogen we wel opschieten, jandokie!”
„Heb je je zakmes?”
„Nee, wel een pistool.”
„Haal de patronen eruit en gebruik het maar om mee te graven. Met de kolf dan. Dit is een pracht van een plek!” Zij waren nu ongeveer halverwege de woestijn en de rand van de tafelberg, waarop nog steeds rust heerste. Hun verdwijning was nog niet ontdekt. Rechts van de weg viel de rotshelling steil naar beneden tot in een zwarte diepte waar diepe schaduw lag. Maar aan de linkerzijde kwam eerst een stuk helling van een meter of tien, waarlangs geklommen kon worden. Daarna pas de gevaarlijke steilte. De spleten liepen dwars door de hele bergkam, van kant tot kant en zij waren op het wegvlak wel dichtgemaakt, maar opzij natuurlijk niet, want dat was nergens voor nodig.
„Kom, Arie . . . . we leggen onze lading in een van die spleten. Zo diep erin als we kunnen.”
De jongens gleden achterwaarts van het stukje helling af, tot zij een spleet ontdekten, waar Jan een eindweegs in kon kruipen. Zijn stem kwam hol uit de donkere ruimte naar buiten.
„Kijk uit, Jan!” waarschuwde Arie dringend. „er kunnen daar best slangen zitten!”
„Dan krijgen die de verrassing van hun leven”, zei Jan. „Zoek je eens effe wat losse stenen bij elkaar, dikke. En geef eerst dat dynamiet hier, want als je naar beneden rolt, vliegt de halve woestijn in de lucht.”
„Lawaaiig einde van Arie Roos”, zei de dikkerd, de pakjes dynamiet in de opening van de spleet leggend.
„Kom kom”, antwoordde de holle stem van Jan Prins. „Om die massa van jou op te blazen is er meer nodig dan wat gewoon dynamiet.”
Zij werkten snel en zwijgend. Jan stak een paar lucifers af om zich te vergewissen dat er geen slangen in de spleet zaten, en bereikte een plaats waar een engte optrad, die er solide uitzag. Hij sleepte de helft van de pakjes dynamiet naar voren, stapelde ze netjes op, nam een detonator- buisje uit het houten blokje en bekeek het. Het ene einde was gevuld, maar het andere einde hol. Daar moest kennelijk de lont in. Maar de lont was te dun. Hij vouwde het laatste eindje dubbel, schoof het in het open einde van het buisje, maakte een pakje dynamiet open en betastte het spul. Het was week en hij kon er zijn vinger in schuiven. Een griezelige onderneming, maar hij wist wel het een en ander van techniek en chemie en had vaak gelezen, dat dynamiet spul was, waar je mee sollen kon, zolang het maar geen zware schok kreeg. Die schok werd geleverd door de detonator, die op zijn beurt tot ontploffing werd gebracht door het vuur van de lont. Jan schoof de detonator voorzichtig in het dynamiet, dat even week bleek als koekedeeg, en begon de rol lont af te wikkelen. Schumann had verteld, dat gewone lont ongeveer een meter per minuut brandde. Vanaf het dynamiet tot aan het begin van de spleet was ongeveer vijf meter. Jan nam nog twee meter extra, zaagde de lont door op een scherp stuk steen, en begon de stenen op te halen die Arie intussen had verzameld. Hij pakte ze zo stevig mogelijk opeen, ramde ze klem met andere keien, tot Arie informeerde:
„Hei, zeg. Wat ben je aan het doen? Een Egyptische grafkamer aan het bouwen? Ik sjouw me te pletter.”
„Ga er met je rug voor zitten als je te moe wordt”, zei Jan over zijn schouder. „Dat is makkelijk en zeker solide.” „Hahaha”, zei Arie droog, en siste vlak daarop: „Hei zeg, ik hoor geroep en kabaal daarboven. Ze missen ons!” „Ik zal ze een seintje geven”, bromde Jan, kroop achterstevoren de spleet uit, en loerde over de weg heen.
„Loop nu dadelijk niet naar rechts weg, dikke! Dan zit het gat in deze weg tussen jou en de vrijheid.”
„Steek die lont nou aan, kalf! Ik ga er wel voor zitten, anders zien ze van boven misschien het vlammetje.” Arie plaatste zijn enorme rug tussen de tafelberg en Jan Prins, die een paar lucifers bij elkaar legde, het einde van de lont nam en afstreek. De vlam flitste op . . . . de lont begon te gloeien en siste smeulend verder. Beide jongens keken er enkele tellen lang nieuwsgierig naar, hoe het gloeiende puntje langzaam maar zeker naar de ingang van de spleet sloop.
