SURPRISE VOOR INSPECTEUR KINGSTON

De vuilwitte bananenboot stoomde langzaam door de „Drakenbek”, de zee-engte die al deze vrachtschepen volgen als zij Port of Spain, de hoofdstad van het eiland Trinidad, willen bereiken. Drie door de zon verbrande jongens hingen over de verschansing en staarden naar het eiland, dat langzaam naderbij kwam.
„Trinidad!” zei de dikke, roodharige, wiens sproetig gezicht glom van transpiratie. „We zien op deze manier nog eens wat van de wereld.”
Jan Prins, die links van de dikkerd op een lucifershoutje stond te knagen, bromde wat:
„Ik had eerst Mexico wel eens wat beter willen bekijken. Als wij eens ergens zijn, hebben we het zo druk over zorgen om in leven te blijven, dat er geen tijd overblijft om rond te kijken.”
„Komt nog wel”, zei Bob Evers, die in een dik boek stond te lezen. „Als we te oud zijn om nog avonturen te beleven, kunnen we van de natuur gaan genieten. Dit is overigens een meesterlijk boek.”
„Wat is het?” vroeg de dikke Arie Roos. „Een Amerikaanse vertaling van Dik Trom?”
„Een boek, genaamd „WHITAKER”, verklaarde Bob. „Geleend van onze kapitein. Uitgegeven in Londen. Er staan de meest ongelooflijke dingen in, allemaal betrekking hebbend op het Britse Imperium. Ik kan je nu al vertellen dat de Gouverneur van de eilanden Trinidad en Tobago, Zijne Excellentie Sir John Valentine Wistar Shaw, per jaar het salaris geniet van zes en twintig duizend vierhonderd Trinidad-dollars.”
„Staat er ook bij wat hij op school voor Geschiedeniscijfer had?” informeerde Arie Roos.
Jan, die altijd in cijfers en gelden dacht, vroeg:
„En hoeveel is een Trinidad-dollar?”
Bob neusde in de kleine lettertjes:
„Wacht eens even . . . dat is vier shilling en twee pence.” Jan rekende vlot:
„Dat is iets meer dan twee gulden. Van dat salaris kan hij in een aardig autootje rijden.”
Aan stuurboord kwam een groep van vier of vijf kleine, kleurige eilandjes in zicht, en schuin naast de boeg verscheen een wijd uiteengebouwde, witte stad, schilderachtig gelegen in een grote kom van blauwe heuvels. Het water waardoor het schip voer, en dat tot dan toe groen van kleur was geweest, werd vuilbruin.
„Port of Spain”, zei Arie peinzend. „Hoofdstad van Trinidad. Staat er iets interessants over in dat wonderboek van onze kapitein?”
Bob begon voor te lezen, telkens even brabbelend als hij stukken oversloeg:
„Trinidad. . . het meest zuidelijke van de Westindische eilanden . . . ligt dichtbij de noordkust van Zuid-Amerika, slechts zeven mijl verwijderd van het dichtstbijzijnde puntje van Venezuela.”
„Ha!” zei Jan. „Onthouden! Voor het geval we weer eens haastig moeten vluchten.”
Bob vervolgde:
„ . . . Trinidad werd door Columbus ontdekt in 1498; door de Spanjaarden gekoloniseerd in 1588, door de Engelsen veroverd in 1797, en bij het verdrag van Amiens definitief aan Engeland afgestaan in 1802.”
Arie Roos begon te lachen:
„Hebben jullie Amerikanen je kans gemist, Bob. Hadden jullie kunnen inpikken.”
Bob keek boos op:
„Wij, Amerikanen zijn een vredelievend volk. Geen kolonie-rovers. Dat weet iedereen.”
Jan Prins keek ongelovig:
„Leren ze dat jullie op school? En hoe denken de Indianen erover?”
„Dat is heel wat anders! Die. . .”
Het was best mogelijk, dat er weer een van hun ouderwetse, fikse bekvechterijen zou zijn gevolgd, als niet een steward in een nogal vuilwit uniform naar hen toe was gekomen.
„Hebben jullie je paspoorten bij de hand?”
„Liggen in onze hut.”
„Ga ze dan halen en naar het voordek. Bij de andere passagiers. Dat is scheepsvoorschrift.”

* * *

Niet lang daarna lag de bananenboot aan een roestige ankerketting te trekken in de komvormige baai voor Port of Spain, omgeven door een menigte van lichters, motorboten en vletten die het moment afwachtten waarop met laden en lossen kon worden begonnen. In de hete zonneschijn zaten neger-arbeiders geduldig gehurkt dat moment af te wachten. De valreeptrap werd neergelaten. Twee lange, hooggeboegde motorboten, overdekt met canvas zonnezeilen, koersten er langzaam heen en maakten vast. De kleinste van de twee had een blauw vlaggetje achterop met het woord „Politie”.
De drie jongens hingen natuurlijk weer over de verschansing. Bob stootte zijn makkers aan; uit de hoek van zijn mond zeggend:
„Die komen natuurlijk voor ons. Niets laten merken.” Een reeks van haven-autoriteiten in witte tropenpakken begon uit de grootste motorboot de valreep te beklimmen. De politieboot had minder haast . . . er kwam ook maar één persoon uit, maar die mocht er zijn!
„Tjonge!” zei Arie, zodra die figuur een voet op de scheepsladder zette. „Díé draagt een duur pak! Zouden ze van plan zijn om ons in staatsie te begroeten?”
Die opmerking was tamelijk gerechtvaardigd. De politieman die statig naar boven kwam, droeg een spierwitte tropenhelm met een bos van rode en witte veren erop; een helblauwe jas, een blauwe broek met opzij zwarte strepen en prachtig glimmende leren laarzen, dat alles rijk gedecoreerd met snoeren en koperbeslag. Het werd direct duidelijk, dat deze politieman niets uitstaande had met de overige autoriteiten aan boord en dat zijn verschijning bij de aankomst van dit schip zelfs ongewoon was. De kapitein kwam tenminste met haastige passen op hem af, begroette hem beleefd, en stond korte tijd met de politieman te praten. Daarna gingen zij beiden de midscheepsopbouw binnen en verdwenen uit het gezicht. Intussen was er op het voordek een druk gedoe van gesleep met bagage die door de douane werd nagekeken, gecontroleer van paspoorten en handgeschud tussen passagiers die van boord gingen en anderen, die achterbleven. Bob Evers, Arie Roos en Jan Prins, die totaal geen haast hadden, waren het laatst aan de beurt.
„Hm”, zei de man die hun paspoorten nakeek. „Twee Hollanders en een Amerikaan. Nogal wat gereisd, zie ik. Wat komen jullie op Trinidad doen?”
„Een vakantiereis maken”, antwoordde Bob vlot. „Dit zijn twee van mijn vrienden.”
De man knikte en tjapte het Britse visum op het lege plekje van een bijna volgestampte pagina. Hij stond op. „Geld- en bagage-contrôle hiernaast.”
Geld hadden de jongens juist zoveel bij zich, dat het geen argwaan wekte. Bagage hadden ze al héél weinig . . . zo weinig, dat de douaneman er wat vreemd van opkeek. „Hoelang zijn jullie van plan, hier te blijven?”
Bob, als Amerikaan, deed het woord.
„Een dag of twee maar. Daarom hebben we alleen maar meegenomen wat we het hardst nodig hebben. Anders moeten we zo slepen.”
De douanier talmde even, of hij nog wat wilde vragen, keek hen alledrie van het hoofd tot de voeten aan, maar scheen dan met een schouderophalen te overwegen dat er moeilijk iets gevaarlijks kon worden verwacht van drie jongens van HBS-leeftijd.
„All right”, zei hij. „Ga je gang.”
Op dat moment kwam de steward, zijn pet achter op het verhitte hoofd geschoven, naar hen toe.
„Laat de passagiersboot maar vast vertrekken. De kapitein wil nog even met deze drie jongens spreken.”
De douane-man keek argwanend op:
„Iets niet in orde?”
„Neenee”, zei de steward haastig. „Hij wil ze een boodschap meegeven of zoiets.”
De douanier keek knorrig:
„Da’s allemaal heel best, maar als ik ze weer het schip binnenlaat moet ik ze daarna wéér controleren.” De steward grijnsde van leedvermaak:
„Daar word je toch voor betaald, zeker? Ga maar mee naar de pantry zolang. Krijg je een glas koud bier.”
De kapitein was een korte, gezette man met een roodverbrand gezicht. Hij zat in de salon achter een gladde mahonie tafel, waarop een ventilator stond te zoemen. Aan het smalle einde van de tafel zat de politieman die zij al eerder hadden gezien. Zijn helm met vederbos lag vóór hem en de rode en witte veren wuifden zacht in de tocht van de rondsnorrende koperen wieken. De drie jongens werden door de steward binnengelaten.
„Denk eraan dat we niet gestoord willen worden!” zei de kapitein.
De steward knikte, en vertrok. De drie jongens stonden op een rijtje voor de tafel.
„Mag ik jullie paspoorten even zien?” vroeg de politieman met een vlakke stem, die niet bijzonder vriendelijk, maar ook niet onaangenaam was. Op zijn gezicht stond ook niets te lezen. Hij had het kleine snorretje dat vele Engelsen er op na houden en terwijl hij de paspoorten bestudeerde, zat hij er nadenkend aan te plukken. Hij besteedde nogal wat tijd aan dat bestuderen en toen hij ten laatste opkeek, was dat naar de kapitein.
„Ik heb een verzoek aan u. Zou u ons een kwartiertje hier alleen kunnen laten?”
„Natuurlijk!” zei de kapitein haastig, maar bleef nog even zitten, alsof zijn nieuwsgierigheid zo groot was dat het hem moeite kostte die meteen te overwinnen. Dan stond hij op, ging naar de deur en zei daar:
„Als u klaar bent, druk dan even op de belknop bij het buffet.” De inspecteur knikte en de deur ging dicht. „Ga zitten, jongens”, begon de inspecteur en ging achterover in zijn stoel liggen. „Ik heb een radio-boodschap gekregen van de FBI met het verzoek, jullie te willen helpen, maar ik zou nu wel graag eerst willen weten waar het precies over gaat. Ik praat met opzet eerst met jullie op dit schip, omdat het misschien verkeerd is, dat iemand op de wal ziet, dat jullie contact hebben met de politie.” De jongens knikten en keken elkaar aan.
„Vertel jij maar, Arie”, begon Jan.
Arie maakte een afwerend gebaar:

„O, nee. Ik kom er alleen aan te pas als er verhalen uit duimen moeten worden gezogen. Voor ware verhalen en tien procent niemand beter dan Jan Prins.”

„O.K.” zei Jan, en leunde voorover, met zijn ellebogen op het gladde mahonie. „U moet weten, mijnheer. . .” „Inspecteur. Inspecteur Kingston.”
„ . . . inspecteur Kingston, dat wij destijds door een toeval betrokken raakten in een zaakje van valse dollarbiljettensmokkel en het een en ander hebben uitgekiend voor de FBI.”
„Waar was dat?”
„Dat was in Holland. En de man met wie wij toen samenwerkten was een mijnheer Masters van de FBI. Toen die zaak van de dollars was afgewikkeld, hoorden wij een tijdlang niets van hem, tot een week of twee geleden, toen hij Arie Roos opbelde.”
„Vanuit Holland?”
„Masters zat toen weer in Amsterdam, ja. Hij maakte een afspraak met Arie in een auto en vroeg, of wij hem weer wilden helpen maar deze keer niet met valse dollars, maar met illegale immigratie.”
„Aha. . .” zei inspecteur Kingston. „Nu begint me een licht op te gaan. Ga door.”
„Hij vertelde ons, dat er nog steeds mensen clandestien de grenzen van de Verenigde Staten worden overgebracht. Per vliegtuig of te voet vanuit Mexico. . .”
„En per motorboot vanaf de eilanden in de Caraibische Zee”, knikte de inspecteur. „Juist.”
„Nu was de FBI te weten gekomen, dat de bende, die in de USA deze immigratie regelde, in Europa een tweedehands, zeewaardig jacht had gekocht, de „Surfpride” geheten. En dat jacht lag in de haven van Amsterdam te wachten. Nu dacht Masters, dat de kapitein van dat jacht wel zou proberen, enkele mensen te vinden die tegen betaling van grof geld, clandestien de grens van de Verenigde Staten wilden worden binnengebracht.”
„In Holland, bedoel je?” vroeg de inspecteur.
„In Amsterdam, ja. Later bleek dat precies te kloppen. Maar de kapitein van dat jacht deed dat niet in opdracht van de bende-chef, maar op eigen houtje, om een centje bij te verdienen. Nu vroeg Masters ons, of wij — Arie Roos en ik, want Bob zat toen nog in Amerika — niet de havencafés wilden aflopen, en overal informeren of niemand een manier wist om ons clandestien naar overzee te krijgen. We deden precies of we iets op onze kerfstok hadden, en daarom Holland uit moesten. En dat lukte wonderwel. Een ongure vent kwam op ons af, en zei dat hij ons misschien wel helpen kon . . . als we een paar duizend gulden hadden. Die hadden we — van de FBI gekregen — en we kwamen inderdaad, zogenaamd als hulp-bemanning, op dat jacht terecht. Maar daarna liep de boel een beetje in de war, want we raakten in een zware storm verzeild en dat jacht, dat toch al niet nieuw was, kreeg averij en zonk. Midden in de Atlantische Oceaan.”
„Leuk”, zei de inspecteur. „En hoe zijn jullie dan gered?” „Omdat Masters met ons geregeld had, dat we buiten gezichtsafstand zouden worden gevolgd door een kotter van de Amerikaanse Marine. Die kon ons, zonder gezien te worden, met zijn radar volgen en die redde ons. Het was allemaal nogal ingewikkeld, want die marine-kotter, met Masters aan boord, moest net doen of die toevallig in de buurt was en wij mochten natuurlijk helemáál niet laten merken dat we Masters kenden. Het ging er nu om, er achter te komen, wie het hoofd van de bende in de Verenigde Staten was en dat lukte ons ook. De radio-zender die de verbinding met andere delen van de bende onderhield, stond op Long Island, niet ver van New York, en we pikten alle bende -leden daar in hun kuif, zonder dat ze de kans kregen om Peraira, de hoofdleider van de organisatie in de Verenigde Staten te waarschuwen.”
„Dat was mooi werk”, zei de inspecteur. „Maar wat heeft dat nu te maken met Trinidad en mij?”
„Eenvoudig dit”, zei Jan Prins, „dat er één bende -centrum was in de Verenigde Staten, één in Mexico en een derde hier op Trinidad.”
De inspecteur schoot overeind:
„Wat? Hier op Trinidad? Ik meende altijd dat illegale immigranten per motorboot naar de kust van de United States werden gebracht vanuit Cuba of daar in de buurt.”
„Het gebeurt ook vanuit Cuba”, knikte Jan. „Maar het opperhoofd van de Caraibische afdeling van de bende leidt alles vanuit Trinidad.”
„Weet je dat zeker?”
De drie jongens knikten. Jan ging voort:
„Weet u — na het oprollen van de afdeling op Long Island zijn we op het spoor gekomen van de afdeling in Mexico. Die kregen we óók te pakken en de heren hadden voldoende paperassen in hun zakken om ons een behoorlijk aanknopingspunt te geven. Nu werden in die bende de motorbootkapiteins en de piloten die illegale immigranten de grens overbrachten, nooit met hun ware namen aangeduid, maar altijd met een nummer. De kapitein van ons schip, de „Surfpride”, was Nummer Negen. Nummers Twee, Zeven en Zes waren piloten en die zitten in Mexico achter slot en grendel. Verder weten we nog het bestaan van de Nummers Vier, Vijf en Elf en dat zijn zo goed als zeker kapiteins van motorboten op Trinidad of Cuba. Maar hun ware namen weten we niet.”
„Daar schieten we dan veel mee op!” vond de inspecteur. Met luid geratel begonnen stoom-winches te draaien en de eerste balen vrachtgoed gingen overboord naar de ruimen van de wachtende lichters.
„Geen van de kerels die we in Mexico te pakken kregen, wilde iets loslaten”, zei Jan. „Maar we vonden een briefje, waaruit duidelijk bleek, dat zij hun leider geregeld ontmoeten in een kroegje hier in Port of Spain, dat „Coquillo” heet . . . zegt u dat iets?”
„Ha!” zei de inspecteur. „Dàt ken ik.”
„Nu is het absoluut zeker, dat de bende hier in Trinidad en op Cuba wéét, dat er iets mis is.”
De inspecteur haalde zijn wenkbrauwen op.
„En je zei daarnet, dat alle leden van de bende waren gearresteerd en. . .”
„Dat is ook zo. Maar zij hielden onderling contact met radio-zenders. Nu hadden zij de volgende afspraak: elke zender moest zich ééns in de 24 uur melden. Gebeurde dat niet, dan was dat een teken dat er iets niet in orde was. Sinds enkele dagen hebben wij al hun zenders in de USA en in Mexico in handen. Dus u snapt wel, dat de heren aan alle kanten nattigheid voelen.”
„Jahaaa . . .” zei de inspecteur langgerekt. „Maar als de heren gewaarschuwd zijn . . . hoe wilden jullie dan . . .?” „Daar ben ik nu juist aan toe. Toen we het hoofd van de Amerikaanse bende, Peraira, arresteerden, vonden we alles bij elkaar bij de heren meer dan honderdduizend dollar aan geld. Die hebben we hier bij ons.”
De inspecteur staarde hen verbluft aan.
„Hier aan boord?. . .”
„Ligt nog in onze hut. De FBI heeft het aan boord gebracht, door de douane heen. En u moet het hier mee van boord nemen, zonder dat iemand er iets van weet, want we hebben dat geld nodig.”
De inspecteur leek hier helemaal niet geestdriftig over. „Zeg, luister eens . . . wat moeten jullie met vier honderd duizend gulden aan baar geld beginnen? Is dat voor flesjes coke en een hotelkamer?”
Jan legde geduldig uit:
„Bob Evers hier, die een geboren Amerikaan is, gaat naar dat kroegje „Coquillo” toe, en vertelt dat hij kans heeft gezien, als enig lid van de Mexicaanse afdeling te ontsnappen. Peraira heeft hem het kasgeld toevertrouwd en hem opgedragen, het naar Trinidad te brengen, contact te zoeken met de bende daar, zich bij die bende te voegen en van hier uit de organisatie weer op te bouwen. Dat geld hebben we nodig als lokaas, want dat geeft de nodige overtuigingskracht aan het verhaal. Als je met honderdduizend dollars aan komt sjouwen, luisteren ze heus wel serieus naar je.”
„Dat wel”, knikte de inspecteur. „Er is maar één gat in jouw verhaal: ze zullen je metéén vragen, hoe je kans hebt gezien, zulk een kolossaal bedrag door de scheepsdouane heen te sleuren en hier aan wal te brengen. Afgezien nog van het probleem om het eerst aan boord te krijgen.”
„En dáár hebben we u voor nodig. Hoe maken wij nu aannemelijk dat we dat geld hier aan land hebben gekregen?” Inspecteur Kingston begon aan zijn snorretje te plukken. Hij plukte een minuut of wat, stond plotseling op en zei:
„Ik ben zo terug. Even neuzen.”
Hij ging de kamer uit. Het schip dreunde van het ratelen der stoomlieren en verward geroep in Engels en Spaans klonk van buiten.
„Geen ongeschikte vent, voor een Engelsman”, meende Bob.
Arie barstte los:
„Moet je die verwaande Amerikaan weer eens horen. Waar haal jij het idee vandaan, dat Amerikanen geschikter zijn dan Engelsen?”
Jan stond op:
„Bekvechten jullie er maar rustig op los. Ik ga vast dat geld uit onze kajuit halen, want ik vertrouw het niets. Als ze overhaast gaan schoonmaken, vindt de een of ander het misschien nog.”
„Poeh!” zei Arie. „Deze boot is, als je het mij vraagt, niet meer schoongemaakt sinds Columbus de bananen ontdekte.”
„Daarom is het juist zo link”, verklaarde Jan. „Ze kunnen er nu elk ogenblik aan gaan beginnen. Ik ben zo terug.”

* * *

Elk mens heeft zijn eigen speciale eigenaardigheden en karaktereigenschappen. Arie Roos was altijd slim, achteraf. Als ieder ander ten einde raad was, kwam Arie met de juiste oplossing aandragen. Arie was ook in staat om, plotseling in het nauw gedreven, zich er op een waarlijk geniale wijze uit te kletsen. Jan Prins was accuraat, precies, netjes op zijn kleren, en zuinig. En zo gauw hij de salon verlaten had, op weg naar hun hut, herinnerde hij zich dat hun bagage nog steeds, vermoedelijk onbeheerd, op het voordek stond.

„Hemeltje!” zei hij, en stond geschrokken stil. „Dadelijk is die nog verdwenen ook!”
Hij keerde zich om, rende de midscheepstrap op en stormde naar het voordek, waar hij glijdend tot stilstand kwam, wild om zich heen starend naar de open vlakte van door de zon verbleekt dek. Geen enkel stuk bagage meer in zicht!
Jan gaf een brul die zeshonderd meter in het rond over het zonbeschenen water galmde. Stoomlieren hielden op met draaien en de gebruinde of zwarte gezichten van ongeveer zestig inlandse arbeiders staarden geschrokken omhoog naar het scheepsdek.
„Mijn bagage!” brulde Jan Prins. „Onze bagage is gestolen!”
De eerste stuurman, die in een kort, vuilwit broekje en een onderhemd toezicht hield op het lossen van enkele grote, ruwhouten kisten die vermoedelijk machines bevatten, brulde terug:
„Wat is-ter aan de hand, daar?”
Jan Prins maakte een wild gebaar naar de stad „Port of Spain” tussen de blauwe heuvels.
„Onze bagage is gestolen! Die stond hier aan dek klaar!” De stuurman kwam knorrig op hem afgewaggeld. „Was die al door de douane gecontroleerd?”
„Wis en warempel!”
„Waarom stonden jullie er dan niet bij?”
„Wij werden door de kapitein teruggeroepen.”
De stuurman haalde de schouders op:
„Dan is die gewoon met alle andere bagage meegegaan in de havensloep. Samen met de passagiers. Nogal glad. Dat komt wel terecht als je aan wal komt.”
Daarmee was de zaak voor de stuurman afgedaan. Hij hief de hand en de stoomlieren begonnen weer te ratelen. Een grote, houten kist begon naar een lichter af te dalen. Rond de opbouw van de midscheeps kwam de inspecteur van politie haastig aanwandelen.
„Wat is er aan de hand? Wat sta jij hier te brullen?” Jan antwoordde knorrig:
„Onze bagage is verdwenen. Die is door een stel ezels met de havenboot aan land gebracht.”
„Dat komt wel terecht”, suste de inspecteur. „Maak nu alsjeblief hier geen verder misbaar. Waarom ben je niet beneden op me blijven wachten?”
„Ik wilde in mijn hut vast dat . . . eh . . . gaan halen wat er nog verborgen zat. Toen dacht ik aan die bagage.” „Kom nu maar mee. Ik heb de oplossing gevonden. Het verhaal dat je die kerels moet vertellen.”
„Wat dan?”
„Die withouten kisten die overboord worden getakeld. Daar zitten landbouwmachines in. Ferguson tractoren. Je zegt dat een van die kisten bij het aan boord takelen ergens tegenaan is gestoten zodat er hier en daar een stuk uit een plank is gebroken. Door zo’n gat kun je makkelijk een paar rolletjes stijf opgerold bankpapier naar binnen laten glijden. Dat wordt vanzelf mee overboord getakeld.”
Jan dacht daar over na.
„Dat klinkt heel aannemelijk, ja. Maar hoe zouden we het er weer uit moeten krijgen?”
„Die tractoren gaan een loods in. Maar die loodsen zijn makkelijk binnen te sluipen. Als je de kist waarin dat geld zit, had voorzien van een merkteken, en je zou vannacht de loods ingaan waar ze staan opgeslagen, om van die kist een of twee planken los te wrikken, kun je dat geld zonder moeite terugkrijgen. Het is in ieder geval een goed verhaal.”
„Dat kan”, zei Jan na enig nadenken. „Als die loodsen tenminste niet scherp bewaakt worden.”
„De loodsen voor zware goederen zeker niet. Niemand ziet kans, er vandoor te gaan met een tractor van anderhalfduizend kilo, die nog gedeeltelijk gemonteerd moet worden. Balen met textielgoederen of zoiets is natuurlijk wat anders. Laten we nu maar naar beneden gaan.” „Nee!” zei Jan. „Even wachten. Ik ga eerst dat geld ophalen, voor dàt per vergissing óók aan wal wordt gebracht. Ik kom zo.”

* * *

Toen de inspecteur de salon binnenkwam, zat Bob Evers weer vol belangstelling in de WHITAKER te lezen. Arie lag met het hoofd voorover op zijn armen en liet de koele tocht van de ventilator over zijn rode haren blazen.

„Wat was al die herrie aan dek toch?”
De inspecteur sloot de deur.
„Al jullie bagage was verdwenen. Vermoedelijk per vergissing alvast mee aan wal gebracht.”
Arie keek ongelovig op:
„En begon onze vriend Jan dáár over te brullen?” „Hij leek er nogal ontdaan over.”
Arie blies spottend langs zijn sproetige neus.
„Als onze vriend Jan een kwartje uit een bulderende Dtrein laat vallen, is hij in staat, aan de noodrem te rukken. Hij heeft zich jarenlang getraind in het uit-het-hoofd rekenen, om geen stompjes potlood te slijten. Als hij een bril droeg, zou hij beslist over de glazen heen loeren, om die niet op te gebruiken. Het valt me mee dat hij niet pardoes overboord is gesprongen om zijn bezittingen na te zwemmen.”
Bob Evers keek in zijn WHITAKER en las voor:
„De chef van politie op Trinidad is Kolonel W. A. Muller.

Hij verdient zesduizend, vierhonderd en tachtig dollars per jaar.”
De inspecteur keek hem fronsend aan, maar Bob zag dat niet en las verder.
„Als wij eenmaal goed aan het rauzen gaan op dat eiland, mogen ze hem wel opslag geven”, zei Arie.
De inspecteur begon tegen Arie te fronsen. Arie lachte vriendelijk terug, met wijdopen, blauwe ogen.
Jan Prins kwam binnen, met onder de arm een rol stevig aan elkaar genaaid wit zeildoek. Hij sloot de deur zorgvuldig en gaf de rol aan de inspecteur.
„Alstublief”, zei hij. „Daar zit het in.”
De inspecteur bekeek de rol, die ongeveer zo dik was als een rol ronde beschuit. Alleen een massa zwaarder. „Is dit . . . eh. . .” vroeg hij, half fluisterend.
„Precies”, zei Jan. „We kunnen het beter niet natellen, want de biljetten zitten stijf in elkaar gerold en ik neem aan dat u geen naald en draad bij u hebt.”
„Nee”, zei de inspecteur. „Dat niet . . . Maar hoe . . . Wacht!”
Hij nam zijn witte, bevederde helm van tafel en paste de rol in de binnenkant. Het ding ging er precies overdwars in en zat zelfs een beetje klem. Daarna hield inspecteur Kingston het geval in de arm, tegen zijn borst gedrukt, zoals officieren hun staatsiesjako’s of berenmutsen dragen.
„Een pracht-camouflage”, vond Jan.
De inspecteur stond, met de helm in zijn arm geklemd, op de rood-en-witte vederbos neer te kijken.
„Ik moet zeggen”, mompelde hij, „dat de FBI er wel een wonderlijke wijze van geld transporteren op na houdt. Om dat door drie jongens te laten doen, die nog niet eens meerderjarig zijn . . .”
„Och”, zei Arie achteloos. „We leven per slot van rekening in de Eeuw van het Kind.”
„Vooruit”, zei de inspecteur. „Alle Amerikanen hebben per slot van rekening iets kinderlijks. Maar ik hoop toch wel dat jullie eh . . . goed weten wat jullie begint. Je bent hier zoals je wel weet, op Engels grondgebied en de FBI heeft hier weinig te vertellen. Wij werken natuurlijk met hen samen, maar . . . Als je iets doet wat niet door de beugel kan, heb je met de Britse Justitie te maken.” Bob Evers las voor uit zijn WHITAKER, met sombere stem:
„De Chef der Gevangenissen op Trinidad heet M. Puckerin en verdient vierduizend, achthonderd dollars per jaar.” „Ons inbegrepen”, zei Arie.
Inspecteur Kingston haalde de schouders op:
„De commissaris heeft me opgedragen, met jullie en de FBI samen te werken. Ik vermoed dat hij óók niet wist dat hij drie knapen zonder snorren of baarden op zijn dak geschoven zou krijgen. Luister nu goed. Wie van jullie zou naar dat café „Coquillo” toegaan om zijn verhaal op te hangen?”
„Ik”, zei Bob, opstaande en zijn WHITAKER dichtklappend.
De inspecteur knikte.
„Best. Dan ga jij op je eentje van boord. Zie zelf maar, hoe. Er liggen boten genoeg langszij. Ik neem zelf dit rolletje kleingeld mee. De andere twee gaan apart samen van boord. Evers neemt terstond een kamer in het Queens Park Hotel, zo snel mogelijk. Het is het beste hotel van de stad. De andere twee komen een paar uur later en nemen samen een andere kamer in datzelfde hotel. Laat op geen enkele manier merken, dat je elkaar kent. Ikzelf zal achter jullie bagage aangaan en zo ongemerkt mogelijk trachten, dat uit de knoop te trekken. Als ik een van jullie nodig heb, bel ik naar het hotel op en maak een afspraak ergens in de stad. Gesnapt?”
„Gesnapt, inspecteur.”
De politieman vervolgde:
„In dat telegram, dat wij van Masters kregen, kondigde hij aan, dat hij zelf ook zou komen. Weten jullie, wanneer hij verwacht kan worden?”
Bob schudde het hoofd.
„Ik denk, dat hij per vliegtuig is gegaan. Hij had nog een en ander te regelen. En per vliegtuig kon hij ons inhalen.”
De inspecteur schrok op. Hij keek op zijn horloge. „En vandaag komt er een vliegmachine binnen. Misschien zat hij daar wel in. Doe precies zoals ik je gezegd heb. Tot ziens.”
Hij verdween met zijn zeer dure helm plechtig onder de arm.

VERKENNINGSTOCHT DOOR BOB EVERS

Het „Queens Park” Hotel in Port of Spain is een indrukwekkend bouwwerk van witte steen, met palmen er omheen, een kolossale tuin er achter en aan de voorzijde uitziende over de „Parade Ground”, een prachtige grasvlakte, waarover op officiële dagen parades worden gehouden langs het paleis van de Britse Gouverneur.
„We hebben nog een aardige kamer voor u op de vierde etage”, begon de koffiekleurige, in wit tropenpak geklede man van de receptie.
„Zonder bad?” informeerde Bob Evers.
„Eh . . . helaas zonder bad”, erkende de receptionist. „Vergeet het dan maar”, verklaarde Bob beslist. „Ik wil een kamer met eigen badkamer.”
De koffiekleurige man keek scheef naar Bobs ene, door het vele reizen wat beschadigde koffertje. Deze jongen had een Amerikaans paspoort en je wist nooit met die rare Amerikanen . . .
„Dat komt eh . . . aanmerkelijk hoger in prijs, sir.” „Aangezien ik het ben die het moet betalen, is dat uiteindelijk mijn zaak”, antwoordde Bob, die er soms ineens genoeg van had, vanwege zijn geringe leeftijd altijd te merken dat men hem in een hoek wan een hotel wilde wegmoffelen.
„Wacht u eens even . . . Ik zie hier dat we nog iets vrij hebben op de eerste etage . . . Kamer 204. Met bad.” „Dat klinkt beter”, knikte Bob, op zijn koffertje wijzend „De rest van mijn bagage komt nog.”
„Wij zullen ervoor zorgen, sir”, antwoordde de receptionist beleefd, nu half en half overtuigd dat Bob de vooruitgereisde zoon was van een of andere Amerikaanse miljonair. Zijn handpalm kwam neer op de knop van een naast hem staande schel, die één zilveren slag liet horen die nagalmde in de wijde, holle hal. Een negerjongen in een knalrode jas en witte broek schoot van tussen de palmen te voorschijn en nam Bobs koffertje op, zijn tanden wit blinkend in zijn zwart gezicht.
* * *

Kamer twee honderd en vier had drie openslaande ramen die uitzagen over het paradeveld, een electrische ventilator op het tafeltje naast het bed en een radiootje op een plankje boven het bed. Een tussendeur leidde naar een pracht van een badkamer, met gele wandtegels en een donkerblauw bad.

Daar ga ik uitgebreid in liggen wentelen, beloofde Bob zichzelf, de kranen opendraaiend en zijn das en shirt uittrekkend. Hij schopte juist zijn schoenen uit, toen de witplastic telefoon naast het bed rinkelde.
„Nooit ook maar één saai ogenblik”, mompelde Bob, op zijn sokken naar de telefoon hoppend: „Hallo. . . . met kamer 204.”
„Inspecteur Kingston”, zei een stem kortaf. „Ik heb jullie bagage opgescharreld. Die koffer van jou wordt over tien minuten per taxi bezorgd. En die zeildoeken rol . . . je weet wel. . . .”
„Ik snap het, ja. . . .”
„Die zit erin. Voor alle zekerheid heb ik je koffer maar even verzegeld. Dat is alles. Geluk.”
„Zonder geluk vaart niemand wel,” antwoordde Bob, drukte de hoorn even neer, keek op het telefoonlijstje en draaide het nummer van de receptie.
„Met Evers. Kamer 204. Over tien minuten wordt er een koffer voor mij bezorgd, per taxi. Wilt u die meteen boven laten brengen? Laat maar neerzetten, want ik zit in bad.” „Wij zullen er voor zorgen, sir.”
Bob deed de rest van zijn kleren uit, probeerde de temperatuur van het badwater met zijn tenen, knorde tevreden, en ging als een zeehond onder. Hij had de tussendeur open laten staan en zag hoe een kwartier later de negerjongen zijn grote koffer binnenbracht.
„O.K.” zei Bob, over de rand van het bad heen loerend. „ Ik heb zelden geld bij me als ik in bad zit, maar ik zal je dadelijk een halve dollar geven.”
„Thank you very much sir”, grijnsde de negerjongen, en vertrok.

* * *
Ongeveer tezelfdertijd waren Jan en Arie, eveneens in een taxi, met hun eigen opgespoorde bagage op weg naar het „Queens Park” hotel.

„Die slagzin van de KLM spookt me door mijn hoofd”, verklaarde Arie, schuin door een open portierraam omhoog loerend naar een zilverkleurig Amerikaans vliegtuig, dat blijkbaar kort tevoren van een vliegveld was opgestegen, op weg naar een der andere eilanden in de Caraibische Zee, of naar de United States zelf.
„Welke slagzin?” bromde Jan, ,die vermoedelijk aan de taximeter zat te denken.
„Vliegen is goedkoper dan u denkt”, antwoordde Arie. „Er zitten enorme mogelijkheden in die slagzin.”
„Vliegen is helemáál niet zo goedkoop!” verklaarde Jan. „Die bananenboot was een hoop goedkoper.”
Arie barstte in lachen uit:
„Jammer dat jij niet geboren bent als zoon van Adriaan Goedkoop. Dan was je waarschijnlijk helemáál gelukkig geweest.”
Jan antwoordde koppig:
„Het is helemaal geen kunst om geld te verdienen. De kunst is om het vast te houden.”
„Geld vasthouden is moeilijker dan u denkt,” zei Arie spottend.
„Dat is het zeker!” antwoordde Jan heftig.
Arie keek spottend naar buiten, waar een neger gebogen op een wagen zat die voort werd getrokken door twee Trinidadse ossen.
„Zuinig zijn is vervelender dan u denkt.”
Jan Prins werd altijd kregelig als hij bij het been werd genomen over zijn zuinig geldbeheer.
„Sproeten hebben staat lelijker dan jij denkt.”
Arie barstte weer in luid gelach los:
„Sproeten krijgen is lastiger dan jij denkt. . . . Ho hier is ons hotel. Betaal jij de taxi maar. Ik dros intussen naar binnen, want jij geeft altijd zulke kleine fooien, dat ik ga blozen als ik er bij sta.”

* * *
Jan en Arie kregen een tweepersoons kamer op de tweede verdieping, met nummer 324 aan de achterzijde van het gebouw, waar zij een prachtig uitzicht hadden over de tuin, die een oceaan leek van bloemen in de meest wilde kleuren. Zij hadden géén eigen badkamer veroverd, maar er ook niet speciaal op aangedrongen. Verderop in de gang was er een.

„Wie gaat er het eerste baden, jij of ik? Ik ruik nog naar bananen.”
„Wáren het maar alleen bananen. . . . Ga jij maar eerst. Ik kan onmogelijk zo stinken als jij.”
Jan Prins begon in zijn koffer te zoeken.
„Ik ben twee shirts kwijt, jandokie.”
„Jij? Onmogelijk. Jij bent altijd zo precies op je bullen. . .” Jan keek argwanend op.
„Jij hebt ze zeker in jouw koffer gestopt?”
Arie keek op met onschuldige blauwe ogen.
„Ik?. . . . Arie Roos is eerlijker dan men denkt.”
Jan kwam naar de andere zijde van het bed, gaf een gesmoorde kreet en graaide een maiskleurig, in Mexico City gekocht shirt uit Arie’s koffer.
„Asjeblieft! Dàcht ik het niet? Maar waar is het tweede?” Arie haalde de schouders op:
„Je hebt ze waarschijnlijk ergens laten slingeren, en toen heb ik er natuurlijk een in mijn koffer gestopt. Wacht eens even. . . . waar is dat Mexicaanse hemd dat IK in Mexico heb gekocht?”
Jan was alweer aan zijn eigen zijde van het bed, met een groot stuk zeep, een kam en een handdoek.
„Ik heb het in elk geval niet. Zal wel ergens tussen je bullen slingeren. Ik ga baden.”
Arie keek hem spottend na, en zei nog, juist toen de deur dicht zou gaan:
„Zeg, Jan!”
Jan stak zijn hoofd om de hoek.
„Tis er?”
„Als je je voeten wast met het zeepschuim van je hoofd, gaat je zeep langer mee.”
De deur bensde dicht en Arie grijnsde verheugd. „Die Jan Prins”, zei hij binnensmonds. „Dat is nou net iemand om vijftien jaar lang geld uit te sparen op taxi’s en postzegels en kopjes koffie en al dat gespaarde geld op een bank te zetten en dan op een kwade dag wakker te worden en te horen dat de bank failliet is. Al zijn leven heeft die Amerikaanse vlerk van een Bob Evers mijn Mexicaanse shirt in zijn bagage. . . . Leuk is dat. Bijna al mijn andere zijn vuil. Wist ik maar wat voor een kamer hij had, dan belde ik hem even op. Zal ik het aan de receptie vragen?. . . .”
Na enig nadenken oordeelde Arie het beter, dat niet te doen. Hoe minder mensen wisten, dat Jan en hij iets met Bob Evers te maken hadden, hoe beter. En dat gold voor iedereen.

* * *
Om kwart over vier die middag was Bob Evers gebaad, gehuld in een kort khaki broekje, een niet helemaal schoon shirt (met opzet), dat hij open droeg aan de hals en linnen schoenen met naar beneden gerolde sokken. Hij draaide de deur van zijn kamer op slot, gaf de sleutel beneden aan de receptie af en zei:

„Ik ga eens in de stad kijken.”
„Allright, sir”, zei de receptionist, en hing de sleutel aan het bord, aan de spijker onder het cijfer: 204.

Vóór het hotel, in de schaduw van een rij koninklijk hoge palmbomen, stond een rijtje taxi’s te wachten: merendeels overjarige, Amerikaanse auto’s met hier en daar deuken in de spatborden, afwezige wieldoppen en portierramen die niet meer omhoog konden. De negerchauffeurs zaten gehurkt in een groepje bijeen, gekleed in de meest uiteenlopende kleding, druk bezig met een spel dat scheen te bestaan uit beurtelings werpen met dobbelstenen en elkaar luidkeels bedreigen met onmiddellijke dood. „Taxi!” riep Bob.
De groep veerde op, kwam op Bob afstuiven en bood hem met algemene stemmen diensten aan. Bob loste dat probleem op door botweg in de eerste wagen te gaan zitten. Het krakeel ebde langzaam weg. Bobs chauffeur klom achter het stuur, tilde de voorzitting op, haalde er een zwengel onderuit, trok een knop op het dashbord naar buiten, beduidde Bob om die vast te houden, stak de zwengel ergens voor in de wagen en gaf een haal. De motor startte met een lawaai of alle rol- en druklagers in geen weken van olie waren voorzien. Maar gebrek aan olie kon die oorzaak niet wezen, want de lichte wind woei een vette blauwe damp van achteren over hen heen.
Wonderen der techniek, dacht Bob. Dat deze wagen nog loopt is een groter wonder der techniek dan het maken van een nieuwe Cadillac. Zijn bewondering groeide, toen de bestuurder inschakelde en de koppeling op liet komen. Dat onderdeel was blijkbaar grondig uitgesleten, met als gevolg dat de wagen optrok met een serie horten en stoten die Bob beurtelings voorover en achterwaarts in de zitting deden tuimelen. In de tweede versnelling werd het wat minder en in de derde liep het vehikel met de soepelheid van een stoomwals, aangedreven door een op hol geslagen dieselmotor.
„Do you speak English?” brulde Bob tegen het onder het kroeshaar schemerende Trinidadse oor.
De bestuurder knikte nadrukkelijk van: „Ja!”
„That’s fine. Do you know a café, called: „Coquillo”?” De bestuurder trapte op de rem en de remvoeringen, die blijkbaar tot op het metaal waren afgesleten, pakten met een gillend gekners, en zo abrupt dat Bob voorover tegen de voorzitting sloeg. De bestuurder staarde hem aan met wijdopen ogen.
„You want to go there?”
Bob begon nijdig te worden.
„Ja, wat dacht je?” zei hij in het Engels. „Dat ik bezig was een lijst van hotels, café’s en restaurants op Trinidad samen te stellen? Ik wil naar café „Coquillo”.”
De negerchauffeur dook de taxi uit, rukte het achterportier open en zei:
„No. Me no go there.”
„Maar waarom wil je daar niet heen?”
Na enig heen en weer gepraat bleek, dat de eigenaar van café Coquillo een week tevoren deze bepaalde chauffeur met onmiddellijke en gewelddadige dood had bedreigd, als hij nog éénmaal in de buurt van zijn café waagde te komen, met of zonder automobiel.
„Maar waarom?” wilde Bob weten.
De reden waarom deed er niets toe, hield de chauffeur vol. Hij waagde zich niet in de buurt van Coquillo.
„O.K.”, zei Bob. „Rijd me dan maar zover mogelijk en leg me uit waar het is. Dan wandel ik de rest wel.”
Na enig geharrewar ging de chauffeur daarmee accoord, en hotsebotsend kwam het vehikel weer op gang.

* * *
Toen de taxi met krijsende remmen tot stilstand kwam, verbaasde het Bob niet zo erg meer, dat de chauffeur niet verder wilde rijden, want op dat ogenblik waren zij al in een buurt die eruit zag, of die voor het grootste deel werd bewoond door gediplomeerde halsafsnijders. De straatjes waren nauw, kronkelend en gloeiend heet. De zon brandde fel tegen de bovenhelften der gevels, maar benedenaan, onder de rietschermen, in duistere ingangen en achter stellages, beladen met inlandse vruchten, bloemen of lappen stof, loerden zwijgende tronies argwanend naar de lawaaiig voorbijhotsende taxi die nu, op een kruising van twee steegjes, tot stilstand kwam.

„Ik ga hier linksaf”, zei de chauffeur, wat schichtig om zich heen kijkend. „U gaat rechtdoor en op de hoek van de tweede zijstraat is een café. Dat is Coquillo. Maar u bent gek als u er binnengaat.”
„Ik ben gek geboren”, verklaarde Bob, „en heb nooit bijgeleerd. Wat krijg je van me?”
De chauffeur had zichtbaar zoveel haast om weg te komen, dat hij geen zin had in lange onderhandelingen en een vrij redelijk bedrag vroeg: vijf dollars. Bob betaalde zonder morren en wandelde recht vooruit, zijn doel tegemoet. Achter hem hoorde hij zijn taxi knarsend en hotsend de zijstraat indraaien.

* * *
Het was bijna ondraaglijk heet hier. Grote delen van Trinidad bestaan uit wijd uit elkaar gelegen hutten, gedekt met riet en stro, en daarin heeft de bries nog wel eens kans, door te dringen. Maar in dit gedeelte was dat vrijwel uitgesloten. De stank van in olie gebakken vis, van halfrottende vruchten, van varkenskotten en kippenhokken bleef in de dichte hitte hangen. Een ossewagen, beladen met scherp riekende mest, kwam de steeg door en dreef Bob tot uitwijken in een duister portiek, waar zijn arm onmiddellijk werd vastgegrepen door een oude vrouw, die hem sissend in het oor begon te fluisteren.

„Morgen”, zei Bob. „Manjana!”, rukte zich los en volgde de weg waarlangs de kar was gekomen. Dat was niet moeilijk; de klodders van de kar gevallen mest lagen sappig op de aarden grond en naarmate Bob vorderde, werd het geluid van muziek luider. Nu had hij al enkele malen op zijn tocht muziek gehoord: het tinkelen van gitaren en eenmaal het krijsen van een oude koffergrammofoon die een plaat draaide van Louis Armstrong. Wat nu voor hem uit klonk was muziek van een heel ander soort: het dreunende, Amerikaanse ritme van een Bill Haley-plaat op een jukebox. Bob kende de plaat zelfs: „Shake, Rattle and Roll.”
„Ze schijnen toch hier en daar elektriciteit te hebben”, zei hij in zichzelf, sloeg een hoek om . . . hoorde de muziek nog luider worden en zag de plaats waar die vandaan kwam: een knalrood geverfd houten café op de hoek van deze steeg en een bredere dwarsstraat. Aan beide zijden van de deur, die op de hoek was gelegen, was een lange open raamruimte, tegen de zon beschut door een luifel van knalgeel gekleurd zeildoek. Boven de deuropening prijkte een vergulde vechthaan, met opgezette veren en de hele buurt dreunde onder het gedaver van de elektrische grammofoon. Enkele tafeltjes met rieten stoelen, plus enkele gewone ligstoelen stonden op straat, dicht langs de open ramen, zodat de enkele mannen die erin zaten of lagen, vanuit het café konden worden bediend. Er waren er twee met strooien tropenhoeden op en zwarte snorretjes. Er lag een blanke in een ligstoel; de ogen dicht en een vuil hemd tot aan zijn middel open. Hij had een baard van zeker vier dagen. Bob stapte de open deur binnen.
In het café was het zo donker, dat hij even moest blijven staan om zijn ogen aan het duister te wennen. De jukebox daverde de plaat ten einde, begon met groot naaldgesis aan een nieuwe en barstte weer los:
„Tweedle . . . tweedle tweedle - dee . . .
I’m as happy as can be. . .”

