FILMAVONTUUR VOOR ARIE ROOS

De dikke, sproetige Arie Roos zat in de vensterbank van een open raam op de twaalfde etage van een hotel in Hollywood, Californië, en keek neer op de veelkleurige speelgoedparade van blinkende auto's, die ver beneden hem voortschoof over de volle breedte van Sunset Boulevard.
„Zouden we niet een baantje bij de film hier kunnen krijgen?” informeerde hij.
Jan Prins, die een knoopje zat te naaien aan een shirt, dat tijdens hun laatste avonturen op Trinidad nogal gehavend was geraakt, keek op en grinnikte:
„Jij maakt een dikke kans, dikke. Als ze Dik Trom hier gaan maken met sproeten in technicolor. Engelse titel: „Fat Drum”.”
Bob Evers, die een geboren Amerikaan was, snapte de mop hiervan niet erg goed. Bovendien luisterde hij ook maar half, want hij lag op bed met naast zich een hele stapel stripverhalen die hij één voor één aan het verslinden was. Arie Roos keek misprijzend naar hem.
„Snap jij nou”, zei hij tegen Jan Prins, „dat die sul daar er nog lol in heeft om stripverhalen te lezen? Hij heeft net een serie avonturen achter de rug, in Mexico en op Trinidad, die voldoende zijn om een stapel stripverhalen te vullen van meer dan manshoogte.”
„Hij is aan het studeren, jò”, legde Jan uit. „Hij studeert hoe helden uit avonturenverhalen zich gedragen. Hij wil later net zo worden, als hij groot is.”
Zonder zijn ogen op te heffen van het verhaal waaraan hij bezig was, antwoordde Bob:
„Als ik geen stripverhalen lees, ben ik gedwongen naar die kinderlijke mopjes van jullie te luisteren. Als je nou eens iets nuttigs wilt doen, dik monster, daar in het raam, val dan naar buiten. Dan kan er frisse lucht binnen waaien.” Arie keek weer neer op de kleurige wriemeling van Sunset Boulevard en loosde een zucht die 'n paar kubieke meter lucht verplaatste.
„Jongens — ik heb weer zin in een avontuur. Ik ben in geen dagen vastgebonden, opgesloten of op andere wijze door gespuis gemaltraiteerd. Het leven in een hotel is wel luxueus, maar ook bar vervelend.”
Jan beet de draad door en bekeek vol trots het keurig aangenaaide knoopje.
„Bel de FBI op”, ried hij. „Misschien hebben die nog een paar boeven waar ze op het ogenblik geen tijd voor hebben.”
„De FBI, ja”, zei Arie weemoedig. „Ik wou maar dat Masters weer een of ander klusje voor ons had.”
„Kop op, dikke”, zei Bob Evers, vanaf het bed. „Wij zijn tot dusver altijd van het ene avontuur in het andere gerold, en ik zie niet in waarom dat zou gaan veranderen. Dat heb je nu eenmaal met sommige mensen. Die beleven altijd wat. Andere mensen maken hun hele leven lang nooit iets mee.”
Jan Prins trok zijn shirt aan en begon voor de spiegel zijn haren te kammen. Arie liet zich van de vensterbank glijden, geeuwde met een muil als een hamerhaai en strekte zijn mollige armen boven zijn rode haren.
„Aan de overkant van de boulevard is een droom van een uitstalling met eerste klas Californisch fruit. Ik ga een meloen kopen.”
„Pas dan maar op dat ze per ongeluk niet iemand jouw dikke bol als meloen aansmeren”, zei Jan. „En als je toch de deur uitgaat, kijk dan of je ergens een Hollandse krant kunt krijgen.”
Arie stond verbaasd stil bij de deur:
„Wat kan jou nou een Hollandse krant schelen? Of wil je het weerbericht lezen?”
„Kijken of ze weer een nieuwe spelling hebben bedacht”, zei Jan kort. „En kijk goed wat het maximumgewicht is dat de liften mogen vervoeren.”
Arie stond stil, met de deurknop in zijn hand, keek Jan aan in de glimmende spiegel en zei langzaam en nadrukkelijk:
„Als je alle hersens van jou met tien vermenigvuldigt, ze dan met een fietspomp opblaast en ze knalrood verft, dat je ze goed kunt zien, heb je nog niet genoeg gezond verstand om een mug te leren van een vliegenvanger af te blijven. Moet je je neus niet poederen, modepop?” De deur bensde achter hem dicht, voor Jan een gepast antwoord klaar had . . . en Arie daalde af in de expresselift, recht naar hun volgende avontuur toe . . .
* * *

En dat avontuur liet echt niet lang op zich wachten en het kwam volslagen onverwacht zo maar uit de strakblauwe Californische hemel vallen. Arie stak Sunset Boulevard over, bereikte de fruitwinkel en kocht zijn meloen, die super de luxe verpakt was in een omhulsel van dun cellofaan of plastic. Nogal idioot, vond Arie, want niemand at ooit de schil van een meloen en het kwam er dus bar weinig op aan, of die schil wat schoner of vuiler was. Met die meloen in de kromming van zijn linkerarm geklemd wandelde hij door de felle zon twee blokken verder, waar zij de dag tevoren een tijdschriftengalerij hadden ontdekt — een van die lange, diepe pijpenladen van winkels, zonder voorgevel of deur erin, waarin men alle denkbare soorten Amerikaanse en buitenlandse tijdschriften en kranten kan kopen. Er waren een stuk of tien klanten in deze ruimte, die door uit buizen stromende gekoelde lucht op een prettige temperatuur werd gehouden. De meeste van

die klanten waren verdiept in een of ander tijdschrift en Arie wandelde de aan klemmen hangende reeksen kranten en tijdschriften langs, die in groepen waren gerangschikt, volgens alfabetische volgorde van de landen waaruit zij kwamen:
Argentinië,
Brazilië . . .
Chili,
Cuba. . .
Holland was niet te vinden onder de H, maar onder de N van Netherlands. De enige kranten die er op dat ogenblik hingen, waren „De Telegraaf” en „Elsevier”. Een man in een hardgroen shirt, met een oranje das en een oranje gabardine broek kwam op Arie af, met een ietwat onderzoekende blik in zijn ogen.
„Are you looking for something special?”
„Iets speciaals, nee. Ik zoek een Hollandse krant. Geef me die allebei maar.”
„Een Hollandse krant”, herhaalde de man met de oranje broek, haalde beide bladen uit hun klemmetjes en vouwde ze op, zeggend: „We hebben een mooie sinaasappeloogst van het jaar”. Hij zei het natuurlijk in het Amerikaans: „It's a nice crop of oranges we have this year”, maar het was zulk een zotte opmerking, dat Arie hem even verbaasd aankeek.
„De meloenen zijn ook niet gek”, antwoordde Arie, die intussen al wel had opgemerkt, dat je je in Amerika, en zeker in Californië, en wel heel speciaal in Hollywood, over geen enkele soort van waanzin moest verbazen. „Hoeveel is het?”
Hij betaalde met een halve dollar, klemde de beide bladen onder zijn rechterarm en wandelde de winkel uit, waar hij even bleef staan, in onzekerheid wat hij nu precies zou gaan doen. Naar het hotel terugkeren lokte hem niet zo direct . . . er was op Sunset Boulevard zoveel interessants te zien . . . Een eindje verder was een park herinnerde Arie zich. Geen gek idee om daar op een bank bij de vijver in de schaduw te zitten lezen wat voor opwindends er in Holland allemaal was gebeurd, en desnoods met een zakmes die meloen open te snijden en soldaat te maken. Arie had natuurlijk al ontdekt, dat Californische meloenen veel geuriger en zoeter zijn dan hun Hollandse soortgenoten. Hij liep nog twee blokken, sloeg een zijstraat in en belandde vrij snel in het park, dat een fantastische wondertuin was van veelkleurige bloemen en koninklijke palmen. Er waren smalle, kronkelende lanen waardoor grote vlinders heen en weer wapperden en waarin een zoete geur hing van exotische bloemen. Arie drentelde genoeglijk voort met de meloen links en de kranten rechts onder zijn armen, en lette er niet eens op, toen hij achter zich het zachte kraken hoorde van voetzolen op het gruis van het pad. Een paar mannen kwamen hem achterop, zacht met elkaar pratend. Zij haalden hem langzaam in, en Arie ging wat meer naar rechts lopen om hun kans te geven, hem te passeren; het pad was nu eenmaal niet zo bar breed. „Grab him!” zei ineens een luide stem achter hem . . . een grote, warme hand sloeg voor zijn mond en twee stellen handen grepen zijn armen vast. De meloen gleed uit de kromming van Arie's arm en viel met een doffe smak te pletter op het pad, nog steeds in die verpakking van plastic. Arie probeerde zijn mond los te krijgen om te schreeuwen . . . maar de mannen die hem vasthielden, verstonden hun vak. Een doek werd van achteren om zijn ogen geslagen en strak vastgebonden. . . twee duimen drukten van weerszijden door de wangen heen zijn tanden van elkaar en een doek werd in zijn mond gepropt. Daarna werd Arie opgetild en weggedragen . . . in draf. Hij merkte nu dat er drie mannen waren . . . de voorste hield zijn beide benen bij de enkels vast terwijl beide anderen elk een bovenarm beethielden. Zo ging het, in een drafje, tussen struiken en heesters door . . . dan stopte het transport. Het klikken van een opengaand autoportier . . . Arie werd vrij onzacht achter in een auto getrokken en geduwd en kwam daar te zitten tussen twee mannen in, die hem bij de armen beethielden, terwijl de portieren dichtsloegen, de motor werd gestart en de wagen snel wegreed. Het was heet in de wagen, en Arie concludeerde al gauw dat het een gesloten model was, vermoedelijk een nieuwe Buick of een Oldsmobile. Zelden in zijn leven was de dikkerd zo overrompeld en verbaasd geweest. Waarom, in naam van alles wat redelijk was, hadden deze drie kerels hem, Arie Roos, de eer aangedaan, om in een openbaar park te worden overvallen en ontvoerd? Jan Prins zou waarschijnlijk als theorie hebben geopperd dat het te doen was om „de mooiste collectie sproeten van het westelijk halfrond”, maar dat was toch moeilijk houdbaar. Geld kon evenmin de bedoeling zijn . . . alles wat Arie bij zich had, was twintig dollar en wat kwartdollars en dimes aan muntstukken. En hij was op zijn zomers gekleed, met linnen schoenen, een gewoon shirt en een bleekblauwe gabardine broek. Iemand die zo gekleed, en met een meloen onder de arm in een park loopt te kuieren, maakt niet de indruk de beschikking te hebben over miljoenen.
Ze hebben me vàst en zeker voor iemand anders aangezien, schoot Arie door het hoofd. Het denkbeeld dat hij leek op een of ander wonderkind van een filmster wilde er bij de dikkerd niet goed in. Arie had geen last van bijzondere minderwaardigheidscomplexen, maar dat zijn uiterlijk schoon zo verbluffend was, dat het hem deed lijken op een jeugdige filmster, leek hem ook moeilijk aan te nemen. De auto reed nu eens sneller, dan weer langzamer vrij geregeld door, en begon dan een vrij steile, hellende weg te beklimmen, die vrij veel bochten maakte. De zon scheen nu eens links, dan weer rechts door de nu open gedraaide portierramen en Arie ried dat zij in de buurt van Beverley Hills raakten, of ergens anders het heuvelachtige, hooggelegen gebied rond Hollywood doorkruisten. Arie snapte niet goed, hoe die kerels zo brutaal hadden kunnen zijn, met hem geblinddoekt achter in de auto dwars door Hollywood te rijden. Kwam dat omdat er in Hollywood, als filmstad elke dag zoveel zotte dingen te zien zijn, dat iedereen voetstoots zou aannemen, dat het wel weer iets met een film te maken zou hebben? Zodat juist de brutaliteit ervan de beste bescherming was voor deze overvallers? Terwijl Arie nog steeds over deze en andere problemen zat te piekeren, remde de wagen plotseling af, maakte een scherpe bocht naar rechts en reed verder over een ander soort van bodem . . . nu en dan kraakte er grint onder de banden. De oprijlaan (als het dat tenminste was) maakte enkele nogal scherpe bochten, waarin Arie nu eens links, dan naar rechts tegen een der naast hem zittende mannen werd aangedrukt. . . dan stopte de wagen en de man voorin gromde:
„Naar binnen met deze grapjas.”
Arie, tussen beide kerels in, voelde onder zijn voeten dat eigenaardige mengsel van grint waartussen gras is gaan groeien. Dan moest hij enkele stenen treden op . . . een vlakte van steen over (vermoedelijk een terras of soort bordes) en dan door een deur naar binnen. . . een stenen gang door en nu wist hij al, dat het huis waar hij was binnengebracht, leeg stond. Dat hoorde hij aan de echo van hun voetstappen en aan de muffe, koele geur. Weer een deur door . . . en een stenen wenteltrap af. Die voerde nogal diep de grond in . . . lager . . . lager . . . dan een eind gang door, en halt. Metaal rinkelde . . . een slot knerpte open . . . Arie werd voorwaarts geduwd, werd losgelaten en bleef staan . . . zonder iets te kunnen zien, terwijl om hem heen enkele stemmen verontwaardigd losbarstten: „Willen jullie nu eindelijk eens vertellen wat dit allemaal te betekenen heeft?”
De ijzeren deur bensde dicht en iemand begon er woedend op te slaan met een eind hout of zoiets. Iemand anders trok de doek voor Arie's ogen weg en haalde daarna de prop uit zijn mond. De dikkerd stond even te knipogen tegen het felle licht van twee naakte electrische lampen die aan kale draden van het plafond hingen. Hij was in een enorme kelder, met aan één zijde ervan lege wijnrekken, vol spinrag en stof. In het midden stonden wat oude, withouten pakkisten — champagnekisten, zo te zien, en in een verre hoek was een kolossale hoop losse houtwol, kranten en andere afval. Er waren, behalve Arie, nog drie mensen in het vertrek — alle drie mannen. Zij stonden in een halve cirkel tegenover Arie en bekeken hem van top tot teen met een vreemde mengeling van nieuwsgierigheid en spot. De middelste was de meest schilderachtige figuur. . . gekleed in een van die vreemde kostuums, zoals de be-bop musici in Californië ze bij voorkeur dragen; dat is weer geheel anders dan het tenue in New York. Deze jongeman droeg een hemelsblauwe korte broek met vrij lange pijpen, die van boven zijn knieschijven raakten . . . stofschoenen van naturel-leer met Schotse geruite lange kousen en een shirt met lange mouwen, dat eruit zag of Picasso het had ontworpen in een slechte ochtendstemming. De jongeman had kortgeknipt rechtopstaand zwart haar en het bijna onvermijdelijke sikbaardje. Onder zijn arm had hij een jazztrompet.
„En waar hebben ze jou opgepikt?” vroeg hij.
„In het park”, antwoordde Arie. „Maar . . . Jullie óók?” „Hah”, zei kortaf en spottend een jongeman in een grijs flanellen pak, die dun haar had, dat eruit zag of het door de ratten was afgeknaagd. „Dacht je soms, dat we hier in deze stinkkelder waren komen wonen voor onze gezondheid, of zoiets?”
De derde man zag er volslagen on-Amerikaans uit. Hij droeg een zwart pak met een stijve, witte boord en een ouderwetse das met een dikke knoop. Hij was een jaar of vijf en vijftig, zestig, en hield zijn handen om de steel van een wandelstok met een krul van boven. Er was iets aan hem dat Arie verschrikkelijk bekend voorkwam, maar hij kon niet zo direct ontdekken, wat dan wel. Hij keek, telkens als er iemand iets zei, de spreker aan met nietszeggende, starende ogen.
De vent lijkt wel niet goed snik, dacht Arie en wendde zich weer tot de man met de jazztrompet, vragend: „Maar waaròm zijn we met zijn vieren opgepikt?”
„Weet jij het? Weet ik het?” zei de man met het rattenhaar. Hij had een zuur, ontevreden gezicht en hield de handen in de zijzakken van zijn verfomfaaid pak, met de schouders wat naar voren, als bij iemand die de hoop heeft opgegeven, nog ooit van zijn leven iets leuks mee te maken. „Ik loop mijn kantoor uit, ga een paar boodschappen doen, ga een eindje omwandelen en bij een parkeerplaats stopt een auto naast me. Drie kerels grijpen me vast, trekken me erin, binden later een doek om m'n kop, en hier zit ik. Zul je mijn baas horen als ik op kantoor terug kom . . . Als ik nog ooit terug kom”, voegde hij er mompelend aan toe, wandelde een paar passen weg en kwam terug: „En dacht je nou dat mijn baas dit verhaal ooit gelóófde? Moet je net mijn baas hebben, die bloedhond.”
„Maar voor de raldaldoerie!” barstte Arie los. „Dat is toch volslagen nonsens! Er moet toch een REDEN zijn dat ze mensen zomaar van de straat oppikken en hier opsluiten?” „Man!” zei de trompettist. „Niets verbaast mij meer in dit veelkleurig gekkenhuis dat ze Hollywood noemen. Waarschijnlijk woont hier boven een of andere daas geworden ex-filmster die het eenzaam heeft en zijn kelder wil bevolken met wat mensen met wie hij 's avonds gezellig slofje-onder kan spelen. . .”
Arie wendde zich tot de stroeve man in het zwarte pak. „Maar waar hebben ze u dan gepakt?
„Die?” zei de zure jongeman, met een minachtend gezicht. „Die spreekt geen woord Engels. Dat is een Duitser of iets dergelijks.”
Arie wees met een vinger naar de ouderwetse das van de man en vroeg:
„Sind Sie Deutscher?”
De oude man veerde op of hij tien jaar jonger werd en struikelde bijna over zijn woorden in de haast om te antwoorden:
„Nein, nein! Holländer! Ich bin Holländer. Und . . .” „Hollander!” schreeuwde Arie in zijn beste Amsterdams. „Maar ik ben óók Hollander!”
Zij stonden elkaar enkele tellen lang verbluft aan te staren en nu besefte Arie ook, wat hem aan die man zo bekend voorgekomen . . . die man zag typisch eruit als een Hollander van het platteland, op zijn Zondags gekleed! Maar zo iemand verwacht je toch zeker niet in Hollywood aan te treffen . . . tenzij Hollywood hem, compleet zoals hij was, had geïmporteerd om een rol te spelen in een film over Holland.
„Waar woont u dan in Holland?” vroeg Arie.
„Meppel”, antwoordde de man in het zwarte pak, zenuwachtig slikkend. „In Meppel. Ik heb daar een zaak in jaeger ondergoed en manufacturen. Een heel goed zaakje, jongeheer. Meppel is de stad waar je zo gezellig winkelt en. . .”
„Jaja”, zei Arie, die dat best geloofde. „Maar hoe komt u hier in Californië terecht? Zeg niet, dat ze U in Meppel al van de straat hebben opgepikt en in een kist met gaatjes hierheen vervoerd.”
„Neenee”, zei de Meppeler man geschrokken, zijn handen wat krampachtig om zijn wandelstok klemmend. „Mijn naam is Poortstra. Ik heb een zoon, ziet u, jongeheer. Een flinke zoon, moet ik zeggen. Kon altijd al goed leren op school. En beste cijfers voor Engels. . .”
Arie knikte en viel hem in de rede:
„Ik snap het al. Die is naar Amerika geëmigreerd?” Poortstra knikte verheugd:
„Vorig jaar september. En best maakt hij het hier; bedrijfsleider van zo'n ding waar je met auto's binnen kunt rijden om broodjes en limonade te kopen en. . .”
„Ja, een drive-in”, zei Arie. „Maar waarom hebben ze u hier vastgezet?”
De man in het zwarte pak begon bijna te huilen, zijn handen om zijn wandelstok wringend.
„Ik wou dat ik het wist, jongeheer. Niemand heeft een woord tegen me gezegd en Engels spreken kan ik niet.” Arie wandelde enkele passen weg, sleepte een van de lege champagnekisten naderbij en zeeg erop neer, met de vingers van zijn rechterhand in zijn rossige haardos krabbend. Hij had in zijn jonge leven al heel wat meegemaakt . . . maar dit was de grootste waanzin waar hij ooit in betrokken was geraakt.
„Had u geen geld bij u?”
Poortstra sloeg met één hand geschrokken op de linkerkant van zijn zwarte jas en keek schichtig opzij naar de beide Amerikanen, die nu naar dit, voor hen onverstaanbare, gesprek in het Hollands stonden te luisteren met precies even domme gezichten als Poortstra had ten beste gegeven, toen Arie met de anderen Engels sprak. „Wees maar niet bang”, suste Arie. „We zullen hier elkaar niet beroven. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Dus die kerels die u overvielen hebben u niets gevraagd?” De handen klemden zich weer om de stok. Het hoofd schudde van neen.
„En ze hebben niets uit uw zakken gehaald?”
„Helemaal niets. Ik dacht dat ze me misschien gerold hadden, zonder dat ik daar iets van had gemerkt . . . daar lees je wel eens van in die kranten . . . maar ik heb net nog alles nagekeken, en ik ben niets kwijt. Helemaal niets.” De beide Amerikanen begonnen nu onrustig te worden. Zij brandden natuurlijk van nieuwsgierigheid om te weten wat die twee Hollanders samen bespraken.
„What did HE tell you?” vroeg de trompetspeler.
„Not a thing”, antwoordde Arie, schouderophalend. „Hij is op straat onverwacht overvallen, maar er is hem niets gevraagd en er is hem niets afgenomen.”
De trompettist beende verbijsterd een paar passen de kelder door, zijn schouders hoog opgetrokken en de trompet onder zijn armen geklemd, stond dan ineens stil, keerde zich om en begon te lachen:
„Wedden dat we gekidnapt zijn op last van een of andere oude, rijke vrijster, die zo lelijk is dat ze niet aan de man kan komen?”
Arie begon te lachen:
„Een soort van vrouwelijke Blauwbaard. Nou . . . als ik hier zo het rijtje afkijk, heeft ze met ons ook niet veel bijzonders gevangen. Iemand die een spel kaarten bij zich heeft? Dan kunnen we wat miezemauzen of hartenjagen.” Niemand had een spel kaarten bij zich. De trompettist sleepte ook een champagnekist weg, schoof die tegen een muur aan, veegde het spinrag van de wand, ging op de kist zitten met zijn schouders tegen de muur en zijn benen een eind weg, sputterde even in het mondstuk van zijn hoorn en begon een paar gillende bop-glissando's te blazen, waardoor de kalk in schilfers van het plafond viel. Poortstra schrok op, keek wild in het rond, ontdekte dan waar het lawijt vandaan kwam, en stond met wijd geopende ogen naar de trompettist te staren, die met gesloten ogen verder blies, de maat slaande met beide in slofschoenen gehulde voeten.
De zure jongeman legde de handen ineengeklemd op de rug en begon in zenuwachtige drentelpas langs de wanden van de kelder te lopen, niet ongelijk aan een kip, die is opgesloten en al maar langs het gaas heen en weer dart. Poortstra liep naar Arie toe en tikte hem op de schouder. „Móét hij dat doen?” vroeg hij, op de trompettist wijzend. „O, ja”, knikte Arie. „Hij was vroeger aanvalstrompettist bij de mariniers in de Stille Zuidzee. Sommige van die kerels hebben dat overgehouden van het vechten tegen de Jappen. Als die niet op hun trompet kunnen blazen maken ze amok en dan maken ze af wie ze in hun handen krijgen. Droevige gevallen. Maar niets aan te doen.”
De bop-trompettist hield even plotseling op als hij was begonnen, liet zijn trompet zakken, deed zijn ogen open en kondigde aan:
„Ik heb zin in koffie.”
De zure jongeman, die juist de stapel rommel achter in de kelder passeerde, hield op met drentelen en liet een holle lach horen:
„Koffie. Dat praat over koffie! Maak liever je testament!” De trompettist stak zijn tong uit en liet een spottend, blazend geluid horen.

„Man!” zei hij. „Mijn wereldse bezittingen heb ik aan mijn lichaam, want verder staat alles in de lommerd. Mijn hospita heeft me mijn kamer afgegooid omdat ik teveel lawaai maakte en in geen zes weken huur heb betaald. De kroeg waar ik trompet speelde is gisteren failliet gegaan en door zes deurwaarders verzegeld. Mijn belastingschuld is zo hoog opgelopen, dat het defensieprogramma van de Verenigde Staten er ernstig door in gevaar komt. In de drie tenten waar ik tot dusver op de rekening een hot dog met mosterd kon eten, is mijn krediet opgezegd. Bovendien heb ik een knaap van een blaar onder elke hiel van het aflopen van adressen waar ik misschien een dollar kon lenen. En wou JIJ me nu sombere verhalen vertellen . . .? Het is hier koel. . . water kunnen we drinken uit de aftapkraan van de waterleiding daar in de hoek en of ik nu híér niet te eten krijg, of aan de andere kant van die ijzeren deur, maakt weinig uit. Te Be or Not to Bop, zeggen Bill Shakespeare en Dizzie Gillespie.” Hij hief zijn glanzende hoorn en blies een gillende bop-vondst door minstens vijf verschillende toonaarden heen.
„Wat zei hij daar allemaal?” vroeg Poortstra aan Arie. „In muziek of in woorden?” vroeg Arie, die nu al zijn haren in de war had gestreken. „Luister eens . . . hebt u niet een héél klein, miniatuur-Meppels vermoedentje, waarom ze u onderweg hebben opgepakt? U en ik zijn allebei Hollanders. Dat is wel toevallig. Kan dat er iets mee te maken hebben?”
Poortstra keek zoekend om zich heen ging zelf een kistje halen, veegde er met een hand stof af, breidde er dan een enorme zakdoek op uit en ging omzichtig op het midden ervan zitten — de voeten en de knieën tegen elkaar en de wandelstok tussen zijn schoenpunten geplant, zijn handen op de gekromde kruk. Daarna begon hij het hoofd te schudden. Arie aanstarend.
„Nee...” zei hij. „Waarom? Ik . . . Wij Hollanders hebben die Amerikanen toch nooit iets gedáán. Zeg nou zelf.” „Misschien een bijzonder slechte kwaliteit Meppeler Kluiten naar Californië geëxporteerd”, opperde Arie, en sprong van zijn kist op. „Laat me eens rustig nadenken.” Hij begon door de lengte van de kelder heen en weer te benen, dronk uit de holte van zijn hand wat water uit het aftapkraantje in de hoek, af en toe opgeschrikt door gillende trompetexperimenten van de man met de bopsik. „Wie heeft er een potloodje?” vroeg de zure jongeman ineens. Hij zat op een kussentje van houtwol met zijn rug tegen de muur, op de betonvloer, met naast zich een pakje kranten die er nieuw uitzagen. Een Amerikaans blad had hij binnenstebuiten gevouwen en hij was blijkbaar van plan, een kruiswoordraadsel op te gaan lossen. Arie viste in een broekzak en trok er een klein model ballpoint uit, dat hij de jongeman overhandigde.
„Thank you”, zei die, en begon met het ondereinde van de pen peinzend tegen zijn tanden te tikken. Arie bleef voor hem staan, op hem neerziende, tot de zure jongeman opkeek, en hem vroeg:
„Jij kent goed Engels hè?”
„Zozo”, zei Arie. „Genoeg om me mee te redden, een broodje ham te bestellen en tegen taxichauffeurs te zeggen dat ze niet moeten verwachten van mij in één klap rijk te worden. Wou je wat weten?”
„Waar heb je dat Engels zo goed geleerd?”
„Dank zij de weergaloze grondigheid van het Nederlandse onderwijs en langdurige gesprekken met Amerikanen. Hoezo?”
„Wat is dan: een Achteruitwandelaar van zeven letters?” (De zure jongeman zei het natuurlijk in het Amerikaans: „Backwardwalker” in seven letters).
„Weet je geen enkele letter?”
„Begint met een „L”.”
„Lobster”, zei Arie. „Kreeft natuurlijk.”
De jongeman knorde en vulde de zeven letters in. Arie stond neer te kijken op het stapeltje kranten op de vuile vloer naast het hoopje houtwol. Hij bukte zich even, zei: „Mag ik?”, schoof de kranten uit elkaar en zag dat het bijna alle buitenlandse bladen waren: uit Noorwegen, Zwitserland, Engeland, België, Frankrijk en ook een Hollandse krant: „De Telegraaf”.
„Zeg — waarom heb je die kranten gekocht?”
De jongeman keek wat verstrooid op en bekeek de kranten met weerzin.
„O, die? Ik werk op een scheepvaartkantoor. Ik moet elke dag de buitenlandse kranten gaan kopen en een lijst aanleggen van de scheepvaartberichten. Pestwerk. En slecht betaald, ook.”
Arie ging op zijn hurken zitten en zat even nadenkend het nummer van „De Telegraaf” te bekijken. Hij vroeg verder:
„Wáár heb je die kranten gekocht?”
De jongeman, weer in zijn kruiswoordraadsel verdiept, hield weer op met tikken tegen zijn tanden.
„Wat vroeg je?”
Arie gebaarde naar de kranten.
„Waar heb je die dingen gekocht?”
„In een tijdschriftenzaak op Sunset Boulevard.”
„Da's gek”, zei Arie binnensmonds. „Zeg , waar hebben ze jou in je kraag gegrepen?”
„Toen ik langs die grote parkeerplaats liep op de hoek van Grosset Street. Ik liep een appel te eten op weg terug naar kantoor. Het was in vijf tellen gebeurd. Die auto stopte naast me — twee kerels pakten me onder de armen, luid lachend en op mijn schouder slaand of het mijn beste vrienden waren en riepen luid dat we een borreltje gingen drinken. Ik was te stom verbaasd om wat te zeggen. Vóór ik wist wat ik moest denken, zat ik al achter in die wagen en gingen we er vandoor. Zo gauw we uit de drukte waren, kreeg ik een blinddoek voor.`
„Wat ik niet snap”, zei Arie, „is dit: ze zijn met mij uit het park, dwars door de drukte, gereden terwijl ik geblinddoekt achterin zat. Kaarsrechtop. Waren die kerels niet bang, dat iemand dat zien zou en voor alle zekerheid de politie opbellen?”
„O, dat . . .? Die auto had rolgordijntjes voor de zijramen. Die gingen dicht vóór ze me blinddoekten.”
„Aha. . .” zei Arie langgerekt en stond op uit zijn gehurkte houding. „Dat is één ding opgelost dat ik niet snapte. Maar voor de rest is alles me zo helder als koffiedik.”
Hun gesprek klonk vrij helder door de holle kelder heen en de trompettist, die bezig was geweest, een reeks muzieknoten te noteren op de achterkant van een oude envelop, keek nu op.
„Zeg, nozems . . . Het is niet om het een of ander . . . maar ik heb kort voor ik gepikt werd, óók een krant gekocht in die shop op Sunset Boulevard.”
Arie en de zure jongeman keken hem allebei enkele tellen lang aan.
„Wat voor een krant?” vroeg Arie dan.
„Een Hollandse krant . . . hoe heet dat ding ook weer . . .?” „De Telegraaf” soms? Heb je die nog?”
„Dát was de naam, ja. Nee . . . die had ik onder mijn arm en die is gevallen toen ze me in de auto trokken.” Arie draaide zich op zijn hielen om wendde zich naar de Meppeler, die nog in precies dezelfde houding, kaarsrecht op zijn zakdoek, op de rand van de champagnekist zat, van de een naar de ander kijkend. Arie had de indruk dat de man, ook al kreeg hij driemaal vierentwintig uur niets te eten, in die houding zou volharden tot hij, met zijn handen nog op de kruk van de wandelstok, zijwaarts van de graat zou vallen.
„Luistert u eens . . . heeft u vandaag ergens een krant gekocht?”
„Een krant?” zei de Meppeler, een tikje opverend van vreugde dat hij weer een bekende taal hoorde spreken. „O, ja. Daar heb je schoon gelijk in, jongeman. Voor mijn zoon. Een krant uit Holland.”
„En hoe heette die krant?”
De man uit Meppel fronste, dacht na, zei dan: „Wacht . . . ik heb het hier nog opgeschreven staan”, en begon een ingewikkelde ceremonie. Handen van wandelstok af — jas los — brillekoker te voorschijn — bril op — portemonnaie uit zak — opgevouwen stukje papier uit een apart vakje , papiertje open. Hij hield het stukje papier een eind van zijn bril af.
„Hier staat het. . . „De Telegraaf”.”
Arie sloeg met zijn rechtervuist in zijn linkerhandpalm. „Dát is allemaal geen toeval meer. Dat bestáát niet! Waar hebt u die krant gekocht?”
„In zo'n open winkel, waar ze niks dan van die dingen verkopen. Hier . . . het adres staat op dit papiertje.” Eén blik was voldoende. Het was weer de shop op Sunset Boulevard. De zure jongeman was nu opgestaan en stond bij hen — de krant los in de hand.
„Heeft hij óók een krant daar gekocht?”
Arie riep opgewonden:
„Wij alle vier, man! En alle vier een nummer van de Hollandse „Telegraaf”!”
De zure jongeman stond perplex met een vinger in een neusgat te peuteren, van de een naar de ander kijkend. Zijn blik bleef ten laatste rusten op de trompettist en hij stelde wantrouwend een vraag, die eigenlijk niet eens zo gek was:
„Zeg, swingmaniak — wat moest jij doen met een krant uit Holland?”
De trompettist, nog steeds op zijn kist zittend en zijn vingers heen en weer bewegend op de pistons van zijn glinsterend instrument, schonk de vrager een blik vol innige afkeer en antwoordde:
„Wat zou jij doen met een krant uit Holland?”
„In die trompet rammen”, antwoordde de zure jongeman, met voor zijn doen ongewone vurigheid. „Eerst goed nat maken in nitroglycerine en dan in het eind van die toeter stampen en hopen dat het hele zaakje de lucht in vliegt als je weer probeert erop te gaan gillen.”
„Zonder dollen”, kwam Arie tussenbeide. „Waarom kocht u een Hollandse krant?”
„Om de doodeenvoudige reden”, antwoordde de trompettist, op heel redelijke toon, „dat een orkest, waarin twee van mijn beste vrienden spelen, ingaande gisteren is gaan spelen in de „Flying Dutchman”, in Amsterdam, en ik wilde kijken of er een advertentie over in een Amsterdamse krant stond.”
Arie knikte. Hij begon weer rond te wandelen en probeerde de stukjes van deze dolle legpuzzel aan elkaar te passen. Hóé men het ook bekeek . . . geen redelijk wezen kon volhouden, dat dit zuiver toeval kon zijn. Vier volkomen willekeurige mensen, die geen snars met elkaar te maken hadden werden, zonder aanwijsbare reden, midden op de dag in verschillende delen van Hollywood van de straat gelicht en in een kelder gesmakt. En het enige wat die mensen gemeen hadden, was, dat zij alle vier, kort tevoren, in een bepaalde winkel op Sunset Boulevard, een „Telegraaf” hadden gekocht. Maar, bepeinsde Arie, in naam van alles wat zin had . . . WAAROM? Hij vond persoonlijk „De Telegraaf” een voortreffelijke krant. Zijn eigen vader las „De Telegraaf”. De vader van Jan Prins las „De Telegraaf”. Arie ging af op het stapeltje kranten dat naast de zure jongeman lag, nam de Hollandse krant eruit, ging op zijn kist zitten en begon het blad van A tot Z door te nemen. Het was een exemplaar van 8 Augustus 1955. Was het mogelijk dat er in deze krant iets stond, dat een aanknopingspunt kon geven? Vage mogelijkheden over atoomspionnage wervelden door Arie’s beweeglijk brein, hoewel hij niet de flauwste notie had, waarnaar hij zoeken moest. De voorpagina leverde op:

Vergaderdrukte in Parijs AFRIKA SPLIJT FRANS KABINET

„Rustig doorgaan met kabinetsplijten”, mompelde Arie. „Ik zie niet in, wat dit met Hollywood te maken kan hebben, behalve het feit dat de meeste filmsterren nogal gespleten persoonlijkheden zijn. Wat is dit hier?”

EX-HONING MICHAEL BEZOEKT ONS LAND

„Dag Michael!” knikte Arie tegen de foto. „Ik hoop, dat je bezoek aan Amsterdam minder sensationeel verloopt dan mijn bezoek aan Hollywood. Misschien willen ze jou kidnappen en zijn ze vast op ons aan het oefenen.” De rest van de pagina, bevatte wat gemengde rariteiten, zoals:

EVC PROCLAMEERT HAVENSTAKING BISSCHOP BLUNT AFGETREDEN

ZOON VAN BEKEND BRITS SPEURDER BEKENT MOORD (Ik ben een Politiefunctionaris)

GINA LOLLOBRIGIDA BRACHT PARIJS IN OPSCHUDDING
Gina Lollobrigida paradeerde vandaag door de zonnige Parijse straten achter zes appelgrauwe circuspaarden, maar niet in een rose tricot, zoals beloofd was. En ze verscheen toen de optocht voor

twee-derde voorbij was.
Al een week lang hadden de reclame-agenten voorgespiegeld, dat de Italiaanse filmster de Parijzenaars een voorproefje zou geven van haar optreden in de film „Trapeze”, die in Parijs wordt gemaakt.
Doch vandaag moesten deze mensen twee uren voor de optocht somber mededelen, dat Gina ten eerste „gisteren op de springplank een spier in de rug had verrekt”, en ten tweede „gisteravond te laat was opgebleven”.

Arie schudde bedenkelijk het hoofd:
„Als ik er wat over te zeggen had: vanavond voor straf zonder champagne naar bed.” — Hij las het einde van het bericht:

Toen de circusstoet bij het Louvre was, kwam er plotseling een politieauto, waarin: Gina. Zij nam (enigszins slaperig van uiterlijk) haar plaats op de trapeze in en dit feit bracht het publiek tot een laaiend enthousiasme.

Daar hield het bericht mee op, en het bracht Arie tot de overpeinzing dat de journalistiek beslist een wonderlijk bedrijf is. Maar het volgende stuk berichtgeving was nog enkele malen fascinerender:

BOELGANINS TUINFEEST MAAKTE HISTORIE
Reuter/AP/UP. Moskou, zondag. Maarschalk Boelganin is vandaag voor alle ambassadeurs in Moskou als gastheer opgetreden tijdens een tuinfeest, dat geschiedenis heeft gemaakt door zijn vriendelijke sfeer en levendigheid . . .

Vice-premier Mikoyan hield een roeiwedstrijd met de Amerikaanse ambassadeur, Charles Bohlen, die hij onder gejoel van de andere Russen verloor. Mikoyan kwam later nog eens op de voorgrond door een Armeense dans ten beste te geven, Molotov ging roeien met de Argentijnse ambassadeur en de vrouw van de Indonesische ambassadeur, Mevr. Soebandrio. Toen de Rus weer naar de oever stuurde, liep hij te hard de wal op, de boot kreeg water en allen werden flink nat. Malenkov nodigde de Britse zaakgelastigde, Parrott, diens vrouw en zoon, uit voor een tochtje met een motorboot.
Toen zij bij het vaartuig kwamen, bleek dit reeds bijna vol. Malenkov zei toen: „Ik zal u een admiraal meegeven — dat is veiliger.” De boot voer uit, bestuurd door de vice-opperbevelhebber van de Russische vloot, admiraal Sergei Gorsjkov, waarin Mikoyan met mevrouw Bohlen zat. Malenkov bleef op de wal aanwijzingen schreeuwen...

Arie veegde zich met de rug van een hand over het voorhoofd. Het gebeurde zelden, dat hij een krant van A tot Z, kolom voor kolom, doorlas, en hij had nooit zo helder beseft, welke vreemde kop-en-staartloze waanzin men in de wereldpers kan aantreffen. Waren deze gebeurtenissen op zichzelf nu zo zot, of léken zij zo zot, omdat zij teveel werden ingekort en uit hun verband gelicht?

DAVERENDE ONTVANGST VAN „MUGGENRONDE”-RIJDERS
Overwinnaarskus van Astra (10) voor Henk (15)

Niet waarschijnlijk, dat dit Californische kidnappers tot daden van geweld kon doen besluiten.