„En nou er tussenuit Jan, voor we een stuk weg tegen ons hoofd krijgen.”
De jongens klauterden naar boven en renden zo snel zij konden de bergweg af, de overgebleven pakjes dynamiet, detonatoren en lont meenemend.
„Val niet, dikke”, hijgde Jan. „Of je wordt een wegversperring van belang.”
„Hoeveel meter is die lont?” hapte Arie over zijn schouder. „We hebben een minuut of zeven als het verhaal van Schumann klopte.”
Arie begon minder hard te lopen.
„Zeg dat metéén. In zeven minuten met deze vaart lopen we de halve woestijn door.”
„Hé, zeg. We moeten een spleet of zoiets vinden om in weg te duiken, want het gaat dadelijk rotsen regenen.” „Spleten genoeg hier . . . . Kijk daar eens!”
De weg maakte weer eens een kronkeling om twee bulten heen en de hoogste van deze twee bulten was van boven gebarsten en door de barst fonkelden de sterren.
„Dáárin kruipen, jô. Moet al raar lopen wil er een kei precies in dat gat terecht komen.”
„Had ik maar een pet op, jandokie.”
Zij klommen de spleet in, en constateerden tot hun genoegen dat er een paar uithollingen zaten waar ze in weg konden schuilen. Zij stonden stil en hoorden hun harten luid bonzen. De nacht was meer dan onwaarschijnlijk stil en door die stilte vernamen zij nu het vibrerende gonzen van een naderend vliegtuig.
„Die mag wel uitkijken”, zei Arie spottend. „Of hij krijgt een paar keien tegen zijn broek.”
„Hoor je dat geschreeuw?”
„Die lui zoeken zich een hoedje naar ons. Het zal niet lang duren, of ze beseffen dat we deze weg af zijn gerend.” „Ik zou ze aanraden, dan maar even te wachten met de achtervolging. Hoeveel tijd is er nu verlopen?”
„Een minuut of vijf.”
Het gonzen van het vliegtuig werd sterker en kwam, zo te horen, recht op de rotsvesting af.
„Eénmotorige machine, jô. Dadelijk is het Masters, die last heeft gekregen van zijn zenuwen.”
Arie grinnikte weer eens:

„Zijn zenuwen zullen er wel niet beter op worden, als hij dadelijk hier boven vliegt.”
Het vliegtuig kwam nog steeds nader en het vloog niet eens bijzonder hoog ook. De motor bromde luid door de heldere nachtlucht.
„Ik wou dat dat ding opkraste. Je kunt niets meer horen.” „Nou — hij moet hard brommen wil je die klap dadelijk niet horen.”
De lont brandde wat sneller dan zij gedacht hadden, want op dat moment trilde de rots onder hun voeten. (De tril- ling plant zich door de aarde sneller voort dan het geluid door de lucht). De rots bleef schokken en trillen . . . . drie tellen . . . . vier tellen . . . . dan kwam een klap die de hele hemel scheen te vullen. Een rossig-blauw licht scheen één tel lang tegen de tegenoverliggende wand van hun schuilplaats en een aanhoudende, rommelende donder volgde. De lucht bleef vervuld van scheurende, krakende geluiden en telkens weer trilde de wand van hun schuilplaats. „Dat zijn massa’s steen die naar beneden rollen langs de helling”, zei Jan. „Kijk nu uit, want dadelijk begint het te regenen.” Hij had het nog niet gezegd, of met een kraken- de, spattende slag dreunde een zware massa neer op de weg, kort bij hen. Schilfers stenen roffelden tegen de buitenkant van de rots die hen beschutte. Een tweede slag, iets verder weg . . . . dan volgde een ware regen van grotere en kleinere keien die bij het neervallen op de rotsweg in stukjes uiteen klapten of tegen de hellingen schampten en gierend door de lucht wegvlogen.
„Grote Janus!” zei Arie, vol ontzag tussen het verwarde lawaai door. „Dadelijk hebben we die hele tafelberg opgeblazen.” Het werd langzamerhand wat rustiger. Er vielen geen stenen meer uit de lucht, maar nu kwam een scherpe geur van ontploffingsmiddelen de spleet binnen drijven, samen met dun stof. In de verte rommelde het nog wat na: stukken rots blijkbaar die nog de hellingen af schoven. De jongens klommen uit hun schuilplaats te voor- schijn . . . . en bleven staan. Waar de weg naar boven was geweest, dreef een stofwolk die het uitzicht volkomen benam. Er was bijna geen wind en slechts heel langzaam dreef die wolk zijdelings weg.