De nieuwste platen hebben ze hier nu óók niet bepaald, dacht Bob, zag in de verte het schemeren van spiegelglas en stapte daar op af. De spiegels glommen achter een hoefijzervormig buffet dat met zink was bekleed en waaromheen zitkrukken stonden met rieten bovenkant. Er zat maar één man aan: donkerhuidig en met gouden ringetjes in zijn oren. Hij dronk bier. Achter het buffet stond een man met een gezicht als van een hagedis: leerachtig en geheel vol met rimpels, alsof hij eens tweemaal zo dik was geweest en daarna alsmaar afgevallen, tot zijn huid in plooien was gaan hangen. Hij had een blauw jasje aan, openhangend over een tanig naakt bovenlichaam en de handen schuin vóór in zijn broeksriem gestoken. Zo stond hij naar Bob te kijken, terwijl die langzaam naderbij kwam, en op een van de rieten krukken ging zitten. „Kan ik koffie krijgen?” vroeg Bob luidkeels.
De man met het hagedissengezicht stond een tijd naar hem te staren en zei dan, zonder zijn lippen merkbaar te bewegen; maar luid genoeg om over de muziek heen te worden verstaan:
„No.”
„Coke?”
„No.”
„Wat dan wel?”
„Beer.”
„O.K. Dan maar een glas bier.”
Bob dronk niet graag bier. Hij vond het ook niet lekker, maar hij vreesde (en vermoedelijk terecht) dat hij er vierkant zou worden uitgesmeten als hij voortging met naar niet-alcoholische dranken te vragen. De man met het blauwe jasje greep links onder het buffet, zonder zijn ogen van Bob af te nemen, zette een Amerikaans blik bier voor zich, stak er met een stalen pen, met twee klappen, twee gaten in en schoof het, samen met een glas, voor Bobs neus. Al die bewegingen bij elkaar hadden nog geen vier tellen geduurd. Het gebeurde even bliksemsnel als het revolver-trekken van een goedgetrainde cowboy. Bovendien waren al die tijd zijn ogen niet van Bobs gezicht af geweest. Bob liet het bier in zijn glas lopen. Het was veel te warm en schuimde alsof het opgekookte Lodaline was. De man achter het buffet boog zich voorover:
„Wat kom je hier doen?”
Bob hapte wat schuim uit het glas en keek er overheen de hagedissenman aan. „Ik heb een boodschap.”
„Voor wie?”
„Dat weet ik nog niet.”
Bob snapte nu het voordeel van een zo luid daverende grammofoon. Het maakte het in ieder geval mogelijk, dat twee mensen aan dit buffet, of ergens anders in het café, een vertrouwelijk gesprek voerden zonder te kunnen worden afgeluisterd. De hagedissenman stond even na te denken, naar het langzaam gieten van bier in Bobs glas starend. Dan zei hij:
„Moet ik iemand waarschuwen?”
Bob besloot de sprong te wagen.
„Ja”, zei hij, bracht zijn lippen naar een oor van de ander en voegde eraan toe: „De nummers 4, 5 en 11.”
De leren man nam een tweede blik bier, stak er met dezelfde bliksemsnelheid twee gaten in, dronk een lange teug uit een der gaten, keerde zich om en verdween met blik en al achter een gordijn dat in een doorgang achter het buffet hing. De jukebox hield even op met daveren, verwisselde klikkend van plaat en barstte weer los met:
„I’m forever blowing bubbles . . .”
Terwijl de muziek tekeer ging over het blazen van belletjes, zat Bob te staren naar de belletjes in zijn glas bier, bepeinzend dat in dit café wel heel erg Amerikaanse muziek werd gedraaid. Voor zover hem bekend, hoorde men op de eilanden in de Caraibische Zee zelden andere muziek dan die van potten-, pannen- en gitarenorkesten. De plaat was bijna afgelopen, voor het gordijn weer werd opgetild. „Kom mee”, zei de hagedissenman.
Bob nam zijn glas bier op, dook onder de klep door, die een doorgang in het buffet afsloot en volgde de ander achter het gordijn, waar hij verbaasd even bleef staan. Groter verschil dan van het donkere café vol lawaai achter hem, en deze kamer, was nauwelijks denkbaar. De wanden moesten behoorlijk solide zijn, want het daveren van de grammofoon werd hier slechts gedempt vernomen, als een prettige achtergrondmuziek. Het gordijn was van zeer zware kwaliteit geweest en bleek prima als geluidsafscherming. In het midden stond een zware tafel met een gepolijst teakhouten blad waarop een cilindervormige sigarendroogmachine; een van die apparaten met een glaswand waarin men de sigaren ziet zitten, die men eruit kan krijgen door een muntstuk in een gleuf te doen en een knop om te draaien. Onder in zo’n machine zit wat ongebluste kalk, die alle waterdamp opzuigt. De wanden waren van goed, donker eikenhout, met koperen scheepslampen. Er stonden wat leren fauteuils, goed in de was gehouden, en een zwaar buffet met whiskey- en cognacflessen. „Ga zitten”, gebaarde de hagedissenman naar een der fauteuils.
Bob zonk erin neer, met het glas bier in de hand. Naast de stoel stond een laag tafeltje met een koperen blad, waarop de ander plaats nam. Hun hoofden waren dicht bij elkaar. Toen de man met het leren gezicht begon te spreken, rook zijn adem naar uien en bier.
„Ik begrijp niets van wat je daarnet zei. Wat bedoel je met die nummers 4, 5 en 11?”
Bob Evers zat even na te denken. Als deze man inderdaad van niets wist, had hij niet zo meteen een conferentie belegd in deze achterkamer. Bob boog zich wat voorover: „Weet u wat er in Mexico is gebeurd?”
De hagedissenman keek Bob strak aan, zonder met zijn ogen te knippen. Zelfs zijn ogen deden aan die van een hagedis denken.
„Er gebeurt een hoop in Mexico”, zei hij ten laatste. Bob begon nu ongeduldig te worden. Hij stond op. „Kijk eens, onbekende meneer . . . ik kom een boodschap plus geld brengen afkomstig van Peraira. Als u nu nog niet begrijpt waar het over gaat en wie ik hebben moet, ben ik aan een verkeerd adres.”
De hagedissenman hief een arm op, legde een hand op Bobs schouder en drukte hem terug in zijn stoel. „Niet zo heetgebakerd, jongeman. De naam Peraira heb ik wel eens gehoord, ja.”
„Mooi”, zei Bob, in zijn stoel terugzakkend. „De hele organisatie van Peraira in de Verenigde Staten en in Mexico is door de FBI opgerold. Ik was de enige die kans zag te ontsnappen, en. . .”
„En hóé heb jij dan kans gezien, te ontsnappen?” „Dat was een kwestie van een paar seconden”, zei Bob. „Ik was het jongste lid van de organisatie. Peraira was van plan, zijn werkzaamheden voor een paar maanden stop te zetten. U weet natuurlijk waar ik het over heb.”
De ander knikte traag.
„Ik heb er het een en ander over gehoord.”
„Nu zaten er in Mexico een heel stel mensen te wachten tot zij over de grens konden worden gebracht. Peraira gaf order dat al die mensen met vrachtwagens naar een verlaten plek in de woestijn moesten worden gebracht . . . boven op een tafelberg. Daar stond een helikopter te wachten. Nu was de top van die steile berg maar op één manier te bereiken: langs een smalle weg met aan weerskanten een ravijn. De auto’s brachten één voor één hun lading immigranten naar boven. Die mensen werden na elkaar bij Peraira gebracht, betaalden het geld voor hun overtocht en werden apart gezet . . . zogenaamd om het ogenblik van vertrek af te wachten.”
De hagedissenman begon te grijnzen.
„Hèhèhè . . . Maar ze konden lang wachten, hè . . . Hoeveel waren er ongeveer?”
„Precies weet ik het niet”, zei Bob. „Het ging allemaal in het donker, maar het zal wel een man of dertig of vijf-endertig zijn geweest. Juist, toen we aan de laatste toe waren, werd er alarm geslagen. De FBI had de tafelberg omsingeld. En toen kwam er een enorme verwarring. Sommigen van ons wilden proberen met die vrachtauto’s in volle vaart langs de bergweg te ontsnappen en Peraira wilde met die helikopter vertrekken. En ze kregen ruzie over het geld. Ze vertrouwden Peraira niet. En op dat ogenblik nam hij mij terzijde. Peraira vertrouwde mij altijd meer dan iemand van de anderen, ziet u.”
De hagedissenman knikte:
„Dat komt omdat je nog zo jong bent. Ga door.”
„Hij gaf mij een dikke rol bankpapier en zei: „Zie er met dit geld vandoor te gaan. Ren te voet de bergweg af en verstop je tussen rotsblokken tot de kust veilig is. Wacht op mij in het Tehuantepec-hotel in Mexico City. Ben ik er over twee dagen niet, ga dan met dit geld naar Trinidad, Port of Spain, Coquillo Café. Zoek de Nummers 4, 5 en 11 en zeg hen namens mij, met behulp van dit geld de organisatie verder op te bouwen tot ik weer vrij ben.” De hagedissenman liet geen oog van Bobs gezicht af. Zijn oogleden knipperden nog steeds niet.
„En hoe ben jij ontsnapt?”
„Er waren niet zoveel FBI-mensen om die tafelberg heen. En ze waren inderdaad bang, dat een uitval met vrachtauto’s zou lukken. Dus zij legden een dynamietpatroon met een tijdlont onder het middengedeelte van de rotsweg. Ik rende naar beneden . . . juist op tijd, want een kwart minuut nadat ik de plaats van de bom was gepasseerd, vloog dat stuk van de weg de lucht in . . . Ik dook weg tussen wat rotsblokken en hield me schuil tot de kust vrij was.”

„Maar die helikopter . . . Waarom kon Peraira niet ontsnappen met die helikopter?”
„Dat plan viel in duigen omdat de FBI een vliegtuig had laten komen, en dat begon rondom de tafelberg te cirkelen. . . Tegen een jachtvliegtuig van het Leger kan een onbewapende helikopter niet op.”
De hagedissenman knikte en zat even na te denken. „Je hebt wel geluk gehad, jongen . . . Maar hoe zit het nu met dat geld?”
Bob dronk wat van zijn bier. Het was niet eens lekker bier en het was zo lauw als een voetbad.
„O”, zei hij achteloos. „Dat heb ik bij me.”
„Wat? . . . Hier?”
„Nee  niet bij me. Maar het is al aan wal.”
De hagedissenman leek enkele tellen sprakeloos. Dan streek hij enkele malen met een handpalm over zijn tanige schedel en vroeg:
„Hoe ben je hier gekomen? Vliegtuig?”
„Nee. Bananenboot.”
„O. Die vanmiddag is binnengekomen. En had je het geld daarop?”
„Natuurlijk.”
„Hoe kreeg je het daarginds aan boord?”
„We lagen een nacht in de haven voor ons vertrek. Ik heb een jongetje omgekocht om des nachts met een bootje langszij te komen; juist onder het patrijspoort van mijn kajuit. Dat kon hij herkennen omdat ik er een handdoek uit had hangen. Ik haalde het pakje op met een eind vislijn en klaar was Kees.”
„Oók een risico . . . Stel je voor dat het jongetje dat pakje had verdonkeremaand!”
„Onwaarschijnlijk”, zei Bob. „Het pakje was in zeildoek genaaid en ik zei hem dat het sigaretten waren. En hij zou als beloning een horloge krijgen. Dat jongetje dacht maar aan één ding: dat horloge. En ik heb in mijn leven één ding geleerd: je kunt beter kinderen vertrouwen dan grote mensen.”
Dat was een bijzonder handige zet van Bob . . . die zelf nog niet zo oud was. De hagedissenman knikte (blijkbaar

bij zichzelf denkend dat dat ook de reden was geweest waarom Peraira Bob had vertrouwd) en vroeg:
„Maar hoe heb je het hier van boord àf gekregen? Dat was weer een heel ander probleem.”
Bob grinnikte:
„Natuurlijk. Maar voor elk probleem is een oplossing. Tussendeks stonden een paar grote kisten met tractoren, of landbouwmachines of iets dergelijks, bestemd voor Port of Spain. Een van die kisten had bij het takelen een dreun gekregen, en een stuk plank was eruit gebroken, zodat er een gat in de zijkant zat. Ik liet mijn rol bankpapier in dat gat glijden en merkte de kist door met rode menie een groot kruis op de zijkant te zetten. Toppunt van eenvoud.” De hagedisman staarde Bob aan.
„Dus op het ogenblik . . . zit dat geld. . .”
„In die kist, ja. Ik heb nog nooit gezien dat de douane in een haven kisten met auto’s of landbouwgereedschap ging openbreken.”
„Maar waar is die kist nu?”
„Die heb ik overboord zien takelen en die staat natuurlijk in een van de havenloodsen.”
De hagedisman slikte twee keer iets weg, vóór hij kon zeggen: „Maar hoe . . .?”Bob haalde de schouders op:
„Mijn hoofdzorg was, om het geld veilig hier op het eiland te krijgen. Daarna kunnen we wel gaan piekeren, hoe we het uít die kist halen. Ik wilde geen risico lopen, door de douane te worden gesnapt.”
„Dat is heel redelijk”, zei de hagedisman, na enig nadenken. Hij stond op en begon door de kamer heen en weer te lopen. Gedempt klonk de nog steeds voortgaande muziek van de jukebox door de dikke wanden.
„En daarom”, ging Bob liefjes door, „zou ik het prettig vinden als u de Nummers 4, 5 en 11 voor me wilde waarschuwen, dan kunnen we een plan beramen om vannacht dat geld uit die kist te halen.”
„Dáár”, zei de hagedissenman zacht, „zullen wíj wel voor zorgen. Wij kennen dit eiland door en door. Jij bent hier volkomen onbekend.”
„O, nee”, zei Bob. „Ik ben hier als vertrouwensman van Peraira. Ik heb Peraira goed genoeg leren kennen om te weten dat die niemand anders zou vertrouwen in een geval als dit. Dus doe ik dat ook niet. Ik wil erbij zijn, als dat geld wordt gehaald.”
De hagedissenman dacht daar over na.
„Goed”, zei hij dan. „Dat is redelijk. Ga maar mee, dan zal ik de anderen te pakken zien te krijgen. Tenminste twee ervan. De derde zit op Cuba, voor zover ik weet.” Hij opende een deur aan het andere einde van het vertrek en wandelde een helder elektrisch verlichte gang in. Hij liep vóórop en Bob volgde hem zonder al te veel argwaan. Als de man hem had laten vóórgaan, zou hij het griezelig hebben gevonden. Nu de ander vooropliep, was er, volgens Bob, op dat moment nog geen vuiltje aan de lucht. De gang liep vijftien meter lang kaarsrecht, elke paar meter verlicht door een peerlampje in het plafond. Links en rechts waren deuren. Aan het einde maakte de gang een hoek naar rechts en op die plaats stopte de hagedissenman en bracht de hand naar een schakelaar, vermoedelijk om het licht in de rest van de gang te ontsteken. Bob wachtte . . . voelde plotseling de grond onder zijn voeten wegzinken, gaf nog een hese schreeuw . . . viel een eindweegs door de ruimte en belandde op een betrekkelijk zachte massa, die zijn val brak. Boven zich zag hij nog even de verlichte rechthoek van het open valluik, waardoor nu het grijnzend gelaat van de hagedissenman op hem neerkeek . . . dan scharnierde het luik weer naar boven en dicht . . . Bob achterlatend in een inktzwarte duisternis.

VAN EEN HETE KERMIS THUISKOMEN . . .

In een heet bad liggen is vermoeiender dan u denkt!” zei Arie Roos tegen zichzelf, zich met een badhanddoek het zweet van zijn sproetig voorhoofd vegend, en met de andere hand een glas vullend uit de koudwaterkraan. Op dat moment werd er op de deur gebonsd.
„Bezet, jandokie!” brulde Arie.
De gedempte stem uit de gang klonk terug:
„Ik ben het, dikke potvis. Jan! Doe open.”
Arie verrees zuchtend uit het dampende bad, sloeg een handdoek om zijn machtige lendenen en ontsloot de deur. Jan schoof naar binnen met een samenzweerdersgelaat, en deed de knip er weer op.
„Hei, zeg  ik kreeg net een telefoontje van Masters en. . .” Jan staarde met halfopen mond: „Neem jij héte baden in deze temperatuur?”
„Natuurlijk”, zei Arie, weer in het dampende water terugglijdend. „Dan is het in verhouding heerlijk koel als ik er dadelijk weer uitkom. Om dezelfde reden, waarom je bij heet weer juist hete thee moet drinken.”
Jan keek zijn vriend wantrouwend aan:
„Ik geloof je niet, dikke . . . Je bent toch niet in het geheim aan een vermageringskuur bezig? Word je ijdel op je ouwe dag?”
Arie veegde weer enkele stralen zweet van zijn kreeftrood hoofd en verklaarde:
„Het is een bekend feit, dat alle dikke mensen goedmoedig van aard zijn. Ware dat niet zo . . .”
„Dan waren ze helemaal niet om mee om te gaan”, vulde Jan aan. „Maar luister nou: Masters belde net op. Hij is per vliegtuig aangekomen en heeft met inspecteur Kingston gepraat. Nu wil hij met ons spreken.”
„O, deugd, o, morgenstond”, zuchtte Arie. „Allah moge ons bijstaan. Wat zou hij nu weer voor duivelachtigs hebben bedacht?”
„Over een half uur precies stuurt hij een taxi om ons op te halen. Wij hoeven alleen maar in te stappen en de chauffeur weet waarheen hij ons brengen moet.” „Een geheel nieuwe attractie in het verschiet”, zei Arie, met zijn handen in het water slaande. „Vermoedelijk vermomt hij ons nu als gedresseerde olifanten, of. . .” „Dan ben jij gauw klaar”, zei Jan Prins droog. „Een stukkie rubberslurf. . .”
Arie verrees met grote waardigheid uit het bad, sloeg de handdoek om en stapte op de badmat.
„Sommige mensen”, verklaarde hij, „zijn zo armoedig van geest, dat zij altijd mopjes moeten maken over dezelfde afgezaagde onderwerpen. Verlaat terstond deze badkamer, want ik wens me in vrede aan te kleden.” „Je mag je broeksriem wel een extra gaatje aanhalen, na dat vermageringsbad”, zei Jan Prins nog, voor hij de deur achter zich sloot.

* * *

Drie minuten vóór het berekende uur kwam er een telefoontje van de receptie:
„Er is een taxi voor de heren Prins en Roos.”
„De heren Prins en Roos komen”, zei Arie en legde de hoorn neer. „Volg mij, jongetje Prins. De trompetten van het Avontuur hoor ik in de verte schallen.”
„Klets”, zei Jan. „Dat zijn Trinidadse apen in de palmen.” De taxi was een vooroorlogse Dodge, in vrij redelijke staat, met een kroesharige chauffeur aan het stuur die trots een Amerikaanse officierspet droeg.
„Weet u waar wij heen moeten?” vroeg Arie, die het laatst achterin stapte.
„Yes, sir!” zei de chauffeur opgetogen en schakelde in. De Dodge volgde in snelle vaart een reeks brede boulevards, met aan weerszijden rijen palmen en witte gebouwen, sloeg een zijweg in die slingerend tegen een heuvel op voerde en nu en dan een prachtig uitzicht verleende over de schepen en de baai. Onverwacht een rechterzijweg in, tussen twee witte palen met lampen erop . . . en dan reed de wagen een grintveld op, gelegen voor een terras vol tafeltjes, ligstoelen en parasols.
„Een soort van tennisclub, lijkt het wel”, mompelde Jan. „Waar zit die Masters ergens?”
Hij had dat nog niet gezegd, of een man kwam vanuit de schaduw van de palmbomen, rechts van hen, aanwandelen, wenkte de chauffeur, rekende met hem af en trok het achterportier open.
„Kom er maar uit, jongens.” Het was Masters, in een wit tropenpak. „We gaan binnen zitten — daar is het koel en rustig.”
De taxi keerde en reed weg. Masters ging hen voor naar binnen in het half stenen, half houten gebouw, waarvan alle ramen openstonden. Een lichte bries woei aan van over de baai en bracht een heerlijke koelte. Hierbinnen stonden talrijke palmen in potten; hun lange, franjeachtige bladeren wuivend in de bries. Onder enkele daarvan namen zij plaats. Een negerbediende kwam geluidloos naderbij schuifelen.
„Coke”, zei Jan.
„Coke met ijs”, bestelde Arie.
„Een dubbele koffie met ijs”, beval Masters en leunde voorover. „Waar is Bob?”
„Onbekend”, antwoordde Jan. „Wij hebben niets van hem gezien of gehoord sinds wij naar ons hotel vertrokken. Dat was ook de bedoeling.”
Masters sneed de punt van een dunne, donkere sigaar die hij uit zijn vestzak had getrokken en fronste tegen zijn zakmes.
„Ik hoop niet dat hij overhaast naar dat café Coquillo is gestiefeld . . . Ik heb hier namelijk enkele inlichtingen gekregen, die van grote waarde kunnen zijn. . .” Hij stak de sigaar in zijn mond, wachtte tot de cokes en de ijskoffie voor hen waren neergezet en ging op gedempte toon verder: „Kijk eens, je snapt natuurlijk wel, dat de FBI overal ter wereld zijn agenten heeft zitten. Of het nu Holland betreft, China of Trinidad . . . wij hebben overal onze agenten en voelhorens. Wie dat zijn, weten de betrokken regeringen en politiediensten natuurlijk meestal niet eens. Zogauw ik hier aankwam, maakte ik een afspraak met een tussenpersoon en nu weet ik het volgende:” Hij knipte zijn aansteker aan, trok met zorg zijn sigaar aan, blies even op het vuur om de brand gelijkmatig te krijgen, keek om zich heen en vervolgde: „De contactpersoon voor mensen die vanuit Trinidad illegaal naar de United States willen emigreren, is een waarzegster.”
„Handig”, meende Jan Prins. „Kan ze je meteen vertellen of je kans loopt, in je kuif te worden gepikt of niet.” „Waarzegsters zijn handiger dan je denkt”, zei Arie. Masters knikte:
„Het is inderdáád handig bekeken. Een waarzegster werkt meestal in een donker, afgesloten hokje, waar wordt gefluisterd. Alle mogelijke soorten van mensen komen er op bezoek zodat niemand raar opkijkt als er wat vreemde vogels bij haar binnendrentelen. Het was onze mensen hier bekend, dat zij de liefhebbers voor illegale immigratie verzamelde, en hun namen en adressen doorgaf.” „Aan wie?”
„Dat weten we niet. En mijn man hier heeft dat ook niet uitgepluisd; om twee redenen. Ten eerste kreeg hij nooit directe opdracht, daarop te letten, en ten tweede was hem bekend, dat het vervoer tòch niet van Trinidad uit geschiedde, maar vanuit Havana op Cuba.”
„Maar hoe . . .?”
Masters hief even een hand op.
„Als je je even de kaart van de Caraibische Zee voor de geest haalt, zal je dat duidelijk worden. De afstand van Trinidad naar Florida in de Verenigde Staten is véél te groot voor een motorboot. Havana daarentegen is veel beter gelegen. Bovendien is Cuba een republiek, waar van alles kan gebeuren en ook gebeurt. In de tijd dat de Verenigde Staten een alcoholverbod hadden, kwamen ook enorme zendingen drank vanuit Havana de grens over. De liefhebbers voor illegale immigratie worden eerst van Trinidad uit naar Cuba vervoerd, gaan daar aan boord van een motorboot en worden dan in de nacht in Florida aan wal gezet. En nu vraag ik me af . . . waarom zouden we hetzelfde spelletje dat we in Holland met zoveel succes hebben opgevoerd . . . niet nòg een keer spelen?” Arie Roos krabde zijn rode haren.
„Wordt dat niet wat eentonig?”
Jan Prins trok aan een oorlel.
„U bedoelt:. . . hier vertellen dat we clandestien de Verenigde Staten binnen willen?”
„Precies. Moet je eens opletten, hoe mooi het met jullie paspoorten klopt. Je hebt een uitreis-stempel van de Hollandse paspoortcontrôle. Maar een Amerikaans visum is er nergens opgezet. . .”
Jan en Arie knikten.
„Natuurlijk niet — wij waren onder de hoede van de FBI — en zogenaamd clandestien in Amerika.”
„Juist. In Mexico hebben wíj voor een visum gezorgd. Volgens je paspoort zijn jullie dus vanuit Holland naar Mexico gegaan en vandaar naar Trinidad. Wáárom . . .?” „Ja. Waarom?”
Masters drukte met een vinger op tafel, als om nadruk bij te zetten:
„Omdat jullie vanuit Mexico clandestien de United States hadden willen binnenkomen. . . en merkten dat dat niet meer ging.”
Jan zei opgetogen:
„En dat klopt natuurlijk als een bus. . .”
„Omdat de bende daar sinds een week is opgerold. . .” „En omdat de bende dat hier ook móét weten, daar de contactzenders in Mexico en de Verenigde Staten sinds een week zwijgen.”
Na enige stilte zei Jan Prins, met eerbied:
„Ik moet zeggen, mijnheer Masters: ik heb nóóit iemand ontmoet die uit de brokstukken van een avontuur een heel nieuw verhaal weet te brouwen, dat zo perfect in elkaar zit, als u dat kunt.”
„En zo ongelooflijk eenvoudig!” voegde Arie eraan toe, met oprechte bewondering in zijn stem.
„Eenvoud is het kenmerk van het ware”, verklaarde Masters.
„Eenvoud is eenvoudiger dan u denkt”, zei Jan Prins en schoot in de lach.
Arie zat toch een beetje bedenkelijk zijn hoofd te krabben. „Door je hoofd geschoten worden gaat óók sneller dan je denkt”, mompelde hij. „Er is nog een ander spreekwoord: de kruik gaat zo lang te water. . .”
„Tot de put gedempt is”, vulde Jan aan. „Klets niet, Arie. Dat verhaal is twee keer goed gegaan. Waarom geen derde keer?”
„Ik weet niet”, zei Arie. „Ik krijg een kriebelig gevoel over me.”
Masters stak een hand op:
„Luister goed, jongens als jullie geen vertrouwen hebben in dit plan, dóén we het niet.”
Arie zat even na te denken, met zijn neus in zijn cokeglas, en zei dan:
„Ik vind het plan prima. . . alleen ben ik er in principe tegen om drie keer hetzelfde trucje uit te halen. Je moet ook nooit drie keer achter elkaar op school hetzelfde smoesje verzinnen.”
„Ho, wacht even!” protesteerde Masters. „Niet op dezèlfde school. Maar dit is hetzelfde trucje op drie verschillende plaatsen. Waarbij de mensen niets van elkaar af weten.” Arie zat even na te denken.
„Dat is zo”, erkende hij dan. „Accoord. Ik ben bereid mijn dik sproetenhoofd voor de derde maal in de immigratiestrop te steken. Er is nog één praktische moeilijkheid: hoe zijn wij aan het adres van die waarzegster gekomen?” Masters blies een rookwolk tussen de wuivende palmbladeren boven hem en lachte fijntjes:
„In Mexico”, zei hij. „Een onbekende vent in een kroeg zei jullie, dat het vanuit Mexico niet meer ging, maar dat je het bij díé en díé waarzegster op Trinidad, in Port of Spain, maar eens moest proberen.”
„En welk café was dat?”
„El Malaguena. Een cafeetje in de haven waar jullie je hebben ingescheept. En dat klopt, want daar was een opvangcentrum voor illegale immigranten. Die zitten natuurlijk meestal in de havensteden. En de kroegbaas plus een of twee handlangers weten natuurlijk wel, wat er in hun tent omgaat, ook al nemen ze er zelf niet aan deel. Dus iemand kan jullie makkelijk die tip hebben gegeven.” „Klopt weer als een bus”, vond Jan.
„Masters zijn bussen kloppen beter dan u denkt”, grinnikte Arie. „Kom maar op met het adres van die waarzeggende juffrouw. Doet ze het met koffiedik of met kaarten?”
„Met een kristallen bol, vermoedelijk”, zei Masters, scheurde een blaadje uit een zakboekje en krabbelde er een adres op. . . „Hier.”
„Paraquita”, las Arie. „Juffrouw Paraquita. Is dat soms Trinidads voor een vrouwelijke parkiet?”
Masters gooide het restant van zijn sigaar door het open raam naar buiten en stond op.
„Ik ga op mijn eentje terug. Jullie ook. Hoe minder we samen gezien worden, hoe beter. Kun je een telefoonnummer onthouden?”
„Natuurlijk.”
„Prent dan in je hoofd 4786 Central. Daar zit ik dag en nacht. Ik slaap in dat vertrek naast de telefoon. Met een radio en koffie.”
„Dag-en-nacht-service Masters”, zei Jan. „Vermommingen en pistolen uit voorraad leverbaar. Bel 4786 voor prompte bediening.”
„Ik hoop niet”, bedacht Arie, „dat die juffrouw per ongeluk een juffrouw is, die écht waar kan zeggen. Anders komt er van ons verhaal niet veel terecht.”
Masters, al op weg naar het terras, keerde zich half om. „Als een waarzegster werkelijk waar kon zeggen, jongeman, werd zij geen waarzegster, maar ging ze in de loterij spelen. Adie.”
„Waarzeggen is lastiger dan u denkt”, peinsde Arie. „Nog één coke, Jan, en dan bestellen we een taxi.”
Jan begon natuurlijk metéén te huilen over de kosten, maar dat hielp hem niet veel, want er was geen ander vervoermiddel naar de stad. En lopen was zelfs hèm te bar, in die hitte.
* * *

„Waarom uitstellen?” had Arie gezegd, toen ze op de taxi stonden te wachten. „We hebben tòch niets beters te doen.”

„Mee eens”, had Jan gegromd, en toen hun chauffeur het achterportier opende, liet Arie hem het door Masters geschreven briefje zien. De chauffeur was kennelijk geen held in lezen, want hij bestudeerde het grondig, zijn lippen meebewegend terwijl hij las, maar toen de zin der lettertekens tot hem was doorgedrongen, lachte hij opgelucht en verheugd en gaf het briefje met een buiging terug. „Si, si. La Paraquita.”
Hij hopte achter het stuur en reed weg. Men mocht van deze Trinidadse chauffeurs zeggen wat men wilde — rijden konden ze als de baarlijke duivel zelf. Zij stoven dwars over brede boulevards, schoten gierend voor andere wagens langs, maar arriveerden zonder ongevallen of builen in absolute recordtijd voor een merkwaardig uitziend huisje ergens in de binnenstad.
„La Paraquita!” wees de chauffeur trots, met een handbeweging naar het gebouwtje. Jan en Arie staarden door het open portier, naar een alleenstaand laag huisje, dat eens blijkbaar een winkel was geweest met een deur in het midden en aan weerszijden daarvan lage, brede ramen. Rondom dat gebouwtje lag een tuin waarin gras en planten tot bijna borsthoogte waren opgeschoten, en waarin door het midden ruwweg een pad was kaalgemaaid. Het dak bestond uit golfijzeren platen, die kort geleden met aluminiumverf waren overgeschilderd, maar het meest verbijsterend bleken de etalages, die gevuld waren met de onmogelijkste, maar bijna alle lugubere zaken: een menselijk geraamte, waaraan kerstboomballen waren gehangen; een opgezette vleermuis; een wereldbol waarboven een windwijzer prijkte; twee grote reclamebiljetten voor Amerikaanse griezelfilms en een dwars gespannen touw, waaraan een lange reeks van (vermoedelijk niet meer geldige) bankbiljetten van alle afmetingen en nationaliteiten. Jan stapte uit en greep de kruk van de voordeur. De deur was op slot. Hij rammelde enkele malen. Twee haveloze negerkinderen, die van een afstand naar de taxi hadden staan kijken, kwamen naderbij draven en riepen iets in een taal die geen der beide jongens verstond. Maar de chauffeur blijkbaar wel. Hij brabbelde wat met de kinderen, zond hen weg met een armgebaar en wendde zich tot Arie. Jan kwam teruglopen.
„Wat zeiden die kinderen toch?” vroeg hij in het Engels. „La Paraquita woont hier nu niet. Zij werkt op de kermis.” „Welke kermis?”
De chauffeur maakte een vaag gebaar in oostelijke richting.
„Aan het andere eind van de stad. Daar heeft zij nu een tentje. Als er geen kermis is, werkt en woont zij hier.” „Dan naar de kermis”, zei Jan, en stapte in.
De taxi startte en begon moeizaam te keren in de smalle straat.
„Hebben we kans dat we van een kouwe kermis thuiskomen”, spotte Arie.
„In deze hitte?” zei Jan. „Hoogstens van een hete kermis. Om jouw beroemde kreet te gebruiken: een kermis op Trinidad is heter dan men denkt.”

JACHT OP EEN KAPOTTE PAKKIST

Zodra het valluik boven Bob Evers weer was dichtgeklapt, was het stikdonker om hem heen. En heet ook. Bob bleef enkele tellen liggen op de verende ondergrond waarop hij was terecht gekomen.
„Bob Evers op zijn best”, zei hij binnensmonds. „Wéér wat geleerd. Vertrouw iemand zelfs niet als je àchter hem aan loopt. Ik ben overigens bar benieuwd waar ik terecht ben gekomen. Op iemand zijn praalbed soms?”
Hij begon in zijn broekzakken te rommelen en vond zijn trouwe Ronson-aansteker. Niet dat hij die bepaalde aansteker al zo lang had. . . het was precies het zesde exemplaar dat hij bezat. Telkens raakte hij er een kwijt op zijn avonturen, maar hij kocht tèlkens koppig een nieuwe — altijd van hetzelfde type. Het vlammetje spoot op en onthulde een betonnen ruimte, van ongeveer vier bij vijf meter, met volkomen kale wanden. . . zeker vijf meter hoog, en met als enige inrichting een stapel van drie versleten matrassen, precies midden onder het valluik gelegd. „Zachtzinnige bandieten zijn dit”, bromde Bob en liet het vlammetje uitgaan. Hij had gezien wat hij zien wilde. Het was totaal onmogelijk om bij het valluik te komen; en de cementwanden leken aardig solide.
„In dergelijke omstandigheden”, zei Bob tegen zichzelf, „maakt men het zich gemakkelijk. De verstandige avonturier verspilt zijn krachten niet met krabben aan gewapend beton of knersen met de tanden, maar doet een tukje. Ik hoop dat ik prettig droom.”
Hij trok zijn shirt uit, vanwege de benauwde hitte, rolde dat op tot een soort hoofdkussentje, legde het onder één oor en sloot zijn ogen. In schapen tellen had hij geen zin — dat was hem te tam. Dus hij telde illegale immigranten. Bij de vierenzestigste viel hij in slaap.
* * *

Het humoristische van de situatie was (zoals de jongens later in hun verhaal naar voren brachten) dat het grootste deel van de trammelant op het eiland Trinidad juist het gevolg was van een denkbeeld, door inspecteur Kingston zelf naar voren gebracht: het idee om te vertellen dat de rol met dollars verstopt was in een van die houten kisten met machines. Nu waren die kisten met machines zèlf al een mogelijke bron van strubbelingen, en dat vloeide voort uit een verwoede concurrentiestrijd tussen twee plantage-eigenaren in het binnenland.

Een van deze plantages, ongeveer dertig kilometer be oosten Port of Spain gelegen, behoorde toe aan een Schot; de andere, tien kilometer naar het zuidoosten, was bezit van een Ier. De Schot was klein van gestalte, had zandkleurig dun haar en een karakter met de felheid van een Schotse rattenvanger. De Ier had vuurrood haar, was meer dan zes voet lang en voorts de gelukkige bezitter van een stemgeluid waarmee hij, zonder gebruikmaking van een versterker, driekwart van zijn plantage kon bestrijken. En het waren toch beslist geen plantages van geringe afmetingen!
Nu was er kort tevoren in dit gedeelte van Trinidad een soort landbouwkundige bom gebarsten. Beide plantages namelijk besloegen gedeeltelijk een brede strook grond, waarop sinds mensenheugenis niets anders wilde groeien dan wat slecht gras. Vele proeven waren genomen met natuurmest, kunstmest en besproeiing, maar zonder enig resultaat. Het terrein daar was heuvelachtig en vrij hooggelegen; zodat de bodem meestentijds was uitgedroogd. Maar die droogte alléén kon nooit de reden van de onvruchtbaarheid zijn, want zelfs al goot men tankwagens vol water over een proefterrein van een paar tientallen vierkante meters uit, dan nog tierde er alleen gras, of wat armzalige mais, die nauwelijks boven kniehoogte uit wilde wassen. Men had het beplanten van deze strook grond opgegeven, aannemende dat er een of andere giftige stof in de bodem schuilde, welke de plantengroei tegenging, mogelijk iets dat te maken had met de aanwezigheid van het beroemde Trinidadse asfaltmeer elders op het eiland. . een mineraal dus, dat giftig werkte.
Tijdens de oorlogsjaren had men op het eiland wel andere dingen aan het hoofd gehad dan piekeren over problemen als dit, maar naarmate normaler toestanden begonnen terug te keren, dook ook dit probleem weer op. Een ambtenaar van het Britse gouvernement las in een landbouwkundig verslag een rapport over een soortgelijk verschijnsel, dat zich in Australië had voorgedaan. Over een uitgestrekt gebied daar weigerde zelfs gras te groeien en een bodemonderzoek wees uit, dat toch de meeste noodzakelijke grondstoffen in die bodem aanwezig waren. Proeven van deze grondsoort werden in zakken gedaan en opgezonden naar experts die over de laatste wetenschappelijke gegevens beschikten.
Zes maanden later kwam het rapport terug:
„Deze grondsoort beschikt over alle stoffen die voor grasgroei nodig zijn. . . behalve een miniem percentage zink.” Nu is het zotte, dat overal ter wereld metalen zoals zink, ijzer en koper ruimschoots in de bodem voorkomen . . . alleen in dat bepaalde gebied in Australië niet. En zonder dat percentage zink weigert gras nu eenmaal hardnekkig te groeien!
Dat rapport bracht deze Trinidadse ambtenaar op een denkbeeld. Hij bezocht beide plantage-eigenaren en verzocht hun, enkele zakken te mogen vullen met deze grondsoorten. Zij hadden daar geen van beiden bezwaar tegen. Zij gaven hem zelfs te kennen dat hij, wat hun betrof, de gehele terreinstrook mocht uitgraven en verschepen, mits hij zorgde dat er andere aarde voor in de plaats kwam. Zij gaven hem een paar negers mee om zijn zakken te vullen, plus de man een fles rum en vergaten prompt de hele geschiedenis.
De ambtenaar in kwestie typte een omstandig rapport, zond dat aan het ministerie van Landbouw te Londen, samen met een kopie van het Australische rapport, verscheepte de zakken met aarde verzegeld aan hetzelfde adres en vergat prompt ook de hele geschiedenis. Er verliep een jaar plus drie maanden.

Toen kwam er een telegram:

„Betreffende uw rapport en verzoek A/49-Agr. Trin. Onderzoek monsters bodemsoort en resultaten proeftuin bewijzen ondubbelzinnig bodemgebrek ijzerpyriet en koper stop volledig rapport volgt.

De betrokken ambtenaar sprong zowat een gat in de lucht, want van alle grondstoffen ter wereld zijn ijzerpyriet en koper zowat het goedkoopste om aan te brengen. Door welke speling van de natuur uitgerekend deze twee mineralen dáár tegelijkertijd moesten ontbreken, zou waarschijnlijk nooit iemand kunnen verklaren. . . maar het bewijs was geleverd. Onze ambtenaar repte zich met zijn telegram naar beide plantage-eigenaren. . . en toen begon de wedloop. Want de grond daar ter plaatse was bijzonder geschikt voor de teelt van suikerriet, mits voldoende water kon worden aangevoerd. Dat water was te krijgen, door greppels te graven vanaf een paar riviertjes in het hoger gelegen bergland. Bovendien was de marktprijs die jaren juist bijzonder goed voor suikerriet. . . en als men vlug was met pyrietmesten, bevloeien en planten, kon dat hele terrein — en dat was heus geen kleinigheid — nog worden beplant en meelopen in de oogst. Maar daarvoor waren nodig. . . bulldozers om snel de watergreppels uit te diepen en tractoren om het land om te ploegen.
Op allerkortste termijn konden maar twee landen de nodige machines leveren: de Verenigde Staten en Engeland.
Engeland leverde Ferguson-tractoren en de Fordfabrieken de Amerikaanse uitvoering ervan: Fordson machines. De Schot bestelde in Engeland. . . de Ier in de United States. Volgens alle menselijke berekening hadden de Amerikaanse machines het eerst aan moesten komen. . . maar menselijke berekeningen falen nu eenmaal gaarne, want er gebeurt in het leven altijd iets onvoorziens. Zo ook in dit speciale geval. Want de Engelse firma had een maand tevoren een zending Ferguson-tractoren geleverd aan een firma in Mexico. . . maar terwijl de lading al onderweg was, bleek dat de Mexicanen niet goed waren voor het geld. . . De tractoren werden derhalve in een pakhuis opgeslagen en onder bewaking gesteld tot . . . de dringende bestelling van Trinidad binnenkwam. Het was een klein kunstje om de bestelde machines uit de zending in Mexico los te maken en terstond te verschepen naar Trinidad . . . waar zij nu, minstens een volle week vóór zij verwacht werden, binnen waren komen vallen.
De Engelse firma had bovendien telegrafisch aan onze Schot medegedeeld wat er was geschied, met vermelding van boot en verlaaddatum. Het totale gevolg van dit alles was, dat, op het ogenblik dat dit gedeelte van het avontuur van Jan, Bob en Arie begon te draaien, de machines in die grote, houten kisten het enige op het hele bananenschip vormden, dat met spanning werd tegemoet gezien, behalve dan een drietal liefdesbrieven en een brief uit Londen die de salarisverhoging van een klerk ten gouvernementsburele bekrachtigde. En juist déze kisten had inspecteur Kingston, nietsvermoedend, uitgezocht, om er zijn honderdduizend dollars in te goochelen.

* * *
Het lossen van zware en kostbare machinerieën uit lichters en het vervoeren over een kade is altijd een karwei, dat in de tropen nogal wat tijd en zorg vergt. Bovendien zijn de douane-formaliteiten in Engelse havens nogal tijdrovend. Daar kwam nog bij, dat dit geen erg eenvoudige kwestie was, doordat de goederen oorspronkelijk naar Mexico waren verscheept, maar na, veel vijven en zessen werden tegen zevenen eindelijk de papieren afgestempeld, en werden de kisten met machines voor transport naar het binnenland vrijgegeven. Daarvoor stonden drie platte vrachtwagens klaar, met onze zandharige, kleine Schot erbij. Maar intussen was het donker geworden. En Trinidadse arbeiders hebben er een intense hekel aan, na donker te werken. Geen nood!

Als een Schot eenmaal zijn zinnen ergens op heeft gezet, krijgt hij doorgaans wel wat hij wil, en deze Schot had op deze machines niet alleen zijn zinnen, maar ook nog zijn halve ziel en driekwart van zijn zaligheid verwed. Hier was de opgelegde kans om zijn concurrent en aartsvijand, de Ier, een enorme sprong voor te raken en te blijven!
Er werd dus rum gehaald. Er werd een vuur aangelegd op de kade, en een varken geroosterd. Er werd een compleet feest gemaakt. De bestuurder van een rijdende kraan kreeg vijftig Trinidad-dollars in een zak van zijn overall gestouwd . . . een orkestje van drie man met gitaren rukte per taxi aan vanuit de stad . . . en stuk voor stuk kwamen de kostbare machines op de vrachtwagens terecht, werden met touwen vastgesjord en met zeil overdekt tegen de plotseling soms opduikende slagregens. De Schot had zijn zin.
Hij klom in de cabine van de voorste der drie vrachtwagens, drukte op de claxon en reed de kade af, voorzichtig gevolgd door beide andere trucks. Achter hem ging het feest verder.

* * *
Intussen stonden er enkele lieden in de schaduw der loodsen, die allesbehalve in een feestelijke stemming verkeerden. De middelste van hen had een uitgedroogd hagedissengezicht. Beide anderen waren halfbloeden, met oude broeken aan, handen als kolenschoppen en gezichten waarvan zelfs een nachtmerrie nog op hol zou slaan. De man met het hagedissengezicht zei enkele krachtige en heel lelijke woorden:

„Die lammenadige Schot! . . . Kon hij niet eens tot morgen wachten! Al zijn leven gaat hij daarginds metéén die machines uitpakken óók nog.”
„Waar gaat het eigenlijk om, Poirot?” vroeg een der halfbloeden, een dikke pruim tabak achter zijn kiezen duwend. „Om een rol geheime papieren die in een van die kisten verstopt zit. Als ze die vannacht vinden, hoe krijg ik die dan uit hun vingers?”
„Tja”, zei de ander die achter in een kies stond te peuteren met de punt van een lang, scherp mes. Hij praatte gewoon door, met het mes in zijn mond, of het een soort rietje was. Zijn stem werd er alleen wat onduidelijker door. „Dan zul je motten zorgen dat die kisten niet op hun plaats van bestemming komen.”
„O ja”, snauwde Poirot zenuwachtig. „En hoe wou jij dat aan de steel steken?”
„Kijk es”, zei de ander, haalde het mes uit zijn mond, veegde de punt af aan zijn broek en schoof het in zijn broeksband. „Op die slechte weg kunnen die vrachtwagens nooit harder rijden dan een kilometer of tien, twaalf.” „Dat klopt. En wat zou dat?”
„Dat we gemakkelijk die trucks één voor één kennen pikken, als we maar bij de achterste beginnen. Pikken we de voorste het eerst, dan stopt de hele karavaan ineens, en krijgen we alles op onze nek.”
De andere handlanger sloeg een vuist kletsend in zijn handpalm.
„Spijker op z’n kop, Bendix!”
Poirot riep opgewonden:
„Kom op dan! Laten we gaan!”
Maar Bendix stak een enorme arm uit, om hen terug te houden.
„Ho, wat. Dàt hebben we niet afgesproken. We zouwen een rol papier snaaien uit een pakkist in een lege loods. Da’s een klussie voor een zieke kip. Voor de man honderd dollar. Maar wat we nu gaan doen, is heel wat anders. Daar moet waarschijnlijk bij geknokt worden. En als de zaak scheef loopt, zitten we in de kast en niet zo zuinig ook.” „Poeh!” zei Poirot geringschattend. „Als het jullie hier te heet wordt, breng ik je vannacht nog per boot naar Haiti of Cuba.”
„Best. En waar moeten we dan van leven?”
Poirot snauwde ongeduldig:
„O.K. We staan hier alleen maar kostbare tijd te verkletsen. Hoeveel hadden jullie geldwolven dan willen hebben?” Bendix spuwde een straal tabakssap uit.
„Duizend dollar de man.”
Poirot gaf een jank als een spaniel die op zijn staart wordt getrapt.
„Duizend dollar! Dat verdien ik in een heel jaar niet terug!”
„Best. . .” zei de ander langgerekt, en wendde zich af om weg te lopen, maar werd meteen door Poirot in zijn broeksband gegrepen.
„O.K. jullie hebben me klem zitten. Accoord.”
Bendix wendde zich kalm weer om.
„En de helft nu meteen vooruit.”
Poirot aarzelde nog even, alsof hij vol wilde houden dat hij zoveel niet bij zich had, trok dan een rol bankpapier uit een smerige broekzak en gaf hun elk 500 dollars. Bendix knorde tevreden.
„Dat is tenminste zaken doen. Laten we jouw auto maar nemen, Poirot dat is een goeie en die staat bij de hand.”

* * *
De wagen van Poirot was een achtcylinder Buick vieronder-de-kap, die meestal gereden werd met de kap omhoog tegen de felle zon. Die kap was ook nu omhoog, wat tenminste enige camouflage verleende. De auto was in beste conditie en zij hadden de achterste van de drie trucks in zicht nog vóór zij de grens van Port of Spain hadden bereikt.