„DRIESTER” ALER OP BEZOEK BIJ „VIJFSTER” EISENHOWER

Een ogenblik meende Arie dat hij uit het verslag van een bezoek van de ex-generaal Aler (nu president-directeur van de KLM) aan president Eisenhower een spoor had gevonden, maar dat idee ging ook al snel in rook op. Hettie Balkenende won twee nationale titels. Mary Kok werd kampioene bij de meisjes door in Groningen de 100 meter vrije slag te halen in 1 minuut 6.9 seconden. De races op het circuit van Zandvoort waren teleurstellend geweest, terwijl de toeschouwers op de vlucht waren gegaan voor regen en hagel. Toen Arie de hele krant van voor tot achter had doorgenomen, kreeg hij de indruk dat hij nog nooit van zijn leven een blad onder ogen had gehad, dat minder aanknopingspunten voor kidnapperijen in Californië opleverde dan dit speciale exemplaar. Hij liet het blad slap uit zijn hand naar beneden hangen, stutte zijn hoofd in de handen . . . en op dat moment knarste het slot van de ijzeren deur.
Vier hoofden draaiden tegelijkertijd die kant uit. De deur zwaaide open . . . een vrouw met een blinddoek om werd naar binnen geduwd en stond, met de handen voor zich uit tastend, in de kelder, terwijl achter haar de deur weer dichtviel en werd afgesloten. De scène die met Arie had plaatsgegrepen, herhaalde zich: de trompettist, de zure jongen, Poortstra en Arie zelf stelden zich in een halve cirkel voor de vrouw op. Arie nam haar de doek uit de mond, terwijl de trompettist haar de blinddoek afnam. Met de doek in de hand maakte hij een hoofse buiging, doorzakkend op één knie.
„Welkom, schone fee. Wij kunnen u twee soorten zitplaatsen aanbieden: champagnekisten van het jaar '47 en van '51.”
De vrouw stond onbewegelijk; haar lippen op elkaar geperst, met beide handen een klein, leren handtasje vasthoudend, en van de een naar de ander kijkend. Plotseling ontploffend stampte zij met een voet op de vloer en schreeuwde:
„What the hell IS this? Wat is dit voor stompzinnige grap”
De trompettist hief zijn hoorn en blies met virtuoze vaardigheid de begintonen van „Bugle Call Rag”. — Haar helblauwe ogen spoten vuur, en zij deed een uitval, met haar handtasje naar de trompet zwaaiend. Maar de musicus zag de slag aankomen, en deed een stap achterwaarts. Dit was beslist geen juffrouw om zonder handschoenen aan te pakken. Arie zag nu ook, dat zij wel enkele tekenen van heftig verzet vertoonde: het riempje van een van haar wandelschoenen was los en het knoopje verdwenen. Haar nylons vertoonden ladders — de naad van een mouw van haar dun flanellen wandelkostuum was losgerukt en haar polsen waren vuurrood, waar zij met geweld waren vastgehouden. Lang, blond haar hing tot op haar schouders naar beneden, maar dat was vermoedelijk de manier waarop zij het altijd droeg. Aan één oor ontbrak een oorbel. Zij wendde zich met een ruk naar Poortstra en snauwde hem iets toe. De man deed verschrikt twee passen achteruit en hief afwerend zijn wandelstok.
„He doesn't understand English”, zei Arie tegen haar. Zij wendde zich tot hem — weer met die boze ruk van haar lichaam.
„En versta jij wèl Engels?”
„Natuurlijk niet”, zei Arie, met de handen in zijn broeksriem gestoken. „Ik doe maar, alsof.”
Zij keek hem enkele tellen lang aan, met opeengeknepen lippen; snel en boos ademhalend.
„Een grapjas”, zei ze toen. „Een roodharige, met sproeten versierde, met spek gestoffeerde grapjas. En vertel jij me eens, siersproet, wie waren die drie bavianen die denken dat ze met een vrouw kunnen omgaan of ze een baaltje kievietsbonen is?”
„Dat weten wij geen van allen, mevrouw”, antwoordde Arie. „En...”
„Ik ben geen mevrouw”, zei ze. „En ik hoop het nimmer te worden ook. Als ik voor mijn koffie met gebakken eieren 's morgens ooit af moet hangen van een man die de sportuitslagen in het ochtendblad belangrijker vindt dan het uiterlijk van zijn vrouw, verdien ik mijn levensonderhoud nog liever met proberen om verbeterde petroleumkooktoestellen te verkopen aan de atoomfabriek in Los Alamos.” „Maak je niet angstig, liefje”, suste de trompettist. „De man die moed genoeg heeft om een wilde boskat als jij tot vrouw te nemen, kan beter schatrijk worden als circusnummer met hoogoctaan-sabeltijgers.”
Zij stonden een tijdje naar elkaar te kijken — het meisje met vonkenschietende blauwe ogen en de trompettist met een brede grijns van genot op zijn kaken. Zij scheen tenslotte te begijpen, dat de trompettist er alleen maar lol in had, haar op de kast te jagen, wendde zich schouderophalend af en keek weer naar Arie:
„Heb jij iets met die bandieten te maken?”
„Helaas wel”, erkende Arie. „Anders zat ik niet hier.” Zij moest even over dat antwoord nadenken. Arie besloot, haar te helpen.
„Wij zijn allemaal op straat in onze kuif gepikt. Net als u.” Zij staarde verbijsterd de kring rond, het laatste en het langst turend naar de Meppeler, die zeker wel het vreemdste figuur sloeg in de Kelder der Gekidnapten.
„Maar waarom . . .?”
Arie hief een hand op en wenkte ermee.
„Mag ik u een paar korte vragen stellen?”
Zij knipte haar tasje open, haalde er een sigarettenkoker uit met aan het einde ervan een ingebouwde aansteker, en stak met enkele snelle bewegingen een sigaret op. „Ga je gang. Is die zakdoek daar schoon?”
Zij wandelde naar de kist van de Meppeler, bukte zich, bekeek de zakdoek en ging er op zitten, weer met een van haar snelle, bijna acrobatische bewegingen.
„Waar bent u opgepakt?” vroeg Arie.
„Toen ik uit mijn auto stapte. Nadat ik geparkeerd had langs de strandweg. Ik had een afspraak met iemand op een terras daar. Een tweede auto stopte vlak naast me en vóór ik wist wat er gebeurde, hadden ze me al in die andere wagen.”
„En hebt u vandaag ergens een krant gekocht?”
Er viel een stilte na die vraag. Het meisje was de enige die zat, en vanaf haar zitplaats op de champagnekist keek zij één voor één de vier gezichten boven haar langs. Die gezichten wachtten gespannen op haar antwoord. Zelfs Poortstra scheen nu wel te begrijpen, wat voor soort vragen haar gesteld werden.
„Dat . . . Dat heb ik inderdaad, ja. Maar wat zou dat?” „Waar hebt u die gekocht?”
„Vanmiddag. Voor ik wegreed naar het strand. Op Sunset Boulevard.”
Arie en de drie anderen keken elkaar veelbetekenend aan. Arie vertaalde snel voor de buitenman: „Zij heeft óók een krant gekocht in die open winkel.” — Daarna vroeg hij haar verder:
„Wat voor krant kocht u daar?”
„Een Hollandse. Zo'n dik ding . . . Hoe heet het ook weer . . .?”
„De Telegraaf?”
Zij schudde ongeduldig het hoofd:
„Nee . . . dat ding met zo'n boompje erop . . . Elsevier.” Arie staarde haar aan of hij gek werd.
„Alleen maar DAT? Niet een gewone krant?”
Zij antwoordde ongeduldig.
„Nee. Ik praat toch geen tripangchinees, wel? Elsevier.” Arie snapte er nu helemaal niets meer van. Hij vroeg koppig verder:
„Maar hebt u ook niet naar een gewone krant gevraagd, of zoiets? Het woord „Telegraaf” niet genoemd?”
„NEE!” riep zij ongeduldig. „Ik stapte daar binnen, liep recht naar de afdeling Hollandse bladen, wees op dat blad „Elsevier” en zei: „Ik wil graag dat blad.” — Ik betaalde het en ging de winkel uit. Ik kocht geen stripverhalen, Donald Ducks, levensbeschrijvingen van Eisenhower, of jazzbladen vol foto's van bebopsikken.”
Arie was zo stomverbaasd, en zo bezig met zijn rennende gedachten, dat hij niet eens meer op haar schampere opmerkingen acht sloeg.
„Maar waarom ging iemand als u een Hollands blad kopen? En waarom liep u er recht op af?”
„Omdat ik daar al twee weken elke week datzelfde blad heb gekocht. Ik koop het elke week. Ik wacht op een bepaalde, in het Engels gestelde advertentie die erin zal verschijnen. Wat die advertentie is, gaat niemand behalve mij en de steller ervan één cent aan. Als ik in New York ben, koop ik het blad in New York , als ik in New Orleans zit in New Orleans, en als ik het niet krijgen kan, bestel ik het in New York na. Ik weet nooit van tevoren waar ik heen zal reizen of logeren en het kan me niet worden nagezonden.”
Arie stond peinzend op haar neer te kijken.
„Mag ik ook vragen wat voor beroep u hebt?”
Zij gooide haar halve sigaret op de betonvloer en maalde die plat met de zool van haar schoentje.
„Ik ben slangendanseres.”
„Slangendanseres? Danst u als een slang?”
„Nee. Ik dans mét slangen. Ratelslangen. In nachtclubs. Overal in de Verenigde Staten. En ik had vanmiddag een bespreking met een hoteleigenaar uit Nevada over een nieuw contract in een van de grootste cabarets daar en daar komt me dat stelletje gloriebandieten en rangeert me in een kelder vol met spinnen, sproeten, grootvaders met hoge boorden en lege champagnekisten . . . Lége!” Zij sprong op en gaf de kist waar Arie op had gezeten een trap die er wezen mocht. Dat zij dat presteerde zonder haar tenen zeer te doen, was een wonder . . . maar van een danseres kon men dergelijke handigheden verwachten. De kist slierde een eind over de vloer en kwam vóór Arie's bestofte schoenen tot stilstand. De dikkerd stapte eroverheen, ging erop zitten en stutte zijn hoofd in beide handen. „Nu breekt mijn klomp helemaal!” zei hij in het Hollands.
„Als ze nou nog „De Telegraaf” had gekocht, hadden we tenminste enig aanknopingspunt gehad. Maar daar schijnt het hem ook niet in te zitten.”
Poortstro hoorde hem weer Hollands praten, kwam een paar passen naar Arie toe en scheen genegen een babbeltje te beginnen.
„Het is hier altijd wel mooi weer, hè?”
„Speciaal in kelders”, zei Arie somber. Hij was niet zozeer somber omdat hij opgesloten zat . . . (dat was hem al eerder in zijn leven overkomen, en onder heel wat minder gezellige omstandigheden). Hij was in de eerste plaats somber, omdat het WEL de eerste maal in zijn avontuurlijk bestaan was, dat hij niets, maar dan ook helemáál niets van een situatie begreep. Het deed hem een beetje denken aan hun verbijstering na het vinden van de kist met Zwitserse speelgoedtreintjes in Bilthoven, vlak voor het begin van hun Grote Dollaravontuur met Masters van de FBI. Toen kregen ze ook een span boeven aan hun nekken, zonder te begrijpen waarom. Maar dat was toch niet zo knots als dit. Poortstra scheen nu vastbesloten, om Arie als klaag- en praatmuur vast te houden en ging onverdroten verder:
„Het is hier wel een vruchtbaar land, hè? De appelen en peren die je hier ziet . . . Zo zie je ze in Meppel niet.” „De filmsterren ook niet”, bromde Arie.
Poortstra praatte door:
„Maar is er nog verschil hier, het ene jaar of het andere? Of is de oogst hier elk jaar goed? Bij ons in Drente . . .” Als Arie ergens geen oren naar had, was het naar geklets over oogsten in Drente. Hij was anders een jongen die met iedereen gezellig over van alles kon praten, maar nu waren zijn hersens te druk bezig met allerlei andere en veel interessantere dingen. Zonder erbij na te denken (zoals je soms mechanisch antwoord geeft als je aan iets anders denkt) zei hij:
„Nee . . . de sinaasappeloogst is speciaal goed, dit jaar.” Poortstra werd kennelijk geïnteresseerd. Hij was nu op een terrein dat hij begreep.
„En hoe komt dat nu? Weet u dat misschien ook?” Arie stond op het punt om op te staan en weg te lopen, maar was, van de andere kant, toch ook een beetje begaan met het lot van deze man, omdat die nu eenmaal met niemand anders kon babbelen. Hij hief het hoofd op, keek de kelder rond en zag zijn enige heil in een vraag aan de zure jongeman. Be-bop trompettisten en Slangendanseressen leken hem niet de geschikte figuren om met kennis van zaken technische vragen betreffende oogsten te beantwoorden. Mogelijk wel een employé van een scheepvaartkantoor. Die verscheepte de dingen tenminste. „Zeg”, riep Arie tegen hem. „Die man in die krantenshop zei vanmiddag tegen me dat dit jaar de sinaasappeloogst zo goed is. Waarom is dat? Door extra warmte of door genoeg regen?”
Er viel een merkwaardige stilte in de kelder. De zure jongeman, die om de danseres heen had staan draaien alsof hij naar voldoende moed zocht om haar aan te spreken, stond Arie aan te gapen. De danseres, die ongeduldig in haar tasje had zitten rommelen, hief met een schok het hoofd op.
„ . . . dat dit jaar de sinaasappeloogst zo goed was?” herhaalde ze dan langzaam. „Maar dat zei hij tegen mij óók. Ik lette er niet op, maar...”
De trompettist werd nu ook wakker.
„Maar tegen mij OOK! Ik had het al zowat vergeten, maar nu je het zegt!” , Hij wendde zich tot de zure jongen. „En tegen jou?”
De zure jongeman knikte:
„Ik zei hem nog dat het me geen snars kon schelen, wat er met de sinaasappeloogst gebeurde, en toen keek hij nogal vuil.”
Arie sloeg met de vuist op de kist waarop hij zat. „Zie je nou wel dat er iets aan de hand is met die winkel op Sunset!”
De trompettist bracht het mondstuk naar zijn lippen, sputterde weer even in zijn instrument, en zei dan: „Niet gezegd. Misschien had de man aandelen in een sinaasappelfarm en was hij zó vol van dat goede oogstnieuws, dat hij het iedereen wilde vertellen. Net als iemand die juist de Tienduizend uit de Loterij heeft getrokken.” „Poeh!” spotte Arie. „Die houden er meestal angstvallig hun mond over dicht omdat alle buren op bezoek blijven komen of proberen geld van ze te lenen.”
De slangendanseres zat met heldere, intelligente ogen te piekeren, en knikte nu naar Poortstra.
„Hebben ze het tegen hem ook gezegd, van die oogst?” „Weet hij niet”, zei Arie. „Hij verstaat geen Engels.” Zij zaten elkaar nadenkend aan te kijken. Er bestond nu geen redelijke twijfel meer . . . de draad van het mysterie had op een of andere manier te maken met die winkel op Sunset Boulevard.

MERKWAARDIG KRUISVERHOOR

Met enig gerinkel en gerammel ging onverwacht de ijzeren deur weer open en een vrij lange, zwaargebouwde man stapte de kelder in. Hij droeg een broek en een shirt, en over zijn hoofd had hij een nylonkous getrokken, zodat zijn gezicht onherkenbaar was. Het losse bovenstuk van de kous hing als een raar soort slaapmuts naar achteren af. In de hand had hij een zakelijk uitziend pistool. Hij vroeg kort:
„Wie is het eerst hier binnengebracht?”
„Ik”, zei de trompettist, opstaande. „Dat genoegen had ik. En ik hoop nu eindelijk eens te vernemen. . .”
De onbekende onderbrak hem door een gebaar naar de deur met het pistool en deed een stap opzij.
„Kom dan maar mee. Wij willen je een paar vragen stellen.”
„Ik zal ze op gepaste wijze trachten te beantwoorden”, zei de trompettist, zijn instrument onder de arm klemmend en langs de onbekende man de gang in verdwijnend. De deur ging weer dicht en op slot.
„Er komt schot in de zaak”, meende Arie. „En we kunnen hieruit min of meer de conclusie trekken, dat we in volgorde van binnenkomst worden opgehaald. om enkele vragen te beantwoorden.”
De slangendanseres zat op haar kist nadenkend te kijken, trok dan even haar schouders op, opende haar tasje, haalde er een leren etuitje uit met kleine spoeltjes garen en naalden, trok het jasje van haar mantelpak uit en begon de losgetornde mouw te repareren.
„We zullen wel meer te weten komen als die trompetgek terugkomt”, bromde de zure jongeman. Zij waren nu alle vier zó benieuwd, wat die hun voor nieuws zou kunnen mededelen, dat zij zich erg rustig gedroegen. Poortstra nam „De Telegraaf” op die Arie had afgedankt, en begon erin te lezen, nadat hij met zorg zijn bril had opgezet. De danseres werkte aan de naad van haar mantelpak. De zure jongeman piekerde over zijn kruiswoordraadsel. Arie ging nog een paar slokjes water drinken uit het aftapkraantje en betreurde innig het verlies van zijn luxueus verpakte, Californische suikermeloen. Maar de trompettist keerde niet terug. Zij hoorden eerst wat geloop door de betongang . . . dan wat stemmen en het slaan van een deur. Daarna ging hun eigen deur weer open en dezelfde man verscheen.
„Wie was nummer twee?''
De zure jongeman wees op Poortstra.
„Hij daar . . . Wou je hem vragen stellen?”
De man met de kous over zijn gezicht antwoordde bits: „Bezwaren tegen?”
De zure jongeman grijnsde met enig leedvermaak: „Daar kun je dan lol van beleven. Hij spreekt geen stom woord Engels.”
Arie grinnikte even, terwijl hij bedacht dat de man met de kous nu in twee betekenissen een kous op de kop had. De man zelf leek daar even door uit het veld geslagen. Hij wees met de loop van het pistool naar Poortstra. „Hei, you . . . do you speak English?'
Arie vertaalde:
„Hij vraagt of u Engels spreekt.”
Poortstra liet de krant los in een hand hangen en zei wanhopig:
„Dat heb ik toch al gezegd. Er moet hier een vreselijke vergissing in het spel zijn. Ik woon in Meppel op het Zuideinde. Een keurig nette buurt, jongeheer. Men kan naar mij informeren bij de Middenstandsbank, bij de Burgemeester, bij de Kamer van Koophandel, bij . . . .” De man met het pistool keek scherp naar Arie:
„Kun jij met hem spreken?”
„Jazeker”, knikte Arie. „Wij zijn allebei Hollanders. Maar ik versta Engels.”
De man deed een pas opzij om de deurdoorgang vrij te maken.
„Mooi zo. Kom dan allebei tegelijk mee. Mars.”
Arie zei tegen Poortstra:
„Hij wil dat ik ook meega. Dan kan ik vertalen.”
„Graag, jongeheer”, zei Poortstra dankbaar. „Heel graag. Dan kan ik hun uitleggen dat ik een ordentelijk burger ben, die geen vlieg kwaad zal doen. Nog nooit in mijn hele leven ben ik met een schietwapen bedreigd, jongeheer. Het is wat, dat zoiets op mijn leeftijd nog moet gaan gebeuren!”
„Kom nu maar mee”, zei Arie, hem naar de deur duwend. „Hoe eerder we meegaan, hoe eerder we weten wat voor rare geschiedenis hier achter zit.”
* * *

Zij gingen , in tegenstelling met wat Arie min of meer verwacht had , niet de trap op naar de gelijkvloerse verdieping, maar bleven onder de grond. Het bleek nu, dat dit souterrain veel uitgebreider was, dan hij had gemeend: de kelder waarin zij opgesloten waren geweest, was maar een betrekkelijk onbelangrijk onderdeel van de ganse onderaardse constructie, die blijkbaar onder het hele huis doorliep. Arie herinnerde zich (terwijl hij door een betonnen gang werd geleid met links en rechts ijzeren deuren) dat in Californië, in dit heuvelachtig gedeelte, vele landhuizen tegen hellingen aan worden gebouwd, meestal met de garages onder het huis, samen met een „playroom”, een grote, gezellig ingerichte ruimte, waar men van alles doen kan: ping-pong spelen, platen draaien, met windbuksen schieten, een luidruchtig feest houden of de kinderen met gebakjes laten smijten terwijl de volwassenen ergens boven hun eigen feest hebben. En het vertrek waarin Poortstra en hij werden binnengeleid, bleek inderdaad vroeger zulk een „play-room” te zijn geweest. Het was een groot vertrek met een betrekkelijk laag plafond en een houten lijst hoog aan de wand, waarin vroeger blijkbaar TL-buizen hadden gezeten voor indirecte verlichting. De wanden waren met wit stucco bepleisterd, dat door het vocht hier en daar begon los te laten, maar voor het grootste gedeelte nog was voorzien van amusante caricaturen van filmsterren. De meeste ervan herkende Arie niet , enkele daarentegen wel: dat waren merendeels sterren uit de oude doos, maar die zo beroemd waren geweest, dat zelfs de na-oorlogse generatie hun gezichten en namen nog kende: Gloria Swanson, Marlene Dietrich, . . . Garbo! . . . Clark Gable . . . en een mooie vrouw met bijna wit haar die hem vaag bekend voorkwam en waarvan zijn geheugen na enig nadenken de naam opleverde: Jean Harlow. Er bestond nu weinig twijfel aan, of dit huis was eens bewoond geweest door iemand die veel met de film te maken had gehad, en deze schilderingen hier had laten aanbrengen. Er was een grote bakstenen schouw met een roestig ijzeren braadspit en aan één zijde waren vast aangebouwde mahoniehouten zitbanken (zonder kussens) en aan de muur bevestigde kastjes met spiegelglas, dat nu stoffig was, en waarvan niemand het blijkbaar de moeite waard had geacht, ze te verwijderen of te slopen. In het midden stond een soort keukentafel met een wrakke poot, en daarop een terry-lamp, een van die merkwaardige Engelse bureaulampen, die bestaan uit een ingenieus stelsel van buizen en veren, zodat de lamp in elke gewenste houding kan worden geplaatst en daar dan ook in blijft staan. Er zat een knaap van een lamp in, en toen Arie en Poortstra binnenkwamen, scheen het licht recht naar boven, tegen het vuile plafond, zodat de ganse ruimte gehuld was in een vage, indirecte schemer. Nergens kwam daglicht binnen. Tegen de bakstenen schouw leunde een kleine man, eveneens met een kous over het gezicht (waarvan hij echter het overtollige bovenstuk had afgeknipt) en hij at popcorn uit een papieren zakje. De derde man (Arie wist toch zeker dat er drie kerels waren geweest) was niet in zicht.

„What is this?” zei de kleine man bij de schouw scherp. „Ik heb toch gezegd: breng ze één voor één.”
„Kan niet anders, Kelly”, zei de man die Arie en Poortstra had gehaald. „Deze hier, die eruit ziet als de grootvader van Charley Chaplin, spreekt alleen Hollands. Die rooie aap spreekt Engels, maar ze zeggen dat ze allebei Hollanders zijn.”
„Hollanders hè. . .” zei de kleine man nadenkend, wat popcorn in zijn mond stoppend en nadenkend kauwend. „Dat zou natuurlijk aardig kunnen kloppen. Begin maar eens met hun zakken leeg te maken en kijk ze van top tot teen na.”
Arie had werkelijk een beetje te doen met Poortstra uit Meppel. Hij legde hem uit:
„Ze willen kijken wat we in onze zakken hebben. Wees maar niet bang, ik geloof werkelijk niet, dat ze ons willen beroven. Het gaat ergens anders om, al snap ik niet, wàt.”
Poortstra keek hem dankbaar aan . . . blijkbaar opgebeurd door een woord van bemoediging, en liet geduldig toe hoe zijn jas, zijn vest en zijn broek terdege werden nagezien en leeggehaald. Arie was daar intussen zelf al mee bezig en op de tafel ontstonden twee hoopjes. De man met de popcorn, die met „Kelly” was aangesproken, stak het halflege zakje in zijn jas, duwde zich met zijn schouder van de schouw af, kwam naar de tafel en nam allereerst de beide paspoorten op en bestudeerde deze aandachtig. Het langst tuurde hij naar de pagina van Arie's pas, waarop de Amerikaanse visa stonden afgedrukt. Dan keek hij op en achter het netwerk van nylon blonken zijn ogen.
„Jij daar . . . is dit jouw pas?”
„Dat is de mijne, ja.”
„Wanneer ben je de Verenigde Staten binnengekomen?” „Het stempel staat toch er toch in? Vier dagen geleden. We kwamen van Trinidad af. Met mijn vriend Jan Prins. Ook een Hollander. En Bob Evers, die Amerikaan is.” „En wat komen jullie hier doen?”
„Jan en ik hebben vorige maand ons eindexamen HBS gehaald. En als beloning mochten we een reis gaan maken naar Amerika. Met ons vriendje Bob Evers.”
„En waar wonen jullie?”
„In het Excelsior-hotel hier in Hollywood.”
„Met zijn drieën?”
„Jawel. Kamer 1248. Twaalfde étage.”
„En waar zijn je vriendjes nu?”
„Als ze niet uit het raam gevallen zijn, zullen ze er nog wel zitten. Wachtend op mij. We zouden vanavond naar een paar bioscopen gaan. Ik ging even de deur uit om een krant te kopen en een meloen.”
„Waar had je die krant voor nodig?”
„Luister eens”, zei Arie, met juist genoeg ongeduld in zijn stem, „als u als Amerikaan in Holland bent, is het dan zo gek als u een Amerikaanse krant gaat kopen? Je wilt per slot van rekening wel eens weten wat er intussen thuis zoal is gebeurd.”
(Bij zichzelf dacht hij: „Zie je wel, het is op een of andere manier inderdáád te doen om het kopen van een Hollandse krant. . . !)

De man Kelly ging hier niet op in, en bekeek het andere paspoort. Hij stelde nu zijn vragen in het Engels en Arie moest vertalen. Dat was een machtig interessant spel voor de dikkerd, die nu al zijn ingeboren intelligentie en listigheid kon gaan gebruiken om uit te vissen, wat voor bedoeling er achter die vragen verscholen lag.

„What's his name?”
„Hij vraagt wat uw naam is.”
Poortstra had nog steeds zijn wandelstok in de handen. Zijn leeggehaald jas en vest hingen open.

„Ik heet Poortstra. Wynandus Wichert Poortstra. Ik ben geboren in Warfum in Groningen 18 januari 1896. Later ben ik naar Meppel verhuisd en daar een zaak begonnen in jaegerondergoederen en. . .”

Arie stopte de stroom door een hand op te heffen, maar kreeg nauwelijks de kans, de enkele feiten in het Engels te vertellen, want weer ging de stroom verder:
„ . . . ik heb nooit van mijn leven iemand een strobreed in de weg gelegd. Altijd heb ik geleefd als een ordentelijke burgerman die op tijd zijn belasting betaalde en altijd wat gaf aan elke straatcollecte. Altijd steek ik op verjaardagen van het Koninklijk Huis de vlag uit en. . .”
Kelly keek een tikje verbijsterd op:
„What is all that he's saying?”
Arie legde uit:
„Deze man heeft een zoon, die een tijdje geleden naar Amerika is geëmigreerd en hier bedrijfsleider is van een soort cafetaria. En de man is hierheen gekomen om zijn zoon een bezoek te brengen. Maar hij heeft in zijn hele leven nog nooit iets meegemaakt en het zien van dat pistool daar alleen al bezorgde hem zowat een rolberoerte.” „Yeah”, zei Kelly, niet in het minst onder de indruk. „Vertel opa dat hem niets zal gebeuren, als hij eerlijk op mijn vragen antwoordt. Vraag hem waarom hij een Hollandse krant ging kopen.”
Arie vertaalde dat.
„Voor mijn zoon en mij, meneer”, zei Poortstra op een tikje wanhopige toon. „Daar steekt toch niks achter, zou ik menen. Dit is toch een vrij land, hebben ze me altijd verteld. In een vrij land mag je toch een Hollandse krant kopen. En „De Telegraaf” is een keurig net blad, zou ik zeggen.”
„Jajaja”, zei Arie. „Leest uw zoon altijd die krant?” „Hij gaat daar geregeld een krant kopen, jongeheer. Maar hij is vandaag aan het werk en ik ging de stad eens bekijken en hij vroeg mij, die krant voor hem mee te brengen. En ik had daar wel oren naar, want dan kon ik zelf ook eens lezen wat er in Holland intussen was gebeurd.” Arie vertaalde dat.
„Hm”, zei Kelly. „Dus zijn zoon leest geregeld een Hollandse krant?”
Arie herhaalde die vraag in het Hollands.
„Zeker meneer. Zeker. Dat weet ik zeker, want bij hem thuis ligt een hele stapel van die dingen. Niet altijd „De Telegraaf”. Ook wel eens andere en ik stuur hem geregeld de Meppeler Courant vanuit Holland. Dat vindt-ie leuk. Der staan natuurlijk een hoop dingen in van mensen die hij heel zijn leven heeft gekend en hij kan der nog es wat over schrijven in de brieven die hij geregeld stuurt.” Arie vertelde dat allemaal heel nauwgezet. Kelly knikte. Hij was nu bezig, het kleine model Succes-Agenda dat Arie meestal bij zich droeg, door te bladeren. Vooral de namen en adressen in het alfabetisch register schenen hem een hoop belang in te boezemen.
De deur die naar de betonnen gang leidde, ging open en een derde man trad binnen, zijn jas los in de hand meeslepend. Door de mazen van de nylonkous heen parelde het zweet op zijn gezicht. Zijn shirt vertoonde grote, donkere vochtplekken.
„Allright”, zei hij, vermoeid. „Allright, Kelly. Alles klopt. Hij heeft zijn kamer niet betaald. Overal heeft hij schulden en zijn baantje is hij kwijt. En alles wat hij op zak had, is een kwart dollar aan los geld.”
Kelly liet een tevreden knor horen.
„Je zou toch zeggen — als híj het was, zouden ze hem wel wat geld hebben gegeven.”
„Lijkt mij ook. En wie kiest daar nou een gekke trompettist voor uit?”
Kelly antwoordde langzaam:
„Dat kan camouflage zijn, natuurlijk. De beste kans is, dat ze iemand gebruikt hebben die ze goed kenden, óf iemand die aan de grond zat en op makkelijke manier een paar centen wilde verdienen. Maar dan hadden ze hem heus wel wat vooruit gegeven; de helft bijvoorbeeld.” „Da's mijn idee ook, baas.”
„O.K.” Kelly wees naar Poortstra met Arie's agenda: „Die opa daar is twee dagen geleden hierheen gekomen uit Holland om zijn zoon op te zoeken. De zoon leest altijd Hollandse kranten en werkt in een cafetaria. Hij ging er één kopen voor die zoon.”
De andere man bestudeerde Poortstra van top tot teen: „Lijkt me te kloppen als een bus, baas. Lijkt mij nou niet de vent om voor zo'n klusje uit te zoeken.”
Kelly knikte:
„Geef hem zijn rommel terug, Jackson en zet hem bij de ander.” Hij gebaarde naar Arie: „En jij blijft nog even hier.”
Dat was de dikkerd wel zo lief. Hoe langer hij kon blijven praten, hoe meer hij aan de weet kon komen. De man die Poortstra's zakken had geleegd, begon hem al zijn eigendommen terug te geven. Hij had het geld in de zwartleren portefeuille precies nageteld en het duidelijk zichtbaar er weer allemaal ingestoken.
„Bent u overtuigd dat het er allemaal weer is?” vroeg Arie hem.
„Jaja”, zei Poortstra, haastig zijn vest dichtknopend, „daar heb ik heel goed op gelet. Nee, dat is in orde. Maar wat gaat er nu met mij gebeuren?”
„Geen idee”, antwoordde Arie. „Maar ik denk dat ze u bij die trompettist zetten. Ze houden de mensen die ze verhoord hebben, gescheiden van degenen die nog niet aan de beurt zijn geweest. Heel logisch, eigenlijk.”
„Maar hoe lang moet dit nog duren? Als ik niet op tijd thuis ben, maakt mijn zoon zich dodelijk ongerust. Ik ben altijd heel stipt in alles wat ik doe en. . .”
„Kom mee, opa!” zei Jackson ongeduldig, en nam hem bij een elleboog. „De conferentie hier is afgelopen. Ga maar spinnen tellen.”
Hij leidde Poortstra de gang in en sloot de deur achter zich. Kelly stond even naar Arie te staren, wendde zich dan tot zijn tweede handlanger, die naast de tafel een sigaret stond te roken, en zei:
„Johnson. Nu heb ik een klusje voor jou. Je hebt gehoord dat deze knaap beweert dat hij met twee vriendjes woont in het Excelsior-hotel kamer 1248.”
„Klopt, baas.”
„Ga erheen. Bedenk een smoes. Probeer uit te vissen of het één van hen kan zijn. De ogen van deze snaak staan me veel te slim. En hij heeft een paspoort vol met visa van de gekste plaatsen ter wereld. Dat klopt niet helemaal met een HBS-jongen die net zijn eindexamen heeft gehaald.”
„Komt voor mekaar, baas.”
Johnson vertrok, en Arie dacht: . . . „Jackson en Johnson. Poeh! Als dát hun echte namen zijn, laat ik me hangen. Ze hadden zich net zo goed Jansen en Tilanus kunnen noemen. En dacht je nou dat die kerels hun eigen namen onder elkaar gebruikten als ze de moeite nemen, in deze hitte nylonkousen over hun gezichten te trekken en zich aldus te camoufleren?”
Hij bleef nu alleen over met de kleine Kelly, die juist op het punt scheen, een nieuwe vraag te stellen, toen de stalen deur op een kier openging en Jackson er zijn hoofd om stak, zeggend:
„Baas, kom es effe. Ik wou wat zeggen dat hij daar niet hoeft te horen.”
Kelly gaf een knor, ging de gang in, en trok de deur achter zich dicht. Op de tafel lag nog het colbertjasje dat de man Jackson in de hand had gedragen, toen hij binnenkwam en daarna neergegooid. Arie dook erop af, stak bliksemsnel een hand in de binnenzak en trok er een dunne leren portefeuille uit . . . Een rijbewijs! Op naam van:

Edward B. Nickolson, 1496 Lincoln Drive, Hollywood. De foto op het rijbewijs was van een man met een lang, ietwat paardachtig gelaat. Naam, adres en gelaat prentten zich in enkele seconden onuitwisbaar in Arie’s geheugen. Daarna schoof hij als de hazen de portefeuille terug. . . je moest nooit het onderste uit de kan willen hebben. Arie ging weer staan op de plaats die hij had ingenomen toen Kelly de deur uit ging, en keek aandachtig rond. In de linkerwand (die vermoedelijk grensde aan een tuin of een terras) waren twee openslaande dubbele glazen deuren, maar die waren afgesloten doordat er aan de buitenzijde stalen luiken voor waren neergelaten, die er stoffig en roestig uitzagen. Het duurde nog even vóór Kelly weer binnenkwam, zodat Arie best de rest van de portefeuille aan een inspectie had kunnen onderwerpen . . . maar ja. . . dat kon je tevoren ook niet weten. De andere man (Nickolson alias Jackson) kwam samen met zijn baas weer binnen en niets aan hun manier van doen verried, waar zij het over hadden gehad.
„Zo, vriendje”, begon Kelly, weer tegen de schouw leunend met het zakje popcorn in de hand. „Dus jij had, vóór je hier binnenkwam, al in de gaten dat het ons te doen was om iemand die een Hollandse krant had gekocht hè?” Snel dacht Arie: „Heee . . . hoe kan hij dat weten? Iemand moet er hebben gekletst. Poortstra kan niet, want die spreekt geen Engels. De trompettist hebben ze al hier gehad . . . Die zure kruiswoordensnuit natuurlijk. Dat is echt het soort van rattekop om op de deur te gaan kloppen en de klikspaan te spelen, om zelf in een goed blaadje te komen.”
Hardop antwoordde hij:
„Dat was niet zo moeilijk om uit te vissen.”
„O, niet?” zei Kelly sarcastisch. „Nee — voor jou niet, misschien. En voor iemand die kon gedachtenlezen, óók niet. Maar goed — vertel eens, roodharig genie — hoe ben jij er dan wèl achter gekomen?”
„Nou”, zei Arie langzaam, omdat hij zelf eigenlijk niet eens precies meer wist hoe zijn hersens gewerkt hadden. . . „Toen ik binnenkwam, zaten er twee Hollanders in die kelder, en twee Amerikanen. Dat was natuurlijk al een beetje gek. Daarom begon ik te piekeren of het misschien iets met Holland te maken kon hebben. En de derde man — die bediende van dat scheepvaartkantoor — had een Hollandse krant bij zich. Precies dezelfde die wij gekocht hadden. Toen vroeg ik daar wat over en toen bleek dat we allemaal dezelfde krant hadden gekocht in dezelfde shop. Het is natuurlijk te onmogelijk, om aan te nemen dat zoiets zuiver toeval is.”
„Knap werk”, zei Kelly spottend, maar toch een tikje onzeker. „En daarna kwam je erachter dat de krantverkoper tegen jullie allemaal iets gezegd had over een goede sinaasappeloogst, hè? En dat heb je ook zomaar uit je blote, roodharige, geniale hoofd gedaan?”
„Nee”, zei Arie. „Dát was half en half toeval. Die Poortstra wilde een kletsje met me maken en begon natuurlijk te praten over het enige waar hij verstand van had. Hij had ook over ondergoed kunnen beginnen, misschien, maar hij begon over het weer en de oogst. En het enige wat ik van de oogst hier afwist, was dat die man me nèt gezegd had, dat er een goede sinaasappeloogst was. Toen vroeg hij waaróm er zo'n goeie oogst was en dat vroeg ik weer aan die scheepvaartjongen. En toen was het gebeurd, want dat was tegen ons allemaal gezegd.”
Kelly en zijn assistent keken elkaar aan door het maaswerk van hun nylons.
„Kan zijn”, verklaarde de assistent. „Het blijft mogelijk. En als deze jongen ervan afwist — als hij het wèrkelijk wist — dan zou hij toch zeker zijn mond wel hebben dichtgehouden?”
Kelly krabde achter zijn oor, door het nylonmaas heen. „Pas op”, zei Arie. „U krijgt een ladder in die kous.” „En jij”, verzekerde Kelly hem nijdig, „krijgt dadelijk een dreun op je neus. Vertel me eens, uitgeslapen stuk Hollandse rolmops — heeft iemand jou gevraagd, naar die shop op Sunset Boulevard te gaan, daar een Hollandse krant te kopen en goed te luisteren of er iets werd gezegd over de sinaasappeloogst?”
Arie begon peinzend aan zijn neus te krabbelen — misschien een onderbewust gevolg van de wijze waarop die neus kort tevoren was bedreigd. Hij begon langzaam en met nadruk het hoofd te schudden:
„Wie had dat dan moeten zeggen of vragen?”

Kelly's ogen glinsterden door de nylonmaas heen: „Ik stel de vragen hier en niet jij. De waarheid krijgen we er heus wel uit, hoor. Wie gaf jou opdracht, een Hollandse krant daar te gaan kopen?”
Arie vond het beter om nu maar te antwoorden:
„Dat was geen opdracht. Zoals ik al zei: ik ben hier met een Hollands vriendje. Jan Prins heet hij. Ik zei dat ik wat fruit ging kopen en toen vroeg die, of ik meteen een Hollandse krant mee wou nemen. En dat deed ik. Niemand was zo verbaasd als ik, toen die man wat zei over de sinaasappeloogst. Het sloeg nergens op.”
Beide mannen stonden Arie vorsend aan te kijken, blijkbaar half geneigd hem te geloven, en half wantrouwend. „Het kan toch heel goed waar zijn”, opperde Jackson weer. Kelly gaf dat knorrig toe:
„En tóch klopt er iets aan die vlegel niet — ik voel het aan alles. Zijn paspoort . . . de manier waarop hij kijkt en antwoordt. Dat is niet zomaar een jongen van de HBS die met vakantie is.”
„Hij heeft een massa gereisd en van de wereld gezien”, zei Jackson. „Aan worden ze wat zelfverzekerder. Dat is nu eenmaal zo.”
Kelly bromde nog wat:
„Best. Misschien komt Johnson méér aan de weet. Stop deze maar bij die andere twee. En breng de vierde van de kerels hier. Die boskat van een juffrouw nemen we het laatst onder handen.”
„En we zullen onze handen er best vol aan hebben”, meende Jackson, Arie een wenk gevend om zijn bezittingen van tafel te rapen. „Steek je bullen weer in je zak, vrind. We gaan eens iemand anders aan de tand voelen.”
Zij staken schuin de betonnen gang over, waar een nieuwe deur openging. Daar achter lag een kelder met de ketel van de centrale verwarming . . . eruit ziende als iets uit de machinekamer van een Mississippistoomboot. De trompettist zat op een halve meter dikke, met asbest af-geisoleerde heetwaterbuis en schreef muzieknoten op de kalkmuur met een brokje kool. Poortstra zat kaarsrecht op een oud kistje, rustig wanhopend, naar zijn uiterlijk te oordelen. Hij keek op toen Arie naar binnen werd geduwd en vroeg: „Zeg — zou ik niet even mogen opbellen om ze te laten weten waar ik zit?”
„Welja”, zei Arie sarcastisch. „Vraag dan meteen of je zoon je een maaltijd brengt uit die cafetaria. In een pannetje.”
De trompettist schreef enkele accoorden op de muur af, keerde zich om en informeerde:
„Ben jij iets wijzer geworden?”
„Iets wel. Ze zoeken naar iemand die de opdracht had, in die zaak op Sunset Boulevard een Hollandse krant te kopen en te luisteren naar een boodschap over de sinaasappelenoogst. En ze weten niet, wie van ons het is.” De musicus zat daar even over na te denken.
„Raar”, vond hij ten laatste. „Machtig raar. Dus het moet één van ons zijn?”
„Daar schijnen ze vrij zeker van te zijn”, knikte Arie. „Anders gaven ze zich niet al die moeite. Een van hen kwam terug. . . die scheen te hebben gecontroleerd wat jij hen verteld had. Dat klopte. En zij schijnen ervan overtuigd te zijn, dat jij de waarheid hebt gesproken, omdat je niet meer dan een kwart dollar in je zak had. Als jij de man was geweest die ze zochten, zeiden ze, hadden ze je voor het opknappen van dat klusje wel wat geld vooruit betaald.”
„Zou ik ook vast en zeker hebben gevraagd”, zei de trompettist. „En ik zou het zuur genoeg verdiend hebben ook, met zitten op ouwe kisten en rondhangen in kolenkelders. Ik weet van mezelf dat ik het niet ben. Dus er zijn nog vier mogelijkheden: jij, die Poortstra daar, die slangenzus of dat chagrijnig stuk kantoorbediende.”
„Poortstra kun je gevoeglijk afschrijven”, oordeelde Arie. „Daar wil ik met mijn kop borg voor staan. Die ging alleen maar een krant voor zijn zoon kopen en bovendien: wat hadden ze aan die vent? Hij had de boodschap niet kunnen verstaan, want hij spreekt geen Engels.” De trompettist keek Arie getroffen aan:
„Deksels ja — daar heb ik niet eens aan gedacht. Dus er blijven er drie over: jij, de slangenzus. . .”
„Nee!” protesteerde Arie. „Ik ben het niet. Misschien ben jíj het.”
De trompettist keek hem lang en nadenkend aan: „Geloof je dat nou werkelijk?”
Arie dacht even na:
„Nee”, erkende hij. „Maar zeker weet ik het óók niet.” „En jij weet van jezelf dat je het niet bent?”
„That's right”, zei Arie.
„Dan blijven er volgens jou dus twee over die in aanmerking komen: die zure bankbediende en de slangenzus.” „Dat zijn de meest waarschijnlijke, ja. Die bediende is een ontevreden kankeraar die alles zal aanpakken om wat bij te verdienen of om iemand een hak te zetten. En die slangenbezweerster staat voor niets, die is zo hard als een pak spijkers uit de diepvries.”
„Hoe lang denk je dat ze ons hier vasthouden?”
„Tot ze zeker weten wie van ons ze hebben moeten.” „En dachten ze dan, dat er naderhand niet een paar van ons reuze keet zullen gaan schoppen dat ze zijn vastgehouden?”
„Dat wel. Maar ze rekenen erop dat wij niet weten wie zij zijn. Dit is natuurlijk een huis dat al een hele tijd leegstaat en dat ze voor dit grapje zolang gebruiken.” „Toch moet er iets vrij belangrijks achter zitten, anders maakten ze er niet zoveel werk van. Het is geen kleinigheid. Ze moesten om te beginnen iemand hebben die in die winkel stond, zogenaamd om tijdschriften door te neuzen en die goed luisterde en oplette wie er een Hollandse krant kwamen kopen, en tegen wie die rare opmerking over sinaasappelen werd gemaakt. Dan moesten die mensen worden gevolgd tot op een plek waar ze zonder al te veel risico in hun kraag konden worden gepakt en hierheen overgebracht. Begin er maar eens aan.”

Arie zat na te denken, spelend met de ketting die van de thermostaat van de verwarmingsketel afhing en de olietoevoer naar de branders regelde.
„Wat ik zo raar vind, is dat die opmerking over de sinaasappelen tegen iedereen werd gemaakt die een Hollandse krant kwam kopen. Die man in de winkel wist blijkbaar zelf niet, wie hij hebben moest.”
De trompettist knikte:
„Precies. Die woorden over de sinaasappelenoogst kunnen een code-boodschap zijn. Bestemd voor een bepaalde organisatie, die zich niet bloot wil geven. Wat doe je in zo'n geval? Je neemt iemand in de arm, geeft hem vijf en twintig dollar en zegt: „Je hebt niets anders te doen dan naar die shop te gaan, een Hollandse krant te kopen en te luisteren wat de man daar tegen je zegt. Dat breng je aan ons over. En de krant mag je houden om de kachel mee aan te maken.”
Arie knikte, de ketting in een cirkeltje rondslingerend. „Jawel. Dat klopt. En nu is er een partij die met alle geweld wil weten, wie van de vijf mensen die in een paar uur tijd daar een Hollandse krant kochten, de ware afgezant is. Maar die afgezant heeft natuurlijk moeten beloven, niets te laten merken. . .”
„Dat is tot je dienst. Maar als je in je kuif wordt gepikt, en hier vastgezet, krijg je er op een gegeven ogenblik toch tabak van! Een krantje gaan kopen voor een bankbiljetje is één ding. Maar gekidnapt worden is heel wat anders. Dat is in de prijs niet inbegrepen.”
Arie protesteerde:
„Weet jij veel? Ze kunnen die meneer of juffrouw X wel beloofd hebben, dat die een paar honderd dollar zou krijgen als die X zijn of haar kiezen op elkaar hield in geval van een overval als deze.”
„Zeg, zou het een geval van spionage zijn, en deze kerels jongens van de FBI, die zich voordoen als gewone burgers?”
Arie zat daarover te piekeren:
„Bandieten zijn het niet, op een of andere manier gedragen ze zich tóch nog te netjes. Maar FBI? . . . Je vóélt het altijd als je door een beroeps-politieman verhoord wordt, zie je.”
De trompettist keek hem plotseling scherp aan:
„Zo, en hoe weet jij dat? Ben jij zo vaak door de politie verhoord?”
Arie besefte dat deze trompettist, met al zijn rare streken, verre van dom was. Integendeel zelfs; deze be-bopper was een machtig slimme jongen, en had Arie, heel ongemerkt, in een valletje laten tippelen. Voor de tweede maal die middag besefte Arie dat hij, door alles wat hij had meegemaakt, een manier van denken en handelen had gekregen die niet klopte met wat hij altijd voorgaf te zijn: een gewone jongen die net de HBS achter de rug had. Dát was het ook, wat Kelly in hem had gevoeld. Arie lachte de trompettist toe met een scheve grijns en sloeg zijn ogen ten hemel.

„Wie weet”, zei hij, non sensicaal. „Misschien ben ik wel een wonderkind. . .” Hij bleef naar boven kijken, en langzaam veranderde de uitdrukking van zijn gezicht. Dat bolle, sproetige gezicht bleef veranderen, tot de trompettist ook zijn hoofd achterover boog en de richting van Arie's blik volgde.

„Asjemenou . . . Zou dat open kunnen?”
Arie keek snel om. Poortstra zat kaarsrechtop, met de ogen dicht, te dutten, zoals mensen dat soms doen in een rijdende bus of trein, of in een wachtkamer: de wandelstok rechtop tussen de knieën geklemd en de handen kruiselings over elkaar op de kruk ervan. Dan ging Arie's blik weer naar boven. In het betonnen plafond, in een vrij donkere hoek van de verwarmingskelder, was een luik in een houten raamlijst, dat blijkbaar naar boven toe openging. Het was niet onwaarschijnlijk, dat het daar gemaakt was om de kelder te kunnen ventileren . . . het kon hier beneden wel eens al te heet worden, of men kon behoefte voelen om oliedampen of gassen te laten ontsnappen. In die hoek liep een wirwar van wit-geisoleerde buizen van de ketel naar de wanden: de af- en aanvoerpijpen van de heetwatercirculatie. Arie dook om de verwarmingsketel heen, stapte op de onderste der pijpen, klom behendig naar boven, luisterde daar even, zette zijn kruin onder tegen het luik aan, en duwde. Er viel wat stof naar beneden . . . het luik liet een zacht gekraak horen en ging een eindje omhoog.
„Hoor jij wat in de gang?” fluisterde Arie naar beneden. De trompettist sloop naar de deur en legde zijn oor ertegen.
„Niets te horen . . . Zie jij wat?”
Arie duwde het luik verder omhoog, tot zijn ogen gelijk waren met de vloer van de ruimte erboven. Hij rapporteerde snel:
„Allemaal rekken . . . Natuurlijk, jô! Dit is de droogkamer. Hier droogden ze natte kleren of de was met hete lucht die uit de kelder naar boven kwam. Kom mee!”
De trompettist zei zacht:
„Is het niet beter, te wachten tot de volgende hier wordt binnengebracht? Dan hebben we meer tijd.”
„Ben je gek!” zei Arie naar beneden. „Eén van die twee is waarschijnlijk een verklikker. Je hebt kans dat die meteen alarm slaat. Kom mee, en vlug wat!”
Op dat moment deed Poortstra zijn ogen open, zag de trompettist die naar boven stond te praten, volgde diens blik . . . en zag Arie's dikke, lichtblauwe beklede broekspijpen door het open luik verdwijnen.
„Waar . . . waar gaat u naar toe, jongeheer?”
„Het toilet!” zei Arie zacht terug, met zijn bolle hoofd boven de rand van het luik. „Maak nu geen herrie, we zijn zó terug.”
De trompettist lachte bemoedigend, klopte Poortstra op de schouder, nam een zilverkleurige buis van de trompet tussen zijn tanden en klom tegen de verwarmingspijpen op, waarna Arie hem het laatste stuk ophees.
„Moeten we die ouwe baas eigenlijk niet meenemen?” zei hij zacht, samen met Arie onder de droogrekken doorduikend.
„Nee!” antwoordde Arie beslist. „We moeten als de hazen gaan rennen en dan hebben we alleen maar last van hem, En als ze merken dat wij ontsnapt zijn, smeren die kerels hem gauw genoeg. Zul je zien. Die verwachten natuurlijk, dat wij de politie waarschuwen. Kom mee. . .”
De droogkamer had maar één deur, die half open stond . . . en toegang verleende tot een reusachtige keuken. Door de ramen ervan hadden zij het uitzicht over een kolossale tuin. Verwilderde sierheesters bloeiden in enorme bossen. De twee deuren die vanuit de keuken, via een stenen terrasje, naar de tuin leidden, waren van binnen gegrendeld. De grendels zaten vastgeroest. Een raam daarentegen was makkelijker te openen. Arie en de trompettist gleden er door, duwden het achter zich dicht, stonden even met de ruggen tegen de witte wand van het huis rond te kijken en namen dan een sprong, het terrasje over en door het lange gras naar de dichtbijzijnde groep bloeiende magnoliabomen. Deze prachtige tulpenbomen waren bijna tweemaal manshoogte, en verleenden een schitterende dekking. Zo geluidloos mogelijk slopen zij er tussen door, spinnen en muggen voor hun gezichten wegslaande, en kwamen uit aan de rand van . . . een privé-zwembad, waarin het water groen en smerig was, maar met een decoratie van schitterende witte en gouden lelies erop drijvend.
„Vergane glorie”, mompelde Arie, stilstaande op de gebarsten zandsteenrand van het bassin, en opkijkend naar de uit stalen buizen geconstrueerde springtoren aan de overzijde waarvan sommige pijpen bijna geheel waren doorgeroest. „Misschien heeft Greta Garbo hier nog wel eens gezwommen met een zwarte cape om en twee zonnebrillen op, in de hoop niet te worden herkend.”
„Ik vind het allang fijn, als wíj hier niet worden herkend”, bromde de trompettist, scherp luisterend naar de geluiden van de hete Californische zomermiddag. „Zogauw ze ons missen, beginnen ze een klopjacht door de omgeving.”
„Met zijn drieën is dat het zoeken van een naald in een hooiberg”, vond Arie.
De trompettist keek hem spottend aan:
„Een naald . . . met zó'n figuur durft hij over een naald te spreken. Een naald verhoudt zich tot jouw omvang als een obelisk tot de Pyramide van Cheops.”
Arie plukte een magnoliabloem af ter grootte van een Hollandse hortensiabloesem, stak het steeltje in een hoek van zijn mond en nam een bevallige danspose aan.
„Ik ben een slangendanser”, verklaarde hij, fluisterend. „Is de sinaasappeloogst niet fantastisch van het jaar? Wie heeft een oude Hollandse krant voor een werkloze FBI-jongen?”
De trompettist kon de humor hiervan maar matig op prijs stellen.
„Sta daar nu niet de pias uit te hangen!” drong hij aan. „Laten we maken dat we hier vandaan komen!”
„Waarom?” zei Arie. . . „Luister!”
Uit de richting van de achterzijde van het huis, dat zij zojuist verlaten hadden, klonken twee opgewonden stemmen.
„Daar heb je het al, jou idioot! Laten we maken dat we wegkomen.”
„O, nee”, zei Arie bedaard, ging op zijn buik op de rand van het zwembad liggen en liet zich geruisloos over de rand in het water glijden. „Kom hier naast me. Ze zoeken ons nooit zo dicht bij huis. En ik durf alles te verwedden dat ze ergens iemand op wacht hebben staan.”
De trompettist stond even stomverbaasd neer te staren op het bolle, sproetige gezicht van de dikke Hollandse jongen, tussen de twee handen op de rand van het bassin, keek dan om, en staarde wanhopig neer op de trompet die hij nog in, de hand hield.
„En wat moet ik hier mee doen?”
„Gewoon tussen je tanden houden. Hou je tenminste je mond dicht. Kom hier en maak geen spetters.”
De stemmen kwamen nu dichterbij. De trompettist nam zijn instrument weer dwars tussen de tanden, legde zich op zijn buik op de bassinrand, zwaaide zijn benen er voorzichtig overheen en gleed langzaam het water in, zijn vingers op de zandstenen rand, tot alleen zijn neus nog boven water uitkwam. De ondiepe zijde van elk bassin is steeds tegenover de springtoren en zij konden hier gehurkt in het water zitten, hun ruggen tegen de steile wand leunend, en hun hoofden achterover met hun neuzen verscholen tussen de bladen van de waterlelies. Arie had nu alleen nog de hoop, dat de kabbeling van hun indompeling snel zou verdwijnen . . . maar daar zou de drijvende plantengroei wel voor zorgen. Dertig tellen laten klonken twee hijgende stemmen schuin boven hen:
„Die zijn heus niet zo gek om de weg af te lopen. Die gaan dwars door de heuvels, wat ik je brom.”
„Dan móéten we ze kunnen zien als we in de uitkijktoren klimmen. Daar houden ze vast geen rekening mee. . .” „Als ze tenminste van het bestaan van die toren niets afweten.”
„Waarom zouden ze? Hier is al in geen jaren meer een mens geweest. . .”
„Als we ze niet heel gauw te pakken krijgen, kunnen we wel maken dat we wegkomen. Die alarmeren natuurlijk de politie.”
„Kom nou mee en klets niet. We hebben nog een goeie kans. . .” Het geluid van brekende takjes . . . dan werd het stil. Arie porde onder water zijn metgzel aan, en liet zijn hoofd boven water komen. In het bekroosde oor van de musicus fluisterde hij:
„Heb je het gehoord?”
De ander porde in zijn oor met een pink.
„Gek dat je onder water alles nog zo goed verstaan kunt. Ze zijn naar de uitkijktoren. Waar staat die ergens?” „Dat doet er weinig toe. Die ligt natuurlijk op het hoogste punt van een of andere heuvel. Maar ze zijn ervan overtuigd dat we de weg niét afgaan. Dus gaan we de weg af.” „Wandelen?”
Arie zei sarcastisch:
„Welnee. We gaan op onze handen lopen. Als ze ons dan zien, zeggen we dat we net uit een Vliegende Schotel zijn geland. Amerikanen geloven alles, als het maar gek is.” „Luister eens even, dik stuk kaasexport”, begon de trompettist verontwaardigd, maar Arie hees zich al met zijn buik op de rand van het zwembad, en verdween in druipende draf door het lange gras tussen de magnoliabomen. Het was maar goed dat hij ervaring had in dergelijke grapjes . . . Hij had er rekening mee gehouden, dat zij bij hun vlucht een duidelijk zichtbaar spoor in dat lange gras hadden achtergelaten. Het zwembassin was het enige oord geweest dat hen even had kunnen redden. . . maar ook alleen maar doordat hun achtervolgers, in hun zenuwachtige haast, zich niet de tijd hadden gegund om even rustig na te denken.