„Kom mee kijken”, zei Jan haastig. „Dat kunnen we veilig doen; zolang dat stof er nog hangt kunnen ze ons niet zien, van boven af.” De jongens draafden tegen de hellende weg op, af en toe hun vaart wat minderend, want de weg lag bezaaid met stukken steen en schilfers. Naarmate zij de plaats van de explosie naderden werd het stof dunner, want daar was het natuurlijk al weg gewaaid . . . . en met ontzag zagen zij onverwacht, enkele tientallen meters voor zich uit, een gapende afgrond waar de rotsweg eindigde of die met een stompe bijl was afgehakt. De gaping in de weg was zeker veertig meter lang en tientallen meters diep, en aan deze zijde zowel als aan de overkant liep de breuk bijna steil omlaag.
„Je kunt niet eens naar beneden klimmen, hier” zei Jan. „De kanten zijn veel te steil. Hier komt geen auto meer overheen, Arie.”
„Nog geen vliegende vis”, zei Arie, en hief het hoofd op. „Dat vliegtuig zit er nog steeds, Jan.”
„Kalm laten zitten”, zei Jan. „Ze zijn zich waarschijnlijk een aap geschrokken daarboven, en denken dat ze per vergissing een bom hebben laten vallen.”
De machine kwam snel naderbij, gaf minder gas en kwam in gierende duikvlucht over de plaats heen waar het stuk uit de weg verdwenen was.
„Rennen Arie!” riep Jan. „Dat ding blaast al het stof weg.” Arie rende al . . . . de machine gierde achter hen langs en de stormvlaag die het achter zich aantrok, zoog driekwart van het stof mee. Vier seconden later jankte een geweerkogel over hen heen en sloeg te pletter tegen de rots waarachter zij hadden geschuild. Een zwakke knal klonk ach- ter hen. Wéér een paar kogels . . . . De jongens renden zo hard zij konden, en waren weldra op zo grote afstand dat zuiver op hen mikken toch niet meer mogelijk was. Het vliegtuig kwam weer terug, zo langzaam mogelijk vlie- gend, draaide een cirkel over de plek der verwoesting en steeg een paar honderd meter. Wéér begon de motor onregelmatig te lopen.
„Ze seinen weer, Arie! . . . . M - B - E.”
Arie tuurde omhoog, waar de bleke schim van het vliegtuig langs de sterren gleed.
„Hadden we maar een seinlamp. Of een zaklantaren.” „Hei . . . . kijk daar eens! Daar komt een auto aan door de woestijn.”
Op ongeveer een kilometer afstand naderde een vrachtauto, die tot dusver met gedoofde koplampen had gereden. Het gebrom van de motor hadden zij niet eerder vernomen doordat het vliegtuig boven hen zo laag zat.
„Dát is de laatste ploeg met immigranten, Arie. Wat ik je brom! Maar die kunnen net zomin naar boven als die lui boven naar bene den kunnen. Dat kan een beste pan worden.”
„Kom mee, jô. We verstoppen ons bij de . . . .”
„Nee, jô. Denk eraan . . . . we moeten ze laten stoppen, anders heb je kans dat ze plompverloren in dat gat rijden.” „Jompie, ja. Daar had ik helemaal niet aan gedacht.” De beide jongens gingen met de rug tegen een rotsbult staan, en zagen de vrachtwagen naderen door de woestijn, hoorden hem terugschakelen en dan beginnen de helling te beklimmen.
„Die chauffeur is hier vaker geweest”, mompelde Jan. „Allicht”, zei Arie. „Die bracht hier geregeld transporten van die grenssprinkhanen heen. Maar dit wordt zijn laat- ste tocht, al weet hij het nog niet.”
De vrachtauto kwam een bocht om en een ogenblik scheen de gloed van zijn koplichten hen fel in het gelaat. „Zeg, Arie . . . . die expeditie kan er nu ook niet meer af.” Arie keek met een schok op, en begon te lachen.
„Heb ik óók niet aan gedacht. Maar O.K. Die hebben Schumann bij zich en een paar kisten dynamiet. Die legt wat springladingen om de boel egaal te maken en dan kunnen die rupstrucks er overheen. Die redden het gauw genoeg. Hier komt-ie, Jan. Zwaaien!”
De beide jongens gingen achter elkaar op de weg staan en zwaaiden hun armen boven hun hoofden in het bekende „Stop!” gebaar. De zware truck kwam naar boven denderen, minderde langzaam vaart, reed heel langzaam door en stopte dan, met de hoge koplampen drie meter van Jan af, die voorop stond. Een hoofd kwam buiten het portierraam en brulde:
„Wie zijn jullie? Wat ister loos?”