„Waar pikken we nummer één?” vroeg Poirot, die aan het stuur zat, met Bendix naast zich. Bendix keerde zich half om, naar de derde man, achterin.
„Jij kent deze weg het beste, Philippo.”
Philippo dacht even na.
„Een mijl of zo voorbij de eerste heuvel is een S-bocht. Daarna blijft de weg tussen bossen door kronkelen. Als we ’m daar pikken, duurt ’t een hele tijd, eer de voorste wagens dóór krijgen dat nummer drie er niet meer is.” Bendix knorde instemmend.
„Zo gauw we de stad uit zijn, Poirot, lichten doven. Volg ’m dan maar op zijn achterlichtjes.”
De auto’s bromden voort door het hete duister, met een gangetje, dat een luie jongen op een fiets gemakkelijk had kunnen bijhouden. Nauwelijks een kilometer buiten de stad Port of Spain heerste de volledige sfeer van een tropennacht. Het is met de meeste eilanden in de Caraibische Zee zo: de steden hebben boulevards, enkele prachtige hotels en boulevards, maar hun buitenwijken zijn dikwijls uitgestrekte gebieden vol met tienduizenden hutten, die er soms uitzien of er kort tevoren enkele bommen zijn neergevallen. Sinds eeuwen voert de blanke administratie een voortdurende strijd tegen onwetendheid, ziekten en luiheid. . . . maar de voortgang die is gemaakt, werd moeizaam verkregen. Wat men aan de ene kant bijspijkert, valt aan de andere zijde weer in puin. Maar altijd en overal zijn deze eilanden schilderachtig en kleurrijk. Tussen met roestig plaatijzer of platgeslagen conservenblikken geprepareerde, houten en scheefgezakte hutten bloeien kamperfoelie en hibiscus — overwuifd door majesteitelijke palmen, waarvan de lange bladeren droog ritselen in de eeuwige, zoele zeebries.
„Dáár komt de heuvel”, gromde Bendix, toen het wijnrode achterlicht vóór hen in het duister begon te rijzen. Philippo knorde achter hen:
„Zo gauw ze de S-bocht in gaan, hen voorbij rijden en snijden. Van de weg af dringen.”
Deze weg, zoals de meeste binnenwegen op Trinidad, bestond uit een rijvlak van gruis en macadam, op vele plaatsen gebarsten en vol kuilen, omdat er op het eiland asfalt genoeg voorhanden was (uit het befaamde asfaltmeer) maar doordat tevens de ondergrond van de wegen nooit vast genoeg werd gemaakt. Dat rijvlak was precies breed genoeg om twee auto’s elkaar omzichtig te laten passeren. . . . maar bij dat passeren kwamen ze meestal vlak langs de rand van het asfaltvlak, dat gaandeweg aan beide zijden over een halve meter breedte stuk was gereden. Het gevolg daarvan was, dat bij inhalen of passeren de buitenwielen van beide auto’s door een brokkelige massa losse aarde en stukken asfalt ploegden. In de regentijd, als de aarde doorweekt was, was het geen zeldzaamheid als een der wagens reddeloos vast raakte, of zelfs geheel van de weg af kapseisde en terecht kwam tussen het wuivende suikerriet dat over afstanden van kilometers de wegen eng omzoomde. De top van de heuvel werd bereikt. . . . voor hen uit daalde het rode lichtje naar het begin van de S-bocht. „Lichten aan!” gromde Philippo.
Het felle licht van de Buick spoot voorwaarts, naar de truck waarvan de achterwand snel nader kwam, nu Poirot het gaspedaal intrapte. Zijn duim drukte op de hoorn en het geluid schalde trompetterend door de hete nacht. Zwermen insecten dwarrelden als zilveren stippen dwars door de felle lichtbundels.
„Toooeeettt. . . . !” klaroende de autohoorn. . „Toooeeet!” De vrachtwagen zwenkte rechtsaf, een bocht in. . . . op de sporen gevolgd door de Buick. Dan flitste het remlichtje van de truck aan. . . . de vrachtwagen trok scherp naar rechts, tot de wielen nog juist het vaste deel van het wegdek volgden, en stopte. De bestuurder was blijkbaar een voorzichtig en bezadigd man, die de haastige achterligger alle kans wilde geven, veilig te passeren.
„Kon niet mooier!” gromde Bendix, met de hand op de portiersluiting. In zijn andere hand blonk een nikkelen cilinder-revolver.
De Buick, met de buitenwielen diep sleurend door de beschadigde berm, hotste de vrachtwagen voorbij, zwenkte schuin voor het front van de hoge radiator. . . . en stopte. Bendix was er al uit, sprong op de treeplank van de truck, stak zijn revolver door het open portierraan en gromde: „Handen omhoog! Kom deruit en geen grapjes.”
De chauffeur, een neger van middelbare leeftijd, met wollig kroeshaar en oogwit dat verschrikt glinsterde in het teruggekaatste licht van de Buicklampen, zei schor: „Yes’m sir. . . . Yes’m. No shoot, sir. Me coming. . . .” Met de handen zo hoog mogelijk scharrelde hij onhandig het portier door, dat door Bendix werd opengehouden, en sprong vanaf de treeplank op de weg.
Poirot was al achter op de platte laadbak van de truck gesprongen en was bezig, de touwen die het dekzeil vastsnoerden, los te gooien.
„Gooi dat touw er af! “ snauwde Bendix. „Philippo . . . . bind deze vent vast.”
„Noem geen namen, kaffer!” blafte Poirot hijgend, trachtend, in het onzekere licht een knoop te ontwarren. „Gooi eens een mes op  dat duurt me zo te lang.”
Een eind touw kwakte op de weg. Philippo legde er behendig een lus in, wierp die om de geheven polsen van de negerchauffeur, trok ze zwijgend naar achteren op diens rug en begon de man te binden. Krakend en schuifelend kwam het canvas zeil van de kisten af. Poirot stak een zaklantaarn aan en begon de hoge, withouten kisten te inspecteren. Er stonden er twee op de wagen, en die waren natuurlijk met twee zijden tegen elkaar aan geschoven. Poirot klom op de kisten, onderzocht de bovenkanten, bescheen de zijkanten, en riep tenslotte ongeduldig: „Hee . . . . help eens effe deze opzij schuiven.”
Door het enorm gewicht van de kisten was dat niet zo eenvoudig. Bovendien moesten de sjorringtouwen eerst worden losgegooid. Maar daarna, en met behulp van een koevoet, week de achterste kist zijwaarts. Poirot wrong zich in de ontstane spleet, scheen tegen de ruwhouten wanden, waarop in grote zwarte inktletters land van herkomst, fabriek en haven van bestemming stonden, en sprong met een paar lelijke woorden op de grond.
„Deze zijn het niet. Gauw de andere achterna.”
„En wat moeten we met deze vent, hier?”
„Gooi die maar in de cabine.”
„En als er intussen iemand langs komt?”
Poirot veegde met de rug van zijn hand over zijn bezweet, perkamentachtig voorhoofd.
„Leg ’m dan maar achter in onze auto. Kunnen we een oogje op hem houden.”
De gebonden neger werd achter in de kussens van de Buick gesmakt — Philippo nam naast hem plaats — de portieren sloegen dicht en met scheurende vaart stoof de Buick voorwaarts. . . . achter de twee andere auto’s aan.

* * *
Maar intussen was er natuurlijk weer iets anders gebeurd . . . . iets, dat voor de hand lag. Als een karavaan van drie auto’s met slakkengang rijdt over een smalle, bochtige weg tussen bossen en percelen hoogopgaand suikerriet, is het niet zo gemakkelijk, te zien of men nog voortdurend door de volgauto wordt bijgehouden. Men kan die gemakkelijk een minuut of wat uit het oog verliezen. Toen echter, na een minuut of vijf, op een betrekkelijk recht stuk weg, zelfs het schijnsel van verre koplampen niet in het achteruitkijkspiegeltje van de middelste truck was komen opdoemen, begon de bestuurder daarvan het geval ietwat vreemd te vinden. Hij remde wat af, in zijn spiegeltje loerend, remde nog verder, stopte eindelijk geheel en zette ook zijn motor stil. Rondom hing de vochtige broeikashitte van de tropennacht. . . . maar afgezien van het ruisen van de wind in de palmen. . . . het zingen van insecten en het grommen van de dieselmotor van de truck, vóór hem uit, was er niets te vernemen. Een voor de hand liggende conclusie was, dat er iets niet in orde was met wagen nummer drie. Dat kon van alles zijn op een weg als deze: een gebroken veer. . . een lekke band. . . De negerchauffeur van truck nummer twee deed, wat van een getraind negerchauffeur in dergelijke omstandigheden verwacht kon worden: hij startte zijn motor, schakelde in, en gaf extra gas, om zijn baas in te halen en te waarschuwen. Een blanke zou mogelijk op zijn eentje op onderzoek zijn uitgegaan; een ongetrainde neger had vermoedelijk niet eens gestopt, en was schouderophalend doorgereden. Het was niet zo eenvoudig, op deze wrakke weg behoorlijk vaart te maken, maar er kwam geluk bij . . . auto nummer één, met de Schot zelf naast de bestuurder, had gemerkt dat wagen nummer 2 niet meer volgde, en was een kilometer of drie verder gestopt. Beide wagens stonden nu enkele meters achter elkaar, met daverende motoren en openhangende portieren.

„Wagen nummer drie is-ter niet meer, baas.”
„Waar is die gestopt?”
„Weet ik niet, baas.”
De drie paar ogen van de Schotse plantage-eigenaar en zijn twee negerchauffeurs tuurden de donkere weg af. Geen schijn van lichtbundels in zicht.
„Sapristi’se Old Lang Syne! Een vrachtwagen keren op deze weg is onbegonnen werk . . . Dadelijk kan ik nog terug gaan lopen ook.”
Een der chauffeurs opperde:
„We kunnen beter samen doorrijden, baas. En dan teruggaan in de station-wagon.”
Terwijl de Schot nog stond na te denken over wat nu het beste zou zijn - eerst deze twee trucks veilig thuis brengen en dan in een kleine auto terugrijden . . . of te voet op zoek gaan naar auto nummer drie, kwam een felle lichtschijn boven de bomen in de verte uitzwiepen.
„Dat zal ’m zijn!”
Maar even later zei de chauffeur van wagen nummer twee:
„Dat is ’m niet. Die rijdt veel te hard. Da’s een personenwagen.”
„Die kan ons vertellen, wat er gebeurd is!”
Het was inderdaad een Buick, die met grote snelheid nader kwam stuiven, maar alras vaart minderde, toen hij de op de weg stilstaande vrachtwagens zag staan.
„Daar staan ze . . . met zijn tweeën”, zei Bendix. „Wat nu?”
Poirot minderde steeds meer gas, om tijd te winnen, en dacht koortsachtig snel na:
„Ik heb een goed plan. We zeggen dat de achterste wagen een lekke band heeft en vraagt om hulp. Er stapt er minstens één bij ons in. . .”
„O, ja? En die nikker die we achterin hebben, dan?” Poirot had die man helemaal vergeten. Hij trapte haastig op de rem. De Buick kwam tot stilstand - honderdvijftig meter van de trucks vandaan. Hij siste:
„Gooi ’m deruit. Ze kunnen dat onmogelijk zien tegen mijn felle lichten in. Daarna draai ik, en rijd achteruit naar hen toe.”
Slim bedacht en handig uitgevoerd. Philippo sleurde de gebonden neger bij zijn kraag uit de Buick en rolde hem van de wegberm af, tot hij in het droge stof tegen het struikgewas tot stilstand kwam. Met enkele zwenken vooren achterwaarts draaide de Buick, en begon daarna achteruit naar de trucks toe te rijden. De Schot kwam hun al in draf tegemoet en stak zijn hoofd door een open zijkant, zodra de wagen naast hem stopte.
„Heeft u een vrachtauto langs de weg zien staan en. . .” „Sure”, zei Poirot. „Met een paar kisten erop. De chauffeur heeft een lekke band en zijn krik doet het niet goed. Hij vraagt of hij hulp kan krijgen. Ik wil u wel terugrijden, als . . .”
„Machtig graag!!” zei de Schot dankbaar, verhief zijn stem en brulde: „Dubois! Pak de grote krik uit de truck en kom hier!”
Poirot wendde zich om, keek Philippo, achter hem, veelbetekenend aan en zei:
„Als er twee man meerijden kun jij het best zolang hier wachten. Anders is de wagen zo benauwd vol.”
„O.K.” zei Philippo lijzig, stapte uit, en begon bedaard, als om tijd te doden, naar de twee wachtende trucks te wandelen. Even later kwam een der negerchauffeurs aandraven, met een zware hydraulische krik in de armen. Het ding werd rinkelend op de achtervloer van de Buick geworpen. Chauffeur en Schot stapten in. Portieren klapten dicht. De Buick startte en reed kalm weg. Bendix keerde zich om, drukte op het schakelaartje van het bovenlicht van de linnen kap, en keek naar beide gezichten achter hem, nu helder bestraald. Ook helder bestraald was de nikkelen cilinder-revolver die hij in zijn knuist hield. „Handjes omhoog”, zei Bendix. „Met de poezele vingertjes tegen de kap . . . En houwen zo.”
Na een tel verbouwereerde stilte rezen twee blanke en twee negerhanden omhoog.
„Wat heeft dit te betekenen!?” grauwde de Schot, tussen woedend opééngeklemde tanden.
„Je mag drie keer raden”, zei Poirot, de Buick langs de kant van de weg tot stilstand brengend. De achterlichten van beide trucks waren nog juist zichtbaar.

„Dát is een streek van die smeerlap van een Ier!” zei de Schot woedend. . . „Ik dácht al dat-ie proberen zou, me of een of andere manier dwars te zitten!”

„Zo is het leven”, zei Poirot filosofisch. „Kom er maar uit, jongens.”
Poirot zei kort:
„Bewaak jij ze? Ik ga even daarginds heen.”
„Komt voor mekaar”. Bendix grijnsde de Schot beminnelijk toe, viste met de linkerhand een verse dot pruimtabak uit een shirtzak en schoof die achter zijn kiezen. Poirot ging in draf op weg naar de twee wachtende trucks.

* * *Philippo stond, trots als een jachthond die goed heeft geapporteerd, te wachten naast het lichaam van de derde negerchauffeur, dat naast het voorwiel van de eerste truck op het asfalt lag. Philippo zwaaide losjes een bandijzer heen en weer . . . wat de indruk gaf dat hij stond te kwispelstaarten.

„Ik heb deze een opdoffer verkocht, baas.”
„Niet al te hard, hoop ik”, knorde Poirot, in de achterste truck springend.
„Ik ken me zakies, baas.”
„Kom dan hier helpen en sta niet te kletsen.”
Zij werkten zwetend en hijgend gedurende twaalf lange minuten, in voortdurende staat van zenuwen, dat er iemand langs zou komen. Maar deze weg leidde alleen naar de beide plantages . . . en de negers zelf die er woonden en werkten, verkozen de veel kortere slingerpaden door het bos en de velden. Na die twaalf minuten sprong Poirot van de eerste der trucks af, en stond, met gebalde vuisten, en verwoed slikkend, omhoog te kijken naar de scheef gewrikte ruwhouten kisten. Geen enkele ervan vertoonde een gat, groot genoeg om zelfs maar een vinger door te porren. Er waren ook geen plankjes opgespijkerd, als reparatie. Geen der kisten vertoonde een rood kruis.
„Ik ben voor de gek gehouden!” barstte Poirot plotseling los. „Kom mee!. . . Dát muisje zal een staartje hebben!” „Wacht effe”, zei Philippo rustig. Hij schoof de nog bewusteloze neger onder de voorste van de trucks. „Tegen het overrijden”, legde hij uit . . . maar tegen niemand, want zijn baas was al in woedende galop halverwege de Buick, waarvan hij even later het achterportier openrukte. „Deruit!”
De Schot en zijn chauffeur strompelden de weg op. „Derin!”
Philippo, nog steeds met dezelfde onverstoorbare kalmte, stapte achter in de wagen, die op hetzelfde ogenblik dat het portier dichtviel, wegstoof.
„Succes gehad?” informeerde Bendix, pruimkauwend. „Ik ben voor de gek gehouden!” barstte Poirot los. „Door een snotjongen heb ik me laten bedotten!”
„Dus geen rol papieren in die kisten?”
„Geen papieren — geen gat — geen kruis!” brulde Poirot. De Buick stoof voort met zes en negentig kilometer vaart, hetgeen rijkelijk veel was op die hobbelige, smalle weg. „Stop!” zei Bendix.
Poirot zag of hoorde niets, maar ging opzitten, toen het glimmend nikkel van een revolver tussen hem en het windscherm gleed.
„Stop!”
Poirots voet liet het gaspedaal los.
„Wat . . . Wat krijgen we nu?? Ik heb haast, jou idioot!” „STOP!” - De monding van de nikkelen loop raakte nu Poirots adamsappel, die snel op en neer begon te hikken. De Buick remde af en stond stil.
„Eerst 500 dollar de man.”
„Wááááát! ! . . . Maar er zàt helemaal niets in die kisten, man.”
„Niets mee te maken. Dat is jouw zaak”
„Dacht je nou dat ik 2000 dollar neertelde voor een handvol splinters en. . .”
„Is jouw zaak. Wij krijgen 1000 dollar de man voor de overval op die trucks. Zonder regenverzekering, pensioengrondslag of garantie tegen lege kisten. Geef op en metéén, of dit ding gaat af.”
Poirot haalde diep adem, als om nog iets tegen te werpen, scheen dan het volkomen zinloze daarvan in te zien, haalde langzaam de rol geld uit zijn broekzak en telde tweemaal 500 dollars af.
„Dat is beter!” zei Bendix tevreden, zijn portie opvouwend. Poirot bekeek triest het dunne rolletje geld dat hem nog restte. Dan barstte hij plotseling los:
„Maar die snotneus zal ervan lusten!!”
„Kom, Philippo”, zei Bendix, het portier openend. „Wij gaan er hier uit.”
Beide mannen stapten uit en smeten de portieren dicht. Poirot keek bijna sprakeloos van links naar rechts. „Maar . . . moeten jullie niet terug naar de stad?” „Ga jij maar alleen”, zei Bendix, grijnzend. „Wij duiken een beetje onder.”
„Maar waarom? . . . Er. . .”
„Zo’n idee van ons”, zei Philippo. „Goedenacht en veel plezier. Als we nog wat ouwe pakkisten tegenkomen, zullen we ze aan je adres laten bezorgen.”
„En een rood kruis zullen we er desnoods nog voor je op laten verven”, zei Bendix. „Adie.”
Beide mannen staken tezamen de weg over, klommen van de hellende berm af en verdwenen tussen de hoogoprijzende pluimen van het dichte suikerriet. In de verte blafte een hond.
„Lafbekken!” gromde Poirot, en schakelde in.
Maar hij begon hoe langer hoe harder te rijden. Per slot van rekening had zijn auto een registratie-nummer. . . en de overvallenen hadden dat natuurlijk onthouden. Zóveel auto’s waren er nu niet op Trinidad. Poirot begon eerst nu te beseffen, in wat voor wespennest hij zich door zijn overhaastheid had gestoken. Hij was vast overtuigd geweest dat hij, vóór middernacht, een rol van één honderdduizend dollars rijk zou zijn geweest. En met één honderdduizend dollars op zak kan men lak hebben aan veel dingen. Hij had, per motorboot, met medeneming van de rest van zijn waardevolle bezittingen, van het eiland willen verdwijnen . . . nog diezelfde nacht. Daar had hij alles op gegokt . . .
De Buick stoof voort en passeerde de nog langs de weg geparkeerde derde truck. Poirot zat grimmig over het stuur gebogen; peinzend: Nu was hij tweeduizend dollar kwijt geraakt . . . voor niets. Kreeg vast en zeker de politie op zijn dak, zodra dat autonummer was doorgegeven . . . Wat nu? Hij dacht erover, zijn auto ergens in een verlaten buitenwijk van Port of Spain te laten staan, en later te verklaren, dat de auto in de loop van de middag was gestolen, en dat hij van niets wist. Maar dat kon ook niet . . . want de Schot en de negerchauffeurs zouden hem kunnen beschrijven en herkennen. Poirot begon eentonig en aan één stuk door binnensmonds lelijke woorden te zeggen. Hij was er zo rotsvast van overtuigd geweest, dat die Amerikaanse jongen de waarheid sprak . . . of zouden er soms nog méér kisten zijn? . . .
Die gedachte gaf hem plotseling hoop. Natuurlijk! Het was toch niet gezegd, dat er maar zes kisten waren! Er konden er best acht of negen zijn! Dan stond de kist met het gat en het kruis natuurlijk nog in het pakhuis!. . . Poirot ging opgewekt rechtop zitten, en voelde zich als een herboren man. Nòg was niet alles verloren. Nog kon de nacht hem een fortuin opleveren! . . .

ONWAARHEDEN TEGEN EEN WAARZEGSTER

Een Trinidadse kermis is echt wel een volksfeest bij uitstek - in dit geval dus een negerfeest, compleet met banjo-orkesten, eindeloos gedans, vreemde kledij en wilde maskers. Het was eigenlijk, zoals Jan en Arie al heel gauw zagen, een soort van kruising tussen een Caraibisch carnaval en een Amerikaans lunapark, dat alles in een vochtige, dikke atmosfeer als die in een stoom- en wasserij, waarin tegelijkertijd vis wordt gebakken, op potten en pannen gerammeld, op duizend fluiten geblazen en in alle zichtbare ribben gepord. De hoofdbestanddelen van een kermis waren in het centrum aanwezig: een draaimolen, een zweefmolen, een autoscooterbaan (waarop tientallen elektrisch aangedreven autootjes woest tegen elkaar botsten, bestuurd door luid tierende negers) en een Ferris Wiel. Nu is een Ferris Wiel een typisch Amerikaanse uitvinding, die in Europa minder vaak wordt gezien. Het bestaat uit een tweetal stevige torens, waartussen een kolossaal wiel rechtopstaand ronddraait. Dat wiel is eigenlijk dubbel, en tussen de twee flenzen ervan hangen schuitjes, ook aan assen, zodat die schuitjes altijd recht blijven hangen.
Al deze bouwwerken van amusement beschikten over extra-sterke luidsprekerinstallaties, dubbele orgels en nog meer kleuren en goud dan bij normale kermissen het geval pleegt te zijn. Het gevolg was een misbaar voor oog en oor dat waarlijk niet gering was. Arie moest in Jans oor brullen om te worden verstaan.
„Ik heb zin in een gebakken visje.”
Jan maakte een gebaar van schrik:
„Móét dat, dikke? Je stinkt er over uren nòg naar.” Arie maakte een afwijzend gebaar en brulde terug: „Werk ik de smaak wel weg met wat noga.”
Jan wendde zich huiverend af. De dingen die Arie welgemoed dóór en na elkaar naar binnen werkte, vervulden hem soms met innige afkeer. („De dingen die jíj door elkaar eet”, had hij eens tegen Arie gezegd, „maken míj al misselijk, als ik er alleen maar aan dènk.”) Maar de dikkerd was al op weg naar de achterzijde van de draaimolen, waar hij feilloos kaarsrecht afstevende op een rij ijzeren potten boven houtskoolvuren, waarachter een zwetende neger aan ijzerdraadjes vissen sissend liet zakken in borrelende olie. Jan Prins wendde zich met een lichte rilling af, stond even rond te kijken, en ging dan naar een lichtbruin getinte man toe, die met een pak papieren, die eruit zagen als strooibiljetten, met een standhouder stond te praten.
„Excuse me”, begon hij boven het lawaai uit gillend. „La Paraquita? . . .” Hij maakte een gebaar in het rond en hief vragend de wenkbrauwen.
„Si, si”, brulde de man begrijpend, en voegde er in het Engels aan toe (naar een plek voorbij het Ferris Wiel wijzend): „Past the Big Wheel there. To the left. You see the sign.”
Arie stond verwoed te blazen tegen een dampend hete vis, die bungelde aan zijn ijzerdraadje.
„Kom mee”, brulde Jan tegen hem. „Die stinkvis koelt onderweg wel af.”
Arie drentelde achter hem aan, zijn dampende vis aan het draadje meedragend als een soort lampion. Zij liepen door een donderende verwarring van Amerikaanse, Spaanse, Curaçaose en Caraibische muziek, door de bakovenhitte om het grote Ferris Wiel heen, belandden bijna midden in een vechtpartij die door twee zwarte inlandse politieagenten met witte gummiknuppels uit elkaar werd gemept, en ontdekten onverwacht (tussen een podium waarop twee monsterlijk dikke kerels een worsteldemonstratie gaven, en een Rad van Avontuur) een rood- en knalgeel gestreept tentje, met aanplakbiljetten van enorme handpalmen, horoscopische tekens en met boven de ingang weer die aardbol.
„La Paraquita!!!” kreet een geelzijden sjerp die dwars boven de ingang was gespannen.
Een jonge negerin met een witte jurk aan dook onder het afsluitgordijn naar buiten en liep haastig weg.
„Ben benieuwd wat die voor nieuws te horen heeft gekregen”, bromde Jan. „Ga mee, dikke. Vóór er iemand anders in duikt.”
„Eerst me vis!” zei Arie, het beest voor zijn neus houdend om de hitte ervan te testen. Hij begon voorzichtig zijn nog warme versnapering te verorberen, terwijl Jan van meer nabij de teksten op de aanplakbiljetten ging lezen. Zij waren tweetalig: Engels en Spaans, wat hem heel welkom was, want in Spaans waren de vrienden bepaald geen helden.
Een wolk van bakoliedamp trof hem, en meteen riep Arie’s stem in zijn oor:
„Ik ben zover.”
Jan tilde het afsluitgordijn op, en dook naar binnen, door zijn dikke vriend gevolgd . . . wéér in een lucht die zijn neus geweld aandeed: een zoete geur van zwaar parfum, alsof er een bom was ingeslagen in een kappersetalage. Het lawaai van de muziek buiten werd maar vaag gedempt door de zeildoeken wanden van deze tent en de parfumlucht en het lawaai leken des te erger, omdat er zo goed als geen licht hier was. . . het beetje dàt er scheen werd geleverd door hoogst lugubere voorwerpen. Twee doodshoofden waren aan touwtjes opgehangen en blijkbaar inwendig voorzien van door een batterij gevoede fietslampjes, die hun licht uit oogkassen en mondholte wierpen. Een geraamte, dat rechts boven in een hoek hing, was bestreken met een of andere soort lichtgevende verf die blauw uitstraalde. De dunne zeilwanden waren doorschijnend en het felle licht van het Ferris Wiel scheen er doorheen . . . met als gevolg dat de schaduwen van mensen die passeerden spookachtig over het canvas gleden en binnen in de schemering een griezelig effect verwekten. Tussen de twee doodshoofden in zat een donkere, ineengedoken vrouwenfiguur, met een hoop glinsterende versierselen aan en om, vaag beschenen door een rode lamp die in een glazen bol opgesloten zat.
„Good evening!” begon Jan Prins. „Are you La Paraquita?”
„I am La Paraquita, yes”, beaamde de vrouw in een bijna geheel zuiver klinkend Engels. „You want your futures told? That will be one dollar, please.”
Jan en Arie staken de handen in hun broekzakken en telden ieder één dollar neer.
„You can sit down.”
In het duister turend zagen de beide jongens een drietal linnen vouwstoeltjes aan hun zijde van de tafel met de glazen bol. Zij gingen zitten. De vrouw stak een lange, magere hand uit.
„Who first?”
Arie keek Jan aan, en Jan Arie.
„Jij maar eerst”, zei de dikkerd, in het Hollands. „Ik ben razend benieuwd of je inderdáád rijk zult sterven.” De vrouw pakte Jans hand vast, palm op palm, en legde twee vingers rechtuit op zijn pols.
„Als je een asperientje nodig hebt, zeg je het maar”, zei Arie halfluid.
„Ssssst!” siste Jan, een tikje zenuwachtig.
De vrouw leunde voorover en begon in de roodverlichte glazen bol te staren.
„Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet”, bromde Arie.
Jan gaf hem een gevoelige trap van opzij tegen zijn dikke kuit.
„Ik zie schepen . . .” zei de vrouw ineens. „Je bent nog niet oud, jongeman, maar je hebt vele reizen gemaakt. Vooral met schepen . . . en vliegtuigen. Je komt uit een ver land en je zult in je leven nog vele landen bezoeken. . .” Zij draalde even en ging onverwacht door, met eentonige, zangerige stem: „Je bent een vreemde jongen. Aan de ene kant probeer je alles vast te houden en te bewaren wat je hebt en aan de andere kant zul je altijd onrustig blijven, en reizen en trekken.”
Arie zat nu heel stil en maakte geen geintjes meer. „Je hebt geen broers of zusters . . . Je moeder is al lang dood. Je zult ook nooit trouwen . . . Je zult na verloop van tijd veel geld krijgen, en aan het eind van je leven al je geld weggeven omdat je pas laat in je leven merkt, dat geld alléén niet gelukkig maakt. . .” Zij talmde nog even en keek onverwacht, over de bol heen, Jan aan; hem vragend:
„Maar er is één ding, dat je nu vreselijk dwars zit, hè? Wat is dat?”
Jan moest even slikken voor hij antwoorden kon. „Ja”, zei hij. Zijn hart bonsde als een stoomhamer, want wat die rare juffrouw hem vertelde, was veel te raak naar zijn zin.
„En wat is dat? Misschien kan ik je vertellen of het goed afloopt of niet.”
Er viel een stilte . . . Beide jongens zaten volkomen onbeweeglijk en hun spanning was zo groot, dat zij zich nauwelijks meer bewust waren van de hitte, van het lawaai der muziek buiten en van de weeïge lucht van het parfum. Zelfs de dikke Arie, die anders zelden uit het veld te slaan was, vroeg zich af, of zij zich hier niet in een onverklaarbaar spookachtig wespennest hadden gestoken. „Jaaaaa . . .” zei Jan Prins dan, met wat onzekere stem. „Wij willen naar de Verenigde Staten, maar we hebben geen visum.”
Het zwakke rode licht blonk in de zwarte ogen van de waarzegster, die nu om beurten zich in de ogen van beide jongens boorden. Zij liet Jans hand geen ogenblik los en een moment schoot hem het wild idee door het hoofd dat die twee vingers van haar, die op zijn pols lagen, misschien aan de reactie van zijn hartslag precies konden voelen, of zij iets beweerde dat raak was, of niet . . . als een soort van leugenmeter. Of liever gezegd: een waarheidsmeter. „Dat lukt je”, antwoordde zij dan. „Jou zal in het leven alles lukken . . . Je krijgt in je leven alles wat je hebben wil . . . behalve één ding.”
Jan slikte weer iets uit zijn keel weg en vroeg:
„En dat is?”
„Een gelukkig, rustig leven. Dat krijg je niet.”
Jan begon even te lachen.
„Als het zo doorgaat, nee . . . Daar kan ik altijd nog aan beginnen als ik oud ben. Maar wij komen dus wel in de Verenigde Staten?”
Rustig zei de waarzegster:
„Dan moet ik je een paar dingen vragen. Heb je het al geprobeerd?”
(Arie bewonderde de zeldzame handigheid waarmee deze vrouw het verhaal aan de steel stak.) Jan antwoordde: „Wij komen uit Holland. Met een schip naar Mexico gegaan omdat we van daaruit de grens over wilden. Maar juist toen het zover was, liep er iets in de war en de mensen die ons over de grens zouden zetten, waren niet meer te vinden.”
„Maar waarom ben je dan naar Trinidad gekomen? Dat is veel verder weg dan Mexico.”
Jan deed even of hij aarzelde, en besloot tenslotte de waarheid te zeggen:
„Omdat iemand in een havenkroegje - Malaguena heette dat - ons de tip gaf, naar Port of Spain te gaan en La Paraquita om raad te vragen.”
Weer een onbeweeglijke stilte. Slechts schaduwen van kermisgangers gleden over het doorschijnende canvas heen en weer.
„I see . . .” zei de waarzegster langgerekt. „Goed. Maar dat . . . Ik weet misschien iemand die je helpen kan. Ik doe er zelf niets aan. Maar dat zal je geld kosten.”
„Dat hebben we”, zei Jan kort. „In dollars.”
„Waar woon je?”
„Queen’s Park hotel. Kamer 324. Mijn naam is Prins. Hij daar is Roos.”
„Ga naar je hotel. Blijf allebei op je kamer tot er iemand opbelt, die een wachtwoord noemt. Hij zal zeggen . . . ken je dat Amerikaanse liedje: „Yankee Doodle?”
„Yankee Doodle went to London . . .?”
„Precies. Die man zegt: „Yankee Doodle . . .” en dan antwoordt degene van jullie die de telefoon aanneemt: „Went to Trinidad”, en dan maakt die man een afspraak. Praat

er absoluut met niemand over en zorg dat je bewijzen kunt dat je het geld contant ter beschikking hebt.” „Dat was in Mexico óók zo.”
„Precies.” Zij richtte haar blik op Arie: „Moet jij je toekomst nog voorspeld hebben?”
Arie stond haastig op:
„Neenee . . . dat hoeft niet. We kwamen hier voor . . . wat we u net verteld hebben.”
„Ook goed”, zei ze, haar hand terugtrekkend. „Doe precies als ik je gezegd heb. Adios.”
„Adios”, zeiden Jan en Arie, en deden net of ze helemaal geen haast hadden met buiten te komen.

* * *

Zij spoedden zich om het Ferris Wheel heen, als ganzen achter elkaar, en zonder een woord te spreken. Pas toen zij een flink eind van het waarzegtentje vandaan waren, bleef Jan, die voorop liep, staan. Arie voegde zich bij hem,

het zweet van zijn voorhoofd vegend.
„Ik dacht een ogenblik dat mijn hart stilstond”, verklaarde hij. „Dat mens was zó griezelig precies raak . . . Maar snap jij nou . . .?”
Jan maakte nog een knoopje van zijn shirt los. Zijn vingers waren ook niet helemaal betrouwbaar.
„Snap ik wàt?”
„Als dat mens inderdáád kan zien dat de onderneming waarmee wíj bezig zijn, succes heeft . . . dat ze dan niet ziet dat zijzèlf er stuk mee loopt?”
Jan begon, met Arie naast zich, naar de uitgang te wandelen. Negerkinderen schoten gillend en plakkerig van zoetigheid om hen heen en tussen hen door.
„Misschien”, zei Jan peinzend, „kunnen waarzeggers of helderzienden alleen maar dingen zien in andere mensen, maar nooit in zichzelf. Anders zouden ze toch ook hun eigen dood kunnen voorspellen?”
Zij wandelden de poort uit, en liepen verder onder de palmen van een slingerende landweg, waar het iets minder stonk, iets minder heet was en waar zeker die chaos van muziek minder hinderde. Maar hier waren meer muskieten.
„Allemaal raldaldal”, besloot Jan ten laatste. „We zitten hier op een eiland, en dus kon ze raden dat wij met schepen hadden gevaren. We zien er ook uit als zeelui.” „En hoe wist ze dan dat jij enig kind was?”
„Omdat ik zo’n verwend gezicht heb”, bitste Jan terug. „Laten we nou ophouden met daarover te piekeren. We zijn er goed tussenuit gerold, en dat is de hoofdzaak.” „Misschien”, zei Arie, veelbetekenend.
Jan keek zijwaarts naar zijn dikke vriend. Arie liep te wandelen met de duimen in zijn broekzakken gehaakt, zijn hoofd achterover en met getuite lippen opkijkend naar de heldere, tropische sterren.
„Wat bedoel je met: misschien?”
„Wie zegt jou, dat dat rare mens niet meer in die bol zag dan ze ons heeft verteld?”
Jan bleef stilstaan. Na een paar tellen gromde hij: „Ja, luister nou eens. . .”
Arie schopte een stuk tak van de weg af.
„Ik vond het maar link — dat zal ik je eerlijk zeggen. Ik voelde er niets voor om haar mijn hand ook nog eens vast te laten houden. Wat zij over jou zei was mij véél te raak, broeder. Veuls en veuls te raak.”
Jan veegde met de rug van de hand over zijn bezweet voorhoofd en sloeg daarna naar een tor, die op zijn oor was geland.
„Kletsika!” snauwde hij. „De hitte gaat ons op de zenuwen werken. Eén flinke koude douche en we houden ons weer bij de koude logica van tweemaal twee is vier.”
Arie begon weer te wandelen.
„Die koude douche”, zei hij, „is het enige verstandige dat ik je de hele dag heb horen zeggen. Kom mee.”
Jan liep achter hem aan, en grinnikte plotseling: „Jan Prins is soms verstandiger dan u denkt. Van een hete kermis naar een koude douche.”
De weg slingerde hier zigzagsgewijs tussen dicht struikgewas, waaraan vreemde rode bloemen schemerden. „Tòch houd ik vol. . .” begon Arie, maar verder kwam hij niet, want vlak voor hem flitste een fel wit licht op . . . uit een zaklantaren, naar de hoogte te oordelen.
„Handen omhoog!” beet een scherpe, Amerikaanse stem hun toe. „Gauw wat en flink omhoog!”
Jan en Arie, knipperend tegen het felle licht, hieven hun armen naar de sterren.
„Een koude douche is soms dichterbij dan je denkt”, zei Arie.
„Houd je bekken!” beet de stem. „Keer je om en laat je polsen binden. Leg je armen op de rug.”

TRAMMELANT BIJ DE VLEET

Maar dit soort van kleine incidenten waren pas het voorspel van de tropische trammelant-symfonie die het niets vermoedende eiland Trinidad te wachten stond en waarvan nu de eerste wilde akkoorden begonnen los te barsten. Want terwijl de Schot Mc Donald een der twee concurrerende plantagebezitters met zijn drie vrachtwagens onderweg was naar zijn eigen onderneming, kwameen klein, open Triumphje het vlakke terrein voor de waranda van de Ierse plantage op snorren, zo straf remmend, dat het gruis tegen de balustrade spatte.
„Ho daar! Kalmaan wat!” daverde de enorme stem van
de roodharige Ier. Hij sprong op, legde zijn machtige handen op de rand van de balustrade en zag neer op het open autootje, waarin hij zijn eerste opzichter zag zitten. „MacDonald heeft een zending tractoren gekregen!” riep de man in het autootje.
Er viel even stilte. Vanuit de zitkamer, achter de waranda, kwam radiomuziek.
„Bestáát niet!” zei de Ier.
De opzichter sloeg opgewonden met zijn vlakke handen op het stuurwiel. Hij was een koffiekleurige halfbloed, met een witte strohoed achter op het hoofd. Hij heette Marcus. „Maar ik heb ze toch zelf gezien! Ferguson-tractoren in kisten. Vanmiddag gekomen. Hij kwam ze zelf halen op vrachtwagens.”
„Bestáát niet!!” brulde de Ier nogmaals heftig, met zijn vuist op de houten balustrade slaande dat het huis ervan schudde. „Ik heb de mijne telegrafisch in Amerika besteld en. . .”
„Ga dan zelf kijken!” riep de halfbloed terug. „Ga dan zelf kijken! Een paar van die kisten staan nog in de loods. Ga dan mee!”
„Bij Sint Patrick , dat doe ik!”
Met één hand op de balustrade wipte de Ier zijn waranda af. Hij nam niet eens de moeite een portier van het Triumphje te openen, maar stapte in het open autootje of het een deelnemer was in een zeepkistenrace. Het wagentje schoot de weg op die leidde naar de haven van Port of Spain.

* * *

De Schot en de ene negerchauffeur, die uit de Buick van Poirot waren gezet, stonden het snel verdwijnende achterlicht van de bandietenauto even na te staren, maar in het geval van de Schot duurde dat staren niet lang.
„Pak jij de ene wagen en ik de andere!” blafte hij. „Eerst deze vracht naar huis brengen en opbellen!”
„En die andere wagen dan, baas?”
„Daar kijken we later wel naar. Eerst dit naar huis.” De tweede negerchauffeur, die door Philippo onder een der wagens was geschoven, begon weer tekenen van leven te geven. Hij werd in de hoek van een der cabines gezet; de Schot klom achter het stuur van de eerste wagen , de neger nam de tweede. De motoren sloegen dreunend aan en zo snel als de Schot maar durfde daverden de twee wagens de rest van de weg naar zijn plantage af. Reeds van verre begon hij op de hoorn te toeteren en toen de auto’s het voorplein op reden, kwamen van alle kanten leden van het personeel aanhollen.
„Laad deze vracht af!” beval hij, uit de cabine springend. „Maak de stationwagen klaar. Ik ga even opbellen.” Hij sprintte de trappen van de waranda op en greep de telefoon.
„Hallo . . . is dat het hoofdbureau van politie. Met MacDonald. Ik moet onmiddellijk inspecteur Kingston spreken. Dringend.”
„Very sorry, sir . . . inspecteur Kingston is niet op het bureau.”
„Weet je waar je hem bereiken kunt?”
„We kunnen het proberen, sir. Is er iets gebeurd?” „Of er iets gebeurd is!!” de kleine Schot sprong tweemaal als een bal op en neer, met de hoorn in de hand. „Die Connor . . . die roodharige, Ierse bandiet heeft me al eerder dwars gezeten, maar nu loopt de maat aan alle kanten over! Ik haal kalm en vreedzaam drie vrachtwagens met machinerieën van de kade af en onderweg word ik overvallen door een auto met drie met revolvers gewapende bandieten . . . Wat voor toestanden gaan er op dit eiland heersen zo langzamerhand? Gewapende overvallen! Gangstermethoden!! Waar hebben we hier een politiemacht voor als mijn chauffeurs achter het stuur van hun eigen auto’s buiten westen worden geslagen! Man, ik heb het gevoel dat ik in Chicago woon! En al zijn leven is het die Ierse bandiet van een Connor die een troep Amerikaanse gangsters heeft gehuurd om mij het leven hier onmogelijk te maken. Ik heb altijd verwacht dat hij met iets dergelijks uit de bus zou komen en ik hèb wel gelijk gehad! Ik had wel gelijk. Ze willen het nooit geloven, maar MacDonald heeft op de lange duur altijd gelijk. Altijd . . . Altijd . . .!”
„Natuurlijk, sir”, zei de vlakke Britse stem aan de andere kant van de lijn. „Waar bent u nu?”
„Waar ik nu ben? Thuis natuurlijk? Dacht je dat ik vrachtauto’s had met radiotelefoonzenders aan boord?” „Maar waar bent u dan overvallen?”
De Schot stak beide armen, met aan het eind van een ervan de telefoon, recht de lucht in, haalde zijn telefoonarm naar beneden en blafte in de hoorn:
„Onderweg natuurlijk. Dat zei ik toch. Een vooroorlogse Buick. Donkerblauw. Met linnen kap. Registratienummer PG - 1589. De bandieten waren drie blanken. Amerikanen, naar hun stem te oordelen. Een van hen had een nikke len zes schots cilinderrevolver. In die auto zijn ze weer verdwenen ook, nadat ze een van mijn chauffeurs bewusteloos hadden geslagen. Waar mijn derde chauffeur is, weet ik nog steeds niet.”
„Maar . . . wat was dan het doel van die overval?” De Schot begon te sputteren:
„Het doel?. . . Het doel?” . . .
„Is er iets gestolen?”
„Gestolen? Natuurlijk niet. Daar was het ook niet om begonnen. Sabotage was natuurlijk de bedoeling. Ze zijn op de wagens geklommen en een tijd met die kisten bezig geweest. Wat ze daar hebben uitgevoerd, zal nog moeten blijken. Dáárom ben ik er zo zeker van, dat die boef van een Connor er achter zit. Anders hadden ze wel geld uit mijn zak gehaald, of een van die vrachtwagens gepikt.” „Juist, sir. Wat wilt u nu dat wij doen?”
„Doen . . . dóén? In de eerste plaats zorgen dat dit eiland van gewapende bandieten vrij blijft, natuurlijk. En ik wil een aanklacht indienen tegen die Connor. Wegens samenspanning . . . opruiing . . . aanzetten tot geweldpleging en kidnapping . . . Ik wil hem gearresteerd hebben. Als die bandiet achter slot en grendel zit, is de rust hier tenminste verzekerd.”
„Eh . . . juist, sir”, zei de politiestem aan de andere kant. „We zullen dadelijk een auto naar zijn plantage sturen. Blijft u thuis te bereiken?”
„Wat?” brulde de kleine Schot. „En mijn kisten die nog op de kade staan onverdedigd overlaten aan sabotagedaden of diefstal? Geen kwestie van. Als de politie haar taak niet naar behoren kan vervullen, zal ik zelf wel ingrijpen. Ik ga mijn kisten halen. En ik zal ze weten te beschermen — wees dáár verzekerd van!”
„Eh . . . sir . . .”
Maar de Schot had de hoorn al neergegooid en draafde de waranda over. Men was juist bezig, via twee lange balken de tweede der kisten van wagen nummer één te laten glijden. De stationcar stond gereed, met snorrende motor. „Zodra die vrachtwagens leeg zijn, kom je naar de kade!” „.O.K., boss.”
„Bengson, ga mee.”
„O.K., boss.”
Een kolossale neger, van iets meer dan twee meter lang, en zwarter dan zwart, schoof zich met moeite door de tweede deur van de stationcar naar binnen en de wagen brulde weg . . . naar Port of Spain.

* * *
Voor een goed begrip van de verwarringen van die nacht is een situatietekening wel nodig, en die volgt hierbij.

De beide plantages, die van Connor, de Ier, en MacDonald, de Schot, zijn aangegeven, met de daarop staande huizen. De streeplijn geeft de strook onvruchtbare grond aan waarover de hele ruzie ontstond. Vanaf elk huis loopt een weg in de richting Port of Spain, en op een bepaald punt lopen die beide wegen tezamen in een weg die naar de haven voert. De twee kruisjes geven aan op welke plaatsen eerst de laatste truck, en daarna beide andere, werden overvallen. De stippellijn is de route die de bandieten Philippo en Bendix namen, nadat zij de Buick van Poirot verlieten, met de bedoeling om dwars door het woud en het struikgewas ergens verder weer op een weg uit te komen. Nu is het sjouwen door een tropisch woud, ook al is het geen volkomen oerwoud, beslist geen grapje, zelfs al wordt men opgekikkerd door het besef van een rolletje met éénduizend makkelijk verdiende dollars in de broekzak. Philippo, voorop, bepaalde zijn koers op de sterren die hij nu en dan boven zich tussen de boomkruinen zag schemeren en grommend, slaande naar de om zijn oren gonzende muskieten en nu en dan tot over de enkels wegzakkend in drassige poelen was hij ongeveer een kilometer gevorderd toen hij er al dik tabak van had. Hij bleef staan, leunend tegen de stam van een knoestige, bemoste boom en verklaarde hijgend:
„Als iemand denkt dat ik dat hele eind naar de stad ga lopen, is hij toch gek!”
Bendix haalde een pakje sigaretten te voorschijn en stak er twee aan — voor hemzelf en zijn maat.
„Dat had je wel wat eerder kennen bedenken. D’r zal toch weinig anders opzitten. Komen we nog ergens op een weg uit, of blijven we door deze rommel strompelen tot we er bij neervallen?”
Philippo gromde iets onverstaanbaars, smeet de sigaret waarvan hij nauwelijks gerookt had, weg en begon met hoog opgetilde voeten zich verder een weg te banen door varens, vergane planten en struikgewas. Hij had zich echter niet vergist . . . zeven minuten later kwam hij onverwacht uit op een weg die hun richting kruiste.
„Dat is ’m!” zei Philippo tevreden. „Rechtsaf leidt naar Port of Spain.”
Bendix liet zich neervallen op de hellende wegberm. „Laten we dan maar beginnen met even uit te blazen. Misschien komt er wel iemand met een auto voorbij.” Philippo ging naast hem liggen, trok een voor een zijn schoenen uit en liet er wat van het water en de modder uitdruipen. Bendix stak een sigaret op en blies de rook naar de muggen die om zijn bezwete hoofd dartelden. „Zeg”, zei Philippo even later, zijn schoen afvegend met een bosje gras. „We motte even zien dat we ergens onderduiken.”
„Zat ik net aan te denken . . . Die Schot gaat natuurlijk kabaal maken.”
„Precies. Met duizend dollar kenne we het een hele tijd uitzingen. Maar waar ergens?”
„Het beste is dat we aan de haven een bootje pikken dat ons vannacht nog wegbrengt.”
Bendix ging met een schok overeind zitten:
„Komt daar een auto aan?”
Er kwam inderdaad een auto aan , het hoge, gonzende geluid van een Engels hoogtoerenmotortje. Philippo sprong overeind.
„Die komt van een van die plantages af!”
Het duurde niet lang of rond een slingering in de weg spatte het licht van twee koplampen . . . helder vallend op de gestalten van twee kerels, die op het midden van de weg met hun armen stonden te zwaaien. De Ier, Connor, die naast zijn opzichter in het Triumphje zat, gromde: „Zijn dat twee nikkers daar? Zeker dronken van de kermis afgekomen.”
De opzichter minderde vaart en tuurde door de voorruit, die vuil was van de ertegen gesmakte muggen en muskieten. De Ier zag beter, want die was zo lang, dat hij met gemak over de ruit héén kon kijken.
„Nee”, zei hij even later, „ze zijn alleen maar zo vuil. Stop maar even.”
De beide figuren in het licht van de lampen waren op hun tocht door het bos inderdaad ongelooflijk smerig geworden , hun kleren zaten onder de vegen mos en vuil; hun handen en gezichten waren geschramd en hun haren zaten vol stukjes schors en tak.
„Is er wat gebeurd?” vroeg de Ier, toen het wagentje stopte.
Op datzelfde ogenblik kreeg Philippo een van zijn betere invallen.
„Nou, en òf!” zei hij. „We zijn daarnet overvallen door een stel bandieten.”
„Waar? Hoe?”
„Nou kijk es. . .” ging Philippo lijzig door, „wij reden op twee vrachtwagens van MacDonald en. . .”
„Van MACDONALD!” brulde de Ier, zich een halve meter in zijn zitting verheffend.

