AL IS JAN PRINS OOK NOG ZO SNEL, DE BOEF DIE ACHTERHAALT HEM WEL. . .

„Wij waren eigenlijk helemáál niet van plan om in Panama terecht te gaan komen, mijnheer Van der Heide”, begon Jan Prins, toen hij mij later de zeer ongewone stunts vertelde, die hij samen met de dikke Arie Roos en Bob Evers had beleefd in dat smalle kronkeltje land tussen Noord- en Zuid-Amerika. „Het was bovendien een héél ander avontuur dan alle andere. Want in alle rellen daarvóór waren wij het, die een stel bandieten op hun min of meer ongewassen hielen zaten. Maar bij die Panamese pyjamapret joeg een nijdige troep boeven òns achterna. En op de ochtend dat die pyjama-lol losbarstte, zaten we met zijn drieën coke met blokjes ijs erin te drinken op het terras van Reforma en dat is het duurste en beste hotel van heel Mexico-City.”

* * *
Het was toen kwart over elf op een ochtend tegen het einde van de maand september en de drie jongens zaten (of liever: lagen) onder een zonnescherm op het enorme terras van het Reforma-hotel. Zij hadden kort tevoren hun ont– bijt achter de kiezen geschoven en lagen nu alle drie naast elkaar, in rieten terrasstoelen, met hun voeten op de rand van de marmeren balustrade die het terras omgaf en ervoor zorgde dat geen waardevolle hotelgasten met een doffe smak terecht konden komen in de enkele meters lager gelegen tuin, die een opeenhoping was van woest gekleurde bloemen, sissend spuitende fonteinen en hon– derden muzikaal be-boppende vogels. Arie Roos had een breedgerande Mexicaanse strohoed op, speciaal gekocht om zijn rossige teint te beschutten tegen de felle zon. De stad Mexico ligt per slot van rekening een flink eind boven de zeespiegel en in die ijle lucht hadden de zonnestralen een atoomachtige uitwerking op het tere vel van rood– harige lieden. Arie lag met zijn hoofd achterover en de hoed op zijn gezicht. Zijn sproetige handen rustten ineengevouwen op de machtige heuvel van zijn buik. Bob Evers zat een nieuw gaatje te boren in de gevlochten Mexicaanse sierriem die hij de avond tevoren had gekocht. Jan Prins had een exemplaar op de kop getikt van „The Guide To World Travel”, het reisboek van Pan American Airways, dat (volgens vermelding op het omslag) 16.286 feiten bevatte over 78 landen.

„Geen wonder!” zei Jan ineens.
„Wat?” vroeg Bob, zonder op te kijken van zijn riem. „Dat we vanmorgen zo vreemd buiten adem waren toen we opstonden. We zitten hier zevenduizend vijfhonderd voet boven de zeespiegel.”
Bob keek even peinzend naar een fontein en rekende snel: „Dat is een dikke twee kilometer. Maar goed dat we hier niet een robbertje hoeven te vechten. Daar zou niet veel van terecht komen. Aan die ijle lucht moet je echt gewend zijn.”
„Staan er nog meer spannende dingen in dat boek?” vroeg Arie. Zijn stem klonk vreemd gedempt uit het binnenste van de strooien punthoed.
„O ja”, zei Jan, bromde even wat en begon voor te lezen:

Mexico ligt tussen de Verenigde Staten en MiddenAmerika; oostelijk begrensd door de Golf van Mexico en de Caraïbische Zee; westelijk begrensd door de Stille Oceaan.”

Arie kreunde, lichtte één kant van de strohoed op en verklaarde met nadruk:
„Ik vroeg iets spannends. Geen botte aardrijkskundeles.” „Wind je niet op, dikke. Was ik net aan toe:

Mexico, het land der aloude Azteken, biedt de reiziger een grootse verscheidenheid van taferelen voor een ieders smaak: fabelachtig fraaie stranden en wereldberoemde badplaatsen . . . moderne steden die toch al de charmes van Oud-Spanje hebben behouden. . . vulkanen, sneeuwgekroonde bergen. . . fantastisch gekleurde woestijnen . . . opwindende stierengevechten . . . schilderachtige fiesta ’s . . . weergaloze winkels, luxueuze hotels en feeërieke nachtclubs. Dat alles vindt u in Mexico. En de wisselkantoren betalen u meer dan twaalf Mexicaanse peso’s voor één United States dollar.”