Arie liep langzaam naar de truck toe, zijn ogen beschuttend tegen het felle licht, en wees:
„Een paar honderd meter verder is de weg verzakt. Net gebeurd. Er kan geen auto door.”
„Bestaat niet!” grauwde de man aan het stuur. „En die auto’s die voor ons uit waren, dan?”
„Die zijn boven en kunnen niet terug.”
„Ik ga kijken”, verklaarde de man, en haalde de handrem aan. Er kwamen twee kerels uit de cabine. Zij liepen naar de achterkant van de vrachtwagen, zeiden daar even iets tegen de inzittenden, en liepen met Jan en Arie voor- waarts. Jan ging voorop en Arie, die nu zijn pistool weer had geladen, hield dat wapen in een broekzak, met de hand om de kolf. Hij bleef achteraan marcheren. Zij bereikten spoedig de gaping in de weg, waar beide kerels sprakeloos in neer staarden. De reuk van explosief hing nog scherp in de lucht.
„Maar dat is niet verzakt!” zei een van hen. „Dit is met springstof gedaan! Wat . . . .”
Een heftig geclaxonneer van schuin omhoog deed hem stoppen en opkijken. Ongeveer driehonderd meter schuin omhoog was een auto te voorschijn gekomen bij het begin van de hellende weg. Die schakelde nu kop- en bermlampen in, en kwam in snelle vaart naar de weggaping toe rollen. Het was een der rupsauto’s, zag Jan, die zich heel wat minder lekker begon te voelen. Per slot van rekening kon die auto tot aan de andere kant van het gat komen . . . . een afstand van 40 meter, en dat was griezelig dichtbij. Arie was al achteruit aan het schuifelen en, terwijl de aandacht van de twee mannen geheel gevestigd was op de naderende wagen, trok ook Jan zich wat terug. De jongens schuifelden achterwaarts, sneller, sneller . . . . keerden zich dan om en renden zo snel zij konden de helling af tot op een plaats waar zij dekking vonden, en niet gezien konden worden. De truck stond ongeveer vijftig meter te wachten met vastgezette remmen.
Ze hoorden de rupswagen rammelend de helling af komen, afremmen en stoppen aan de overkant van het gat. „Hallo!” De stem van Peraira, duidelijk verstaanbaar door de nu al kille nachtlucht. „Ben jij dat, Brent?” „Ja, natuurlijk. Wat heeft dit allemaal te betekenen?” „Dat is te lang om nu uit te leggen. Er zaten hier een stel kerels die hier niets te maken hadden, met twee jongens. Die apen hebben op de een of andere manier springstof te pakken gekregen en de weg opgeblazen.”
„WAT! Twee jongens hielden net onze auto aan om te waarschuwen dat de weg kapot was.”
„Een met rood haar erbij?”
„Ja. Een dikke.”
„Waar zijn die? Dat zijn die vlerken! Heb je ze te pakken?” Nee, Brent had ze niet te pakken, en moest dat al gauw ontdekken en aan Peraira, aan de overkant van het gat, mededelen.
„Hoe krijg ik nou mijn mensen daar?”
„Hindert niet. Luister. Rijd terug tot aan de voet van deze weg. Zet ze eruit en zeg dat ze daar wachten moeten. Dat de helicopter ze daar op komt pikken omdat de weg kapot is.”
„Dat kan. En verder?”
„Rij met je lege truck een eind de woestijn in met de volle lichten op, tot je een plek vindt, een flink eind weg, waar we de ruimte hebben. Ik heb hierboven een helicopter, maar daar kom ik niet ver mee, want we hebben niet genoeg benzine. We laden dat ding vol, en gebruiken het om van deze berg af te komen. Zoek een geschikte plaats uit om te landen. Wij vliegen achter jouw truck aan. Een flink eind uit de buurt natuurlijk, dat we niet die loslopende emigranten op onze nek krijgen als we de lading van de copter overbrengen naar de truck. Dan gaan we er tussenuit. Gesnapt?”
„En die helicopter dan?”
„Dat is geregeld. Die heb ik overgedaan aan Peters. Die vliegt het ding een eindje de woestijn in, waar hij een verlaten vallei weet. Hij neemt voedsel mee, gaat later naar de bewoonde wereld, organiseert een truck met benzine en rijdt ermee terug. Dat heeft geen haast. Duidelijk?” „Duidelijk, baas.”