„Die vent die ergens verderop een plantage heeft. . .” „Dat hoef je mij niet te vertellen!” brieste de Ier. „Wat deden jullie op een wagen van MacDonald?”
Philippo raakte een tikje uit het veld geslagen.
„Die reden wij hè . . . as chauffeur.”
„Pah!” zei de Ier. „Poeh. Je verdiende loon. Niemand bij zijn gezond verstand of met enig fatsoen gaat werken voor die uitzuiger van een Schot.” Zijn enorme rode hand schoot over de voorruit heen naar de neus van Philippo, die een stap achteruit deinsde. „Zal ik je eens wat vertellen over die MacDonald? . . . Die is zó schraperig, zó gierig, dat-ie elke dag zijn krant ondersteboven leest om er langer plezier van te hebben. En . . .”
„Luister es. . .” zei Philippo. „Mogen we meeliften naar de stad, ja of nee?”
De Ier liet zijn mond open vallen en staarde hem aan, over de voorruit heen.
„Meeliften? Met mij? Iemand die voor MacDonald werkt?”
„Dus we mogen niet mee?” zei Philippo.
„Nee!” brulde de Ier. „Doorrijden!”
„O, nee!” zei Philippo en trok de revolver uit zijn zak. „Deruit!”
Het enige geluid, enkele tellen lang, was het snorren van het automotortje.
„Zie je wel!” zei de Ier triomfantelijk tegen de opzichter naast hem. „Wat heb ik je gezegd? Gangsters en bandieten, al dat volk van die MacDonald. Zelfs zijn chauffeurs lopen met pistolen rond. Doet dat een fatsoenlijk man? Volkomen Wild-West maakt hij er hier van, als we geen maatregelen nemen.”
„Hou je kop en kom eruit!” brulde Philippo woedend. „Goed!” brulde de Ier. „Heerlijk. Graag! Met genoegen. Gewapende overvallen op de openbare weg! Bedreiging met vuurwapens. Haha! Dat zal onze misdadige vriend lelijk opbreken. Nu heb ik hem precies waar ik hem hebben moet. Marcus . . . jij bent getuige!”
„Nou en of!” zei de opzichter.
„Luister eens”, gromde Philippo langzaam en dreigend. „Voor mijn part kun je je te pletter getuigen tot na volgend jaar Pasen, . . . als je nu maar eerst uit die auto komt. Die hebben wij nodig.”
De Ier maakte een buiging, ging overeind staan tot zijn enorme lengte afgetekend stond tegen de sterrenhemel, stapte over de zijkant van het open wagentje heen en ging staan lachen, met de handen op de rug.
„Diefstal van auto’s. Heerlijk. Alles bij elkaar al minstens acht jaar dwangarbeid. Kom er maar uit, Marcus.” De opzichter kwam achter het stuur vandaan en ging naast zijn baas staan grinniken.
„Neem maar mee, die auto”, zei de Ier met breed handgebaar. „Ga je gang. Wil je nog wat geld van mij erbij hebben? Gewapende roofoverval brengt nog een paar jaar extra dwangarbeid op. . .”
De opzichter stak zijn hoofd naar voren:
„Wil iemand mij nog een klap op mijn kop geven? Mishandeling levert zes maanden extra. . .”
„Graag!” zei Bendix, haalde uit en gaf de opzichter een fenomenale dreun tegen de zijkant van zijn kaak. „Goed zo!” riep de Ier. „Prachtig. . .!”
Beide mannen klommen in het Triumphje en stoven weg. De Ier boog zich over de plaats aan de wegberm waar zijn trouwe opzichter naar beneden was gerold.
„Ben je daar, Marcus?”
Een dof gekreun steeg uit het duister langs de struiken op. „Was het een harde klap?”
Weer gekreun . . . een licht geritsel.. . en op handen en voeten kwam Marcus tegen de helling opklauteren. „Is er bloed?” vroeg de Ier gretig. . . „Dan moet je het laten stollen. Staat goed in het proces-verbaal. Kun je lopen?”
De opzichter kwam waggelend overeind en hield zijn hoofd vast. Zijn baas nam hem onder de arm.
„Kom mee, beste kerel!” zei hij opgetogen. „Wij gaan naar het hoofdbureau van politie. En denk eraan dat je dat bloed laat zitten. We gaan de mooiste serie aanklachten indienen die ooit op dit eiland op papier zijn gezet!” En luidkeels zingend het oude Ierse liedje: „Oh, Danny boy!” ging Connor welgemoed op weg, zijn nog wankelende en vaag protesterende opzichter onder een arm meesleurend.

* * *
Poirot, met zijn hagedissengezicht vol spanning, was natuurlijk de eerste die op de kade van Port of Spain arriveerde. Hij zwenkte zijn Buick tussen twee loodsen in, deed zijn lichten uit en bleef even achter het stuur zitten, scherp luisterend. Van waar hij zat, kon hij dwars over de haven kijken. Aan de overzijde was een helder verlicht schip bezig met grote schoonmaak: de figuurtjes van matrozen met alleen een kort broekje aan liepen heen en weer in het felle licht der deklampen, smeten water, spoten met slangen en schrobden het dek. Maar dat was ook het enige teken van activiteit in de hele haven. Enkele voor anker liggende schepen hadden verlichte patrijspoorten en een motorsloepje put-putte weg in de richting van de open zee. De kaden zelf waren verlaten, met slechts hier en daar een brandende lantaren. De loods waarin grote stukken, zoals auto’s en machinerieën, na het uitladen werden opgeslagen, lag achter een prikkeldraadheining die na de volgende loods begon, maar die heining vormde een weinig belangrijk obstakel. Met de mogelijkheid van diefstal werd natuurlijk altijd rekening gehouden . . . zoals in de meeste tropische havens, maar die zorg gold meer de loodsen voor kleinere goederen, zoals balen textiel, kisten drank, zendingen radio’s en dergelijke uit Engeland of de Verenigde Staten. De loodsen dáárvoor waren solide gebouwd en afgesloten met stalen roldeuren en stonden nacht en dag onder bewaking. En zolang de bewaker niet werd overvallen, of omgekocht, of geen tukje ging doen, waren de opgeslagen goederen daar betrekkelijk veilig. Dat iemand op het eiland een complete, pas binnengekomen auto zou gaan stelen was te zot om los te lopen . . . er was op het hele eiland geen plaats om die weg te werken.

Poirot opende het portier, verliet de Buick en drukte de deur geruisloos weer dicht. Uit de bagageruimte achterin haalde hij een bandijzer plus een zware schroevedraaier, die hij tussen de broekriem en zijn buik klemde. Hij trok zijn riem een gaatje extra aan, en sloop voorwaarts, door de dichte schaduw langs de loods die zich tussen hem en het prikkeldraadhek bevond. Dat was een koud kunstje, want langs die loods stonden verschillende grote kratten en stapels lege vaten, en bovendien was er die nacht geen maan. Hij bereikte het prikkeldraadhek zonder moeite, bekeek het geval even en grinnikte. De draden waren evenwijdig met de grond gespannen op ongeveer 25 centimeter van elkaar, en vastgetimmerd met krammen op houten palen. Poirot ging een der krammen te lijf met zijn schroevedraaier, het bandijzer als hefboom gebruikend. De kram liet los. Poirot liep terug, haalde een eind losse plank dat hij kort tevoren was gepasseerd, legde dat schuin op de draad naast de plaats waar de kram had losgelaten en schoof plat over de plank naar voren. Zijn gewicht drukte de draad naar beneden . . . hij schoof keurig onder de draad daarboven door. . . . de plank wipte om en deponeerde hem netjes aan de binnenzijde van het hek. Toen Poirot de plank wegnam, zwiepte de draad weer terug zoals hij gezeten had. Draden doorknippen was nooit verstandig . . . als er iemand voorbijkwam kon dat in de gaten lopen.
Op zijn buik schuifelde de man met het hagedissengezicht verder, tot hij een lange stapel balen katoen bereikte, die, met ijzeren banden erom geklemd, voor verzending gereed lagen. Vanuit de diepe schaduw tussen die balen kon Poirot zijn verder plan opmaken. De loods lag vlak voor hem: een laag, lang gevaarte met een golfijzeren dak en telkens, beurtelings, tien meter houten wand en tien meter open wand. Deze soort loodsen waren speciaal gebouwd om goederen in de regentijd tegen water te beschutten. Zij kostten weinig in bouw en waren praktisch. Enkele minuten lang lag Poirot te luisteren. Geen menselijk geluid kwam van dit deel van de kade. Hij nam een duik, sprintte het dichtstbijzijnde open stuk wand binnen . . . en was in de loods. Het sterrenlicht kon hier moeilijk doordringen en slechts een heel flauwe weerschijn van de lichten op het schip in de haven viel hier en daar op kisten of wanden.

„Ferguson tractoren. . .” mompelde Poirot, voorzichtig naar een reeks in de schemer flauw zichtbare, withouten kisten toesluipend. Hij betastte ze. Nee . . . de afmetingen klopten niet. Wat was dat hier? . . . Zijn hand drukte tegen een metalen wand, die indeukte en een dof gerommel rolde door de loods. Een gegalvaniseerde tank lag hier te wachten op transport . . . daarnaast een stapel rollen van het een of ander . . . Ha! Maar wat was dit hier? Drie grote kisten stonden naast elkaar, met een tussenruimte van ongeveer een meter. Zwarte letters schemerden op hun zijkant. . . maar te onduidelijk om te worden gelezen. Poirot dacht even na, loerde rond, haalde dan de schouders op en vonkte even met een sigarettenaansteker. Een blik was voldoende:

„. . .erguson tractors. . .”
Dit waren de kisten waar het om ging! Poirots hart begon opgewonden te bonzen bij de gedachte dat hij nu een rol met één honderd duizend dollars vlak binnen bereik had, met alleen een houten kistwand tussen zichzelf en dat fortuin. Maar welke van de drie kisten was het nu? Licht maken en zoeken naar dat kruis met rode menie? . . . Poirot was niet geestdriftig over de gedachte om licht te maken. Door de open wandgedeelten was dat veel te ver zichtbaar. Toen schoot hem te binnen, dat die Amerikaanse jongen hem had verteld dat de kist met het geld door een stoot een gat had gekregen. Hij kon dus de wanden aftasten tot hij dat gat vond. Doodeenvoudig!
Poirot ging haastig, maar systematisch aan het werk, de drie kisten wand voor wand aftastend of hij hen liefkozend streelde. De kisten beantwoordden die liefkozingen niet bijzonder hartelijk — als dank voor zijn liefde liep Poirot vier grote en een kleine splinter op plus een haal aan een verborgen stuk hoekijzer. Zuigend op zijn vinger stond hij verbijsterd naar die schemerige houten gevaarten te kijken. Geen gat gevonden! Hoe KON dat nu? Even later schoot hem de oplossing te binnen.
„Hoe kan ik zo stom zijn!” gromde hij binnensmonds. „Dat gat zit natuurlijk aan een van de onderkanten. Zoiets zul je nou altijd zien. Als je moet zoeken in een stapel dozen zit het altijd in de onderste. Begin je onderaan, dan zit het in de bovenste. Altijd de laatste die je probeert . . . Maar hoe kom ik nou bij die onderkanten? . . .
Hij viel op een van de kisten aan, duwde tegen de bovenrand en probeerde het geval aan het wankelen te brengen. Haha . . . hij bemerkte alras dat hij met evenveel kans op succes kon trachten, de Kilimandjaro een tikje uit het lood te drukken. Hijgend en met het zoute zweet van zijn neus druipend stond Poirot met gebalde vuisten naar de logge massa van die drie kisten te staren, allerlei wanhopige plannen verzinnend. Hij kwam op het waanzinnige denkbeeld, eronder te gaan graven, maar de vloer was van beton, dus dat ging ook niet. Het bandijzer, dat hij bij het begin van zijn onderzoekingen opzij had gelegd, was als hefboom veel te kort om kracht mee te zetten. Bovendien. . . Op dat moment kreeg hij een briljante gedachte. De krik uit de Buick. Daar lagen zelfs twéé kriks in! Ook de hydraulische die de vrachtwagenchauffeur van MacDonald erin had gegooid en die er niet weer was uitgehaald. Met een eindje balk en een hydraulische krik kon men tonnen aan gewicht optillen. En de nacht was nog lang . . . Poirot sloop naar buiten, loerde rond . . . gebruikte weer het stuk plank om tussen de strengen prikkeldraad door te kruipen, en sleurde de zware krik achter uit de Buick. Een vrachtwagenkrik is een aardig gewicht aan soliede staal en het kostte de toch al niet bijzonder sterk gebouwde man met het hagedissengelaat tien volle minuten vóór hij, volkomen uitgeput, met dat stuk machinerie in de loods terugkwam. Hij zette het ding bij de Ferguson-kisten neer, liet zich op de grond zakken en wachtte tot hij weer op adem was gekomen. Daarna trok hij zijn doorgezwete jas en hemd uit, ging op zijn hurken zitten en begon het probleem te bestuderen. Als de kisten aan alle kanten geheel gladwandig waren geweest, had hij vermoedelijk voor een hopeloze taak gestaan, maar dat was niet geheel zo. Precies in het midden liep een tien centimeter brede lat, vermoedelijk om hijstouwen meer greep te geven. De kisten zelf waren ongeveer een meter negentig hoog, zodat die lat iets lager dan één meter boven de vloer zat. Veel te hoog voor de kop van de krik, natuurlijk. Maar daar viel wel wat op te verzinnen. Een stuk hout was nodig. Poirot ging koortsachtig op zoek, en het duurde niet lang of hij vond in een hoek een stukje balk van iets meer dan een halve meter. Hij zette het een beetje scheef onder de zijlat van de kist, schoof de kop van de krik onder het andere einde, pompte de krik iets omhoog tot het geval begon te klemmen, en gaf nog een slag . . .
Het eindje balk werd naar buiten gedrukt en de krik kantelde. Poirot zei een bijzonder lelijk woord, waarvoor hij in zijn jonge jaren van zijn vader beslist een oorvijg zou hebben gevangen.
„Hoe hou ik dat lam stuk balk nu recht?” gromde hij. Dat was een probleem waarover in de loop van eeuwen alle mensen die af en toe plegen te werken met dommekrachten, kriks of hefbomen die net niet hoog genoeg reiken, mee hebben gevochten. Er zijn manieren om dat probleem op te lossen, maar dan moet men vrij kunnen werken en een hoop soorten materiaal ter beschikking hebben. Poirot werkte nagenoeg in het stikdonker, en was ook niet bijzonder handig. Na verloop van tijd kwam hij op een idee dat hem schitterend leek.
„Als ik nu eens zorg, dat het balkje naar bìnnen omkiept”, dacht hij, „en dan zet ik het klem met een stuk hout tegen de kist zelf.”
Hij ging op zoek naar een eindje hout dat paste tussen de scheef staande balk en de rechte wand van de kist.

* * *
Intussen waren er natuurlijk een massa andere dingen aan het gebeuren. MacDonald, in de stationcar vertrokken met de reusachtige neger Bengson naast zich, had alras de plek bereikt waar zijn derde vrachtwagen naast de weg stond geparkeerd. Maar hoe hij ook zocht . . . van zijn negerchauffeur was geen spoor te vinden. Dat was verre van vreemd, want die lag gebonden tussen de struiken gerold waar Poirot hem inderhaast uit de Buick had gehoosd. Zijn geroep, toen de stationcar in volle vaart voorbijstoof, was niet gehoord.

„Wat doen we nou, baas?” vroeg Bengson ten laatste. „Die wagen hier laten staan?”
MacDonald krabde zijn hoofd, en keek om zich heen in de duistere tropennacht.
„Nee”, zei hij dan. „Dat is me te gevaarlijk. Rij jij deze truck naar de plantage en kom met drie lege wagens naar de haven. Ik ga meteen de rest van de spullen ophalen. En zeg dat een stel mensen met lantarens op zoek gaat naar die chauffeur. Neem maar een paar honden mee, ook.”
„Komt voor mekaar, baas”, zei Bengson opgewekt. „We zullen dat piekfijn organiseren. Wat gaat u intussen doen?”
De Schot klom weer in de stationcar.
„Ik ga alvast naar de haven!” kondigde hij grimmig aan. „Daar een oogje in het zeil houden.”
De vrachtwagen daverde weg naar de plantage . . . de stationcar stoof de kant van Port of Spain uit.

* * *

Maar zo gemakkelijk ging het allemaal niet, die nacht. Twee kilometer voorbij de samenkomst der beide plantagewegen zag Mac Donald van de kant van de stad in volle vaart een auto komen aanstuiven. Het blauwe licht erbovenop verried dat het een politiewagen was. De Schot remde af, ging opzij van de weg staan en knipperde met zijn koplampen. De hoofdlichten van de andere wagen knipperden in antwoord . . . en even later kwam de grote auto langs de stationcar van de Schot tot stilstand. Vóórin zaten twee Trinidadse politiemannen: een blanke sergeant met negerchauffeur, beiden in uniform. „Zo!” zei de Schot met bijtende spot. „Gebeurt er eindelijk eens wat? Gaan de heren het gangsterhol uitroken?” De sergeant stapte uit en kwam bij het open portierraam van de stationcar staan. Hij bukte zich wat voorover en snoof ietwat argwanend.
„Wat betekent dat gesnuif?” zei de Schot verontwaardigd. „Je wilt toch zeker niet suggereren dat ik iets gedronken heb?”
„O, no sir!” zei de sergeant. „lk was het die u daarnet aan de telefoon had. Ik dacht dat ik beter maar eens persoonlijk kon gaan kijken wat er aan het handje was.” „Kijken!” brulde MacDonald. „Kijken! Een van mijn chauffeurs is nog steeds vermist. Ik ben met een pistool bedreigd. En wie zegt. . .”
De sergeant hief een gehandschoende hand op:
„U beweerde over de telefoon, dat Connor voor die aanslagen verantwoordelijk is. Maar bent u daar zeker van?” „Of ik daar zéker van ben!!”
Een auto kwam rondom de bocht achter hem en het felle licht viel op de beide naast elkaar staande auto’s die samen de weg volkomen versperden. Het autootje naderde . . . minderde vaart en dan kwam een hoofd boven de voorruit uit en brulde:
„Zijn jullie nou belatafeld om de weg te blokkeren! Wij hebben haast!”
De Schot, die nog achter het stuur zat, erkende de juistheid van deze opmerking, schakelde in „achteruit” en zwenkte zijn stationcar achterwaarts tot hij aan dezelfde kant van de weg kwam te staan als de politieauto. Maar die manoeuvre bracht hem vlak naast de Triumph . . . „Ga uw gang. . .” begon hij, gaf een krijs en brulde: „Dat zijn die boeven, sergeant! Grijp ze! Dat zijn die kerels die mij overvallen hebben. En ze rijden in een wagen van die boef van een Connor! Wat heb ik je gezegd!!”
Zijn laatste woorden gingen verloren in het gegrom van de Triumph-motor toen Philippo vol gas gaf en langs de politieauto vooruit stoof, naar Port of Spain toe.
„Grijp ze dan toch!” brulde de Schot, zelf ook gas gevend en de achtervolging inzettend. „Dat zijn die bandieten!” Tegen zulk een overtuigend stuk bewijs . . . het aantreffen van twee herkende overvallers in een wagen die met grote letters de naam van de plantage van Connor droeg, was geen politie-ongeloof opgewassen. De sergeant sprong terug in zijn auto en de politiewagen begon moeizaam de lastige draaimanoeuvre op de smalle weg . . .

En nu suisden kort achter elkaar drie wagens met ronkende snelheid de weg naar Port of Spain af: voorop Philippo met Bendix — daarachter de grimmige Schot en dáár weer achter de nu pas goed op toeren komende zware Packard van de Trinidadse politie, waarin de sergeant nu de microfoon greep om een algemeen alarm uit te zenden.
„Hallo hallo . . . Sergeant Copper . . . Hallo Hoofdbureau? Over! “
„Hallo Copper . . . hier met post hoofdbureau. Over.” „Waarschuw alle posten in de stad uit te kijken naar een rode Triumph met naam van de plantage Connor. Inzittenden twee mannen waarvan er tenminste één gewapend is. Verdacht van gewapende overval. Ik herhaal . . . Blokkeer het begin van de weg bij het benzinestation van Bryden.”
Twee minuten later joeg een patrouillejeep van de politie de hoofdboulevard af met loeiende sirenen, om de plantageweg af te sluiten vlak vóór deze weg in de stad uitkwam. Inspecteur Kingston, die vredig een glaasje Brits bier zat te drinken op een terras in de buurt, hoorde al die loeiende sirenes, dook naar een telefoon en belde het hoofdbureau op.
„Kingston hier. Wat is er in vredesnaam aan de hand?” „Gewapende overvallen op vrachtwagens, inspecteur. De auto’s van MacDonald zijn aangevallen en zijn chauffeurs bewusteloos geslagen door gangsters in dienst van Connor.”
Inspecteur Kingston was even sprakeloos.
„Wie heeft dat geraaskal verzonnen?”
„Het schijnt te kloppen, inspecteur. Sergeant Copper is er met een auto op uit gegaan en die gaf juist een algemeen alarm door.”
„Maar wat heeft het voor zin om vrachtwagens van MacDonald te overvallen?”
„Sabotage, zegt MacDonald, inspecteur. Hij vervoerde kisten met tractoren en zo naar zijn plantage.”
„Maar wat is er nu voor waardevols aan. . .”, de inspecteur slikte de rest van zijn woorden in, werd een tikje bleek en keek naar een plastic reclamebord van een meisje dat hem grijnzend toedronk.
„Kisten met tractoren. . .” stamelde de inspecteur. Een vaag en afschuwelijk vermoeden werd in hem wakker. „Stop!” riep hij. „Wie en wàt er ook gearresteerd wordt . . . hou iedereen en alles vast tot ik zelf op het bureau ben. Ik kom zo.”
„Tot uw dienst, inspecteur.”

* * *
En er werd een hele hoop gearresteerd en naar het bureau gebracht in de loop van die nacht. En de Trinidadse politiemacht verdiende zijn salaris in de daarop volgende uren dubbel en dwars. Philippo en Bendix, die niet terstond hadden gemerkt dat een der twee wachtende auto’s op de weg een politiewagen was, kregen dat al heel gauw in de gaten, toen de sergeant zijn sirene inschakelde en een schot loste uit zijn FN-pistool, langs de stationcar van de Schot heen.

„Slinger die wagen opzij van de weg en duik mee de struiken in!” brulde Bendix zijn makker in het oor. Dat was natuurlijk verreweg het verstandigste. Het Triumphje remde scherp af en nog vóór het wagentje geheel stilstond waren beide boeven eruit gesprongen en in het struikgewas verdwenen. Een wilde klopjacht volgde, waaraan werd deelgenomen door de sergeant en zijn chauffeur, plus de woedende Schot. Intussen trachtte het hoofdbureau wanhopig verbinding te krijgen met sergeant Copper, maar dat ging niet door, want de radio in de politiewagen stond tegen een lege weg te toeteren. Intussen gebeurden er weer heel andere leuke dingen. Patrouilles van de plantage van MacDonald, uitgerust met lantarens en speurhonden, rukten uit om de vermiste chauffeur op te sporen. De Ier en zijn opzichter Marcus, welgemoed op weg naar het hoofdbureau van politie om een aanklacht in te dienen tegen MacDonald, werden ingehaald door de drie lege trucks die naar Port of Spain toe daverden om de rest van de tractorkisten op te halen. De Ier stond stil en wuifde met een arm om een lift te vragen. In het felle licht was hij duidelijk herkenbaar. „Dáár staat de schoft!” brulde de reusachtige Bengson, die aan het stuur zat van de eerste vrachtwagen. „Grijp hem!”
Hij reed de Ier voorbij, zette zijn wagen stop . . . vloog naar buiten en voor de Ierse plantage-eigenaar besefte wat er aan de hand was, werd hij door een paar negerchauffeurs beetgegrepen, stevig gebonden en achter in de vrachtwagen gesjord. Maar hij lachte hoe langer hoe harder. „Vooruit maar!” riep hij. „Vrijheidsberoving ook nog. Prima. Weer twee jaar dwangarbeid extra. Die MacDonald wordt nooit oud genoeg meer om al die straf achter elkaar uit te zitten. Haha . . . hoho . . .!”
En ook deze reeks auto’s liep hopeloos vast op de plaats waar de drie andere wagens, inderhaast door opgejaagden en jagers verlaten, de weg naar de haven blokkeerden. Drie wild toeterende vrachtwagens verstoorden de rust tot ver in de omtrek . . . en toen de twee politiemannen en de Schot hijgend van hun vergeefse jacht door het struikgewas terugkeerden, begon de lol pas goed. De Ier en de Schot konden beiden bewijzen, dat de ander bandieten had gehuurd om hun wagens te overvallen. Verschillende malen dreigde het geheel te ontaarden in een algemene vechtpartij, die pas werd afgewend, toen de radio in de politiewagen weer begon te roepen:
„Sergeant Copper. . . een oproep voor sergeant Copper! . . . Over.”
De sergeant, met een verwilderde blik in zijn ogen, greep de microfoon:
„Copper hier . . . Over.”
De stem van inspecteur Kingston kwam door:
„Waar zat je toch, voor de duivel!”
„Op de plantageweg sta ik, inspecteur. Met Connor en MacDonald. Maar. . .”
„En wie heeft er nu een overval gepleegd?”
„De daders zijn voortvluchtig, inspecteur. Maar ik kan er geen wijs uit worden.”

Inspecteur Kingston loosde een zucht die als een windhoos van opluchting uit de microfoon kwam.

„Breng iedereen die ermee te maken heeft, hier. Begrepen?”

„Ja maar, inspecteur . . . er zijn hier zes auto’s en. . .” De microfoon gaf een brul:

„Iedereen die over overvallen of over kisten met tractoren praat, breng je hier. Begrepen?”
„Jawel, inspecteur. Graag, inspecteur.”
Vijf minuten later zette een grimmige karavaan van alle mogelijke verschillende automobielen zich in beweging naar het hoofdbureau van politie. Die nacht werd het meest verwarde en onsamenhangende dossier uit de hele geschiedenis van de Trinidadse politiemacht in elkaar gezet. Maar de eigenlijke daders van de overval. . . ontbraken . . . en bleven voorlopig ontbreken. Niemand van alle betrokkenen kwam er ooit achter wáárom nu die overvallen waren gepleegd. Aan de inhoud van de kisten was niet gemorreld . . .
De enige die kon vermoeden waar de schoen wrong, was de ongelukkige inspecteur Kingston . . . die des ochtends op het geniale denkbeeld was gekomen, één honderdduizend dollars in een tractorkist te goochelen . . . al was het dan ook alleen maar in zijn verbeelding. Maar dáár hield hij zijn mond stijf over dicht.
De volgende ochtend om kwart over negen legde een dodelijk vermoeide inspecteur Kingston de vier en twintig getypte vellen verhoor van die nacht voor aan zijn chef, Kolonel W. A. Muller, die (zoals Bob wist) een salaris genoot van zesduizend, vier honderd en tachtig dollars per jaar.
De kolonel las het dossier tweemaal door, alsof hij zijn ogen niet geloven kon, nam een rood potlood en schreef over de laatste bladzijde:
„Kerels waren allemaal dronken!”
en ging zelf op de club een kop ijskoffie drinken. 

DRIE JONGENS MOETEN HUN HERSENS GEBRUIKEN

H et meest humoristische van al dit verwoede gedoe met en zonder politie was natuurlijk het resultaat . . . dat de man met het hagedissengezicht door niemand werd gestoord terwijl hij in de grote loods bezig was, de grondbeginselen der mechanica toe te passen op een paar stukken hout en een autokrik. Hij had vermoedelijk zelfs geen rustiger nacht voor zijn werk kunnen treffen, aangezien de hele beschikbare politiemacht van Trinidad was opgetrommeld om de bossen ten oosten van de haven af te zoeken naar de twee voortvluchtige bandieten. Het trieste voor Poirot was alleen, dat al zijn pogingen tot niets leidden. Na drie kwartier telkens weer proberen had hij het eindelijk zover, dat het balkje zuiver recht bleef staan tussen de lat op de kist en de kop van de krik, dank zij een vernuftig bindwerk van touwen, dat om de hele kist heenliep en het balkje op zijn plaats hield. De zwengel van de perskrik ging op en neer . . . langzaam begon de ene kant van de zware kist te rijzen, kwam ook scheef te hangen en nauwelijks was de onderrand twaalf centimeter van de vloer . . . of de zijkant van de kist lag plat tegen de scheefstaande balk . . . en daar hield het spel mee op. „Voor de gloriedrommel!” siste Poirot, en gaf nog één slag . . . Het balkje schoot onder de lat uit en met een slag die het hele havengebied scheen te laten dreunen kwam de kist weer plat op de betonvloer terecht. Poirot voelde een aanvechting bij zich opkomen om ergens een bijl te gaan halen en de kisten in een uitbarsting van woedende energie uit elkaar te hakken . . . maar hij bedwong die opwelling, liet zich moedeloos op de grond glijden en besloot, een sigaret op te steken. Daarvoor moest hij vuur maken. Hij ontstak zijn aansteker en toen het vlammetje opflakkerde . . . zag hij . . . schuin boven zich . . . een railbaan met daaraan de wielen en kettingen van een Westontakel. „Nee...” zei Poirot, met een lichte reutel in zijn keel . . . „Het is niet waar . . . Hangt dat ding daar al die tijd al?” Het was onwaarschijnlijk om aan te nemen, dat een stel technische kabouters intussen in actie was gekomen, besloot Poirot. Het ding zou er dus wel al die tijd hebben gehangen. Wat een mop! Poirot smeet zijn onaangestoken sigaret weg, klom boven op de middelste der kisten en graaide in de lucht tot hij de ketting zonder einde vond, die het drijfwiel van de takel in werking zette. Die hijsketting legde hij opzij, op kist nummer één. De hijsketting had een dubbel ondereinde, met twee haken. Dat om een kist heenslaan, zodat de ketting zichzelf vast sjorde, was een koud kunstje: Nu nog strak trekken . . .
Met muzikaal getinkel van kettingschakels kwam de kist zonder veel moeite naar boven . . . een halve meter . . . driekwart meter. . . Dat was wel genoeg. Poirot viel trillend van spanning op zijn knieën, stak zijn aansteker aan en begluurde de onderzijde van de kist. Geen gat . . . geen rood kruis.
„Natuurlijk!” gromde hij. „Het is altíjd de laatste.” Kist weer naar beneden . . . kettingen los . . . kettingen om de volgende kist. Wéér aansteker aan . . .
„Hèb ik het niet gezegd!” lachte Poirot vrolijk. „Het is altijd de laatste. Kom maar weer naar beneden, jongen . . . Ons werk is achter de rug.”
De laatste kist kwam omhoog, terwijl Poirot opgewekt tussen zijn tanden siste. Hij hees deze maar metéén wat hoger, want hij zou de ruimte moeten hebben om in het gat te voelen. Hij hees de kist tot op bijna hoofdhoogte op, zei: „Nou — daar gaat-ie dan”, stak zijn aansteker aan en bukte zich . . .
Hij bleef een hele tijd zo staan, turend naar de solide planken van deze kistwand. Hij tuurde een hele tijd. Hij kon zich niet herinneren, ooit een kist te hebben gezien waarvan de onderzijde zó weinig reten en gaten vertoonde als deze.
Toen werd Poirot razend. Hij smeet zijn aansteker in een boog door een open stuk wand de kade op, schopte tegen de krik met zijn tenen, wat hem een huil van pijn ontlokte, ging op zijn hurken tegen een stapel dekzeilen zitten, met zijn hoofd in de handen en dacht na.
Hij dacht tien minuten lang. Het hielp hem niets. Tenslotte stond hij op, sloop over zijn wipplank de loods uit, klom in zijn Buick en reed met verschrikkelijke snelheid naar zijn café „Coquillo”.
Het was nu half twee in de nacht. Van verre al hoorde hij zijn jukebox daveren. De wet op burengerucht werd in deze delen van Port of Spain niet zo heel precies nageleefd.
* * *

Bob Evers werd ruw gewekt uit een schone droom over Arie Roos, die aankondigde dat hij met een dochter van Greta Garbo ging trouwen en die aankondiging feestelijk vierde door Jan Prins en Bob Evers met champagne nat te spuiten. Maar dromen zijn natuurlijk bedrog, en het eerste wat Bob Evers bij zijn wakker schrikken besefte was, dat Greta Garbo, voor zover bekend, niet over een dochter beschikt. Voorts waren nòch Jan Prins, nòch Arie Roos aanwezig . . . Het enige wat klopte was, dat hij werd nat gespetterd. . . door het luik boven hem, dat geopend was, en waardoor de man met het hagedissengelaat een halve kan water op de slapende gestalte van Bob had leeggegoten.

„Zo!” zei Poirot op een toon die weinig goeds voorspelde. „Dus jij bent een van die grapjassen die graag leugens vertellen, hè?”
Bob ging overeind zitten en veegde het water van zijn gezicht. Die douche was hem niet eens zo onwelkom, want het was behoorlijk benauwd in dat betonnen hok. „Leugens?” herhaalde Bob, knorrig. „Waar leugens? Hóé leugens?” Poirot kreeg een nieuwe aanval van woede en smeet de tweede helft van de kan water ook naar beneden. „Ik heb dat verhaal van jou gecontroleerd, jou stuk aartsleugenaar, maar er zit helemaal geen gat in die tractorkisten. En er staat nergens een rood kruis op, ook.” Bob was nu ineens klaar wakker — deels door die twee halve kannen water, maar in hoofdzaak omdat zijn slaperige hersens metéén in de vierde versnelling begonnen te draaien.
„Natuurlijk”, zei hij korzelig. „Je denkt toch zeker niet dat ik zo gek ben, jullie te vertellen waar ik die dollars heb verstopt?”
Dat antwoord maakte Poirot zeker vijf seconden lang sprakeloos. Hij zat gehurkt aan de rand van het gat, neerstarend op Bob, die nu doende was, zijn met water doordrenkt shirt uit te wringen.
„Zozo”, zei hij dan. „Dus die dollars zijn er wel?”
„Reken maar”, zei Bob. „Maar Peraira heeft me óók op het hart gedrukt, jullie niet verder te vertrouwen dan ik je zag . . . en zelfs dan nog niet helemaal. En blijkbaar heeft hij het met die waarschuwing wel bij het rechte einde gehad.”
„Wel seldrement!” riep Poirot. „Wij zijn er alleen op uit geweest om die dollars in veiligheid te brengen. . .” „Natuurlijk”, zei Bob spottend, zijn shirt uitslaande. „Daarom werd ik hier in dit hok opgesloten.”
„Dat doen we altijd, tot we iemands verhaal hebben gecontroleerd.”
Bob begon zijn shirt aan te trekken, wat niet eens zo gemakkelijk was, want de natte stof plakte aan schouders en armen en wilde niet glijden.
„Hou nou op met die flauwe gein”, zei hij. „Die smoesjes heb ik allang vergeten. Ik kom uit de Verenigde Staten, denk je dááraan? Wat jullie hier slim noemen, noemen ze bij ons in de kleuterklas al stom. Ik heb die dollars, en ik geef ze alléén af, als ik kan spreken met de nummers 4, 5 en 11. Dat is mijn opdracht en daar houd ik me bij.” Weer viel er een stilte. De muziek van de jukebox drong hier slechts door als een zacht, verwijderd gedreun. „O.K.” zei Poirot eindelijk. Hij verdween even, kwam vlak daarop terug en liet een touw met op elke halve meter een flinke knoop in het gat vallen. „Klim maar naar boven, dan zien we wel verder.”
Bob klom als een kat tegen het touw op, dat daarna door de man met het hagedissengezicht werd opgehaald. Het luik ging dicht. Het was betimmerd met stof in precies dezelfde kleur en patronen als de loper. Als het opgehaald was, was het nauwelijks zichtbaar dat er op die plaats een luik was gemaakt.
„Handig”, zei Bob. „Ook voor lastige kerels van de belasting.”
„Die wagen het niet, hier te komen”, bromde Poirot. „Kom mee. Laten we nu eens even spijkers met koppen gaan slaan.”

* * *
Zij zaten wéér in de achterkamer; op dezelfde plaatsen. Buiten, in het café, daverde de jukebox, maar nu mengde zich met dat geluid ook het geroes van stemmen, gerinkel van glaswerk, en nu en dan een ruzieachtig gesprek. „Geef me eerst eens wat te drinken”, zei Bob, kortaf. „Ik sterf van de dorst.”

„Bier?”
„Nee, dan maar gewoon water.”
„Ik heb hier nog wat coke staan. Met ijs.”
(Hazo , dacht Bob ,meneer wordt beleefd. Nu met groot lef verder bluffen, Bobbie. . .) Poirot ging naar een hoek, trok een houten deurtje open en onthulde een ijskastje, dat erachter stond. Ook dat ging open . . . hij haalde er een paar flesjes coke uit, een blik worstjes en een bakje blokjes ijs. In een kast stonden glazen. IJsblokjes tinkelden in het glas. Een blikopener werd voor Bob neergesmakt.
„Draai zelf maar open. . .”
Bob zwengelde het blik worstjes open, terwijl Poirot de coke inschonk. Het glas overreikend zei de hagedissenman: „Het zou toch wel prettig zijn, als we er zeker van konden zijn, dat die dollars inderdaad bestonden.”
Bob knauwde een half worstje op, voor hij antwoordde: „En het zou nog veel fijner zijn, als ik jullie inderdaad kon vertrouwen.”
„Luister eens hier”, zei Poirot zenuwachtig. „Als we zó door blijven gaan, komen we nooit ergens.”
Bob stak de rest van het worstje achter zijn kiezen en nam een tweede uit het blik.
„Het is toch heel eenvoudig”, zei hij koppig. „Ik ben hierheen gezonden met een opdracht: contact op te nemen met de nummers 4, 5 en 11. Maar ik heb geen haast, hoor . . . helemaal niet. Ik heb geld genoeg om het een paar jaar uit te zingen, als jullie dat leuker vinden.” Het vervelende voor meneer Poirot was natuurlijk, dat die, na de gebeurtenissen van de avond, juist helemáál geen tijd meer had. Hij kon er op rekenen, dat de politie aan het speuren zou zijn naar een Buick met dat registratienummer . . . Voor alle zekerheid had Poirot een van zijn handlangers opdracht gegeven, die Buick direct naar een afgelegen deel van de stad te rijden en daar te laten staan. Kon hij altijd zeggen dat de wagen was gestolen en blijkbaar door bandieten gebruikt . . . Maar Poirot zou het, alles bij elkaar, toch een hoop veiliger vinden als hij nog diezelfde nacht van het eiland kon verdwijnen.
Hij zette zijn lege glas neer en nam een kort besluit: „Goed. Ik zal je een voorstel doen. Als jij me kunt laten zien dat je werkelijk dat geld hebt, zal ik aannemen dat jouw verhaal klopt. Dan breng ik je, vannacht nog, in contact met de nummers 4, 5 en 11. Maar daarvoor moeten we met een motorboot reizen. En geen klein eindje, ook.” „Kan me niets bommen”, zei Bob, met een mond vol worst. „Al moeten we ervoor naar Madagascar.”
„Kun je me dat geld laten zien?”
„Sure”, zei Bob, opstaande en het blik worstjes in de hand houden. „Ik heb het zelfs bij de hand.”
„Waar?”
„Dat zul je wel zien. Wij gaan met zijn tweeën en geen geintjes! En geen pistolen of iets dergelijks meenemen.” Poirot was veel te begerig, dat geld te zien te krijgen, om niet op Bobs voorstel in te gaan.
„Maar we hebben een auto nodig”, ging Bob door. „Dat kan. Dat kan. Mag het een taxi zijn?”
„Prima”, knikte Bob, en de inhoud van het blik werd wéér een worstje minder. „Wacht dan even hier.”
Bob hief een hand op:
„O nee, beste vriend. Geen afspraakjes maken met kornuiten van je. Je kunt nu, meteen zoals je daar staat, met me meegaan. Recht het café door en recht in een taxi.” Poirot dacht even na en haalde de schouders op: „Ook goed.” — Juist die voorzichtigheid van Bob overtuigde de hagedissenman ervan, dat er aan het andere eind van de nu komende tocht inderdáád een fortuin aan dollars te zien zou komen. „Zullen we dan maar meteen gaan?”
Zij marcheerden het lawaaiige, stinkend hete café door. Twee mannen riepen: „Hee, Poirot . . . kom eens even. . .” maar de hagedissenman maakte een kort, afwerend gebaar met één hand en Bob en hij bereikten verder ongestoord de donkere, hete straat. In de smalle strook hemel boven hen tintelden de tropische sterren. Twee verdacht uitziende kerels slopen weg in een portiek. Poirot leidde Bob haastig door een netwerk van smalle steegjes, en stond plotseling stil op een soort plein, voor een op een schuur gelijkend bouwwerk van natuursteen en hout. Daar klopte hij op de deur.
„Wat gaat hier gebeuren?” vroeg Bob.
„Hier kunnen we een taxi krijgen.”
„O, nee!” zei Bob. „Kan wel een vriendje van je zijn. Gaat niet door. Voor mijn part huur je hier een auto, maar je rijdt zelf.”
„Ja, maar. . .”
„Graag of niet.”
Boven ging een raam open.
„Wat mot je?”
„Poirot hier. Kan ik een auto huren? Ik rijd zelf.” Er volgde wat gemompel en gebrom uit het donker. Licht ging er niet aan.
Er ritselde wat papier. Iets wits kwam naar beneden dwarrelen en viel met een plof achter hem neer.
„Sleutels van de deur en de auto zitten in de krant. Draai de deur weer op slot en gooi de sleutel door het gat.” „O.K.”
In de opgefrommelde krant zat een Yale-sleutel die de deur opende. Binnen in de schuur blonk de lak van een 8-cylinder Ford twoseater. De wagen startte onmiddellijk. Poirot reed de wagen eruit, smakte de schuur dicht en gooide de sleutel door een rond gat, op hoofdhoogte in de deur aangebracht.
„En waar gaan we nu heen?” vroeg Poirot, toen Bob het portier achter zich dichttrok.
„Queens Park Hotel”, zei Bob opgewekt.
Poirot staarde hem van opzij aan.
„Naar je hotel?”
„Wat dacht je?” vroeg Bob. „Ik heb het geld in mijn hotel. En ik zou je aanraden, daar geen grapjes uit te halen, want ik waarschuw de portier zodra we naar boven gaan.” Poirot schakelde in en reed voorzichtig een nauw straatje in. De maan was opgekomen en scheen in de lengte langs de onregelmatige gevels.
„Wat zeg je dan tegen die portier?”
„Heel eenvoudig . . . dat wij iets te bepraten hebben, maar dat ik je niet helemaal vertrouw. Als ik binnen tien minuten niet beneden ben, of als jij alleen naar beneden komt, meteen de politie waarschuwen.”
Poirot nam van schrik zijn voet van het gas af:
„Ben je nou helemáál gek! Wat moet die man daarvan denken?”
Bob zat onverschillig worstjes te knauwen.
„Hij kan er van denken wat, hij wil. Mij een zorg. Zolang ik na afloop van ons gesprek weer ongedeerd beneden kom, zal die man heus geen moeilijkheden maken. Het hangt van jou af. Zolang jij je netjes gedraagt, is alles in orde.”
Daar was bijzonder weinig tegen in te brengen. Poirot ging een hoek om; de Ford kwam uit in een met palmen omzoomde laan, en meerderde vaart. Het klokje op het dashboard wees iets vóór half drie in de nacht.
„En probeer geen nieuwe slimme streken te bedenken” waarschuwde Bob, het laatste worstje aanbrekend en het lege blik uit het open portierraam gooiend, „want dat bekomt je beslist heel slecht. Als jij aan slimme streek nummer drie denkt, ben ik streek nummer zeven al voorbij.”
Poirot gromde alleen maar wat en reed met zeventig kilometer snelheid de boulevard op naar het Queens Park Hotel.

* * *
In de luxueuze hall van dat hotel zat een juffrouw op een bank in de hoek op haar nagels te bijten. Ze zag eruit, of ze in spanning zat te wachten op iemand die haar zou komen halen, of op een interlocaal telefoongesprek. De nachtportier stond achter zijn met marmer beklede toonbank, peinzend met een potlood tegen zijn tanden tikkend. Hij keek op, toen Bob met Poirot naar binnen kwam, maar bleef met het potlood tikken. Het tikken werd alleen wat langzamer in tempo . . . als verloor hij zijn geestdrift bij het zien van deze twee gasten. Poirot zag er, na zijn nachtelijke sjouwpartij, ook niet bepaald onberispelijk uit. „Goeden nacht”, zei Bob zacht tegen hem. „Deze mijnheer gaat even met mij mee naar boven. Wij hebben samen iets te bespreken . . . een boodschap voor mijn vader. Maar ik vertrouw hem niet bijzonder. Als ik over tien minuten niet weer heelhuids beneden ben, wilt u dan de politie bellen?”

Het potlood hield op met tikken . . . de portier staarde ontsteld van Bob naar Poirot en opende zijn mond. Maar Bob was al bij de lift. De portier schoot als een haas achter zijn toonbank uit een rende naar de lift, waarvan Bob juist de stalen roldeur had opengetrokken.
„Luistert u eens. . .” begon de portier, zenuwachtig en dringend. „Dat kunt u ons niet aandoen. Wij zijn een eerste klasse hotel en wij zijn niet gewend dat hier onbehoorlijke dingen gebeuren. . .”
Bob duwde Poirot de lift in, stapte er zelf achteraan, en begon de deur dicht te rollen.
„Er gebeurt hier niets onbehoorlijks”, vertelde Bob hem. „Tenminste niet, zolang u een oogje op deze meneer houdt. U mag wel mee naar boven gaan als u wilt? Dan kunt u buiten de kamer wachten.”
De portier bewoog zijn handen wapperend heen en weer en keek schichtig om zich heen, als wist hij niet precies, wat te doen. Deze hele conversatie was min of meer fluisterend gevoerd. Het meisje zat nog steeds in de hoek op de bank, haar nagels opetend. Zij zat blijkbaar zo in zorgen, dat zij niet eens lette op wat er bij de lift gebeurde. „Ik zal de nachtkelner naar u toe sturen”, opperde de portier. „Is dat goed?”
„Prachtig”, knikte Bob. „Niemand zal verheugder zijn dan ik als wij hier dadelijk weer als de beste maatjes uit wandelen.”
De portier staarde de lift na, die met een schok startte en begon te stijgen.
„Ik. . . ik ook!” fluisterde hij, en ging haastig op zoek naar de nachtkelner, terwijl de lift verder rees en Poirot misprijzend Bob aankeek.
„Was dat niet een beetje overdreven, met die portier? Je denkt toch niet, dat ik je op je eigen kamer zou overvallen?”