GROTE ACTIVITEIT VAN ARIE R00S

Terwijl hij dravend langs de zijkant van het verlaten landhuis naar de voorzijde op weg was, overwoog Arie bliksemsnel de kansen om de andere opgeslotenen in de kelder te bevrijden. Het leek natuurlijk zonneklaar, dat de beide kerels, Kelly en Jackson, er niet vandoor waren gegaan om een achtervolging in te zetten, zonder eerst alles weer solide te hebben opgesloten. Waarschijnlijk waren die bij elkaar gesmakt in de eerste kelder, waarin geen luik had gezeten. En de deur daar was van staal . . . waar ze toch de sleutel wel niet op zouden hebben laten zitten . . . Arie kwam hijgend de voorhoek van het huis om . . . en hield van verbazing even zijn draf in. Zoals hij al vermoed had, liep het terrein vanaf de voorgevel hellend naar beneden af, met een schitterend uitzicht over een dal tussen heuvels. De garagedeuren van het souterrain waren nog gesloten, maar tussen een groep bomen en struiken, zo opgesteld dat de wagen alléén van het huis af kon worden opgemerkt, stond een gesloten donkerblauwe Chrysler . . . zeer waarschijnlijk de wagen waarmede hij ook hierheen was vervoerd. Arie had steeds een diepe liefde gehad voor Chryslers. In verhouding had de Chrysler, van alle auto's in die prijsklasse, de krachtigste motor.
„Kijk dáár eens!” zei de trompettist vol ontzag, zodra hij ook de hoek van het huis omkwam. „Een Chrysler!” „Zowaar!” zei Arie. „Luister. . . Probeer jij even, welke deur van het huis openstaat. Ze moeten er ergens door in en uit zijn gekomen. Zal ik kijken of de sleuteltjes erop zitten.”
„O.K.”, zei de trompettist, met een typisch Amerikaans idealisme. „Het zou fijn zijn, als we die anderen ook konden bevrijden.”
„Edel van je!” zei Arie, die de zaak meer Europees en practisch bekeek.
De trompettist draafde op het huis af en Arie ging naar de verlokkende Chrysler. Het was geen splinternieuwe wagen, maar het ding zag er goed uit, ook al was het met een laagje stof overdekt . . . overigens geen wonder, na wat er die middag mee was gepresteerd. Het voorportier ging zonder moeite open. . . en de sleuteltjes bungelden uitnodigend aan het dashboard.
„Tafeltje dek-je!” bromde Arie, en bukte zich om de naam te lezen op de registratie die aan de stuurkolom was bevestigd. Mis! Het was een huurwagen van een van die talloze garages die in Amerika auto's verhuren aan wie maar een rijbewijs kan tonen en een redelijk pak aanheeft. Arie gleed achter het stuur met zijn natte broek, startte de motor en reed de wagen achterwaarts tussen de struiken uit.
„Hoera!” riep de trompettist geestdriftig. „Hij rijdt!” „Nou, en of!” zei Arie, schakelde de eerste versnelling in en rolde dwars over het gras naar de plek waar een restant grint, met autosporen erin, de plaats aanwees waarlangs de weg te bereiken was. De trompettist stond hem verbaasd en ietwat ontsteld na te kijken, terwijl de Chrysler vaart vermeerderde.
„Hei!” schreeuwde hij. „Ik ben nog niet binnen!”
„Vaarwel!” riep Arie, door het open portierraam. Hij schakelde over in twee, gaf een straal gas en stoof over de slingerende oprijlaan naar een vervallen hek toe, erdoor en een hellende gruisweg af, die naar beneden voerde, de vallei in. Arie was helemaal niet van plan, die trompettist bij zich te houden. Ten eerste werkte hij liever op zijn eentje — ten tweede was hij er helemaal niet zo zeker van, dat die knaap te vertrouwen was. En vóór hij precies wist, wat er allemaal achter deze geschiedenis stak, nam Arie geen enkel risico. En wroeging had hij er helemaal niet over, want nu er één eend uit de kooi ontsnapt was, nog wel in de huurwagen van de drie overvallers, was het kidnapspelletje voor de heren uit. Die zouden heus wel zo snel mogelijk de plaat poetsen.
* * *

Reeds lang vóór het tijdstip waarop Arie tussen de waterlelies dook, waren Jan Prins en Bob Evers, in hun kamer in het Excelsior-hotel, elkaar vreemde blikken gaan toewerpen. Jan had de ontbrekende knoopjes genaaid aan al zijn shirts, en Bob was finaal suf van het lezen van stripverhalen, strekte zijn armen boven zijn hoofd en geeuwde langdurig en luid.

„Waar blijft in vredesnaam dat dik monster van een Arie?” Jan liep naar het raam en tuurde naar de zonovergoten Sunset Boulevard.
„Misschien is nu eindelijk gebeurd waar ik al jaren op wacht en heeft hij zo ongans veel gegeten van een of andere heerlijkheid, dat hij zich niet meer kan bewegen.” „Dan kan hij zich altijd nog in een taxi laten dragen.” „Misschien is-ie wel ontploft”, opperde Jan. „Hebben we daarnet niet een of andere doffe dreun gehoord?” „Dat was ik, toen ik mijn kop stootte aan het hoofdeinde van het bed. Hoelang is die dikke nu al weg?”
Jan stond nog steeds naar beneden te kijken, waar de auto's en mensen, allemaal even kleurig opgedoft, door elkaar bleven wriemelen. De zon was een heel eind verder gekropen langs de wanden van hun kamer.
„Een uur of drie zèker. Misschien is er een auto tegen hem op gereden.”
„Dan kunnen ze die auto wel afschrijven. Dat overleeft alleen een Sherman-tank.”
Na een tijdje bromde Jan:
„Toch gek, dat hij niet heeft opgebeld. Hij weet toch dat we van plan waren naar een stel bioscopen te gaan. Maar misschien wil-ie ons ergens mee verrassen.”
„Te deksel, ja!” riep Bob uit. „Hij is naar een schoonheidssalon om zijn sproeten te laten bijbleken. Dát zal het wezen!”
De telefoon rinkelde. Bob wentelde zich om op het bed en greep de hoorn:
„Hello . . . ?”
Een duidelijk Amerikaanse stem vroeg:
„Is that Room 1248?”
„Dat is kamer 1248, ja. Met wie spreek ik?”
Daar gaf de stem geen antwoord op. Maar die zei wel: „Er is iets misgelopen met die Hollandse krant.”
„Met wat?. . .”
De stem antwoordde:
„Kom, kom. Jij bent toch het Amerikaanse vriendje van die dikke jongen?”
Bob keek even op naar Jan Prins, die gespannen zat mee te luisteren.
„Ik ben de Amerikaanse vriend van een dikke jongen, ja. Kent u die dan?”
„Natuurlijk”, zei de stem. „Speel nou geen verstoppertje. Roos heet hij. Arie Roos. Een dikke met sproeten.” „Dat is 'm, ja. En wat is daarmee?”
Bob gaf Jan een wenk en die liet zich op zijn knieën vallen, met zijn oor aan de buitenkant tegen de telefoon, om mee te luisteren.
„Nou — die moest toch een Hollandse krant gaan kopen?”
Jan en Bob keken elkaar aan. Het klopte, dat Jan aan Arie gevraagd had, om een Hollandse krant te gaan kopen, maar. . .
„Ja, dat klopt”, gaf Bob toe. „Hij heeft toch geen ongeluk gehad?”
„Dat niet direct”, zei de stem, langzaam. „Maar dat grapje is verkeerd afgelopen, hé? Je snapt wel wat ik bedoel.” Jan en Bob staarden elkaar verbijsterd aan. Jan haalde tegen Bob in niet-begrijpen de schouders op. Bob zei in de hoorn:
„Het spijt me enorm, maar ik kan er geen touw aan vastknopen. Wát is verkeerd afgelopen? Kon hij die krant niet krijgen? Of heeft hij een ongeluk gehad? . . .”
De stem zei ongeduldig:
„Doe nou niet of je van niks weet. Wij weten alles. Die dikzak zou een Hollandse krant gaan kopen in die shop op Sunset. Waar of niet?”
„Ja, dat klopt, maar. . .”
De stem viel hem weer in de rede:
„En dat moest hij niet doen voor zichzelf, maar voor iemand anders, nietwaar?”
„Ja, dat klopt, maar. . .”
„En we weten allebei wel, wie dat is, hè?”
„Mijn vriendje Jan”, zei Bob. „Die staat hier naast me.” De stem zweeg enkele tellen, als in nadenken en ging dan door, op ongelovige toon:
„Kom nou. En dacht je dat wij niet wisten, dat hij daar een boodschap zou krijgen?”
Jan en Bob keken elkaar aan, of ze allebei een klap op hun hoofd hadden gehad.
„Een boodschap?” hakkelde Bob. „Wáár boodschap? Hóé boodschap? Boodschap van wie?”
„Wil jij me vertellen dat je van geen boodschap áfweet?” Bob zei duidelijk in de telefoon:
„Luister eens, Grote Onbekende. Iemand is er gek. Jij of ik, maar ik ben het niet. En waar is Arie Roos?”
Er klonk een klik en de verbinding was verbroken. Bob bleef enkele tellen lang met de hoorn in zijn hand zitten, Jan aangapend.
„Snap jij dáár iets van?”
„Geen snars. Geen enkele, ongecompliceerde gloriesnars. Maar met Arie is er iets aan de hand, dat staat vast. Wat zei die vent ook weer precies?”
Bob fronste en probeerde zich alles te herinneren. „Hij zei dat Arie in opdracht van iemand een Hollandse krant moest gaan kopen op Sunset Boulevard. In een shop daar. En dat hij daar een boodschap moest krijgen. Ik geloof dat we op een of andere manier weer in een heel vreemde geschiedenis verzeild zijn geraakt.”
Jan wandelde naar het raam en schoof de handen in zijn broekzakken, naar de boulevard beneden hem starend. „Niet voor de eerste keer, voor ons. Wat heb ik je gezegd? Sommige mensen raken altijd in complicaties verstrikt.” Bob stond op, met vastberaden gebaren. Jan Prins keerde zich om.
„Wat ga jij doen?”
„lk ga naar die shop op Sunset. Het is natuurlijk dat ding, een paar blokken verder, waar ze al die buitenlandse kranten verkopen. Kijken of ik daar iets wijzer word. Blijf jij hier?”
„Waarvoor?”
„Voor het geval Arie opbelt of in eigen persoon op komt dagen.”
„OK. Maar blijf niet te lang weg. Anders krijg ik dadelijk een tweede Grote Onbekende aan de telefoon, die weer een ander soort van wartaal begint uit te slaan.”
„Ik zal een spoor van broodkruimels achterlaten. Net als dat Klein Duimpje van jullie.”

* *  *
Bob stapte de tijdschriftenwinkel binnen met een gezicht of de hele zaak van hem was, liep zacht tussen de tanden fluitend de rijen kranten en magazines langs en stopte bij het vak waarboven het bordje: „Netherlands”. Hij bleef daar staan, op een stuk gum kauwend, en de handen in zijn broekzakken. Een man in een groen shirt en met een oranje broek aan kwam naar hem toe.

„I want a Dutch newspaper”, zei Bob, een hand uit een broekzak trekkend, en een Ronson aansteker opgooiend in zijn handpalm.
„Welke Hollandse krant?”
„Doet er dat wat toe?” zei Bob, de man kalm aankijkend. „En er is een boodschap bij, ook.”
De man keek Bob even twijfelend aan, keek dan op zijn polshorloge, dat hij droeg met de wijzerplaat naar binnen, gekeerd.
„Maar. . . het is al na vijven. Het zou tussen drie en vijf. uur gebeuren.” (De man sprak bijna fluisterend nu). Bob kauwde onverstoorbaar door.
„Dat weet ik. Er is een dikke Hollandse jongen geweest. Met sproeten. Maar die is met zijn auto tegen een andere wagen opgereden. Nu kom ik de boodschap halen.” De man met de oranje broek haalde de schouders op en zei: „We hebben een aardige sinaasappeloogst van het jaar. Moet je nog een krant hebben, ook?”
„Niet nodig”, zei Bob en slenterde naar buiten.
Maar eenmaal buiten stapte hij de eerste de beste zijstraat in en ging voor een étalage van radiotoestellen na staan denken. Wat had deze onbegrijpelijke kolder te betekenen? Hij kon de man in de oranje broek ook niets anders vragen, anders zou die in de gaten krijgen dat Bob maar blufte, en bezig was, zijn neus te steken in zaken waar hij niets van afwist. Bob kwam tot de slotsom dat hij eerst maar eens moest gaan confereren met Jan Prins.

* * *
Arie Roos, intussen, had een vondst gedaan. In het dashboardkastje van de Chrysler. En de vondst bestond uit een puntgaaf pistool met een extra magazijn, kaliber .38 en van het merk Webley. Het was een merk waarmee hij weinig te maken had gehad, maar in beginsel waren de meeste pistolen wel hetzelfde. Als je eenmaal wist waar de veiligheidspal zat, en hoe het magazijn moest worden geladen, was je een heel eind. Moeilijkheden ontstonden pas, als je een vreemd pistool uit elkaar moest halen om het schoon te maken. Hij zette de Chrysler even stil om het wapen te onderzoeken, schoof het dan in zijn rechterbroekzak (met het extra-magazijn in zijn linkerbroekzak) en reed verder over de slingerende, smalle weg, die af begon te dalen naar een beneden hem glinsterend riviertje, Na een minuut of tien bereikte hij de bodem van het valleitje. De weg liep vlak langs het riviertje en was hier van vrij hard zand, met op sommige plaatsen wat gestort puin, om zachte plekken te verstevigen. Na een tijdje bereikte hij een houten bruggetje, met aan elke oever een gemetseld landhoofd, waaroverheen losse ijzeren balken waren gelegd, met daar weer over spoorwegdwarsliggers, met bouten aan de staalbalken vastgeschroefd. Dat was de hele brug. Dat verbaasde Arie even, tot hij aan het metselwerk zag, dat hier vroeger een betere brug had gelegen, die vermoedelijk bij een van de periodiek in Californië voorkomende wolkbreuken door het gezwollen riviertje was weggeslagen.

Arie reed voorzichtig met de Chrysler over de dwarsliggers die klepperden onder de zware auto en stuurde aan de overzijde een weg op, die weer tegen een helling opvoerde, aan weerszijden ingesloten door rotsblokken, bomen of dicht struikgewas. De zon, die al vrij laag stond, scheen hem fel in de ogen.
„Leuk als je hier iemand tegenkomt”, mompelde Arie, toen de weg steiler begon te worden.
Hij had dat nauwelijks geuit, of rond een bocht, een meter of honderd voor hem uit, kwam een open auto aanzetten, die onmiddellijk een langgerekte, waarschuwende hoornstoot liet horen.
„Daar heb je het gegooi in de glazen!” zei Arie, remde af en begon tegen de zon in te turen naar een plaats, waar de beide wagens elkaar voorbij zouden kunnen kruipen. De andere auto naderde intussen, en de bestuurder ervan zwaaide met de hand boven de voorruit en schreeuwde iets. Arie stopte zoveel mogelijk rechts van de weg, zodat de takken van de struiken zijn open rechterportierraam binnenzwiepten, en wachtte af. De andere auto, zag hij nu, was een open vierpersoons Chevrolet van een paar jaar oud. Een der voorspatborden had een lelijke opdoffer gehad en het chroom begon hier en daar aan te roesten. De Chevvy stopte een meter of tien vóór hem en de bestuurder klom eruit: een korte, zwaar gebouwde man met dik, stug haar dat hier en daar grijs begon te worden. Hij kwam met enigszins waggelende gang op de Chrysler af, en Arie leunde over de rand van het open raam naar buiten, omdat hij meende dat de man (die hier waarschijnlijk beter bekend was), hem aanwijzingen zou geven hoe men elkaar het beste zou kunnen passeren. Maar nauwelijks kwam zijn gezicht buiten het portier, of de man stond stil, staarde naar hem met halfopen mond, sloot zijn mond, opende die weer en zei dan:
„Hoe kom jij aan die auto?”
„Gehuurd”, zei Arie.
„Gehuurd, wáár?”
Arie noemde vlot naam en adres van de garage waarvan de wagen afkomstig was. De man stond hem zeker tien tellen lang bewegingloos aan te kijken, als wist hij niet wat nu te zeggen. En toen, met een schok, snapte Arie wat er aan de hand moest zijn. Hij schold zich voor een ezel dat hij dat niet onmiddellijk had begrepen, liet zijn hand in zijn broekzak glijden, trok de Webley eruit, smeet het portier open en zei kortaf:
„Steek je handen omhoog. En dat méén ik, meneer Johnson!”
Dat hij de man niet meteen had herkend, kwam natuurlijk omdat die in het souterrain een nylonkous over zijn snuit had gehad, en Arie hier bovendien tegen de zon in stond te gluren.
Arie gooide het achterportier van de Chrysler open en maakte een uitnodigend gebaar met het pistool.
„Draai je eerst even om, broeder. En handjes omhoog. En probeer niet achteruit te schoppen of je te laten vallen, want die trucjes ken ik.”
Johnson draaide zich langzaam om.
„Dus Kelly had toch gelijk hè? Jij was niet zo eenvoudig als je het wel deed voorkomen.”
Arie beklopte zijn zakken en voelde aan de voorkant of de man soms een schouderholster droeg. Dat was niet zo. „Waar is je revolver?”

„Ligt in de auto.”
„Loop voor me uit.”
Zij wandelden achter elkaar door de hete zon naar Johnsons open Chevrolet.
„Waar ergens?”
„Portiertas naast het stuur.”
Arie boog zich over het portier en haalde een zesschots revolver uit de tas. Het wapen ging in zijn linkerbroekzak. Hij vond dat hij maar een massa staal te sjouwen kreeg, die middag.
„En nu de Chrysler in. Wij hebben samen een en ander te bepraten.”
„Dat zal best”, zei de andere, somber voortsloffend door het zand van de weg en zonder protest de Chrysler in duikend. „Hoe heeft die kaffer van een Kelly het in vredesnaam gepresteerd, jou los te laten?”
Arie ging zijdelings op de voorbank zitten, met het pistool schietklaar in de hand, maar zo laag dat de ander het niet onverhoeds kon grijpen.
„Luister”, zei hij. „Hoe ik losgekomen ben, gaat je geen snars aan. Maar je snapt natuurlijk wel, dat je hangt als een baksteen als ik je van hier naar de politie rijd.” „Tja”, zei de ander en krabde zijn grijze haren. . . „Het is natuurlijk geen eenvoudige geschiedenis . . . Hoe heeft die kaffer van een Kelly kans gezien. . .”
Arie viel hem in de rede:
„Jij kreeg, waar ik bij was, van Kelly de opdracht om op kamer 1248 van het Excelsior hotel te controleren of mijn verhaal klopte. Heb je dat gedaan?”
„Ja”, zei Johnson, en begon even te lachen. „Dat heb ik gedaan ook nog. En voor zover ik kon nagaan, heb jij er geen klap mee te maken.”
„Dat is fijn”, vond Arie. „Dat is heel bemoedigend. Het is heerlijk dat ik nergens mee te maken heb. Ik ben op de openbare weg overvallen, geblinddoekt, gekidnapt, opgesloten en aan kruisverhoren onderworpen. Maar ik heb er niets mee te maken. Ik vraag me af wat er allemaal op het programma had gestaan als ik er wèl iets mee te maken had gehad? Vermoedelijk opgesloten in een kelder met hongerige krokodillen of vanaf dertigduizend voet hoogte boven de Mexicaanse woestijn uit een Vliegend Fort gegooid als proef-atoombom.” Zijn stem werd nijdig:
„En HOE ben jij erachter gekomen dat ik nergens mee te maken heb?”
Johnson zat even na te denken:
„Ik ben een telefooncel ingegaan en heb Kamer 1248 opgebeld.”
„En wie kreeg je aan de telefoon?”
„Een Amerikaanse vriend van je. En daar deed ik tegen of ik van alles afwist. Maar uit de manier waarop hij antwoordde hoorde ik wel, dat jullie er totaal niets mee te maken hadden.”
Arie werd nu ongeduldig:
„Wáár niets mee te maken hadden?”
Johnson zuchtte en schurkte in de achterzitting heen en weer:
„Kijk eens — er zou hedenmiddag tussen drie en vijf uur iemand in die tijdschriftenwinkel komen en naar een Hollandse krant vragen. Wie dat zou zijn, wist niemand. En die zou een boodschap krijgen van de man met de oranje broek.”
„Die boodschap over de sinaasappeloogst?”
„Precies.”
Arie zei kregel:
„Dat hadden wij al lang uitgekiend. Daar vertel je mij niets nieuws mee . . . Het gaat me nu vervelen. Ik ga je braaf afleveren bij de politie. Als bijzonder geschenk. Wel niet versierd met strikken, maar dat moeten ze maar voor lief nemen. Dit is een spoedgeval.”
Hij trapte op het pedaal en liet de motor aanslaan. „Hoho!” zei Johnson gehaast. „Doe nou niet zo onbekookt, onbesuisd en overijld. De politie kan hier veel beter niet in gemengd worden, weet je.”
Arie liet de motor rustig doorlopen.
„Ik vind van wel”, zei hij. „Die zullen reuze-blij zijn. Ze hebben altijd van die vervelende klusjes, zoals inbraken en wat winkeldiefstallen. Die zullen het heerlijk vinden, een vijfvoudige ontvoering te krijgen, met een echt sappig, ouderwets mysterie eraan vast.”
„Nou”, zei Johnson. „En toch is het voor een hoop mensen beter, dat het stil gehouden wordt. Want de pers komt er vast en zeker achter en dan is Hollywood in last. Je weet niet, wie en wat wij zijn, hè?”
„Nee”, zei Arie. „Ik weet wel dat je geen Johnson heet, maar verder ook niets.”
„Wij zijn studio-politie”, zei Johnson. „In dienst van een van de grootste filmstudio's hier in Hollywood. Als je het niet gelooft, kan ik je mijn papieren laten zien. Heb ze in mijn binnenzak.”
Arie hield twee vingers boven de rug van de voorzitting uit:
„O.K. Laat zien.”
Het klopte. Er was een plastic hoes, met een bleekgroene kaart erin, compleet met foto en duimafdruk, afkomstig van een der grootste en beroemdste filmmaatschappijen, vermeldend dat de heer Michael E. Duffy bij hen in dienst was als lid der studio-politie. Bovendien was er een machtiging van de stad Los Angeles, de heer Michael E. Duffy het recht gevend, een vuurwapen te dragen (merk en nummer gespecificeerd) zolang hij zich hield aan de condities, door de verordeningen van de stad Los Angeles voor dergelijke gevallen vastgelegd. Arie gaf de papieren terug. „Het begint nu werkelijk spannend te worden”, verklaarde hij. „En wil iemand me nu eindelijk eens vertellen, hoe en wat?”
Duffy zat zijn kin te wrijven.
„Kijk eens, jonge vriend. Dit verhaal is heel strikt geheim gehouden, want er zitten miljoenen aan vast. Kelly is mijn baas. (Ga mee terug en laat Kelly je maar vertellen wat je weten wilt. Dan ben ik van de verantwoordelijkheid af, als er iets gaat uitlekken.”
Arie wierp zijn hoofd achterover en begon luid te lachen. „Dacht je dat ik dáár in trapte? Hoe krijg je me zo gek. Wat zouden jullie lachen als ik daar braaf met jou weer kwam binnenstappen. Nee, vriendje . . . We gaan niet van deze plaats weg, vóór je me verteld hebt, waarom wij zo vlot in onze kraag zijn gepakt. En als je het míj niet wilt vertellen, doe je het maar aan de politie. En waarom eigenlijk niet, als je toch lid bent van de studio-politie? Jullie werken toch zeker met de officiële stadspolitie samen?”
„Dat wel”, erkende Duffy. „Maar als de politie eraan begint te werken, komt de pers er ook achter en dáár gaat het om. Je hebt er geen idee van, hoeveel lijntjes er lopen van de politie naar speciale verslaggevers van de bladen. Wat de politie weet, is een kwartier later bij de pers bekend. En dáár gaat het om. Dat is ook de reden dat de studio's al lang geleden hun eigen politie hebben opgericht. Om sommige dingen te kunnen uitzoeken, zonder dat er naar buiten iets van bekend wordt. Er gebeuren nu eenmaal rare dingen in en om Hollywood. Trouwens — die gebeuren overal waar je met artisten te maken hebt.” Arie dacht hier over na. Die verklaring klonk inderdaad heel aannemelijk.
„OK.” knikte hij. „Laten we aannemen dat jullie banger zijn voor verhalen in de pers dan voor de officiële politie. Ik heb met geen van tweeën iets te maken. Ik ben bereid mijn mond dicht te houden, maar ik mag zeven en twintig keer verhipt zijn, als ik me zonder verklaring in mijn kraag laat pakken en in een kelder smakken. Nu kun je kiezen.”
Duffy vroeg:
„Kan ik een sigaret opsteken?”
„Wel zes”, zei Arie. „Zolang je begint te praten.”
Duffy stak een Camel op en knipte met zijn duim de lucifer naar buiten door het open portier. De zon scheen schuin naar binnen door de voorruit van de Chrysler en de eerste rookwolk die de studio-detective uitblies was mooi lila van kleur.
„Ik zal alleen geen namen noemen”, begon hij. „Maar je wèl zeggen waar het om gaat. Je weet natuurlijk, wat filmkomieken zijn?”
„Bedoel je de studio-politie?” vroeg Arie.
Duffy keek hem enkele tellen lang aan, of hij werkelijk van plan was om nijdig te gaan worden, maar beheerste zich dan.
„Ik bedoel filmkomieken zoals Danny Kaye, en de Marx Brothers, en Abbott en Costello en vroeger Laurel en Hardy.”
„Natuurlijk ken ik die. Sommige van die films ben ik een paar keer gaan zien.”
Duffy ging achterover in een hoek van de bank liggen, zijn armen wijd uitéén en de sigaret op en neer wippend in een mondhoek terwijl hij sprak:
„Nu heeft onze studio één komiek onder contract, die populairder is dan enige andere in Amerika. Hij treedt ook op voor de televisie, en de Hooper-rating van de afgelopen zes maanden geeft aan, dat hij meer kijkers heeft dan enig ander televisie-programma.”
„Ho. Stop. Wat is een Hooper-rating?”
„O, dat weet je natuurlijk niet, als Hollander. Hooperrating is het luisterpercentage, vastgesteld door het bureau van een meneer Hooper. Elke avond doet dat bureau van Hooper niets anders dan duizenden mensen opbellen en hun vragen naar welk programma ze luisteren of kijken, naar gelang het een radio- of televisie-uitzending betreft.”
„Och, natuurlijk”, zei Arie. „Wij hebben zoiets in Holland bij de distributie-centrales. Maar daar kunnen ze meteen aan het stroomverbruik op een bepaalde programma-lijn zien, hoeveel mensen ernaar luisteren.”
Duffy zei, ietwat ongeduldig:
„We hebben het nu over Amerika en niet over Holland. Met deze komiek, ik zal hem voor het gemak Blatski noemen, hebben we een contract voor vijf jaar. We hebben een massa geld uitgegeven aan reclame om zijn naam op te bouwen en vooral dit: dat hij zijn eigen moppen bedenkt.”
„O. En is dat zo bijzonder?”
„Ja!” zei Duffy met nadruk. „Dat is héél erg bijzonder. Want behalve Charley Chaplin, die maar één film presteerde in vijf jaar tijd, is er geen enkele radio-, televisie- of filmkomiek in de hele Verenigde Staten, die kans ziet zijn eigen programma in elkaar te draaien. Daar hebben ze een collectie moppenschrijvers voor in vaste dienst.” Arie keek hem met ongelovige ogen aan:
„Een collectie?”
„Een collectie, ja. Soms drie, soms vijf of zes. Die krijgen elke week hun salaris en hebben samen niets anders te doen dan genoeg gekke situaties en gebbetjes en geintjes uit hun hersens te persen om de volgende week weer een programma te vullen waar Amerika om grinniken kan.” „Dus mensen als Bob Hope . . .”
„Werken precies eender, jonge vriend. En kijk nou niet zo raar, want dat is overal ter wereld eender. Alle humoristen ter wereld krijgen hun moppen van anderen. Zij horen ze, of kopen ze, of laten ze bedenken door mensen die ze in dienst hebben, met een geniale kronkel in hun hersens. De komiek is alleen maar iemand die een situatie goed kan spelen, of een gekke mop goed vertellen. En dat weet zo langzamerhand het hele Amerikaanse publiek. Er is nu pas geleden een officiële oproep gedaan, een soort van noodkreet, om nieuw bloed in de rangen der humoristische schrijvers. Het wordt hoe langer hoe moeilijker om originele moppen te bedenken. En nu is het volgende gebeurd: de man die ik nu Blatski noem, is in heel korte tijd als een vuurpijl naar boven gekomen, want die kwam elke week te voorschijn met een volkomen frisse reeks totaal nieuwe moppen. En híj houdt vol en wij, als filmstudio, houden vol en vertellen aan ieder die het weten wil, dat hij al zijn moppen zelf bedenkt.”
Duffy stopte en staarde door het open portier naar enkele goudrose wolkjes die in de Californische hemel dreven. „En dat is óók niet waar?” opperde Arie.
„Nee”, zei Duffy, met een vermoeid gebaar van een hand over zijn voorhoofd. „Dat is ook niet waar. Niets is in Hollywood ooit waar. Het is allemaal apekool, klets, mosterdsaus, zoete koek of falderie-faldera. De beroemde komiek Blatski is een stuk humbug. Hij is de meest onaangename, zure, krenterige chagrijneling waar ooit een filmstudio mee te kampen heeft gehad. Hij verdient fortuinen per maand, maar zorgt er terdege voor dat hij nooit een cent in zijn zak heeft. Zijn grootste lol is het, zijn chauffeur voor een glas bier te laten opdraaien. Als het Zaterdag is, betaalt hij zijn personeel op de volgende wijze: In zijn woonkamer is op drie meter hoogte een balkon aangebracht, dat weer uitkomt in zijn werkkamer. Om precies vier uur in de middag verzamelt het totale personeel zich in de woonkamer en wacht tot de meester-komiek op het balkon verschijnt in een kamerjas van goudgele zijde. Zij moeten allen in de houding staan. Dan roept hij één voor één hun namen af. Zij moeten zeggen wat zij per week verdienen. Hij schrijft boven op het balkon de cheques uit en laat ze één voor één naar beneden dwarrelen. Dat is zijn idee van persoonlijke lol. Als hij ooit zelf een mop bedenkt, is het zelden geestiger dan het geven van een schop onder het bord van een ober in een nachtclub. Maar Blatski heeft een broer. Die broer is geniaal. De broer schrijft Blatski's programma's. Maar niemand heeft die broer nog ooit in publiek gezien, en de studio waakt er angstvallig voor dat dat ook niet gebeurt. En de broer kan niet acteren. Dat is de kolossale, onmogelijke gekkigheid van de toestand. Broer Blatski schrijft de moppen, maar kan zelf niet de pias uithangen. Blatski zelf kan wèl de pias spelen, maar zelf geen mop bedenken. Maar ze kunnen elkaar niet luchten of zien.”
„Dat is toch wel vaker voorgekomen in de show-wereld?” meende Arie.
„O ja”, zei Duffy. „Dat is zelfs strijk en zet. Gilbert and Sullivan, die samen operettes schreven waar ze schatrijk mee werden, konden elkaar niet zien zonder woeste aanvechting om elkaars neuzen plat te slaan. Maar ze konden elkaar niet missen. Nu gaat het hierom: broer Blatski wil niets met komiek Blatski te maken hebben. De studio is het er roerend mee eens, want onze hele reclame is mede opgebouwd rond de stunt dat komiek Blatski zijn eigen programma's schrijft. Het gaat zelfs zover, dat komiek Blatski in elk programma schimpscheuten loslaat op zijn. medekomieken. Al maandenlang neemt hij, tot grote vreugde van het Amerikaanse publiek — voor radio en televisie zijn medekomieken op de hak. Om een voorbeeld te geven: twee weken geleden had hij het gemunt op Bob Hope, als volgt:
„Bob Hope”, zei Blatski, „zat laatst in een bar in een gezelschap en daar was ook een Engelsman bij, die een mop vertelde. Groot gelach van het hele gezelschap. „Luister”, zei Bob Hope opgewonden, „die mop staat mij wel aan. Ik wil die van je kopen.” „Okay”, zegt de Engelsman. „Wat geef je ervoor?” „Vijftig dollars”, zegt Bob Hope. „Allright”, zegt de Engelsman, „de mop is van jou.” , Bob Hope betaalt ter plaatse vijftig dollar en gaat met de mop naar huis. Drie dagen later zit Bob Hope in een andere bar en vertelt de mop die hij van de Engelsman heeft gekocht. Om een of andere reden is het gelach minder groot. Dertig seconden later krijgt Bob Hope een briefje in de hand gestapt door een kelner. „Van die meneer daar”, zegt de kelner, naar een paar tafeltjes verder wijzend. Bob Hope herkent de man . . . het is de Engelsman die hem zijn mop heeft verkocht. Hij vouwt het briefje open en leest: „Hierbij de vijftig dollar retour. Maar mag ik alsjeblief mijn mop terug?”
Het was nu Arie, die in bulderend gelach uitbarstte. Maar Duffy zei zuurzoet:

„Je lacht nu heel hard. En de rest van het Amerikaanse publiek lachte ook heel hard. Maar Bop Hope lachte natuurlijk heel wat minder hard. Met dit soort van grapjes maakt Blatski zich gehaat bij al zijn collega's. Als die ooit kans zien, hem een hak te zetten, zullen ze het heus niet laten.”

„Het wordt me nu langzaam duidelijker”, grinnikte Arie. „Maar met dat al snap ik toch nog niet. . .”
Duffy zuchtte en gooide zijn stuk Camel naar buiten. „Daar kom ik nu aan toe. Een kind kan nu begrijpen, dat de studio en Blatski zelf maar voor één ding bang zijn . . .” Arie vulde aan:
„Dat er ooit uitlekt dat Blatski niet zelf zijn programma's samenstelt.”
„Precies, jonge vriend. En om de zaak nog erger te maken, hebben wij, met ontzaglijk veel bombarie, een nieuwe Blatski-film aangekondigd waarvoor de opnamen de volgende week moeten beginnen. En zogenaamd is het scenario hiervoor geschreven door . . . Blatski zelf.”
„En dat is niet zo?”
„Nee. Want het hele verhaal is gemaakt door broer Blatski.”
„Waar woont die broer Blatski toch?”
„Jonge vriend, dat weet ik ook niet. Dat weet waarschijnlijk alleen komiek Blatski en mogelijk de president van de filmmaatschappij. Het is het meest zuinig bewaarde geheim van gans Hollywood.”
„Maar”, vroeg Arie. „Hoe weet u dan dat Blatski zelf niet zijn programma's schrijft? Als het zulk een strikt geheim is.
„Omdat”, antwoordde Duffy, „men niet anders meer kòn. Want het scenario voor Blatski's film is gestolen. Compleet met kopieën, bijbehorend draaiboek en alles.” „Maar. . .”
„En de dag waarop dat alles was gestolen, is broer Blatski verdwenen voor een vakantiereis van een maand naar Zuid-Amerika.”
Arie zat zacht voor zich heen te fluiten en begon langzaam te overzien wat dat alles betekende.
„De film zou volgende week worden opgenomen. . .” „Precies.”
„Dus de acteurs en alles waren al geëngageerd?” „Precies. Maar het allerergste is, dat er een uitgebreide brief van broer Blatski bij het manuscript was, met instructies voor Blatski. Als die brief ooit wordt gepubliceerd, barst er een bom in de Amerikaanse amusementswereld, waar het einde niet van in zicht is. Blatski kan dan wel inpakken en de filmmaatschappij verliest een paar miljoen gulden. A1 het geld aan reclame uitgegeven is weg — Blatski moet gedurende de loop van zijn contract worden doorbetaald, hoewel er geen mens meer zal zijn die hem wil zien of naar hem luisteren, en al het geld aan deze film tot dusver uitgegeven, is óók weg. Om van zijn vroegere films maar te zwijgen.”
Arie begon nu langzaam wat licht te zien in de Californische chaos.
Duffy ging door:
„De eerste en grootste angst van ons was, dat enkele van Blatski's concurrerende komieken te weten waren gekomen hoe de vork in de steel zat, en dat pak manuscript hadden laten stelen. Dan waren we reddeloos verloren geweest, want dan hadden ze hem finaal gekraakt; zonder pardon. Maar dat schijnt niet zo te zijn, want gisteren of eergisteren kwam er een telefoontje binnen bij de president van onze Maatschappij. Een onbekende stem zei letterlijk het volgende:

„Wij hebben het scenario en de brief van Blatski. U weet wat dat waard is. U kunt ze terugkrijgen voor honderdduizend dollars in contanten. Voelt u daar niets voor?”

Arie begon nu pas volledig te snappen, hoe deze idiote geschiedenis in elkaar zat. Zoiets was inderdaad alléén maar in de USA mogelijk.
„En wat zei de president?”

„Ja, wat dacht je? Die kon enkele tellen zowat geen adem halen van opluchting omdat het blijkbaar een gangsterbende was, die erachter zat, en niet een combinatie van concurrenten. Hij zei meteen dat hij daar zeker over wilde praten, maar het nog even moest overleggen. Daarop antwoordde de stem:

„Morgen tussen een en drie uur komt iemand een Hollandse krant kopen in de tijdschriftenwinkel op Sunset Boulevard. U weet niet wie dat zijn zal. Bent u bereid honderdduizend te betalen, laat dan de man die de kranten verkoopt, de boodschap afgeven: „We hebben een aardige sinaasappeloogst dit jaar.”

Arie loosde een diepe zucht, met bolgeblazen wangen. „Hèhè . . . eindelijk zijn we er. En toen nam de president jullie in de arm. . .”
„Wij móésten weten wie erachter zat en dat konden we alleen door iedereen op te pikken die tussen één en drie uur daar een Hollandse krant kwam kopen.”
„Maar als er nu eens iets fout was gelopen met die oppikkerij? Als er politie tussenbeide was gekomen?”
„Dat risico liepen we. Dat hebben Kelly, ik en de derde man op ons genomen. We zouden er dik voor betaald worden door de studio. Maar zo bang waren we daar niet voor. Wij zijn vrij handige jongens, hoor. Anders hadden we dit baantje ook niet. Niet iedereen wordt aangenomen bij de politie van een filmstudio.”
Arie bromde wat, dat leek op: „toch juist niet handig genoeg.” Hardop vervolgde hij:
„En wat doen we nu?”
„Wil je nog steeds naar de politie rennen?”
„Nee”, zei Arie. „Als dat verhaal van jou tenminste klopt. Maar ik geloof niet dat iemand in staat is, zulk een verhaal uit zijn duim te zuigen. Met dat al . . . weten jullie nu wie van de vijf de afgezant was van de scenario-dieven?” „Neen. Dat weten we niet. Ik ben er vrij zeker van, dat jij het niet bent. En die trompetneus lijkt me ook onwaarschijnlijk.”
„En die Poortstra uit Meppel lijkt míj onwaarschijnlijk.” „Stil! Hoor jij wat?”
„Wat? Alleen vogels.”
„Luister!”
Zij hielden allebei hun hoofden gespannen scheef en vernamen nu, dwars door het zingen van enkele vogels heen, het onmiskenbaar geluid van stemmen.
„Er komen mensen aan . . . Van de kant van de brug af.” „Vlug, de wagen uit! Tot we weten wie het zijn.” Arie en Duffy openden de portieren aan de struikzijde en schoten de begroeiing in, geen seconde te vroeg, want terwijl zij nog gebukt tussen de afhangende takken door stonden te loeren, kwam op zestig meter afstand, om de bocht, een stoffig sloffende groep van vier mensen in zicht, onder elkaar luidkeels argumenterend. Voorop liepen de trompettist (met zijn instrument glinsterend in de zon) met de slangenbezweerster. Daarachter sjokten met gebogen schouders de mistroostige jongeman en Poortstra, die zijn wandelstok nu gebruikte om zich voort te stuwen door het niet al te vaste zand van de weg. Zij zagen de auto's staan zodra zij de bocht om waren en stonden nu stil; het geval bepratend. De stem van de trompettist was helder verstaanbaar in de warme zomeravondstilte.
„Het is die Chrysler, zeg ik je! Waar zou hier een Chrysler anders vandaan komen?”
De stem van de slangendanseres:
„En van wie is dan die andere wagen?”
„Weet ik veel. Misschien heeft die roodharige jongen een aanrijding gehad.”
„Zie jij iemand in of bij de auto's?”
„Geen kip of kraai.”
„Zullen we gaan kijken?”
„Is dat verstandig? Met zijn allen? Laat één van ons gaan kijken.”
„O, ja? Wie dan?”
„Laten we spiertje trekken.”
Duffy stootte Arie aan:
„Zeg, wat doen we met die snuiters?”
Arie had daar al over na zitten denken:
„Ik heb een plan. Ze nu wéér overvallen wordt te gek. Daar komt geheid herrie van. Ze weten nu ook te veel. Maar er is een veel beter plan.”
Duffy keek Arie wat ongelovig aan.
„Kom op met je plan.”
„Weet je de namen en adressen van die lui?”
Duffy knikte en sloeg naar een tor die van een tak boven hem in zijn nek terecht was gekomen.
„Die weet Kelly precies.”
„Hoe weet jij het dan? Mij is het niet gevraagd, vóór ik de kelder uitkwam.”
„Dat weet ik. Maar die kantoorvlegel begon op de deur te bonzen; had wat over jou te vertellen. En toen. . .” „Ik snap het al.”
„En die slangendanseres kennen we. Die treedt al jaren hier in de buurt op. Wat wou je daarmee?”
„Dan is het toch veel verstandiger om de zaak te laten, zoals-ie is. We stappen in de twee auto's en rijden brutaalweg weg. Die lui gaan naar huis, nogal glad.”
Duffy trok een gezicht:
„Of naar een politiebureau. Heeft die trompettist het nummer van deze Chrysler gelezen?”
Arie dacht na:
„Denk ik niet. Daar was hij niet dicht genoeg voor in de buurt.”
„Goed. Maar wat was nou je bedoeling?”
„Een van ons gaat naar het adres van die slangenzus en de ander naar het huis van de kantoorjanus. En kijken met wie ze contact hebben. Dat is onze beste kans.”
„Je hebt gelijk”, zei Duffy, na twee tellen denken. „Laten we ze eerst even wegjagen, dan zien ze tenminste die nummerborden niet.”
Hij stapte tussen de struiken uit en liet een rauwe oorlogskreet horen. Het effect was verrassend. Het viertal in de verte, helder verlicht door de zon, dat juist bezig was met spiertje trekken, schrok op, en was binnen drie tellen uit elkaar gespat. De slangendanseres dook links in de struiken, de trompettist en de kantoorbediende rechts en Poortstra snelwandelde op zijn schreden terug, zwaaiend met zijn stok, af en toe angstig over zijn schouder glurend.
„Kom mee!” zei Duffy, klom in zijn Chevrolet, startte en begon achteruit te rijden, de kant op vanwaar hij was gekomen. Arie schakelde de eerste versnelling van de Chrysler in, liet de wielen even doordraaien om een flinke stofwolk op te werpen en volgde langzaam. Een eindje verder, voorbij een bocht, hield de begroeiing rechts van de weg even op, omdat de bodem daar rotsig was. Duffy reed de weg af, keerde zijn Chevrolet en reed, gevolgd door Arie, in volle vaart de weg naar Hollywood op.