„En schiet op, want er zit alsmaar een vliegtuig hierboven. Een van de redenen waarom ik die helicopter niet wil gebruiken. Een truck zonder lichten kun je vanuit de lucht niet volgen. Een heli wel.”
„Komt voor mekaar.”
Het gesprek was nauwelijks afgelopen, of Jan gaf Arie een por en begon de weg af te rennen zo snel hij lopen kon. Gelukkig was hier die kronkeling zodat zij de wachtende truck veilig konden bereiken. Er hingen enkele mensen uit de laadbak te kijken maar Jan en Arie trokken zich niets van hen aan, raapten snel wat dynamiet en lont bij elkaar, dat zij voor alle securiteit opzij hadden gelegd toen zij de auto gingen aanhouden, renden de truck voorbij en verder de weg af.
„Hei, hallo!” riep iemand uit de laadbak. „Waarom rijden we niet door?”
„Om een verhipt goeie reden”, riep Arie over zijn schouder terug en hij bereikte, hijgend en blazend, de vlakte van fijn woestijnzand op het ogenblik dat zij de zware vrachtauto hoorden starten en beginnen achterwaarts de hel- ling af te rijden. Dat ging natuurlijk uiterst voorzichtig en dat gaf de jongens tijd. Er lagen hier massa’s rotsblokken die in de loop der eeuwen van de hellingen waren afgerold en dat aantal was nog vermeerderd met restanten van de opgeblazen weg . . . . een ideale doolhof van klom- pen steen en rotsspleten, waar tussendoor de weg de woestijn in kronkelde.
„Vlug, Arie, je pistool gereed.”
„Is schietklaar.”
„Eén vent zit achter het stuur en de ander loopt voor die achteruitrijdende wagen uit. Geef me een stuk uitgepakt dynamiet.”
Arie scheurde de papieren van een blokje springstof en gaf dat aan Jan, die intussen een lont in een detonator had gefrunnikt en het buisje nu in het dynamiet schoof. „We zullen eens een van Schumanns lessen in praktijk brengen. Neem jij die vent achter de auto voor je rekening?”
„Ik snap wat je bedoelt. Wachten we tot ze de weg af zijn?” „Precies daar waar de open woestijn begint. Duik achter dat rotsblok daar . . . . ze moeten daar voorbij. Ik gebruik een halve meter lont. Voor dertig seconden.”
„Hou maar niet te lang vast, grapjas.”
„Je staat in mijn testament, dikke.”
Arie schoot weg in de slagschaduw achter het rotsblok en Jan Prins zaagde langs een stuk steen een halve meter lont af, wachtte tot de rode achterlichten van de truck ongeveer honderd meter ver weg waren en stak vier lucifers tegelijk aan achter een blok steen. De lont begon te gloeien. Jan blies de lucifers uit en hield het blok dynamiet, met de sissende lont eraan, in de hand. De truck kwam nader . . . . de man die ervoor liep, het ding in de goede baan houdend met geschreeuwde aanwijzingen, was nu duidelijk zichtbaar. Jan keek naar de truck . . . . naar de lont in zijn handen . . . . nog tien meter, vijf . . . . twee . . . . hij smeet het blok dynamiet met een boog van zich af, de open woestijn op. Het kwam neer met een zachte plof die een wolkje stof opwierp . . . . de truck bereikte de plaats waar Arie verstopt zat en met een daverende knal ontplofte de springstof, een wolk zand opwerpend die overal om hen heen stoof, even dicht als een mist. Arie schoot achter zijn rotsblok uit op het ogenblik dat de man achter de truck zich verschrikt omkeerde en sloeg hem met de kolf van zijn pistool op het hoofd. De chauffeur smakte zijn remmen op de wagen en kwam dodelijk verschrikt naar buiten, zag niets door de wolk stof en zand . . . . en kwam in botsing met Arie, die hem een pistool onder de neus hield. Al was de stofwolk ook nog zo dicht . . . . dat pistool was nabij genoeg om herkend te worden.
„Handen omhoog! Vlug!” snauwde Arie.
De chauffeur, volkomen verdwaasd door de daverende ontploffing, de stofwolken en die overval, gehoorzaamde meteen. Jan Prins kwam om de auto heen en dook achter hem op.
„Kijk zijn zakken na, Jan.”
Jan vond een pistool in een jaszak, nam het bij de loop, aarzelde even en keek Arie aan over s’mans schouder heen. Arie snapte heel goed, waarom Jan aarzelde. Jan vond het niet leuk om die man van achteren een klap op zijn hoofd te geven. Arie zei in het Hollands:
„Kom, jô. Teut niet. We hebben geen tijd om hem te gaan binden.”