„Je zou verbaasd staan als je wist wat ik allemaal dacht”. antwoordde Bob. De lift stopte en hij klikte de deur open. „Rechtsaf. Wij hebben kamer nummer 204.”

Voor de deur staande, sloeg Bob zich met de hand voor het voorhoofd.
„Da’s nou stom van me. In de haast heb ik vergeten, mijn sleutel aan de portier te vragen. Wacht hier. Ik ben zo terug.”
En juist dát geintje had Bob onderweg uitgekiend en haarfijn in elkaar gezet. Hij wachtte niet eens op de lift, rende met drie treden tegelijk de dik geloperde trappen af, en stopte zijn ren met de handen op het marmer, tegenover de portier, die hem verbluft en tevens ontsteld aanstaarde: „Is er . . . is het nu al mis?”
„Welnee”, zei Bob. „Het was allemaal maar een smoesje. Ik moest die knaap even bang maken. Logeren er een mijnheer Prins en Roos hier in het hotel? Twee Hollanders?”
De portier keek om naar het grote bord met kamernummers.
„That’s right. Op kamer 324.”
„Geef me gauw een envelop en een potloodje. Ik moet hun een briefje schrijven.”
De portier keek weer om naar het bord.
„Maar ze zijn nog niet thuis.”
Bob staarde hem aan.
„Nog niet thuis?”
„Neen. Hun sleutels hangen hier.”
Bob krabde even zijn hoofd. Maar hij had weinig tijd. „Da’s vreemd . . . Maar laat ik toch maar dat briefje schrijven. Geef het hun, zodra zij binnenkomen.” De portier begon nu van zijn eerste schrik te bekomen. Deze jongen deed vermoedelijk een hoop sensationeler dan wel nodig was. Zeker te veel van die Amerikaanse ren- en knalfilms gezien. Met opgetrokken neus schoof hij Bob een vel papier, een envelop en een potlood toe. Bob schreef in grote haast:
Jan en Arie,
Ik heb houvast aan onze snuiters. Zij wilden eerst het geld zien. Dat doe ik nu. Daarna word ik in contact gebracht met 4, 5 en 11 (hoop ik tenminste). Zo gauw jullie binnenkomen, haal je de rol uit mijn koffer en bergt die ergens veilig op. In haast,
Bobbie Hij plakte de envelop dicht, schreef erop:
„Prins en Roos, kamer 324”, tastte in zijn broekzak en gaf de brief aan de portier, samen met een biljet van tien dollar. De portier keek verbaasd naar het bankbiljet, keek nog verbaasder naar Bob, zei „Thank you very much . . . sir”, en stond Bob nog na te kijken toen die al weer de trap was opgestoven. Hij haalde de schouders op en legde de brief in het hokje voor kamer 324. Alle Amerikanen waren nu eenmaal gek. Het meisje op de bank stond op en kwam zenuwachtig naar hem toe.
„Weet u wel heel zeker dat er niemand voor mij heeft opgebeld.”
„Heel, héél zeker, miss”, zei de portier.
Zij stampte woedend met haar schoentje op het tapijt en ging terug naar haar hoekje op de bank. De portier haalde wederom de schouders op.
Ook een Amerikaanse . . .

* * *
Poirot liep doodzenuwachtig voor Bobs kamerdeur heen en weer te ijsberen . . . voor zover men dan in een tropisch klimaat ooit van ijsberen kan spreken, zeker van iemand met een hagedissengezicht. Hij leek opgelucht toen Bob aan kwam rennen. Terwijl Bob de sleutel in het slot stak, fluisterde Poirot.

„Die portier maakte toch geen moeilijkheden?. . .” „Een beetje”, zei Bob. „We moeten maar zo gauw mogelijk voortmaken, voor hij zijn zinnen verliest en ons de halve politiemacht van Trinidad op het dak stuurt.”
Bob sloot de deur achter hen, dook op bed af, gooide zijn koffer erop, en schrok zich een hoedje . . . want aan het slot van de koffer hing nog het loodje, dat inspecteur Kingston er had laten aanhangen, „voor alle zekerheid”. Bob ging haastig vóór het slot staan, en zei over zijn schouder:
„Even niet kijken.”
„Waarom niet?” vroeg Poirot wantrouwend.
„Deze koffer heeft een combinatieslot.”
“Aha. . .” zei Poirot begrijpend. Hij scheen alles prachtig te vinden, zolang het maar geheimzinnig was en de werkelijke aanwezigheid van die één honderd duizend dollars bevestigde. Bob draaide haastig de koffer om, zodat de sloten naar de andere kant gewend lagen, pakte zijn zakmes, sneed het touwtje van het loodje door en knipte de koffer open. Tussen de kleren en schoenen in. . . lag de zeildoeken rol. Bob keerde zich om:
„Kijk!” zei hij. „Keurig netjes verpakt, zoals ik je zei.” Poirot staarde naar de rol met wijdopen ogen. Hij slikte twee keer en zijn leren adamsappel ging een heel eind op en neer.
„Is dat . . . zit daar. . .”
Bob viel op bed neer, ritste zijn pennemes langs de draad die de rol dichtgenaaid hield, zag het canvas vanéénbarsten. . . een ferme ruk. . . de laatste draden scheurden krakend vanéén . . . twee wikkelingen eraf, en de uiteinden van pakken bankbiljetten kwamen te voorschijn. „Geloof je het nu?” vroeg Bob.
Poirot stond met ingehouden adem te kijken. Bob hield de rol stevig vast.
„Trek er maar een uit. . . en bekijk ’m maar.”
Héél voorzichtig, als naderden zijn vingers iets dat misschien onder stroom stond, stak Poirot een hand uit, zocht tussen de uiteinden der biljetten en trok er een uit. Het was een bankje van honderd dollar.
„Zo”, zei Bob. „Dat mag je houden ook. Voor die drank en dat blik worstjes. En kunnen we nu zaken doen?” „Jaja”, zei Poirot. „O, ja.” Hij keek schichtig naar de deur. „Die portier zal toch niet de politie bellen, hoop ik?” Bob gooide de rol terug in de koffer, duwde het deksel dicht en knipte de sloten erop. Daarna schoof hij het ding onder het bed.
„Laten we maar meteen gaan, voor er iets geks gebeurt.” En hij speelde het klaar ook. Poirot frommelde het bankje van honderd in zijn broekzak en had zowaar nog veel grotere haast dan Bob, om weer beneden, bij de portier te komen. Die brave man keek uitgesproken opgelucht, toen Bob, op de hielen gevolgd door Poirot, weer de hal in kwam.
„Alles in orde”, zei Bob. „Hier is de sleutel weer. Wij hebben nog een boodschap te doen.”
„Quite, sir”, zei de portier, droog en beleefd. Het zou hem een zorg zijn wat hotelgasten deden die tips gaven van tien dollar . . . zolang er geen strubbelingen kwamen.

* * *
Pas toen de Ford, met Poirot aan het stuur, geheel aan de andere zijde van het grote paradeveld was aangekomen, kwam de hagedissenman een beetje bij zijn positieven. Hij veegde met een mouw zweet van zijn voorhoofd, minderde

gas en vroeg: „En wat doen we nu?”
„Wat we afgesproken hadden, beste man. Ik wil de nummers 4, 5 en 11 ontmoeten.”
„Dat kan. Nummer 5 zit hier op het eiland. Maar 4 en 11 wonen op Cuba. Het liefst zou ik het zó doen, dat we nummer 5 hier oppikken, de motorboot nemen en dan naar Cuba gaan. Vannacht nog. Dan hebben we ze alle drie bij elkaar.”
„Prima”, zei Bob. „Hoe eerder hoe beter. Tijdverknoeien heeft geen zin. We moeten zien dat we Peraira’s organisatie in zo korte tijd als mogelijk is, weer opbouwen.” „Komt dik voor mekaar”, gromde Poirot. „Eerst nummer 5 ophalen. Hopen dat hij thuis is.”
„En de boot?”
„Die ligt dag en nacht klaar.”

* * *
Jan Prins en Arie Roos, hun hoofden nog vol van de rare vragen, die hun bezoek aan de waarzegster had doen ontstaan, stonden verbluft naast elkaar op de smalle weg, terwijl achter hun ruggen hun polsen aan elkaar werden gesnoerd. En dat gebeurde op twee manieren, zoals zij alras bemerkten; bij elk van hen werden de polsen op de rug gebonden, en daarna werden beide stellen polsen gekoppeld met een eind touw van ongeveer een meter. De rest van het touw werd door een man achter hen vastgehouden. Minstens twee kerels waren achter hen bezig, en die waren niet bepaald zachtmoedig gestemd, dat bleek overtuigend, toen Jan een fikse schop tegen zijn achterste kreeg, gevolgd door het gesnauwd bevel:

„Mars! De struiken in!”
De jongens hadden terstond in de gaten, dat het natuurlijk onbegonnen werk was, naast elkaar door de struiken te gaan paraderen, met een eind touw van een meter als een soort sleepnet tussen hen in. Zij gingen dus vlak achter elkaar lopen , Jan voorop , en dat gaf Arie de kans, om vlak achter Jans oor zacht te zeggen:
„Ik ken de stem van die vent . . . maar waarvàn?” In de flauwe schemer die de zaklantaren in de hand van de man achter hem maakte, zag hij hoe Jan zijn hoofd heen en weer schudde. Die wist het dus ook niet. Maar deksels . . . zóveel mannen die Amerikaans spraken, hadden zij op Trinidad toch niet ontmoet! De gezichten van de kerels die hen hadden opgewacht en overvallen had Arie niet kunnen zien, door de felle schijn van de zaklantarenbundel en. . . Jan Prins stapte in een gat, struikelde en viel voorover. Het touw rukte strak en sleurde Arie mee. Het gat was vrij diep, drassig en gevuld met halfverrotte tropische planten en stinkend slik.

„Hort. . . vooruit! Overeind jullie!”

Het touw waaraan zij werden vastgehouden werd ruw omhoog gerukt.
„We zijn geen muildieren, jandokie!” grauwde Arie. Hij kreeg een tweede ruk, maar kwam meteen zoet overeind . . . want die opmerking over muildieren en die paardachtige roep van de man achter hem had met één klap zijn geheugen wakker geschud. Een man die gewend was met paarden om te gaan! Cowboy . . . kromme benen . . . Peters, de helikopterpiloot uit Mexico! Geen wonder dat Arie die stem kende . . . en dat het geen stem was die hij van dit eiland kende! Jan was nu ook overeind gekrabbeld, plonsde baggerend door enkele meters drassige grond, en bereikte weer vaste bodem aan de overzijde. Toen de jongens daartegenop klommen, kreeg Arie de kans om weer in Jans oor te fluisteren:
„Ik herkende zijn stem. Het is Peters . . . die piloot. Nummer Zes uit Mexico. Hoe komt DIE hier?”
Jan knorde even van verbazing, en mogelijk ook van ontsteltenis. Voortsjokkend door de struiken, waarvan terugzwiepende takken zijn gezicht, dat hij niet met zijn armen beschermen kon, lelijk schramden, dacht Arie terug aan die laatste uren op de tafelberg in Mexico. Er was geen enkele twijfel aan, dat Peters boven op die tafelberg was achtergebleven. Peters was, samen met Hoover en Peraira, per helikopter daarvan ontsnapt, in de woestijn geland en door Jan en hemzelf in de val gelokt. Dat klopte als een bus. Later was de FBI erbij gekomen en had die drie mannen ingerekend . . . plus de kerels op de losse vrachtauto . . . Peters had solide achter slot en grendel gezeten, toen Jan, Bob en Arie scheep gingen naar Trinidad. Maar hoe kwam deze vent nu hier?
„De kruik gaat zolang te water. . .” mompelde Arie voor zich uit, en kreeg een schop tegen zijn bibs, dat hij zowat een halve meter van de grond vloog, zo dik als hij was. „Bek dicht! En dat is pas een voorproefje!”
„Oejoei!” dacht Arie. „Ik heb een somber vermoeden dat deze knaap maar al te goed weet wat voor rol wij bij de FBI hebben gespeeld. Ik heb me in mijn leven al uit héél wat netelige situaties gered . . . maar hier zie ik op het ogenblik werkelijk geen gat. Deze knaap wéét dat wij in Mexico met de FBI samen werkten.”
Op deze manier sjokten Jan en Arie minstens een kwartier lang voort, en na afloop van dat kwartier stond het huilen hun werkelijk nader dan het lachen. Takken van alle mogelijke bomen en planten kruisten hun pad, en haalden hun halzen en gezichten aan alle kanten open. Jan Prins was één keer met zijn wang tegen een afgebroken dode tak gestrompeld, en dat scherpe einde had zijn wang zowat doorboord, tot het bloed hem heet in zijn hals liep. Hij was zo bang geworden voor wat er in het donker voor hem op hem wachtte, dat hij nu en dan stilstond, waarbij Arie hem op zijn hielen trapte, of met zijn neus op Jans achterhoofd botste. Maar telkens als dat gebeurde, kwam er een trap van achteren . . . nu eens gemunt op Arie — dan weer, langs Arie heen, Jan treffend.
„Doorlopen!”
Arie, achteraan, had het ook niet zo best, want de takken die Jan wegboog zwiepten soms in zijn gezicht terug. De jongens strompelden nu voort met diep gebogen hoofden, maar dat maakte dat zij veel gemakkelijker hun evenwicht verloren en telkens als een van hen viel, sneed het ruwe en strak gebonden touw gemeen in hun polsen. Hun adem kwam hijgend en fluitend. . . muskieten gonsden om hun bebloede hoofden en weigerden, zich door schudden of blazen te laten, verjagen. Juist toen Jan er hard over begon te denken, zich eenvoudig neer te laten vallen en te weigeren, verder één pas te verzetten, ook al werd hij nog zo geschopt en geslagen, beval de nijdige stem achter hen:
„Schuin links.”
Jan hief het hoofd op . . , en zag schuin links van hen een flauw licht schemeren. Nog een paar struiken . . . een gemeen schrijnende tak . . . dan stapte hij, tussen een paar laatste stammen door, op een open plek in het bos, van misschien een meter of twintig doorsnede. Aan de overzijde daarvan scheen licht. Dat huis stond met de achterzijde tegen de bosrand aan.
„Op het licht af!”
Jan zette opgewekt koers naar dat licht, dwars over de open plek heen. . . maar dat was ook alweer een vergissing. Deze open plek was niet natuurlijk ontstaan, maar een gevolg van het afkappen of afzagen van de bomen die er vroeger stonden. De stompen staken nog enkele decimeters boven het gras uit. Jan struikelde over een ervan, kon zich niet opvangen omdat zijn handen op de rug waren gebonden, wentelde zich instinctief in zijn val nog half om . . . en raakte de boomstomp, die anderhalve meter verder stond, met zijn achterhoofd. Jan rolde van de stomp af en lag roerloos in het lange gras . . . met Arie over zich heen gebogen. Arie kon ook moeilijk anders, want hij zat nog met touw aan Jans polsen vast.
„Sta op!”
Arie keerde zich woedend om:
„Kan hij niet, kaffer! Hij is met zijn hoofd op een boomstronk gevallen. Bewusteloos.”
Een zaklantarenbundel zwiepte langs Arie heen . . . Peters bukte zich over de liggende jongen, en bekeek zijn hoofd. Hij gromde wat, trok een mes en sneed het touw dat Arie aan Jan koppelde, door.
„Mars jij. En kijk beter uit.”
Arie schuifelde voorzichtig door het lange gras op het licht af . . . De zaklantarenbundel scheen langs hem heen op een ruwe, houten deur en wat plankwerk ernaast. Het was metéén duidelijk, dat deze hut (want méér was het niet) vervaardigd was uit sloophout: afval van oude schuren, een tweedehands gekocht kozijn. . . wat stukken balk. De deur had niet eens een slot. Peters trapte de deur naar binnen open met een van zijn kromme benen, en gebruikte daarna datzelfde been om Arie naar binnen te schoppen . . . bijna, tegen een van ruwe planken en stukken boomstam getimmerde tafel, waarop een paar smerige borden stonden, een half brood, wat lege flessen en een waterkruik. Zitplaatsen waren stoelen waarvan de rugleuningen waren afgezaagd. Aan het einde van de hut was over de hele breedte een houten brits getimmerd, waarop wat matrassen en vuile dekens, die niemand de moeite had genomen, op te vouwen. Aan een tweemaal gebogen stuk dik ijzerdraad hing een petroleumlamp aan een plafondbalk te bengelen. Muskieten gonsden er zingend om heen, en af en toe dwarrelde er een verschroeid naar beneden . . . op de borden en het brood. Peters liep terug naar de open deur en riep halfluid:
„Saleppi . . .?”
Een zachte stem antwoordde onduidelijk.
„Sleep die andere naar binnen!”
Peters bleef even in de deur staan wachten. Het was heel stil hier in het bos . . . af en toe schetterde een aap. Héél zacht klonk nu en dan een knal van de Kop van Jut op de kermis. Van de muziek was totaal niets te horen. De hitte was verstikkend. Bloed droop nog steeds uit tientallen schrammen en echte sneden in Arie’s gezicht. Hij keek naar zijn borst en schrok werkelijk . . . had hij in die twintig minuten zóveel bloed verloren . . .? Zijn polsen deden afschuwelijk pijn — het was niet onmogelijk dat het touw tot op het bot had doorgesneden.
„Voor de FBI werken is linker dan u denkt”, mompelde Arie in zichzelf, met een laatste restje galgenhumor. Jan werd aan zijn voeten door het lange gras naderbij gesleept, over de vastgestampte aarde van de vloer gesjord, bij kraag en broek opgetild en zonder overdadige zachtheid op de matrassen van de brits gekwakt. De handlanger van Peters keerde zich nu om. Hij was een halfbloedneger, met gekromde schouders en lange aapachtige armen. In zijn oren droeg hij kleine als goud uitziende ringetjes. Een extra ring in zijn neus zou hem ook niet gek hebben gestaan, vond Arie.
„Zitten!” snauwde Peters tegen Arie, die een van de leuningloze krukken uitzocht en daar met enige voorzichtigheid op plaats nam. Die trappen tegen zijn achterste hadden dat lichaamsdeel ietwat overgevoelig gemaakt. Peters ging aan de overzijde van de tafel staan — de duimen in de vuile riem van zijn broek gehaakt. In de vingers van zijn rechterhand hing nog het pistool: een .38 kaliber Colt. Peters stond enkele tellen lang op Arie neer te kijken, zijn lippen en tanden opééngeperst.
„Zo!” barstte hij dan uit. „Jij smerige, vette politiespion. Begin nu eerst eens met me haarfijn te vertellen wat jouw spelletje hier is, hè?”
Arie was veel te slim om te blijven kletsen, als hij zeker wist dat het spel uit was.
„Dat is nogal duidelijk”, zei hij. „Wij moeten werken voor de FBI.”
Deze directe bekentenis scheen Peters niet te hebben verwacht. Het ontwapende hem ook een beetje.
„Móéten?” zei hij ten laatste. „Waarom móéten?” „Omdat wij anders naar Holland worden teruggestuurd.” „Ik zal je met genoegen persóónlijk naar Holland terugschoppen”, beloofde Peters grimmig. „En is dat anders een reden om voor die smeerpijpen van de federale politie te gaan werken?”
Arie trok zijn benauwdste gezicht.
„Weet u . . . wij hebben in Holland wat op onze kerfstok. Als we naar Holland teruggaan, komen we in de gevangenis terecht.”
„Voor mijn part krijg je levenslang betonhakken”, snauwde Peters. Even later vroeg hij verder: „Hoe zijn jullie dan uit Holland weggekomen, en bij de FBI verzeild?” En nu begon Arie’s genialiteit op toptoeren te draaien. Hij mat zich zijn meest bevreesde stemmetje aan, en begon hakkelend te vertellen:
„Wij hadden in Holland  Jan en ik  een smak geld gevonden in een auto waarin we waren gaan joyriden. Maar we wisten zeker dat de politie er na een tijdje achter zou komen, wie dat had gedaan. Dus wij wilden uit Holland weg. Toen gingen we in de haven vragen of iemand ons clandestien mee kon nemen naar een ander werelddeel . . . Amerika of Afrika. Een tijdje later kwam een vent op ons af die zei dat het voor een paar duizend gulden de man wel kon en de volgende dag zaten we op een jacht, dat „Surfpride” heette.”
Peters schrok op toen hij die naam hoorde. Zijn ogen gingen een halve centimeter verder open.
„Wat! Zaten jullie op de „Surfpride”?”
Arie begon nu een omelet te bakken, die een zo geniaal mengsel was van waarheid en leugen, dat het hem zelf zo nu en dan even duizelde.
„Zo is het hele geval begonnen!” zei hij op wanhopige toon. „De kapitein van dat schip heette Stevens.” „Klopt”, gromde Peters. „Nummer Negen”.  Het krombenige mannetje (die zelf Nummer Zes was in de organisatie) kende natuurlijk de naam van Stevens, die Nummer Negen was geweest. Maar (en dat wist Arie héél zeker) totaal niemand van de hele organisatie kon weten WAT er precies met die „Surfpride” was gebeurd. Dus deze Peters hier verschroeide inwendig natuurlijk zowat van nieuwsgierigheid. „Ga door!” zei hij. „Wat is er nu precies gebeurd?”
„Nou”, vertelde Arie door, af en toe wat bloed van zijn lip likkend. „Met die kapitein Stevens zaten we lelijk in de boot. Op twee manieren. Ten eerste was dat jacht helemaal niet ècht zeewaardig, en ten tweede waren wij vanuit Holland op radarafstand gevolgd door een kotter van de Amerikaanse marine, met een paar kerels van de FBI aan boord. Die hadden in de gaten gekregen, dat Stevens mensen aan boord nam die tegen dikke betaling illegaal in de Verenigde Staten aan land wilden worden gezet.” De halfbloed, Saleppi genaamd, zat met grote ogen te luisteren. Peters barstte los tegen hem:
„Hóór je dat! Ik heb altijd tegen Peraira gezegd dat die Stevens ons nog eens in moeilijkheden zou brengen. Maar nee, Peraira wist het beter. Stevens moest dat schip gaan halen in Engeland en het hierheen brengen. Ik zei nog: laat één van òns het doen, want die Stevens is een idioot en doet stomme dingen. Maar nee, wij wisten niets van de zee af en Stevens moest het doen. Wat is het gevolg?”  Hij wendde zich weer tot Arie:
„Wat is er nu precies gebeurd?”
Arie begon geduldig weer te vertellen:
„Ik heb zo’n idee om alles wat er later gebeurde dat de FBI-mannen op die marinekotter van plan waren ons te volgen en af te wachten tot wij in de Verenigde Staten aan wal werden gezet, om Stevens en ons dan op heterdaad te betrappen. Maar dat kòn niet, omdat de „Surfpride” in een storm terecht kwam en zonk als een baksteen. En die kotter was het enige schip in de buurt . . . en nam ons over.”
„Frisse morgen”, zei Peters, met grote ogen luisterend. „En daar zaten we met de gebakken peren”, ging Arie somber verder. „Ontkennen hielp weinig meer. We werden apart verhoord. Visa voor de Verenigde Staten hadden we niet. En Jan en ik waren niet de enigen daar aan boord er waren nog een paar anderen ook, en die vielen al metéén door de mand. Toen konden we kiezen. Voor de FBI gaan werken, of anders de gevangenis in en vandaar naar Holland teruggestuurd worden. En toen zijn we maar met de FBI gaan meespelen.”
Peters werd opnieuw razend hoewel niet zo razend als in het begin.
„Meespelen noem je dat? Door jullie toedoen is onze hele organisatie in Mexico opgerold.”
„Dat is nu allemaal wel heel makkelijk praten”, sputterde Arie zenuwachtig tegen. . . „Maar wie hielp ons uit de knoop? We zaten in een vreemd land, in de klauwen van de FBI. Zonder geld of geldige papieren. Wie stak één hand uit om ons te helpen?”
Toen, voor de eerste maal, sprak de halfbloed, Saleppi. Hij sprak met een vreemde, zachte, ietwat hese stem: „Het zijn nog jongens, Peters. En katten in het nauw maken nu eenmaal rare sprongen. Maar gebruik nou je verstand . . . ze kunnen nog een heleboel goed maken door ons te vertellen wat WIJ weten willen.”
Peters dacht even na, knikte en trok met een gehaakte voet een stoelkruk naar zich toe.
„Dus vanuit Mexico heeft de FBI jullie hierheen gestuurd om uit te vissen, wat wij hier doen?”
Arie knikte. Peters vroeg verder:
„Hoe wist je van die waarzegster af?”
„Dat heeft de FBI ons al in Mexico verteld.”
Peters en Saleppi schrokken beiden zichtbaar:
„Dus dat wisten ze bij de FBI al?”
„Ze wisten alleen, dat La Paraquita, tips gaf aan mensen die illegaal naar de United States wilden emigreren, van hieruit. Wij moesten de rest maar uitzoeken.”
Peters werd opnieuw nijdig en viel uit:
„En dat zat je niet glad, hè . . .? Die waarzegster namelijk, gladjanussen, is mijn vrouw. En als zij klanten heeft, zit ik achter haar, achter een gordijn, en luister mee. Je weet niet half, hoeveel nuttige dingen je op die manier te weten komt . . . Ik wist waarachtig niet wat ik zag, toen ik jullie daar zag binnenstappen. En. . .”
Arie maakte een gebaar met zijn beschadigd hoofd. „Mag ik iets vragen?”
„Of ik er antwoord op geef, staat te bezien.”
„Hoe bent u uit Mexico weggekomen?”
Peters dacht daar even over na, en haalde dan de schouders op. Hij lachte als een ijdeltuit. Hij scheen het moeilijk te kunnen laten, te vertellen hoe slim en handig hij wel was — een zwak van vele misdadigers.
„Och, dat is een kwestie van vriendjes hebben. Die FBI van jullie kan in Amerika wel een grote bek opzetten, maar in Mexico hebben ze officieel natuurlijk niets te vertellen. Dus wij werden overgedragen aan de Mexicaanse politie en in een Mexicaanse gevangenis opgesloten, en daar zouden we opgesloten blijven tot de officiële aanvrage om uitlevering was ingediend en afgewerkt. En nu zijn Mexicanen toevallig mensen, die best eens wat willen bijverdienen. Ik heb daar nogal wat vriendjes zitten en die zijn meteen aan het werk gegaan. Twee bewakers werden omgekocht . . . ik zorgde dat ik zogenaamd ziek werd en even naar het hospitaal moest worden vervoerd voor een Röntgenfoto . . . en onderweg keken de bewakers even een andere kant op. Wèg was Peters, met kromme benen en al. Ik hoefde niet eens erg hard te lopen. Ik heb nog nooit twee gevangenbewakers zo hardnekkig de andere kant op zien kijken. Ik wed, dat ze er stijve nekken van hebben overgehouden.”
Saleppi en hij keken elkaar aan en grijnsden breeduit. Daarna ging Peters door met vragen:
„Zit de FBI hier ons achter de vodden?”
Arie schudde het hoofd:
„Nee. Ze wisten niet, wie de nummers 4, 5 en 11 waren. Dat weten ze nòg niet.”
„Is er iemand van de FBI hier op Trinidad?”
Dat kon nooit worden gecontroleerd en Arie schudde weer het hoofd:
„Nee. Onze opdracht was, om ons keurig netjes naar de USA te laten overbrengen dan aan de FBI te gaan vertellen wat we wisten.”
Peters en Saleppi keken elkaar aan.
„Wat doen we nu met die twee snotneuzen?”
Saleppi zat met een vinger langs zijn neus te wrijven. „Waarom gebruiken we ze niet om de hele zaak òm te keren?”
Peters keek hem scherp aan:
„Hoe bedoel je dat?”
„Kijk eens . . . de FBI-kerels denken dat deze jongens voor hèn werken. Maar als ze eens voor òns gingen werken? Daar kunnen wij op onze beurt een prachtig spel van maken.”
Arie vond nu de tijd gekomen om een ferme duit in de zak te doen.
„Luister eens naar mij, alsjeblief.” Zijn stem klonk wanhopig. „Wij zouden dit heus niet hebben gedaan, als de FBI ons niet zo lelijk klem had zitten. Help ons. . . en je kunt voor honderd procent op ons rekenen. Kun je ons niet ergens laten onderduiken? We willen helemáál niet zo graag naar de Verenigde Staten. Kunnen we niet ergens op een van deze eilanden verdwijnen? Op Cuba of anders naar Zuid-Amerika?”
Peters zat na te denken, spelend met de veiligheid van zijn Coltpistool, die hij er telkens klikkend op en af schoof. „Dat is wel te doen, ja . . . Maar kunnen jullie vanhier uit geen berichten sturen naar de FBI in Amerika?”
Arie maakte zijn ogen (voor zover ze niet half dicht waren gezwollen) zo open, blauw en eerlijk mogelijk:
„Ja, natuurlijk. We hebben een adres in Washington gekregen waarheen we kunnen telegraferen of zo, als het nodig is.”
Peters keek hem scherp aan:
„Dus daar kun je ook een rapport heen zenden?” „Ja. En als we geld nodig hadden, konden we het daar aanvragen. Als het dringend was, zouden ze het ons telegrafisch zenden.”
Peters sloeg met de vlakke hand op tafel en keek triomfantelijk naar Saleppi:
„Dan is het een koud kunstje. Wij zorgen dat jullie ergens in Zuid-Amerika veilig kunnen onderduiken. Je krijgt nieuwe paspoorten op valse namen. Zorgen wíj voor. Wij stellen samen met jullie een risje valse rapporten op, die de FBI volkomen op een vals spoor brengen. . .”
Saleppi viel hem met zijn zachte stem in de rede: „Peters . . . het is veel verstandiger, een reeks rapporten in elkaar te flansen waaruit blijkt dat de hele organisatie hier en op Cuba is opgeheven! Dan houden ze op met zoeken. Tenminste voorlopig.”
Peters dacht even na en knikte. Kort daarop begon hij hard te lachen en met de handen op zijn knieën te slaan. „Denk je de mop in . . . hahaha . . . dat we deze jongens een telegram laten sturen dat ze dringend duizend dollar nodig hebben . . . hahaha . . .!”Saleppi begon mee te lachen, zacht en hoog . . .
„ . . . en dat ze erin trappen . . . hihihi . . .”
„ . . . en dat we aan het postkantoor duizend dollars afhalen die door de FBI aan ons zijn overgemaakt. Hahaha . . . Hohihi . . .”
Het gelach dreunde door de houten keet. Zelfs Arie begon scheef mee te grinniken. Hij kon makkelijk lachen, want het was hem wéér eens gelukt, met snel denken en handig praten de situatie ondersteboven te keren.
Het gelach ebde weg. Peters zei ernstig:
„We moeten dit eerst eens even met Nummer Vijf gaan bepraten.”
Saleppi krabde zijn zwarte, gekroesde haren, die hij met vet zo plat mogelijk had gelegd, om zo weinig mogelijk te laten merken dat hij negerbloed had onzinnig overigens, want dat zag iedereen toch bij de eerste blik. „Als Nummer Vijf maar thuis is. Dat is hij bijna nooit.” „Dan gaan we hem zoeken. Wat doen we intussen met deze snuiters?” Saleppi keek Peters verbaasd aan: „Vastbinden en hier laten natuurlijk. Geen kip of kraai komt hier ooit. Zeker ’s nachts niet. We kunnen lastig met ze het eiland rond gaan zeulen. En een betere plaats is niet te vinden.”
„Ga jij effe in het berghok kijken. Daar ligt nog ijzerdraad en touw. En iets in hun monden dat ze niet gaan schreeuwen.”
Tien minuten later lagen Jan en Arie ruggelings aan elkaar gebonden, zo stevig als een dubbele Egyptische mummie. Jan was wel gaan kreunen, maar nog steeds niet geheel bij bewustzijn. Peters en Saleppi deden enkele passen achteruit en lieten het licht van een zaklantaarn vallen op de gebonden Siamese FBI-tweeling.
„Daar hoeven we ons voorlopig geen zorgen over te maken”, zei Saleppi. Peters knorde:
„Die lopen heus niet weg. Zou ook het stomste zijn, wat ze konden doen. Als ze met ons meespelen, helpen wij ze naar Zuid-Amerika. Want dacht je nou werkelijk dat de FBI ze helpen zou? Als ze alle inlichtingen hebben gekregen en al hun nut hebben opgeleverd, stuurt de FBI ze tòch naar Holland terug. Reken maar. Dat zijn nogal lieve jongens . . . Kom, wij gaan.”
De petroleumlamp werd uitgeblazen. Het zaklantarenlicht verdween door de deuropening. De eerste muggen vielen aan op Arie’s bloedbelopen gezicht. Hij had een prettige nacht voor de boeg. Het was stinkend benauwd, en die prop in zijn mond maakte het niet beter. In de stilte hoorde hij de zware, moeizame ademhaling van Jan. Arie dacht aan Masters, die nu vermoedelijk met een pakje sigaretten plus een pot ijskoffie naast zich, een boek zat te lezen, rustig wachtend naast de telefoon. Toen hij daar lang over nadacht, begon Arie werkelijk boos te worden. De muggen beten hem van alle kanten. Jan Prins begon te kreunen en zich in zijn touwen te bewegen. Hij was vermoedelijk al die tijd bewusteloos geweest, en wist niets van wat er gebeurd was. Praten kon Arie niet, met die lappen in zijn mond. Maar er was wèl een manier om met Jan Prins contact op te nemen . . . met morse-seinen. Dus Arie begon met één vinger op de pols van Jan te drukken: „Jan” in Morse:

. — — — . — — .
Even later kwam antwoord van Jan terug: vraagteken in Morse:
. . — — . .
En toen stak Arie van wal . . . het hele verhaal van wat er intussen gebeurd was in druk-Morse op Jans pols uitspellend. Het was een enorm karwei, maar het hield hen bezig. Er was toch niets beters te doen.

MASTERS WORDT ACTIEF!

0m half twee die nacht, toen Masters al anderhalf pakje sigaretten had opgerookt, en aan zijn tweede detective-verhaal bezig was, rinkelde de telefoon naast zijn stoel.
„Hallo. Met Central 4786.”
„Inspecteur Kingston hier. Ben jij dat, Masters?” Masters schoot voorover in zijn stoel:
„Heb jij nieuws?”
Kingstons Britse stem was ietwat aarzelend:
„Ja, ik zit hier midden in een reeks verhoren. En ik heb zo’n idee dat er iets in de war gelopen is. Weet je niet dat we dat verhaal over die dollars in elkaar hebben gezet?” Masters drukte ongeduldig een halve sigaret uit in de al overvolle asbak. Een stelletje peuken rolde eruit en op de vloer.
„Hoezo? Die heb jij toch meegenomen?”
„Ja, dat weet ik wel. Maar eh . . . de manier van aan wal brengen. Dat zou toch zogenaamd gebeurd zijn . . . eh. . .” „In die tractorkist? En wat zou dat?”
„Nou — kijk es — er is hier een verschrikkelijk verwarring aan de hand, want een stel bandieten heeft overvallen gedaan op al die kisten. Zonder aanwijsbare reden. Tenzij . . . Masters hersens begonnen op toptoeren te draaien: „Tenzij een van onze jongens dat verhaal heeft opgelepeld en leden van de bende erop uit zijn gegaan om die dollars te pikken, bedoel je?”
Inspecteur Kingston zei verlicht:
„Dat bedoel ik, ja. Het is natuurlijk maar een vermoeden, maar . . . En het vervelende voor mij is, dat een stel plantage-eigenaars elkaar van die overval beschuldigen. En ik ben de enige die snapt hoe het geval vermoedelijk wèrkelijk in elkaar zit, maar ik kan niets zeggen.”
Masters knorde:
„Dat is jouw zaak. Het is jouw verhaal, jouw idee en jij moet de boel daar maar uit de knopen sjorren.”
Kingston werd ietwat ongeduldig. Zijn stem klonk een tikje geraakt:
„Dat doe ik ook heus wel. Daar bel ik je niet over op. Ik wil je alleen maar waarschuwen dat er iets aan de hand is.”
Masters dacht even na en informeerde:
„En die bandieten die de overval pleegden? Wie waren dat?”
Kingston kuchte een tikje verlegen en antwoordde: „Het gekke is juist . . . die hebben we niet. Maar uit de persoonsbeschrijvingen hebben we wel een idee wie het kunnen zijn. Ze zoeken op het ogenblik het hele eiland af naar die snaken. Een van hen dreigde met een revolver en dat soort grappen kunnen we hier niet hebben. Maar ja . . . als ze ondergedoken zijn ergens in de inboorlingenwijk, kunnen we lang zoeken. Je hebt een stofkam nodig om dáár iemand te vinden.”
Masters knorde wat.
„O.K.55, zei hij. „Dank je voor je berichten. Hou me op de hoogte?”
„In ieder geval.”
Masters belde af, zat even na te denken, en drukte op een schelknop. Uit een kamer ernaast kwam het slaperig gelaat van een jongeman met kastanjebruin haar. Hij had blijkbaar in een stoel zitten maffen. Op zijn hoofd zat een koptelefoon met één oorschelp . . . de draad slierde achter hem aan.
„Jenkins, ik moet er zelf op uit. Ik ga dadelijk weg let jij op de telefoon?”
„O.K.”, zei Jenkins.
„Hier staat koffie voor je als je last krijgt van slaap.” Jenkins knikte en liet de tussendeur openstaan. In de kamer ernaast schemerde het blauwe licht van een zender waarvan de lampen gloeiden. Masters trok de telefoon naar zich toe en draaide de nummerschijf.
„Queens Park Hotel. . .? Mag ik kamer 204?”
Na dertig seconden kwam de portier weer aan de lijn. „Sorry, sir . . . Kamer 204 antwoordt niet. Ik geloof niet, dat er iemand is. De sleutel hangt nog hier bij mij.” „Dank u”, zei Masters peinzend. „Wilt u dan nog even kamer 324 proberen?”
Na een korte pauze weer de stem van de portier: „Ik ben bang dat u daar ook pech heeft, sir. De sleutel van 324 is ook nog hier. . . Inderdaad. Geen antwoord, sir.” „Thank you”, zei Masters kortaf en legde de hoorn neer. Hij sprong op en begon door het vertrek heen en weer te ijsberen. Hij had al uren eerder een telefoontje òf van Bob, òf van Jan en Arie verwacht. Dat er van geen van tweeën een kik was vernomen, was verdacht. Verontrustend. Masters herinnerde zich nu óók, dat Arie Roos met tegenzin aan die expeditie naar La Paraquita was begonnen en Masters had in de loop der achter hen liggende avonturen geleerd, dat Arie Roos een zeldzaam goede neus had voor allerlei situaties. Er kon natuurlijk van alles zijn misgegaan . . . Masters ging naar een bureau in de hoek, trok een lade open en zocht een Lugerpistool uit. Het was een wapen, waarvan de loop een eind was afgezaagd, zodat het zonder moeite in een broekzak kon worden gedragen. Hij deed zijn crèmekleurig shirt uit en trok een dunne, katoenen trui aan, van donkerblauwe kleur en met lange mouwen. Zijn hoed liet hij af. Zijn broek was van donkerbruine gabardine. Zijn schoenen waren suède, en ook bruin. Een ideaal costuum voor expedities in de nacht. „Ik ben weg, Jenkins. Blijf wakker.”
„Heus wel”, zei Jenkins.
* * *

Het duurde tien minuten vóór Masters een rondkruisende taxi te pakken kreeg, welke automobiel hem rammelend tot tweehonderd meter afstand bracht van het huis van La Paraquita. De maan hing schuin boven een groep

bemerkte hij, dat er iemand àchter uit dat tentje kwam . . .

„Heee . . .” dacht Masters. „Dat is veel interessanter.” Hij veranderde zijn plaats tot hij, in de schaduw van een palmboom tegen de stam ervan leunend, die achteringang kon gadeslaan. Er dook een vrouw naar binnen, die kennelijk uit een kermiswagen aan de rand van het feestterrein kwam. Voor een kletspraatje, of om wat te lenen, natuurlijk.
Maar tien minuten dáárna, juist toen voor de vierde maal een plaat die Masters diep verfoeide door de luidsprekers achter hem daverde, kreeg de FBI-man de schok van zijn leven. Want met de handen nonchalant in de broekzakken kwam op het tentje afgezwaaid . . . Peters! De krombenige ex-cowboy, die op dat ogenblik onder solide bewaking in een der Mexicaanse calabozo’s had behoren te zitten!! Masters zei tussen de tanden enkele woorden die, als zij vlees waren geweest, een zeer krachtige soep hadden kunnen opleveren. Peters sloeg het stuk zeildoek, dat het tentje van achteren afsloot, opzij met het verzekerde gebaar van iemand, die de weg goed kent en ging naar binnen.
* * *
Peters had al enkele drukke uren achter de rug, toen Masters hem het tentje van La Paraquita zag binnengaan, en hij was in een allesbehalve zonnig humeur . . . want er was geen mens te vinden. Saleppi en hij hadden op het adres van Nummer Vijf niemand thuis getroffen. „Heb ik je toch gezegd”, zei Saleppi kalm. „Denk je er aan dat er kermis is?”
Zij hadden anderhalf uur besteed aan het afzoeken van de hele kermis. Daarna was Peters op een ander denkbeeld gekomen: „Misschien zit-ie bij Poirot in Coquillo.”
Saleppi dacht daar over na en schudde dan het hoofd: „Poirot heeft niet graag dat ze bij hem in de kroeg zitten. Dat loopt teveel in de gaten. De kerels die de immigranten vervoeren moeten zich juist zo weinig mogelijk daar laten zien.”
„Zal ik eens aan Poirot gaan vragen of die weet waar Nummer Vijf uithangt?”
„Doe dat liever niet”, zei Saleppi haastig. „Jij bent per slot van rekening zèlf Nummer Zes. Laat mij het maar doen. Blijf jij maar hier op de kermis. Je hebt een goeie kans, dat Nummer Vijf vroeger of later hier opduikt. Ik ga wel rondneuzen.”
Dus Peters bleef op de kermis rondhangen en ging af en toe voor een kletspraatje bij La Paraquita binnen. Kort na middernacht kwam Saleppi mistroostig terug en vertelde: Poirot zelf was uren geleden de deur uitgegaan en nog steeds niet teruggekeerd. Nummer Vijf was in Coquillo niet gezien. Men had ook geen vermoeden, waar hij kon zitten.
„Om op te schieten”, grauwde Peters nijdig. „Laten we maar een glas koud bier gaan drinken in die tent daarginds en afwachten dan maar.”
En zo kwam het dat Masters, toen hij na tweeën de tent van La Paraquita in de gaten ging houden, de gestalte van Peters daar zag binnengaan.
„Het gaat me nu vervelen”, barstte de krombenige man uit tegen de waarzegster, zo gauw hij binnen was. „Die Nummer Vijf is nergens te vinden. En Poirot is óók zoek.” De waarzegster bood niet aan, even in haar roodverlichte glazen bol te turen om te ontdekken, waar die twee onvindbare personen ergens uithingen.
In plaats daarvan haalde zij haar schouders op:

„Die komen vanzelf weer boven water. Als het kermis is, is het zoeken van iemand hier op het eiland toch al een naald in een hooiberg. Is er dan zo’n vreselijke haast bij?” Nee. . . zo’n vreselijke haast was er niet direct bij, moest Peters knorrig toegeven. Maar zijn hoofd zat zó vol met prachtige plannen over het in elkaar draaien van valse rapporten aan de FBI. . . en het vragen van geld aan de FBI, dat hij zat te popelen van ongeduld om dat te bespreken met de andere nummers van de immigranten-transportdienst.
„Je hebt ook eigenlijk gelijk”, zei hij. „Ik kan wel vast beginnen, met een paar van die rapporten op klad in elkaar te zetten. Die Nummer Vijf vis ik morgen wel op.”
„Waar ga je nu naar toe?”
„Naar die hut in het bos. Kijken hoe die apen het daar maken.”
„Kom je vannacht nog thuis?”
„Zo tegen zonsopgang, schat ik. Adie.”
Peters tilde het stuk zeildoek op en wandelde naar de tent waar Saleppi op een houten klapstoeltje achter een glas bier zat.
„Laten we het maar opgeven. We gaan een paar van die rapporten in elkaar draaien.”
Saleppi knikte, veegde zijn mond af en wandelde mee naar de uitgang . . . met Masters op enige afstand achter hen aan.