* * *
Het was inmiddels al over zessen, en de zon begon laag te hangen boven de Amerikaanse westkust; boven de lage rollers van de Pacifische Oceaan. Bob en Jan hadden natuurlijk ook niet stil gezeten, zelfs geen rustige minuut meer gehad vanaf het ogenblik dat Bob hijgend het hotel was binnengerold met zijn rapport over de boodschap van de man met de oranje broek.

„We hebben een aardige sinaasappeloogst van het jaar. . .?” herhaalde Jan, met een ietwat verdwaasde blik in zijn ogen. „Wat kan dát te betekenen hebben?” Bob liep de hotelkamer heen en weer met de handen op zijn rug.
„Misschien is hij in zijn vrije tijd dichter, en werd hij geinspireerd door de oranje kleur van Arie's haren.” Jan was niet in een stemming voor mopjes.
„Bob, we móéten hier wat aan doen.”
„Ja. laten we alsjeblief iets gaan doen. Maar wát?” „Wat doe je als er een kluwen verward touw is, dat je uit de knoop moet halen?”
Bob overwoog dit:
„Je zoekt net zolang tot je een eind vindt, en begint daarmee te ontrafelen.”
„Precies. En deze man met de oranje broek is het enige eind dat ik op het ogenblik kan ontdekken. Dus we beginnen aan hem te rafelen.”
„O.K.” zei Bob. „We beginnen aan een oranje broek te rafelen. Wat hebben we daarvoor nodig?”
Jan ging voor de spiegel staan en bestudeerde zijn neuspunt; een van zijn eigenaardigheden, als hij ergens diep over nadacht.
„Hoe laat zou hij ophouden met werken?”
Bob keek op zijn polshorloge:
„Zes uur, denk ik. Het is nu kwart voor zes.”
„Kan net. Ren zo hard je kunt naar beneden en vraag waar we een auto kunnen huren. En koop dan ergens een meter of twintig stevig touw. Zaklantarens komen altijd van pas.”
„Heb ik nog in mijn koffer.”
Jan constateerde met spijt in zijn stem:
„Pistolen hebben we bij Masters in moeten leveren, helaas. Die FBI-kerels zijn soms machtig kinderachtig. Als het spel uit is, moeten ze al hun speelgoed terug hebben.” „Het gaat niet om de knikkers, maar om het spel”, grinnikte Bob, en ging naar de deur.

„Niet om de pot, maar om de blauwe bonen”, zei Jan, gooide zijn koffer open en haalde er een dikke, donkerblauwe trui uit. Je wist nooit op dit soort van tochten, waar je uiteindelijk terecht zou komen.
* * *
Bob, als geboren Amerikaan, was natuurlijk de aangewezen figuur om een auto te gaan huren. Hij schreef beneden bij de portier een chèque uit op zijn eigen bank en kreeg één honderd dollars aan contanten in ruil. Bovendien het adres van een garage om de hoek waar auto's zonder chauffeur te huur waren.
 „Zal ik even voor u opbellen?” bood de portier aan, die zeer hulpvaardig werd, nadat Bob hem vijf dollar tip had toegeschoven. „Zij verhuren vaker auto's aan gasten uit ons hotel.”
„Graag”, zei Bob dankbaar. „Maar dan vlug, want wij moeten er metéén mee weg.”
„Komt voor elkaar, sir.”
Bob dook naar buiten, praaide een der taxi's die aan de overkant een vaste standplaats hadden, liet zich naar een winkel in huishoudelijke artikelen rijden en kwam daar drie minuten later weer uit met onder de arm een bruinpapieren zak, waarin vijf en twintig meter piekdik henneptouw. Toen hij in het hotel terugkwam, stond er een man in een lichtblauw uniform bij de receptie.
„Uw auto staat klaar, sir.”
Bob knikte, kreeg de autopapieren, tekende twee formulieren af, en keek om zich heen.
„Waar is mijnheer Prins?”
Mijnheer Prins zat al buiten in de auto, met een koffertje. Bob gleed achter het stuur.
„Wat zit er in dat koffertje?”
„Dingen die we nodig kunnen hebben. Schiet op, het is drie vóór zes.”

* * *
De auto die Bob en Jan hadden gehuurd, was een bijna nieuwe, donkerrode, gesloten Dodge maar ook al was het een zilverkleurige Cadillac geweest, dan nog hadden zij te maken gekregen met hetzelfde probleem: parkeren binnen twee blokken aan weerszijden van de tijdschriftenwinkel was verboden. Bob was dus verplicht, een zijstraat in te rijden en daar te blijven staan, terwijl Jan terugliep en de winkel binnenging. De man met de oranje broek stond bij een kasregister geld te tellen . . . een goed teken, vond Jan. Hij kocht een Saturday Evenmg Post bij een juffrouw met strokleurig haar en bleef wat staan rondneuzen in enkele tijdschriften voor thuisknutselaars, uit zijn ooghoeken de man in de oranje broek in de gaten houdend. Er scheen iets met de kas niet te kloppen, want Jan was genoodzaakt, zowat een compleet artikel over het solderen of lassen van verschillende soorten plastic door te lezen, vóór de financiële knoop ontward was en de man een donkergroene jas uit een kast nam en een schuiver nam naar de uitgang . . . met Jan achter zich aan, zogenaamd al wandelend in zijn tijdschrift lezend. Het ging Sunset Boulevard op en Jan wachtte tot hij de zijstraat waarin Bob geparkeerd stond, passeerde . . . nam dan een ren, sprong naast Bob in de Dodge en hijgde:

„Hij loopt Sunset op. Zwenk hier terug.”
Zij moesten even wachten met het nemen van de zwenk, om het tegemoetkomend verkeer te laten passeren, gierden dan in een halve cirkel de straat over, moesten natúúrlijk, trappelend van ongeduld, wachten voor het rode stoplicht op het kruispunt, schoten tenslotte Sunset weer op . . . en zagen wonder boven wonder in het midden van het tweede daarop volgende blok de man weer lopen . . . nu met zijn jas over de linkerarm. Hij had blijkbaar even iets in een winkel gekocht, sigaretten vermoedelijk, want hij liep nu te roken. De Dodge rolde voort in de eerste versnelling, wat hen enkele boze blikken bezorgde van hen voorbijsnorrende automobilisten. Amerikanen worden nu eenmaal altijd geïrriteerd door langzaam rijdende auto's; zij schijnen het vertrouwen in hun eigen land en energie te verliezen bij het idee dat er Amerikanen zijn, die kalm rijden verkiezen boven op topsnelheid voortgieren. Een eindje verder was een open ruimte die als parkeerplaats diende. De tijdschriftenverkoper ging daar binnen. Er stonden enkele honderden auto's in rijen opgesteld. „Binnen rijden, jô!” zei Jan. „Dat loopt het minste in de gaten.”
Dat was natuurlijk zo klaar als een klont, temeer daar op dit uur van de dag honderden Amerikanen hun wagens kwamen ophalen. Zo gauw de Dodge achter de man die zij hebben moesten, de eerste rijbaan was binnengezwenkt, stapte Jan uit om te voet hun prooi te volgen. Dat was een machtig goed denkbeeld van hem, bleek alras, want Bob liep met de Dodge reddeloos vast tussen allerlei wagens die links en rechts uit de parkeer-rijen te voorschijn kwamen om zich te voegen in de stroom die naar de overzijde en naar huis rolde. De man in de oranje broek was al lang niet meer te ontdekken, maar Bob vertrouwde op Jan. En als de Dodge moeite had met vooruitkomen, gold datzelfde natuurlijk voor de tijdschriftenman.
Sterker zelfs! Overwacht kwam Jan van tussen twee stilstaande wagens te voorschijn, op het moment dat Bob die passeerde, trok het portier van de Dodge open en zei: „We zijn hem al voorbij. Hij zit in een ouwe open Plymouth. Lichtgeel met bruine wielen. Hij wacht óók op een kans om eruit te draaien.”
Dat waren van die kleine, praktische problemen waar je voor kwam te staan als je iemand moest volgen. Voortsukkelend in de stroom auto's tussen de geparkeerde reeksen door, waarin nu gapingen waren ontstaan, bromde Bob: „Als je een detectiveverhaal leest, gaat het allemaal zo makkelijk. Moet je zèlf eens proberen als je alleen bent, en in een vreemde stad. Je volgt in een auto iemand die loopt. Prachtig. Hij loopt een straat in voor éénrichting-verkeer Mag je met je auto niet in. Goed, je laat je auto staan. . .” Jan vulde aan:
„Maar het is daar verboden te parkeren. Bom, daar sta je.” „Of hij zit in een auto en jíj zit in een auto en hij rijdt vijf minuten lang rond om een plaats te vinden waar hij parkeren kan. Gebeurt twintigduizend keer per dag in het midden van een stad. Hij vindt een gat, zet er zijn wagen in en wandelt weg. Waar moet je je eigen auto nu laten?” „Daarom moet je eigenlijk altijd met zijn tweeën zijn, hè?” Op dat ogenblik bereikten zij het einde van de parkeerplaats en de rij wagens zwenkte in een hoek naar Sunset Boulevard toe. Jan zat te loeren toen ze de bocht doorgingen, want toen had hij even de kans, die rij volgende auto's in de lengte te overzien. De gele open Plymouth spatte er meteen uit.
„Hij zit een auto of tien achter ons, Bob. Maar gaat-ie op Sunset nou links- of rechtsaf?”
Dat was weer een geheel nieuw probleem. Op deze enorm drukke kruispunten hoefde je heus niet te proberen, te blijven wachten tot een wagen, die tien nummers achter je zat, je voorbij was gereden. Zeker niet op een spitsuur als dit. En als je een risico nam, en op Sunset rechtsaf ging, terwijl de wagen achter je linksaf sloeg, was die al uit het gezicht verdwenen vóór je eraan kon denken, dwars over de Boulevard een draai te maken . . . in het gunstigste geval nog een levensgevaarlijke manoeuvre. Maar zonder geluk . . . en de handigheid om van dat geluk snel te profiteren, vaart niemand wel. Enkele nummers vóór hen ontstond een opstopping, op een meter of dertig van Sunset af. Auto's begonnen protesterend te toeteren en aan weerszijden gierden woedend kijkende automobilisten voorbij.
„Iemand zijn motor afgeslagen”, zei Bob droog.
Jan keek om:
„Ja, daar komt-ie aan! Oók al nijdig kijkend. Gaat ons rechts voorbij.”
Enkele tellen later schoot de gele open Plymouth hen rechts voorbij en Bob, met zijn rechterflikkerlicht brandend, stuurde de Dodge langzaam naar rechts, tussen de voorbijsjezende wagens in, welke manoeuvre natuurlijk een nieuw concert van verontwaardigd getoeter ontketende.
„Gewoon terugbrullen!” zei Bob. „Denken ze dan dat ik hier tot in lengte van dagen blijf wachten?”
Jan stak zijn hoofd buiten het open portier, in het wilde weg wat brullend, wat niemand kwalijk nam, aangezien ieder ander dat verwachtte, en dat gaf hem tevens de kans, te zien dat de gele Plymouth op Sunset rechtsaf ging. „O.K. Rechtsaf.”
Hij zeeg terug in de kussens en Bob slierde Sunset op, precies vóór het licht op rood sprong. Daarna was het een koud kunstje, want de gele wagen reed met een kalm gangetje van een kilometer of zestig, ging linksaf, reed recht tegen de ondergaande zon in (wat voor Bob niet prettig was, maar het voor de achtervolgde ook veel moeilijker maakte op te merken dat hij gevolgd werd) en kwam via een wirwar van lanen en hellende straten tenslotte in een volkomen onbekend district, waar blokken van flatgebouwen stonden die alle in een hoek van 45 graden op de richting van de met palmen omzoomde laan waren gezet. Die laan had twee rijbanen — elk met éénrichtingverkeer, zodat je vanaf elke baan schuins rechts de laan tussen de flatblokken kon inzwenken. Daar had je óók weer eenrichtingverkeer, zodat je er aan de andere kant weer uit moest, om het hele complex flats heen, en zo terug naar de stad. Dit bouw- en verkeerssysteem was blijkbaar een jaar of vijftien geleden uitgedacht door een of ander stedebouwkundig genie dat een hekel had aan rechte hoeken. De flatgebouwen zelf waren eens witgepleisterd geweest, maar het stucco was gelig en bruin uitgeslagen en alle balkons zaten niet rechthoekig tegen de gevels aan, maar als parallellogrammen, scheve driehoeken of halve cirkels. De bedoeling was blijkbaar geweest, de acht verdiepingen hoge flatgebouwen niet al te eentonig te maken, maar die bedoeling was in meer dan één betekenis scheef uitgevallen: het geheel maakte een zenuwachtige en rommelige indruk, of de architect juist bezig was geweest te herstellen van een aanval van derdedaagse koorts toen hij die balkons bedacht. Bovendien waren ettelijke van de bewoners op het denkbeeld gekomen, hun eigen ramen en balkons bij te schilderen en hadden dat gedaan zonder met de buren hierover te confereren, met een stalenkaart van de meest wilde tinten als gevolg.

„Daar zwenkt hij rechts in”, waarschuwde Jan.

De gele Plymouth stopte achter een stoffige Oldsmobile bij de ingang van een der flatgebouwen, welke ingang min om meer deed denken aan de monumentale entree van een antiek Grieks bioscooptheater (als de Grieken tenminste bioscooptheaters hadden gekend). De eigenaar sprong eruit en verdween in het schemerige binnenste tussen de bepleisterde zuilen.
„Kijk als de hazen hoe de vent héét!” zei Bob.
„Even wachten tot hij de hal dóór is.”
Jan wachtte tien tellen, verliet de Dodge, liep naar de Plymouth, boog zich over de zijkant en keek op de registratiekaart:

John Jeffrey Gillmore,
9164 Hillside Flats,

Hollywood.
Hij wandelde de hal binnen. Bob nog een seintje geven, was natuurlijk niet nodig.

* * *
Toen Bob eveneens de schemerige hal binnenkwam, met het grauwpapieren pak onder de arm, stond Jan gebogen de rissen namen te bestuderen, in bronzen lijstjes aangebracht boven eenzelfde aantal bronzen brievenbussen. De hal was weer eenzelfde pronkjuweel van chaotische architectuur: met een vloer van bruinrood marmer, modern gebrandschilderde ramen aan de achterkant, waardoor de zon een caleidoscopische duizeling van kleuren naar binnenwierp en wanhopige beelden die in afgrijzen omhoog staarden naar de lampen die zij sinds vijftien jaar gedoemd waren, te torsen.

„Gillmore!” zei Jan, met voldoening in zijn stem. „Zesde verdieping. Flat 64.”
De liften (waarvan er twee waren) hadden zelfbediening. Jan drukte op de knop van de ene, die aanwees dat die gestopt was op de derde etage. Zij zagen het indicatorlichtje dalen, klommen in de lift en rezen naar de zesde verdieping.

* * *
Hier was wéér een hal, al was die dan ook heel wat minder wild in elkaar getoverd dan de Grot van Aladdin, beneden.

Deze hall was heel breed en ondiep, met aan de ene zijde de twee liftdeuren en weer aan elke zijde dáárnaast de twee trappen, een naar boven en een naar beneden voerend. Op deze hal kwamen de voordeuren van flats uit, met nummers duidelijk leesbaar erboven geschilderd: 61, 62, 63, 64. . . Midden tegenover de liftdeuren was een soort nis, blijkbaar als wachtruimte bedoeld, waarin een stenen tafel met marmeren blad, twee bronzen wandlampen en wat rafelige stoelen eromheen. Het marmeren tafelblad zat vol inkt- en vetvlekken. De deur van 64 was gesloten en zag er nogal onverbiddelijk uit. Als door een gemeenschappelijk instinct gedreven gingen Jan en Bob de wachtnis binnen en stonden even peinzend te kijken naar het indicatorlichtje van de lift, dat naar de gelijkvloerse etage daalde, daar even wachtte en weer begon te rijzen:

,1 2, 3, 4, 5 . . . Dan stopte de lift op hun verdieping; vlak tegenover hen. De bronzen deur ging open en een vrij kleine man, in een lichtgrijs flanellen pak en met een slappe hoed op, kwam eruit, stond even stil met de bronzen deur in de hand, greep dan bliksemsnel met de andere hand onder de revers van zijn jas en richtte een korte pistoolloop op hen.

„Handen omhoog!” zei hij zacht, doch met onmiskenbare nadruk.
„Prijs!” zei Jan halfluid, en stak zijn armen de lucht in. Bob liet het grauwpapieren pak vallen (hij had het onder zijn arm gehad) en leunde achterover tegen de marmeren tafel, met zijn handen gevouwen op zijn schedel. Het pak viel met een doffe plof op de tegelvloer.
„Schop dat pak hierheen.”
De man sprak zacht, maar bijzonder duidelijk en zijn scherpe, grijze ogen waren als die van een slimme, felle hond. Hij deed Jan denken aan een van die kort gebouwde, felle schipperskezen, die voor niets of niemand bang zijn, en strak op hun poten staan, elke seconde klaar om uit te vallen. Bob schopte het pak met een lange zwaai van zijn voet naar de liften toe. De man had de bronzen deur open laten staan (vermoedelijk omdat niemand dan met deze lift naar boven kon komen) bukte zich bliksemsnel door zich even door de knieën te laten zakken en zonder een oog van hen af te nemen, scheurde met een nagel het papier open en bevoelde de inhoud.
„Dàcht ik het niet!” zei hij nijdig. „Keer je om, allebei!” Zij deden dat, en terwijl hij zich draaide, fluisterde Jan tegen Bob:
„We hebben geloof ik, wèl het goeie draadje van het kluwen te pakken.”
Snelle passen klonken schuin achter hen. Dan het doffe rinkelen van een bel, driemaal ergens binnen in een flat. Weer snelle passen . . . de bronzen liftdeur viel dicht. Daarna het geluid van een flatdeur die openging. De zachte stem van de man achter hen:
„Ik heb twee van die grapjassen te pakken, geloof ik. Hou de deur open!” Daarop volgde de order:
„Loop achteruit . . . stop! Nu die flat daar binnen.” De deur van flat 64 stond nu open en Bob en Jan wandelden er achter elkaar door, hun gevouwen handen op hun hoofden, een vrij karig gemeubileerde zitkamer binnen, met twee openstaande stalen ramen waardoor de felle gloed van de ondergaande zon binnenbrandde. Er stond een bureau vol schroeiplekken van sigaretten, een radiogrammofoon met wat versleten albums platen, enkele gemakkelijke stoelen waarvan rug en leuningen vettig waren geworden en in een hoek een verstelbaar tekenbord met contragewichten, waarop het ontwerp van een of andere machinerie. De man met de oranje broek stond terzijde toen zij binnentraden en sloot nu de deur van de flat. Het yaleslot klikte dicht.
„Kijk hun zakken na op wapens, John.”
Bob en Jan werden van alle kanten beklopt.
„O.K. Niets te vinden. Behalve deze zaklantaren.” „Yeah!” zei de kleine man, sarcastisch. „En een pak met henneptouw. Weet je dat deze twee jou hebben gevolgd in een rode Dodge?”

„Wat? Méén je dat?”
„Nou, en of. Ze kwamen vlak achter je aanrijden, keken naar je naam op de registratie van je auto, lazen het nummer van je flat beneden in de hall en kwamen recht hierheen.”
„Hoe weet je dat?”
De kleine man lachte kort:
„Ik zat in een Oldsmobile buiten de deur te wachten tot jij thuis kwam. En nu zullen we deze twee heren eens aan de tand voelen. Jullie daar . . . ga in die twee stoelen zitten. Je kunt je handen naar beneden doen.”
Hij gebaarde met zijn pistool naar twee der leunstoelen, die zo stonden dat Bob en Jan met hun gezichten naar het felle zonlicht zaten.
„Ramen dicht, John. Je weet niet of hiernaast soms iemand teveel hoort.”
De stalen ramen gingen dicht, maar op deze hoogte waren geen gordijnen nodig en ondanks het feit dat het glas vrij vuil was, bleef het zonlicht even fel. De kleine man ging tegen het paneel tussen beide ramen staan en begon te vragen:
„Wat was jullie bedoeling met het volgen van Gillmore hier?”
Bob was het, die antwoordde; luchtigjes. Hij sloeg zijn benen over elkaar en bekeek zijn nagels.
„We wilden hem een paar vragen stellen.”
„Zozo. En waar had je dat touw voor nodig?”
„Om hem vast te binden terwíjl we ze stelden.”
De toon waarop de kleine man sprak, werd scherper: „En wàt voor vragen had je hem willen stellen?”
„Nou”, zei Bob lijzig. „Om te beginnen zouden we wel eens willen weten wat er met Arie Roos is gebeurd.”
Een korte stilte. De man in de oranje broek zat ergens opzij van hen, en liet helemaal geen kik horen. Ten laatste vroeg de kleine man: Met wie is gebeurd?
„Arie Roos. Een dikke, sproetige Hollandse jongen met rood haar.”
Plotseling een kletsend geluid van opzij. De jongeman in de oranje broek had zich op een knie geslagen met de vlakke hand en zei nu opgewonden:
„Nu weet ik waar ik die ene bengel daar van ken! Die is kort vóór zessen bij mij een Hollandse krant komen halen. Met het verhaal dat zijn vriendje, een dikke met rood haar, een ongeluk had gehad en dat híj nu de boodschap kwam ophalen.”
„Aha!” zei de kleine man grimmig en met voldoening. „Dus tòch! Dan had ik het toch wel bij het rechte eind! Zijn deze twee effe mooi in de val gelopen!”
„Ik snap het niet helemaal”, zei de stem van Gillmore. De kleine man lachte schamper. Zij konden, in het donkere stuk tussen de twee ramen waarachter de zon laaide, zijn gestalte maar vaag zien, maar de uitdrukking van zijn stem vertelde Bob en Jan genoeg over zijn stemming: „Het is zo klaar als een klont! Die dikke werd uitgestuurd om een krant te halen en de boodschap in ontvangst te nemen. Maar, zoals je weet, pakten wij die krantenhalers één voor één in hun kraag. Dus die dikke kwam helemaal niet meer opdagen. Wat zou jij nu gaan denken?” „Ik . . . ik weet niet”, antwoordde Gillmore, zenuwachtig. „Ik wel!” snauwde de man in de schaduw. „Ik zou denken dat hij bang was geworden, of een ongeluk had gekregen. En na een uur of twee zou ik, als ik al maar niets van de dikke hoorde, er voor alle zekerheid nog iemand. anders op afsturen. Niet al te slim misschien . . . maar waarschijnlijk zaten ze in tijdnood.” Zijn stem werd dreigender. Het pistool kwam iets naar voren en de blauwstalen tromp schoof in een der banen zon:
„En nu wil ik weten, en metéén: wie heeft jullie gestuurd om die boodschap op te halen?”
Stilte. Buiten toeterde een auto enkele malen kort: vermoedelijk iemand die een ander af kwam halen. Een hond jankte plotseling, of iemand hem op zijn poot trapte. „Geef antwoord!”
Weer was het Bob, die antwoordde, op koppige toon: „Niemand heeft ons gestuurd Wij zoeken alleen Arie Roos.”
„Dat lieg je. Die dikke rooie is gestuurd en later jullie, toen die niet terugkwam.”
„Helemaal niet. Wij zijn hem gaan zoeken, toen hij niet terugkwam.”
De kleine man werd nijdig:
„Als je zo dóór blijft gaan, krijg je dadelijk een paar dreunen tegen je kop, dat je al je losse tanden en kiezen kunt gebruiken om er Zoeloe-armbanden van te maken. Jij kwam bij meneer Gillmore binnenwandelen en je wist dat er een speciale boodschap zou worden afgegeven. Hóé wist je dat?”
„Omdat de een of andere gek”, antwoordde Bob, die nu ook nijdig begon te worden, „ons opbelde en zei dat de boel in de war gelopen was en. . .”
„Aha!” grijnsde de ander triomfantelijk. „Nu komen we langzaam achter de waarheid. Je werd opgebeld. Juist. Er was iets in de war gelopen. Juist. Die dikke jongen was in zijn nekvel gepakt. Juist. Klopt dat allemaal?” „Klopt als een bus!” erkende Bob. „Maar. . .”
De kleine man viel hem in de rede en brulde:
„En wie was die vent die opbelde en er jou op af stuurde?” „Dat wéét ik juist niet!” riep Bob wanhopig. „Jan en ik zaten ons nèt af te vragen waar Arie bleef, toen de telefoon ging en. . .”
Gillmore viel nu in de rede:
„Zeg . . . ik begin er iets van te snappen, geloof ik. Misschien wisten deze twee er inderdáád niets van. Misschien alleen die dikke.”
De kleine man snauwde:
„Hou jij je er nou alsjeblief even buiten, of je gooit alles in de war. Gebruik even je hersens. Neem áán, dat die bandieten alleen die rooie hadden gevraagd, die boodschap voor hen te gaan halen. Die rooie werd gepikt. Waarom zouden ze dan twee wildvreemden gaan opbellen, die van niets wisten?”
Jan kwam nu tussenbeide:
„En tóch is dat nou juist wat gebeurd is. Alleen met dit verschil, dat de vent die opbelde, volkomen overtuigd was, dat wij er wel van af wisten. Maar het gekke is, dat hij ons helemáál niet vroeg om naar die tijdschriftenwinkel te gaan. Dat deden we op eigen houtje.”
Nu ligt er in de stem van iemand die de waarheid spreekt, altijd een merkwaardige klank . . . en dikwijls is een verhaal dat wáár is, veel ongeloofwaardiger dan een dat is gelogen . . . om de doodeenvoudige reden, dat logischerwijs iedereen de meest geloofwáárdige leugen verzint, als er toch gelogen moet worden. Iemand met enige ervaring wéét dat, en ook de kleine man scheen daar over na te denken. Na een tijdje vroeg hij, kalmer:
„En wat vroeg die geheimzinnige onbekende dan wel?” Bob moest even nadenken om zich het gesprek te herinneren. Dan herhaalde hij langzaam:
„Hij vroeg naar kamer 1248. Zei, dat er iets mis was gelopen met die Hollandse krant. Hij vroeg of wij vriendjes waren van een dikke jongen met rood haar en sproeten . . . Hij zei dat dat grapje met de krant verkeerd was afgelopen. . .”
„Stop!” zei de kleine man. „Stop! O, lieve, grote, gloeiende gloriemandarijnen . . .! Zei hij of liet hij doorschemeren, dat hij Arie Roos in zijn kraag had gepakt?”
„Die indruk kregen wij, ja.”
De kleine man kreunde, wankelde tussen de ramen weg, liet zich in een derde leunstoel vallen en klaagde: „Ik snap het al! Dat is die gloriekluns van een Duffy geweest. Die heb ik uitgestuurd om het verhaal van die dikke te controleren en die heeft dat gedaan door op te bellen . . . John, meng me een whisky. Een straffe whisky.” „Ik heb helaas geen whisky”, zei Gillmore.
„Een gin dan. Een dubbele gin.”
„Ik heb geen gin meer, helaas.”
„Wat heb je dan wel, voor de . . . de . . . tierelierende tondeldozen?”
„Coke”, zei Gillinore.
„En geen ijs zeker?”
Nu werd Gillmore ongeduldig.
„Nee”, snauwde hij. „Ook geen ijs. En als ik dat wel had, zou ik vast en zeker beginnen met het op mijn oververhit hoofd te leggen. Ik mag op de plaats veranderen in King Kong, als ik iets van dit geraaskal snap. En ik wil nu eerst mijn vijftig dollars hebben.”
De kleine man veerde uit de stoel op of er een kardoes onder hem ontbrandde:
„Waar is je telefoon?”
„Naast je stoel op de vloer.”
De kleine man hees het toestel naar boven, zette het op zijn dijbenen en draaide de nummerschijf met de loop van zijn pistool. Er kwam bijna onmiddellijk antwoord: „Wie is daar?”
„ . . . . . .”
„Met Kelly hier. Heb je iets van Duffy gehoord?”
„ . . . . . .”
Kelly trok een potlood uit zijn binnenzak en schreef op de rand van een krant die over de leuning hing:
„Waar . . .? Roadhouse Valleyglade . . . Ja; ik weet waar het is. Ik ga daar zelf nu heen. Verder geen nieuws . . .? Brodie niet gebeld . . .? O.K. Zodra ik klaar ben, bel ik je weer. Laat iemand aan het toestel.”
Hij legde de hoorn op de haak, bleef even met zijn hand op de haak en het toestel op zijn knieën voor zich uit zitten staren, en wendde dan zijn hoofd naar beide jongens toe:
„Boys . . . listen. Er is een afschuwelijk misverstand in het spel. Als ik op een of andere manier goed kan maken wat er gebeurd is . . . De man vijftig dollar . . .?”
Een schreeuw onderbrak hem. Gillmore was een halve meter van de grond gesprongen en kriste nu:
„Wáát! Voor het riskeren van mijn hachje, om mij bloot te stellen aan een troep gangsters, voor het een héle middag in zenuwen zitten in dat tijdschriftenhok, met elke minuut de kans een blauwe boon door mijn ribben beloof je mij vijftig miezerige dollars. En deze twee snotneuzen geef je dat, alléén omdat ze hier tien minuten hebben binnen gezeten? Terwijl deze zelfde vlerken van plan waren, mij te snoeren, te. . .”
Bob kwam tussenbeide:
„Die vijftig dollar de man kunnen ons weinig bommen, mister Kelly. Wij willen weten waar Arie Roos is. Wáár is Arie Roos?”
Kelly keek hen even om beurten aan, en slikte iets weg. „Die. . . dat dik stuk vastelandswalvis . . . Ik bedoel: die vriend van jullie . . . Die is ontsnapt.”
Jan schoot overeind in zijn stoel:
„Dus u hèbt hem vanmiddag laten oppakken?”
Kelly zette de loop van het pistool achter zijn oor. Jan meende één enkele seconde dat hij van plan was, zich omver te schieten, maar zover kwam het toch niet. Kelly krabde zich ermee, en zijn stem klonk somber, toen hij antwoordde:
„Dat eh . . . dat is zo, ja. Maar luister eens. . .”
„Een leuk verhaal voor de politie”, vond Bob.
„Zullen we deze snaak maar meteen vragen, mee te gaan?” opperde Jan.
„Nee”, vond Bob. „Laten ze hem maar ergens oppakken. Kunnen ze die mooie auto's met rooie lichten en loeiende sirenes gebruiken.”
Kelly werd nu duidelijk zenuwachtig.
„Jongens”, sprak hij bezwerend. „Doe nu alsjeblief geen overijlde dingen. Niemand is tot dusver enig leed overkomen. Ik zal het goed met jullie maken.” Hij trok een portefeuille te voorschijn en begon er in te rommelen . . . „Ik heb niet veel contant geld bij me.” Hij keek op: „Honderd dollar de man, maar dan moet je mee naar huis gaan.”
Bob schudde het hoofd:
„Eerst Arie Roos. Daarna doen we zaken.”
Kelly stak de armen in de lucht:
„Maar ik zeg je toch al, dat ik niet wéét waar Roos is. Die is ontsnapt. Samen met een trompettist. Door een luik in het plafond van de verwarmingskelder.”
„En waarom zat hij daar opgesloten?”
„Omdat . . . omdat we hem een paar dingen wilden vragen. Waarom bel je je hotel niet op? Je hebt alle kans dat hij allang weer thuis is.”
Bob en Jan keken elkaar even aan. Jan knielde neer bij de telefoon en draaide het nummer van hun hotel. „Mag ik kamer 1248? Thank you . . . Pardon? Met Prins hier. . . Welk adres?” Jan keek even op naar Kelly: „Roadhouse Valleyglade?” Kelly knikte opgewonden terug. „Thank you very much.”
Jan smakte de hoorn neer en zei opgewonden:
„Arie heeft opgebeld en een boodschap achtergelaten. Hij zit in Roadhouse Valleyglade. Waar dat ook zijn mag.” Kelly vloog overeind:
„Dat weet ík wel. Dan zit hij daar samen met Duffy. Ga maar met mij mee . . . Rijd maar achter me aan.” Hij stoof naar de deur, maar Gillmore, zijn broek meer fel-oranje dan ooit in de laaiende gloed van de ondergaande Californische zon, was hen juist even vóór, en bereikte de uitgang, glijdend over het vloerzeil.
„Oh, nee!” zei hij dreigend. „Eerst mijn vijftig dollars. Of ik ga herrie maken! Plus vijftig voor het extra risico dat hier dadelijk wéér twee man aankomen met een pak henneptouw om me te binden en. . .”
„Klets niet, man”, zei Kelly. „Dat gebeurt niet meer.” „En wie garandeert dat? Wie?”
„Ik!” zei Kelly. „Ik garandeer dat.”
Gillmore liet een honende lach horen:
„En wie garandeerde mij vanmorgen, dat me niets anders zou overkomen dan dat iemand een Hollandse krant zou komen kopen? Wie garandeerde dat? Mijnheer Kelly, chef van de studiopolitie van. . .”
„Houd je domme kop!” siste Kelly, schichtig omkijkend naar Bob en Jan achter zich. Hij trok zijn portefeuille te voorschijn, haalde er enkele bankbiljetten uit en duwde ze Gillmore in de handen. „Hier. Dat is genoeg voor zes ondervragingen, een kwartiertje electrische stoel en twee platgeslagen neuzen. En laat me er nu alsjeblief uit.” Gillmore was druk bezig met het tellen van biljetten. Kelly gunde zich niet eens tijd om op de lift te wachten, maar begon de trappen af te dalen met sprongen van vier treden tegelijk . . . of hij een naar beneden hoppende ping-pongbal was. Maar Bob had inderhaast nog het pak met het henneptouw meegegrist. Het zag er wel naar uit, dat de avond hen nog veelbelovende dingen kon brengen. Kelly dook in de Oldsmobile en de beide jongens in de Dodge. Bij het wegrijden schampten zij even een achterspatbord van de gele Plymouth.

„Kan wel van dat geld af”, mompelde Bob en gierde weg, achter de bestofte Oldsmobile aan. Jan zat naast hem te grinniken:
„We hebben die Kelly zo klem zitten als een chimpansee tussen een locomotief en een stootblok. Kunnen we nog een slaatje uit slaan.”
„Vuige geldwolf!” zei Bob. „Voor mij is het al lang fijn als we er een sappig avontuur uit slaan.”
„Dáár ziet het wel naar uit”, zei Jan, en kreeg zowat meteen boter bij de vis, want bij het omgieren van de hoek schepten zij op een haar na een vrachtauto vol sappig Californisch fruit.

VAN HOT NAAR HAAR DOOR HOLLYWOOD

Toen Arie Roos op zo'n overhaaste wijze van het leegstaande huis in de heuvels vertrok, vorstelijk, alhoewel kletsnat, gezeten in de Chrysler, had hij zich toch kort tevoren op twee punten misrekend. In de eerste plaats was hij ervan overtuigd geweest, dat Kelly en Nickolson (alias Jackson) hun gevangenen weer hadden opgesloten in de eerste kelder, waarna zij de sleutel van de deur hadden afgenomen.
Dat was niet waar. Zij hadden weliswaar Poortstra over haast weer in de eerste kelder geschoven, maar de deur niet op slot gedraaid . . . er slechts twee grendels voor geschoven. En toen de natte trompettist dus in volle ren in de betongang aankwam, hoefde hij er slechts die grendels af te schuiven en naar binnen te brullen:
„Kom allemaal mee! De kust is vrij!”
om een algemene stampede naar de daarboven gelegen verdieping, en via een raam de struiken in, te bewerkstelligen, waarna zij hijgend en strompelend zo snel mogelijk afstand brachten tussen zichzelven en de plaats waar zij opgesloten hadden gezeten. Arie's tweede misvatting was, dat hij geen rekening had gehouden met het lawaai van het wegrijden van de Chrysler. Het was een nagenoeg windstille zomermiddag en in deze geluidloze heuvels was het geluid van een automotor op grote afstand te horen. Kelly en Nickolson waren pas halverwege de uitkijktoren gevorderd, toen Kelly abrupt stilstond en de hand ophief: „Luister . . . rijdt daar niet een auto weg?”
Er was geen vergissing mogelijk, en beide mannen begrepen terstond wat er was gebeurd. Zij hadden twee auto's bij zich gehad, en een daarvan, de vierzitter Chevrolet, was door Johnson meegenomen.
„Voor de gloeiende gloriesterren!” raasde Kelly, met gebalde vuisten. „Al zijn leven hebben ze daar onze auto te pakken! Dan kunnen we wel inpakken, want dan zijn die twee ontsnapt.”
Nickolson opperde droogjes en praktisch:
„Dan kunnen we nèt zo goed doorlopen naar die uitkijktoren, want om terug te lopen is het dan toch te laat. En hoe eerder we dan uit de buurt zijn, hoe beter, voor het geval er een politie-auto hierheen komt stormen.” Kelly gaf met een nijdige grom de gezondheid van die bewering toe, en zes minuten later beklommen beide mannen hijgend de van halfvergane boomstammetjes vervaardigde trap, die tegen een vrij steile, zandige heuvel op voerde, met op de top ervan een betonnen toren. Daar hadden zij inderdaad een prachtig uitzicht . . . en één van de eerste dingen die zij konden bewonderen, was het blikkeren van de zon op de carrosserie van een gesloten Chrysler die met een kalm gangetje door de vallei reed, vlak langs het glinsterende water van het riviertje.
„Dáár gaan de honden er vandoor!” grauwde Kelly. „Vaarwel, mooi en slim plan. Als die kerels naar de politie lopen en die komt erachter dat wij deze grap hebben uitgehaald, kunnen we ons genoeglijk baantje bij de studio wel vaarwel zeggen en sinaasappels gaan plukken, samen met de Mexicaanse dagloners.”
„Nou”, zei Nickolson, met een scheve grijns. „We hebben in ieder geval de zekerheid dat de sinaasappeloogst van het jaar goed is. Werk genoeg. Hei . . . kijk dáár eens. Een complete uittocht!”
Een blik was voor Kelly voldoende. Daarna zonk hij neer op de met dorre afgewaaide bladeren bedekte omloop van de uitkijktoren en stutte het hoofd in de handen. „De rest óók nog ontsnapt . . . Grote Goden, Nick, als Brodie hiervan hoort, gooit hij ons niet alleen zomaar de straat op, hij huurt alle leeuwen van de Metro Goldwyn Maier af, zet ze bij elkaar in een afrastering en smijt ons er midden tussenin. Waarom hebben we, in naam van alles wat leep is, niet even gekeken of er geen luik in die kelder zat?”
„Wie verwacht er nou luiken?” zei Nickolson filosofisch. „Die komen al in geen tien jaar meer in boeken of films voor. Luiken zijn uit de tijd.”
„Maar dit huis is juist in die tijd gebouwd, ezel!” zei Kelly. „Volgende keer nemen we een stel plattegronden mee” beloofde Nickolson, die nu naar de andere kant begon uit te kijken. „Hee . . . daarginds rijdt óók een auto!” Kelly schoot overeind, en keek uit naar de andere zijde van de heuvel waarop hun toren stond. En inderdaad reed daar een lange, open wagen, met een stofwolk achter zich aan, over een zandpad tussen de hellingen door. „Laten we dat ding praaien, zeg. Kunnen we tenminste een lift krijgen.”
„Lift, waarheen?”
„Doet er niks toe. Zolang er maar een telefoon is.” Zij begonnen te schreeuwen en te wuiven met zakdoeken en omdat in een heuvelachtig, verlaten landschap een betonnen toren op het hoogste punt natuurlijk nogal in de gaten loopt, duurde het niet lang of de toerwagen stopte en een man stapte uit, die terug begon te wenken. Kelly en Nickolson klommen naar beneden, wuifden aan de voet van de toren nogmaals en renden de heuvelhelling af. De bestuurder wachtte geduldig tien minuten tot zij hem, bezweet en hijgend, hadden bereikt.
„Onze verontschuldigingen”, reutelde Kelly. „Onze auto is aan de andere kant van de helling onklaar geraakt. Gebarsten radiatorslang. Mogen wij meeliften naar de dichtstbijzijnde telefoon?”
De bestuurder had daar geen bezwaren tegen. Hij was met een open Cadillac volgeladen met flessen, dozen en kisten, op weg naar een verderop gelegen landhuis waar op dat weekeind een of ander feest zou worden gegeven. Tien minuten verder passeerden zij het hooggelegen blokhuis van een brandwachter van de staat Californië, die wel geen gewone telefoon had, maar wel een staatslijn naar de centrale post. Hij gaf via die post een boodschap door aan Kelly's kantoor in de studio en kreeg bericht terug dat er terstond een auto zou worden afgezonden.
Een halfuur later kwam een met stof overdekte Oldsmobile de zandweg op zoemen, met nummer drie van Kelly's assistenten aan het stuur. De wagen keerde onmiddellijk terug, met drie man erin.
* * *

De man die met de Oldsmobile Kelly was komen ophalen en recht vanuit het politie-hoofdkwartier van de filmstudio was gekomen, bracht totaal geen nieuws mee, behalve dan het feit dat president Brodie in complete staat

van sidderzenuwen verkeerde.
„Dat is nog niets”, verklaarde Kelly somber, „bij de staat van sidderzenuwen die hij door zal moeten maken als we nog een suffigheid méér uithalen.”
„Die van vanmiddag telt wel voor drie”, zei Nickolson troostrijk. „Als Brodie te weten komt dat we een paar van die snaken hebben laten ontsnappen, siddert-ie zo hard dat ze in San Francisco denken dat er een nieuwe aardbeving aan de gang is.”
„Jij maakt maar stomme mopjes”, snauwde Kelly zenuwachtig. „Jij bent zo verschrikkelijk leuk, dat je zelf wel filmkomiek kunt worden, als die Blatski de laan wordt uitgezwiept.”
„Schep moed, dappere chef!” zei Nickolson, die achter in de Olds zat. „Nog is niet alles verloren. In het ergste geval moet Brodie honderdduizend dollar betalen.”
„Honderdduizend dollar!” kreet Kelly. „Daar gáát het juist om. Dacht je dat Brodie ons aan het werk had gezet, als hij van plan was, met een vrolijk lachend gezicht al die dollars uit te tellen? Het gaat er juist om, die paperassen van Blatski terug te krijgen zónder dat er iets over uitlekt en zónder dat er iets wordt betaald. Behalve die premie aan ons natuurlijk.”
„Die premie”, herhaalde Nickolson, nadenkend over zijn neus wrijvend. „Dat is waar ook. Wat krijgen we ook weer als we dat varkentje wassen?”
„Tien procent, jou stuk uil. Oftewel tien duizend ritselende, voor goud inwisselbare, koopkrachtige biljetten van één dollar, gedrukt door de Munt van de Verenigde Staten. Samen te delen. Misschien dringt het nu tot je hoofd door, dat de toestand ernstig is. Ik wilde wel machtig graag die 10.000 pietermannen verdienen.”
„Een begrijpelijke zwakheid”, gaf Nickolson toe.
Kelly keerde zich half om in zijn zitting en porde een vinger tegen de neus van zijn filosofische assistent: „En als die boeven nijdig worden, of bang worden, heb je kans dat ze uit kwaadaardigheid het hele zaakje aan een van de Hollywoodse persbureaus sturen, of aan een concurrerende komiek, en dan is er van sidderzenuwen geen sprake meer . . . alleen nog maar van explosies. Dan ontploft Brodie zo hard, dat ze in New York denken dat ze een nieuwe H-Bom hebben uitgevonden.”
„De Hollywood-Bom”, zei Nickolson. „Oftewel de B-BBom.”
Kelly keek hem getergd aan:
„Wat is de B-B-Bom?”
„De Brodie-Blatski-Bom”, zei Nickolson. „Luister, Kelly. We hebben nog drie verdachten serieus op ons lijstje staan. Mee eens?”
„Yes. Die rooie, Hollandse jongen, die nurks van een kantoorbediende en onze slangendanseres.”
„Precies. Wij zijn met zijn drieën. Laten we er ieder één voor onze rekening nemen. Ik voel wel wat voor dat Excelsior Hotel. Kamer 1248.”
„OK.”, zei Kelly. „En houd in vredesnaam je ogen open. Er hangt een massa van af. Eén van die vijf snaken die we vanmiddag hebben gepakt moet natuurlijk contact opnemen met de dievenbende, om die boodschap over de sinaasappeloogst over te brengen. Ikzelf neem die slangendanseres. Onthoud voor alle zekerheid haar adres, je weet nooit waar het goed voor is. Zij treedt op in de grote zaal van Valleyglade Roadhouse, en ze woont op een kamer erboven. Weet je waar dat ding is?”
„Dat weet iedereen. Het is de grootste tent daar in de buurt.”
Kelly knorde, en wendde zich tot de man aan het stuur: „Briggs, jij gaat op die kantoorvlerk af. Vraag zijn signalement maar aan Nick hier. Hij heet William Prentiss en hij woont Santa Monica Boulevard 743.”
Briggs herhaalde naam en adres.
„Komt voor mekaar, baas.”
„En denk eraan, let goed op wie er bij hem op bezoek komen, en als hij ergens heengaat, volg je hem.”
„Komt voor mekaar, baas.”
„Dadelijk scheiden onze wegen. Ik zal jullie afzetten bij een garage. Ik neem deze Olds mee. Huren jullie maar ergens een auto of neem vast een taxi. Zorg dat je zo snel mogelijk op je posten bent.”
„O.K., baas. En hoe houden we contact met elkaar?” „Als er iets bijzonders is, bel je naar ons kantoor in de studio. Daar komen alle berichten bij elkaar. Gesnapt?” Dat was gesnapt. Bij het eerstvolgende benzinetankstation stopte Kelly om brandstof bij te laden. Beide mannen stapten uit om een taxi te bestellen. Kelly stoof verder in de Olds. Hij wilde eerst even confereren met Gillmore. Misschien kon die hem iets naders vertellen . . .

* * *
En in diezelfde periode waren Arie en Duffy, voortstuivend in de Chevrolet en de Chrysler tot eenzelfde soort van conclusie gekomen . . . met één enkel verschil . . . en dat verschil kon natuurlijk alleen opkomen in het hoofd van de lepe Arie. Bij de eerste cafetaria de beste die zij aan de rand van Hollywood tegenkwamen, toeterde Duffy die vooropreed, enkele malen waarschuwend, om daarna ervoor te stoppen, en naar Arie's Chrysler toe te komen.