Jan wikte even, . . . . en sloeg toe. De chauffeur kreeg een wat glazige blik in zijn ogen en viel voorover. Arie ving hem op één schouder op, liet hem op de weg glijden, en riep:
„Achter het stuur, Jan. Als de raphazen!”
Jan zat al achter het grote stuur, gooide de handrem los en trapte metéén op de voetrem.
„Hei, ezel. Heb je die vent achter de auto opzij getrokken?” „Ja, wat dacht je? Dat ik die liet liggen voor de statistiek van verkeersongevallen bij de Sierra Madre? Rij op, hannes.”
De zware wagen rolde achterwaarts de laatste meters van de helling af. Jan schakelde de motor in en reed in een boog achteruit de woestijn op, dwars door de nog steeds in de lucht hangende stofwolk. Daarna in een boog voorwaarts, langs het gat dat het losse dynamiet had gebla- zen, en stopte, nog in de zandnevel. Beide jongens renden naar achteren en richtten hun wapens op de beangstigde troep van vijf mannen en twee vrouwen die in de laadbak hurkten.
„Kom eruit. Vlug.”
„Wat gaat er gebeuren? Wat was die knal?”
„U gaat ons toch niet doodschieten? Wat zijn we begonnen.”
„Het is de FBI natuurlijk. Wedden dat het de FBI is . . . . We zijn verraden. Heb ik al die tijd al gedacht.”
„KOM ERUIT!” brulde Jan. „Vlug wat. Er zal je niets gebeuren als je maar uit die truck komt, en vlug!” De zeven personen, weeklagend en jammerend, klommen naar buiten, koffers en bundeltjes kleren meenemend. „Wees jandokie maar blij”, zei Arie tegen hen. „Morgen zul je in je handen klappen dat dit gebeurd is. Wij hebben je de man minstens een paar duizend dollar bespaard die je anders secuur kwijt was geweest. Iedereen eruit? Blijf dan hier wachten. En verroer je niet, want er wordt anders geschoten. Gesnapt?”
De troep van zeven aspirant-grensoverschrijders hokte angstig bijeen in de ontzaglijke wijde verlatenheid van bergen en woestijn en zei niets meer. Jan en Arie, nu ieder met een pistool, sprongen in de truck, toeterden lang en vrolijk, om de aandacht boven te trekken, en reden de woestijn in, knipperend met hun koplichten. Zij reden ongeveer een kilometer langs het duidelijke autospoor dat door het zand leidde, wendden de vrachtwagen met de kop naar de tafelberg en zetten de motor af, alleen nu en dan met hun koplampen knipperend.
„Ze moeten toch die knal van het dynamiet hebben gehoord”, bepeinsde Jan.
„Natuurlijk”, zei Arie. „Maar in zo’n geval verwacht je, dat de truck is opgeblazen. Die truck is er, geheel volgens hun plannen. En we hebben niet geschoten, dat is het belangrijke. Die verwachten geen ogenblik, dat WIJ erin zitten.”
Terwijl hij de laatste woorden sprak, hoorde hij het grommend starten van de helicopter-motor en het snorren van de wieken van het ding. Een man verscheen aan de rand van de tafelberg en knipperde met een zaklantaren. Jan knipperde terug met zijn koplampen. De man verdween. Drie minuten later werd het motorgegrom snel luider . . . . dan rees de helicopter boven de silhouetten der gebouwen uit en zweefde van de tafelberg af. Een zoeklicht onder aan de machine ging aan en boorde een straal door de schemering.
„Rijden, Jan.”
Jan keerde de vrachtwagen en reed door de woestijn Oostwaarts. Arie zat de vrachtwagen van binnen te bekijken. Er zat een vrij grote radio in. Hij probeerde het ding aan te zetten, maar kreeg alleen geknetter en gesis. Er zaten ook wat veel knoppen aan.
„Jan!” zei hij opeens. „Deze auto heeft een ingebouwde vliegtuigzender! Dit is een van de auto’s van de bende. Die is natuurlijk met een zend-ontvangertje uitgerust.” Jan keek geschrokken op:
„Blijf er dan met je fikken af, jô. Zo meteen roep je per ongeluk iemand van de bende op. Zet af! Maar pak een stuk dynamiet uit.”
„Ha!” zei Arie, blij. „Wat ga je doen? Die heli in de lucht raken met een stuk springstof? Dat zou een meesterstunt zijn, Jan.”