* * *
De FBI-man kon zijn lol wel op, het volgende halfuur . . . want hij kreeg de genoeglijke taak, de twee mannen zo ongemerkt mogelijk te volgen door een bos, dat deze kerels vrij goed schenen te kennen . . . althans een heleboel beter dan de onfortuinlijke Masters, die bovendien terdege op moest letten, bij zijn tocht door de struiken geen teveel aan gerucht te veroorzaken. Iemand volgen door een met struiken begroeid woud is nooit een gemakkelijk klusje. Door het lawaai dat je zelf maakt, wordt het onmogelijk, te horen wat voor pad de mannen vóór je in het duister nemen. Je moet dus telkens even stil blijven staan, naar het geluid de richting bepalen om dan zo snel mogelijk weer een eindje die kant uit te vorderen. Maar er is nog een tweede bezwaar: het gevaar dat de mannen vóór je, om een of andere reden, blijven stilstaan en dan horen, dat zij door iemand worden gevolgd. Dat maakt het nodig, telkens een klein eindje voorwaarts te gaan, stil te staan . . . te luisteren en dan weer een sprongetje voorwaarts te maken, voortdurend vurig hopend dat het goed afloopt, en dat je zelf niet wordt opgemerkt. Nu was er voor Masters één gelukje: Peters droeg een zaklantaren en zwiepte daarmee nogal nonchalant in het rond, zodat Masters een gedeelte van de tijd op die zwaaiende bundel kon afgaan.
Maar alles bij elkaar was hij toch machtig blij, toen hij bemerkte, dat de mannen die hij volgde op een open plek waren aangeland. Tussen de struiken door loerend zag hij hen op een ruwgebouwde hut aflopen en er binnengaan. Daarop volgde stilte. Door de nacht klonk wat gedempt gemompel van stemmen, dat langzamerhand opgewondener werd. Toen kwamen ze weer naar buiten stuiven en schenen met hun lantarenbundel over het gras en de varens van de open plek. De maan hing laag boven de toppen van de omringende bomen en liet ook wat licht vallen op deze cirkelvormige ruimte. Helder klonken nu de stemmen van de twee kerels door de warme nacht.
Peters: „Maar het is onmogelijk, zeg ik je. . .”
Saleppi: „Heb je hun zakken nagezocht?”
Peters: „Waar was dat goed voor? Ze lagen gebonden als mummies.”
Saleppi: „Toch moeten ze zich losgeknoopt hebben. Al dat touwwerk ligt nog binnen.”
Peters (ongeduldig): „Maar het kan niet! Praat geen onzin. Ik heb in mijn leven al heel wat mensen vastgebonden. Van kinds af aan ga ik met touwen en knopen om. Wil je míj vertellen hoe ik iemand vast moet binden zodat hij niet los kan komen?”
Saleppi: „Dan is er iemand hier geweest die ze los heeft gemáákt.”
Peters: „Maar nóóit komt er iemand hier.”
Saleppi droogjes: „Maar nu is er toch iemand geweest.” Masters stond in stijgende spanning naar dit tweegesprek te luisteren. Er hadden twee personen in die hut vastgebonden gelegen . . . en na nog enkele minuten hoorde hij een hele hoop interessante dingen. De kerels bleven de hut in en uit lopen en bekeken het platgetrapte gras. Saleppi: „Je kunt lang en kort praten iemand heeft die jongens losgemaakt.”
Peters: „Maar waar zijn ze dan gebleven?”
Saleppi (spottend lachend): „Wat had je verwacht? Dat ze hier zouden blijven zitten wachten tot wij terugkwamen om ze die todden weer in hun mond te stoppen? Gebruik nou je hoofd. Wat zou jíj hebben gedaan?”
Peters (na enig nadenken): „Kijk eens effe hier. . . het was in hun eigen belang, met ons samen te spelen. De FBI had hen lelijk onder de duim. Bij ons waren die jongens heel wat beter af.”
Saleppi: „Tja . . . maar de FBI bond ze natuurlijk niet vast, om ze te laten liggen op een plaats waar ze door de muskieten werden opgefroten. Luister, Nummer Zes. . .” En toen vond Masters het mooi. Hij vond het tòch al geen best idee dat die Peters over Trinidad rondzwalkte, want die Peters kende ook Bob Evers. . .! Masters stapte dus tussen de struiken uit, met het maanlicht glimmend op het blauwe staal van zijn Lugerpistool.
„Handjes in de lucht, Nummer Zes! En die andere ook!” De nacht werd heel erg stil. Langzaam gingen de handen van Peters omhoog . . . daarna die van Saleppi.
„Wat heeft dit te betekenen?” snauwde Peters.
Masters stond in de strook schaduw langs de bomen, maar kwam nu naar voren.
„Laat die zaklantaren vallen, Peters!”
De lamp, die Peters in een van zijn opgeheven handen had gehouden, plofte in een boogje in het gras. Masters kwam uit de schaduw te voorschijn en stond in het volle maanlicht.
„Masters!” riep de krombenige bandiet verschrikt. „Precies!” zei de FBI-man met voldoening. „En nu wil ik zien hoe jullie elkaar gezellig vastbinden. Ik hoorde zojuist, Peters, dat je een expert bent op het gebied van touwen en knopen. Er is een groot tekort aan vaklui op elk gebied tegenwoordig. Pak wat van dat touw dat daar ligt en ga je gang. Vlug wat. . .”
Hij haalde de trekker over. De Luger spoot een paars-rosse vuurstraal uit en de kogel floot zo laag over Peters’ schedel heen, dat die verschrikt naar zijn haren greep en zich daarna haastte, het touw dat zij kort tevoren hadden staan bestuderen, bij elkaar te rapen. Masters hield een oogje op het vastbinden, eerst van Saleppi. Daarna moest Peters zijn eigen enkels aanéén snoeren. Toen ging Masters in het maanlicht op een stomp boom zitten, het pistool tussen zijn knieën, en begon:
„En vertel me nu eerst eens even . . . hoe heb je die twee jongens te pakken gekregen?”
Dat was een kort verhaal. Maar het maakte Masters niets wijzer. Dat deze kerels absoluut niet wisten, hóé Jan en Arie kans hadden gezien, los te komen, was duidelijk. Het was en bleef een mysterie. Ten laatste stond Masters op. „Maak je enkels los, en loop voor me uit. En geen grappen, want ik ben deksels vlug en goed op pistool. Loopt daar niet een pad van die hut af?”
„Dat komt verderop uit op een weggetje”, zei Peters korzelig. Hij vond het blijkbaar verstandiger, de weg maar te wijzen, liever dan door het bos te sjokken. Masters bukte zich om de gevallen zaklantaren op te rapen.
„Prima”, zei hij opgewekt. „Dan gaan we nu eerst eens gezellig een eindje wandelen. De kant van Port of Spain uit.”
Peters, met Saleppi achter zich, sjokte het pad af: „Wat gaat er met ons gebeuren?”
„Dat weet ik nog niet”, antwoordde Masters nonchalant. „Dat hangt ervan af, wat voor inspirerende denkbeelden ik onderweg krijg.”
Voor Masters was het allereerst de hoofdzaak, dat deze Peters ergens veilig werd opgeborgen . . . Hij en Saleppi waren twee lieden die zéker wisten, dat Jan, Arie en Bob Evers voor de FBI werkten. . . en hoe minder kans zij kregen, dat verhaal verder te vertellen . . . hoe beter. Dat La Paraquita het wist, was al erg genoeg. Masters dacht er hard over na, die waarzeggende juffrouw later in de nacht ook op te gaan halen. Als ze tenminste niet in haar kristallen bol haar eigen arrestatie voorspeld zag en hem smeerde. Na een tijdje vroeg Masters:
„Wat is ook weer het adres van die Nummer Vijf?” Peters, somber voortsjokkend, gaf daar direct geen antwoord op. Masters grijnsde even, hief zijn pistool en joeg een kogel vlak langs het oor van de ex-cowboy. Het was het oor dat nog een lelletje had.
„Het volgend schot is je enig overgebleven lelletje óók weg”, waarschuwde de FBI-man. „Waar woont Nummer Vijf?”

Peters noemde snel het adres. Toen klonk een rauwe stem achter hen.
„Sta stil! Wat is dat hier?”
Alles stond stil. Drie ge-uniformeerde neger-politieagenten kwamen van drie zijden uit de struiken langs het pad te voorschijn, cilinderrevolvers in de vuist.
„Jullie komen als geroepen”, zei Masters kalm. „Arresteer ons alle drie en breng ons naar inspecteur Kingston. Ik ga hier niets uitleggen.”

* * *
Aan het einde van de bosweg stond een patrouille-auto van de politie te wachten. De zes mannen klommen erin en met loeiende sirene stoof het gevaarte naar het hoofdbureau van politie. Maar Masters weigerde daar, eruit te

komen.
„Nee”, zei hij. „Ik waarschuw jullie. Zeg eerst tegen inspecteur Kingston, dat ik hier ben. Masters is mijn naam. Hij kent mij.”
De neger-politieagenten krabden hun hoofden en keken elkaar aan. Dan zei de sergeant:
„Rover, ga naar binnen en waarschuw de inspecteur. Ik wacht hier bij deze snaken.”
Drie minuten later kwam inspecteur Kingston naar buiten hollen, zijn haren in de war en met inkt aan zijn vingers. Zijn ogen, die al een beetje verwilderd stonden, werden nog iets verwilderder zodra hij Masters in de arrestantenwagen zag zitten.
„Wat zullen we nu weer beleven . . . Of ik nog geen zorgen genoeg heb, vannacht. Hoe kom jij in vredesnaam . . .? En wie zijn die twee kerels daar?”
„Deze hier”, zei Masters, op Peters wijzend, „is een arrestant van ons die op een of andere manier uit Mexico is ontsnapt. En die ander is zijn handlanger. Sluit hen maar op op grond van mishandeling, geweldpleging en vrijheidsberoving.” Kingston zuchtte:
„Daar beschuldigt vannacht de ene helft van dit eiland de andere helft van. Op wie hebben deze nu weer geweld gepleegd? Op jou?”
„Die twee Hollandse jongens.”
„WAT!” riep Kingston. „Die zijn hier een kwartier geleden binnengebracht. Mijn mannen vonden ze gebonden in een verlaten hut.”
„Dat is dan mooi”, vond Masters, uit de overvalwagen stappend. „Heb je een kamertje, waar we rustig samen kunnen praten?”
„Nee!” zei Kingston, die op het punt scheen, zijn zelfbeheersing te verliezen. „Het bureau zit vol met bewusteloos geslagen chauffeurs, razende plantage-eigenaren, en wartaalsprekers. Je zou me een kolossaal genoegen doen als je die twee jongens meenam en ergens anders ging confereren.” Hij wendde zich tot de sergeant, die achter hem stond te wachten:
„Sluit deze twee kerels secuur op en zorg dat ze met niemand spreken. Ook niet met elkaar.”
„Tot uw dienst, inspecteur”, zei de sergeant, salueerde en gaf zijn mannen een wenk. Peters en Saleppi werden door een poortje een binnenplaats opgebracht.
„En nu hoop ik vurig”, verklaarde de inspecteur, met getergde stem, „dat er nu een eind komt aan het hier binnen brengen van alle moge...”
Het verwijderd gehuil van een politieauto onderbrak hem. „Nee. . .” fluisterde Kingston. „Niet wéér een arrestant . . . Doe me een plezier, Masters en neem die twee jongens mee.”
„Met genoegen”, zei Masters, „maar . . .”
De inspecteur vluchtte naar binnen, over zijn schouder roepend:
„Ik zal ze wel naar buiten sturen.”
De politieauto kwam met huilende sirene nader en stopte achter de wagen, waarin Masters vredig een sigaret zat te roken. Er kwamen twee politiemannen uit, die in draf op de ingang afrenden.
„Niemand gearresteerd?” informeerde Masters vriendelijk. De politieagenten stopten, keken naar hem, en schenen van oordeel dat iemand die zo kalm in een van hun eigen patrouillewagens zat te roken, een autoriteit moest zijn. „Nee, sir. We hebben de gesignaleerde Buick gevonden.” „Dat zal de inspecteur fijn vinden”, zei Masters. „Ga het hem maar gauw vertellen.”
De agenten stoven naar binnen. Jan en Arie kwamen naar buiten, hun gezichten bijna onherkenbaar in het maanlicht. Masters schoot overeind in zijn zitting.
„Wat is er met jùllie gebeurd?”
„Muskieten”, zei Jan nijdig. „Die stomme agenten hebben alles bedorven. Arie hier had net een prachtig verhaal in elkaar gedraaid, en we hadden de hele bende kunnen oprollen. . . maar die agenten wilden niet luisteren en wij moesten mee naar het bureau.”
„Ik heb Peters en Saleppi gepakt”, zei Masters. „Maar waar is Bob ergens?”

„Geen idee.”
Masters frontste:
„Dat is niet zo best . . . Want die waarzegster . . .” „Weet van Peters . . . zowat alles. Over ons.”
„Precies. Als die Coquillo waarschuwt. . .”
Arie wierp tegen:
„Maar wij hebben geen wóórd over Bob losgelaten. Peters denkt, dat Jan en ik de enigen hier op het eiland zijn.” Masters kwam de politieauto uit.
„Ik heb het adres van Nummer Vijf. We weten dat die waarzegster óók tot de bende behoort. Die twee kan ik desnoods door de Trinidadse politie laten oppakken . . . Koud kunstje. Maar als ik dat doe, wordt de rest van de bende schichtig en wie weet wat voor gevaar Bob daardoor loopt?”
Zij stonden alle drie in het maanlicht even na te denken. „Kijk eens”, zei Jan toen. „Geen mens van de bende kan weten, wat er met Arie en mij, plus Peters en Saleppi is gebeurd. Wij vieren zijn gewoonweg ineens verdwenen. Die waarzegster weet niet beter, of Peters heeft ons te pakken. Die zal het helemaal niet gek vinden, als Peters een dag of wat niet komt opdagen. Die denkt dat hij met ons bezig is.”
Masters knikte:
„Je hebt gelijk. We moeten alles even laten zoals het is, en met man en macht achter Bob aan gaan. Kom maar mee naar mijn appartementen. Misschien is er een boodschap van hem binnengekomen.”

* * *
Masters wilde geen politieauto voor vervoer, en bestelde een taxi via de telefoon van de wachtcommandant. Die taxi zette hen af voor een ouderwets, wit kantoorgebouw, dat aan weerszijden van de ingang twee hoge rijen koperen en bronzen borden had, met de namen van al de in dat gebouw gevestigde kantoren en maatschappijen. Masters drukte op de schelknop naast een bordje:

„Trinidadse Kunstmest Maatschappij.”
De electrische opener zoemde en de deur sprong los. „Een Kunstmestmaatschappij”, zei Jan spottend. „Pas jij maar op, Arie, of je komt er twee keer zo dik uit.” „Een azijnimportfirma, was me een hoop welkomer”, gromde Arie. „Kon ik wat op die muskietenbulten smeren.”
„Zoet maar”, zei Masters. „Ik heb een verbandtrommel boven.”
Jenkins stond hen op te wachten toen de lift op de vierde etage stopte.
„Inspecteur Kingston heeft opgebeld, en. . . Zijn dat die jongens waar hij het over had?”

„Lijkt me waarschijnlijk”, antwoordde Masters, de liftdeur sluitend. „Maar heeft er niemand anders opgebeld? Niet Bob Evers?”
„Alleen inspecteur Kingston.”
„Water”, hijgde Arie. „Limonade. Coke. Emmers vol. En azijn. Of ammoniak.”
Masters liep met een zorgelijk gezicht de kantoorruimte van de Trinidadse Kunstmest Maatschappij binnen. „Ik begin me werkelijk ongerust te maken over Bob”, zei hij.

AVONTUREN VAN BOBBIE EVERS

Na hun bezoek aan het Queens Park Hotel reed Poirot, met Bob naast zich, zwijgend een paar brede boulevards door en verklaarde ten laatste:
„Eerst even benzine tanken.”
Hij koerste naar een benzinetankstation aan de rand van de stad, dat blijkbaar de hele nacht open was, liet zijn tank vullen, nam de stand van de olie op, vulde zijn radiator bij en liet zijn voorruit wassen. Bob zat rustig in de wagen
en merkte wel, dat Poirot verstrooid was. De hagedissenman stond met de handen op de rug bij de auto, alsof hij in diep gepeins was verzonken. Toen de voorruit was gewassen en afgezeemd, had hij blijkbaar een besluit genomen. Hij werd tenminste plotseling weer actief, dook achter het stuur, gaf de man van het tankstation een bankbiljet, zei: „De rest kun je houwen . . . voor de kermis”, schakelde in en reed weg met de doelbewuste vaart van een man die weet waar hij heen wil.
„En wat nu?” vroeg Bob.
„Wij gaan Nummer Vijf ophalen”, verklaarde Poirot. „En als we dat gedaan hebben, klimmen we in de motorboot.”
Bob had daar niets op tegen. Hij geeuwde wat, en zat nogal suffig te kijken terwijl de Ford door een wirwar van straatjes zijn weg zocht naar een der buitenwijken van Trinidad . . . tegen een heuvel aan gebouwd. Hier stonden geen tegen elkaar geplakte, stenen huizen, maar apart gezette landhuisjes van alle mogelijke stijlen en soorten. De maan was nu wat hoger geklommen en in haar zilverblauw licht zag dit gedeelte van de stad er werkelijk schilderachtig uit. Elk van de hier gelegen landhuisjes had een lap grond eromheen. Er waren lange, houten bungalows met garages ernaast, witstenen huizen met een garage ernaast of een vijver ervoor huisjes in tuinen waar niets aan werd gedaan, en die een chaotische branding waren van struiken, bloemen en lang gras. De weg kronkelde tegen de helling op, met de meest onverwachte bochten, soms zich verbredend, dan weer smaller wordend, tot Poirot gas minderde en mompelde:
„Hier is het . . . links.”
De Ford zwenkte een oprijlaantje in, dat werd gemarkeerd door twee in de grond gegraven telefoonpalen die elk een oude scheepslantaren droegen, die echter niet brandden. De oprijlaan zelf was met gras overgroeid, waarover de wielen van de auto bijna geruisloos voortrolden. Het witte licht van de koplampen straalde op een laag landhuis, geheel gelijkvloers gebouwd, waarvan de benedenhelft uit beton was opgetrokken en het bovendeel uit geel geverfde planken. Het dak was van pannen. Langs het hele gebouw liep een waranda waarvan het dak ver naar voren stak zodat men, ook bij tropische slagregens, daaronder droog en beschut kon blijven zitten.
„Er brandt licht!” zei Bob verrast.
„Zowaar!” bromde Poirot. Hij gaf een speciaal sein op de autohoorn: tweemaal kort en eenmaal lang, remde en zette de motor af. In de plotselinge stilte klonk het doffe geluid van voetstappen op de houten vloer van de waranda. „Ben jij dat, Poirot?”
„Ja, natuurlijk. Ik moet je dringend spreken. Heb je bier in huis? Kom, mee, jongen.”
Bob volgde de hagedissenman de drie houten treedjes op, de waranda over en door een met vliegengaas beklede deur, die achter hen weer dichtzwaaide, een woonkamer binnen. De man die zij zochten, stond bij een kast in de hoek, en toen hij zich omdraaide met twee flesjes bier in de handen was het eerste aan hem wat opviel dat hij zulke enorme neusgaten had. Aan weerszijden van zijn toch al niet kleine neus waren de neusvleugels hoog opgegroeid, zodat je een eind binnen in de gaten kon kijken . . . en daar groeiden bosjes haar even welig als het gras buiten in de tuin. Verder was hij van normale grootte, en gekleed in een lichtgrijze broek die met een riem om zijn buik werd vastgehouden. Die riem was strak aangesjord, zoals meestal met mensen die een dikke buik hebben en geen bretels dragen . . . zó strak, dat het leer een groef snoerde in het spek op zijn maag. Hij droeg een hemd dat open stond aan de hals, met opgerolde mouwen en zijn schouders waren zo rond en dik, dat het hemd strak stond op de knoopjes. Mogelijk was het ook, door veelvuldig wassen, wat gekrompen. Bob verwachtte elk moment dat er een knoopje af zou springen en met een tik tegen de wand terecht komen.
„Ik ben net thuis”, kondigde Nummer Vijf aan, twee glazen pakkend en de dopjes van de flessen lichtend met een opener. Hij gaf Bob een lange, scherpe blik:
„Wie heb je dáár bij je? Een nieuw soort padvinder?” Bok zag een aangebroken pakje kauwgom op tafel liggen, stak een stukje in zijn mond en liet zich in een stoel vallen. Poirot nam een glas plus een flesje bier, liet het schuimend bijna vol lopen en zei:
„Luister, Ben. Deze jongen is door Peraira hierheen gestuurd. Met een pak bankpapier van ongeveer honderdduizend dollar bij zich.”
Ben, die bezig was, met grote zorg bier in zijn glas te laten lopen, om zo weinig mogelijk schuim te krijgen, keek plotseling op:
„Wàt vertel je me nou? Weet jij wat er daarginds is gebeurd?”
Poirot knikte en vertelde in het kort wat Bob hem had medegedeeld over de arrestaties, door de FBI daar verricht.
„Deze jongen is de enige die kans zag, te ontsnappen maar vóór hij hem smeerde, kreeg hij van Peraira al het geld mee dat die bij zich had.”
Ben ging langzaam in een stoel zitten, het glas bier in de handen en keek van Poirot naar Bob. Een hand ging omhoog en begon te plukken aan de haren die op zijn kogelronde schedel groeiden.
„Heeft hij . . . dat geld hier bij zich?”
Poirot knikte:
„Ik heb het net gezien. In zijn hotelkamer. Een hele rol, genaaid in wit zeildoek.” Zijn hand verdween in een broekzak en kwam weer te voorschijn met het biljet van honderd dollar, nu een tikje verfrommeld. „Kijk maar . . . dit is er een van.”
Ben reikte naar voren en hield het biljet aan één hoek vast, het bestuderend terwijl hij van zijn bier dronk. . . met kleine slokjes. Hij gaf het biljet weer terug en zei zacht:
„Dat is mooi . . . Dàt is grappig. En wat wil die Peraira nu van ons?”
Poirot wreef met de handjes over zijn gebruinde schedel: „Hij stuurt ons dat geld, met deze jongen erbij. En deze jongen heeft opdracht, contact op te nemen met de Nummers Vier, Vijf en Elf en te zorgen dat van hieruit de organisatie weer wordt opgebouwd.”
„Pah”, zei Ben. „Poeh. Wie denkt meneer Peraira dat hij is? Zelf is hij zo stom dat hij zijn hele organisatie achter slot en grendel laat zetten en vanuit de nor zal hij ons gaan vertellen wat we doen en laten moeten? Haha . . . Meestermisdadiger Peraira . . .” Hij wachtte even en voegde er aan toe: „Maar dat geld is zonder twijfel welkom. Altijd nuttig.”
Hij en Poirot keken elkaar enkele tellen lang aan zonder met hun ogen te knippen. Nummer Vijf gooide zijn hoofd achterover, liet het restje bier uit het glas in zijn keel lopen, stond op, balanceerde het lege glas op de naar boven gekeerde palm van zijn hand en gooide het opeens in de lucht. Hij ving het boven zijn hoofd weer op zonder ernaar te kijken, zette het met een korte tik op tafel en vroeg, zijn broek naar boven sjorrend:
„En is dat geld nu in het hotel?”
„Yes.”
„Welk hotel?”
„Queens Park hotel. Kamer 204.”
„Wáár ergens in kamer 204?”
„In een koffer die onder het bed geschoven staat. Maar deze jongen hier wil het niet afgeven, vóór hij met de Nummers Vier, Vijf en Elf heeft gesproken. Orders van Peraira, zegt hij.”
Nummer Vijf grijnsde wat:
„Nou, Nummer Vijf heeft hij nu gezien. Wacht eens even. . .” Hij ging naar de kast waaruit hij de flesjes bier had gehaald, trok een lade open en keerde zich om . . . nog steeds met diezelfde, slome rust. Maar nu blonk er in zijn vuist een .32 kaliber pistool. De loop ervan was op Bobs middenrif gericht. Bob trok zijn maag een beetje in. „Ik ben Nummer Vijf”, zei Ben. „En dit is een pistool. En jij blijft hier. Tot ik terug ben. Is dat begrepen?”
Bob slikte.
„Begrepen”, knikte hij.
„Braaf zo”, zei Ben prijzend, en wendde zich tot Poirot. „Jij bent in dat hotel geweest, hè?”
Poirot legde haastig uit:
„Deze vlerk hier heeft een trucje bedacht. Hij ging met mij naar boven, maar waarschuwde de portier dat die de politie moest bellen als wij binnen tien minuten niet samen weer beneden waren.”
Nummer Vijf stond wat te sisfluiten tussen zijn tanden. „Laat mij dat varkentje maar wassen. Kamer 204 zei je? Koffer onder het bed?”
„Precies.”
„O.K. Komt voor mekaar. Even een ander pak aantrekken. Hou jij dit stuk padvinder in de gaten? Neem mijn pistool maar.”
„Heb je dat zelf niet nodig?”
Nummer Vijf schudde het hoofd.
„Ik kijk wel uit. Als er iets misloopt, klets ik me wel eruit . . . maar niet met een pistool in mijn zak. Mag ik jouw auto gebruiken?”
„Natuurlijk.”
„Okido. Tot dadelijk. Bedenk maar vast wat je voor moois zult gaan kopen.”
Hij verdween door een zijdeur en Bob hoorde hem in een kamer ernaast laden openen en rondstommelen. Bob zei niets. Poirot zat in een gemakkelijke stoel met het pistool in de vuist en goot de rest van het flesje bier leeg in een glas.
„Kan ik óók wat te drinken krijgen?” vroeg Bob, ongeduldig.
„Eerst eens kijken hoe die zaak in het hotel afloopt, vriendje. Als dat goed gaat, kun je voor mijn part een badkuip vol limonade leegdrinken.”
Voetstappen haastten zich over de waranda. Even later sloeg de motor van de Ford aan, en met grote snelheid reed de wagen in de richting van de haven.
* * *

Nummer Vijf was geen onhandige jongen. Hij zat aan het stuur van de Ford, nu gekleed in een net, lichtgrijs flanellen pak, met een nette das, een nylon overhemd en tweekleurige schoenen. Bovendien had hij een koffer bij zich, die weliswaar gevuld was met wat vuile was en enkele paren schoenen, (om er gewicht aan te geven) maar die er ook heel keurig uitzag. Bovendien had hij de Ford. Hij zette de wagen stil aan de overzijde van de langs het hotel lopende boulevard, drukte eenmaal op de hoorn, om te laten merken dat hij juist was aangekomen, en wandelde de hal van het hotel in, met het vermoeide gelaat van iemand die een lange reis achter de rug heeft. De hal was nu volkomen verlaten . . . op de nachtportier na. „Goede nacht!” wenste Nummer Vijf, met de rug van een hand vermoeid over zijn wenkbrauwen strijkend. „Kan ik nog een eenpersoonskamer krijgen? Ik ben wat laat, maar ik heb morgenvroeg hier een bespreking. Kan mijn auto hier tegenover blijven staan?”

„Dat is allright, sir”, verzekerde de portier hem, het bord raadplegend. „Kamer 458. Hier is uw sleutel. Wenst u nog op een bepaald uur te worden gewekt?”
„Half acht graag.”
„Wij zullen ervoor zorgen. Als u nog een bad wilt nemen . . . er is een badkamer op uw etage.” De portier liep om zijn bureau heen, en nam de koffer van de nieuw aangekomen gast op. „Dan zal ik u even thuis brengen.”
„Graag”, zei Nummer Vijf dankbaar.
Zij gingen in de lift, en die begon juist met een lichte schok te rijzen, toen Nummer Vijf met een plotselinge schrik opmerkte:
„Verdraaid . . . heb ik vergeten mijn aantekeningen uit de auto te halen . . . Nou, dat doe ik dadelijk wel. Eerst even me wat opfrissen.”
„Die lange autoritten kunnen machtig vermoeiend zijn”, knikte de portier. De lift stopte op de vierde verdieping. Nummer Vijf had nu zijn doel bereikt: de portier verwachtte dat hij binnen niet al te lange tijd weer naar buiten zou komen.
Kamer 458 lag aan de achterzijde van het hotel, uitziende over de grote achtertuin en had een dubbele deur, zoals in de meeste, moderne hotels: eerst een buitendeur, dan een ruimte van ongeveer één vierkante meter vestibule en dan pas de binnendeur. De portier zette de koffer neer. Nummer Vijf trok een biljet van een dollar uit zijn zak, gaf hem dat, zei kortaf:
„Dank je wel. En goede nacht”
„Een goede nacht, sir.”
Zodra de deur gesloten was, werd Nummer Vijf ontzaglijk actief. Zijn keurig gespeelde rol van vermoeid reiziger viel van hem af . . . Hij gooide zijn jas uit, opende zijn koffer, haalde daar een badmantel uit, ontdeed zich van zijn das, trok de badmantel aan, nam een scheermes in de hand en hing een badhanddoek over de arm. Hij keek in de spiegel, streek zijn haren in de war, en knorde tevreden. Hij zag er nu precies uit als een late, vermoeide reiziger, op weg naar de badkamer.
Behoedzaam opende hij de buitendeur van zijn kamer en keek de gang in. Het hotel was doodstil en leek verlaten. Geruisloos op zijn dunne zolen lopend over de dikke tapijten schoot Nummer Vijf op het trappenhuis toe . . . twee trappen af, telkens als hij een hoek omging even spiedend of de gangen wel verlaten waren. Hij ontmoette kip nog kraai en stond al spoedig voor de deur van kamer 204. Snel tastte zijn hand in een broekzak. . . eruit te voorschijn komend met een vreemd, blauwstalen apparaatje, dat hij in het slot stak. Hij verstelde er enkele pennetjes aan, friemelde even, en dan klikte het slot open. Nummer Vijf gleed naar binnen met een handigheid, die men niet van een man van zijn logge lichaamsbouw zou hebben verwacht. Hij deed de buitendeur dicht, liet echter de binnendeur half open, knipte het licht aan en zag het bed, waaronder de koffer met de rol met één honderd duizend dollars zich moest bevinden.
* * *

Zodra hij de kantoorruimte van de zogenaamde Trinidadse Kunstmest Maatschappij was binnengegaan, begon Masters aan de telefoon te zwengelen.
„Hallo. . .? Queens Park Hotel? Kunt u me zeggen of kamer 204 thuis is? Mijnheer Evers?”
De telefoon zweeg even en pruttelde dan een korte boodschap. Jan en Arie hadden zich op het politiebureau al, zo goed en kwaad als het ging, gewassen en het bloed van hun gezichten verwijderd, doken nu de badkamer binnen, kamden hun haren en luisterden intussen gespannen mee door de open verbindingsdeur. Zij konden Masters zien in de spiegel boven de wasbak. Hij keerde zich plotseling half om en wenkte hen veelbetekenend toe.
„Wèl daar geweest?” zei hij in de telefoon. „Merkwaardig is dat. Ik heb een afspraak met hem en . . . Hoe lang geleden is hij geweest?”
Jan knipte snel een paar stukjes leukoplast van een rol en plakte die over de ergste sneden in zijn gezicht. „Je hebt een lekkere bult achter op je kop”, constateerde Arie.
„Waar gehakt wordt, vallen spaanders”, knorde Jan terug, een strookje leukoplast dwars over zijn neus klevend. „Dus Bob is weer boven water.”
„Stil!” zei Arie. „Luister. . .”
„Een kwartier geleden?” zei Masters in de hoorn. „Heeft hij geen boodschap achtergelaten?”
Weer tetterde de hoorn. Masters veerde op:
„Die zijn hier bij me . . . We zijn wat te laat, want we hebben een ongelukje gehad met de auto. Maar we komen nu even langs. Dank u wel!”Masters, smakte de hoorn neer en liep naar de deur van de badkamer.

„Grote goden, wat zien jullie eruit . . . Of je in een gehaktmolen hebt gelegen. Ik heb die portier maar verteld dat we een auto-ongelukje hebben gehad. Zeg, Bob is een kwartier geleden in zijn kamer geweest met iemand bij zich, en is meteen daarop weer weggegaan. Maar hij heeft een brief afgegeven voor jullie. Even een auto versieren.” Jan keerde zich om:
„Zeg, Masters . . . als wij met zijn drieën een auto-ongeluk hebben gehad, zou je jezelf dan ook niet wat verband aanmeten?”
„Een arm in een doek”, opperde Arie. „Of een stuk oor eraf.”
Masters stond stil in de open deur en knikte:
„Hoe minder opzien we verwekken, hoe beter, ja. Bind maar een rol verbandgaas om mijn linkerhand.”
Arie begon grinnikend aan het verbinden van Masters’ hand, terwijl de FBI-man vroeg:
„Jenkins . . . is dat jouw auto, die beneden staat?” Jenkins kwam, naar de badkamer en gooide een bosje contactsleutels op, die Masters behendig met zijn rechterhand opving en in zijn zak liet glijden. Vijf minuten later rende hij de trappen af, door Jan en Arie gevolgd.
„Bob is tenminste nog op vrije voeten”, zei Masters, terwijl hij op de starter van een Buick trapte, waarop aan weerszijden in gouden letters stond: „Trinidadse Kunstmest Maatschappij”.
De Buick reed weg en Arie, die achterin zat, vroeg zich af of de agenten van de, FBI in alle landen zich bezig hielden met zogenaamd onschuldige bezigheden als het importeren van kunstmest of het maken van mamapoppen. Dat was eigenlijk heel waarschijnlijk, bedacht hij. Bijna ieder mens heeft nu eenmaal een beroep. Als er ergens in een hotel iemand woont, die nooit iets uitvoert, geen enkel beroep heeft, maar toch altijd over geld beschikt, is dat natuurlijk al heel gauw verdacht . . . Terwijl hij daar nog over zat na te denken, stopte de Buick voor het Queens Park Hotel.
„Gaan jullie maar vóór”, zei Masters, de sleuteltjes in zijn zak stekend.
De portier keek met matige belangstelling op, toen Jan en Arie naar binnen kwamen, maar sperde zijn ogen aanmerkelijk verder open, toen hij opmerkte hoe zij eruit zagen. „Een auto-ongelukje gehad”, verklaarde Jan achteloos, tegenover de portier stoppend. „Wat glasscherfjes. Gelukkig niets in onze ogen.”
„Dat is zéker gelukkig”, vond de portier, van hem naar Arie starend en terug. Masters kwam binnen, zijn verbonden hand duidelijk zichtbaar dragend.
„Is er niet een boodschap voor onze kamer?” informeerde Jan.
De portier greep de brief die Bob kort tevoren had afgegeven en overhandigde die. Jan ritste de enveloppe open, las met snelle blik de inhoud, gaf de brief door aan Arie, en die overhandigde het vel weer aan Masters.
„Klopt als een bus”, zei Masters opgewekt. „Zullen we het dan meteen maar even afwerken, jongens?”
„Goed idee”, knikte Arie, en drukte op de knop van een der liften. Masters wendde zich tot de portier:
„Ik ga even mee naar boven . . . ik wil deze jongens een betrekking geven in mijn maatschappij en dat wilde ik nog even met ze bespreken.”
De portier knikte. In grote hotels is men aan komen en gaan op de meest vreemde uren van de nacht wel gewend. Masters zei dat ook niet, omdat hij toestemming nodig had, om mee naar boven te gaan, maar om alles zo normaal mogelijk te laten lijken. Zodra zij de deur van hun kamer achter zich hadden gesloten, zei Masters haastig: „Ik heb een stel lopers bij me. Bob heeft heus wel een goede reden om ons te vragen, dat geld uit zijn kamer weg te halen. Die bende is eerst natuurlijk in het verhaal getrapt, dat het geld in die kisten zat. . .”
„En erop af gegaan” vulde Arie aan, die zijn shirt en hemd al had uitgetrokken en zijn warme bovenlichaam met kraanwater stond af te spoelen.
„En hebben bot gevangen”, grinnikte Jan Prins, in zijn koffer zoekend naar schoon ondergoed. Na al die avon– turen zagen de kleren van de jongens eruit of ze er de vloer mee hadden gedweild. Masters haalde een stalen doosje uit zijn zak, mompelde: „De deursloten in een hotel als dit zijn bijna allemaal van hetzelfde type. . .” en stond even aan de binnenzijde van de buitendeur in het sleutelgat te morrelen. Hij knorde tevreden, gooide het doosje met de rest van de instrumenten op bed, en zei „Kamer 204, hè? . . . Ik ben zo terug.”
Hij was inderdaad snel terug, sloot de deur secuur achter zich en gooide de opengemaakte zeildoeken rol op bed. De uiteinden van dikke pakken bankbiljetten staken naar buiten, eruitziende als het uiteinde van een slap ingenaaid boek dat stijf is opgerold.
„Dat is tenminste weer terecht”, zei hij. „Ik zou heus wel het een en ander uit te leggen hebben gekregen, als dat geld zoek was geraakt”.
„Hóór je die ongevoelige kerel?” vroeg Jan, die schone sok– ken onderzocht om te kijken of er geen gaten in zaten. „Hij zat meer in zijn rats over dat geld dan over het lot van Bobbie Evers.”
Masters ging naar de wasbak, tapte een glas water en dronk dat met kleine slokjes op. Ondertussen zei hij peinzend:
„We kunnen natuurlijk wel nagaan wat er ongeveer is gebeurd. De bandieten hebben in die kisten, tot hun woede, geen geld gevonden. Toen zijn ze teruggegaan naar Bob en die heeft kans gezien, een nieuw verhaal op te hangen. Maar deze keer moest hij ze ervan overtuigen, dat er inderdáád geld was. Hij heeft dus een van hen mee hierheen genomen en het geld getoond.”
„Maar het ook hier achtergelaten”, zei Jan. „Dat is het meest gekke.” Masters dronk weer een slokje water. „Op een of andere manier heeft die handige Bob het zó in elkaar gedraaid, dat de vent die hij bij zich had, het geld wèl kon zien maar het niet méé kon nemen.”
Arie, die zich af stond te drogen, merkte op:
„Maar erg zeker van zijn zaak was Bob toch óók niet, anders had hij ons niet gevraagd dat geld intussen uit zijn kamer weg te halen.”
Masters knikte:
„Ik begrijp alleen niet, waarom Bob niet meteen in dat briefje heeft geschreven, waar hij ergens uithangt.” Daar wist Arie een antwoord op:
„Dat kan alléén maar, omdat hij zelf niet wist waar hij heen zou gaan, of omdat hij verwacht, ons op te bellen of ons op een andere manier nieuws te laten toekomen.” „Hm”, zei Masters nadenkend. „Ik was toch wèl zo lief een beetje in de buurt als hij met de nummers 4, 5 en 11 te maken krijgt.”
Jan zei droog:
„Bob is handig genoeg, hoor.”
Masters liep enkele passen heen en terug over de keurig gewaste hotelvloer:
„Het gevaarlijke is, dat die kerels nu wéten waar het geld is. Als ze dat geld eenmaal te pakken krijgen, kunnen ze net zo goed Bob meteen een kopje kleiner maken, want ze hebben hem dan niet meer nodig en bovendien zijn ze dan een lastige getuige kwijt.”
„Je vergeet, geloof ik”, zei Jan, een sok over zijn tenen stropend, „dat het geld er niet meer is. Dat hebben wij. Dus de bandieten kunnen het niet meer pakken en zolang ze het niet hebben, is Bob veilig, want ze snappen natuurlijk WEL, dat Bob weet wáár het is.”
„Dat is zo”, gaf Masters toe.
Ze zwegen alle drie eventjes. Toen opperde Arie:
„Zeg Masters, ga eens naar de telefoon. Doe iets nuttigs en bestel wat te eten voor ons.”
Jan Prins gaf een noodkreet:
„Voor mij niet, alsjeblieft. Ik begin hoofdpijn te krijgen en ik ben nog een tikje misselijk ook.”
Masters keek hem geschrokken aan:
„Je hebt toch geen lichte hersenschudding van die val met je schedel op die boomstam?”
Jan antwoordde wat knorrig:
„Als ik bevattelijk was voor lichte hersenschuddingen, had ik al in geen jaren een hap eten naar binnen kunnen krijgen. Boeven in drie verschillende werelddelen hebben op mijn schedel gebensd met alle denkbare voorwerpen, vanaf stukken hardsteen tot en met pistoolkolven. En zou ik dan het onderspit moeten delven tegen een ordinair stuk boomstam?”
„De schedel gaat zolang te bens tot die breekt”, merkte Arie op.
Masters begon de bult achter op, Jans hoofd te onderzoeken.
„Doe het nu alsjeblieft een beetje kalmaan”, vermaande hij. „Van een verwaarloosde hersenschudding kun je jarenlang last van stekende hoofdpijn overhouden.” „Och”, meende Arie. „Dan heeft-ie eens wat anders om over te piekeren dan het probleem hoe hij een kwartje kan uitsparen. Maar komt er nu nog wat te eten of niet?” „Wat wil jij, Jan?”
„Coke”, verklaarde Jan knorrig, zijn vuile uitgetrokken kleren bekijkend. „Nou, dat windjak kan ik wel weggooien. Betaalt de FBI dat?”
„Dat betaalt de FBI”, verzekerde Masters hem. „Wat wil je nog meer? Niet een paar worstjes?”
„Dat is misschien geen gek idee”, zei Jan, verstrooid zijn kleren opruimend. Hij liep rond in schoon ondergoed en op zijn sokken.
„En wat ananas. Met ijs.”
Arie bestelde worstjes, coke met ijs, en een paar broodjes ei.
„Hoop dat ze hier een nachtkeuken hebben”, knorde Masters, en begon over de telefoon te onderhandelen. Het scheen allemaal niet zo eenvoudig, maar na een minuut of zes heen en weer gepraat was het voor elkaar. Masters zelf zou een pot koffie krijgen. Jan begon de modder van zijn schoenen te spoelen onder de kraan, Arie smeerde jodium op een blaar onder zijn hiel en dat hield hen bezig tot er een klop op de deur kwam. Een negerbediende bracht een blad binnen met flesjes, koffie en eterij erop, onder een servet. Masters gaf hem een dollar voor de moeite en schonk koffie in. De bediende ging weg. Jan at een worstje, dronk een glas coke leeg, begon weer in zijn koffer te zoeken en gaf plotseling een schreeuw: „Dat nieuwe hemd van mij is zoek! Dat is waar ook. Daar zat ik gisteren al om verlegen. Al zijn leven zit het in die koffer van Bob.”
„En wat dan nog”, zei Arie „Wat zou dat?”
Jan keerde zich boos om:
„Je wéét nou eenmaal, hoe een hekel ik eraan heb, als er iemand aan mijn kleren zit.”
Arie zei niets. Ten eerste was die eigenaardigheid van Jan hem welbekend, en ten tweede was het allang duidelijk, dat Jan niet helemaal in orde was . . . door hoofdpijn of iets dergelijks. Jan ging op bed zitten, keek nijdig in zijn koffer en verklaarde:
„Ik wil dat shirt nu hebben.”
Arie en Masters, de een met een broodje ei in de hand en de ander met een kop koffie, wisselden een blik. Masters tastte in zijn zak en haalde er het stalen lopertje uit. „Hier”, zei hij. „Het staat nog afgesteld zoals ik het voor Bobs deur heb gebruikt. Ga dat shirt maar halen misschien wordt dan je humeur wat beter.”
Jan keek op een tikje beschaamd, lachte dan wat scheefjes, nam het lopertje aan en ging de gang in.

* * *
Het kostte Jan weinig moeite, de buitendeur van Bobs kamer te openen. Hij had wel niet zulk een ervaring met deze instrumenten als de goedgetrainde FBI-man, maar Jan was nu eenmaal een jongen met grote belangstelling voor mechanisme en technische dingen. Hij had er een ingeboren gevoel voor en het duurde nog geen twintig seconden, of hij voelde de lip van het slot terugschuiven en de deur naar binnen opendraaien. Maar juist toen hij door de opening schoof en de binnendeur, die half open stond, een zet wilde geven, bleef hij stokstijf staan . . . met ingehouden adem. Want er was iemand in de kamer . . . die kennelijk stond te telefoneren. Om een of andere reden spreken mensen over een telefoon altijd iets anders dan bij een normaal gesprek. En Jan hoorde:

„ . . .maar daar hèb ik gekeken, vertel, ik je toch! Luister toch naar wat ik zeg! Wat . . .?”
„. . . . . .” (het antwoord van de andere kant).
„Nee, dat bestáát niet. Dit is de goeie kamer. Vraag hem dan wat er nog meer in die koffer zat.”
Er volgde even stilte. Dan weer de stem van de man in de kamer:
„Ja, die koffer heb ik hier op bed liggen. Schoenen, ja. En een groen nylon windjak. . . Klopt. En een boek. . . Klopt ook. Zie je nou dat het de goede kamer en de goede koffer is. Maar dat geld is er beslist niet in. . .”
Jan sloop terug, rende in één sprint door terug naar zijn kamer en stoof daar binnen als een wervelwind:
„Arie! Masters! Er is een vent in de kamer van Bob die het geld kwam halen. Ik hoorde hem erover telefoneren, want hij snapt niet, waar het gebleven is.”
Masters was opgesprongen en Arie stond bewegingloos, met een stuk van het broodje met ei halverwege zijn mond. Masters vroeg snel:
„Heeft hij je gezien of gehoord?”
„Kan niet. Maar hij blijft daar vast niet lang meer.” Masters dacht bliksemsnel na. Dan barstte hij los: „Het gaat me nu vervelen. Kom mee. We pakken die knaap in zijn kraag!”
Niemand had daar bezwaren tegen. Masters rukte het pistool uit zijn broekzak en sprintte op zijn tenen de ver– laten gang door, op de hielen gevolgd door Jan en Arie. Niemand verloor tijd. Masters smeet beide deuren open en stoof naar binnen, waar hij nog juist de vent aan de telefoon nijdig hoorde zeggen:
„Eén van jullie houdt de boel voor de gek. Jijzelf of die snotaap van een jongen. Dat geld kan niet zomaar. . .” Hij stond met de rug naar de deur, maar in de glanzende lak van een kast zag hij iets bewegen. Hij keerde zich om . . . Masters had het pistool omgekeerd in de vuist geheven en sloeg toe. Het was zijn bedoeling geweest, de man met één tik bewusteloos te meppen, maar juist in de seconde dat Masters vuist daalde, had de man zich omgedraaid. Hij dook opzij weg en Masters sloeg mis en had moeite om zijn evenwicht te bewaren. Arie en Jan vielen op de man aan als twee goedgetrainde jachthonden. Zij grepen ieder één enkel, tilden kort en fel en smeten de vent ruggelings op het bed, bovenop Bobs koffer. Hij hield echter nog steeds de telefoonhoorn in de hand geklemd, en de draad trok het toestel met een klap van het tafeltje af, tot het met een bons op het bedkleedje terecht kwam. Masters nam een snoeksprong en zette zijn knieën in de maag van de man, met een hand voor diens mond en een hand om zijn keel.
„Bind hem, jongens. Vlug. En druk de telefoonhaak in.” Arie had daar al aan gedacht en zette een voet op de haak van het toestel, op die manier de verbinding verbrekend. Dat was hard nodig, want vermoedelijk liepen binnenko– mende gesprekken over de hotelcentrale . . . en het was niet gewenst dat de telefonist daar merkte, dat er iets raars aan de knikker was. De man op bed worstelde en trapte uit alle macht, maar Masters verzette even zijn handen en drukte. . . een van zijn bekende judogrepen. De man gaf geen kik meer. Jan sloot haastig de beide kamerdeuren en Arie scheurde een laken in repen. „Dit is toch Bobs bed maar”, zei hij. „Trek even die koffer weg, Jan . . . ik kan niet werken zo.”
Jan sjorde Bobs koffer onder het lichaam van hun gevan– gene uit en begon erin te zoeken.
„Alsjeblief!” kondigde hij triomfantelijk aan, een deerlijk gekreukeld shirt omhoog houdend. „Uit de koffer van meneer Evers. Moet je kijken hoe het eruit ziet. Kan ik zó niet aan. Sloddervossen.”
Arie was druk bezig met het wikkelen van inééngedraaide repen laken om de voeten van hun gevangene. Diens polsen volgden. Nadat ze hem een hemd van Bob achter zijn kiezen hadden gestopt, liet Masters hem los, en veegde zich het zweet van het voorhoofd. De telefoon stond op de vloer, en Arie had de hoorn er weer opgelegd.
„Slecht gedaan!” zei Masters knorrig. „Klunswerk. De vent aan de andere kant van de telefoon heeft vast en zeker gemerkt dat er hier wat aan de hand was.” Jan knikte:
„Terwijl ik met die vent op bed plofte, hoorde ik de hoorn iets roepen.”
„Dat komt er nou van als je overhaast moet handelen. We hadden het zó moeten uitkienen, dat een van ons om te beginnen de haak van die telefoon naar beneden drukte.”
„Da’s nakaarten”, zei Arie. „Wat doen we met deze snuiter?”
„Wie, voor de drommel, IS deze snuiter?” vroeg Jan. „Hij heeft de mooiste neusgaten van het Westelijk Halfrond, maar dat vertelt ons ook weinig.”
De man met de mooiste neusgaten van het Westelijk Halfrond lag hen met sombere, nijdige ogen aan te kijken. Masters deed een stap naar het bed toe:
„Laten we zijn zakken maar eens nakijken. Meestal word je daar wel wijzer van. Hij ziet er niet naar uit of hij ons met genoegen alles zal vertellen wat wij weten willen.” Zij wentelden hun gevangene van de ene op de andere zijde en stalden uit wat zij vonden:
een stel stalen lopers om sloten te openen,
een half pakje Camel sigaretten,
een sigarettenaansteker,
een pakje papieren lucifers van een Trinidads restaurant, een zakdoek die naar benzine rook,
een kunstleren vouwportefeuille voor bankpapier, met ongeveer zestig Trinidad-dollars erin,
een oud bioscoopkaartje,
en:
een rijbewijs met naam en adres! Masters grinnikte: „Stop maar. Hier hebben we zijn naam en adres. En het grappigste is de man zijn beroep.”
Arie gluurde over de schouder van de FBI-man.
„Piloot! Maar voor welke maatschappij dan?”
Masters schudde het hoofd:
„Die is nu heus geen piloot meer. Is hij geweest. Maar wedden, dat we hier een van de nummers 4, 5 of 11 te pakken hebben? Het is heus niet toevallig.”
„Mooi”, zei Jan, de man op het bed monsterend. „Maar wat dóén we met hem?”
Masters schraapte met de rand van het rijbewijs langs zijn kin. Het maakte een raspend geluid langs zijn opkomende baard.
„Als je het mij vraagt, zijn we hier uitgespeeld. Die kerels weten nu dat het geld uit deze kamer is verdwenen. . . en dat een van hun mannen, deze hier, is overvallen. Hier vangen we heus geen grote vissen meer. We laten deze snoek maar rustig hier liggen.”
„Dan mogen we hem heus wel eerst beter vastbinden.” „Dat wel, ja. Ga je gang maar. De FBI betaalt verscheurde lakens en afgesneden gordijnkoorden.”
Jan opperde:
„Kunnen we hem niet op het politiebureau laten opsluiten?”
Masters schudde het hoofd:
„Ten eerste wil ik dat die arme inspecteur Kingston vannacht niet aandoen . . . en ten tweede, beste jongeman . . . wat kunnen we deze vent op het ogenblik ten laste leg– gen?”
Jan stond daar even over na te denken.
„Verhipt, ja . . . alleen dat hij een anders hotelkamer is binnengedrongen.”
„Juist. Dat is alles. Hij heeft niets gestolen en het zal ook deksels moeilijk zijn, aan te tonen dat hij de bedóéling had, iets te stelen. We moeten eerst bewijsmateriaal tegen hem verzamelen, vóór we van leer kunnen trekken. En dat moeten we ergens anders vandaan halen. Laten we maar eens bij hem thuis gaan kijken. Bind hem nu eerst solide vast. En dan gaan we kijken, wat we bij hem thuis vinden.”