„Luister. Heb jij ook zo'n dorst?”
„Ik sterf”, bekende Arie. „Ik heb een dorst om de Rode Zee leeg te drinken met, voor het geval die te zout mocht zijn geweest, de IJszee erachteraan om de brand te blussen. Het is hier zo heet en droog, dat mijn kleren ook al zowat zijn opgedroogd.”
„Kom dan mee. Kunnen we meteen opbellen.”
Zij gingen aan het einde van een lange toonbank staan, bestelden coke's met ijs en spraken zacht, en in korte zinnen.
„Wij zijn die ontsnapte krantenkopers een heel eind voor.” „Klopt. Nog een coke, please.”
„Wie zijn volgens jou de enigen die in aanmerking komen?”
„Slangenjuffrouw en die pennelikker.”
Duffy knikte, streek even met de vingers van een hand door zijn dik, grijzend haar en zei:
„Die pennelikker woont: Santa Monica Boulevard 743. Hij heet Prentiss. En die slangenbezweerster werkt en logeert in het Valleyglade Roadhouse. Daar ga ik nu op af.” „Hm”, zei Arie. „Dus jij gaat die danseres bezweren en ik moet de pennelikker afdrogen.” Hij kreeg zijn tweede coke en dronk ervan, met grote, peinzende blauwe ogen starend naar een aanplakbiljet van het strand van Santa Monica, waarop twee ongelooflijk bruine meisjes aan het waterskiën waren.
„Ik ga even met ons kantoor op de studio bellen om te zeggen waar ik heen ga”, kondigde Duffy aan.
Arie knikte verstrooid. Het hele plan van Duffy beviel hem niet.
„Er moet een betere manier zijn”, verklaarde hij. Duffy, die net was opgestaan, keerde zich naar hem om. „Een betere manier van wàt?”
„Om erachter te komen, wie die boodschap namens de dieven in ontvangst kwam nemen.”
„Kijk, kijk”, zei Duffy sarcastisch. „Had je het hun op erewoord willen vragen of iets dergelijks?”
Arie zat met de handen om zijn glas coke en tuurde erin, als kon hij inspiratie vinden uit de opstijgende belletjes in het bruine vocht. De coke was zo koud dat zijn glas van buiten mat besloeg. Arie trok met een vinger streepjes in de matte aanslag.
„We lopen op deze manier achter die mensen áán. Ze zijn nu ontsnapt. Maar degene die het werkelijk was, is nu al veel te laat met zijn boodschap. Die gaat nu natuurlijk regelrecht naar een telefooncel, of regelrecht naar een afgesproken plaats, om de boodschap aan de dieven dóór te geven.”
„Dat is wel mogelijk”, zei Duffy kortaf. „Maar het is beter iets te doen, dan niets te doen.”
„Het is beter iets goed te doen dan verkeerd te doen”, vond Arie.
Duffy keek de rode jongen naast hem ietwat ongelovig aan. Hij kende Arie nog maar kort en was natuurlijk nog niet bekend geraakt met diens wonderlijke eigenschap dat hij altijd, op het laatste moment, nét iets leper was dan de meeste andere mensen.
„Dus als ik het wel heb, zit jij te beweren dat jij een betere manier kunt bedenken?”
„Ik heb zo'n idee van wel”, antwoordde Arie bedachtzaam. Duffy begon luid te lachen. Hij had een behoorlijke borstkas en zijn gelach dreunde door de betegelde ruimte. Twee klanten verslikten zich en de flessen rinkelden op hun glazen schappen.
„Blijf jij maar rustig even denken, hoor! Ik ga opbellen.” Arie keek hem koppig na. Een van zijn typische eigenschappen was, dat hij nooit met goede denkbeelden anderen achterna liep. Als anderen zo stom wilden zijn, niet naar zijn waarschuwingen of raadgevingen te luisteren . . . of slimmer wilden zijn dan hij . . . dan moesten ze het zelf maar weten. Hij bestelde nog een coke plus twee doughnuts (een soort deegkoeken met een gat in het midden, net als appelbeignets) keek verstrooid door de glazen ramen naar buiten en schrok plotseling op. Buiten wandelde, met de handen op de rug, een politieagent voorbij. . . en metéén klikte het laatste stukje van het probleem dat hem dwars zat, in Arie's hersens op zijn plaats. Hij zag Duffy staan achter het glazen raampje van de linkse telefooncel, dook de rechtse cel in en belde zijn hotel. Er was niemand aanwezig op kamer 1248. Arie raadpleegde zijn horloge. Het was tien minuten over zes. Hij dacht even na . . . hij móést toch een boodschap achterlaten voor Jan en Bob. Maar . . . Hij begon te grinniken en belde opnieuw het hotel, ditmaal vragend naar de receptie. „Met Roos. Ik woon op Kamer 1248.”
„Yes, mister Roos?”
„Mijnheer Prins of Evers zullen waarschijnlijk willen weten waar ik gebleven ben.”
„Yes, sir?”
„Ze kunnen me bereiken in het Roadhouse Valleyglade.” „Ik ken het adres, sir. Ik zal het doorgeven. Is dat alles, sir?”
„Dat is alles”, zei Arie en ging de cel uit.
Duffy stond nog steeds te bellen — zijn brede rug voor het ruitje. Arie griste de tweede doughnut mee, gooide een biljet van een dollar op de marmerplaat en klom buiten in de Chrysler. Als Jan en Bob naar Valleyglade gingen, kwamen ze vanzelf Duffy tegen. En die zou hen wel verder inlichten. Hij was juist in de Chrysler verdwenen, toen Duffy de cel uitkwam en weer ging zitten. Vijf minuten later kwam er een wildvreemde man de tweede cel uit. „Heee . . . waar is die dikke jongen gebleven?” vroeg Duffy. „Die?” zei de bediende verbaasd. „Die is al vijf minuten geleden weggereden. In die Chrysler. Iets niet in orde, sir?”
Duffy mompelde wat, krabde perplex zijn hoofd en ging op weg naar zijn slangenbezweerster.

* * *
En nu komt (zoals Bob en Jan het later noemden) een der meest historische voorbeelden van de slimheid van dikke, veelgesmade Arie Roos. Hij trapte op het gaspedaal van de Chrysler of het ding een Vliegende Hollander was, gierde door de smalle bochten van de verwaarloosde weg met achter zich aan en stofwolk als een Sherman tank en kreeg het voortsjokkende stelletje van vier iets meer dan twee kilometer voor de eerste huizen van de bebouwing begonnen, in zicht. Hij begon al van verre te toeteren, zag hen aarzelen en in de struiken wegduiken toen zij de Chrysler herkenden. Maar hij zette de wagen stop op de plaats waar hij hen het laatst had gezien, stapte uit en begon te roepen:
„Kom eruit. . . Kom te voorschijn! Ik zal jullie naar de stad brengen! Ik weet wie die bandieten zijn!”
De eerste die te voorschijn kwam, was de trompettist; bezweet, bestoft en niet in zijn gewone, luchtige humeur. Achter hem dook de slangenbezweerster op en bij haar was van een humeur niet eens sprake meer. Zij siste gewoon van woede alsof zij spraaklessen genomen had bij enkele van haar slangen.
„Kom mee!” riep Arie, geestdriftig naar de Chrysler wuivend. „Wij gaan rechtstreeks naar de politie!”
„Wááát!” krijste de slangendanseres, zich met één hand vasthoudend aan de auto en met de andere één voor één haar schoenen uittrekkend en het losse zand eruit schuddend. „Wil je me vertellen dat je daar nog niet eens gewéést bent?”
„Natuurlijk niet”, zei Arie, met open, verbaasd gezicht. „Dat doen we met zijn allen. Ik heb eerst die bandiet in de Chevrolet in de val gelokt. Dat zagen jullie toch?” Er viel een stilte. Poortstra kwam tussen de struiken uit, zijn boord slap van transpiratie, maar zijn jas en vest nog steeds dichtgeknoopt. De zurige bankbediende stond aan de rand van de struiken te luisteren. Zij staarden nu alle vier naar Arie, die ongeduldig met het open portier in de hand wachtte.
„Jij!” zei de slangendanseres, met één uitgetrokken schoen achterstevoren in de hand, als wilde zij met de hak Arie's schedel gaan bewerken. „Jij hebt die bandiet in de val gelokt? Hoe dan?”
„Heel eenvoudig!” vertelde Arie. „Ik reed in die Chrysler weg om hulp te gaan halen terwijl onze trompettist hier jullie kon bevrijden. Dus, in deze Chrysler zittend, kwam ik de Chevrolet tegen. Met één van die kerels erin.” „Dat klopt, ja!” zei de trompettist. „Die twee auto’s hebben we zien staan.”
„Juist”, zei Arie triomfantelijk. „Maar wat jullie natuurlijk niet weten, was dat er in het dashboardkastje van deze Chrysler een pistool lag. Alsjeblief.” Hij deed een greep in zijn zak en liet het wapen zien. Het maakte een machtig grote indruk op iedereen. Arie vervolgde: „Toen die vent de Chrysler zag aankomen, stopte hij natuurlijk.”
„Allicht. En jij hield hem dat pistool onder de neus?” „Nee”, zei Arie. „Dat liet ik een verrassing blijven. Hij snapte er geen klap van dat ik in de Chrysler reed. Maar hij hield míj wèl een pistool onder de neus. Ik was net begonnen, hem een prachtig verhaal op te hangen, dat ik met hen was gaan samenwerken, toen jullie eraan kwamen en dat bracht hem in de war. Hij sprong uit de struiken om jullie weg te jagen . . . ik hield van achteren mijn eigen pistool in zijn rug en dwong hem toen, voor me uit te rijden, naar de stad terug.”
Iedereen staarde Arie aan of hij een wonderdier was. „En wat heb je daarna gedaan?”
Arie trok een beetje beteuterd gezicht.
„Wel . . . zo gauw ik in de drukte van de stad kwam, smeerde hij hem. Maar dat kon me niet zo bar veel schelen. Toen ben ik meteen teruggekomen om jullie op te halen. En nu gaan we naar de politie.”
„Wel gloeiend seldrement!” gilde de slangendanseres. „Had je, met dat pistool in je handen, ons niet metéén mee kunnen nemen? Dan hadden we al die tijd niet door deze gloeiende hitte hoeven te baggeren terwijl jij in die Chrysler sensatiefilmpje aan het spelen was.”
„Tja. . .” zei Arie. „Daar heb ik niet aan gedacht. Maar stap nou eerst allemaal maar in. Het leed is geleden.” De slangendanseres klom achterin, legde haar schoenloze voeten hoog op de rugzitting van de voorbanken en zuchtte diep.
„Dit land. . .” zei ze. „Heet en droog! In die rivier stond zoveel water dat een katvis een stofwolk naliet als-ie tegen de stroom in zwom.”
Poortstra was nummer twee om erin te klimmen. Hij ging voorin zitten, bukte zich, haalde een zakdoek te voorschijn en veegde het stof van zijn zwarte schoenen. Van alles wat er gepraat was, had hij blijkbaar niets verstaan, maar het scheen hem ook geen snars meer te kunnen bommen. Hij was nu zóver heen, dat hij alles wat er verder aan waanzinnigheden geschiedde, over zich heen liet gaan, evenals zondvloeden, aardbevingen of andere natuurverschijnselen waartegen het voor de mens geen zin heeft, zich te verzetten. Arie zei tegen hem, in het Nederlands:
„We gaan nu naar het politiebureau. Aangifte doen van wat er gebeurd is.”
Poortstra knikte instemmend. Hij bleef een hele tijd instemmend knikken. Als Arie tegen hem had gezegd dat zij allen dienst gingen nemen bij de Kustwacht omdat dat de kortste weg naar huis was, zou hij vermoedelijk ook hebben geknikt.
„Ik hoop”, zei de zure kantoorbediende, achterin klimmend, „dat dat stelletje schorem veroordeeld wordt tot levenslang Alcatraz. En dan stenenklop. Geen moderne gevangeniscellen met radio en een keurig toiletje. Ik heb goed op die gasten d'r stemmen gelet en ik zou ze uit duizenden deruit kunnen pikken. Ik hoop dat ze mij voor zo'n rij misdadigers zetten en dan vragen of ik die drie kan aanwijzen. Moet je eens kijken hoe ik ze deruit pik! Tuig!” „Je gezicht bevalt me niet”, zei de slangendanseres. „En je manier van praten bevalt me ook niet. Maar dat laatste ben ik met je eens. Ik zal mijn zwierigste handtekening zetten onder het proces-verbaal dat ik hoogst persoonlijk zal dicteren. Door dat stelletje gangsters heb ik vanmiddag waarschijnlijk het beste contract van mijn leven gemist.” De trompettist stond nog naast de Chrysler; zijn toeter onder de arm.
„Klim erin”, nodigde Arie hem uit.
Maar de trompettist maakte geen aanstalten.
„Ach wat!” zei hij. „Al die onzin. Wat zal ik bij de politie gaan doen? Ze houden je uren vast en zeuren je hoofd dol en kunnen jullie dat met zijn vieren niet af? En kijk eens hoe ik eruit zie — alles nog half nat.”
„Ze zullen jou toch óók moeten hebben, denk ik”, zei Arie. De trompettist schudde het hoofd:
„Je wordt bedankt. Ik ben vlak bij de stad en ik wandel de rest van dat stukje wel. Artiesten en politiebureaus gaan niet goed samen. Adie.”
Hij keerde zich om en was met drie grote passen tussen de struiken verdwenen. Arie trok één mondhoek een eindje op, zei „Zoals je wilt”, klom achter het stuur en reed weg. „Snap je nou zo'n idioot”, spotte de kantoorbediende. „Kan rijden en dan gaat-ie lopen.”
„Schiet nou alsjeblieft op!” bezwoer de slangenbezweerster. „Ik heb vanavond nog twee keer optreden in het Roadhouse op mijn programma staan en ik zou me toch graag nog even willen opknappen en een bad nemen.” „Het leven is vol van onvoorziene pech”, zei Arie, stuurde de snelle Chrysler een bocht om, remde rustig af, zette de wagen stop, opende het portier en haalde de sleuteltjes uit het contactslot. De motor stond stil. Arie stapte uit. Iedereen zat hem aan te gapen.
„Rijd maar alleen verder”, zei Arie. „Daarginds liggen de sleutels.”
Hij gooide de in de avondzon glinsterende sleuteltjes vijf meter verder voor de wagen op de weg, deed drie stappen achteruit en maakte een buiging. Iedereen was te verbluft om een vin te verroeren.
„Wa. . . wat is dàt nu weer voor waanzin?” zei de kantoorbediende dan.
Arie begon van de wagen weg te wandelen — de richting in van waaruit zij waren gekomen.
„Ik heb vergeten, de centrale verwarming in de kelder dicht te zetten” antwoordde Arie en begon de weg af te draven, zijn stampende dikke benen stofwolken opwerpend, terwijl de inzittenden van de Chrysler hem nakeken, met openhangende monden.
„Ik heb er méér hier gek zien worden”, zei de slangendanseres ten laatste en wendde zich tot de kantoorbediende: „Doe es wat, ja! Ga die sleuteltjes ophalen. Hoe eerder ik uit deze wildernis van heet zand en hersenschimmen ben, hoe liever het me zijn zal.”
Arie draafde als een razende Rode Roeland de weg af en het lot van de inzittenden van de auto liet hem verder bijzonder koud. Hij wist wat hij weten wilde; die Chrysler kwam wel terecht en met de politie wilde hij, althans de rest van die dag, zo weinig mogelijk te maken hebben. Arie had heel andere dingen aan het hoofd.

* * *
En nu was er een pracht van een ingewikkelde situatie ontstaan, waarvan de fijne nuances echter verloren gingen aan Barnabas Brodie, president-directeur van Sonora Super Films, die op dat ogenblik als een sonoor briesende beer tekeer ging in zijn gigantisch kantoor op de hoogste verdieping van het wit-betonnen hoofdgebouw van zijn studiocomplex. Hij zat achter een kolossaal, hoefijzervormig bureau dat zo vol zat met drukknoppen en luidsprekers, dat het wel de controlekamer leek van een startbasis voor geleide projectielen.

En menige druk van een van Brodie's stompe vingers op een van die knoppen had ongeveer dezelfde explosieve uitwerking . . . kon dure filmsterren van woede doen sissen als vuurpijlen, bliksems doen inslaan in besprekingen van scenarioschrijvers, of een reeks onverwachte, bulderende ontslagen doen inslaan als een kettingbom. Maar op dit tijdstip, half zeven in de avond van de gedenkwaardige dag waarop een man in een oranje broek vijfmaal zijn boodschap prevelde over overvloedige sinaasappeloogsten, was Barnabas Brodie, de Schrik der Studio's, angstwekkender dan ooit. . . omdat hij niet op volle kracht dùrfde te ontploffen. Een onder hoge druk staande stoomketel, die zijn overtollige damp afblaast is een indrukwekkend gezicht, maar vele malen ontstellender is zulk een ketel, die staat te sidderen onder zijn steeds stijgende druk. . . omdat de veiligheidsklep verstopt is. En dit nu was met Barnabas Brodie het geval. Hij zat achter zijn zwart ebbenhouten bureau achter een gouden en chroomstalen schittering van telefoons, luidsprekers en drukknoppen . . . en durfde niet één ervan aan te raken, uit vrees dat er iets zou uitlekken. Hij droeg een heel licht roomkleurig pak van een zijdeachtige stof, een zilverkleurige das en een mokkabruin shirt van zijde. Zijn haren waren zilverwit (hij liet ze elke week netjes bijverven), en zijn gezicht was diep gebruind door natuurlijke en hoogtezonnen. In de schemer die hing in het bureau, dat was afgeschermd door jalouzieën, zag hij er met dat witte pak en die witte haren precies uit als een woedende ijsbeer die met zijn snuit in de chocoladevla is gevallen. Tegenover het enorme bureau bevonden zich drie mensen: in het midden een kleine, zwartharige man met een slordige broek aan en een nog slordiger trui, die op de nagels van twee handen tegelijk zat te bijten. Hij zat op de armleuning van een der diepe fauteuils met zijn zwarte haren in de war en zijn besandaalde voeten naar beneden gestrekt, met de tenen op de parketvloer. Dat was de beroemde komiek Blatski, maar hij maakte nu een allesbehalve komische indruk. Hij wekte veeleer de indruk van een man die van zijn laatste spaargeld een nieuw huis heeft gekocht, dat heeft zien afbranden vóór hij de kans had het te verzekeren, bij het blussen door de brandspuit werd overreden en daarna aan vier kiezen tegelijk kiespijn heeft gekregen.

„Een ruïne!” zei Barnabas Brodie met een akelige, holle stem, die klonk evenals het onderaards gerommel dat soms een vulkaanuitbarsting voorafgaat. „Een ruïne. Dat is vermoedelijk alles wat er zal overblijven van een wereldreputatie als filmkomiek en een geïnvesteerd kapitaal van twaalf-en-een-half miljoen dollars . . . En waarom? Waarvóór? Met wat voor reden?”
Hij strekte beide armen ten hemel bij deze laatste vraag en keek de drie mannen die voor hem stonden, één voor één aan. Daarna gaf hij zelf het antwoord op die vraag: „Omdat Heer Blatski te zuinig was om een betrouwbare tweedehands brandkast te kopen!” Zijn arm schoot uit naar de rechtse der drie mannen, een beerachtig gebouwd individu, wijdbeens staande met een draagbare radiozender in de ene en een enorme revolver in de andere hand. „En jou, Corelli, neem ik het uiterst kwalijk dat je me dat niet hebt gemeld. Wat voor rol speelt een brandkast — de duurste brandkast der Verenigde Staten — vergeleken bij een kapitaal van twaalf en een half miljoen dollars?” “Géén, mister Brodie”, zei de derde man, die met gevouwen armen aan een klein, grijs snorretje stond te plukken. „Totaal géén!”
„Juist”, zei Brodie, met ingehouden woede, met de handen de rand van zijn bureau grijpend en eraan schuddend. Het bureau gaf geen millimeter mee. „En in plaats van. . .” Een der telefoons op zijn bureau rinkelde. Brodie greep er met onfeilbare trefzuiverheid de juiste uit en blafte in de hoorn:
„Wat is er?”
Het apparaat kwetterde wat terug.
„Maar dat is onmogelijk!” brulde de president-directeur. „Het is nu . . . bijna kwart voor zeven! Ik wil de vent persoonlijk aan de telefoon hebben. Ik wil horen wat er gebeurd is.”
De hoorn begon weer te kwetteren als een geagiteerde mus.
„Niets mee te maken!” brulde Brodie. „Waar is de vent?” Er volgde even stilte en dan een korte kwetter.
„Juist”, zei Brodie grimmig. „Goed. Je kunt hierop rekenen: als ik om half acht geen definitief rapport heb van wat er tot dusver tot stand is gebracht, ga ik er persoonlijk op af. Eens zien of we dan resultaten bereiken, ja of nee!” Hij smakte de hoorn neer, keek de drie mannen aan en herhaalde, met innige voldoening:
„Dan zal ik persóónlijk ingrijpen!”
„Juist, mister Brodie”, zei de man met het snorretje. „Persoonlijk. De persoon, dáár gaat het om.”
„En ingrijpen!” zei Brodie, een vuist langzaam sluitend. „Ingrijpen.”
„Volkomen goed gezien”, knikte de man met het snorretje. „Niet alleen de persóón, maar de persoon moet ook goed kunnen ingrijpen.”
Brodie rees majestueus achter zijn bureau omhoog. „Corelli, neem Blatski mee en breng hem naar huis. Gedraag je als lijfwacht. Laat hem geen seconde uit het oog. Bewaak hem, wáár hij ook gaat of staat. Als hij eet, zit je tegenover hem, als hij baadt zit je naast het bad en als hij slaapt. . .”
„Lig ik op een kleedje naast het bed”, vulde Corelli aan. „Is je revolver geladen?”
Corelli hief de enorme Colt en liet de cilinder draaien. „Alle cilinders geladen.”
„Is je kruit droog?”
„Ik heb de patronen juist door nieuwe vervangen. Ik verwissel ze elk uur, mister Brodie.”
„Convoyeer hem dan naar huis.”
„Yes, mister Brodie.”
„En denk eraan: je bent met je leven verantwoordelijk voor elke schram die Blatski mocht oplopen.”
„Yes, mister Brodie.”
Corelli schoof de Colt in zijn broeksband, greep met één reusachtige hand de arm van de komiek en trok hem met zachte dwang naar de deur. Barnabas Brodie en zijn privésecretaris (want Brodie vertrouwde geen enkele secretaresse) staarden hen na tot de deur was dichtgevallen. Brodie haalde een enorme zijden zakdoek te voorschijn en wiste zich het hoofd af.
„Verantwoordelijkheid kan zwáár drukken, Stefan”. „Ik begin dat nu ook te beseffen, Barnabas”, zei de privésecretaris.
„Ga op een hoek van mijn bureau zitten, Stefan. Die Blatski is een vermoedelijk ongewassen, ruggegraatloos, over het paard getild, onbetrouwbaar stuk loltrapper.” „Zeer vermoedelijk ongewassen, Barnabas.”
„Hij heeft me op lage wijze bedrogen, Stefan.”
„Infaam lage wijze, Barnabas.”
„Hij heeft me altijd verzekerd dat hij een brandkast bezat, Stefan. Jij bent er getuige van geweest dat hij mij dat bezwoer.”
„Ettelijke malen getuige geweest, Barnabas.”
„En wat doet hij? Hij legt het los in een lade van zijn bureau.”
„Een lade die niet eens op slot is, Barnabas. Ik was sprakeloos toen ik het hoorde.”
Brodie's vuist dreunde neer op het bureau:
„Maar hij zal er meer van horen, Stefan! Zodra deze geschiedenis achter de rug is, laat ik hem dag en nacht bewaken. Ik heb een alinea in mijn contract, die zegt dat ik alle maatregelen mag nemen die voor zijn veiligheid en de belangen van de filmmaatschappij nodig zijn . . . En dat zal hij weten! Dit zal me geen tweede keer gebeuren.” „Aan een derde keer kan ik niet eens dènken, Barnabas.” „Er komt geen derde keer!” zei Brodie grimmig. „En geen vierde keer en geen vijfde keer . . . Dit is de laatste keer!”
„Eenmaal, andermaal. . .” zei Stefan. „Laatste maal.” „Juist!” zei Brodie met voldoening. „Stefan . . . Laat me een slaatje hier brengen, twee glazen sinaasappelsap en oesters. Ik blijf hier op mijn post.”
De privé-secretaris richtte zich op; de handen op de borst gekruist.
„Mag ik met je op post blijven, Barnabas?”
Brodie wendde geroerd het hoofd af en stak hem de hand toe. Stefan drukte die kort, doch krachtig.
„Dit zijn de momenten van crisis die mannen aanéén binden, Stefan.”
„Sterker dan binden, Barnabas. Zij smeden.”
„Sterker nog, Stefan. Zij lassen. Jij ook oesters, Stefan?” „Gaarne, Barnabas.”
„Dan tweemaal oesters, Stefan. En geen zilveren bestek. Gewoon stalen messen en vorken. Dit is een noodtoestand.”
„Ik begrijp het, Barnabas.”
De privé-secretaris greep naar de telefoon, maar vóór hij de hoorn had opgenomen, stak Brodie een arm uit om hem tegen te houden.
„Voel je áán wat ik thans onderga, Stefan?”
„Volkomen, Barnabas. Weet je waar ik onweerstaanbaar aan moet denken, Barnabas?”
„Zeg het mij”, sprak Brodie, de vingers inéén vouwend en de handen voor zich op het bureau leggend.
„Aan Churchill, Barnabas. De nacht dat de evacuatie van Duinkerken begon.”
Brodie wendde bescheiden het hoofd af en staarde naar de laatste stralen van de ondergaande zon, binnenvallend door de jaloezie-spleten.
„Ik zou nu een redevoering kunnen schrijven, Stefan.” „Doe het niet, Barnabas, doe het niet.”
„Wat zeg je, Stefan?”
„Dit is geen tijd voor woorden, Barnabas, maar voor daden.”
„Hoe waar, Stefan. Hoe waar. Hoe juist gezien. Bestel terstond de oesters.”
De secretaris bestelde op gedempte toon de oesters. Het was een groots moment. Een moment, dat mannen aanéén laste.

* * *
De woede-uitbarsting van president-directeur Barnabas Brodie, die hem aan de rand bracht van Persoonlijk Ingrijpen, was veroorzaakt door de handelwijze van politie-chef Kelly, een handelwijze die overigens zeer begrijpelijk was. Brodie had hem opgedragen elk half uur aan de studio te rapporteren wat er voor vorderingen waren gemaakt bij de jacht op de scenario-dieven, maar Kelly voelde er totaal niets voor, om persoonlijk aan de telefoon te komen. Hij leefde op nog maar één hoop: dat hij er alsnog in slagen zou, te achterhalen wie van de vijf krantenkopers van die middag degene was, die in opdracht van de dieven die boodschap was komen halen. Kwam hij eenmaal met goede resultaten uit de bus . . . dan was het een geval van: eind goed . . . alles goed.
Maar om nu aan Brodie rapport uit te gaan brengen met de melding dat hij kans had gezien, enkele van zijn gevangenen door een luikje te laten ontsnappen. . . dat stond praktisch gelijk met zelfmoord. Brodie was in staat om hem persoonlijk het zwaarste model filmcamera om de hals te binden en hem te verdrinken in zijn hoogst eigen privé-zwembad.
Studio-detective Kelly gaf zichzelf persoonlijk nog de meeste kans . . . in de figuur van de slangendanseres en dit kwam gedeeltelijk door de aard van het Roadhouse waarin zij als cabaretnummer optrad.

Een Amerikaans „Roadhouse” is een typische instelling, langzamerhand gegroeid uit een hotelletje of een restaurant, ver buiten een stad aan een kruising van hoofdwegen gelegen. Een Roadhouse zoals de naam ook al aanduidt) ligt altijd aan een of meerdere wegen of „roads” en zij zijn door het uitgestrekte gebied van de USA in alle maten en soorten te vinden. 

Men heeft er bescheiden cafeetjes onder, lawaaiige bars met denderende jukeboxen, dag- ennacht geopende en met woeste neonlijsten versierde cafetaria's, waaraan vooral des nachts de chauffeurs stoppen die honderden mijlen achter elkaar hebben moeten afleggen over de eindeloze betonwegen van het uitgestrekte continent. 

En men heeft ook luxe roadhouses — een kilometer of twintig buiten een stad gelegen in een schilderachtige omgeving, waar de bestofte stadsmens na een kwartiertje rijden zich kan verpozen in een meer landelijke omgeving. Zulk een instelling was het „Valleyglade” Roadhouse. Het lag (ook alweer zoals de naam aanduidt) in een vallei tussen bergen, en de hoofdattractie was het meer, waaraan het was gebouwd. Twee hoofdwegen voerden door die vallei en langs dat meer en kruisten elkaar even verderop. Vanaf de kruising was de muziek hoorbaar en zag men de gloed van de honderden gekleurde lampjes die aan snoeren langs de palmen en het water gloeiden. Het Roadhouse zelf was een lang, enigszins gebogen gebouw van twee verdiepingen met daarbovenop een daktuin. 

De gelijkvloerse etage bevatte bars, een danszaal, speelzalen en een klein theater. Bovendien natuurlijk een restaurant. 

Langs het water liep een negentig meter lang terras dat op palen boven het water was uitgebouwd en vanaf dat terras voerden aanlegsteigers het water in. Men kon daar gondels, roeiboten, zeilboten en vlotten huren, om mee te gaan spelevaren, mee om te slaan of andere watergeneugten te beleven. 

De bovenste verdieping was ingenomen door hotelkamers voor gasten die geen zin hadden om die nacht naar huis terug te keren of verder door te reizen. 

Nu is het een wonderlijke waarheid, dat speciaal deze grotere „roadhouses” in Amerika een speciale aantrekkingskracht schijnen uit te oefenen op onderwereldfiguren, die daar komen aanrijden in bijzonder dure auto's, met bijzonder flitsende ringen aan en een bijzonder spaarzaam gebruik van woorden. 

Zodra detective Kelly hoorde, dat de slangendanseres (wier artistennaam Vera Vitella was) daar optrad, en zelf ook een der kamers van het hotel bewoonde, kwam hij onmiddellijk op het denkbeeld, dat het voor de hand lag, dat een of meer onderwereldfiguren haar tegen dikke betaling hadden verzocht, in de shop op Sunset een Hollandse krant te gaan kopen, de boodschap aan te horen en die over te brengen. En dat wilde hij hoogst persoonlijk behandelen. 

Door die beslissing van Kelly stond dit oord van vermaak die avond een gratis voorstelling te wachten, waarvan niemand op het tijdstip dat de zon achter de bergen onderging, zelfs maar het flauwste vermoeden had. 

GOOI- EN SMIJTFILM IN HET ROADHOUSE

Toen Duffy, vanuit de cafetaria waar hij met Arie glazen coke zat te zwelgen, in de studio de boodschap afgaf, dat hij naar „Roadhouse Valleyglade” ging vertrekken, zat hij geheel aan de andere zijde van Hollywood en hij had heel wat verder te rijden dan Kelly, die vlak daarop diezelfde boodschap van zijn studiokantoor kreeg doorgegeven. En het was daarom Kelly, die in zijn Oldsmobile, gevolgd door Jan en Bob in hun gehuurde Dodge, de beste kans maakte, er het eerst te arriveren.
Jan chauffeerde; hij was nu eenmaal altijd de beste chauffeur geweest van de drie jongens. Sommige mensen hebben dat, die zijn voor een auto geboren en snappen, vanaf het eerste moment dat zij een stuur in hun vingers krijgen, al beter wat je met een auto kunt doen, dan iemand die zes rij-examens heeft afgelegd, maar eigenlijk niet eens weet, waarom de wielen draaien. Bob zat te piekeren en naar het landschap te kijken dat er hier en daar werkelijk uitzag of het zó was weggelopen uit een film van Walt Disney. Jan zei plotseling:
„Wat mij wel altijd een raadsel zal blijven, is: waarom ze bij ons in Holland altijd alles in zulke nare, bruine, grijze of modderkleurige tinten verven. Voor hetzelfde geld kun je een fabriek of een station helder wit maken, met knalrood of helgroen. Dat doen jullie hier in Californië ook.” „In Zwitserland óók”, zei Bob. „Maar jullie beginnen er in Holland toch ook al mee?”
Jan dacht hier over na.
„Ja”, gaf hij dan toe. „De stations en de treinen bijvoorbeeld. En sommige nieuwe fabrieken. En alles wat ze in Duitsland nieuw bouwen is ook helder van kleur. Maar de rest. . .”
Bob begon te lachen:
„Jij vergeet, geloof ik, één ding. In Californië, in Florida en in Zwitserland is het bijna altijd mooi weer. Bijna altijd is de hemel blauw en schijnt de zon. Moet je in een land waar het driekwart van de tijd mist of regent eens proberen, iets schoon en wit te houden. Denk jij je een stad als Londen eens in, in heldere kleuren. Twee keer een flinke Londense mist met een neerslag van rook en roet, en je kunt heel Londen oververven. En je kunt pas helderkleurige, zindelijke stations maken, zogauw je elektrische of motortreinen hebt. Met stinkende-rook-uitbrakendelocomotieven hoef je daar niet aan te beginnen!”
Jan dacht daar over na:
„Daar zit een hoop waars in”, gaf hij dan toe. „Maar kijk nou eens naar al die nieuwe woonwijken die ze overal bouwen. Eén trieste, grauwe massa van grijs beton of doffe baksteen. Konden ze dat niet opfleuren met anders gekleurde pannen of frisse, heldere verf? Altijd hetzelfde smerige groen, verschoten geel of dufrood.”
„Als je het mij vraagt”, zei Bob na een tijdje, „komt dat omdat de mensen in Holland bang zijn van frisse kleur. Moet je de mensen op straat zien lopen. Allemaal pakken van bruin of grijs. Zelden zie je er eens iemand tussen, die wat fleurigs aan heeft. Dat doen ze met de huizen ook. En het is op de duur goedkoper ook. Op doffe kleuren zie je het vuil niet zo gauw. Neem nou jezelf. Loop jij eens twee dagen rond in een lichtgrijs pak . . . dan kun je het naar de stomerij sturen. Maar een bruin pak draag je maanden achtereen met alleen af en toe oppersen.” Jan antwoordde even niet, want hij had alle aandacht voor zijn stuur nodig. Kelly, vóór hen, scheurde in zijn Oldsmobile de weg over, of hij aan het trainen was voor de Mille Miglia. Links en rechts flitste Californië voorbij met kantoren als Griekse tempels, huizen als bruiloftstaarten, cafetaria's in de vorm van koffiepotten, huizenhoge reclameborden die elektrisch werden bewogen, auto's die twee keer zo lang waren als normaal, honden die eruit zagen of ze waren weggelopen uit sprookjesboeken en politieagenten op kolossale motorfietsen, met gezichten als filmacteurs. Als je lang door Californië rondreed, had je het idee dat je niet in een normale wereld verbleef, maar een klein rolletje vervulde in een gigantische, eeuwigdurende film, waar iedereen in meespeelde. En iedereen ook werd erdoor aangestoken en ging zich ernaar kleden en gedragen. . . ging zijn huis ernaar bouwen en scheen de helft van de dag door te brengen met te bepiekeren wat er nu weer voor ongewoons en aparts kon worden verzonnen.
Het Roadhouse „Valleyglade” was volkomen in stijl. Zij naderden het, toen de zon achter de bergen wes weggezonken. In de vallei was het al zo donker, dat zij hun koplampen aan hadden, hoewel boven hun hoofden nog rose en gouden wolkjes dreven tegen een lucht van lavendel en appelgroen.
„Zelfs de luchten spelen hier mee”, mompelde Jan en ging een bocht om achter de enorme, robijnrode achterlichten van de Olds.
„Als het zo dóór gaat met die enorme achterlichten”, zei hij, „zal er gauw een wet moeten worden gemaakt die je verplicht, je achterlichten te dimmen als je wordt ingehaald.”
Bob grinnikte en toen kwam het Roadhouse in zicht. Het was een tafereel, of drie verschillende installatiebureaus voor feestverlichting er zich op hadden kunnen uitleven. Op het dak van het gebouw stond een met natriumlicht geel bestraalde soort vuurtoren die bundels rose, blauw en groen licht al rondraaiend naar alle kanten wiekte. Zoeklichten zonden stralen gekleurd licht loodrecht de lucht in en langs het water hingen snoeren feestlampen. Dat alles werd door de weerschijn van de stille meeroppervlakte nog eens verdubbeld. Het grote parkeerterrein was verdeeld in taartpunten van grint in verschillende tinten — gewoon wit grint was natuurlijk te eentonig. Rijen palmbomen waren door verborgen reflectors in helle gloed gezet en door luidsprekers werd de muziek van de Dixieland-band de omgeving ingezonden. Het was een prima versterkerinstallatie, daar niet van. Toen zij hun auto's naast elkaar op het parkeerterrein zetten, waarna een neger met witte handschoenen aan terstond buigend de portieren begon te openen, was het geluid uit de speaker boven hun hoofden zo zuiver, of zij vlak voor de band stonden te luisteren.
„Hijah”, grinnikte de neger tegen Kelly. „Lang niet gezien, mistuh Kelly.”
„Druk bezig geweest”, antwoordde Kelly en drukte hem een opgevouwen bankbiljet in de hand. „Deze jongens horen bij mij.”
De witte tanden van de neger blonken nog feller. „Yes, mistuh Kelly.”
„Luister eens. Is Vera Vitella al binnen gekomen?” De neger keek om naar een verlaten hoekje van het parkeerterrein, waar zij blijkbaar altijd haar auto parkeerde. „No, mistuh Kelly. Nog niet gezien. Maar ze zal zo wel komen.”
„Wanneer is haar eerste optreden?”
„Tien uur, mistuh Kelly. De bar gaat open om negen uur.” „Wat voor auto rijdt ze?”
„Twoseater, mistuh Kelly. Een van die bronskleurige Buicks. Met witte banden.”
Kelly knikte, gaf Jan en Bob een wenk en liep over een taartpunt vol lichtblauw grint naar de ingang toe. „Luister, jongens. Ik wil haar kamer rustig nasnuffelen. Houden jullie op een of andere manier dit parkeerterrein in de gaten. Toen ik haar het laatst zag, droeg ze een mantelpak. Als je haar aan ziet komen, houd haar dan even aan de praat, een van jullie, terwijl de ander me komt waarschuwen.”
„Ho!” zei Jan. „Wat is het nummer van haar kamer?” Kelly liep de drie treden naar de ingang op.
„Dat ga ik nu binnen vragen. Luister maar.”
* * *

Iedereen, die rechtstreeks met de film te maken heeft, is in Hollywood een geziene figuur . . . juist zolang als hij met de film te maken heeft. De dag na je ontslag kijkt geen mens je meer aan. Maar Kelly, als chef van de studiopolitie, was een belangrijk man. Hij wist veel, kreeg met iedereen te maken en was een man die men natuurlijk gaarne te vriend hield. Zo gauw hij de entree van het Roadhouse binnenkwam, schoten twee piccolo's op hem af en de man achter de balie, die met het hoofd op één hand steunend, iets stond te schrijven, veerde op en gaf een speciale glimlach ten beste.

„Hai, Kelly. Kunnen we bezoek van filmsterren verwachten?”
„Misschien”, zei Kelly, even omkijkend naar Jan en Bob achter zich. „Deze twee snaken horen bij mij.”
De man achter de balie vertrok geen spier. Waar Kelly kwam of ging, gebeurden vreemde dingen. En deze jongens konden wel twee filmsterren in opkomst zijn, die over een jaar wereldberoemdheden waren. Je wist nóóit; in Hollywood.
Kelly liet zijn stem zakken:
„Wat is het nummer van Vera Vitella's kamer?”
Beide mannen keken elkaar enkele tellen lang strak aan. „Helemaal aan het eind links. Heeft geen nummer. Blank gelakte eiken deur met een zilveren ster erop.”
Zij lieten hun stemmen dalen:
„Ik moet daar even een kijkje nemen.”
„Hm. Is dat nodig?”
„Hard nodig.”
„De juffrouw heeft toch geen rare grappen uitgehaald?” „Misschien.”
„Oh . . . Dat kun je zo hebben. Gaat mij niet aan, zeker?” „Tot dusver geen snars. Misschien later.”
„Dan zorg je zeker wel, dat wij er geen last mee krijgen, hè?”
„Je weet dat je op me rekenen kunt, Scottie.”
De receptieman draaide zich om, bukte zich en zocht in een la. Even later richtte hij zich op en legde een hand plat op de balie. Toen hij zijn hand wegnam, lag er een sleutel, die Kelly handig naar zich toe schoof.
„Duplicaatsleutel”, zei de man. „En als ze intussen komt?” „Daar letten deze twee jongens op. Die geven me de tip.” „O.K., Kelly. Maar ik weet van niets, denk eraan.” „Daar denk ik altijd aan”, zei Kelly en wandelde naar de dubbele, met dikke, rode lopers beklede trappen die naar boven leidden. Een lift was hier niet; voor die ene verdieping was dat, zelfs voor Californië, wat al te gek.

* * *
De bovenverdieping bevatte niets anders dan woonkamers en hotelkamers, gelegen aan voor- en achterzijde van een lange, gebogen gang die door de hele lengte van het gebouw heenliep. De trappen kwamen in het midden uit, maar omdat het hele gebouw in een boog langs het water was geconstrueerd en de gang dus ook gebogen verliep, kon je zelden meer dan tien meter aan weerskanten van die gang overzien. Het was er op dat ogenblik erg rustig. Een dikke, goudkleurige loper met chocoladebruine randen lag op de vloer en van beneden kwam, zacht en gedempt, het geluid van de dansmuziek. Mensen die niet tegen muziek konden, moesten hier niet gaan logeren; tot drie uur in de nacht tetterden de luidsprekers buiten dóór. Maar mensen die landelijke rust zochten, kwamen ook beslist niet naar Roadhouse Valleyglade, die renden er meestal na tien minuten sidderend vandaan. Aan het uiterste einde van de linkerhelft van de gebogen corridor schemerde de blank eiken deur met de zilveren ster erop, in Amerika altijd het teken, dat daar de topster van een show woont. Deze kamer lag aan de waterzijde (de achterzijde) van het gebouw. Kelly keek even om, zag dat de gang nog steeds verlaten was, schoof de sleutel in het slot, duwde de buitendeur open en zag anderhalve meter verder een tweede deur. Men paste hier blijkbaar ook het systeem van de geluiddichte, dubbele hoteldeuren toe. Hij drukte eerst de buitendeur achter zich in het slot en opende de binnendeur . . . Er brandde licht in de kamer.

„Lieveling!” riep iemand. „Eindelijk!”
Kelly bukte instinctief toen iemand op hem afstoof en deed een rugby-uitval naar de broekspijpen tegenover hem. Hij kwam met zijn gezicht terecht in een soort van rozenstruik, voelde de broekspijpen meegeven en slierde over de parketvloer, met een lichaam zwaar naast zich neerbonkend. In plaats van de geestdriftige kreet: „Lieveling” liet dat lichaam nu een nijdige grauw horen. Een van de benen wrong zich los uit Kelly's omklemming en zwaaide een allesbehalve tedere schop in de richting van Kelly's maag. Maar dàt werk kende Kelly maar al te goed. Hij rolde weg, veerde op als een weggeschopte kat en dook naar de overzijde van het met een zijden sprei bedekte praalbed. De ramen stonden open en van buiten, uit de vallende schemering, kwam de stem van de bandzangeres, die kweelde:

Frankie and Johnny were lovers,
oh, Lordy how they did love. . .”
De Frankie en de Johnny in deze speciale kamer stonden elkaar aan te gluren met allesbehalve liefhebbende blikken. Over de grond verspreid lagen een halfhonderd rode rozen. De man die Kelly zo teder had begroet, was een
zwaargebouwd individu met een veel te duur pak aan, met haarolie glad gesmeerde haren waarvan nu een gedeelte verward overeind stond, een knaap van een diamanten peld in zijn das en handen die begerige grijpbewegingen
uitvoerden. Er brandden twee schemerlampen in het vertrek en hun lichten flonkerden in de facetten van de diamant.
„Wie ben jij?” gromde hij Kelly toe.
Het blauwzijden bed tussen hen in kon elk ogenblik een slagveld worden.
„Gaat je dat wat an?” zei Kelly.
„Of me dat wat àngaat!” hijgde de ander, naar adem happend van woede en verontwaardiging. „Of me dat wat àngaat! Vera Vitella is mijn verloofde!”
„Je weet heel goed, dat het niet te pas komt, de slaapkamer van je verloofde te betreden”, zei Kelly streng. „Jou misselijk stuk grapjas!” zei de ander tussen zijn tanden, nam een vervaarlijke sprong met één voet midden op het bed en dook op Kelly af. Kelly liet zich onmiddellijk vallen, greep de voet die in de lucht aan de overzijde van het bed voorbij kwam schieten, en gaf een ruk. De klap waarmee de rozenkavalier aan de overzijde op de witte berenvacht voor de toilettafel terecht kwam, leek voldoende om een nijlpaard voor drie maanden in het gips te leggen . . . maar deze knaap was van taaie constructie. Hij richtte zich onmiddellijk op handen en voeten op, en staarde naar Kelly, die gehurkt op een meter afstand zat . . . de toppen van zijn vingers op het parket. „Hoe kom jij hier binnen?” zei de minnaar, tussen zijn tanden. Hij had een heleboel gouden tanden.
„Hoe ben jij hier eigenlijk binnengekomen?” vroeg Kelly, die van oordeel was dat er wat erg veel sleutels van deze kamer in omloop waren.
„Door het raam”, zei de ander. „Sukkel die ik ben! Wou ik haar verrassen. Laat ik me van de daktuin af zakken aan een touw. Met een bos van vijftig rode rozen. Zit ik hier drie uur lang te wachten. Met popelend hart. Gaat de deur open. En wat vind ik?”
„Mij”, zei Kelly. „Je had wat slechters kunnen treffen. En als je nou tòch naar de tandarts gaat, laat dan een diamant zetten in elk van die gouden tanden. Misschien gaat ze dan van je houden.”
De ex-verloofde maakte een gebaar of hij weer op Kelly af wilde springen. De detective dook in elkaar met een verheugde grijns op zijn gezicht, en de ander bedacht zich, keek naar de vloer, schopte enkele van de rozen naar de andere kant van het vertrek, en ging naar de tussendeur. Daarachter was een badkamer. Hij knipte het licht aan, liet de deur open, ging naar de wasbak en begon zijn gezicht te betten met koud water. Bitter zei hij tegen zichzelf, in de spiegel kijkend:
„Geen wonder dat ze met slangen danst. Ze heeft de ziel van een slang.”
Kelly leunde in de deuropening.
„Ik voel met je mee”, zei hij. „Ik was eens verloofd met de dochter van een autorenner, die nooit iets anders deed dan over auto's praten.”
„De dochter of de renner?” vroeg de verloofde, zijn tanden een voor een bevoelend.
„Neenee . . . de vader”, zei Kelly, een handdoek nat makend en tegen een blauw oog houdend. Zij stonden nu beiden voor de spiegel en betreurden tezamen de onstandvastigheid der vrouwen. „De vader praatte jaar-in, jaaruit over niets anders dan auto's, tot zijn dochter geen auto meer kon zíén. Ze had zulk een hekel aan auto's, dat ze op een fiets rondreed en niet met me uit wilde als ik haar in een auto af kwam halen. Ik zette mijn auto in de garage en ging met haar, wandelen. Of fietsen.”
„Ik begrijp het”, zei de verloofde van Vera Vitella. „Een geval van ware, opofferende liefde. Dacht je dat ik het idee leuk vond, met een vrouw te trouwen die ratelslangen houdt in haar slaapkamer?”
Kelly sprong zowat een meter van de betegelde badkamervloer.
„WAT! Zijn er ratelslangen hiernaast?”
„Onder het bed”, zei de verloofde. „Zij houdt ze onder haar bed. In een mand met een schoteltje melk erin. Maar wat gebeurde er met die juffrouw die zo'n hekel aan auto's had?”
„Toen ik een half jaar met haar had rondgefietst”, vertelde Kelly somber, „en door heel Hollywood was uitgelachen, probeerde ik voorzichtig of ze niet iets zou voelen voor een bromfiets. En wat dacht je dat ze deed?” „Vrouwen zijn tot alles in staat”, verklaarde de verloofde. „Wàt deed ze?”