Jan bromde:
„We hebben al genoeg stunts uitgehaald, vandaag. Maar er komt er nog één. Heb je dat dynamiet uitgepakt?” De vrachtwagen hotste en botste door het zand, dat nu eens hard was, dan weer muller.
„Ik heb het in mijn hand.”
„Schuif een stuk lont in een schokbuisje. Heb ik in mijn rechterjaszak.”
Arie schoof de lont in het schokbuisje.
„Hoe lang moet de lont zijn?”
„Een kwart meter.”
Jan Prins tuurde voorwaarts door de woestijn, zijn handen om het zware stuurwiel.
„Waar zit die helicopter?”
Arie tuurde zijwaarts door de portierruit.
„Zie het ding niet . . . . ja! Schuin rechts achter ons. Ze volgen als schoothondjes.”
Jan grinnikte met boosaardige lol.
„Gewoon doorrijden, Arie.”
Arie keek verrast op. Dit opende mogelijkheden die hij niet eens had voorzien. Hij zat teder met het blok dynamiet tussen zijn mollige knieën en zei:
„Jeetje, ja . . . . Ze moeten ons wel volgen, want wij hebben de truck.”
„Juist, dikkerd. En dit is de enige truck in de hele enorme wijde omtrek. Ze hebben deze truck nodig.”
Arie begon gillend te lachen:
„Wou je doorrijden tot hun benzine op is en ze vanzelf naar beneden komen?”
„Alleen maar een beetje nijdig maken. Dan landen ze dadelijk vlotter.”
De helicopterbemanning begon kennelijk al nijdig te worden, want de vliegende windmolen kwam laag boven hen snorren. Stof en zand woei in wolken op, maar daar trok Jan zich weinig van aan — in deze enorme vlakke woestijn was er niets waar hij tegen op kon rijden. Hij reed rustig verder door het stof.
„Jan!”
„Ja?”
„Maak het nou niet te gek met die helicopter, anders krijgen ze argwaan.”
„O.K. dikke. Steek vier lucifers tegelijk aan als ik het zeg; druk de koppen tegen de lont en geef mij fiat dynamiet. Maar niet voor ik het zeg, asjeblief.”
„Heus niet”, verzekerde Arie.
Jan Prins draaide het stuur van de vrachtwagen, be- schreef een wijde boog in het zand en stopte. Zijn koplampen verlichtten een halve kilometer vlakke woestijn voor hen uit. De helicopter kwam aanvliegen, deed een wolk stof opwaaien, bleef even boven hen hangen, zodat de auto schuil ging in een wilde werveling van zand en gruis en daalde. De motor stopte. Jan en Arie waren de wagen al uit en tuurden door het stof.
„Waar is dat ding ergens?”
„Stil — ik hoor ze praten. Ze zoeken ons. Loop even terug en toeter.”
Arie sprong terug naar de cabine en drukte een paar maal op de claxon. Hij draafde terug naar Jan, liep een eindje met hem door het stof . . . . en hoorde stemmen op een meter of dertig afstand. Het licht van de helicopter schemerde door het stof dat nu langzaam wegzakte.
„Steek de lont aan, Arie.”
Arie streek vier tegen elkaar gedrukte lucifers af, met de rug naar de stemmen toe en hield de koppen tegen de lont.
„Eén. . . . twee. . . . drie. . . . vier. . . .” — Jan nam het blok dynamiet over. De lont siste . . . . „Vijf . . . . zes. . . . zeven.” „Kijk alsjeblief uit, Jan! . . . . Ik wil nog een hele hoop lekkere dingen eten voor ik doodga.”
„Acht . . . . negen . . . .”
Het zweet brak Arie van alle kanten tegelijk uit. Een stem, schuin rechts van hem, riep:
„Brent! Waar sta je ergens?”
Jan smeet het brok dynamiet schuins links van de plaats waar de stem had geklonken. De slag was verschrikkelijk. Stof en zand blies hen in het gezicht en hun oren begon- nen te gonzen.
„Handen omhoog!” brulde Jan en sprong voorwaarts. „Hands up, daar!” gilde Arie en stoof door het stof. Hij struikelde over een gestalte die juist versuft bezig was, op te staan. Het was Peraira. Arie sloeg toe. Het pistool raakte Peraira achter het oor. Peraira deed zijn ogen dicht en ging slapen onder een deken van stof. Arie zocht verder door de verwarring, vond Hoover plat op de grond . . . . alreeds bewusteloos. Zijn hart klopte flauw maar regelma- tig. Maar waar was nummer drie?