* * *
Poirot, de man met het hagedissengezicht, was razend. Hij begon al rood aan te lopen toen hij de telefoon oppakte en van zijn handlanger, op Bobs kamer, te horen kreeg dat er helemaal geen rol met honderdduizend dollar in Bobs koffer zat. Met de hoorn in de ene hand en het pistool in de andere op Bob gericht, gilde Poirot: „Wat heb je met dat geld gedaan, jou vlegel?”

Bob (die eventjes plezier had, dat Jan en Arie blijkbaar intussen waren komen opdagen en zijn briefje hadden gevonden) voelde zijn maag even een halve slag om maken, toen hij Poirots vinger zich in woede om de trekker van het pistool zag krommen.

„Ik?” zei Bob, met een stem die niet helemaal vast klonk. „Wat is dat nou voor idiote vraag. We zijn samen uit dat hotel weggegaan en al die tijd samen geweest. Ik heb dat geld in die koffer gedaan; en dat heb je zelf gezien.” Poirot sprak over de telefoon weer tegen zijn maat. Geen van beide mannen snapte er iets van. Poirot vroeg of de ander niet in de verkeerde hotelkamer zat en vroeg aan Bob om de inhoud van zijn koffer te beschrijven. Bob deed dat. De man aan de andere kant controleerde . . . dat klopte. Maar de rol dollars was weg en blééf weg. En toen kwam het moment, even later, dat een gesmoorde kreet uit de telefoonhoorn klonk . . . enkele bonzen . . . hijgende ademhalingen en dan een klik en niets meer. „Hallo?” riep Poirot in de hoorn, schudde die en riep nogmaals: „Hallo . . .!” Stilte. Hij staarde neer op het zwijgende instrument in zijn hand, smeet het ding dan op de haak met zoveel geweld, als wilde hij het hele zaakje in gruizels slaan en brulde tegen Bob:

„Jij hebt ons in de val gelokt, jij stuk verdriet! Er zaten mensen in die kamer verborgen! Ben werd aan de telefoon overvallen!”
„Mensen verborgen in MIJN kamer! Maar die was op slot!” Poirot kwam op hem af, haalde uit en gaf Bob een slag om diens oren, dat de Amerikaanse jongen halverwege uit zijn stoel tuimelde.
„Houd mij niet langer voor de gek, stuk leugenaar! Ik heb jouw spelletje nu door! Dat geld is intussen uit je kamer gehaald door diezelfde kerels die. . .” Poirot stikte bijna van woede, nu hij zijn droom van honderdduizend gratis dollars in rook zag vervliegen. Hij tilde een voet op en schopte Bob de stoel uit:
„Maar dat zal je niet glad zitten, vriendje. Blijf dáár staan!”
Poirot hield het pistool dat in zijn hand trilde van woede, op Bob gericht, greep de telefoon en draaide een nummer: „Gasuki . . .? Poirot hier. Neem de auto en kom direct hierheen . . . . Heb ik niets mee te maken. Je slaapt maar op een andere keer. Dit is dringend. Waar ik zit? In het huis van Ben. En metéén, hè? We gaan naar de boot.” Hij gooide de hoorn neer, liep op Bob toe, zei:
„Keer je om!”
En dat was het laatste wat Bob voorlopig hoorde, want hij kreeg een zware slag op het hoofd, zag vurige ballen voor zijn ogen spatten en voelde zich wegzakken in het niets. Hij voelde niet eens meer de bons toen hij op de vloer viel.
* * *
Bob kwam heel langzaam bij zijn positieven en het eerste waarvan hij zich bewust was, leek een onweer dat vlakbij hem woedde . . . De bliksem was ondraaglijk heet en gaf fel licht. Toen klaarde zijn hoofd wat verder op. Zijn ogen gingen een beetje open en de bliksem bleek geen bliksem, maar een felle electrische lamp die van bovenaf in zijn ogen scheen. En het onweer wàs geen onweer, maar het ratelend gedreun van een machine die vlak naast hem stond te stampen. Bob snapte totaal niet, waar die machine vandaan kwam, of waar hij ergens was. En die hitte? Het zweet liep hem met straaltjes van zijn wangen af en een paar tellen later besefte hij dat die hitte werd uitgestraald door de machine die naast hem zo luid tekeer ging . . . zó luid, dat Bob niet kon nagaan of het doffe, pijnlijke gevoel in zijn hoofd nu kwam van dat lawaai, of omdat hij een klap op zijn hoofd had gehad. Wel merkte hij, dat het felle licht pijn deed aan zijn ogen. Ook had hij een wee, misselijk gevoel in zijn maag en het leek hem, of hij lag vastgebonden op de bodem van een schuitje in een draaimolen . . . op en neer. . . op en neer.

Na een tijdje werd zijn hoofd wat helderder. Hij ontdekte dat hij gebonden lag op de bodem van de machinekamer van een op volle snelheid lopende motorboot, en dat akelige draaimolengevoel kwam door de beweging van de bootromp over de golven van wat niet anders kon zijn dan de open zee. Bob probeerde zijn enkels. Die waren stevig aanééngesnoerd en zijn polsen lagen onder hem bijeengebonden. Zij deden ook pijn, en Bob rolde zich opzij. 

De bodem van de machinekamer was belegd met stalen platen, waarop een wafelpatroon was geperst en dat patroon was pijnlijk in onderarmen en handen gedrukt.

In het midden van de machinekamer stonden twee scheepsmotoren te schudden op hun funderingen van stalen balken en de warmte die de uitlaten uitstraalden, was bijna onverdraaglijk. 

Bob keek aandachtig rond. Hij lag met het hoofd naar de boeg van de boot, zodat hij „achteruit” voer, en hij was neergelegd tussen de stuurboords machine en een werkbank, die langs de zijwand van de machinekamer liep. 

De ruimte was zo hoog dat een volwassen man er precies rechtop had kunnen staan en werd verlicht met enkele peerlampjes die een schel licht verspreidden. 

Bijzonder schoon was deze ruimte nu niet bepaald . . . lappen poetskatoen, met olie doordrenkt, lagen in het rond en de staalplaten waarop Bob lag waren smerig van een dikke drab, samengesteld uit stof en gemorste olie . . . zo ongeveer het soort vette drab dat zich op de duur samenkoekt onder op de motoren van auto’s die niet geregeld worden schoongemaakt met een kwast petroleum. 

De motoren liepen met eentonige snelheid en de beweging van de boot was een regelmatige op- en neergang. 

Alles wees erop, dat de boot een vaste koers voer over open zee . . . waarheen, dat was natuurlijk een onbeantwoorde vraag. 

Alles bij elkaar was Bob met de situatie waarin hij zich bevond, niet bijster ingenomen. Hij begon zich af te vragen, of hij niet iets àl te brutaal was geweest. Of het misschien toch niet verstandiger was geweest, dat geld maar aan Poirot te geven. Hoe langer Bob over de situatie waarin hij zich bevond, nadacht, hoe minder gelukkig hij zich ging voelen. 

Wat lette deze kerels om hem een stuk ijzer aan de enkels te binden en hem in volle zee overboord te smakken?

„Ik móét er iets aan doen”, dacht Bob en begon rond te kijken, of hij niet iets kon ontdekken dat hem in staat zou stellen een of ander grapje uit te halen. 

Geheel onverwacht (want het geluid van voetstappen werd geheel overstemd door het dreunen der scheepsmotoren) schoven twee broekspijpen in Bobs gezichtsveld. 

Poirot kwam een stalen trapje af, dat vermoedelijk vanuit het stuurhuis of uit een kajuit naar beneden leidde. 

Bob sloot onmiddellijk de ogen en loerde tussen zijn wimpers door. Poirot, die nu een oude trui droeg, wierp slechts één korte blik naar de hoek waar Bob op de vloer lag, liep naar de andere kant van de machinekamer, waar Bob hem niet meer zien kon omdat nu de motoren tussen, hen in waren, zocht blijkbaar een of ander stuk gereedschap uit, te oordelen naar het rinkelen van staal en klom weer naar boven. 

Hij was nauwelijks uit het gezicht verdwenen, of Bob lichtte het hoofd op en tuurde rond. De knopen in de touwen rond zijn enkels en polsen waren terdege vastgesjord. Die proberen los te maken zonder een of ander hulpmiddel was onbegonnen werk. 

Maar was hier nu niet iets te vinden, waarmee hij het touw om zijn polsen kon doorsnijden . . .? Het was juist de hoge temperatuur van de motoren die Bob het eerst op een denkbeeld bracht. Bootmotoren worden met water gekoeld en de motorblokken blijven altijd redelijk van temperatuur . . . maar de uitlaten is iets anders. 

Aan de zijde waar Bob lag, kromde de stalen uitlaatpijp zich halverwege de hoogte van het motorblok naar beneden, liep een eindje vlak boven de stalen vloerplaten door en dook dan naar beneden. 

Bob vermoedde, dat zij onder de wateroppervlakte uitkwamen. Op die manier werd de snelheid van de boot door de stuwing van het uitstromende gas nog een ietsje vergroot en bovendien liep de boot veel geruislozer, omdat het water het ronken van de uitlaten natuurlijk dempte.

Bob keek scherp naar het gebogen stuk in de pijp. Het felle licht maakte het moeilijk om te zien, of die pijp misschien dofgloeiend was maar het antwoord op deze vraag kwam al gauw, toen een stofje op de kromming belandde, en met een bijna onmerkbaar klein vonkje eraf brandde. 

Bob wrikte zich overeind tot in een zittende houding, en begon, door beurtelings zijn knieën op te trekken en dan weer zijn benen te strekken, zich op zijn zitvlak vooruit te schuiven over de vettige staalplaten, tot hij de kromming van de uitlaatpijp bijna had bereikt. 

Hij voelde nu ook duidelijk de hitte die die buis uitstraalde. Bob keerde zich om en begon voorzichtig met de achter zich gebonden polsen te tasten en te voelen. 

Binnen dertig seconden liep het zweet hem met stralen van zijn lichaam, want van zo vlakbij was de hitte van de pijp erger dan die van een straalkachel en bovendien was Bob genoodzaakt, inééngekromd voorover te zitten en achter zich de armen zo ver mogelijk op te tillen, met de polsen zó gedraaid, dat de handen de pijp niet konden raken, en het touw met de knopen erin naar voren stak. 

Het is een allesbehalve prettige opgave op die manier, zonder iets te kunnen zien, een gloeiende uitlaatpijp te naderen. . . Rang! De buitenkant van een van Bobs handen kwam in aanraking met de pijp. 

Onwillekeurig trok hij zijn armen terug . . . en schold zichzelf meteen uit, want nu was hij daardoor de juiste richting weer kwijtgeraakt. Opnieuw bracht hij zijn handen achteruit . . . langzaam . . . langzaam . . . proberend aan de graad van hitte te voelen, of hij wel recht voor de pijp zat. Het was volkomen onmogelijk, merkte hij al spoedig, want het was overal in de buurt van de bocht in de pijp zo heet, dat er geen verschil in hitte voelbaar was. 

Bob zette de tanden op elkaar, probeerde over zijn schouder naar beneden te loeren, telde grimmig tot drie en bracht zijn polsen achteruit. Wéér brandde hij de buitenkant van zijn hand . . . dezelfde hand. 

Hij moest dus iets de andere kant uit . . . „Op hoop van zegen”, mompelde Bob, met het zweet heet en zoutig in zijn ogen lopend. Hij bukte het hoofd, veegde zijn voorhoofd af aan een schouder en duwde zijn polsen naar achteren. Hij raakte even de kant van zijn andere hand, beet de tanden op zijn lip en probeerde het vol te houden. Maar het was onbegonnen werk. 

Om het touw om zijn polsen te schroeien, moest hij zijn polsen zo dicht bij de pijp brengen, dat de pijn niet uit te houden was. Hij liet zich voorover vallen, uitgeput door de pijn en de inspanning, wachtte even tot hij wat was bijgekomen, en begon opnieuw rond te kijken, ondertussen van de helse hitte van de uitlaat wegschuivend.

De plekken waar hij zijn handen had gebrand deden razend pijn , het is nu eenmaal altijd zo, dat een brandwond, veroorzaakt door iets dat bijna gloeiend is, veel gemener pijn doet, dan een blaar van een witheet stuk ijzer. Het schijnt dat juist het withete ijzer de zenuwen gedeeltelijk doodschroeit of iets dergelijks. Terwijl Bob nog van de uitlaat wegschoof, schoot hem te binnen, dat een snel rondwentelend machineonderdeel best in staat kan zijn, een touw of een riem door te zagen . . . en onmiddellijk begon hij rond te kijken, of er een dergelijk stuk machinerie te ontdekken viel. 

Bij een motorboot moet zoiets, als het te vinden is, natuurlijk aan de achterzijde zijn gelegen, omdat dáár de as van de schroef wordt aangedreven. 

Bob begon dus, met nieuwe moed bezield, weer voort te schuiven over de vette olievloer, nu en dan over oneffenheden heenhoppend op plaatsen waar de staalplaten tegen elkaar waren gelegd. 

Hij bereikte de achterzijde van de stuurboords motor en bestudeerde het geval. Tussen motor en de snel rondwentelende, gepolijste stalen schroefas, waarin het licht van de electrische lampen schitterde, lag de keerkoppeling: het op alle motorschepen gebruikte geniale stuk constructie, dat met één beweging, terwijl de motor in dezelfde richting doorloopt, de draairichting van de schroef kan omkeren, zodat een schip, in volle vaart, met achteruit draaiende schroeven, zich kan afremmen . . . de enige manier ook waarop een schip kàn remmen. Maar de koppelingsbakken van deze motoren lagen geheel ingesloten in metalen bakken die met zware moeren aan de motor zelf zaten vastgeschroefd. 

Geen enkel wentelend onderdeel was tussen motor en koppeling te zien . . . Toen schoot Bob te binnen, dat de schroefas bij de meeste schepen niet als één stuk, vanuit de koppeling, door de scheepswand heen, naar buiten loopt, waar de schroef erop bevestigd zit, maar een z.g. kruiskoppeling heeft. 

Die kruiskoppeling zit in auto’s ook, en maakt een beetje speling in de as mogelijk. Nòch een auto, nòch een schip zijn zo stug gebouwd, dat er bochten, of bij grote snelheid, niet wat werking in de balken zit. 

Als een lange, stalen as zonder onderbreking van voor naar achteren wordt gevoerd, en de auto of het schip verbuigt een beetje, is er kans dat de as knapt, of vastloopt, of zijn lagers beschadigt. Daarom is die kruiskoppeling er tussen gelegd. 

De drijfas bestaat dan uit twee delen, min of meer losjes verbonden, die een flauwe hoek met elkaar kunnen maken en toch soepel doordraaien. Die kruiskoppeling, als die hier tenminste aanwezig was, moest in ieder geval achter de koppelingsbak liggen . . . onder de eerst daarna volgende stalen bodemplaat, vermoedelijk. Op een schip liggen de staalplaten van de machinekamer meestentijds los, om snel kranen en leidingen die daaronder gelegen zijn, te kunnen bereiken in geval van nood. De platen van deze vloer waren niet alle van dezelfde maat; sommige een vierkante meter, andere zestig centimeter breed bij anderhalve meter lang. De plaat die over de snel rondwentelende, gladde schroefas heen lag, was bijna een vierkante meter. 

Bob schoof wat achteruit, strekte zijn benen, ging achterover liggen en probeerde de tenen van zijn schoenen onder de rand van de plaat te schuiven. 

Zijn hakken raakten daarbij de rondsnorrende schroefas, en het trillen van het snel rondwentelende, gladde staal tegen het leer gaf hem een prettig gevoel.

Nog even wrikken . . . zijn tenen zaten nu onder de rand van de plaat. Bob trok zijn buikspieren strak, en trachtte zijn aan elkaar gebonden benen, met de plaat samen, op te tillen . . . Het ging niet. Dat had hij natuurlijk kunnen vermoeden. Op elke school, bij gymnastiek les, is een der oefeningen ter versterking van de buikspieren deze: plat op de rug liggen en dan de gestrekte benen, tegen elkaar, omhoog brengen tot zij recht de lucht in wijzen. Dat is op zichzelf al niet eens zó gemakkelijk, en met het gewicht van een stalen plaat op de tenen is het een hopeloos geval. 

Het enige wat Bob bereikte, was, dat zijn bovenlichaam omhoog kwam . . . de plaat bleef liggen. „Krijg het heen en weer!” zei Bob woedend en hijgend, trok zijn tenen los en begon het probleem van de plaat te bestuderen. 

Na enig turen keerde hij zich om, met zijn rug naar het ding toe, wurmde zijn vingers onder de rand en tilde. De plaat kwam zonder veel moeite omhoog . . . het gewicht viel mee. Bob boog zich voorover en drukte dan zijwaarts. De plaat schoof een eindweegs over de naastgelegen vloer heen. 

Vingers terug . . . weer een haal zijwaarts. Na zes keer herhalen van die manoeuvre keek Bob over zijn schouder . . . en gaf bijna een schreeuw van vreugde, want in de ruimte tussen het gat dat in de vloer was ontstaan en het vuile water, met erop drijvende olieplekken, dat onder in het schip heen en weer klotste, wentelde flitsend de kruiskoppeling rond. Nu is een kruiskoppeling in wezen een heel eenvoudig stuk mechaniek. De as is op die plaats onderbroken en op de kop van elk der as-einden is een ronde plaat bevestigd. Die twee platen zijn elk voorzien van (meestal drie) gaten, waardoorheen bouten met moeren worden gestoken. Nu liggen die twee platen niet vlak tegen elkaar aangeschroefd, anders zou de as natuurlijk weer precies even onwrikbaar zijn als tevoren . . . tussen die twee platen in ligt een dik stuk vilt, en dat kan meeveren.

Het is duidelijk, dat bij deze constructie het mogelijk is, het achterste stuk van de as een beetje zijwaarts heen en weer te bewegen, zonder dat er gevaar voor breuk optreedt. Soms heeft men nog mooiere constructies, maar deze is op zichzelf al voldoende. Het buitendeel van zulk een koppeling bestaat dus uit de randen van de twee stalen platen, die snel rondwentelen. Bob schoof wat naar achteren, ging achterover hangen, voelde voorzichtig met zijn vingers tot hij de rondwentelende rand van de platen voelde, en probeerde het touw om zijn polsen daarop te drukken. 

Maar hij maakte een kleine misrekening . . . een der rondsnorrende moeren haakte achter een vinger. . . en scheurde er een diepe groef in. Bob zei een lelijk woord, keek over zijn schouder, zag wat voor vergissing hij had gemaakt, deed het deze keer beter, en grinnikte bijna, ondanks de pijn aan zijn brandwonden en de vreselijke hitte waarin hij al die dingen moest ten uitvoer brengen, toen hij de rondwentelende staalrand tegen het touw om zijn polsen voelde glijden. . . Hij leunde achterover om grotere kracht op het touw te zetten, en wachtte af. Er gebeurde weinig. 

Bob probeerde uit het trillen van het touw af te leiden, wat er nu precies geschiedde . . . en na een minuut of wat begon hij te beseffen dat er iets niet in orde was . . . Een touw dat op die manier wordt „doorgezaagd”, moet af en toe even „trekken”, als er een vezel wordt gepakt en doorgevreten. 

Daar was hier geen sprake van . . . slechts een zacht, trillend zoemen voelde hij in zijn polsen, en het duurde niet lang, of met schrik begon hij te beseffen waar de kneep zat: de randen van die koppeling waren van gepolijst glad staal, en het touw om zijn polsen was door zijn heen en weer geschuifel vet van de olie. Hij zou uren zo kunnen blijven zitten, zonder dat er iets anders gebeurde, dan dat de gladde rand van de koppeling netjes blank werd gepoetst . . . van doorzagen van het touw was op die manier geen sprake. Bob dacht er even over na, te proberen, het touw te laten pakken door de rondvliegende moeren of bouten aan de voor- en achterzijde van die platen, maar begreep alras, dat zoiets onbegonnen werk was . . . en bovendien uiterst gevaarlijk. 

Hij zou strengetje na strengetje door een van die bouten moeten laten pakken . . . met de kans dat, als er iets teveel werd gepakt, het touw een ruk zou krijgen die een van zijn polsen kon breken.
Bob, die ook razende pijn in zijn buik- en beenspieren begon te krijgen door dat tegennatuurlijke achteroverleunen, veegde weer eens het zweet dat door zijn wenkbrauwen heen zout en bijtend in zijn ogen droop, af aan een schouder en keek de machinekamer rond.
„Kaffer!” zei hij dan tegen zichzelf. „Kàlf dat je bent!” Boven de werkbank die langs de stuurboordzijde van het schip liep, hing een rij gereedschappen, tegen uitvallen beschut doordat zij in sleuven lagen en met werveltjes waren vastgezet. Er waren ook enkele grote vijlen bij . . . en aan het einde van de werkbank was een bankschroef. 

Bob trok zijn gebonden enkels onder zich, balanceerde even heen en weer en probeerde op die manier op te staan. Dat is al niet gemakkelijk als men het op een kamervloer probeert . . . maar het is zeker een heksentoer op de vloer van de machinekamer van een door de golven op en neer dansend schip. Eénmaal viel Bob om . . . met een schouder langs de gloeiende pijp van de uitlaat schampend. De mouw van zijn windjak schroeide en een rare lucht steeg op. Bob besefte tijdig dat hij uit moest kijken met die grappen . . . dat windjak was van nylon en als nylon eenmaal in de fik vliegt, is er geen stoppen aan! 

Hij schoof opzij, tot hij tegen de werkbank steunde, probeerde het opnieuw, lettend op de beweging van het schip . . . en stond. Naar de plaats schuifelen waar de vijlen hingen, was gauw gebeurd. Maar hij kon zijn handen niet hoog genoeg krijgen om de werveltjes los te maken. Geen nood. . daarvoor had men andere lichaamsdelen ter beschikking. Bob stak zijn hoofd naar voren en duwde met zijn neus de beide in het midden op een schroef draaiende stukjes hout opzij, tot de gleuf waar de vijl in hing, open was. Enig wriemelen met de neus . . . daarna een greep met de tanden . . . de vijl viel uit zijn gleuven en op de werkbank. 

Bob keerde zich om, greep de vijl, schuifelde naar de bankschroef en stond even na te denken. Hij had één hand nodig om de vijl vast te houden en een andere om de zwengel van de bankschroef rond te zwiepen, tot de vijl klem bleef zitten. Maar Bob hàd geen twee handen! Maar voor een handig stel hersens is op de meeste problemen een oplossing. . . en Bob zag die snel. Bijna elke vijl verloopt van dik naar smal. Bob schatte ongeveer de dikte van de vijl op de plaats waar hij haar vast wilde zetten, en zwiepte met de handen achter zich de steel van de bankschroef enkele malen rond . . . De afstand tussen de bekken klopte vrij aardig. Hij nam de vijl weer op, en schoof haar tussen de klembekken, tot hij haar voelde vastlopen, trok de zwengel van de schroef naar boven en drukte zo stevig mogelijk aan. Vast!

De vijl stak nu schuin zijwaarts naar beneden uit de bankschroef. Bob keerde zich om, haakte zijn gebonden polsen onder die grove vijl . . . en begon te zagen. Hij zaagde of zijn leven ervan afhing . . . en mogelijk was dat ook wel het geval. Het touw dat hem bond, was ongeveer van pinkdikte . . . goed, solide manillahennep en met intens genot voelde Bob het schurend zagen van de grove vijltanden langs de hennepvezels. Hoe de knopen lagen en hóé de touwstrengen liepen, wist hij niet, maar meestal is het zo: als er één streng door is, wordt de rest een hoop makkelijker. En hij had geluk. Als een bezetene zagend, om los te komen, vóór Poirot weer voor een of ander karweitje naar beneden kwam, voelde Bob, totaal onverwacht, achter zich iets los springen . . . het touw om zijn polsen werd onmiddellijk slapper. Bob trok en wrong . . . voelde iets meegeven, wrong nogmaals . . . en had zijn polsen vrij. „Geluk moet je hebben!” zei Bob. Hij was blijkbaar gebonden geweest met een stel wikkelingen koord om beide polsen, waarna er een risje knopen op was gelegd. Is dan één streng door . . . dan valt het hele touw los . . . de knopen doen er dan niets meer toe. Bob hield zich met zijn handen aan de werkbank vast, schuifelde een meter of wat vooruit, nam een blikschaar met een zware knijpbek uit de gleuf, bukte zich en sneed met twee knippen het touw om zijn enkels door. Hij was vrij!

Bob was niet zo stom om, nu hij het belangrijkste had bereikt, door onbekookt handelen zijn kansen te bederven. Hij legde blikschaar en vijl snel weg, greep een halve meter lange zware ijzeren koevoet, gooide de losse einden touw haastig in het gat naast de kruiskoppeling, schoof de staalplaat weer op haar plaats en ging ruggelings op de vloer liggen, op de plaats waar hij uit zijn bewusteloosheid was ontwaakt, met de beide armen onder zich. . . en de ijzeren koevoet in een van zijn handen. Kwam er nu onverwacht iemand beneden . . . dan was er niets bijzonders te zien en Bob had twee voordelen: de verrassing van zijn tegenstander plus het feit dat hij een gevaarlijk wapen bezat, want de klap van een koevoet komt heus wel zo aan, dat je er wat van overhoudt. . al is het maar voor een paar uur. Er waren nu twee dingen belangrijk voor Bob; hij moest even op adem komen, want een knokpartij als je totaal uitgeput bent, is zinloos, èn hij wilde overdenken WAT hij nu precies met die pas verworven vrijheid zou gaan beginnen. Woest met een koevoet naar boven stuiven en daar proberen, Poirot te lijf te gaan, was stom. Zonder meer stom. Want Poirot had zeer vermoedelijk een pistool. Mogelijk waren er ook nog méér mannen aan boord. . . en bovendien had Bob er geen flauw idee van, wat er boven aan die stalen ladder lag. 
Een stuurhuis misschien. . . Dat plan kon alleen succes hebben als Bob de zekerheid had, dat hij Poirot (zonder dat die hem het eerst zag), een opdoffer kon verkopen. Daar kwam nòg een practische moeilijkheid bij: Bob zag, door de kleine patrijspoorten in de zijkant van de machinekamer, dat het nog niet licht was geworden, al kon het niet lang meer duren vóór de dag ging aanbreken. Als hij uit deze fel verlichte machinekamer in een donker stuurhuis kwam (want in een stuurhuis brandt des nachts geen licht, om de roerganger niet te verblinden) dan zag Poirot hem wèl, maar Bob Poirot niet.
Neen . . . de beste methode was, om Poirot naar beneden te lokken. Maar hoe? Iets aan de motoren onklaar maken? En toen zag Bob de ideale oplossing op het probleem . . . een plan dat móést werken, zonder falen. Hij sprong overeind, raapte ijlings wat dotten vuile poetskatoen bij elkaar, vond een kist met touwpluis in een hoek, sleurde een paar handenvol daarvan door een plas olie heen, en pakte het hele zaakje in de lengte op de gloeiend hete buis van de motoruitlaat. Onmiddellijk begon een vette, smerige rookwolk op te stijgen. Bob raapte nog wat doeken en lappen bij elkaar, gooide die op de rommel die al begon te smeulen, zag hoe de rook omhoog zoog naar de bovenkant van de ladder, en sprong terug naar de plaats waar bij bewusteloos was neergelegd. 
Daar ging hij weer lijkje liggen spelen . . . de handen onder zich en de koevoet stevig in een vuist, met belangstelling toekijkend hoe het fikje zich ontwikkelde.
Dat was niet mis. Onbegrijpelijk, hoe een paar kilo vuile poetskatoen plus wat touwpluis een dergelijke rook en stank konden ontwikkelen. De boel brandde niet met een vlam, maar begon te smeulen en braakte een golf van geelgroene, stinkende rook uit, die in een verbijsterend korte tijd de helft van de machinekamer vulde. 
Door de wervelingen van lucht, als gevolg van de vaart van het schip, was het na bijna een minuut al onmogelijk, iets duidelijk te zien . . . wolken van die stinkende rook kolkten langs de stalen ladder naar boven . . . en boven het daveren van de motoren uit hoorde Bob een rauwe schreeuw. De gestalte van een man kwam haastig van de ladder af, brulde iets onverstaanbaars, sprong gebukt naar de door– gang tussen de twee motoren, nog steeds schreeuwend . . . en kwam even later terug met een brandblusser, die een straal sissend wit schuim begon uit te spuiten. 
Dat was nu allemaal wel heel actief van die man, maar het had weinig zin . . . omdat hij niet wist, waar de brandhaard ergens zat. En dat kon hij ook moeilijk ontdekken, want de rook wervelde overal rond, en was nu zo dicht, dat zelfs Bob moeite had, door zijn tranende ogen iets te zien. De man schreeuwde weer iets door het donderende motorenlawaai heen . . . wàt het was, kon Bob niet verstaan. Hij sloop, nog steeds met de wild spuitende blusser in de hand, naar het begin van de ladder toe, zoekend om zich heen kijkend . . . keerde Bob de rug toe . . . en op dat moment sprong Bob op, hief zijn koevoet en sloeg toe . . . de man precies hard genoeg boven het oor rakend. 
Het was wel degelijk Poirot, die een seconde lang gebukt staan bleef, als was hij in die houding versteend . . . dan viel de brand– blusser uit zijn handen en Poirot tuimelde voorover neer aan de voet van de ladder. 
Bob bukte zich, met tranende ogen, en sloeg op de broekzakken van de hagedissenman. Hij voelde de bobbel van een pistool en trok het haastig te voorschijn. Een negen millimeter FN! Bob schoof haastig het magazijn eruit . . . er zaten zeven patronen in. Hij trok de slede van het wapen naar achteren . . . de kamer was leeg. Magazijn er weer in . . . slede even naar achteren . . . klikkend gleed de slede weer naar voren, met een patroon in de kamer. Het wapen was schietklaar. 
Eerst nu greep Bob de blusser, die nog steeds een straal schuim sissend over de stalen platen spoot, en richtte het instrument op het brandje bij de uitlaat. Met de koevoet sleurde Bob de smeulende rommel bij de hete pijp weg, spoot het zaakje nat, tot de brand was geblust, en smeet de blusser in een hoek. 
Daarna dook hij weg achter de stuurboords motor, om een hoek ervan door de wervelende rook in de richting van de ladder turend . . . want niets garandeerde hem dat er niet nog meer mensen aan boord waren, en die waren vast en zeker óók door die rook gealarmeerd!

ZEESLAG IN DE CARAIBISCHE ZEE

Het was niet moeilijk voor Masters, Jan en Arie om, met het adres van Nummer Vijf op diens rijbewijs, het landhuis te vinden, waarin de man behoorde te wonen. „Hee. . . er brandt licht!” zei Jan, toen Masters de auto, met afgezette motor, geruisloos zijn vaart liet uitlopen langs het gezochte huis.
De twee telefoonpalen met lantarens erop gleden voorbij . . . en inderdaad straalde er licht uit verschillende ramen van de beneden verdieping.
„Dadelijk is de vent getrouwd en zit zijn vrouw bij de pruttelende koffieketel op zijn thuiskomst te wachten”, opperde Arie.
„Dat ontbreekt ons nog net precies”, zei Jan. „Een weeklagende, handenwringende bosnegerin met zes koffiebruine bloedjes van kinderen.”
Masters remde af en zette de auto stop in de diepe schaduw onder een groep palmbomen. Een lichte bries kwam vanaf de haven aanstrijken en bracht wat verkoeling in de warme nacht. Zij klommen uit de auto en drukten met grote zorg de portieren dicht, zo weinig mogelijk gerucht makend. Masters keek omhoog naar de nachtlucht, waarin de maan nu scherp en helder dreef, terwijl de sterren die vroeger in de nacht zo kristalhelder hadden gestaan, al bleker werden.
„Het zal niet lang meer duren, of de zon gaat op”, mompelde de FBI-man, en keek op zijn polshorloge. „Nee . . . dat valt nogal mee. Een uur of anderhalf, denk ik. Laten we maar eens om dat huis heen darren en kijken wie en wat erin rondspookt.”
Zij gingen niet door het hek tussen de telefoonpalen, maar door een greppel langs de weg, door wat wild struikgewas en kwamen zo uit op een open plek, waar een zware geur hing van kamperfoelie en bougainville.
Masters fluisterde:
„Gaan jullie rechts om het huis heen en ik linksom.” „Komt voor mekaar. Herkenningsteken is driemaal sissen.”
Het duurde tien minuten, vóór zij elkaar aan de achterzijde ontmoeten. Tezamen hadden zij door alle ramen gegluurd en aan alle deuren geluisterd. Arie zei nadenkend:
„Het is een gekke boel . . . de voordeur staat open en er is niets te zien of te horen.”
Masters knikte:
„Ik kreeg ook de indruk dat er niemand thuis is. Mogelijk is die Nummer Vijf er overhaast uitgerend en heeft hij gewoon de lichten laten branden.”
Masters trok zijn pistool, klikte de veiligheidspal eraf en stapte naar de waranda toe.
„Laten we maar de koe bij de horens pakken.”
„Allicht”, vond Arie. „Waar heeft een koe anders horens voor?”
„Een koe bij de horens pakken is makkelijker dan u denkt”, mompelde Jan, toen Masters de treden naar de waranda op liep. De jongens bleven even buiten staan op alles voorbereid, terwijl de FBI-man het huis betrad, op de vloer stampte en riep: „Hallo? Iemand thuis?” Doodse stilte volgde. Masters bromde wat in zichzelf, opende een deur in de kamer rechts en de jongens hoorden hem het hele huis doorlopen. Even later kwam hij terug; met snelle passen:
„Geen kip te zien. En te oordelen naar de slaapkamer woont die vent hier alleen. Snuffel de boel na, jongens kijken of we een aanknopingspunt kunnen vinden.” Het eerste aanknopingspunt werd door Arie ontdekt . . . op de tafel. „Jan! Bob is hier geweest!”
Jan, die de inhoud van een lade vol papieren stond na te neuzen, schoot overeind. Masters was al bij Arie en staarde neer op de rest van een pakje kauwgom, waarvan de vouwen op de hoeken met de nagels scherp waren nagetrokken. Arie had het pakje op zijn handpalm liggen en hield het zo te pronk:
„Alsjeblief. Heb jij dat óóit iemand anders dan Bob Evers zien doen?”
Jan schudde het hoofd. Masters wreef langs zijn stoppelige kin en knikte. Hij herinnerde zich nu ook dat eigenaardige gebaar van Bob Evers. Als er op tafel een pakje Amerikaanse sigaretten lag, begon Bob onveranderlijk met er eerst het cellofaan af te trekken. Daarna liet hij de nagels van zijn duim en middelvinger langs de kanten van het pakje lopen tot die hoeken scherp werden. . . eerst de vier opstaande kanten . . . dan de onderkanten. Met pakjes kauwgom deed hij precies hetzelfde. Was een pakje sigaretten halfleeg, dan begon Bob de lege helft in elkaar te vouwen, tot het weer een vast pakje werd, alleen half zo dik als toen het vol was. Dit pakje kauwgom vertoonde precies de tekenen van een zelfde bewerking. Hij had eerst de opstaande randen netjes vierkant geknepen . . . en daarna het pakje dichtgevouwen. Arie gooide het pakje op zijn handpalm omhoog en ving het weer op. Daarna wees hij naar twee bierglazen en wat lege bierflesjes.
„Hier zijn twee kerels geweest. En niet eens zo lang geleden, want het schuim in de glazen is nog niet helemaal opgedroogd. En dat zegt wat, in deze warmte. Bob drinkt nooit bier, tenzij er helemaal niets anders is.”
Masters wreef nog steeds langs zijn kin:
„Dan was Bob hier met twee kerels. Niet lang geleden. Eén ervan was natuurlijk onze Nummer Vijf, want die woont hier. Dan is het ook logisch, dat die Nummer Vijf hierheen opbelde, want Bob zat toen naast de man die opgebeld werd, om de inhoud van zijn koffer te beschrijven. Klopt dat?”
Masters keek naar Jan, die bevestigend knikte, en dan zei: „En die vent, wie het ook was, hoorde, dat Nummer Vijf aan de telefoon werd overvallen en smeerde hem Bob meenemend. Want kijk maar . . . hier liggen een paar druppeltjes bloed op de vloer.”
Arie had intussen ook niet stil gezeten. De toestand waarin de kamer zich bevond, sprak boekdelen.
„Hier is een mes . . . een scherp tafelmes.”
Masters speurde rond:
„Hier liggen stukjes henneptouw. . . vezeltjes henneptouw. Ze hebben Bob daarmee gebonden.”
Zij stonden gedrieën met die dingen in hun handen en keken elkaar aan.
„Maar waar is hij héén gebracht?”
Masters gooide het mes op tafel:
„Zoeken!” beval hij kort. „Kijken of we iets kunnen vinden, waaruit blijkt met welke mensen Nummer Vijf het meeste omging.”
Arie was het daar niet helemaal mee eens:
„Waarom gaan we niet rechtstreeks naar die kroeg „Coquillo” toe? Daar is Bob uiteindelijk heen gegaan. Daar is zijn spoor begonnen.'
Masters schudde het hoofd:
„Nee, jongen. Je moet goed in je hoofd houden, hoe die organisatie werkt. De plaatsen, waar de mensen die willen emigreren, het eerste contact opnemen zijn nooit de plaat– sen waar de echte bendeleden wonen. Het is meestal een cafeetje, of bijvoorbeeld de tent van die waarzegster. De baas van „Coquillo” is vermoedelijk niet meer dan een tussenpersoon. Die hoort je verhaal aan, stuurt je weer weg en zegt dat je wel wat zult vernemen. Wat gebeurde, toen jullie bij die waarzegster waren?”
Jan knikte en antwoordde:
„Ze zei ons dat we in ons hotel moesten wachten en dat we zouden worden opgebeld door iemand die een codewoord of wachtwoord noemde.”
„Precies. En of we nu in „Coquillo” een reuzekeet gaan schoppen, zal ons weinig helpen. Bob zit misschien overal . . . behalve daar. Neus maar rustig rond. Dat is ons bij de FBI geleerd en het is heus een goede methode. Je vindt altijd wel wat. Een rekening van een garage . . . of een boekje met vaste telefoonnummers of iets dergelijks. . .” Masters ging op een plat oud eiken bureautje in de hoek af. Het groene laken erop vertoonde gaten en hier en daar waren er brandstrepen op, waar sigaretten die op de rand waren neergelegd, in het hout hadden geschroeid. Hij trok de laden open en begon de papieren door te snuffelen, terwijl Arie door de kamer zwierf en Jan in de gang bezig was. Zij zochten tien minuten lang, zonder een woord te zeggen. Toen klonk een gedempte schreeuw van ergens achter in het huis:
„Masters! Arie! Kom eens kijken!”
Het huis was evenwijdig aan de weg gebouwd, en de woonkamer lag aan het ene uiteinde. Vanaf die woonkamer liep een gang door de lengte van het huis, langs de achtertuin, en rechts kwamen daarop twee slaapkamers uit. Helemaal aan het ene einde van het huis lag de keuken, met een aparte deur naar de tuin. Jan stond midden in de keuken, waar hij een cocosmat, die het midden van de vloer bedekt had, opzij had gerold. Een luik, onder die mat verborgen, was opgetild en Jans hoofd kwam uit dat luik te voorschijn. Toen Masters en Arie binnen kwamen draven, wees hij opgewonden naar beneden:
„Hier is een soort kelder onder. En er staat een zender in!” Masters liet een krachtig woord rollen, gaf Jan een zet tegen diens hoofd, om hem weg te duwen, sprong eveneens in het gat en werd direct door Arie gevolgd. De ruimte onder de kelder was zeer klaarblijkelijk pas gemaakt toen het huis al gereed was . . . ruwweg uitgegraven in de zandige ondergrond, met zijkanten die gestut werden door in carbolineum gedrenkte planken, op hun plaats gehouden door rechtopstaande balken die aan boven- en onderzijde uit elkaar werden gehouden door ertussen geklemde dwarsbalken. De ruimte was ongeveer drie bij drie meter groot. Tegen de planken en balken aan één zijde was een soort houten tafel getimmerd, gestut op balkpoten van ruw hout en daarop stond . . . een radiozender. Koptelefoons hingen aan spijkers . . . op de tafel lagen twee blocnotes en wat potloden, kennelijk bestemd om boodschappen te noteren. Door de vloer van de keuken, boven hun hoofden, kwamen de kabels die stroom voor de zender moesten leveren en door een porseleinen buisje liep een koperdraad die onmiskenbaar de energie naar de antenne moest voeren. Waar die antenne zich ergens bevond, liet Masters op dat ogenblik koud. Waarschijnlijk ergens tussen de palmbomen gespannen. Of van het dak naar een boom . . . evenals een gewone radio-antenne. Meer belangstelling had de FBI-man voor het klokje, dat midden boven op het metalen voorpand was gemonteerd, en rustig doortikte in de stilte in dit onderaards zendhol. Het was hier vochtig, maar ook heerlijk koel.
„Kijk”, zei Masters, op het klokje wijzend. „Dat is weer precies zo'n gecamoufleerde tijdbom als in die zender op het jacht stond gemonteerd. Als er na verloop van een tijd niet een bepaalde handeling door Nummer Vijf wordt verricht, ontploft de zender en vernietigt zichzelf.”
„Gezellig idee”, vond Jan, onwillekeurig een stap achteruit doende. „Ik hoop niet, dat onze Nummer Vijf de boel heeft laten versloffen.” Masters glimlachte:
„Dat denk ik wel niet. Als ik me goed herinner, geeft de tijdschakelaar 24 of 36 uur speling.”
„Voor het geval een van de heren eens vastgesjord in een hotelkamer komt te liggen”, grinnikte Arie. „Of stel je voor dat een van hen kermis gaat vieren, en de tijd vergeet. Kom je thuis, is half je huis de lucht in gevlogen.” Masters liep de electrische leidingen te bestuderen, en wees naar een schakelkastje.
„Kijk . . . hiermee kun je de hele installatie stroomloos maken. Vermoedelijk werkt dan ook de electrische ontsteking van de tijdbom niet, en kun je rustig met vakantie gaan”. Hij stond met gespitste lippen even de loop van de draden te bekijken, haalde dan een koperen hefboompje naar beneden en knikte, toen een dof gezoem hoorbaar werd. Uit de open bovenzijde van de zender begon een groenachtig licht te stralen.
„Hij werkt!” zei Masters in zichzelf. Hij trok een plug uit een contactbus zodat de microfoon, die op het ruwe hout gereedstond, niet meer was verbonden, en nam een van de koptelefoons van een spijker. De contactbussen ervan zaten ingestoken. Hij zette het ding op zijn hoofd, en bleef zorgvuldig van de golflengteschalen af. Het was niet meer dan logisch dat de zender permanent stond afgesteld op de golflengte die de bende voor hun onderling contact gebruikte. Jan nam de tweede telefoon van een spijker en legde zijn oor tegen een der schelpen. Masters keek opzij naar hem, en Jan staarde terug. Er lag een bepaalde verstandhouding in die twee blikken.
„Er zendt iemand . . .?” vroeg Jan. „Of vergis ik me?” „Er zèndt niet iemand . . . maar er staat wel ergens een zender áán. Wat je hoort is het suizen van de draaggolf.” „Kan dat geen inductie zijn, of storing?”
Masters legde de vingers op een der golflengteknoppen en zwaaide de schaalverdeling voorzichtig een beetje links en rechts van de oorspronkelijke stand. Aan weerszijden van die stand was de koptelefoon nagenoeg dood, maar precies op die afstelling was het geluid in hun oren als dat van een zachte wind.
„Draaggolf”, zei Masters. „Geen twijfel aan. Dàt is interressant.” Nauwelijks had hij dat gezegd, of een tikje kwam uit de koptelefoons en daarna een kortafgebeten stem: „Hallo Nummer Vier . . . Ontvang je mij, Nummer Vier? Nero hier. Over.”
Diepe stilte volgde. Masters zei opgewonden:
„Het komt snoeihard door! Een zender hier in de buurt roept Nummer Vier op.”
„Maar die zit toch op Cuba?”
„Op Cuba zit natuurlijk óók een zender. Die wordt nu opgeroepen.”
Arie leunde tegen de ruwhouten wand van het hol onder de keuken, en merkte op:
„Stel je nu voor dat die Nummer Vier ligt te slapen. Dan kunnen ze wel de hele nacht blijven roepen.”
Masters schudde het hoofd:
„Nee . . . dat zal wel niet. Dat soort zenders is meestal uitgerust met een wekker of verklikker. Wordt een bepaalde golflengte opgeroepen, dan slaat door middel van een tussenrelais die wekker aan. Een lampje gaat dan branden, of een zoemer klinkt. En ik denk. . .”
Zonder waarschuwing kwam weer een klikje, en een geheel andere, veel zwaardere stem, die echter ook zachter doorkwam:
„Hallo Nero . . . Nummer Vier hier. Wat is je boodschap? Over.”
Vlak daarop, als had Nero met de hand aan de schakelaar zitten wachten, kwam zijn stem:
„Nero hier. Ik ben op weg naar jullie toe. Kom mij tegemoet. De toestand is helemaal niet zo best. Over.” Een korte stilte, als was de andere kant bezig, met uit te knobelen wat dat allemaal te betekenen had. Dan kwam het antwoord van de zware stem:
„Vier hier. Kunnen wij je op de gewone manier ontmoeten? Over”
Nero: „Neem Nummer Elf mee. We moeten ons systeem veranderen. Over.”
Vier: „Dacht ik het niet! Ik zeg je dat er ergens een enorm lek zit. Of er zit een verrader tussen ons. Heb ik je een paar dagen geleden nog verteld en nu. . .”
Nero kwam op dat ogenblik tussenbeide, zonder waarschuwing van ontvangen op zenden overschakelend. Hij praatte dwars door de stem van Vier heen:
„ . . . Zeg niet teveel over de radio. Doe wat ik je zeg. Neem Nummer Elf mee en vaar me tegemoet. Ontmoet mij op de gewone manier. Sluiten.”
Vier tellen later verdween de eerste draaggolf uit de koptelefoons . . . een zwakke golf gonsde nog na kennelijk die van de zender op Cuba. . . dan verdween die ook. Masters schoof een van de koptelefoons van een oor, maar liet de andere er tegen zitten. Hij friemelde een Camel uit een halfleeg pakje en stak de sigaret tussen zijn lippen maar zonder haar meteen aan te steken.
„Vaar mij tegemoet. . .” herhaalde Jan. „Zij zijn dus naar elkaar op weg met twee motorboten.”
Masters knikte:
„En ze hebben het plan elkaar ergens tussen Trinidad en Cuba te ontmoeten. Ik had er een heel erg lief ding voor over, als ik wist wie die snaak „Nero” was.”
Arie merkte, verstrooid sprekend, op:
„Zou dat niet de vent zijn, die zijn biezen gepakt heeft, samen met Bob, toen hij hoorde dat Nummer Vijf werd overvallen? Is dat niet het meest voor de hand liggende? Omdat hij ook zei: „De toestand is helemaal niet zo best.” Dat wijst erop dat hij lont heeft geroken.”
„Kan heel goed”, zei Masters nadenkend, met zijn vingers op de ruwhouten rand van de zendtafel trommelend. „Dan is het vier tegen één dat die vent Bob bij zich aan boord heeft. Hij wil kennelijk met de andere leden overleg plegen en dan beslissen wat er moet worden gedaan.”
„Dus Bob zit nu bij hem aan boord?”
Masters spreidde de handen uit:
„Kien nu zelf eens uit. Zó uitgebreid zijn deze immigratie organisaties niet. Dat hebben we in de Verenigde Staten gemerkt, en later weer in Mexico. De hoofdmensen zijn en blijven de Nummers; de piloten of motorbootbestuurders, die de immigranten overbrengen. Dan was er nog Peraira met een of twee handlangers. . . een soort van beknopt Hoofdkwartier. De rest bestond alleen maar uit wat agen– ten in de havenplaatsen, die de mensen die naar de Verenigde Staten willen, doorgeven aan de Nummers. Méér leden kan zo'n organisatie ook moeilijk hebben, want de totale opbrengst van het werk is niet zo kolossaal groot dat er hele troepen bandieten van kunnen leven. De aanbreng-agenten, zoals de waarzegster hier en wellicht ook die vent uit „Coquillo”, krijgen misschien voor elke candidaat waar ze mee op de proppen komen, en die zijn lieve geld neertelt, vijftig of honderd dollar. De rest gaat voor een groot deel weg aan de kosten voor helikopters en motorboten. Die zijn heus niet gering, want die dingen vreten een massa geld. De piloten en bootbestuurders lopen het grootste risico en die moeten dik betaald worden. En wat dacht je dat het kostte om een netwerk van dit soort zenders voor elkaar te krijgen? Ook heus geen habbekrats.”
Masters dacht nog even na, stak in gedachten zijn Camel op, duwde de lucifer in wat vochtige aarde, die tussen een reet van twee planken zichtbaar was, en ging door: „Tòch hebben we het weer goed gedaan. Want die honderd duizend dollar hebben de bende volkomen in de war gebracht. Bob is naar „Coquillo” gegaan. Dat staat vast. Hij heeft zijn verhaal verteld. Daarop hebben ze hem vast gehouden en zijn ze met een paar man op jacht gegaan naar die kist met het rode kruis erop. Dat liep natuurlijk spaak. Maar twee van de kerels die aan die overvallen deelnamen, zitten bij Kingston in de cel. De derde is nog zoek. Die twee gearresteerde kerels willen niets loslaten en niet zeggen wie de derde man was, die ze bij zich had– den. Maar dàt is natuurlijk de man die van Bob dat verhaal van die kist met geld heeft gehoord. Diezelfde man is later hierheen gekomen en samen hebben ze Bob onder handen genomen, tot Bob in de gaten kreeg dat hij met iets zichtbaars over de brug moest komen. Hij heeft dus een van die kerels dat geld laten zíén. Maar die man kon niets doen en stuurde Nummer Vijf . . . die wij in zijn nek gepakt hebben. Het is allemaal zo helder en duidelijk als wat. Verder weten wij het bestaan van het opvangcentrum bij de waarzegster; wij weten van de ontsnapte Stevens die door een of ander loslopend derderangs bendelid geholpen werd. Die zitten nu óók achter slot en grendel. Wie blijft er als alleenstaande figuur over?”
„De man achter de schermen”, vulde Arie aan. „De man die hier vanavond met Bob heeft gezeten en Bob heeft gebonden.”
„Precies”, zei Masters. „En dat is een vrij belangrijke vent, want hij heeft de beschikking over een motorboot en kan met een van de zenders van de organisatie omgaan. Het zou me niets verbazen, als hij min of meer de leider was van de immigratieorganisatie op deze Caraibische eilanden . . . zo’n soort plaatsvervanger van Peraira. De organisatie moet hier nu eenmaal wat losser en aparter in elkaar zitten dan in Mexico of in de Verenigde Staten het geval was, doordat de toestanden hier ingewikkelder zijn. Het is eigenlijk heel logisch, aan te nemen dat één man alles hier voor deze eilanden regelt en centraliseert, en de problemen rechtstreeks bepraatte met Peraira.”
„Dat is allemaal heel logisch en bijzonder aannemelijk”, wierp Jan tegen. „Maar met dat al hebben we Bob nog niet uit hun klauwen. Als die twee boten elkaar ergens in volle zee ontmoeten en de heren steken de koppen bij elkaar, kunnen ze best tot de conclusie komen, dat het het verstandigste is, net als Peraira van plan was, hun activiteit een tijd stop te zetten en voor alle securiteit Bob overboord te gooien als een soort versnapering voor de Caraibische haaien.”
„Zeker”, zei Masters rustig. „Je moet niet denken dat ik het gevaar van de toestand niet inzie. Heus wel. Als Bob hun dat geld had gegeven, waren ze vermoedelijk verzoend geweest. Maar Bob wilde dat zeer duidelijk niet en je hebt alle kans dat de kerels nu zo razend zijn, dat ze zich op hem willen wreken. Hij weet nu ook teveel, zie je?” Masters stond op. „Jij blijft aan deze koptelefoon luisteren. Arie gaat hierboven koffie zetten en ik bestel een helikopter.”
Jan bleef stokstijf staan, met zijn mond een weinig openzakken. „Een heli. . .”
Masters keek hem wat ongeduldig aan:
„Je dacht toch niet dat ik gèk ben? Die kerel, wie hij ook is, beschikt natuurlijk over een zeer snel lopende motorboot. Loopt vermoedelijk zelfs harder dan een torpedojager. De zee is rustig, dus hij kan zijn gas wijd open trekken. Hij heeft vermoedelijk zelfs de snelste motorboot van het eiland Trinidad. Hoe willen wij hem anders te pakken krijgen dan met een helikopter?”
„Goede, brave Masters”, zei Arie tevreden, greep de rand van het luik in de keukenvloer, en hees zich op. „Je krijgt héél veel erg sterke, zoete, hete koffie van me.”
Masters zag Arie's dikke kuiten verdwijnen en hees daarna zichzelf naar boven.
„Luister jij nu maar aandachtig naar die draaggolf”, zei hij, toen hij boven was, door het gat heen. „Je hebt alle kans dat je nog wat te horen krijgt. Ik ga een helikopter bellen. Dan heeft Jenkins ook wat te doen.”
Arie kletterde in de keuken met ketels en kopjes. Jan zat naar het zachte ruisen van de zendontvanger te luisteren. „Masters denkt sneller dan jij denkt”, zei Arie's stem van boven tegen hem. Jan knorde alleen maar.
* * *

Bob zat minutenlang in de veel te langzaam uitdunnende, stinkende rook beneden in de smoorhete machinekamer, loerend om de hoek van een daverende stuurboords motor heen, wachtend of er misschien nog een tweede figuur naar beneden zou komen om te kijken in hoeverre de motorboot bezig was, af te branden. Maar er kwam niemand.