„Ze maakte slaande ruzie met me en trouwde een maand later met een autosloper”, zei Kelly. „En nu rijdt ze de hele dag rond met een overall aan in een twaalftonskraanwagen om alle in de prak gereden auto's naar het kerkhof te slepen. Maar IK mocht niet in een auto zitten. Logica, van vrouwen.”
De verloofde smeet de handdoek neer, gunde zijn beschadigd gelaat een laatste blik en kondigde aan:
„Wat mij betreft mag je der hebben. Nadat ik haar een paar dingen heb verteld. Adie, maat. Veel plezier met de ratelslangen.”
Hij schopte nog een paar verpletterde rozen opzij, en verdween door beide deuren de gang in.
„Het leven”, merkte Kelly filosofisch op, „is vol van teleurstellingen.” Hij ging plat op zijn buik liggen, en loerde van veilige afstand onder het bed. In het donker stond daar inderdaad een mand, en als hij goed luisterde, kon hij een zacht gesis vernemen.
„Ratelslangen”, mompelde Kelly. „Onder je bed. Hoe krijg je het verzonnen!”, Daarna verspilde hij geen tijd meer, knipte enkele lampen aan, dook op de toilettafel af, trok de laden ervan open en begon een haastig onderzoek tussen de paperassen. Hij wist niet precies, waarnáár hij zocht, maar dat hoefde ook niet. Bijna altijd vond je wel iets dat een aanwijzing gaf . . . een genoteerd adres of telefoonnummer . . . een brief of iets dergelijks. En het moest van zéér jonge datum zijn; van de dag tevoren of deze ochtend. Hij vond van alles: rekeningen en wanhopige brieven van bewonderaars. Maar niets dat hem een bruikbaar spoor verleende. Er was een boekje vol adressen en telefoonnummers, maar geen enkele van die namen behoorde aan een hem bekend lid van de Californische onderwereld.
„Zonderling”, mompelde Kelly, stilstaande in het midden van het vertrek en zijn grijze haren krabbend. „Dadelijk heeft die zus het in haar tasje. Of ze heeft niets opgeschreven en alles in haar hoofd.”
Hij schrok op toen de telefoon verwoed begon te rinkelen. Hij stond naar het ratelende instrument te kijken, zich afvragend of hij de hoorn op zou nemen, ja of nee, toen hij achter zich een geluid hoorde, snel opzij stapte en omkeek. Vera Vitella stond vlak binnen de deur en keek hem aan met een blik, even venijnig als die van haar meest geliefkoosde ratelslang.

„En wat?” vroeg ze, zacht en liefjes, „voer jíj hier uit, als ik vragen mag?”, Zij trok een voor een haar handschoenen uit, smeet die van waar zij stond, op bed en zette de handen in haar heupen. Haar blik dwaalde bliksemsnel door het vertrek , naar een kapotte schemer lamp, de bloedspatten op de vloer en de rozen die overal in het rond verspreid lagen. „Wie bèn jij?”

De telefoon rinkelde nog steeds door. Zij deed enkele snelle passen, greep de hoorn van de haak en zei nijdig: „Wat is er?”
Er kwam geen antwoord. Zij blafte woedend: „WAT IS ER?”, Geen antwoord. Van waar hij stond, hoorde Kelly de „klik” toen van de andere kant de verbinding werd verbroken. Nog met de hoorn in de hand deed zij een uitval zijwaarts naar haar bed, trok de blauwzijden sprei opzij, graaide onder haar hoofdkussen en haalde haar hand te voorschijn met een nikkelen, klein .25 kaliber pistooltje erin. Het was een elegant wapen, van klein kaliber. „Zo”, zei ze. „Blijf jij dáár eens even staan, vriend. En denk niet dat ik niet met een pistool kan omgaan, want dat is heus wel zo.”, Haar andere hand tikte ongeduldig de haak van de telefoon op en neer tot zij verbinding kreeg met de centrale van het hotel.
„Vera Vitella hier. Met wie spreek ik . . .? Mooi zo. Waarschuw direct de twee uitsmijters. Er zit een vreemde vent in mijn kamer, maar ik heb hem onder schot . . . Ja natuurlijk metéén. Denk je soms dat ik eerst thee voor hem ga zetten?. . .” Zij legde de hoorn neer, ging op de rand van het bed zitten, het pistool op Kelly gericht, opende haar tasje en haalde er een pakje sigaretten uit.
„Het gaat me nù vervelen”, zei ze. „Wat willen jullie eigenlijk van me?”

* * *
De mooiste plannen lopen stuk op de kleinste kleinigheden. Zo ook het plan dat Jan en Bob detective Kelly zouden waarschuwen als Vera Vitella in aantocht was. Nadat zij met Poortstra en de kantoorbediende in de Chrysler was achtergebleven, kwam zij als vanzelfsprekend op het denkbeeld, eerst haar eigen auto op te gaan halen, die hopelijk was blijven staan op de plaats waar zij hem had geparkeerd, vlak vóór zij werd overvallen. De twoseater Buick stond er inderdaad nog. Maar aan het stuur hing een briefje . . . van de man met wie zij een afspraak had:

„Beste juffrouw Vitella,

Heb hier twee uur zitten wachten. Overal heen opgebeld. Ging ten laatste weg en zag tot mijn verbazing je auto hier staan. Kan niet begrijpen wat dat betekent. Zit tot acht uur te eten in de Beach Club.

Saunders.”

Vera gaf een schreeuw, liep terug naar de Chrysler en zei: „Ik ga onmiddellijk naar de Beach Club. Daar zit die vent die me dat contract zou geven, nog op me te wachten.” „Maar . . . de politie dan?” hakkelde de kantoorbediende. „Krijg de pimpelkoorts met je politie”, zei Vera, in haar Buick stappend. „Van de politie krijg ik geen contract voor drie maanden. Zaken zijn zaken.” Zij stoof weg in haar open auto — richting Beach Club.
Maar in de Beach Club was géén mijnheer Saunders. Zij liet hem tweemaal omroepen, ondervroeg de neger op de parkeerplaats, de portier en de hoofdkelner, maar geen spoor was van een mijnheer Saunders te vinden. Nu is het in Hollywood helemaal niet zo vreemd, dat iemand naar een bepaalde plaats op weg gaat met de absolute bedoeling, daar ook te arriveren . . . dan onderweg iemand tegenkomt en op een gans andere plaats belandt. Het maakte Vera Vitella's humeur er echter niet beter op. Bovendien was zij al aardig aan de late kant. Zij snorde dus met honderdtwintig kilometer vaart door de ingevallen duisternis naar het Roadhouse, trapte de remmen in dat twee fonteinen van rose grint aan weerskanten van haar achterwielen opspatten, smakte het portier dicht en stiefelde met boze passen op de hoofdingang af. De man van de receptie zag haar aankomen en gaf snel een seintje aan Jan en Bob. Die hadden al afgesproken, dat Bob haar zou opvangen, terwijl Jan ijlings Kelly ging waarschuwen. Jan stoof dus de trap op, en Bob ging schuin op de ingang af, en ving haar op toen zij binnenkwam.
„Pardon, miss Vitella . . .”
Zij wandelde met snelle passen dóór of hij een lastige vlieg was, en zette koers naar de receptie.
„Pardon, miss Vitella . . . Ik wilde u iets vragen.” Zij stopte voor de balie, en vroeg aan de man daar: „Wie is deze hinderlijke aap?”
„Ik . . . ik weet niet, miss Vitella, maar. . .”
„Is er post voor mij?”
„Yes, miss Vitella . . . Maar. . .”
Zij stak een gehandschoende hand uit:
„Mag ik die dan?”
Zij kreeg enkele brieven, keek er niet eens naar en zette koers naar de trap. Een man met een dikke neus en een ietwat gezwollen lip kwam door de hoofdingang naar binnen en bleef daar staan, de handen diep in de broekzakken en een wraakzuchtige blik op zijn gelaat. Maar Vera Vitella was de trap al op, ondanks de kreten van Bob en de man aan de balie, die haar nog even vast wilden houden. Zij keken elkaar ietwat ontsteld aan.
„Als ze zo'n bui heeft”, zei de klerk, „kun je net zo goed proberen, een raket tegen te houden.”
„Vlug!” zei Bob haastig. „Waarschuw Kelly per telefoon!” De receptieman greep de telefoon en draaide ijlings het nummer van Vera's kamer. En daarom stond die telefoon daar verwoed te rinkelen, toen Vera al binnen was. Maar toen zij de hoorn opnam, legde de man beneden die haastig neer, met een gebaar of hij zijn vingers eraan had gebrand.
„Ai. . . Ze is al binnen!”
„Oeijoei!” zei Bob bezorgd. „Als Kelly maar kans gezien heeft, hem op tijd te smeren!”

* * *
Dat had Kelly niet . . . om de doodeenvoudige reden, dat geen van hen allen eraan had gedacht, dat de kamer van Vera een dubbele deur had. Toen Jan Prins dus de gang op rende, en op de deur buiten klopte, wist hij óók niet, dat dit geklop voor Kelly onhoorbaar was. En daar hij niet was uitgerust met X-straal-ogen, deed hij na driemaal kloppen enkele passen achteruit, perplex zijn neus krabbend. Was Kelly misschien al weg?

Hij keek zenuwachtig om . . . en op dat ogenblik kwam rond de bocht van de gang in de verte een vrouw aanstappen, met een pakje brieven in de hand, en driftige, vastberaden passen. Een blik was voldoende: als dit Vera Vitella niet was, kon het alleen een dochter zijn van Jeanne d'Arc.
„Nu gaat er een grote bom barsten”, dacht Jan, stak metéén de handen in zijn broekzakken, zag rechts een kamerdeur op een kier staan en wandelde daar brutaalweg binnen, met een gezicht of hij daar al weken woonde. Zo kwam Vera Vitella van aangelaat tot aangelaat te staan met Kelly . . . en zo veroorzaakte Jantje Prins een botsing met het einde van een ladder, die een man in een witte overall juist doende was, in de lengte, als een soort van brug, tussen de vensterbank en een tafel te leggen. De kamers aan het einde van deze gang waren doorgaans in gebruik als woon- en kleedkamers voor de artisten die beneden, in het cabaret, optraden en die gingen nogal eens wild te keer met schmink, lipstick of andere zaken. Deze speciale kamer was bij de inspectie, een week tevoren, aangewezen als dringend een nieuw verfje van node hebbend en dat verfje werd op dat ogenblik aangebracht, Het was sneldrogende plastic verf, en dies werd er in zulke gevallen desnoods tot tien uur des avonds doorgewerkt, om het hele karweitje in één keer achter de rug te hebben. De wanden waren geverfd in twee tinten — lichtgroen tot op twee meter hoogte, en daarboven, langs het plafond, in gebroken wit. Een gewone trapleer moet men, vooral bij sneldrogende verf, telkens een halve meter verder sjouwen en om dat onnodig te maken, was de man die het karweitje deed, op het slimme denkbeeld gekomen, een loopbrug te vervaardigen door een ladder met een plank erop plat te leggen met de ene zijde op het raamkozijn en het andere einde op een tafel. Hij had juist het wandgedeelte boven de ramen gedaan en zijn pot verf in het kozijn neergezet. Hij had daarna de ladder opgetild en was deze aan het verleggen, onderwijl met zijn uitgestoken voet de tafel een eind verschuivend. Die positie was er niet bepaald een, die bijdroeg tot grote vastheid ter been en toen Jan de deur openduwde, kwam zij met een klap tegen het opgeheven einde van de ladder terecht. De leer gaf een duw aan de man die op één been stond te balanceren. . . Man en ladder schoten ruggelings naar achteren en het uiteinde van de ladder zwiepte keurig netjes de bus met vier gallons sneldrogende lakverf van het kozijn af . . . naar buiten. Jan zag de pot met de vier gallons (en een gallon is bijna vier liter!) kalm over de rand naar buiten duikelen en stond enkele tellen bevroren van schrik. De man met de ladder wankelde enkele passen achterwaarts, vond zijn evenwicht terug, legde de ladder weer neer en brulde:
„Kun je, voor de raaskallende rolmopsen, niet uitkijken wat je doet? Wie komt er nou zo stom ergens binnenvliegen?”
„Nee . . . neem me niet kwalijk”, begon Jan geschrokken te antwoorden. „De deur stond open en. . .” Hij kwam niet verder, want even tevoren had hij van beneden een ontzaglijke klap gehoord en nu barstte daar een gegil en geschreeuw los of er drie hongerige krokodillen op het terras waren losgebroken. De schilder, die nog steeds niet had gemerkt dat de pot verf achter zijn rug uit het raam was verdwenen, trok de wenkbrauwen op, keerde zich om en leunde uit het venster. Jan dacht er één ogenblik over, om weer geruisloos door de deur de gang in te duiken . . . maar werd onweerstaanbaar aangetrokken door brandende nieuwsgierigheid, wat daarbuiten en beneden wel gebeurd kon zijn. Hij ging naar het tweede openstaande raam en leunde eveneens er uit. Het tafereel op het terras beneden was wèl de moeite waard. De kamer die men aan het opverven was geweest lag, evenals die van Vera Vitella, aan de waterzijde van het Roadhouse, met tussen het gebouw en het meer het lange terras. Onder de vensters waaruit Jan en de schilder met grote ogen naar buiten keken en onder de snoeren van kleurige lichtjes die het geheel een toverachtig aanzien gaven, stonden vier mannen en vier vrouwen tierend rond een feesttafel, waarvan het pronkstuk had bestaan uit een enorme schaal hors d'oeuvre, met in het midden ervan een viergallons pot die eens verf had bevat, maar nu op zijn kant lag tussen de sardientjes, halve eieren, stukjes toast en rolletjes ham. De reusachtige schaal waarop die hors d'oeuvre had gelegen, was door de klap in stukken gebroken en 't grootste gedeelte der lekkernijen was, als ware er een bom ontploft, samen met de spetters verf naar alle zijden in het rond gevlogen. En, juist als vlak na een echte bominslag, was het publiek nu nog bezig, van de eerste schok te bekomen. Vrouwen in prachtige avondjurken stonden op volkomen idiote wijze met servetten of veel te kleine zakdoekjes dikke spetters verf van hun jurken te vegen. Sommigen hadden verf in hun haren, anderen op hun neuzen of kinnen. Er waren grote klodders en kleine klodders; dikke moppen die nu langzaam langs revers en broekspijpen naar beneden begonnen te druipen; er waren elegante, kleine regendroppeltjes van verf die een fraai effect maakten op de brilleglazen van een dikke man in smoking, en één machtige guds gebroken wit droop als vette mayonaise van de naakte arm van een gitzwarte juffrouw in een Spaans uitziend, rood avondtoilet, die nu zwaaiende bewegingen maakte met de bedropen arm, om de verf eraf te schudden. Dat leidde tot eenzelfde soort van paniek, als pleegt te ontstaan wanneer een hond die in het water heeft gelegen, zich midden tussen de mensen af gaat schudden: de spetters vlogen vèr in het rond en bij tafeltjes in de omtrek, waarvan de gasten ook waren opge-sprongen, gingen verontwaardigde kreten op.
„Bent u nu helemáál gek geworden! Nu heb ik óók verf op mijn jurk!”
„Kijkt u uit wat u doet!”
„Wie heeft die pot naar beneden gesmeten?”

Nu de eerste ontsteltenis voorbij was, werd die laatste vraag de meest belangrijke. Eén voor één werden alle blikken gericht op het raam erboven, waar Jan Prins en de schilder nog steeds als gefascineerd naar beneden stonden te staren. Jan, die eventjes behoorlijk ontsteld was geweest door de ravage die beneden teweeg was gebracht, kon zijn lachen niet helemaal meer houden, toen een grote man in prachtige smoking woedend een stuk sardine van zijn pochette plukte en het nijdig van zich afsmeet. De man met de bril op had zo goed en zo kwaad als het ging met een servet de verf van zijn brilleglazen trachten te verwijderen, maar zoiets is verre van gemakkelijk . . . er blijven olieachtige strepen over op het glas en weinig dingen zijn irriterender dan, als er juist iets aan de hand is, te moeten kijken door een besmeurde bril. De man zette zijn bril op, loerde omhoog en ving door een wazig smeersel een glimp op van het grinnikend gelaat van Jan Prins. En de vrouwen met hun bedorven avondjurken begonnen nu pas goed te keer te gaan.

„Daar staan ze warempel nog te lachen óók!”
Dat was natuurlijk helemáál om razend te worden. De man met de bril zei enkele heel lelijke woorden, keek om zich heen, blijkbaar zoekend naar een projectiel, kreeg plotseling de op zijn kant liggende verfpot in de gaten, greep het ding bij een hengsel, haalde uit en smeet het naar Jans hoofd. De Hollandse jongen bukte . . . hetgeen eigenlijk volkomen onnodig was, want de pot zeilde een heel andere kant op. Het is nu eenmaal drommels moeilijk, een pot of een emmer, die men bij een los hengsel vast heeft, nauwkeurig te mikken. De pot zeilde opwaarts met behoorlijke aanvangssnelheid . . . maar volgde niet geheel de juiste koers . . . en beschreef een keurige boog naar het open raam ernaast. Eén seconde later, toen de pot juist uit het gezicht was verdwenen, kwam een vrouwengil uit dat raam terugzeilen. Dat was alles.
„Man, je hebt een dame geraakt!” riep iemand uit het omhoog starende publiek. Iedereen stond even stil, omhoog kijkend en wachtend wat er verder volgen zou. Er gebeurde niets. De muziek tetterde vrolijk verder uit de luidsprekers, maar niemand verscheen woedend in de open ramen van Vera Vitella's kamer. En nu begon de situatie beneden pas ècht de kenmerken van een rel aan te nemen.
Uit die enorme hors d'oeuvre, plus de kleding van de gasten rond die terrastafel was al af te leiden, dat zij daar een speciaal feestelijke bijeenkomst hadden. Dat was ook inderdáád het geval — rond die tafel zat een clubje van Hollywoodse scenarioschrijvers met hun secretaressen, die juist het feit aan het vieren waren, dat een van hen kans had gezien, voor vijf en twintig duizend dollars een filmverhaal te verkopen aan een der studios. De feestneuzen hadden, toen zij op het terras arriveerden, reeds ergens anders een glaasje gedronken en zij waren al in een bepaald luidruchtige stemming, toen plotseling die verfbom op hun hors d'oeuvre neerdaalde.
„Maar dit neem ik niet!” kreet een der secretaressen. „Dit is een gloednieuwe avondjurk en ik wil die vergoed hebben.”
„En mijn haren dan . . .! Dacht je dat ik die rommel uit mijn haren kreeg zonder dat het voor minstens twee maanden ontóónbaar is? Plastic verf in dit zachte, blonde haar?”
„Kom, kom”, zei een der omstanders. „Als Hollywoods haar door verf werd geruïneerd, liepen alle vrouwen hier kaal rond.”
„De directie!” riep de man met de besmeurde bril. „Wáár is de directie?”
„Een advocaat!” brulde een ander. „Terstond een advocaat. Is er een advocaat op het terras?”
Een klein mannetje met een flanellen pak aan en een zware hoornen bril kwam handenwrijvend en buigend op hem af.
„Mijn naam is Cyrus G. Benedotti. Ik ben advocaat en gespecialiseerd in schadevergoedingsprocessen en Aansprakelijkheid tegenover Derden.”
„Goed zo”, zei de man met de bril met voldoening. „Ik ben Derde en ik wil schadevergoeding.”
„Hazo”, zei Cyrus G. Benedotti, vorsend rondkijkend. „Ik neem aan dat de dames door het gebeurde ook een aanzienlijke zenuwschok hebben opgelopen?”
Op dat moment kwam een gerant in draf aanlopen. „Heren en dames . . . als ik u bidden mag . . . Een betreurenswaardig incident!”
Cyrus Benedotti richtte zich op en kruiste de armen over de borst.
„Bijzonder betreurenswaardig!” stemde hij met nadruk in. „Ik ben advocaat en treed hier namens de beschadigde partijen op.”
De gerant wuifde met de handen in de lucht:
„Als ik u bidden mag. . .”
Op dat moment klonk een hese brul van boven.
„Wie heeft die verfpot hier naar binnen gesmeten?” Wederom staarde iedereen naar boven.
„Naar binnen gesmeten?” stamelde de gerant. „Er werd mij verteld dat er een verfpot naar benéden was gevallen.” „Om de hier en ginder niet. . . Kijk eens hoe ik eruit zie! Wie heeft die pot naar boven gesmeten? Dat néém ik niet! Ik wil schadevergoeding!”

* * *
De verklaring van deze scène was een betrekkelijk eenvoudige. Vera Vitella, met haar elegant pistool nog steeds gericht op het iets minder elegante middel van detective Kelly, zat dat heerschap grimmig aan te kijken, nog steeds wachtend op de rand van haar bed en ongeduldig met haar schoentje tikkend, in verbeiding van het moment waarop de beide officiële uitsmijters zouden arriveren om detective Kelly uit haar appartementen te verwijderen — al dan niet met zachte drang. Detective Kelly was over dat vooruitzicht helemaal niet zo geestdriftig . . . hoe minder ruchtbaarheid aan de hele geschiedenis werd gegeven, hoe liever hem dat zijn zou. En terwijl hij nog wanhopig stond te piekeren over een methode om de zaak te sussen . . . klonk van beneden, op het terras, een klap, een gegil en daarna verward geroep. Vera Vitella hief het hoofd even terzijde om te luisteren en Kelly spande reeds zijn spieren om de sprong te nemen die hem in het bezit zou stellen van haar pistool . . . maar zij was daar tè uitgeslapen voor. Haar handje, met het wapen erin, schoof een centimeter of tien dichter naar zijn maag toe. „Nee, vriend . . . Blijf daar maar braaf staan.”

Het tumult op het terras nam in kracht en omvang toe en overstemde nu gemakkelijk het lawaai der luidsprekers. Vera bleef op bed zitten, een poezige glimlach op haar gezicht en het pistool wijzend op Kelly's navel.
„Rustig, vriend . . . Wat daar buiten aan de hand is, interesseert me niet het minst. Het raakt mijn koude kleren niet.”
Tòch was dat verkeerd gezien van mejuffrouw Vitella, want de woorden waren haar elegante, rode lippen nog niet voorbij, of een wentelend projectiel, dat roomkleurige spetters in het rond wierp, schoot in een parabolische boog door het open raam achter haar naar binnen en trof haar tegen een schouder. Het was voldoende onverwacht om zelfs Al Capone te laten schrikken. Vera gaf een luide gil, schoot overeind en keerde zich om. Kelly handelde onmiddellijk, dook op haar af en had het pistool te pakken vóór zij zelfs maar de kans had gekregen, te beseffen dat zij geraakt was door een zo goed als lege verfpot.
„Mond dicht!” gromde Kelly nijdig, een hand in haar hals zettend. „En geen kik!”
Vera scheen niet van plan om te gaan kikken. Zij balde haar vuisten, voelde Kelly het pistooltje tegen haar wervels porren en zei, tussen haar tanden:
„Denk je eraan dat dadelijk die twee uitsmijters me te hulp komen?”
Daar dacht Kelly heus wel aan. Maar op dàt moment was hem het allerbelangrijkste hoe hij deze boskat van een danseres even van de vloer kreeg . . . om haar handtasje na te zoeken. Hij duwde haar voor zich uit, nog steeds met één hand in haar nek en het pistool in haar rug, tot zij tot stilstand kwam voor een muurkast.
„Doe de deur daar open!”
Vera draaide de sleutel om en trok de deur open. Erachter lag een diepe wandkast, bijna geheel gevuld met haar kostuums.
„Hoepla!” zei Kelly, gaf haar een zet en schoof haar tussen de jurken. „En je waffel dicht, of ik schiet dwars door de deur heen. Met die herrie buiten hoort geen mens het geluid van een klein kaliber pistool.” Hij drukte de deur dicht, draaide de sleutel om, schoot op Vera's handtasje af, dat nog op bed lag en keerde het om op de blauwe sprei, die hier en daar ook enkele verfspetters vertoonde, uit de pot gespat toen die rondwentelend naar binnen was komen zeilen. Er zat alles in wat men in een damestas kon verwachten . . . maar totaal niets dat een spoor kon verschaffen dat leidde naar een afspraak met een stelletje verdachte kerels. Geen briefje . . . geen inderhaast genoteerd adres. . . Kelly zei een lelijk woord en keek schichtig naar de gangdeur. Elk moment konden die uitsmijters aan de buitenkant arriveren . . . mogelijk waren zij er al. De enige veilige uitweg was . . . door het raam. Maar men zou op het terras wel vreemde ogen opzetten, als iemand langs de gevel naar beneden kwam klauteren. Kelly stak zijn hoofd omzichtig naar buiten en keek . . . Het kostte hem weinig moeite om te begrijpen, wat er was gebeurd. Op dat moment zag hij zijn kans, om zonder argwaan te wekken door het raam te ontsnappen. Hij pakte de verfpot van de vloer, stak er een hand in, haalde een flinke smeer verf over zijn gezicht, een tweede smeer dwars over zijn jas en das, boog zich naar buiten met de bungelende pot in de hand en brulde:
„Wie heeft die verfpot hier naar binnen gesmeten!?” Iedereen keek omhoog.
„Ik!” schreeuwde de scenarioschrijver, die ervoor verantwoordelijk was. „Dat heb ìk gedaan. En je zou me een plezier doen met die pot terug te gooien, dan stulp ik hem de directeur van deze kapotte keuken dadelijk over zijn hersenpan heen.”
„Ik kom”, zei Kelly, sloeg een been over het raamkozijn, liet zich aan zijn handen zakken en viel behendig, met verende knieën op het terras, de pot nog steeds in zijn handen.
„Zo!” zei hij tegen de gerant, die hem ontsteld stond aan te kijken. „En tot wie kan ik mij wenden voor een nieuw kostuum?”
Dat ontketende een gans nieuwe uitbarsting van woedende protesten. De kring van Hollywoodenaren die schadevergoeding wensten, werd met de seconde groter. Later beweerde de ongelukkige gerant, dat er heel wat mensen waren, die een hoed hadden gedragen die niet al te nieuw meer was, of een jasje dat hun niet meer beviel en dat die allemaal van de verwarring gebruik hadden gemaakt om wat verf op te scharrelen en er hun afdankertjes mee in te smeren. In elk geval was er nu al een opstootje van minstens vier en twintig mensen die de gerant omringden en op steeds luidere toon informeerden waar zij nieuwe jurken, nieuwe hoeden, nieuwe jassen of grote bedragen aan geld konden krijgen. In het midden van het gewoel stonden de advocaat en de gerant, beiden wanhopig trachtend zich verstaanbaar te maken. Maar zoals het nu eenmaal altijd gaat . . . mensen houden van een rel als zij het recht aan hun zijde hebben. En dat gold wel het sterkste voor de later bijgekomen figuren die een of ander kledingstuk zelf met verf hadden ingesmeerd en door het ontketenen van een fenomenale herrie wilden trachten, er zoveel mogelijk geld uit te slaan. En nu begon er een tweede bron van herrie bij te komen, door de kelners, die natuurlijk hun pappenheimers kenden en vreesden dat enkelen in de verwarring zouden trachten, hun rekeningen niet te betalen.
„Mijnheer . . . zou ik eerst even met u mogen afrekenen?” „Afrekenen . . . ben je nu helemáál gek geworden? Eerst wil ik van die schertstent van jullie mijn kleren vergoed hebben”
„Daar hebben wij niets mee te maken, mijnheer. Dat is tussen u en de directie . . . Wij moeten afrekenen met het buffet.”
Natuurlijk begonnen andere mensen zich daarmee te bemoeien. . . Van alle andere tafeltjes op het terras kwamen lieden naderbij, die aanhitsten, raad verschaften, zich slap lachten, de boel in de war trachten te sturen, of luidkeels riepen om extra verfpotten.
„Ober! Een pot verf voor mijn rekening!”
Op dàt ogenblik, toen de gemoederen voldoende oproerig gezind waren, begon de knokpartij, die in de annalen van Hollywood zou opgetekend worden als een der meest spectaculaire uit de toch al roemruchte geschiedenis van dat schilderachtige plaatsje. Het begon vrij kalm, met een ruzie tussen een ober en twee kerels die stonden te zwaaien met oude hoeden, die vegen verf vertoonden, welke er duidelijk zichtbaar niet op waren gespat, maar er met de hand opgesmeerd.
„Ik krijg van u vier whisky sours en drie gin-slings!” zei de kelner koppig. „En u gaat dit terras niet af, vóór u die met mij heeft afgerekend.”
„Schandaal!” riep een der omstanders, die een jas in het rond zwaaide, met een scherf hors d'oeuvreschaal in de andere hand. „Deze scherf vloog rakelings langs mijn oor. Het is hier levensgevaarlijk!”
Een tweede kelner kwam erbij, met een servet woedend in de vuist geklemd, en gromde:

„Die kerels wilden een paar dagen geleden in een boot over het water er van door zonder afgerekend te hebben.” „Wie? Ik?” brulde een van de twee, de beverfde hoed achter op zijn hoofd plantend. „Dàt neem je terug, of ik geef je een dreun op je kanus!”

Toen kwamen de uitsmijters erbij . . . een psychologische vergissing van de eerste orde. Zij elleboogden zich door de rumoerige troep heen en vroegen luid:
„Wàt is hier aan de hand?”
De verhitte en verontwaardigde kelner wees op de twee kerels:
„Die willen hun terrasrekening niet betalen.”
„O, niet?” zeiden de uitsmijters, grinnikend onder hun gebroken boksersneuzen. „We kennen die knapen wel. Kom maar mee, jullie. . .”
Hun kolossale grijphanden gingen naar de kragen van de twee mannen met de met verf besmeurde hoeden . . . en toen begon de rel, want een ongeziene hand smakte een bord vol hors d'oeuvre tussen twee schreeuwende hoofden door, recht in het gezicht van de langste der twee krachtpatsers.
„Hoera!” brulde een tiental der omstanders.
„Wie deed dat?” schreeuwde de eerste kelner en rukte een der vrouwen naast zich ruw opzij, om te zien wie het bord had gegooid.
Daar deed hij echter een verkeerde zet mee. De man naast de vrouw in kwestie zei niet eens iets, pakte de kelner bij nek en broek en smeet hem dwars tegen de tweede uitsmijter aan:
„Blijf met je handen van een vrouw af!”
„Schandaal!” gilde de vrouw. „Eerst ruineren ze onze kleren en dan worden we nog mishandeld ook! Hellep! Zijn hier dan geen kerels die een vrouw kunnen verdedigen?”
En dat is natuurlijk de kreet waarvoor in de Verenigde Staten elke man in het geweer komt. Amerikanen moeten nu eenmaal altijd een of andere zwakke partij hebben om voor in het geweer te komen. Een algemene schreeuw van verontwaardiging ging op en drie tellen later sloeg iedereen onpartijdig op elk ander gezicht dat hij niet kende. Vrouwen raakten in het losbarstende handgemeen bekneld en gilden als een oordeel. Elk der aanwezige galante ridders vond in elk van die gillen een hernieuwde aansporing om een beledigde vrouw te wreken en het duurde nog geen halve minuut, of het ganse terras was een chaos van rondvliegende glazen en flessen, half gesloopte stoelen en tafels die splinterend bezweken onder het gewicht van kluwens vechters die eroverheen vielen.
Het tumult was in één minuut tijd zo enorm, dat men binnen in de danszaal en het restaurant erop attent was geworden. De dansvloer liep in vijftig seconden leeg. De muziek stopte en alles rende naar buiten.
„Dicky is aan het vechten!” gilde een vrouw die met een ander naar binnen was gegaan voor een vredig foxtrotje en nu buiten kwam, juist op tijd om te zien hoe haar man, met een jas die van zijn rug was gescheurd en een gezicht vol verf, in een hoek werd gedrongen.

„Ik kom je helpen, Dicky!” Wéér een jas vloog uit en een nieuwe ridder vloog in het strijdperk. Nu waren er maar weinigen onder de vechters die niet een of andere vriend of kennis ergens binnen hadden zitten. Kelners schoten toe om hun collega's te helpen . . . De eerste uitsmijter werd door zes man beetgepakt, in het meer gesmeten en met stoelpoten op zijn handen gemept als hij probeerde weer tegen de steiger op te klauteren. De schilder had, zo gauw de herrie goed op dreef was, eieren voor zijn geld gekozen en was hem gesmeerd, de gang in. En toen kwam Jan Prins op een geniaal denkbeeld. Hij dook terug de kamer in, greep een tweede pot verf die daar gereed stond, wrikte er met zijn zakmes het deksel af, hield de pot naar buiten en riep:

„Moet er nog iemand een pot verf?”
„Ja, hier!” brulde iemand terug, zijn gestrekte armen omhoog houdend.
„Vangen!” riep Jan en smakte de pot met ongeveer vijftien liter verf als een bom midden in het dichtste kluwen vechtersbazen. Daarna maakte hij als de raphazen dat hij óók weg kwam . . . de gang door, de trappen af en naar de beschutting van de palmbomen die het verlichte parkeerterrein omgaven. Er klonk nu geen muziek meer uit de luidsprekers, maar het tumult dat vanaf de terrassen door de nacht schalde deed hem denken aan beschrijvingen van de Franse revolutie, toen het grauw de Parijse Tuileriën bestormde.
„Oef”, zei Jan, met de rug van zijn hand over zijn voorhoofd vegend. „Jammer dat ze dáár niet meteen een film van hebben opgenomen. De Marx Brothers hadden er vast veel geld voor gegeven. Waar zou die Kelly ergens zitten?”

* * *
Kelly was natuurlijk niet zo gek, dat hij zich in die gigantische knokpartij ging mengen. Hij had zijn doel bereikt: zonder opzien te baren de kamer van Vera Vitella uit te klimmen. Hij was niet van zins, zijn gezicht verder op de voorgrond te dringen, was dus in het water gesprongen, had een paar honderd meter gezwommen tot op een plaats waar het rustig was, klom daar aan wal en bereikte na verloop van tijd, druipend en sluipend, de plaats waar Jan, Bob en hij hun beide auto's hadden geparkeerd. „Ha, die Kelly”, zei een stem tegen hem, vanuit het duister. Kelly schrok op en herkende Jan Prins.

„Doe, niet zo lollig”, grauwde hij, zich eveneens diep in de schaduw terugtrekkend. „Ik heb maar één wens: zo weinig mogelijk meer te worden gezien. Dit muisje zal toch nog wel een staartje hebben. Heb jij sigaretten? De mijne zijn nat geworden, toen ik in het water sprong.”
Een Chevrolet kwam in volle vaart aanstuiven en parkeerde in een open plaats, enkele auto's van hen af. Een man sprong eruit, klapte het portier dicht en stond enkele tellen lang verbijsterd te luisteren naar het lawaai van de vechtpartij. Mensen met zakdoeken tegen hun neuzen of bebloede oren kwamen het slagveld afgestrompeld, naar de ingang toe.
„Duffy!” riep Kelly, de man die uit de Chev was geklommen, herkennend. „Duffy! Kom hier, jou idioot!”
Een ogenblik later voegde detective Duffy zich verbijsterd bij zijn chef, in de schaduw der palmen.
„Wat zie jíj er gek uit . . . Man, je bent kletsnat!” „Dat weet ik”, zei Kelly nijdig. „Geef me een sigaret en zeg geen stomme dingen. Wat kom jij hier doen?” Duffy schudde een sigaret uit een pakje en knipte zijn aansteker aan. Kelly inhaleerde diep en begon water uit zijn broekspijpen te knijpen. Daarna schrok hij op, viste in het boord van zijn shirt en haalde er een stekelbaars uit. „Ik ben geen fuik, verdraaid!” gromde hij.
Duffy zat nog steeds met enige verbazing tussen de palmen door te loeren.
„Wat is hier eigenlijk aan de hand?”
„Een klein misverstand”, zei Kelly, schutterig met de springende stekelbaars in zijn hand zittend. „Er viel een potje verf uit een raam en van het een kwam het ander.” „Van het een kwam het ander”, herhaalde Duffy, vol ontzag luisterend naar het daverend lawaai van de rauspartij. „Dan was het zeker een pot radio-actieve verf. Het lijkt wel een massa-opname uit een film over „De Opstand der Horden”. En waar is Vera Vitella?”
„Opgesloten in een kast”, antwoordde Kelly. „Haar eigen kast. Ik geef het op. Ze had niets in haar tasje of de laden van haar kamer. Zoveel pech als ik vanmiddag heb gehad, krijg ik de rest van mijn leven niet meer bij elkaar.”
„Waar zit Nickolson?”
„Heb ik achter die rooie Hollandse jongen aangestuurd. Die in het Excelsior Hotel woont.”
Duffy staarde zijn baas aan of die gek geworden was. „Wat? En die dikkerd is òns gaan helpen!”
Jan Prins, die dat alles aanhoorde, greep met beide handen naar zijn hoofd, kreunde zacht en kreeg het gevoel of hij te lang in een dol geworden draaimolen had gezeten. Kelly maakte een geluid of hij de stekelbaars had ingeslikt. „Die rooie dikke is ons gaan helpen?”
Jan riep wanhopig uit:
„Maar die dikke is mijn beste vriend. Van mij en Bob.” Duffy reutelde:
Kelly riep: „Wáár is Bob?”
„En wie is die Bob?”
Jan stond op en maakte sussende gebaren met zijn handen:
„Blijven jullie rustig even hier. Ik ga Bob halen.”

* * *
En uiteindelijk was het de stekelbaars, waar de hele verdere zaak om draaide. Als Kelly niet zulk een teder hart had gehad voor stomme dieren, was de kwestie van het gestolen scenario nooit op zo wonderlijke wijze opgelost geworden. Nu was de stekelbaars in Kelly's hand zeker een stom dier, maar op andere wijze gaf het beest duidelijk genoeg van zijn aanwezigheid blijk, want het sloeg met zijn staart, hopte op en neer en protesteerde duidelijk tegen het feit dat het zo onverwacht uit de prettig-lauwe wateren van het meer was verwijderd.

„Arm beestje”, zei Kelly. „Wat moet ik er nou mee doen? Ik kan het toch ook niet in het gras gooien? Dan gaat het dood.”
„Tja”, zei Duffy, zijn dikke, grauwe haren achterover strijkend. „Als we er niet achter komen, wie de boodschap in die tijdschriftenwinkel liet ophalen, schiet Brodie ons eigenhandig allemaal. . .”
Kelly sprong op.
„Praat me er niet van”, zei hij, zenuwachtig. „Ik ga even die vis in het meer gooien.”
Hij hield zijn beide gebogen handpalmen tegen elkaar geklemd als een soort koppel Maagdenburgse Halve Bollen, met de vis in het binnenste ervan, en begon door de schaduw der palmbomen, langs de rand van het parkeerterrein, een boog te beschrijven die hem na verloop van tijd aan de oever van het meer zou brengen. Onder het lopen dóór keek hij op zijn horloge. Bijna half negen! Hij bereikte de plaats waar een der toegangswegen op het parkeerterrein uitkwam en begon de weg over te steken. Op hetzelfde moment kwam een wagen met kolossale snelheid de weg af, met zijn drietonige hoorn een luide klaroenstoot gevend, toen de lichtbundels der koplampen op de gestalte van Kelly vielen. De detective aarzelde één tel, sprong dan achterwaarts en stond, met de handen tegen elkaar, langs de kant van de weg om de auto te laten passeren. Maar de wagen passeerde niet, remde met gierende banden heftig af en stopte geen drie meter van de plaats waar de detective, nu als aan het beton genageld, stond te wachten.
„Kelly!” brulde een vervaarlijke stem. „Kom hier. Kom onmiddellijk hier!”
Kelly slikte twee keer zenuwachtig en voelde zijn hart twee slagen missen. Het was onmogelijk, de enorme carrosserie van de open auto tegenover hem niet te herkennen; het was een open, roomkleurige zegekar, speciaal ontworpen voor Barnabas Brodie en gemonteerd op een super-lang Rolls Royce chassis, met een motorkap, lang genoeg om er een compleet ballet neger-tomtoms op te laten optreden. Over die auto van Brodie deed een beroemd verhaal de ronde door de studio's en verschillende ingewijden, die het weten konden, waren bereid, te zweren dat het op waarheid berustte. Brodie was iemand die weigerde, zich publiek te vertonen in auto's met motoren van minder dan tussen de twee of driehonderd paardekrachten. Op een gegeven ogenblik hoorde hij, dat de Rolls Royce fabrieken een nieuwe motor hadden geproduceerd, met zestien cilinders, die krachtiger was dan alles wat ooit tevoren door hun fabrieken was gepresteerd. Brodie moest en zou die nieuwe motor hebben en daar een speciale carrosserie bij laten bouwen. Om vijf minuten over tien de volgende ochtend ging er een brief weg naar de Rolls Royce fabrieken:

Mijne Heren,
Ik vernam zojuist dat de nieuwste door u geproduceerde motor een vermogen aan paardekrachten heeft dat al het tot dusver door uw fabrieken gepresteerde ruimschoots overtreft. Aangezien ik van plan ben, een nieuwe speciale carrosserie te laten ontwerpen en het gewicht van de totale carrosserie in overeenstemming moet zijn met het aantal PK's, teneinde een snel optrekken van de wagen mogelijk te laten, verzoek ik u, mij per omgaande te willen laten weten, over hoeveel paardekrachten nuttig rendement ik na aankoop van deze nieuwe motor kan beschikken.

Hoogachtend,
Barnabas Brodie, President-Directeur Sonora Super-Films.

Op deze brief kwam geen enkel antwoord.
„Belachelijk!” brulde Brodie een week of wat later. „De manier waarop die suffe Engelsen zaken doen, dateert nog uit de tijd van de Kruistochten. Geen wonder dat hun handelsbalans er zo ongunstig uitziet. Die lui wìllen gewoon geen geld verdienen. Stuur ze een expresse-brief!” Er ging een expressebrief weg, verwijzende naar het vorige schrijven van die en die datum en er boos op wijzende, dat met het ontwerpen van de nieuwe carrosserie niet kon worden begonnen, zolang niet bekend was, met hoeveel honderden paardekrachten aan motorvermogen rekening kon worden gehouden. Bij nader inzien werd de brief zelfs aangetekend expresse verzonden. Er kwam geen enkel antwoord.
Een week later was Brodie de razernij nabij.
„Ik begrijp niet hoe die kerels ooit van hun leven één auto verkocht krijgen!” tierde hij. „Is dat een manier van zaken doen! Stuur die Engelsen een telegram met betaald antwoord. Ze hebben me altijd verteld dat Engelsen zo verschrikkelijk correct zijn. Als ik een telegram met betaald antwoord stuur aan de Rolls Royce fabrieken, zijn ze waarschijnlijk zo op hun aristocratische tenen getrapt, dat ze van louter woede antwoord geven.”
Het telegram met betaald antwoord dat het kantoor van Sonora Super-Films verliet, luidde als volgt:

rolls royce fabrieken
groot brittannië
meld mij omgaande precies aantal paardekrachten motorvermogen van uw laatste machine in verband met ontwerpen nieuwe speciale carrosserie herhaal hoeveel paardekrachten staan te mijner beschikking bij aankoop van uw meest recente zestien cilindermotor dringend

barnabas brodie president sonora super films

Dezelfde middag kwam telegrafisch antwoord binnen:

barnabas brodie sonora super films hollywood
usa

voldoende rolls royce fabrieken groot brittannië

En deze zelfde roemruchte wagen was het, die vlak vóór Kelly's van ontsteltenis verbleekte neus had gestopt. Brodie zelf zat voorin, met zijn getrouwe Stefan aan het stuur.
„Kelly!” brulde de president-directeur opnieuw. „Kom je hier of niet?”
De detective deed de enkele passen die hem van de enorme automobiel scheidden met de schoorvoetendheid van iemand die vermoedt dat er landmijnen zijn gelegd. „Wat heb je daar in je handen, man?”
Kelly staarde neer op zijn gebolde handen en keek dan weer op naar zijn directeur.
„Een stekelbaars”, zei hij ten laatste.
Brodie staarde de chef van zijn studiopolitie enige tijd aan en keek dan opzij naar zijn secretaris.
„Heb ik het goed gehoord, Stefan?”
„Dat is niet uitgesloten, Barnabas.”
„Ik verstond: „stekelbaars”, Stefan.”
„Merkwaardig genoeg ik ook, Barnabas.”
Brodie keek weer naar de chef van de studiopolitie of hij van plan was zijn secretaris in draf naar de dichtstbijzijnde telefoon te zenden teneinde een ambulance en een half dozijn dwangbuizen te bestellen. Van de andere kant koesterde hij zichtbaar nog een lichte hoop dat hij misschien toch verkeerd had gehoord.
„Loop jij met een stekelbaars hier rond?”
„Ja”, erkende Kelly schuchter. „Dat is te zeggen . . . Niet de hele avond.”
„Ah!” zei Brodie met een klank of er binnen in hem wat samengeperste lucht ontplofte. „Niet de hele avond. Dat is goed nieuws. Dat is heerlijk nieuws.” Toen ontplofte hij werkelijk en de brul die hij gaf deed de vogels die toch gewend waren, door het nachtelijk lawaai van de luidsprekers héén te slapen, zowat van schrik van hun takken vallen. „En hoe haal je het in je hersens, hier met stekelbaarzen rond te drentelen in plaats van op die bandieten te jagen?”
„Maar dat dóé ik ook!” zei Kelly. „Alleen . . .” Hij deed zijn handen een beetje open om de stekelbaars te vertonen. De baars, mogelijk ook in paniek geraakt door Brodie's klassiek gebrul, gaf een wanhopige klap met zijn staart, wipte tussen Kelly's handen uit, schoot als een aluminium schicht door de nacht en wipte weg onder de auto. Kelly dook er achteraan. De president van Sonora Super Films zwaaide het lange autoportier open en stapte over het achterdeel van zijn studiodetective heen.
„Kelly! Ik waarschuw je. . . Kom onder die auto uit!” „Yes, sir. Ik heb hem al.”
De detective krabbelde achterwaarts terug en verrees, met de vis weer in zijn gebolde handen.
„Weet je waar mijn scenario is?”
„Nog niet, sir.”
Brodie's handen bewogen open en dicht als had hij het liefst zijn particuliere politiechef in moten gesloopt, als een gekookte schol.
„Nog niet? Wat heb je dan al die tijd uitgevoerd? Vissen gevangen? Hoe kom je zo nat?”
„Ik . . . ik heb een stuk door het meer gezwommen, sir.” „lk begrijp er niets meer van. En wat is al die rommel op je gezicht?”
„Verf, sir. Sneldrogende verf.”
„En hoe kom jij aan verf op je gezicht, man? Van een inktvis?” Kelly kwam nu pas genoeg bij zijn positieven om te gaan trachten iets van de schijnbaar onvermijdelijke ramp te redden.
„Opgelopen in een vechtpartij, sir. Die is nog aan de gang. Ik dacht dat het scenario in een van de kamers hier bewaard werd.”
Brodie hapte naar die mogelijkheid als een hongerige hond naar een stuk leverworst.
„Ha! En was dat zo? Is het hier?”
„No, sir. Tenminste . . . ik kon geen spoor vinden, sir.” Brodie maakte een woest gebaar van gedwarsboomd ongeduld.
„Voor de blikskaterse keteltrommen, vent. Besef je wat er op het spel staat?”
„Juist”, zei de secretaris. „Het besef. Daar gaat het om.” „Dat besef ik terdege, sir. Heus wel. Ik heb me geen seconde rust gegund, sir. Alle krachten ingespannen.” „Heb je die tijdschriftenwinkel in de gaten gehouden?” „O, ja, sir. Er waren vijf mogelijke gevallen.”
„Ha, vijf. Hoor je dat, Stefan?”
„Vijf gevallen, Barnabas. Maar we moeten de vinger op de juiste leggen, Barnabas. Dáár gaat het om. Heeft hij de vinger op de juiste gelegd?”
„Kelly, heb je de vinger op de juiste weten te leggen?” „Op alle vijf, sir. We hebben ze alle vijf opgepikt.” „En?”
Er ontstond een pauze. De vis spartelde in Kelly's handen. „Zij hadden geen van allen iets in hun zakken, sir, dat een aanwijzing gaf. Toen zijn wij hen gaan volgen.”
„En hoe kom je dan hier?”
„Omdat een van hen hier woont, sir. Een danseres in het cabaret.”
„En de andere vier?”
„Daar zitten mijn assistenten achteraan.”
Brodie keek begerig naar het veelkleurig verlichte Roadhouse en pas nu scheen het tot hem door te, gaan dringen, dat er daarginds toch wel merkwaardige dingen aan de hand waren.
„Wat is dat voor een herrie daar?”