Arie besloot geen tijd te verliezen en gilde naar de onzichtbare sterren: „JAAAN!”
„Wat is er, koe?”
„Ik heb er twee!”
„En ik die kleine met zijn kromme benen.”
„Dat is alles, geloof ik.”
Jan kwam uit het stof te voorschijn.
„Dat is alles, geloof ik, dikke.”
Arie zuchtte.
Jan Prins hief het hoofd.
„Luister . . . . weer dat vliegtuig!”
Het eenmotorige toestel naderde weer.
„Ga met je lichten knipperen, Jan. Zend „BOB” in Morse.” Het stof begon nu aardig te zakken. De truck, geheel egaal grijs van het neergedaalde fijne zand, stond vredig te wachten. Jan klom erin en begon met de koplampen te knipperen. Dat was, vanuit het vliegtuig, natuurlijk op mijlen afstand te zien in die donkere woestijn. Het duurde niet lang, of de machine kwam lager en koerste op hen af. Jan seinde: „BOB . . . . BOB . . . . BOB . . . .”
Er kwam plotseling antwoord doordat een zoeklicht onder aan de neus opvlamde. Nu Masters contact had, durfde hij meer te ondernemen.
In snel Morse flikkerde de lamp aan en uit:
„WIE . . . . IS . . . . DAT”
Jan seinde terug:
„JAN . . . . EN . . . . ARI . . . .”
„ALLES . . . . OK . . . . DAAR”
„OK . . . . HEBBEN . . . . DE . . . . BENDE . . . .”
De machine draaide nu kringen boven de helicopter en de truck, en flitste met haar lamp:
„KAN . . . . NIET . . . . LANDEN . . . . GA . . . . FBI . . . . NA BIJ . . . . ALARMEREN . . . . MEESTERSTUNT . . . VAN . . . JULLIE . . . . SALUUT . . . . GRAAF . . . . EEN . . . . LEK KER. . . . GAT . . . . EN . . . . DEK . . . . JE . . . . TOE . . . . MET . . . . DE . . . . STERREN . . . . MASTERS.”
De machine draaide scherp over één vleugel en verdween op topsnelheid naar het Noorden, haar radio vermoedelijk al de dichtstbijzijnde FBI-afdeling waarschuwend, dade- lijk met auto’s te komen om de bandieten over te nemen en eventueel hulp te bieden waar die nodig was.
Het werd allerijselijkst stil in de woestijn na al dat lawaai van het laatste uur. De sterren gloeiden helder en de nacht werd fris. Jan en Arie leunden tegen de truck en keken naar de lichamen van de drie bandieten, vredig in het zand liggend.
„We hebben nog dynamiet over”, zei Arie dromerig. „Zul- len we maar niet mee naar huis nemen, hè?”
„Och”, zei Jan, en veegde wat zand van zijn pistool. „Je kunt het in je gereedschapskistje leggen. Kan altijd te pas komen als een raam klemt of de gootsteenpijp verstopt is.” „Of op Oudejaar”, zei Arie. „Niemand kan zulke mooie klappen maken. Eén knal en de halve straat is weg. Nee . . . ik denk dat we het maar weer aan die expeditie terugge- ven. Het is een beetje gevaarlijk speelgoed. Man . . . . ik moet je eerlijk zeggen . . . . toen jij daar zo kalm stond te tellen en die lont alsmaar korter werd, kreeg ik werkelijk een woeste neiging om aan de haal te slaan.”
„Als je dat gedaan had, dikke”, zei Jan, „had ik je dat stuk vuurwerk nagesmeten. Ik wou dat ik een flesje coke had. Het stof knerst tussen mijn kiezen.”
„Zijn je kiezen niet, maar je hersens”, zei Arie. „Zullen we een beetje met die helicopter gaan vliegen?”
Jan begon te lachen.
„Dacht je dat er één helicopter ter wereld bestond die jou van de grond kon tillen?”
Arie keek hem nijdig aan:
„Jouw schedel is zo ontzettend leeg”, verklaarde hij, „dat ik nog steeds niet snap dat jij niet als een luchtballon opstijgt.”
„Omdat ik altijd met beide voeten op de grond sta”, antwoordde Jan. „Ik heb nog een blikkie ananas in mijn broekzak, dikke.”
Arie hield meteen op met lelijke dingen zeggen. Twee uur later naderden twee rupsauto’s van de FBI.

De verdere avonturen van Jan, Bob en Arie met de bende van Peraira leest U in het boek: „TRAMMELANT OP TRINIDAD”, van dezelfde auteur:
Willy van der Heide