Er viel enkele tellen lang een diepe stilte. De fonteinen sisten. Ergens uit een hotelkamer, achter hen, speelde een radio tinkelende gitaarmuziek. De strohoed werd weer opgetild en één blauw oog van Arie tuurde onder de rand uit.
„Staat dat er zó?” vroeg hij ongelovig. „Bots boven op elkaar?”
„Ik zweer het je!” verzekerde Jan en liet hem de Amerikaanse tekst lezen. Arie bestudeerde die, schudde verbijsterd het hoofd en liet de hoed weer zakken. Bob, de Amerikaan, wenste er echter verder op in te gaan en informeerde een tikje dreigend:
„En wat zou dat, dikke? Is er bezwaar tegen om in een reisgids de koers van de peso tegen de dollar te vermelden?”
„Welnee!” verklaarde Arie heftig van onder de hoed. „Het is zelfs machtig praktisch! Op naar Holland, Amerikanen! Wij bieden eeuwenoude kerken met bemoste torens die afbrokkelen van ouderdom. Musea berstensvol Nachtwachten en Straatjes van Vermeer . . . Markten vol jonge kazen, getorst door Volendammers op klompen met tulpen in hun broeksbanden . . . Ministers die met windmolens lopen, leeggepompte Zuiderzeeën en verlaten Vredespaleizen. Komt dat zien, komt dat zien! Dat alles voor nog geen vier harde guldens per dollar. En betere cultuur èn 15 procent inclusief . . . alléén in Holland via Pan American Airways.”
Jan Prins zat zacht te proestlachen. Bob Evers werd een beetje boos en bleef woedend naar de strohoed staren. Maar de hoed gaf geen krimp en Arie’s rode handen ble– ven kalm gevouwen op de gewelfde buik liggen.
„Jongetje Prins, lach niet dom en lees verder”, zei Arie ten laatste. „Geef ons wat cijfers. Daar ben je toch altijd zo gek op.”
Jan begon zó terstond, dat het duidelijk was, dat hij intussen al van die cijfers had zitten smullen.

„Mexico heeft een geschat inwoner-aantal van 28 miljoen en een oppervlakte die één kwart bedraagt van die van de Verenigde Staten, namelijk, in vierkante mijlen uitgedrukt, zevenhonderd zestigduizend . . .”

„Dat is genoeg”, besliste Arie. „Ik ben toch niet van plan om het na te meten. Staat er in dat toverboek ook iets over bijzondere Mexicaanse spijzen en/of dranken?”
Bob was klaar met het boren van het gaatje en begon de riem door de lusjes van zijn short te halen. Jan las voor:

„Zeer beroemd is de „mole de guajolote”, oftewel kal– koen met vette saus . . . Taco’s en enchilada’s worden bereid uit kalfsvlees of kip, gewikkeld in tortilla’s (maispannekoeken) en zijn overheerlijk . . . Eet nooit fruit tenzij u het zelf hebt geschild . . . De hoofdmaaltijd in Mexico is de lunch, die men gebruikt tussen één en drie uur.”

„Hoe laat is het nu?”
„In elk geval nog veel te vroeg, dikke.”
Bob gespte zijn nieuwe riem dicht, stond op en blies zijn buik een beetje op. Hij keek tevreden; het gaatje zat precies op de goede plaats. Hij begon de afgedankte riem op te rollen.
„Zeg Jan, staat er niets in over speciale koopjes? Zoals deze riem bijvoorbeeld? Ik moet eigenlijk wat cadeautjes kopen om aan de ouwelui te sturen.”
„Goed idee”, stemde Arie in. „Hebben ze meteen een overtuigend bewijs, dat we nog in leven zijn.”
Jan zat even te zoeken en te brommen:
„Ja! Hier . . .! Winkels. Luister maar:

„De reeksen winkels in Mexico City zijn schier onafzienbaar. De Avenida Madero kan worden vergeleken met de Rue de la Paix in Parijs . . . Mexicaanse hand– bewerkte zilveren sieraden kan men overal aanschaffen. Parfums zijn hier goedkoper dan in de USA. Ook vindt men hier koopjes in kwaliteitsleer en in suède. Bezoek vooral de markten! Er is er een in elk stadskwartier en zij bieden u artikelen zoals aardewerk, glaswerk, geweven stoffen, serapes en sieraden. Vergeet vooral niet te gaan kijken bij de Nationale Bank van Lening. Daar zijn dikwijls reuze-koopjes te halen. . .”

Zij schrokken alle drie op, want achter hen werd gekucht. Arie lichtte weer zijn strohoed op en probeerde ondersteboven (of achterstevoren) te zien, wie er achter hem stond, maar onderscheidde weinig anders dan een mannengestalte in plechtstatig zwart-en-wit.
„Mag ik de gentlemen verzoeken”, begon deze man, effen en toch licht afkeurend, „normale lange pantalons aan te trekken?”

Dikke Arie rees moeizaam op in zijn krakend protesterende stoel en wendde het hoofd om. Hij herkende nu de man die achter hen stond: zij hadden hem de vorige dag, toen zij in het hotel arriveerden, al door de enorme hal zien stappen: stijfgebeend, mager en uiterst waardig; het type van de lange Spanjaard, zoals men ze zo graag in Zuid-Amerikaanse hotels heeft, om een aristocratisch tintje aan het etablissement te verlenen. Diezelfde ochtend ook hadden zij de man opnieuw gezien; in de ontbijtzaal, deftig in jacquet gekleed. De drie vrienden hadden toen al de besliste indruk gekregen, dat deze als hertog vermomde grootwaardigheids bekleder het maar heel matig vond dat er in zijn duur hotel gelogeerd werd door drie jongelieden, waarvan er twee hun haren niet op tijd hadden laten knippen. (Bobbie Evers had dat laten doen door de machinist van een der locomotieven uit hun laatste avontuur, maar het resultaat was zo schrikbarend geweest, dat beide anderen het hunne toch maar liever hadden laten groeien). Deze aan lager wal geraakte Aartshertog van Granada of iets dergelijks, stond dus nu achter hen, met opgetrokken haviksneus en herhaalde zijn opmerking van zojuist, op dezelfde effen toon.