„Een geschil van mening, sir. Dat heeft niets met ons onderzoek te maken.”

Uit de verte naderde een snel in sterkte aangroeiend gehuil van politiesirenes. Even later kwamen achter elkaar drie overvalwagens van de politie, met felle rode signaallampen brandend, een bocht om. Zij stoven voorbij met honderdtwintig kilometer snelheid, gierden het parkeerterrein over, stopten waaiervormig opgesteld voor de hoofdingangen en gooiden alle portieren tegelijk open. Een ware waterval van politiemannen, met gummistokken in de hand, tuimelde naar buiten en stroomde de trappen van de hoofdingang op. En op dat ogenblik kwam Jan Prins aan galopperen door de schaduw van de palmen langs het parkeerterrein:
„Kelly! . . . Kelly! Waar zit je?”
Brodie keerde zich naar hen toe met de felheid van een jachthond.
„Hallo, daar! Kelly is hier. Wat moet je?”
Jan Prins veranderde van koers en draafde op de grote auto af, stopte toen hij Kelly ontdekte en hijgde:
„Waar zat je toch, man! Er is zonèt hierheen opgebeld. Er is een spoor ontdekt. Duffy is ook naar je op zoek.” Kelly schokte op of hij geëlektriseerd was.
„Een spoor!” riep Brodie.
„Spoor van wie?” riep Kelly.
„Eindelijk een spoor!” zei de secretaris met voldoening. „Nu is het maar de kwestie om dat spoor te volgen. Tot het einde.”
Brodie en Kelly grepen ieder een van Jans ellebogen. „Wie heeft een spoor gevonden?”
„Dat weet ik niet. Bob stond in de hal en nam de boodschap aan.”
Kelly's hersens begonnen weer te werken:
„Waar is Duffy?”
„Wacht bij de auto.”
Brodie schudde Jans arm.
„Wie is die Bob? Waar is hij?”
Jan trok zijn arm los en keek naar Brodie.
„Sta niet aan me te rukken. Wie ben jij?”
Brodie staarde Jan Prins aan of die een sprekende zeehond was.
„Weet je niet, wie ik ben?”
„Foei!” zei de secretaris. „Slechte beurt voor de reclameafdeling.”
„Nee”, zei Jan tegen Brodie. Hij begon nu ongeduldig te worden over al die mysteriën. „Ik weet niet wie u bent en dat is vandaag volgens mijn schatting het driehonderdéénenvijftigste ding dat ik niet weet, maar . . .”
„Ik ben Barnabas Brodie. President van Sonora Super Films.”
„Prachtig”, zei Jan. „Ik ben blij dat ik u zie. Dan moet u eens zorgen dat ze in al die prachtfilms van u geen twee dozijn schoten uit een zesschotsrevolver lossen zonder te herladen, want dat gebeurt strijk en zet.”
„Foei”, zei de secretaris. „Slechte beurt voor de Afdeling Technische Adviezen.”
Een nieuwe kreet klonk door de nacht:
„Jan! Wat doe jij daar nu weer? Heb je Kelly gevonden? Duffy is in alle staten!” Bob Evers kwam aanrennen van tussen de palmen.
„En wie is dàt nu weer?” informeerde Brodie.
„Dat is Bob”, zei Jan.
Bob lette totaal niet op Brodie, maar barstte los: „Kelly! Je moet opschieten. Er is een dringende boodschap van Arie. Hij heeft ontdekt, wie van de vijf jullie moeten hebben. Wat dat ook betekent.”
Kelly sprong op hem af:
„Wie heeft dat ontdekt? Dáár gaat het om.”
„Arie, man. Arie Roos.”
„En wie”, informeerde Brodie, met een dreigende klank in zijn stem, „is Arie Roos?”
Bob keek verbaasd naar hem op.
„En wie?” informeerde hij. „Bent u nu weer?”
„Foei!” zei de secretaris. „Twee keer op één avond. Ik vrees dat er iemand moet worden ontslagen.”
Brodie keek dreigend van de een naar de ander.
„Hoeveel mensen?” vroeg hij, met een onheilspellende klank in zijn stem, „weten eigenlijk langzamerhand van deze geschiedenis af?”
„Welke geschiedenis?” zeiden Bob en Jan.
Brodie opende zijn mond om diep adem te halen en op dat moment kwam detective Kelly tot het rijpe inzicht, dat het hopeloos was te trachten om in dit stadium iets te gaan uitleggen.
„Pak aan!” zei hij tegen Jan. „Hou je handen op.” Jan hield automatisch zijn handen open en Kelly deponeerde de stekelbaars erin. „Gooi dat arme beestje in het meer en wacht hier. Ik pik je op met de auto.” Hij sprintte weg naar de plaats waar hun wagens waren geparkeerd. Bob volgde hem.
„Stop!” brulde Brodie. „Kom hier!”
Maar niemand kwam. Al die uren waren Jan en Bob van hot naar haar gejaagd, al maar achter Kelly aan, zonder één rustige minuut een kans om te vragen, wat er nu eigenlijk precies aan de hand was. Ze hadden tenslotte nog maar één hoop: hun dikke rode vriend Arie te pakken te krijgen . . . en de enige man die hen dat spoor kon wijzen, was Kelly. Dus zij klampten zich aan Kelly vast met de hardnekkigheid van terriers, in de wilde hoop, vroeger of later er achter te komen, wàt er nu eigenlijk aan de hand was. Dus Jan draafde naar de oever van het meer, gooide de versufte stekelbaars in de plomp en rende terug . . . juist op tijd om Kelly's Oldsmobile te zien komen aanstuiven, op de hielen gevolgd door twee andere wagens. Kelly remde af. Jan trok het achterportier open. Kelly was al weer weg, vóór Jan het portier had dichtgetrokken, en snorde een wild wenkende Brodie voorbij.
„Kelly! Kom terstond hier!”
De Chevrolet stoof naderbij. Brodie herkende het vierkante, met grijs haar bedekte hoofd.
„Duffy! Stop!”
Maar Duffy voelde daar niets voor. Hij deed of hij niets hoorde en zijn rode achterlicht schoot eveneens voorbij. Als derde kwam een donkerrode Dodge aanzetten, met Bob Evers aan het stuur.
„Jij daar! Stop!”
Bob gaf een extra trap op het gaspedaal en de achterlichten van de drie auto's verdwenen in volle vaart de weg af. Brodie sprong in zijn eigen wagen.
„Draaien, Stefan! Hen achterna!”
Het was jammer dat hij zulk een kolos van een auto had laten bouwen. Stefan, die toch geen slecht chauffeur was, moest vijfmaal voor- en achteruit zwenken voor hij de wagen een slag had gekeerd. Toen hij de eerste versnelling inschakelde, waren de rode achterlichten al lang uit het gezicht verdwenen. Brodie zat inwendig te koken, maar zijn ogen hadden een ietwat versufte uitdrukking, niet ongelijk aan die van de stekelbaars, vlak vóór die weer in het meer terecht kwam.
„Rijden zo hard je kunt, Stefan.”
„Yes, Barnabas.”
„Weet je waarheen, Stefan?”
„Ik kan het vermoeden, Barnabas.”
„Naar de studio als we hen niet inhalen, Stefan.” „Ik begrijp het, Barnabas.”

CONSTANTE VERBAZING VOOR JAN EN BOB

De verrassing van Arie Roos, toen die naar het Roadhouse Valleyglade opbelde, naar Duffy vroeg, en geheel onverwacht de hem welbekende stem van Bobbie Evers hoorde, was niet gering. Nadat Jan Prins naar boven was gestoven om Kelly te waarschuwen dat Vera Vitella op komst was (op de hielen gevolgd door Vera zelf) was Bob beneden achtergebleven, wachtend tot Jan of Kelly terug zouden komen. Maar zij kwamen niet. Wèl kwam een telefonische order van een boze mejuffrouw Vitella, twee levende uitsmijters bestellend om een vreemde man uit haar kamer te verwijderen. Maar vóór die twee krachtpatsers, die in de keuken dooie uitsmijters zaten te eten, waren opgetrommeld, barstte de herrie buiten los. De hal stroomde gaandeweg leeg, men ging naar de vechtpartij kijken of er zich mee bemoeien en Bob bleef alleen in de hal achter met de Chef van de Receptie, die de ratelende telefoons bediende. Bob wandelde onrustig enkele minuten lang in cirkels rond, met een licht gevoel van daasheid in het hoofd: Overal waar hij die dag ging of stond, gebeurden de meest onverwachte en dwaze dingen die onderling in geen enkel verband schenen te staan. Na verloop van tijd stak Bob even zijn neus in de eetzaal om te kijken naar de zich steeds meer uitbreidende knokpartij op het terras, en juist in díé paar minuten kwam Jan ,Prins door de verlaten hal naar buiten stuiven. Toen Bob even later weer terugkeerde op zijn uitgangspunt, stond de Chef van de Receptie zenuwachtig om politie-assistentie te bellen.
Vlak daarop rinkelde de telefoon weer:
„Met wie?” zei de chef ongeduldig. „Duffy zei u? Ik weet niet of. . .”
Bob deed enkele snelle passen naar hem toe.
„Duffy? Die hoort bij ons. . .”
De Receptiechef was al lang blij, dat hij één probleem minder had en gaf de hoorn aan Bob. En zo kreeg Bob Evers de dikke Arie Roos aan de lijn.
„Hallo? Spreek ik met Duffy?”
Bob herkende de stem onmiddellijk en was enkele tellen sprakeloos van verbazing. Hij geloofde zijn oren niet. „Spreek ik met . . . Ben jij dat, Arie?”
Eenzelfde verbazing aan de andere kant.
„Bobbie! Wat doe jíj daar?”
„Waar zit je, stuk spek?”
Arie sprak haastig:
„Ik kan je nu niets uitleggen. Ik zit in tijdnood. Is Duffy daar?”
„Die komt wel hier. Als hij er nog niet is. Wij hebben Kelly bij ons.”
„Dat is ook goed. Zeg direct tegen Duffy en Kelly dat ik het spoor heb gevonden.”
„Wèlk spoor?”
„Ik weet wie van de vijf het is. Zeg dat maar, dan snappen ze het wel.”
Bob weende zowat aan de telefoon:
„Maar ik snàp het niet. Ik snap nèrgens iets van. Ik. . .” „Dat hoeft ook niet. Als je maar opschiet, want er is haast bij. Kom zo snel mogelijk naar Santa Monica 1873.” Bob prentte het adres in zijn hoofd en rende weg om Kelly en Duffy te alarmeren.
* * *

De dikke Arie Roos had intussen genoeg energie aan de dag gelegd om hem (als hij daar aanleg voor had gehad) een pond of twaalf te laten afvallen. Zodra hij op de stoffige landweg de Chrysler had verlaten, had hij maar één gedachte in zijn sproetige hoofd: de trompettist te achterhalen, die kort te voren tussen het struikgewas langs de weg was verdwenen. Arie draafde zo snel hij kon terug naar de plek waar de bop-musicus was weggedoken, keek even scherp rond en zag in het dorre gras duidelijk, welke weg de jongeman daar doorheen had genomen. Arie bleef even staan, luisterde scherp, hoorde niets dat hem een aanknopingspunt gaf en draafde een eindweegs langs het spoor. Daarna luisterde hij opnieuw. Wéér geen enkel geluid dan het zoemen van insecten en de enkele kreet van een vogel.

Dat laatste bracht de dikkerd op een idee.
De zon was nu zo laag dat haar stralen bijna vlak over de bomen en struiken scheerden, onwaarschijnlijk lange schaduwen werpend. Arie keek even rond, ontdekte een eindje verder een van die vreemde, grillig gevormde eucalyptusbomen, greep een der onderste takken en klom erin. Al klauterend lette hij op de hemel om zich heen, waarin de lucht al donkerder van kleur begon te worden. Het waren de vogels die Arie belang inboezemden . . . en met recht, zoals als snel bleek. Schuin rechts van hem wiekten er een paar onrustig rond en even verder vlogen er twee plotseling op uit de struiken.
„Juist!” knorde de dikkerd, keek naar het verloop van het terrein en ontdekte een tweede iets dat hem interesseerde. Vanaf de plaats waar deze boom stond, begon de zijkant van de vallei langzaam te stijgen. . . maar een halve kilometer verder ongeveer bestond de helling niet meer uit aarde maar uit een rotsachtige steen, slechts bedekt met dor gras en wat voor Arie onbekende, stugge planten. Die helling liep een heel eind door en eindigde in de verte als een scherpe, kale lijn tegen de snel donker wordende hemel.
De dikkerd liet zich uit de boom vallen, bepaalde zijn koers op de stand van de zon (onder een bepaalde hoek schuin tegen de lange schaduwen in lopend) en draafde zo hard hij kon. Nu hij niet langer meer een spoor hoefde te volgen, maar rechtstreeks koers zette naar de plek waar hij de vogels verschrikt had zien opvliegen, kwam hij twee keer zo snel vooruit. Maar hoe snel liep de trompettist? Dat bleef een open vraag, tot de bomen plotseling ophielden en de struiken al lager en lager werden. Arie hurkte neer en loerde tussen wat rode bloemen door. Vóór hem uit voerde de lange, rotsige helling omhoog . . . een schitterend schootsveld voor een machinegeweer. En vierhonderd meter van de top af klauterde de figuur van de trompettist moeizaam omhoog . . . zijn zilveren instrument nog steeds onder de arm. Arie was blij, dat hij hem zag . . . van de andere kant was hij over deze situatie weer minder geestdriftig, want op deze kale helling kon hij zich niet wagen, vóór de trompettist over de top was verdwenen. Als de man even omkeek, moest hij Arie zien. En Arie wilde niet gezien worden.

Inwendig sputterend bleef de dikkerd wachten, onderwijl zijn vochtige broekspijpen en shirt lostrekkend van zijn dijen en rug, waaraan die kledingstukken waren vastgeplakt. Na zijn onderduiken in het zwembad waren zijn kleren niet meer dan half opgedroogd en deze klim- en renpartij deed Arie transpireren als een otter.
„Als ik hier niet slank van word, word ik het nooit meer”, knorde de dikkerd, vol ongeduld wachtend tot het kleine figuurtje met de trompet de top van de helling had bereikt. Dat hij gewacht had, was machtig verstandig geweest. De musicus bereikte de top van de helling en stond daar zeker een volle minuut kaarsrechtop . . . haarscherp afgetekend tegen de nu al paarse lucht en in de allerlaatste rode stralen van de ondergaande zon. Die stralen konden de zijhellingen van de vallei al niet meer bereiken, maar vielen nog precies in de lengte langs de kammen van de heuvels, vuurvonken slaande uit het zilver van de jazztrompet. De musicus wendde zich langzaam een volle slag in het rond, blijkbaar het terrein rondom hem onderzoekend, bleef dan even naar de overzijde van de helling staan kijken, en verdween dan, met de plotselinge snelheid die een genomen besluit verried, over de rotskam uit het gezicht.
Nog nooit van zijn leven was de dikke Arie Roos met zulk een snelheid tegen een helling opgetornd. Zijn dikke benen bewogen als zuigerstangen en met de toppen van zijn vingers hielp hij zich omhoogsjorren. Als een soort halfaap liep hij op handen en voeten tegen de helling op en viel daar hijgend en plat neer, met zijn ogen juist boven de rand uit.
Voor hem uit daalde de helling vrij scherp af, onder een hoek van ongeveer 45 graden en dan kwam een vlak stuk rots dat als een groot balkon uit de helling naar voren stak. Een heel groot balkon zelfs: het was een paar honderd meter breed en zeker zestig lang, en de een of andere Hollywoodzot met geld teveel had deze plek uitgekozen om er een huis op te laten bouwen . . . helemaal aan de rechterzijde. De werklieden hadden juist hun arbeid voor die dag gestaakt en de betonmolens stonden stil. Alleen een dieselaggregaat, dat stroom moest leveren voor de machines, stond nog te stampen, maar het geluid daarvan was tot de andere zijde van de helling niet doorgedrongen. Er stonden aluminium geverfde tankwagens, waarschijnlijk met water, en langs de helling naar beneden was een pijpleiding in aanleg. De trompettist stond te praten met een groepje werklieden dat zich waste onder de stroelende straal die uit een der tankwagens plenste. Hij kreeg een beker van een van hen en dronk wat water. Verder naar links stonden twee open vrachtwagens met banken erin, waarmede de werklieden vermoedelijk terug naar de stad zouden worden gebracht.
„Dàt wordt leuk!” mompelde Arie. „Nou gaat me die grapjas een lift pikken naar de stad! Wat ik je brom.” De aanwezigheid van die vrachtwagens bewees zonneklaar, dat er vanaf de overzijde van dat platte rotsbalkon een berijdbare weg naar beneden moest lopen. Arie kon die wel niet zien, maar het was even zonneklaar dat die weg op een of andere manier naar de bewoonde wereld moest leiden. Het begon in vrij snel tempo schemerig te worden en met één haal aan een hefboom schakelde een der arbeiders een stel booglampen in die aan palen waren opgehangen. Arie's scherpe ogen sloegen het toneel beneden hem aandachtig gade. De meesten der arbeiders stonden zich nog te wassen . . . het zag er niet naar uit of zij hals over kop in die trucks zouden stappen en vertrekken. Arie nam een van zijn snelle besluiten en klauterde aan zìjn kant van de rotshelling naar rechts, juist beneden de top blijvend; af en toe even kijkend, tot hij het rotsbalkon was gepasseerd. Op die plaats leidde de helling regelmatig aflopend naar beneden en nu kon Arie ook de weg zien die in slingers langs de bergwand voerde. De dikkerd aarzelde niet langer, wipte over de rand en begon in schuine lijn langs de helling af te dalen, zo snel hij kon, om de weg nog te bereiken alvorens het geheel donker was geworden. Tijdens het eerste gedeelte van zijn afdaling had hij nog wat licht van de felle booglampen die op het uitstekende rotsbalkon brandden, maar toen hij lager kwam kon dat hem niet meer bereiken en het laatste gedeelte van de afstand tot aan de weg moest hij nog heel goed uitkijken om niet in een gat te trappen of te struikelen over een losse kei.

De weg leidde flauw hellend naar beneden en op een afstand van een kilometer of wat kon Arie een reeks lichten zien, brandend achter een scherm van bomen. Hij begon de weg af te draven, naar die lichten toe, alsmaar hopend dat hij iets zou kunnen ondernemen, vóór de vrachtwagens met arbeiders en de liftende trompettist erop, hem zouden hebben ingehaald. Al dravende haalde hij het Webley-pistool uit zijn rechterbroekzak. Het was van buiten wat vochtig geworden door zijn natte broek, maar het werkte nog even goed. De patronen hadden in het vet gezeten, dus die zouden ook nog wel in orde zijn.

* * *

De lichten die brandden achter de rij bomen behoorden bij een boerderij. Wagens vol met sinaasappelen, die blijkbaar in de loop van de dag ergens in de vallei waren geplukt, stonden naast elkaar opgesteld, gereed om later naar de markten of exporthuizen te worden vervoerd. Er was een druk heen en weer geloop van Mexicaanse arbeiders en voormannen en onder elektrische lampen die aan snoeren hingen tussen palen, stonden tafels gereed met borden en koppen. De werklieden kregen blijkbaar hun eten inbegrepen.
Arie was een beetje zenuwachtig . . . elk ogenblik konden die twee trucks met werklieden de weg af komen en hij moest die op een of andere wijze in de gaten houden. Hij keek rond en ontdekte tussen de bomen langs het terrein waarop de eettafels stonden, een jonge arbeider met bijna touwkleurig haar, in een blauwe overall, die juist in een tweedehandsuitziende open Ford stapte. Arie dook op hem af.
„Gaat u naar de stad?”
De jongeman keek hem van boven tot onder aan, trapte op de starter en gaf even gas om de motor warm te krijgen. Boven de bladeren van de bomen begonnen enkele sterren te pinken.
„Luister”, zei Arie gehaast, maar met ernst. „Wil je wat extra's verdienen?”
De blonde jongen stak nadenkend zijn onderlip naar buiten, veegde met een vinger een streepje stof van het stuurwiel en antwoordde:
„Hoeveel en waarvoor?”
Arie greep in zijn broekzak. Hij was die middag begonnen met twintig dollars plus klein geld en daar had hij niets van uitgegeven dan een kwart dollar voor twee Hollandse kranten en een meloen. Dat moment leek overigens een halve eeuw geleden. Hij liet het biljet van twintig dollar zien.
„Direct komen twee vrachtwagens van rechts deze weg af. Met werklieden erin. Ik heb een vermoeden dat één van hen mijn auto heeft gestolen en ergens langs de weg neergezet. Je hoeft alleen maar die auto's te volgen zodat ik kan kijken wie er onderweg uitstappen. Dat is alles. Als ik me vergis is het nog niet erg.”
„Hm!” zei de jongeman, met een oog schuin naar het biljet kijkend. „Stap maar in naast me. Ik heb tòch een uur over.”
Arie ging. haastig naast hem zitten en gaf de ander het biljet. Die vroeg:
„En als je je nou vergist?”
Arie haalde de schouders op:
„Dan heb ik pech gehad. Maar ik geloof niet dat ik me vergis . . . Daar komen ze aan, geloof ik.”
De twee trucks kwamen de weg afdaveren, minderden even vaart, toeterden waarschuwend en trokken dan weer op . . . De Ford volgde hen op honderd meter afstand. En daarna was het heel eenvoudig. Zij passeerden enkele boerderijen zonder te stoppen en begonnen na verloop van tijd de weerschijn der lichten van Hollywood in de verte te naderen.
„Hier begint de stad zo langzamerhand”, zei de zwijgzame jongeman naast Arie. „Ik geef je niet veel kans meer.” „Kan mijn auto best op een parkeerplaats hebben gezet”, antwoordde Arie kort. Om een goed antwoord had de dikkerd zelden in zijn leven verlegen gezeten. En twee minuten later was het prijs! De vrachtwagens zwenkten een brede boulevard op, volgden die een paar honderd meter en toen zwenkte de voorste naar rechts. De achterste haalde naar links uit en passeerde.
„Oók passeren en ervóór stoppen!” zei Arie snel.
De jongen in de Ford deed dat. De vrachtwagen stond langs de trottoirband stil, vlakbij een taxistandplaats. Eruit klom de trompettist, zijn glimmend instrument nog steeds onder de arm.
„Dat is 'm!” zei Arie en sprong over het portier heen zonder dat open te maken. „Dank je wel.”
Hij dook het trottoir over en ging staan kijken voor een winkel in sportartikelen, uit zijn ooghoeken loerend naar de bewegingen van de musicus. De truck schakelde in en reed daverend verder. Maar de jongen in de Ford bleef nieuwsgierig zitten kijken. Arie wenste dat hij er vandoor zou gaan, maar kreeg toen wel wat anders om over te denken, want de trompettist ging met haastige passen op de rij taxi's af en klom in de voorste ervan.
„Wat zullen we nou beleven!” dacht Arie ietwat geschrokken. „En de vent had niet eens geld bij zich! Geen cent!” Wat veel vervelender was . . . Arie zelf had nu óók geen geld meer bij zich. De taxi scheurde weg. Arie dook terug naar de Ford.
„Hij zit in die taxi! Daar klopt iets niet. Wil je die nog even volgen?”
„O.K.”, zei de jongeman, die nu kennelijk nieuwsgierig werd. „Voor twintig dollars kun je een hoop benzine opstoken.”

Het Fordje had gelukkig een behoorlijke motor en een goed chauffeur, want de taxi ging er met een snoeigang vandoor, gierde enkele bochten om en reed een eindweegs door een geheel andere buitenwijk, waar buitenhuizen stonden met ertussen braakliggende percelen grond. Arie had geen bleek vermoeden waar hij ergens was, maar dat kon hem op dat moment ook weinig schelen, zolang hij die taxi maar in de gaten hield. Geheel onverwacht maakte deze straat een bocht en kwam uit op een kruispunt met een drukke buitenweg. Op de ene hoek van het kruispunt was een groot benzinetankstation. Op de hoek schuin daartegenover een grote garage met ernaast een door heldere lampen verlicht terrein waarop tientallen tweedehands auto's te koop stonden, onder reusachtige borden:

LAAT U NIET DOOR WAT LAK BEKOREN, WIJ GARANDEREN DE MOTOREN!

De taxi stopte voor de inrit van het tweedehandsautoterrein.
„Asjemenou!” zei de blonde jongeman. „Had je het toch bij het rechte eind, vrind. Ik ben benieuwd hoe dat afloopt.”

Arie zat wat stomverbaasd te kijken. Hij had min of meer het gevoel dat hij achter zijn rug met gesloten ogen met een klapperpistool op een schietschijf had gemikt . . . en per ongeluk precies raak had geschoten. De Ford stopte half in het donker, aan de overkant van de weg, een meter of vijftig achter de taxi. De trompettist sprong eruit en verdween binnen in de garage.
De blonde jongen draaide zich naar Arie.
„Hei zeg, mot je hem nou niet achterna?”
Arie zat een beetje met het geval in zijn maag. Hij zag geen kans om nu deze knaap vlot kwijt te raken. Hij besloot maar even af te wachten.
„Waarom zo haastig? Hij moet tòch terugkomen om zijn taxi te betalen.”
Even later kwam de trompettist weer te voorschijn, maar deze keer draafde hij onder het grote reclamebord de brede ingang van de tweedehandsautomarkt door. Het was daarbinnen een drukte van belang; allemaal belangstellende kopers en kijkers.
„Ik ga tòch even een oogje op hem houden”, zei Arie. „Wacht jij hier effetjes?”
Voor de ander kon gaan protesteren was Arie de Ford al uit en door dezelfde ingang naar binnen gedoken. Waar was die knaap nu gebleven . . .? Even later besefte Arie, dat dat er weinig toe deed; de trompettist moest weer naar zijn taxi terug. Arie voegde zich dus tussen een groepje belangstellenden die om beurten stonden te schoppen tegen de banden van een tweedehands Cadillac, en dook wat verder en dieper weg, toen hij twee mannen zag aankomen: de musicus, nog steeds met zijn trompet onder de arm en een man van middelbare leeftijd, met een knap, donker gezicht, een snorretje en een donkergrijs pak aan. Merkwaardige dracht hier in Hollywood, waar bijna iedereen zich kleedde als voor een showfilm. De man in het grijze pak liep met lange, nijdige passen, terwijl de trompettist zacht maar opgewonden tegen hem praatte, met beide handen gebarend als was hij bezig iets uit te leggen. Zij stopten bij de taxi. De man in het grijze pak haalde een portefeuille te voorschijn, praatte even met de chauffeur en rekende af. De taxi vertrok en beide mannen marcheerden terug; de grijze nog steeds met lange, nijdige passen en de trompettist, die korter was, met hem mee dravend.
Zij waren zo in hun gesprek verdiept, dat Arie het best aandurfde, hen op enige afstand te volgen . . . dwars tussen enkele rijen auto's door naar de zijkant van de openluchtmarkt, waar geheel langs de houten schutting een roomkleurige Packard stond geparkeerd. De grijze man trok een portier open, sprong naar binnen, nog steeds met nijdige gebaren, en trok de trompettist naar binnen. „Ajai!” dacht Arie. „Als ze nu wegrijden, ben ik waarschijnlijk de klos . . .”
Maar dat gebeurde niet. Achter de voorruit vlamde tweemaal een aansteker op. Arie schoot tussen twee auto's door, tot hij de roomkleurige Packard van achteren kon naderen, keek even rond, liet zich vallen in de schaduw langs de schutting en kroop snel op handen en voeten tussen Packard en schutting. De twee binnenin zaten te praten en met enige inspanning kon Arie volgen wat er werd gezegd, behalve wanneer iemand op de markt een motor op vol toeren liet lopen, of een claxon probeerde. De trompettist was bezig, te vertellen wat er hem die middag was overkomen. De man in het grijze pak luisterde met grote aandacht en stelde af en toe een korte vraag. Het kostte Arie weinig moeite, uit die vragen op te maken dat dit inderdáád de man was, die op de boodschap over de sinaasappeloogst had zitten wachten.
„Je hoeft dus niet zo'n grote mond op te zetten dat je even hebt moeten wachten”, zei de muziekman, gepikeerd. „Ik zie niet in hoe ik het vlugger had kunnen doen.”
„Als je voor de drommel maar niks hebt laten merken!” zei de ander, zenuwachtig aan zijn sigaret trekkend. Het vuur ervan vlamde telkens eventjes fel op.
„Geen sprake van!” zei de trompettist met volledige overtuiging. „Ze waren zelfs volkomen overtuigd dat ik het in geen geval kon zijn. En denk je eraan dat ik geen vast adres heb? Ze hebben geen flauw idee waar ze me ergens te pakken kunnen krijgen. En hoe is het nu met dat geld dat me beloofd is.”
„Dat krijg je”, zei de ander op grommende toon. „Maar ik wil eerst dat verhaal nog een keer horen - helemaal precies. Alles wat je ervan afweet, met alles wat je je kunt herinneren, alles wat er gezegd is en hoe de mensen eruit zagen met wie je te maken hebt gehad.”
„Frisse morgen!” zei de trompettist. „Ik rol om van de honger, ik ben bèk-af, en. . .”
„Luister”, vertelde de ander hem grimmig. „Voor mijn part ga je dadelijk in zes restaurants achter elkaar eten, maar eerst wil ik weten. wat ik weten moet. Steek maar van wal.”
„O.K. . . . Okay”, zei de trompettist met een zucht. „Ik ging, zoals je me gezegd hebt, die winkel op Sunset binnen. . .”
Arie schoof achterwaarts tussen de Packard en de schutting uit, maakte dat hij naar de voorkant van het autoterrein kwam, en stond daar even rond te kijken. De garage, waarbij de automarkt hoorde, had ook een achteringang, zag hij. Hij drentelde daar binnen. Een auto stond op een doorsmeerbrug en twee monteurs hesen met een Westontakel een motor uit een andere.
„Kan ik hier even opbellen?”
Ze keken hem niet eens aan.
„Vooraan in het kantoortje.”
Arie liep de garage in en keek door het vuile glas. De telefoon stond op een bureau en drie mannen zaten met hoeden op op stoelen te handelen. Dat stond Arie niet aan. Hij ging naar de open voorkant van de garage en keek naar buiten. De Ford stond verlaten aan de overzijde van de weg. De nieuwsgierige jongen was blijkbaar de automarkt opgewandeld. Arie stak het kruispunt over, en ging naar de benzinepomp.
„Is hier een cel waar ik even kan opbellen?”
De bediende was juist bezig, een witte Jaguar van water te voorzien. Hij was roodharig, had sproeten en zag er mollig uit. Arie en hij grijnsden elkaar aan.
„Ha, broertje”, zei de service-man. „Binnen. Naast de toiletten. Heb je een tiencentsstuk?”
„Yes”, zei Arie. „Ik wil een auto hier laten komen. Hoe heet het hier?”
„Carver's benzinestation. Santa Monica Boulevard 1873”. Arie knikte, viste een dime-stuk uit zijn zak, en sloot de deur van de cel achter zich. Een minuut later had hij Roadhouse Valleyglade gevonden in het telefoonboek. En zo kreeg hij onverwacht Bob Evers aan de lijn . . . die hij in grote haast het adres gaf: Santa Monica 1873.

* * *
„Poeh!” zei dikke Arie later, toen iedereen hem vroeg of het nou stom geluk was geweest dat hij die trompettist achterna was gegaan. „Natuurlijk niet. Stomme vraag om zoiets te denken. Van mij notabene. Je kènt me toch. Hersentjes gebruiken. Toen ik met Duffy Coca Cola zat te drinken in die cafetaria, wilde Duffy me met alle geweld aanpraten dat òf die slangendanseres òf die nare kantoorbediende de enig mogelijke daders waren. Dat leek eigenlijk heel aannemelijk . . . maar ik had zo'n gevoel . . . dat er tòch een betere manier was. Toen zag ik een politieman voorbijkomen en toen klikte er iets in mijn hersens. Want zie je . . . De mensen die er werkelijk niets mee te maken hadden, waren natuurlijk spinnijdig dat ze waren opgepakt en opgesloten. Maar dat was degene die het in opdracht deed, natuurlijk niet. Daar kwam nog wat bij: degene die het werkelijk in opdracht had gedaan, had natuurlijk reuze-haast om die boodschap over te gaan brengen aan de man die hem daarvoor had gehuurd. Nogal glad. Die had des te méér haast, omdat hij al uren had verloren met vastzitten, die middag. Ik kon er dus op rekenen, dat de man of vrouw die het wèrkelijk was, er geen zin in zou hebben, om eerst nog eens uren door te brengen met opmaken van processen-verbaal op een politie-bureau, en dat óók al weer, omdat zijn eigen geweten niet zuiver was. Daarom reed ik in die Chrysler terug en begon iedereen lekker op te jutten om mee te gaan naar de politie! Daar waren ze allemaal direct voor te porren . . . behalve onze trompettist. En die had van alle drie de minste reden om er geen zin in te hebben. . . want die had tòch niets te doen. En hoe meer ik aandrong, hoe minder zin hij erin had. De anderen kon het niets schelen. En toen wist ik zeker dat de trompettist de man was, die ik zocht. Eenvoudig, hè?”

* * *
Het was inderdaad eenvoudig . . . voor Arie Roos. Maar niemand anders was op dat simpele en geniale idee gekomen. Niemand anders (dat in alle eerlijkheid gezegd) had dat spelletje ook kunnen spelen . . . omdat ze alleen van dikke Arie, die samen met hen gevangen had gezeten, konden geloven dat die wérkelijk rechtstreeks op weg ging naar een politiebureau.

En nu kwam dikke Arie Roos de telefooncel uit, ging het toilet binnen, dronk twee grote glazen koud water, waste zich een beetje, trok een gezicht toen hij zijn verfomfaaide kleren bekeek en deed de tussendeur half open. De roodharige bediende stond binnen bij het kasregister en wisselde geld.
„Ik heet Arie Roos”, zei Arie. „Er komen dadelijk drie auto's hier om naar mij te vragen.”
De bediende liet zijn handen rusten op de open geldlade en keek hem bewonderend aan.
„Tjonge, tsjonge . . . drie auto's! Een voor jezelf, een voor je haren en een voor je sproeten?”
„Heb je wel eens in een spiegel gekeken?” informeerde Arie.
De man met de Jaguar, buiten, toeterde ongeduldig. „Rustig, rustig!” bromde de bediende. „Je lacht je gek met die kerels in die dure auto's. Rijden als gekken met honderdtien mijl vaart naar huis, bang dat ze één minuut te laat zijn, vallen dan amechtig in een stoel neer en doen de hele avond verder geen mond open.”
Arie schoof achter hem aan naar buiten, dook weg uit het felle licht en verkende het terrein. De Ford was weg . . . de jongeman had er blijkbaar tabak van gekregen. Zoveel te beter. Arie stak over en ging de garage weer binnen. Geen mens lette op hem. Door de achterdeur kwam hij weer op de automarkt en toen hij tussen de wagens dóór de roomkleurige Packard naderde, zag hij de twee mannen uitstappen en naar de garage wandelen.
„. . .daarbinnen wel even wisselen”, hoorde hij het Grijze Pak zeggen. „En bel me nou niet op of zoiets, anders word ik machtig nijdig. Verdwijn en blijf voorlopig even weg.” Dát is het grote werk, dacht Arie, keek hen even na, deed brutaalweg de achterdeur van de Packard open en stapte naar binnen of het zo hoorde. Hij bleef even rechtop zitten om de indruk te geven dat hij erin thuis was, voor het geval iemand dat had gezien, keek naar buiten, zag niemand op hem letten en gleed dan, als een mol ineengerold, op de vloer van de dure wagen. Daarna haalde hij de Webley uit zijn zak, trok de lade naar achteren zodat de patroon die in de loop had gezeten, naar buiten sprong en een nieuwe in de kamer werd gedreven. Daarna wachtte hij af.

* * *
Geen mens ter wereld kijkt diep achterin zijn auto als hij voorin stapt. Ook de man in het grijze pak niet. Hij hopte achter het stuur, startte en schakelde in met één geroutineerde beweging en scheurde toeterend naar de uitgang, in één snelle zwaai de weg op en Santa Monica Boulevard af . . . weg van Hollywood zelf. De richting die de wagen had genomen kon Arie prima volgen aan de twee gemaakte bochten. Hij wachtte rustig af. De lichtflitsen der koplampen die door de wagen heen zwiepten vertelden hem, hoeveel verkeer er op deze boulevard was. Vrij veel. . . maar dat werd plotseling minder na een snelle bocht naar rechts, waarbij de achterwielen over het beton krijsten. De weg waarover zij nu reden was heuvelachtig, maar Arie waagde het nog niet, zijn hoofd boven de rug van de voorzitting op te heffen . . . daarvoor had hij teveel respect voor het achteruitkijkspiegeltje. Deze weg leidde een beetje door heuvelachtig terrein en toen er een volle minuut lang geen enkele andere auto was gepasseerd, vond Arie het tijd worden om in te grijpen. Hij richtte zich op, vlak achter de rug van de bestuurder, zette de koude, stalen tromp van het pistool in de nek van de man, vlak boven diens boord, drukte kalm, doch met enige nadruk, en zei: „Wat je nu voelt is een pistool. Een pistool kan heel vervelende gaten maken. Geef minder gas en blijf doorrijden met dertig kilometer vaart.”

Hij voelde de nek van de man stug worden, of de bestuurder van schrik al zijn spieren spande. De wagen minderde vaart . . . steeds meer en rolde verder, als een schip op een vredige oceaan, met de aangegeven snelheid. Men hoorde de motor bij deze vaart nauwelijks lopen. Links en rechts van de weg waren alleen maar palmen en struiken met veelkleurige bloemen. Zij zaten weer eens in een van de schilderachtige terreinen die Hollywood, Beverley Hills, Santa Monica en Los Angeles aan alle kanten omgeven. „Prima”, zei Arie. „De sinaasappeloogst is goed van het jaar, maar ik ben met de vangst van jou ook best tevreden. Je bent een erg dom jongetje om niet eerst goed op te letten, of onze vriend de trompettist gevolgd werd of niet.” „Ik weet niet waar je het over hebt”, zei de man in het grijze pak. Zijn armen, die het wiel bestuurden, staken met de ellebogen stug naar buiten. En zijn stem was ook niet bijzonder vast. „Wat hebben sinaasappelen nu met trompettisten te maken?”
Arie klakte met zijn tong:

„Foei, foei, loze guit. Je schijnt te denken dat dit pistool niet geladen is. . . Let op!” Vóór op de radiator stond een van die slanke vrouwenfiguurtjes die vroeger op luxe racewagens stonden gemonteerd; soms met vleugeltjes en soms met waaiende rokken aan . . . maar die in Europa al lang zijn afgeschaft. Maar in Hollywood waren ze weer opgedoken. Op de radiator van deze Packard stond een engel, helder afgetekend tegen de schijn der koplampen op de weg. Arie mikte vlak langs het oor van de man in het grijze pak en haalde de trekker over. De knal was oorverdovend in deze kleine ruimte. Rook spoot naar voren. De bestuurder gaf een krijs en remde heftig af. De rook zwierde weg en liet een keurig rond gaatje zien in de plexie glazen voorruit. Vanuit dat gaatje liepen enkele barsten in de vorm van een ster. Maar het figuurtje op de radiator was weg.

„Je ziet”, zei Arie, „dat dit pistool geladen is. Voorts, dat ik schieten kan. En ik ben echt niet van plan, er een spelletje van te maken.”
De Packard stond rechts van de weg stil, met de rechterwielen op de berm - een tikje scheef hangend. De hete radiator tikte.
„Dus”, zei Arie kalm, over de loop van het pistool blazend, om er de laatste rook uit te verdrijven, en daarna met de warme loop liefkozend langs de wang van de man vóór hem strelend. „Zal ik mijn vraag nog even stellen, nu wat duidelijker: „Wáár is het verdwenen scenario?” Er viel een stilte van drie lange tellen.
„Luister”, zei de man voorin, langzaam en met nadruk. „Als ik je zeg dat ik het niet wéét, geloof je me natuurlijk niet.”
„Gek, hè?” zei Arie goed gemutst. „Ik stond als kleine jongen al bekend als Roosje de Ongelovige. Ik was zo ongelovig, dat ik de Tafels van Vermenigvuldiging niet eens geloofde, vóór ze met appels of stukjes zoute drop voor mijn neus werden uitgeteld. Maar wat weet je dan eigenlijk wèl?”
„Wie?” vroeg de man langzaam, „bèn jij eigenlijk?” „Iemand die vragen stelt”, zei Arie. „En niet iemand die er antwoorden op geeft.”
„Dat hebben we dan met elkaar gemeen”, zei de man voorin. „Tenminste zolang mij vragen worden gesteld waar ik geen snars van begrijp.”

„Ha juist”, zei Arie met een grijns. „Waarom gaf je die trompettist dan geld?”