„Alle mensen!” zei Bob ten laatste in zichzelf. „Wil je me nou vertellen dat die hagedis en ik met zijn tweeën alléén op dit schip zitten?”

Toen hij die mogelijkheid ernstig begon te overwegen, en dus ook op andere dingen begon te letten dan alleen de rook en de laatste treden van het ijzeren trapje, merkte hij plotseling op, dat sinds enige tijd de beweging van de vloer was veranderd . . . van een regelmatig op- en neergaande in de lengterichting van het schip in een, die veel meer leek op een heen en weer rollen, van bakboord naar stuurboord en terug. Dat betekende dat de koers van het schip was veranderd en dat het niet meer met de boeg tegen de golven in voer, maar een koers volgde, die min of meer evenwijdig met de golven liep, zodat de boot telkens aan de zijkant door een aanrollende golf werd getroffen . . . en aldus heen en weer rolde, onder het voortstuiven door, als een hond die zich in het zand heen en weer wentelt. „Al zijn leven staat er niemand meer aan het roerwiel!” bromde Bob. Hij stond op, gleed langs de wand van de machinekamer naar voren en loerde langs de ladder omhoog; het pistool schietklaar. Daar boven brandde zwak een lichtje in het stuurhuis . . . en achter de vensters ervan werd de hemel zwakjes groenblauw. De dag begon aan te breken. Bob aarzelde nu niet langer, stoof met twee treedjes tegelijk de ladder op, tot zijn hoofd gelijk kwam met de vloer van het stuurhuis en spiedde rond. Het stuurhuis was verlaten . . . Het grote, met koper beslagen wiel, waarachter een op de vloer vastgeschroefd zitkrukje was aangebracht, draaide heen en weer met het ritme van de golven die de romp troffen . . . hele slag heen . . . hele slag terug. Maar nog steeds ronkte de boot verder, omdat de gashandles van beide motoren met nokjes waren vastgezet op een getande baan. Achter het stuurwiel hing een koperen ketting met een haakje eraan, kennelijk bestemd om het stuurwiel in een bepaalde stand vast te zetten, door die ketting om een of meerdere spaken te slaan. Bob greep het wiel en draaide het, lettend op de beweging van de vloer onder hem. De boeg van de boot wendde zich langzaam meer naar het noorden. Aan stuurboord werd de hemel snel een vlammend rood en meer naar het midden van de hemel liep bleek appelgroen en zacht rose langs de bijna verdwenen sterren.

„Een lucht als een enorme portie Italiaans ijs met slagroom”, knorde Bob, en toen hij de vloer onder zijn voeten de neer- en opgaande beweging voelde uitvoeren die hij zich zo goed herinnerde van zijn liggen in de machinekamer, zette hij het wiel vast. De boeg van de boot rees en daalde over lange, olieachtig voortrollende golven, die een kleur hadden die het midden hield tussen flessengroen en donkerpaars. Het werd lichter met de snelheid, de tropen eigen. Nergens aan de horizon was enig teken van leven te bespeuren.

„Ik zou nu wel graag willen weten”, zei Bob, „waar die dekselse hagedis nu eigenlijk heen op weg was. Cuba soms?”
Daarna besefte hij, dat hij zich beter eerst ervan kon overtuigen, dat er werkelijk niemand anders aan boord van dit schip was. Aan de overzijde van het stuurhuis was een houten trapje, dat afdaalde in het voorschip. Dat kwam uit in een kleine kombuis, met een oliestookfornuis, wat borden en pannen in rekken en een afwasbak met een zwengelpomp voor zeewater en een tweetal kranen, waarvan de ene zoet drinkwater bleek te leveren en de andere zeewater. Bob vond een fles groene limonadesiroop, dronk twee grote glazen vol limonade, en liep door de kombuis heen het voorschip in. Dat voorschip bevatte twee kajuiten, elk van twee meter lengte en elk met twee kooien. De voorste kajuit lag helemaal in de boeg van het schip, liep ook puntig toe en had de twee kooien aan bakboord boven elkaar. Maar er was niemand in aanwezig. Toen Bob in het stuurhuis terugkwam, was het weer merkbaar lichter geworden. Het was nu ook mogelijk, de snelheid te schatten waarmee het schip liep. Bob taxeerde die op een kilometer of vijf en dertig per uur . . . een enorme vaart voor een schip van deze afmetingen. Maar dat kòn ook, want bijna het gehele achterschip werd in beslag genomen door die twee kolossale Dieselmotoren en de daarachter gelegen olietanks, die eruitzagen of ze genoeg brandstof konden bevatten voor een tocht rondom de wereld. Het voordek was omgeven door een zeventig centimeter hoge zeereling en in het midden was een plek, waaraan duidelijk te zien was, dat er eens een kanon of een brengun op had gestaan.
„Dit ding is eens een marineschip geweest”, bromde Bob. „Een Amerikaanse PT-boot, of een Air-Sea-Rescueboot van de Britse Marine.”
Hij klom langs de trap van de machinekamer naar beneden, stapte over Poirot heen, die daar nog steeds lag te sluimeren, en stootte hem aan. Maar Poirot sliep als een os.
„Die kerels doen altijd dat wat je niet moet hebben”, mompelde Bob, klom weer naar boven, stapte door een zijdeur van het stuurhuis het voordek op en liet aan een touw een wateremmer zakken. Dat was geen bijzonder slimme streek van hem . . . hij vergat dat de boot met 35 kilometer vaart door het water schoot. De emmer pakte het water, gaf een ruk aan het touw die Bob zowat over de reling heen sjorde, en verdween uit het gezicht. Het touw was zó snel verdwenen, dat het bijna toverwerk leek. Bob stond een seconde of twee verbouwereerd te kijken, schoot dan in de lach, omdat hij de enorme trekkracht van water, als een schip met enige vaart loopt, had vergeten, ging de kombuis in, en tapte een ketel water uit de zeewatertank. Trapje op . . . stuurhuis door en trapje af. „Ik sjouw me een ongeluk op dit schip”, zei Bob tegen zichzelf en liet het zeewater met een plensende straal op het gerimpelde hagedissengezicht van Poirot klateren. Dat hielp. De hagedissenman proestte, bewoog een hand, hapte naar lucht en kwam langzaam bij. Maar het was niet Bobs bedoeling, dat hij direct àl te veel bij zou komen. Hij zette dus een hand in de kraag van het jasje dat Poirot weer had aangedaan, klom twee treden de ladder op, hield zich met één hand aan een hogere trede vast en begon te hijsen. De man was gelukkig nogal klein van stuk en Bob kreeg hem half op zijn benen gesjord.
„Sta op!” brulde Bob. „Kom overeind!”
Vaag drong dat bevel tot het nog versufte brein van Poirot door. Zijn instinct begon mede te werken . . . hij krabbelde overeind en volgde gewillig de richting waarin hij werd getrokken. . . naar boven. Zijn handen tastten naar de sporten en zijn voeten volgden. Na een minuut razen en hijsen had Bob hem in het stuurhuis. De zon was juist tevoren boven de oosterhorizon verrezen en haar licht scheen zuiver horizontaal door de glazen ruiten, schitterend op het koper van stuurwiel en kompas. En nu zag Bob voor het eerst de zender. . . links tegen de achterwand; met een microfoon er bovenop.
„Dàt is grappig!” zei hij, en porde het pistool in de ribben van Poirot, die ietwat dronken op zijn benen stond te zwaaien. „Ik heb je eigen pistool hier en je weet dus zelf hoe goed het schiet. Ga op de kruk achter het stuurwiel zitten.”
Poirot gehoorzaamde, met één hand tastend naar de bult boven zijn oor, waar Bob hem had geraakt.
„Geef antwoord”, snauwde Bob, „want ik heb na deze nacht geen zin in lang teuten. Waar was je heen op weg?” Poirot bleef de bult achter op zijn hoofd wrijven en gaf geen antwoord. Hij staarde over het kompas heen naar het glinsteren van het vroege zonlicht op de golven voor hen uit.
„WAAR WAS JE HEEN OP WEG?” brulde Bob, die nu werkelijk zijn geduld verloor, hetgeen ook geen wonder was. Een hoop dingen aan hem deden pijn en hij was dood- en doodmoe. Poirot haalde de schouders op en antwoordde niet. Toen werd Bob razend. Maar ook werkelijk goed en grondig nijdig. Hij smeet de bakboorddeur van het stuurhuis open, deed enkele stappen opzij en gaf Poirot een schop van opzij tegen diens zitvlak, dat de man van zijn kruk afschoot, zijwaarts tolde, en voor de deur terecht kwam.
„Eruit!” brulde Bob. „Naar buiten! Het dek op!”  Hij richtte zijn pistool op de vloer van het stuurhuis en haalde de trekker over. De kogel sloeg splinters uit het harde hout. Poirot, nu werkelijk geschrokken, want een dergelijke uitbarsting had hij blijkbaar niet verwacht, schoot op handen en voeten door de stuurhuisdeur, krabbelde overeind en liep haastig door het tachtig centimeter brede gangboord naar het achterdek.
„Ik zal je leren!” brulde Bob. „Nu voor ééns en voor altijd!” Zelden in zijn leven was Bob zó razend geweest. Al de uren dat hij die nacht in spanning had gezeten, had hij zich in moeten houden en nu wéér door die ellendige vent met zijn gemene rimpelgezicht te worden gedwarsboomd, was hem onmogelijk. Poirot hoorde aan Bobs stem wel, dat de Amerikaanse jongen oprecht woedend was. Hij draafde naar het achterdek en wilde daar zich omkeren, maar kreeg daar niet eens de kans voor. Bob rende hem na, hief een voet op, trapte uit alle macht tegen Poirots zitvlak, en zag de man, zijn mond en ogen wijdopen van schrik, over het platte achterdek (waar zich geen zeereling bevond) ruggelings in zee ploffen. Het witkolkende zog dat de motorboot naliet, kookte dicht over het bruine hoofd van de hagedissenman.
„Dàt zal je leren!” brulde Bob, rende terug naar het stuurhuis en schrok op hetzelfde ogenblik op. Stel je voor dat de vent niet kon zwemmen! In zijn woede was die mogelijkheid niet eens in Bobs hoofd opgekomen. Hij sprintte het stuurhuis binnen, gooide de ketting van het stuurwiel en zwenkte het naar links. De boot ging scheef liggen en begon een scherpe bocht naar links te beschrijven. Bob hield het wiel in dezelfde stand, wel wetend dat een motorboot (bij welke snelheid dan ook, en bij welke roerstand) steeds een cirkel beschrijft, mits men roer en motoren maar in die stand laat staan. Het witschuimende zog dat zich, schitterend in de zon, bijna tot aan de horizon scheen uit te strekken, wees duidelijk aan, welke koers de boot gevaren had. De motorboot beschreef een halve cirkel . . . driekwart cirkel, en was bijna weer op haar recht zog teruggekeerd, toen Bob het wiel naar de andere kant omgooide. Hier ergens moest Poirot liggen. . . als hij zwemmen kon. En jawel! Midden in de op deze plaats nog smalle, V-vormige zogwig zag hij een arm zwaaien. Een rauwe schreeuw klonk door de heldere morgen:
„Pik me op! Er zijn hier haaien!”
Bob liet het wiel even los, zette de manettes van beide gashandles op nul en sloeg bijna met zijn neus tegen het stuurwiel, toen de druk van de schroeven wegviel en ze in plaats daarvan begonnen te remmen. Hij rende naar achteren, greep een rol henneptouw, bond een einde ervan aan een reddingboei, legde het andere einde met een mastworp op een klamp en smeet de boei overboord. Daarna dook hij weer het stuurhuis in. De motorboot lag te wiegelen op de golven; een meter of honderd naast het zich langzaam verbredende zog. Manoeuvreren met een motorboot met twee schroeven en twee motoren is al heel gemakkelijk. Bob zette de stuurboord schroef op „Achteruit” en liet de andere op „vooruit” staan. Dan gaf hij beide een beetje gas. De motoren begonnen te dreunen . . . de rechtse schroef trok achteruit en de linkse stuwde vóóruit. Roer had Bob niet nodig  de boot begon, bijna op de plaats zelf, rond te draaien. Poirot in de gaten houden was óók niet moeilijk, want die lag op driehonderd meter afstand te wuiven en te brullen als een bezetene. Misschien zaten hier inderdáád haaien, bedacht Bob, maar het duurde altijd even voor in volle zee die beesten een mens in de gaten kregen. Dat wist hij maar al te goed uit de tijd van hun avonturen in de Stille Zuidzee. Zo gauw de boeg precies naast het hoofd van Poirot wees, gooide Bob de stuurboord schroef in „Vooruit”. Beide schroeven stuwden nu tegelijkertijd het schip voorwaarts, tot de boeg de in het water spartelende hagedissenman passeerde. Bob zette het stuurwiel vast, opende de stuurhutdeur en brulde: „Ik sleep een boei achter me aan. Pak die.”
Poirot brulde terug:
„De haaien . . . de haaien zullen me krijgen!”
Bob riep terug, met beide handen aan zijn mond: „Die krijgen van iemand als jij alleen maar maagpijn!” Hij liep naar achteren, zag Poirot de boei grijpen toen die hem langzaam passeerde, en ging op een kabellier zitten. Maar veel kans om rustig in de warme ochtendzon te zitten denken kreeg hij niet, want Poirot begon zich hand over hand aan de gespannen lijn naar het schip toe te trekken, alsmaar brullend: „Haaien . . . haaien!” „Luister”, riep Bob, toen hij tot op twintig meter genaderd was. „Zul je doen wat ik je zeg, ja of nee?”
„Jajaja!” schreeuwde Poirot. „Alles, Alles. Maar haal me aan boord. Er zitten hier haaien.”
Bob ging naar het stuurhuis en zette beide motoren stop. Het was verbazingwekkend, te zien met welke wanhopige snelheid Poirot zich naar het schip toe trok, en zich tegen het touw ophees. Zijn tanden klapperden van angst en zijn ogen stonden wild, terwijl hij vol vrees naar Bob stond te kijken.
„Het stuurhuis in en volle kracht vooruit!” wees Bob hem. Poirot draafde door het gangboord naar voren en een ogenblik later schuimde het schip weer door de golven, terwijl Bob uit alle macht moest trekken om tegen het wegschietende buiswater in de boei naar zich toe te halen en aan boord te hijsen. Daarna, ging hij terug naar de stuurhut. Poirot zat met druipende kleren op het krukje en stuurde of zijn leven er van af hing. Bob ging achter hem staan en stelde kortaf vragen:
„Waar was je heen op weg?”
„Cuba. Nee, niet Cuba. Ik ontmoet Nummers Vier en Elf in open zee. Daar hebben we een vaste plaats voor. De lengte- en breedtegraden staan op de eerste pagina van het logboek. Met potlood.”
„Hoe komen zij daar?”
„Met hun eigen motorboot.”
„Hoe weten ze dat jij daarheen op weg bent?”
„Ik heb ze per radio bericht gestuurd.”
„Hoe lang kan het duren voor we ze ontmoeten?” „Tussen twaalf en één uur vanmiddag. Hun boot loopt ontzaglijk snel. Sneller dan deze.”
Bob dacht even na. Hij wilde zeker weten dat hij nu niet voor de gek werd gehouden.
„Kun je ze nu oproepen?”
„Wat . . .? Ja  ze hebben een zender aan boord.” Bob duwde het pistool vooruit, tot in de ribben van Poirot. „Roep ze op. Vraag ze of alles bij hen wel is aan boord. Vraag op welk uur zij verwachten ons in zicht te krijgen. En verder . . . als zij iets vragen en ik wil dat je een bepaald antwoord geeft, duw ik je in de rug. Dan wacht je en ik fluister je het antwoord in het oor. Gesnapt? Is de koers goed zo?” „Dit is de goede koers, ja.”
„Zet dan het roer maar vast.”
De handen van de hagedissenman trilden nog steeds. Bob besefte, dat hij met het overboord schoppen van deze vent precies het enig goede had gedaan. De meeste mensen hebben in het geheim iets, waar zij abnormaal bang voor zijn: vuur, of een injectiespuit, of een tandarts . . . of honden, of hardrijdende treinen. Deze Poirot was vermoedelijk voor zes machinegeweren niet half zo bang als voor het idee van haaien . . . ook al waren die haaien alleen maar een idee. Met nog steeds bibberende vingers zette Poirot de zender aan. Er was hier een ingebouwde luidspreker. De hagedissenman hurkte voor het apparaat neer. Hij controleerde de afstemming van de schaal, nam de microfoon op en riep op:
„Hallo Nummer Vier . . . hallo Nummer Vier. Nero hier . . . Over.”
Hij herhaalde dat enkele malen. Dan kwam er antwoord uit de speaker.
„Hallo. Vier hier. Ik ontvang je, Nero. Over.”
„Is alles goed met jullie? Over?”
Een korte en blijkbaar verbaasde stilte. Dan het antwoord: „Ja. Natuurlijk is alles goed. Voel je je niet lekker of zo? Of zit iemand achter ons aan? Over?”
„Nee, nee . . . alles in orde”, zei Poirot. „Hoe laat verwacht je dat wij elkaar in de gaten krijgen? Over.”
„Loop jij normaal? Over.”
„Alles hier normaal, ja. Over.”
„Nou  net als anders. Tel maar op. Wanneer ben je vertrokken? Over.”
Poirot dacht even na: „Een dik uur voor zonsopgang, zowat. Over.”
„Dat wordt dan tussen twaalf en één uur, hè? Dichter bij de één dan de twaalf. Over.”
„Okido. Het beste. Sluiten.”
Poirot schakelde de zender uit.
„Geloof je het nu?”
„Okido”, zei Bob. „Neem het roer maar weer. En kom niet van die kruk af, of ik jaag een blauwe boon door je bast. Wil je koffie?”
„G . . .graag”, zei Poirot, nog steeds met een neiging tot klappertanden. Hij staarde over het kompas heen naar de nu blauwe zee, waarin op de golftoppen de zon in gouden strepen brandde, maar zijn ogen stonden star en vol afschuw, als zag hij in die golven een eindeloos aflopende tekenfilm van hongerige haaien.
En die korte berichtwisseling over de zenders van beide motorboten was het laatste bericht dat Jan Prins opving, vlak vóór Jenkins opbelde om te zeggen dat er een helikopter klaar werd gemaakt, die om half negen zou kunnen vertrekken. Masters had een grote zeekaart gevonden van de Caraibische Zee en het was een koud kunstje om daarop na te gaan, wat voor koers de beide boten zouden moeten volgen om elkaar zo snel mogelijk, en in open zeewater, te ontmoeten.
„Kom hier heen, Jenkins”, zei Masters tegen zijn assistent. „Neem de zender in dit huis over. Luister alles af wat gezegd wordt en houd er aantekening van. De jongens die ik hier heb, gaan met mij mee.”
„Best”, zei Jenkins met vermoeide stem.
Hij verbaasde zich nergens over. Soms had hij weken lang een rustig leven. Dan kwam er inééns een telegram of een vent van de FBI uit Washington en dan werd er dagenlang niet geslapen en moesten de meest onzinnige dingen gebeuren op de meest onzinnige uren, op nog onzinniger plaatsen. Maar iemand die zich dáár over verbaasde, moest echt geen werk voor de FBI aannemen.

* * *
In de uren die daarop volgden, gebeurde totaal niets opwindends. Een enkele maal passeerde er een schip op grote afstand. Het beetje wind dat er was geweest ging liggen, en de zee werd bijna zo glad als de Kaag op een hete zomerdag, met alleen een flauwe, licht deinende golving waarover de motorboot voortraasde met de wieging van een zware Amerikaanse wagen op een betonweg. Bob zette koffie en bakte wat eieren, waarna hij Poirot een ontbijt bracht, dat de hagedissenman met een korte knor in ontvangst nam en zwijgend opat. Om kwart over tien kwam er aan de Oosterhorizon een stuk land in zicht met een berg of iets dergelijks aan het einde. Poirot gaf een tweede knor, zei alleen: „We zitten een paar mijl teveel westelijk”, en veranderde de koers iets, om dat verschil te corrigeren. Bob hield hem heimelijk in de gaten, want het scheen, dat de haaienschrik langzaam maar zeker uit Poirots benen begon te zakken en Bob vertrouwde hem geen haar. Hij was ervan overtuigd dat op de duur, zodra de grootste schrik was geweken, de ander weer zou gaan piekeren over manieren om Bob te pakken te nemen. Intussen had Bob het hele stuurhuis terdege afgezocht, om zeker te zijn dat daar geen extra-pistolen of andere wapens verborgen lagen en hij hield zijn eigen pistool in de broekzak, met meestentijds een hand op de kolf. Maar er gebeurde niets dat zijn argwaan opwekte. Aan de stand van de zon, en door nu en dan een blik op het kompas, kon Bob zien dat zij nog steeds dezelfde koers volgden. Langzaam verstreek de tijd.

Toen de zon zowat recht boven hun hoofden stond en het stuurhuis (waarvan nu alle ramen openstonden) bijna nergens een streep schaduw wierp, minderde Poirot iets gas en zei:
„Nu moeten we uitkijken of we ze zien.”
„Kunnen we ze niet oproepen met de zender?”
„Waarom? Dat heeft geen zin. Het is geen radiopeilapparaat. Al horen we ze, dan weten we nòg niet hoe dichtbij ze zijn of wáár ergens.”
Dat was natuurlijk juist. Poirot had ook geen sextant of andere instrumenten aan boord voor juiste positiebepaling. Hij scheen deze zelfde tocht meerdere malen te hebben gemaakt en voldoende te hebben aan kompaskoers, snelheid en af en toe oriëntatie op scheepvaartroutes, of een glimp van verwijderd land. Maar vijf over half één gaf hij een knor en knikte schuin naar stuurboord vooruit: „Dáár heb je ze!”
Bob tuurde in die richting en zag aanvankelijk alléén maar een korte schittering van zon op glas . . . dan het streepje van een mast, dat snel hoger werd, en ineens de boeg van een motorboot, die een witte snor van schuim uit de zee opsneed
„Kleiner dan deze”, zei Poirot kort. „Maar sneller. In Amerika gebouwd. Met Thornycroft motoren. Loopt elke boot van de Kustwacht voorbij.”
„Weet ik”, zei Bob kort, eraan denkend, zijn rol vol te houden. „Heeft Peraira me verteld.”

Poirot antwoordde niet, en Bob kreeg duidelijk het gevoel dat Poirot van dat hele mooie verhaal geen snars meer geloofde . . . ondanks die rol met honderdduizend dollar. Misschien dacht hij wel, dat die bankbiljetten vervalst waren. Het kon trouwens Bob weinig meer schelen. Het einde van het ganse ingewikkelde spel was nu in zicht. „Luister goed”, zei Bob, terwijl de andere motorboot hen op volle snelheid schuin tegemoet kwam. „Er komt één van hen hier aan boord. Zeg hen dat. En haal geen kunsten uit, want ik schiet je sekuur dwars door je rimpelige ribbenkast heen. Ik heb genoeg geduvel met je gehad.” Op dat ogenblik keek Poirot hem terzijde aan, en zei lijzig: „Weet jij zéker, dat Peraira je naar Trinidad heeft gestuurd?”
Bob en hij keken elkaar enkele tellen lang strak aan. Bob haalde langzaam het FN-pistool te voorschijn, grijnsde de hagedissenman aan, en zei:
„Leuk hè? Het leukste is dat je er zolang en zo goed bent ingetrapt. Je gelooft het nu niet meer, hè? Ik heb niet de echte manier van spreken en de handelwijze van een gangster, hè? Goed geraden, Poirot. Ik werk voor de FBI. Ik heb al verschillende klusjes opgeknapt voor de FBI en dit wordt een geheel nieuw klusje uit de reeks. En nu waarschuw ik je voor de laatste keer en met nadruk. Er komt één van die kerels hier aan boord. En je waarschuwt hen niet, of ik schiet je meteen door je body. Gesnopen?” „Gesnopen”, zei Poirot.
Bob begon weer te letten op de bewegingen van de naderende boot, die op hen af kwam, hen passeerde met honderd meter tussenruimte, achter hen een wijde boog beschreef en dan van achteren kwam opzetten. Poirot minderde gas . . . steeds meer gas, tot zijn boot bijna geheel stil lag te wiegelen. Het andere schip haalde hen langzaam in, een kleurenfoto méér dan waard. Het was een lichtblauwe boot met langs de waterlijn wat groene aanslag. De lijnen van die boot liepen zuiver vloeiend van een laag achterschip omhoog tot aan de ranke boeg, die van boven wijd was uitgebouwd, zodat bij varen bij zware golfslag de boeg telkens als vanzelf werd opgetild. Het stuurhuis was van gelast staal, met rond verlopende lijnen en achteroverhellende voorruit. De mast met de zendantenne was ook achterwaarts gebogen zoals de dakantenne van een auto, en het geheel zag eruit als de gelukzaligheidsdroom van een motorbootontwerper. De boot voer van achteren schuin op hen toe. In het naar hen toe gekeerde gangboord stond een man bij de open stuurhuisdeur. Poirot zette het stuurwiel van hun eigen boot vast, opende zijn eigen stuurhuisdeur en wachtte in de opening, met Bobs pistool op zijn rug gericht, tot beide schepen elkaar genaderd waren. Zij koersten voorzichtig naar elkaar toe . . . heel langzaam lopend . . . vijf meter tussen hen in. . . vier meter . . . drie meter . . .
„Ha, die Poirot!” zei de korte, zwartharige man in het gangboord. Hij stond met de handen in de zakken van een kort linnen broekje, droeg vuile bootschoentjes met touwzolen en had een naakt, mahoniebruin bovenlijf. Een oude scheepspet stond achter op zijn hoofd. Hij rookte een kort eindje pijp. De andere man stond aan het stuurwiel. „Ha, die Nummer Vier!” zei Poirot.
Dat was het enige wat hij zei. De volgende seconde was hij verdwenen, door eenvoudig vanuit de open deur van het stuurhuis naar beneden te duiken in de drie meter open zeewater tussen beide schepen. Maar terwijl hij dook, had hij nog de kans, te brullen:
„Pas op! FBI aan boord!”

Het gebeurde zó razend snel en zó volkomen onverwacht, dat Bob drie tellen lang zich afvroeg, wat hij nu doen moest. Hij dacht aan een heleboel dingen tegelijk. Poirot kon niet in een schroefkolking terecht komen, want beide boten liepen daarvoor veel te traag. Gas geven? Stil gaan liggen? Schieten? Enkele seconden lang gebeurde er totaal niets. Nummer Vier, met het naakte bovenlijf, nam verbijsterd het pijpje uit zijn mond, staarde even neer in de leegte tussen beide schepen, staarde dan naar Bob, die in de open stuurhutdeur zichtbaar werd met het FN-pistool in de hand, gaf een schreeuw, en sprong terug in zijn stuurhut; de deur achter zich dicht trekkend. Twee tellen later vloog het glas rinkelend uit het venster in de stalen deur, eruit geslagen met de kolf van een pistool, dat nu snel achter elkaar enkele schoten loste in Bobs richting. Maar Bob was intussen ook bij zijn positieven gekomen en had zich plat laten neervallen. Splinters hout en glas rinkelden om hem neer. Hij richtte zich op zijn knieën op en trok de linkergas handle open. De bakboords motor brulde en de motorboot draaide scherp naar rechts weg, terwijl het stuurrad, onder de druk van het water op het roer, met de bocht mee rondzwiepte. Na drie tellen, toen de boot voldoende was afgedraaid, schoof Bob ook de tweede gas handle open en voelde de boot onder zich wegstuiven naar het oosten, nu al buiten schotbereik der pistolen van het andere schip. Hij stond nu op, haalde diep adem, zei een hele reeks van uitzonderlijk lelijke woorden en keek, wat de andere partij aan het uitvoeren was.
Men redde Poirot, door stil te blijven liggen en een touw uit te werpen.
„Die rimpelige, oudbakken genieperd”, raasde Bob. „Heb ik me daar door dat stuk venijn wéér in de luren laten leggen! Hier zit ik nu op een schip, met een prachtpistool, en de rest van de bende zit dáár aan boord en lacht me uit!”
Hij minderde gas, zag het kleine figuurtje van Poirot over de reling van het andere schip klimmen, en op hetzelfde ogenblik kwam de boeg van die boot omhoog, toen de motoren gas kregen. De boeg zwenkte naar hem toe . . . Ze kwamen op Bob af!
„Wat krijgen we nu?” zei Bob, die zich niet bijzonder lekker voelde. „Gaan ze me nu enteren of zoiets? Dàt moeten ze eens proberen.”
Maar het andere schip was sneller dan het zijne. Dat was om te beginnen al een onprettig gevoel. Bovendien had het andere schip een solide stalen opbouw . . . en Bob werd alleen maar beschermd door hout. Dat was een nog veel onprettiger gevoel. Bob dacht met razende snelheid. Men zou natuurlijk hem in het stuurhuis verwachten; dat lag voor de hand. Dus dat was de enige plaats waar hij níét moest zijn, oordeelde Bob. Hij bleef even staan kijken tot hij zeker wist, dat men hem vanaf de bakboords (linker)– zijde wilde inhalen, dook de kombuis door en de slaapkajuit daarvóór binnen. De patrijspoorten van die kajuit stonden open, om er frisse lucht door te laten waaien. Bob ging plat op zijn buik op de bovenste kooi liggen en loerde naar het naderende schip. Door het gat in het venster brulde Poirot, met een pistool in zijn hand: „Dit is onze eerste en laatste waarschuwing! Geef je over! Kom naar buiten met je handen in de lucht of we doorzeven je met kogels!”
Bob gaf geen kik. De andere boot haalde de zijne heel langzaam in, flauw naar hem toevarend. Twee gezichten loerden over pistoollopen heen naar het houten stuurhuis. Vlak naast elkaar stoven de boten nu door het water . . . vier meter . . . drie meter van elkaar af. Schuin naar boven kijkend was de afstand tussen Bob en de gezichten achter het kapotte raam misschien tien meter . . . een ideale afstand voor een goed schot.Bob richtte het pistool met beide handen, mikte zuiver op de schouder van Poirot, en trok af. Het was een schot midden in de roos. De hagedissenman gaf een gil, liet het pistool buiten het raam vallen en trok zijn arm terug. De andere man zag niet onmiddellijk aan het rookwolkje, waar het schot vandaan was gekomen. Bovendien stond hij een beetje lastig, met zijn arm door het gat in de ruit. Dat gaf Bob de tijd om opnieuw te mikken.
„Péng!”
Binnen in de kleine kajuit gaf de knal het geluid van een droge zweepslag. Dit schot was mis . . . maar het boorde zich door een driehoek van dik glas dat in de sponning van de kapotgeslagen ruit was blijven zitten. Een scherf van dat glas scheen de wang of de nek van de andere man te hebben geraakt, en goed ook. Maar het schrikte hem niet af . . . het maakte hem eerder razend. Hij rukte de stalen deur open, rende door het gangboord tot hij vlak boven de plaats stond, waar Bob in de kooi lag en vuurde drie . . . viermaal.
Bob had hem zien aankomen en had zich zijwaarts van de kooi af geslingerd. Hij belandde met een dreunende klap op de vloer van de kajuit, juist toen de eerste kogels dof de houten scheepswand raakten. Twee ervan suisden door hetpatrijspoort naar binnen en smoorden met een vreemd, scheurend geluid in de vulling van de matras. Langer verblijf in die kajuit leek Bob nu niet bijster gezond meer. Hij schoot de vóórste kajuit in, die geheel in de boeg was gelegen, hief het hoofd op en loerde door een van de twee patrijspoorten daar. De man stond nog steeds op de plaats vanwaar hij zijn laatste schoten had gelost en tuurde in de lengte Bobs schip af.
„Gewoonweg prijsschieten”, mompelde Bob, zich zorgvuldig in de diepe schaduw van de kajuit houdend. Hij legde zijn ellebogen op de kooirand, mikte zorgvuldig op een dijbeen en trok af. Nummer Vier gaf een gil, trok het getroffen been omhoog en ging met een plof op dek zitten. „Dat zijn er twee”, constateerde Bob met voldoening, het magazijn uit zijn pistool halend en kijkend hoeveel patronen hij nog had. Een in de kamer en drie nog in het magazijn. Maar dat was ook al.
De man aan het roer was niet van zijn plaats geweken. Nummer Vier sleepte zich over dek naar de van Bob afgewende zijde van het stalen stuurhuis en werd daar vermoedelijk naar binnen geholpen.
„Soms”, zei Bob tegen zichzelf, „is verdediging tóch sterker dan de aanval. Wat kunnen de heren nu nog bedenken?” Dat bleek al heel snel. Met fel ronkende motoren zwenkte het stalen schip naar bakboord af, zich op volle snelheid verwijderend. Bob klauterde haastig het stuurhuis in, en stond hen na te kijken. Zouden ze er genoeg van hebben en er vandoor gaan? Maar dat was niet de goede richting . . . in die richting lag Cuba heus niet. Juist, toen Bob daar nog over stond te piekeren, zag hij de boot in de bocht overhellen en een scherpe draai maken . . . een halve cirkel beschrijvend . . . en terugkomen. Op dat moment snapte Bob wat de bedoeling was. Zij wilden hem rammen! Met hun scherpe stalen boeg een gat varen in zijn houten zijwand! . .. Dat was mogelijk. Weliswaar lagen in de machinekamer stalen balken, maar de rest van het schip was van hout . . . men noemt dat: composietbouw: houten romp op een gedeeltelijk stalen frame. Er was maar één trucje dat Bob kon proberen . . . Hij ging achter het roer staan, en zette beide motoren op één derde gas, zodat ze nog een redelijk aantal toeren maakten. Hij hield zijn koers precies haaks op die van het naderende schip. Daarna hield hij zijn hoofd zo laag mogelijk, zodat men niet kon zien, dat er iemand aan het roer stond. Het naderende schip minderde vaart . . . (natuurlijk omdat men niet van plan was, zó hard op Bobs boot te stoten, dat het stalen schip zèlf zijn boeg ingedrukt zou krijgen). In de vredige hitte van de tropische zomermiddag naderden beide schepen elkaar onder een hoek, beide met ronkende motoren. Bob had beide handen aan de gas handles en zijn ogen gingen geen seconde van de boeg van het naderende schip af. . . honderd meter. . . vijftig meter . . . veertig meter. . . dertig meter . . . De boeg kwam scherp als een mes en hoog uit het water liggend recht op het stuurhuis af . . . NU! Bob rukte beide gas handles open en trok de koppeling op achteruit. De motoren donderden en beide schroeven sloegen op volle kracht achteruit . . . de lange, sierlijke, maar dodelijke romp van de stalen boot scheerde vlak vóór de boeg van Bobs eigen boot voorbij.
„Dát scheelde een gillend haartje”, zei Bob, het zweet van zijn voorhoofd wissend. „Dát was mis. Maar als ze dit spelletje volhouden, kan het nog gezellig worden. Gewoon gokken. Wat zal Bob Evers doen? De motoren volle kracht vóóruit gooien of volle kracht àchteruit gooien? Als ze één keer raak raden, ben ik er geweest”.
En toen, eerst toen, werd hij zich bewust van een vreemde schaduw die over het voordek fladderde . . . alsof er rookwolken boven het stuurhuis dwarrelden.
„Wat zullen we nu weer beleven?” zei Bob, bukte zich, keek schuin door een zijraam naar boven . . . en zag het zonlicht flitsen op de zilveren romp van een helikopter, waarin enkele mensen als wilden zaten te wuiven. De stalen boot was enkele honderden meters ver weg, scheen stil te liggen en óók die vreemde helikopter gade te slaan. Het ding kwam lager en ging vlak naast Bobs boot vliegen; het water naar alle kanten in rimpelingen opjagend met de luchtstuwing van zijn rotorbladen. Een zijdeur ging open . . . en in de opening verscheen de onmiskenbare gestalte van de dikke Arie Roos, op vreemde wijze met pleisters versierd, en als een wilde wuivend.
„Grote griezels!” zei Bob in stomme verbazing. „Hoe komt dat rood, dik monster hier in een helikopter? En hoe hebben ze een autogiro kunnen vinden die dat gewicht aan spek van de grond af krijgt?”
Hij opende de stuurhuisdeur, ging in het gangboord staan, bracht de handen aan de mond en brulde:
„Hoe komen jullie hier?”
Arie brulde terug:
„Vliegen is sneller dan u denkt!”
Bob wees naar de stalen boot in de verte, waarvan de inzittenden nog niet schenen te weten, wat te doen. Hij schreeuwde:
„Nummers Vier en Elf zitten in die boot daar.”
Arie brulde terug:
„Dat weten we! Arie Roos weet méér dan u denkt!” Bob werd nijdig:
„Ga er dan achteraan, kaffers!”
Arie schudde zijn bepleisterd hoofd:
„Hoeft nog niet. Een helikopter is sneller dan u denkt.” Bob Evers haalde diep adem, werd rood van woede en brulde:
„Weet je wat jíj bent? Jij denkt dat je veel lolliger bent dan je denkt.”
Op dat ogenblik dook boven Arie's schouder het grijnzende gezicht op van Jan Prins, die een gebaar maakte met beide handen. Bob knikte heftig van „ja”. Jan gaf met beide handen een ferme duw . . . de dikke Arie schoot uit de open deur van de zwevende helikopter en viel van tien meter hoogte in de kobaltblauwe Caraibische Zee met een plons die men tot in Trinidad kon horen. Jan en Bob ston– den te huilen als hyena’s, beiden hun buiken vasthoudend van het lachen. Arie kwam na enkele tellen sputterend boven en zwom naar de motorboot, die Bob intussen had stilgelegd.
„Gooi een touw overboord, lollige grapjas!”
Masters stak zijn hoofd buiten het open deurtje: „Zeg, Bob. Wie had je bij jou aan boord?”
„Poirot. Die vent uit dat kroegje Coquillo.”
„Dàcht ik het niet!” zei Masters. „Waar is hij nou?” „Daarginds aan boord met een kogel in zijn schouder. Een van zijn eigen kogels. Uit zijn eigen FN”, voegde Bob er met enige voldoening aan toe.
„En de nummers Vier en Elf zijn daar ook?”
„Ja”, zei Bob. „Vermoedelijk bezig met elkaar te verbinden. Kijk . . . ze gaan er vandoor . . . Richting Cuba.” „Zal ze weinig helpen”, zei Masters. „ Ik haal ze dadelijk wel in en per radio heb ik al twee boten van de Kustwacht gewaarschuwd. Laat ze maar gaan.” Hij verdween weer naar binnen. Arie kwam snuivend over het achterdek aan boord geklommen.
„Hei!” riep Bob. „Wat moet ik nou met deze boot beginnen?”
Jan haalde de schouders op en dook naar binnen om dat aan Masters te vragen. Hij was spoedig terug met orders: „Naar Trinidad terugvaren en overdragen aan inspecteur Kingston. Hou Arie maar daar. Dan kan die eieren voor je bakken.”
Jan dook opnieuw naar binnen, maar kwam even later grijnzend terug:
„Masters zegt dat hij Trinidad per radio zal waarschuwen dat er een vloedgolf op komst is.”
Bob staarde, niet begrijpend, schuin naar boven, naar het gezicht van Jan.
„Een vloedgolf? Maar is het dan niet beter, om. . .” „Veroorzaakt door het in zee vallen van Arie Roos”, zei Jan, en sloeg de deur dicht. De helikopter steeg met snorrende wieken, en verdween achter het stalen jacht aan, dat koers zette naar Cuba . . . maar dat eiland vermoedelijk wel anders zou bereiken dan het dat had ver– laten. Bob en Arie stapten het stuurhuis binnen en keken even rond.
„Houtsplinters”, constateerde Arie. „Glasscherven. Kogelgaten. Je kunt jou ook geen half uur alleen laten, of er komen brokken van.”
Bob keek zijn dikke vriend grinnikend aan:
„Kijk eens in een spiegel. . . je ziet er zelf nou niet bepaald uit, of je madelieven geplukt hebt in de tuin van het hotel.”
„Onzin”, zei Arie. „Mag ik eens met dit bootje varen?” „Graag”, zei Bob opgelucht. „Volgaarne. Ik kan geen motorboot meer zíén. Ik ga in de Caraibische zon op het voordek liggen slapen. Het enige vervelende is . . . We hebben nu de Nummers Vier en Elf. Maar waar is Nummer Vijf?”

Arie trok de gas handles open en luisterde met innig genot naar het ronken der motoren.

„Die? Dat is een van de madelieven die wij geplukt heb– ben. Als je nu rustig gaat zitten, en me niet in de rede valt, zal ik je alles vertellen.”
„Sprookjes van Moeder Arie Gans”, zei Bob.
„De sprookjes van Moeder Arie zijn spannender dan je denkt”, zei Arie en begon te vertellen.
De motorboot ronkte voort over het nu langzaam groeniger wordende water van de Caraibische Zee. Wéér was een avontuur ten einde. Maar het Fatum bracht hen altijd weer nieuwe . . . voor zoiets is men nu eenmaal geboren.

Verdere avonturen van Bob Evers, Jan Prins en dikke Arie Roos leest u in: „VREEMD KRAKEEL IN CALIFORNIE”, van dezelfde schrijver, Willy van der Heide.