„Omdat ik geld van hem had geleend. Dat kwam hij terughalen.”
„Hoe edel van je. Maar ik heb geen zin, naar sprookjes te luisteren. Daar ben ik te oud voor geworden. Wij gaan een beetje omdraaien en terugrijden.”
„Waarheen?”
„Naar die garage, mijn onwetende vriend.” Arie verloor ineens zijn geduld en barstte los: „En probeer geen lolletjes uit te halen, zoals het onverwacht opengooien van portieren. Die heb ik zelf te vaak uitgehaald, om er nog in te trappen als een ander ze probeert. Voor de politie ben ik niet bang, want die houd jij zelf veel te graag erbuiten.” Dat laatste schot zat. Midden in de roos. De man zei niets, zwenkte een paar keer heen en weer tot de radiator van de wagen in de richting wees waarvandaan zij waren gekomen, en de Packard begon terug te rijden . . . eerst naar de boulevard, dan linksaf en in de lengte Santa Monica Boulevard af. En reeds van verre zag Arie, langs de ster in de voorruit loerend, een ongewone opeenhoping van auto's bij het tankstation.
„Vaart minderen!” beval Arie, met een lichte aai langs het oor van de man in het grijze pak, die natuurlijk totaal niet begreep wat Arie bij een benzinetankstation wilde. Maar dat ontdekte hij gauw genoeg.
„Stop bij die pomp.”
De Packard minderde vaart.
„Toeteren. Tweemaal kort en eenmaal lang.”
De hoorn zond dat sein over de boulevard. Iemand kwam tussen de auto's uit rennen, zodra hij dat sein hoorde. Het was Bob Evers. Arie draaide het portierraam naar beneden, stak zijn rode hoofd erdoor en brulde:
„Hier ben ik - Arie! Volg ons!”
Jan Prins kwam het kantoor van het benzinestation uitsprinten, met een plastic drinkbeker nog in de hand, en zijn mond zakte half open, toen hij Arie's sproetig hoofd, met alle rode haren in de war, zag steken uit het achterraam van een roomkleurige Packard.
„Jan - kom hier bij me!”
Het ging allemaal razend snel. Bob sprong in zijn rode Dodge en brulde iets tegen Duffy en Kelly, die binnen blijkbaar hadden staan telefoneren en nu pas naar buiten kwamen. Jan trok het voorportier van de Packard open en sprong erin. Arie duwde het pistool weer tegen de nek van de man in het grijze pak.
„Omkeren hier en terugrijden.”
Jan zei geen stom woord, tot de Packard op het beton van het tankstation had gekeerd en weer terugsuisde, Santa Monica Boulevard af. Arie keek om. Vlak achter hem zat de rode Dodge . . . daarachter kwamen nog twee andere wagens opzetten.
„Zeg Jan”, vroeg hij in het Hollands. „Met hoeveel man zijn jullie daar?”
„Vier man en drie auto's.”
„Droomverloren krokodillen! Geen tanks of stormgeschut?”
Jan keek een beetje nijdig:
„Wie is die vent hier naast me?”
Arie zuchtte:
„Wou dat ik het wist. De man die wachtte op de boodschap van de trompettist.”
Jan slikte tweemaal en vroeg schor:
„Welke trompettist? Armstrong? Wiebe Buma?”
„Die de boodschap in die tijdschriftenwinkel kwam halen, koe.”
Jan begon bijna te wenen:
„Wil iemand, eindelijk, me nu eens in woorden van niet meer dan twee lettergrepen, vertellen waar al dit Californische Krakeel nu eigenlijk om drááit?”
Arie staarde hem verbaasd aan:
„Heeft nog geen mens je dat dan verteld?”
„Nee, man. Bob en ik hebben al maar achter Kelly aangereden. En toen kwam er een verfgevecht in een roadhouse en toen. . .”
Onder luid getoeter kwam een auto hen achterop. Het was de Oldsmobile met Kelly aan het stuur. De Boulevard had hier vier rijbanen en Kelly zag even kans naast hen te blijven rijden . . . keek naar het gezicht van de man achter het stuur van de Packard en begon heftig met één hand te wuiven dat zij stoppen moesten.
„Wat nou weer!” zei Jan. „Stoppen hier langs de Boulevard?”
Daar was geen twijfel aan. De Oldsmobile ging vóór hen rijden en flikkerde met zijn rode stoplichten toen Kelly enkele malen op de rem trapte.
„Stop maar”, zei Arie tegen de man voor hem.
De Packard zweefde naar de rand van de weg en kwam tot stilstand. Kelly was de Olds al uitgesprongen. Achter hen remde de open Chevrolet met Duffy af. Beide mannen renden naar de Packard en trokken elk een voorportier open.
„Blake!” brulde Kelly.
„Het is Blake!” zei Duffy en keek opgewonden Arie aan, die nog steeds het pistool in de nek van Blake hield. „Hoe kom jij aan deze knaap?”
„Hij kreeg de sinaasappelboodschap van de trompettist”, vertelde Arie. „Híj is onze man.”
Beide studio-detectives staarden Blake aan en daarna elkaar, dwars door het inwendige van de auto heen. „Blake?” herhaalde Duffy.
Kelly scheen het eerst de situatie te overzien.
„Het kan eigenlijk heel goed”, zei hij dan langzaam en vroeg aan Arie: „Weet je het zeker?”
„O, heden, ja. Hij zat met de trompettist in deze wagen te praten terwijl ik er naast lag en alles afluisterde. Hij was nijdig omdat het zolang had geduurd, gaf die muziekjongen geld en liet hem alles vertellen wat er was gebeurd vanaf het moment dat hij die tijdschriftenwinkel betrad.”
„Goed!” zei Kelly grimmig, stak een hand uit en greep Blake in diens kraag. „Kom er eens uit, stuk schertsbandiet. Jij hebt zeker teveel van die gangsterscenario’s geschreven. Hier, zeg ik je!”
Blake had heel weinig zin om tegen te stribbelen. Kelly haalde hem achter het stuur vandaan, trok het achterportier van de Packard open en schoof hem naast Arie. Daarna ging hij zelf achter het stuur zitten.
„Hei!” zei Jan. „Wie rijdt er nou de Olds?”
„Jij!” zei Kelly. „Rijd achter ons aan. We gaan recht naar de studio. En denk eraan dat je bij ons blijft, want hier mag geen syllabe van uitlekken. Brodie moet dit zelf afwerken.”
Jan stapte uit en klom in de Oldsmobile. Kelly schakelde de stuurversnelling in.
„Je snapt zeker wel”, zei Blake, met ietwat trillende stem, „dat de gevolgen van een eventuele vergissing voor jou zijn. Helemaal.”
„Wij vergissen ons niet”, zei Kelly. „Heus niet. Het klopt allemaal véél te mooi.”
Hij gaf een toet op de hoorn en passeerde de Olds. Duffy was teruggerend naar zijn Chevvy; Bob zat nog in de Dodge. De vier wagens, in file achter elkaar en met de Packard voorop, schoten in grote vaart Santa Monica Boulevard af.
Arie zat een tijdje na te denken.
„Wie?” zei hij dan eindelijk, „ìs deze vent hier naast me? Jullie schijnen hem te kennen.”
„Of wij hem kennen!” antwoordde Kelly sarcastisch. „We zien hem enkele malen per week, sinds jaren. Hij is Bernhard Blake, een van de scenarioschrijvers in vaste dienst van Sonora Super Films. Gespecialiseerd in gangsterverhalen.”
„O”, vond Arie. „Nou, dan is zijn theorie beter dan zijn praktijk.”
Kelly gromde:
„Zeg nu niets meer en vraag niets meer, waar deze vent bij is. Dit moet Brodie zelf behandelen. Dat klusje is mij nu te heet. Ik heb geen zin om mijn vingers te branden.”

* * *
De hoofdpoort der studiocomplexen van Sonora Super Films, helder door een koppel grote schijnwerpers verlicht, bestond uit twee zware ijzeren traliehekken, aluminium geverfd, die op drie meter hoogte met wielen waren opgehangen aan een railbaan waarover zij zijwaarts open konden rollen, en werden elektrisch bediend vanuit een wachthuisje ernaast, waarin twee bewakers koffie zaten te drinken, tot het woeste getoeter van Kelly hen deed opschrikken. Vier auto's stonden voor de poort te wachten.

Kelly stak zijn hoofd buiten de Packard en brulde: „Kelly hier. Is Brodie binnen?”
„Vijf minuten geleden binnengekomen.” De beide bewakers keken Kelly nieuwsgierig aan. „Je moet je direct bij hem melden.”
„Ik ben niets anders van plan”, gromde Kelly. „Die wagens achter me horen erbij.”
„O.K., Kelly.”
Beide deuren rolden opzij en de karavaan van auto's snorde erdoor. De bewakers stonden het geval belangstellend na te kijken.
„Wat zou er toch aan de hand zijn? Die Brodie ging te keer als een wilde.”
„Weet jij veel? Misschien heeft Zsa Zsa Gabor een puistje op haar kin.”
De stalen deuren rolden weer dicht.

* * *

„Kelly?” zei de man die in de hal van het grote studiokantoor de wacht had. „Man, Brodie zoekt stad en land naar je af.”
„Wel, hier ben ik”, zei Kelly, ging op een der liften toe, die met open deuren uitnodigend wachtte en loodste zijn ganse gevolg erbinnen. Niemand zei een woord terwijl zij omhoog zoefden naar de vierde etage, op welke hoogte Barnabas Brodie zetelde. De waker beneden had blijkbaar al omhoog getelefoneerd, want toen de liftdeur op de vierde verdieping openging, stonden daar Brodie en zijn getrouwe secretaris . . . Brodie met een enorme sigaar op Churchilliaanse wijze tussen de tanden, en de secretaris met één hand aan zijn snorretje. De spanning die in de atmosfeer hing, was zodanig, dat in de liftkooi eventjes niemand een vin verroerde.
„Ha!” zei Brodie dan, met in zijn stem de sonore klank van een rinoceros vlak voor zijn aanval. Die indruk werd nog versterkt, doordat Brodie zijn hoofd liet zakken, met de sigaar als een dreigende hoorn naar voren gericht. „Ben jij daar eindelijk! Juist op tijd om van alle trappen te worden afgesmeten, om hier nooit meer binnen te komen.” „O.K.” zei Kelly, deed twee stappen naar voren, en greep de bronzen liftdeur. „Vaarwel, Sonora Super Films. Ik ga een detectivebureau beginnen.”
Het schampere gelach van Brodie rolde de lange marmeren gang af, kaatste daar terug en kwam weer opzetten. Waar beide geluidsgolven elkaar ontmoetten, viel wat stucwerk van de wand.
„Jíj een detectivebureau beginnen? Jij bent nog niet eens in staat, een inktvis te vinden in een emmer vol melk. En waar wou je mee beginnen? Met geld dat je krijgt door dat schertspistool van je in de lommerd te zetten?” „Ben ik ontslagen, ja of nee?” brulde Kelly.
„Ja!” schreeuwde Brodie.
Kelly trok de liftdeur half dicht en merkte op:
„Dan hoop ik zo snel mogelijk te vernemen, hoeveel honorarium u over heeft voor het weer in bezit krijgen van het scenario van. . .”
„Hou je kop!” zei Brodie, plotseling zijn stem matigend, sprong vooruit en greep de liftdeur. „Wil je er je mond over houden waar die vent dáár bij is. . .” Hij wees op Bernhard Blake. „Jij; ga onmiddellijk naar je kantoor en blijf daar.”
Maar Kelly greep Blake in diens kraag.
„O, nee!” zei hij. „Die heb ik gearresteerd. Die weet waar het scenario is.”
Er viel een stilte.
„Resultaten”, constateerde de secretaris, aan zijn snorretje draaiend. „Eindelijk resultaten.”
Brodie begon aan de liftdeur te trekken.
„Kelly”, zei hij, bijna smekend. „Kelly, kom mijn privékantoor binnen.”
„O, nee”, zei Kelly, van de andere kant aan de bronzen deur sjorrend, kom jij morgen maar op mijn privékantoor. Ergens in de stad. Detectivebureau Kelly. Ik ga het vannacht nog huren.”
„Je bènt niet ontslagen, idioot!” lachte Brodie. „Dat was maar een grapje. Man, waar is je gevoel voor humor gebleven?”
„Weg”, antwoordde Kelly. „Helemaal weg. Ik wens ontslagen te blijven.”
„Dat kàn niet”, riep Brodie. „Je hebt een contract. Iedereen hier heeft een contract.”
„O, best” zuchtte Kelly. „Daar kunnen we het dan dadelijk nog wel over hebben. Kunnen we nu eerst spijkers met koppen gaan slaan, ja of nee?”
„Juist!” zei de secretaris. „Spijkers is niets. Het slaan op de koppen . . . dáár gaat het om.”
„Naar binnen!” zei Brodie, de liftdeur opentrekkend, nu Kelly die losliet. „Laten we binnen koppen gaan slaan.”
De hele troep marcheerde achter Brodie het vertrek van de president-directeur binnen, die onmiddellijk een van zijn zeven telefoons greep:
„Is dat de hal? Zet een man op post bij de lift en zorg dat er niemand naar boven kan komen zonder mijn toestemming!”
Brodie wierp de hoorn neer, keek rond en gelastte: „Stefan, sluit de gordijnen.”
„Yes, sir!”
De trouwe secretaris drukte op enkele rode knoppen in de muur. Elektrische motoren begonnen te zoemen en trokken de lange gordijnen dicht over hun rails.
„Juist!” zei Brodie met diepe voldoening en ging achterover liggen in de tuimelstoel achter zijn reusachtig hoefijzerbureau. „En nu wens ik rapport.”
„Dat kan”, zei Kelly en wees op Bernhard Blake, die een tikje bleekjes leek boven zijn nette, grijze pak. „Deze snaak hier, een van onze eigen mensen, is de adder in het filmgras.”
Bernhard Blake keek om zich heen, greep een stalen stoel, ging er voorzichtig op zitten, haalde een zakdoek te voorschijn en snoot zijn neus. Jan Prins trok Arie aan diens mouw en fluisterde:
„Zou iemand me nu eens kunnen vertellen waar het eigenlijk om gáát?”
„Sssst!” vermaande Arie, want op dat moment sprak Brodie weer.
„Wil je vertellen . . . aan mij . . . dat híj daar het scenario heeft ge . . .ge . . .”
„Jazeker”, antwoordde Arie, met heldere stem.
„Wie”, vroeg Brodie, „ben jíj? Een van de boeven?” „Een andere keer”, zei Arie. „Ik heb Kelly hier geholpen. En Duffy.”
Kelly en Duffy knikten beiden om het hardst van ja. Kelly wist helemaal geen snars van de rol van Arie af en Duffy slechts iets méér. Maar Arie besloot, voor hen beiden hun figuur te redden:

„U moet goed begrijpen”, zei hij tegen Brodie, „dat ik een van de vijf mensen was, die deze middag in die shop op Sunset boulevard een Hollandse krant ging kopen. Ik ben namelijk Hollander, ziet u.”

„Ga door”, zei Brodie.
Arie ging verder:
„En ik was dus één van de vijf die werd opgepakt. In het begin was ik daar nogal kwaad over, maar ik kon Kelly en zijn mannen gauw ervan overtuigen, dat ik met eventuele gangsters totaal niets had uit te staan. Mijn vriendje Jan, die daar staat, en ik kwamen naar Amerika om onze vriend Bob Evers die dáár staat, in de vakantie op te zoeken. En toen ik eenmaal door uw detectives verhoord was, en begreep dat zij een of andere dief zochten, ben ik hen gaan helpen. Zij waren maar met hun drieën, ziet u en wíj waren met vijf verdachten. Omdat zij mij vertrouwden waren wij toen met zijn vieren.”
„Dat is nog één te kort”, merkte Brodie slim op.
Arie grijnsde hem vriendelijk toe:

„Dan kunt u niet goed tellen”, antwoordde hij. „Want daardoor vermindert het aantal verdachten óók met één. Dus waren we met vier man om vier verdachten na te gaan. Klopt dat of niet?”

Iedereen moest erkennen, dat dit klopte als een bus. Kelly stond peinzend aan zijn oor te trekken en zei tegen zichzelf dat dit het meest handige staaltje van snel denken en leep rekenen was, dat hij ooit van zijn leven had horen weggeven. Arie redde niet alleen volkomen het figuur van de detectives, maar deed het zelfs voorkomen of het allemaal heel slim zo was uitgeknobbeld. Maar ja, Kelly kende Arie Roos nog niet zo lang als sommige andere mensen dat deden. Jan Prins en Bob, die hem bezig hoorden, vermoedden, dat het allemaal wel een tikje anders was gegaan . . . al snapten zij niet, hoe.
„Juist”, zei Brodie. „En elk van jullie ging een der vier verdachten achterna?”
„Precies”, zeiden zij in koor. Arie nam het verhaal weer op: „Ik kreeg als lotje uit de loterij het volgen van een jazztrompettist. Die zette dwars over de heuvels koers naar een weg die ik niet kende. Eén keer moest ik me tot mijn nek in een sloot verstoppen om niet door hem gezien te worden . . . daarom zie ik er zo verfomfaaid uit.” „Wordt vergoed...” verzekerde Brodie, met een brede armzwaai. „Wordt allemaal vergoed.”
„Ik volgde hem tot aan een garage op Santa Monica Boulevard. Daar dook hij naar binnen en had een lang gesprek met deze knaap hier.” Arie wees op Blake en vertelde omstandig wat er besproken was; dat Blake de taxi had betaald en de trompettist geld had gegeven, met de vermaning om te zorgen dat hij weg kwam en uit de buurt bleef. Toen Arie klaar was, stond iedereen naar Blake te kijken.
„Tja”, zei de secretaris, aan zijn snorretje draaiend. „Ik vrees dat het bewijsmateriaal waterdicht is. Hoe kon onze vriend Blake anders spreken over al die dingen, nietwaar Blake? Waterdicht, jongen.”
Blake scheen dat zelf ook te vinden. Hij zat met de tegen elkaar geklemde handpalmen tussen zijn knieën en keek naar zijn schoenpunten.
„Best”, zei hij plotseling, zijn hoofd opheffend. „Laten we aannemen dat het allemaal zo is. En wat dan nog?” Brodie schoot half uit zijn stoel omhoog en maakte een geluid of ergens een bad leeg liep.
„Wat dan nog? Wat dan nòg, zeg je? Dacht je dat je nog één regel kon schrijven voor één filmmaatschappij ergens in Amerika? Morgenochtend om negen uur sta je op de Zwarte Lijst. En wáár is mijn. . .”
Blake begon zacht te lachen:
„Als ik morgen om negen uur op de Zwarte Lijst sta, beste Brodie, staat morgenavond het verhaal dat ik te vertellen heb, in alle Amerikaanse kranten. Met het bewijs erbij.” Jan Prins hield het niet langer uit. Hij gaf Arie een trap tegen diens enkel en siste:
„Wil iemand me nu eindelijk eens vertellen wat hier achter zit?”
„Sssst!” siste Arie terug. „Nu wordt het pas spannend.” Het werd inderdaad spannend. Kelly trok aan een oorlel. De secretaris schroefde zowat de ene helft van zijn snor eraf. Duffy kuchte en keek naar het plafond. Brodie zelf zakte terug in zijn stoel en beet drie centimeter van zijn sigaar af, met een knap, toen zijn tanden op elkaar stieten. Blake ging met zachte stem door:
„Ik wéét, waar die paperassen op het ogenblik zijn, Brodie, en zolang jíj dat niet weet, maak je me niets. En zelfs al wist je dat wèl, dan maakte je me nog niets, want als er iemand over deze zaak zijn mond open doet, ben jij de sigaar.”
„Sssst!” zei de secretaris en keek angstig rond. „Dit is een ogenblik voor een Ronde Tafel Conferentie. We moeten dit schikken, heren. Regelen.”
„O, nee!” zei Blake bitter. „Je wordt bedankt. Ik heb jarenlang in deze tredmolen gelopen en nu is het uit. Als ik ooit een goed filmverhaal bedenk, wordt het in de bak gegooid. Ik kan een andermans boeken uit elkaar halen, een anders scenario's bewerken en een andermans films imiteren. Ik heb er tabak van. Ik wil naar Zuid-Amerika met een gezellige bom geld en daar een farm beginnen. Nooit van mijn leven wil ik meer een film, een filmster, een schrijfmachine of een boek zien. Ik wil mijn bom duiten en daarmee uit. Er wordt niets gepraat of geschikt.” „Maar, mijn beste Blake!” zei Brodie, zijn armen wijd en vaderlijk uitbreidend. „Waarom heb je dat niet eerder gezegd? Beste kerel, als ik geweten had dat je er zó over dacht . . . Natuurlijk mag jij naar Zuid-Amerika. Ik hoop dat je er blijft. Ik hoop dat je onze hele filmmaatschappij vergeet. . .” Brodie stond op, wandelde om zijn bureau heen, nam het stuk sigaar uit zijn mond en legde een arm vaderlijk om Blake's schouders: „Had me dat eerder gezegd. Je kunt van ons het geld krijgen om een farm te beginnen. We zullen je er een vrachtwagen vol koolzaad en een paardje bij cadeau geven.”
„Ik wil geen koolzaad”, zei Blake somber. „Ik ga met lasso's achter runderen rennen. In Argentinië. Op de wijde vlakten, waar mannen mànnen zijn.”
„Dan krijg je van ons een gouden kompasje mee met inscriptie van Sonora Super Films”, zei Brodie grootmoedig, op Blake's schouder kloppend. „Nietwaar, Stefan?” „Plus een varkensleren picknickkoffer, voor het geval hij verdwaald raakt”, knikte de secretaris.
„Hóór je dat, Blake, jongen? Waarom heb je ons dat niet eerder gezegd?”
„Nooit wilde iemand naar mij luisteren”, klaagde Blake. „Nooit. Ze wilden alleen maar dat ik filmverhalen maakte die allemaal in de papiermand werden gegooid. En nu wil ik naar Zuid-Amerika.”
„Jíj gaat naar Zuid-Amerika”, beloofde Brodie, met overtuiging. „Voor mijn part naar de Zuidpool. Jij mag ver weg. Heel ver weg. Wij zullen je het geld geven om een nieuw leven te beginnen. Maar . . . dan moet je ook nooit meer over iets praten, dat met de film te maken heeft.” Blake hief het hoofd op:
„Als iemand het nog ooit waagt”, verklaarde hij, „tegen mij over de film te praten, zal ik hem persoonlijk tot een vuistgevecht uitdagen. En die inscriptie kun je rustig van dat gouden kompasje aflaten.”
„Goed, goed”, suste Brodie, hem nog steeds op de schouder kloppend. „Artiesten zijn nu eenmaal vol van vreemde ideeën. We zullen alles met je regelen. Maar vertel ons nu eerst waar die papieren zijn.”
Blake schoot als een geschrokken snoek uit zijn stoel overeind:
„O, nee! Eerst mijn farm in Zuid-Amerika! Eerst het geld en dan pas steek ik over. Ik heb te lang met de filmbusiness te maken gehad om dáár nog in te trappen.” Brodie lichtte zijn hand van Blake's schouder, liep enkele passen, ging vóór hem staan, legde de handen op de rug en keek zijn scenarioschrijver gekwetst aan: „Blake. . . kerel. . . vertrouw je mij niet?”
„Nee”, zei Blake. „Nooit. Hier niet en nergens. En ik wil het in contanten en onder getuigen, hier.”
Brodie keek om naar zijn secretaris.
„Wat doen wij, Stefan?”
„De brandkast openen, Barnabas.”
„Is dat je welgemeende raad, Stefan?”
„Volkomen, Barnabas.”
„Denk je dat er geen andere uitweg is, Stefan?”
„Geen enkele, Barnabas.”
Brodie wendde zich tot de kring die voor hem stond en zei zwaarwichtig:
„Over alles wat hier vanavond gebeurt, dient het meest diepe stilzwijgen in acht te worden genomen. Is dat begrepen?”
„Volkomen, mister Brodie”, zeiden de studiodetectives. Zij waren eraan gewend, hun monden dicht te houden. Brodie keek naar Arie, dan naar Jan en tenslotte naar Bob: „Met jullie spreek ik dadelijk. Kunnen wij ook zaken doen?”
„O, ja!” zei Jan Prins meteen.
Hij begon erover na te denken of hij een farm in Brits Honduras zou kunnen krijgen, met een zilveren jeep of zoiets. Brodie schoof een gordijn in de hoek opzij. Erachter prijkte de deur van een kolossale brandkast. Hij friemelde wat met het letterslot en drukte een knop in. Een zoemende elektromotor zwaaide de deur open. Over zijn schouder vroeg Brodie:
„Wat kost die farm in Zuid-Amerika?”
„Een honderd duizend dollar”, zei Blake, die nu weer met de ogen op zijn schoenpunten zat gericht.
Brodie gaf een gil als een dikke hond die op zijn staart wordt getrapt.
„Wááát! Daar kun je half Argentinië voor kopen.” „Ik wil grote vlakten”, zei Blake. „Waar mannen mannen zijn.
„Op een vlakte van die afmetingen vind je een man helemaal niet meer terug”, zei de secretaris. „Wat heeft het dan voor zin om een man te zijn?”
„Eén honderd duizend”, herhaalde Blake koppig. „En ik ga morgen op de boot en kom nooit meer terug.” Brodie zuchtte, keerde zich om met in de hand een pak bankbiljetten, zo dik als een flinke sigarenkist en begon biljetten van duizend uit te tellen. Jan Prins stond naar al dat geld te kijken met een gezicht of hij tranen in de ogen zou gaan krijgen. Arie stootte hem aan:
„Mooi hè?”
Jan Prins fluisterde terug:
„Maar waarom krijgt hij nou al dat geld? Wàt is het dat hij niet vertellen mag? Wil iemand mij dat eindelijk eens uitleggen?”
„Sssst! “ zei de secretaris, met streng gezicht.
Blake telde de bankbiljetten na, knikte en stond er even op neer te kijken.
„Mijn levensdroom”, zei hij. „Eindelijk de droom van mijn leven. Een wijde, golvende vlakte, met een kampvuur en zes trouwe honden, een lasso, een snuivend paard en een blokhut. . .”
„Plus een Cadillac om er gauw vandaan te komen”, vulde Arie aan.
Brodie haalde diep adem, zette zijn handen op de rand van het bureau en vroeg:
„En waar zijn nu de eh. . . de paperassen?”
Blake keek verstrooid op, volkomen verzonken in zijn kampvuurdroom.
„Wat. . .? O, die heeft Blatski.”
Er viel een enorme stilte. Kelly, Duffy en de secretaris herhaalden in koor:
„Wie?”
Blake keek wat verbaasd op:
„Blatski. Die ze schreef.”
„Wat! Die ze schreef! Maar die is in Zuid-Amerika.” „Welnee. Die is niet naar Zuid-Amerika gegaan. Die wilde niets liever dan in een studio werken.”
De mond van Brodie zakte open en zijn sigaar viel op het bureau. Niemand lette op de vonken.
„Maar waar is hij nu?” brulde Kelly, Blake's schouder pakkend.
„O, die werkt hier op de scenario-afdeling. Al weken.”

„Wat . . . Blatski? Al weken hier in de studio?”
Blake werd ongeduldig dat men zo sloom van begrip was. „Blatski is hier weken geleden komen werken met een geplakte snor en een zonnebril op. Er was tòch geen mens hier die hem kende. Hij werkt als mijn assistent onder de naam Fernando.”
Brodie viel neer in zijn stoel met een dreun of er een os werd geveld, haalde een zakdoek te voorschijn en begon zijn voorhoofd af te vegen.
„Dit is het waanzinnigste dat ik ooit heb gehoord. Kelly!” „Yes, sir?”
„Hoe is het mogelijk dat broer Blatski hier al wekenlang elke dag de poort in en uitgaat?”
„Heel gewoon, sir. Zoals Blake zegt: niemand hier heeft de schrijver Blatski nog ooit gezien. En hij had papieren op de naam Fernando. Maar die kan iedereen krijgen. Massa's mensen werken hier onder namen die niet hun echte namen zijn.”
„Maar waaròm?”
Blake zuchtte:
„Dat zèg ik toch net? Blatski vond het heerlijk om in een studio te werken, met andere schrijvers samen, maar hij mocht het niet. Hij werd opgesloten gehouden in een huis op de Arizonawoestijn, waar de vrouw van zijn broer elke week met een vliegtuigje de manuscripten kwam halen. En ik vond het afgrijselijk om in een studio te werken. Ik wou naar Zuid-Amerika. En toen hebben we geruild. Blatski zou uit het huis van zijn broer zijn eigen scenario stelen, zodat er een kolossale rel ontstond. Sonora Super Films zou geld betalen om het terug te krijgen. Dat geld zou ik krijgen om mee naar Zuid-Amerika te gaan en Blatski kon hier blijven werken. Dat werk voor zijn broer kon hij er wel bij doen, door af en toe heen en weer te reizen.”
Kelly kromde de vingers van beide handen om Blake's schouders:
„Maar waar is die Blatski nu? En waar zijn de papieren?”

„Dat zeg ik toch? In mijn kamer hier in de studio. Daar zit hij te wachten tot ik terugkom met het antwoord of Sonora al dan niet wil betalen.”
De rest van zijn woorden ging verloren in het lawaai der rennende voetstappen van beide detectives, die de deur uit stoven en de gang af. Brodie lag nog steeds achterover in zijn stoel, zijn voorhoofd afvegend.
„Stefan”, zei hij met gebroken stem.
„Ja, Barnabas?”
„Kun jij je voorstellen . . . dat iemand in een filmstudio wil werken . . . zoals die Blatski?”
„Neen, Barnabas.”
„En dat hij er zelfs een valse snor voor aanplakt?” „Neen, Barnabas.”
Jan Prins kwam zacht tussenbeide:
„Kun jij je voorstellen, Stefan. . .”
„Wat?” vroeg de secretaris, aan zijn snorretje draaiend. „Dat ik nu langzamerhand wel eens zou willen weten, wáárom het zo'n vreselijk mysterie is, dat. . .”
„Sssst!” zei de secretaris geschrokken. „Dat is een geheim. Dat mag niemand weten. Dat weten wíj alleen.”
Jan keek verwilderd naar Bob. Bob haalde de schouders op. Dan keken ze beiden naar Arie:
„Weet jij het?”
„Ja”, zei Arie, grijnzend. „Maar ik mag het niet zeggen. Het is een geheim.”
Van achter de gordijnen die de ramen afschermden, klonk luid tumult. Iedereen hief het hoofd en luisterde. Brodie sprong op:
„Wat is daar buiten aan de hand?”
De trouwe secretaris drukte op een blauwe knop. De gordijnen rolden opzij. Een schot knalde hel en fel, als een zweepslag. Iemand schreeuwde. Brodie draaide een espagnolet om en wierp een der stalen ramen open.
„Ze zitten iemand achterna!” zei Bob. „Kelly en Duffy . . .” Door het open raam klonk weer een kreet; de stem van Kelly, die naar een wit laag gebouw toe rende:
„Ga jij rechtsom, Duffy. Om hem af te snijden!”
„Die uilskuikens!” barstte Brodie los. „Ze hebben Blatski laten ontsnappen. Kom mee!”
Toen Jan later het relaas van hun renpartij over de terreinen van Sonora Super Films vertelde, zei hij erbij, dat hij toen het gevoel kreeg, dat hij wel eens had in een wilde droom, zonder enige orde of verband. De terreinen van Sonora Super Films waren enorm uitgestrekt, met lange, lage witte gebouwen waarin de binnen-opnamen werden gemaakt. Maar bovendien waren er lanen, straten en terreinen waarop in de open lucht „sets” stonden gebouwd, die pas gebruikt waren, of geregeld te pas kwamen. Er waren straten met houten gevels, alleen maar gevels, zoals ze voorkwamen in Wild-West films, met waranda's voor die gevels en de rails waaraan de cowboys hun paarden vastbonden. Er waren nagebouwde Parijse straatjes, compleet met opschriften en lantarens. Slechts hier en daar brandden electrische lampen en op de meest onverwachte plekken waren diepe schaduwen en vreemde monumenten. Nu en dan gaf er iemand een schreeuw:
“Dáár gaat hij!”

en dan begon de renpartij weer van voren af aan; door halve wolkenkrabbers en over een eind park; langs een op halve schaal nagebouwde Eiffeltoren, voorbij een gigantisch betonnen bassin vol water waarin enkele slagschepen dreven, heel precies nagemaakt, maar niet langer dan een meter of tien. Er was één plek, waar een miniatuur-spoorweg gereed stond, op één tiende van de ware schaal, compleet met station, bruggen, viaducten en een rangeer terrein, dat voor het grootste deel was verwoest, blijkbaar door er springstof op te laten vallen . . . vermoedelijk iets, dat gebruikt was in een oorlogsfilm. De bewakers van de poort en een of twee andere nachtwachten waren op het tumult afgekomen, gewaarschuwd door het schot dat Kelly had afgevuurd, maar de man die zij allen achterna zaten was zo vlug als water en behendig als een aap. „Doe alle buitenlichten aan!” brulde Brodie. „Het is hier overal veel te donker!”

Eén voor één, naarmate de schakelaars werden gevonden, vlamden booglampen en zoeklichten op. Brodie, met de trouwe Stefan aan zijn zijde, zocht zich moeizaam een weg over het gebombardeerde miniatuur-rangeerterrein. Jan, Bob en Arie zaten verder naar links, waar een Stille-Zuidzeedorp van grashutten onder de palmbomen was opgetrokken. De detectives en wakers waren enkele honderden meter verder bezig. Met zijn allen vormden zij een ruwe kring met een doorsnede van een meter of driehonderd en in het midden daarvan stond een van die typische Amerikaanse, dure huizen zoals ze in honderden Hollywoodfilms voorkomen; met betegelde badkamers, enorme trappenhuizen en witte telefoons, dat alles steeds voorzien van witte wanden, omdat er dan bij de filmopname veel minder licht nodig is.
Blatski was ergens midden in deze kring ondergedoken. Bob had hem het laatst gezien, wegduikend aan de overkant van het rangeerterrein, met een tas onder de arm. Hij droeg geen jas, alleen een broek en een geel shirt, en zijn zwarte haren fladderden wild toen hij in de schaduw uit het gezicht verdween.
Brodie had hem blijkbaar óók in de gaten gekregen en beval:
„Stefan, blijf hier staan en pas op dat hij niet aan deze kant over het rangeerterrein ontsnapt. Ik ga op hem af.” De secretaris stond, aan zijn snorretje draaiend, tussen de bomkraters en hield de tweehonderd meters open terrein aan deze zijde in de gaten. Aan de overzijde sneden de detectives en wakers de weg af en naderden in een soort halvemaan-vormige slagorde. Jan, Bob en Arie naderden van links, goed oplettend of Blatski niet ergens verstopt zat tussen de huizen en staketsels die zij passeerden. Brodie beende regelrecht op het grote, witte huis af en verdween door de ingang. Even later klonk een luide brul: „Ja, Kelly! Hij zit hierbinnen! Pas op dat hij niet ontsnapt!”

Het grootste gevaar was natuurlijk, zoals al eerder was voorgekomen, dat Blatski ergens door een raam of een achterdeur weer naar buiten zou duiken en opnieuw zoek raken tussen de inmense chaos van bouwsels en studio's. Kelly hield zijn mannen daarom in bedwang, de kring voorzichtig kleiner makend en het witte gebouw goed in de gaten houdend.

„Ik ga daar ook naar binnen”, zei Bob. „Blijven jullie een eindje weg en houd alle uitgangen in de gaten.”
Bob draafde op de voordeur af. . . en hoorde een tweede brul naar buiten klinken:
„Blatski! Sta stil!”
Gerommel van rennende voetstappen klonk door het kale bouwwerk. Het was juist zo solide geconstrueerd dat het nèt niet in elkaar zakte als er acteurs, meubels plus de filmapparatuur werden binnengebracht en toen Bob de benedenhal betrad, voelde hij de ganse constructie dreunen onder de voeten der twee mannen die elkaar boven achterna renden.
„Kom hier, Blatski!”
Maar Blatski scheen daar heel weinig zin in te hebben. Opnieuw klonk de brul van Brodie door de nacht: „Kelly! Pas op! Hij zit nu in de tuin!”
Bob leidde daaruit af, dat Blatski door een raam van de bovenverdieping aan de achterzijde naar buiten was gesprongen of geklommen. Een paar tellen rennen bracht hem in de keuken . . . die blijkbaar voor de filmopnamen niet nodig was geweest, want die bestond alleen maar uit kale balken, dwarslatten en een smalle strook vloer, alles juist sterk genoeg om de bovenverdieping omhoog te houden. Een achterwand was er ook niet; Bob kon ineens dóór rennen, de tuin in. En daar lag een zwembad, bleek glinsterend onder de sterren. Op dat moment vond iemand van de nachtwakers de schakelaar die een booglamp bediende en een fel licht vlamde op . . . Blatski onthullend, die onzeker aan de rand van het zwembassin stond, blijkbaar niet wetend welke kant uit te vluchten. Hij had natuurlijk wel in de gaten, dat hij van alle kanten was omsingeld en dit plotselinge licht verraste hem.
„Blijf staan, Blatski!” brulde de stem van Brodie ergens van boven. Bob keek omhoog en zag nu hoe Blatski zo gemakkelijk uit de eerste verdieping had kunnen ontsnappen. Vanuit een openslaande deur daar kon men, via een balkon en een tuintrap, naar beneden komen en langs deze trap kwam Brodie nu naar beneden rennen, bij twee treden tegelijk en nog steeds het stuk sigaar tussen zijn tanden geklemd.
„Ik beveel je te wachten, Blatski!”
Bob wist ook niet precies wat er van hem verwacht werd . . . dit was een vreemd soort van akkevietje, dat hij beter aan de president zelf kon overlaten.
Brodie bereikte de begane grond, nam een sprint langs de rand van het zwembad . . . recht naar de zwartharige Blatski, die hem stond op te wachten met de aktentas onder zijn arm geklemd.
„Geef mij die tas!” brulde de President van Sonora Super Films. „Je bent omsingeld, Blatski. Geef je over!” De kleine, zwarte man zag Brodie op zich af stuiven, wachtte tot die nog vijf meter van hem af was, bukte dan bliksemsnel, legde de tas tussen zijn voeten, stak zijn hoofd tussen Brodie's knieën, greep met beide handen van onderen de broekspijpen van de president-directeur en richtte zich op. Het was een pracht-manoeuvre. Door zijn eigen gewicht en snelheid schoot Brodie de lucht in, over de schouders van zijn scenarioschrijver héén en met een prachtige parabolische boog het zwembad in. Het was een plons die men tot in Los Angeles kon horen.
„Grijp hem!” klonk toen de stem van Kelly.
Van vijf verschillende zijden stormden Kelly's mannen uit de schaduwen te voorschijn. Vijf tellen later was Blatski een machteloze gevangene, aan armen en benen stevig vastgehouden. De trouwe secretaris kwam aanrennen en hielp Kelly om de Film-Mogol briesend en druipend uit het bad te hijsen.

„Stefan!” hijgde Brodie, zodra hij op de kant stond. „Ja, Barnabas?”
„Wat zit er in die tas?”
De secretaris greep de tas, stapte er tien meter mee terzijde, loerde over zijn schouder, deed het slotje open en gluurde erin.
„Het is in orde, Barnabas.”
„Zit het erin, Stefan? Is het wat wij zoeken?”
„Wis en warempel, Barnabas.”
De president-directeur liet een zucht horen die onder uit zijn tenen scheen op te komen.
„Eind goed, al goed, Stefan.”
„Een zeer toepasselijk woord, Barnabas.”
„Laten we allen naar mijn bureau gaan, Stefan.” „Ik zal ervoor zorgen, Barnabas. Pas op, dat je geen kou pakt.”

* * *
De nachtwakers werden weggezonden. Alleen diegenen, die van het begin af aan met de geschiedenis te maken hadden gehad, werden in Brodie's kamer verzameld. Maar de scenarioschrijver Blake was weg. Hij had op Brodie's

bureau slechts een kort briefje achtergelaten:

„Van mij zul je nooit meer iets horen. En ik hoop van jullie stinkfilms óók nooit meer iets te horen. Blake.

„Zo”, zei Brodie, fronsend het briefje bekijkend. Het water dat uit zijn fraai wit pak droop, tikte op de teakhouten vloer. Dan keek hij op. Blatski stond vóór hem, stevig vastgehouden door Kelly en Duffy.
„Blatski . . . Je vriend Blake is er vandoor. Met éénhonderdduizend van mijn dollars. Naar Argentinië.”
„Gelukkig”, zei Blatski. „Na drie weken tegen hem aangekeken te hebben, kon ik zijn gezicht niet meer zíén.” „Jij hebt het eh. . . de paperassen zelf gestolen, hè?” „Inderdaad”, zei Blatski. „Dacht jij soms dat het lollig was, constant opgesloten te zitten in een prachtig huis midden in de woestijn van Arizona? Ik wil met mensen praten, ik wil wat beleven. Daarom ben ik hier komen werken onder een valse naam.”
„Tja”, zei de secretaris. „De mens wil altijd dàt, wat hij niet heeft. Ben je ambtenaar, dan wil je een vrijer leven hebben. De man die een vrije baan heeft, hunkert naar een vast salaris met pensioen.”
„Zeer juist, Stefan”, knikte Brodie. „De mensen die getrouwd zijn, dromen van een vrijgezellenbestaan en de vrijgezellen zoeken naar een gezellige vrouw.”
„Best mogelijk”, zei Blatski. „Maar één ding staat vast: alle geld ter wereld. . .”
„En jij verdient een aardig centje”, zei Brodie droog. „ . . . kan een woestijn in Arizona niet gezellig maken. De zonsondergangen zijn er prachtig, het klimaat is zeer gezond, maar ik vind dat de conversatiemogelijkheden te beperkt zijn. Mijn rechterburen zijn twee jakhalzen en als ik geluk heb, praat ik tegen het vallen van de avond met een paar hagedissen. Dat vertrap ik verder.”
De secretaris draaide zijn snorretje op, keek Blatski peinzend aan en zei zacht:
„Barnabas. . .”
„Ja, Stefan?”
„Het is Blatski's eigen belang, zijn mond te houden.” Brodie keek Blatski fronsend aan:
„Wil jij jezelf, mij en je broer in het verderf storten?” Blatski wierp de handen in de lucht:
„Maar natuurlijk niet! Ik wilde een baantje in een studio. Niemand hoefde te weten wie ik eigenlijk was. Alsjeblieft niet. Ik wil hier rondlopen als de scenarioschrijver Fernando. Met valse snor. Met zonnebril. . . af en toe wat praten met een blonde secretaresse of een mede-schrijver.” Brodie en Stefan keken elkaar aan.
„Stefan. . .”
„Barnabas?”
„Zullen we hem de baan van Blake geven?”
„Als hij zijn mond kan houden, Barnabas.”
Blatski wierp opnieuw de handen in de lucht:
„Natúúrlijk houd ik mijn mond! Blake wilde met alle geweld hier weg. Blake en ik hadden een zaakje gedaan. Hij zou mij hier binnenhalen . . . en zijn waffel houden over wie ik was. Maar Blake wilde geld om naar ZuidAmerika te gaan. Als jullie het gevraagde geld hadden betaald, was het scenario metéén teruggekomen en was Blake direct naar Argentinië vertrokken . . . Dat is alles wat wij wilden.”
„O.K.” zei Brodie. „Je bent zelf verstandig genoeg, om te snappen dat je je mond moet houden. O.K. Jij werkt hier verder als Fernando.”
Hij stond op achter zijn bureau en keek de kring rond: „Nu is er nog één probleem. . .”
„Juist!” zei de secretaris, aan zijn snorretje draaiend. „Die jongens moeten hun mond houden. Als díé gaan praten. . .”
Brodie zette zijn handen op het enorme bureau en keek om beurten Arie, Jan en Bob aan:
„Luister, jongelieden. Door een stom toeval. . .”
„Nee”, zei Arie. „Niet alleen toeval. Door onze hersens te gebruiken.”
„Allright . . . allright”, zei Brodie, met een grootmoedige wuif. „In ieder geval zijn jullie betrokken geraakt in een heel vreemde geschiedenis, die nu is opgelost. Maar er moet helemaal niet meer over gepraat worden.”
Jan Prins kon zich niet meer inhouden:
„Maar ik begrijp nog stééds niet. . .”
Arie trapte hem van opzij tegen zijn been:
„Sssst, sufferd! Je kunt geld verdienen.”
Jan sloot zijn mond met een ferme klap en luisterde. „Jullie hebben bijstand verleend.”
„Dàt zeker”, beaamden Duffy en Kelly dankbaar. „En hebben tijd en moeite voor deze zaak over gehad. Ik wil je daar graag een vergoeding voor betalen. Maar dan moet je je erewoord geven, er nóóit, met niemand anders mee over te praten. Je moet volkomen vergeten, wat vanmiddag en vanavond is gebeurd en wat je hebt gehoord.”
„O.K.”, zei Arie. „Hand erop.”
Brodie en hij schudden elkaar de hand.
„Ho, wat!” zei Jan. „Wat kríjgen we?”
Brodie en zijn trouwe secretaris keken elkaar aan: „Eénduizend dollar de man, Barnabas?”
Jan gaf een krijs, en wees op Arie:
„Maar zijn pak is helemaal geruïneerd. En we hebben een auto moeten huren. . .”
„Tweeduizend dollar de man, Barnabas?”
„Meen je dat werkelijk, Stefan?”
„Beslist, Barnabas.”
„Is dat O.K., jongens? Ik zou niet willen dat jullie het idee hadden dat ik je niet goed behandeld had.”
Bob en Arie keken beiden naar Jan Prins, die in een lange en heftige tweestrijd was gewikkeld met aan de ene kant zijn sportiviteit en de andere kant zijn zuinigheid. „O.K.”, zei Jan. „Tweeduizend de man.”
Brodie ging weer naar de brandkast en kwam terug met zesduizend dollars in fraaie, nieuwe biljetten. Hij gaf ze aan Jan, die ze zorgvuldig opvouwde en in zijn binnenzak schoof.
„Dank u, mister Brodie”, zei Jan. „Nu heb ik nog maar één vraag.”
„En die is, mijn jongen?”
„Ik moet u beloven mijn mond te houden?”
„Jazeker, daar sta ik op.”
„O.K.”, zei Jan. „Ik beloof.”
„Ik ook”, verklaarde Bob, als derde.
Brodie keek welwillend naar Jan, die nog steeds treuzelde. „Wat heb je op je hart, mijn jongen?”
„Er is dus iets wat ik absoluut niet mag vertellen”, zei Jan. „Maar. . .”
„Maar wat?”
„Maar ik weet nog steeds niet, wàt het is het dat ik niet mag vertellen.”
„Ai!” zei Blatski. „Houwen zo.”
„Tja”, zei de secretaris.
„En dáárom”, ging Jan koppig door. „Zou ik nu wel eens willen weten. . .”
Brodie liep om zijn bureau heen en legde een arm om Jans schouders:
„Mijn jongen . . . dat is een strikt geheim. Ga nu maar.” „Dus ik krijg tweeduizend dollar om mijn mond te houden over iets wat ik helemáál niet weet?”
„Hij weet het”, zei Kelly en wees op Arie.
„Kom jongens”, zei Brodie. „Ik moet me verkleden, of ik vat kou.”
„Juist, Barnabas”, zei de secretaris. „En dat zou een dodelijke slag zijn voor de filmindustrie.”
„Dag, mijnheer Brodie”, zei Arie.
„Dag, jongens”, zei Brodie. „Hou je taai.”
Kelly kneep één oog dicht tegen Arie, toen die hem passeerde en zei, uit een hoek van zijn mond:
„Ik kom je morgen wel opzoeken in je hotel.”
Arie knikte en ging naar de lift.

* * *
Toen zij in de lift stonden, en afdaalde naar de hal, begon

Jan:
„Arie?”
„’Tis er?”
„Wáár gaat het nu eigenlijk om? Het is toch helemaal niets bijzonders wat er gebeurd is? Waarom zijn ze zo bang, dat er iets van uitlekt?”
„Jan”, zei Arie streng. „Je bent betaald om àlles te vergeten wat er gebeurd is. Houwen zo.”
„Dat is lariekoek”, riep Bob verhit. „Ze hebben er rekening mee gehouden, dat wij het alle drie wisten. Daar zijn we voor betaald. Dus jij mag het ons rustig vertellen.” De lift stopte op de gelijkvloerse etage. Arie opende de deur. In de hal stond een nachtwaker met een pistool in de hand.

„Goede n''avond”, wenste Jan. „Doe dat pistool maar weg. Het feest is voorbij.”

Toen zij buiten naar de poort liepen, zei Arie:
„Ik zal er over denken. Als er een volle week lang geen flauwe moppen worden verteld over mijn dikte, mijn sproeten en mijn rood haar, strijk ik misschien over mijn hart.”
„Poeh!” zei Bob spottend. „Wil je mij vertellen dat je onder die speklaag met enige mate van nauwkeurigheid kunt bepalen, waar je hart zit?”
„Pang!” zei Arie. „Voor elke dergelijke schimpscheut komt er één week bij.”
De rode, gehuurde Dodge stond nog buiten de poort te wachten.
„Aardige wagen”, vond Arie, toen zij erin klommen. Jan startte en reed achteruit.
„Ik moet hem meteen weer terugbrengen, want hij is gehuurd.”
„Hemeltje, ja”, zei Arie, behaaglijk achterover in de kussens liggend. „Je moest eens bang zijn, niets over te houden van die tweeduizend dollar.”
„Och, jij altijd”, bromde Jan. „Wat zei die detective tegen je, toen we de deur uitgingen?”
„Dat hij ons morgen in het hotel op komt zoeken.” De Dodge snorde over de weg met honderdtien kilometer. „Wat moet hij van ons?”
„Gooi maar in mijn pet en zoek maar uit. Heb je deze wagen per kilometer gehuurd, Jan.”
„Nee. Per dag.”
Arie keek op zijn waterdicht polshorloge.
„Dan begrijp ik dat je als een gek rijdt. Het is kwart vóór middernacht.”

En tòch zou dat bezoek van Kelly aan hen, de volgende dag, het begin vormen van een serie geheel nieuwe avonturen, waarvan zij op dat moment nog geen flauw vermoeden hadden.

De Verdere Belevenissen van: Arie Roos, Jan Prins en Bob Evers leest u in:
LOTGEVALLEN ROND EEN LOCOMOTIEF van dezelfde schrijver:
WILLY VAN DER HEIDE