„Mag ik de gentlemen verzoeken lange pantalons aan te gaan trekken?”
De ogen van Jan, Bob en Arie gingen naar hun zes benen, die naast elkaar rustten op de marmeren balustraderand. Zij droegen alle drie shorts, die weliswaar verre van nieuw waren, maar wel keurig gestoomd. (Het was notabene gebeurd in de afgeblazen stoom van een locomotief!) De benen zelf waren ook smetteloos schoon (van uitgebreid wentelen in hete hotelbaden) maar zij vertoonden wèl een keur van meer of minder wittige en soms elkaar krui– sende littekens. Arie’s wandelstel was natuurlijk helemáál een surrealistisch schilderstuk: een ware symfonie van spekrollades, hier en daar rossig verbrand door de zon, met een woest firmament van sproeten en op twee plaatsen verlucht met een bleekrode hechtpleister.
„Luistert u eens”, antwoordde Bob sussend, „ik ben me ervan bewust, dat wij niet kunnen bogen op de benen van schoonheidskoninginnen; maar zó afzichtelijk dat we ze niet publiek kunnen vertonen, zijn ze nu óók weer niet, lijkt me.”
„Of uw benen al dan niet fraai zijn”, antwoordde de plechtstatige figuur, „is hier niet in het geding. Als u hier logeert, heeft u zich te houden aan de algemeen geldende regels. Hier in Mexico is het zede, dat onder geen omstan– digheden ooit in het publiek of op straat shorts worden gedragen. En door vrouwen nooit lange broeken.” „Is dat in elk hotel zo?” informeerde Arie.
„Dat is in heel Mexico zo”, bevestigde de magere grootvorst.
Jan Prins begon weer in zijn reisgids te snuffelen. „Ik geloof dat ik zoiets heb zien staan. . .”
„Bladzijde 341 onderaan”, zei de grootvorst strak. Jan Prins sloeg bladzijde 341 op en las voor:

„PLAATSELIJKE ZEDEN EN GEWOONTEN
Het geven van fooien is een zeer algemeen verbreide gewoonte.”

De toon van de grootvorst werd ietwat scherper: „Daar hadden wij het nu niet over, lijkt me.” Jan ging onverstoorbaar verder:

„Tien tot twintig procent wordt als juist beschouwd. Afdingen in kleine winkels en op de markten is alge– meen in zwang. Dronken lieden worden met misnoe– gen beschouwd. Vrouwen in korte of lange broeken worden op de openbare weg niet toegelaten. Mannen behoren hun jassen en dassen aan te houden. . .”

Jan keek op:
„Ik lees nergens iets over mannen in shorts.” Weer de effen stem:
„Pagina 346 bovenaan.”
Jan Prins kreeg het gevoel dat hij weer op school zat en een slecht geleerde les overhoord kreeg.
„Dadelijk moeten we nog strafregels schrijven”, mompelde hij, vond de bedoelde plaats en las voor:

„In Mexico City let men zeer op de kleding. Als straatdracht genieten zwarte jurken de voorkeur. Onder geen omstandigheden moet u zich in het publiek in shorts vertonen, met blote benen...”

„Ik vertrap het toch óók om een zwarte jurk te gaan aandoen”, mompelde Arie.
Bob trok met tegenzin zijn blote benen van de balustrade. Arie deed hetzelfde en begon met een enorme zucht op te staan.
„Ik vertrouw- dat u het begrijpt”, zei de magere man. „U zou mij een root genoegen doen, als u zonder uitstel een lange broek zoudt willen gaan aantrekken, benevens een passend jasje. Wij zijn in Mexico op decorum gesteld. Wij trachten zo lang mogelijk een stijl te handhaven, die ons in de loop van eeuwen tot een traditionele-behoefte geworden is.” „Mooi zo”, mompelde Arie dof.
„Dank u”, besloot de grootvorst. Hij keerde zich om en wandelde met waardige schreden het terras over en door een der openslaande deuren naar binnen. Jan, Bob en Arie keken elkaar misnoegd aan. Arie opperde:
„Zullen we het ineens goed doen en drie hoge hoeden gaan kopen?”
„O, voor de balorige blikskaters!” riep Jan ongeduldig. „Tis er?”
„We dachten dat we onze lange broeken tòch niet nodig zouden hebben en die zitten dus nog in de koffers die we in de auto gelaten hebben.”
„Dat zul je nou altijd zien. Nu kunnen we helemaal heen en terug sjouwen naar die garage.”

„Da’s niet nodig, jò. We maken die koffers open, halen er de man een broek uit en trekken die daar aan. Er zal wel een WC zijn, of een was hoek, waar we dat zedig kunnen doen.”

„Ja. De jasjes hebben we op onze kamers.”
Jan, altijd zo netjes op zijn kleren, sputterde:
„Zal een mooi gezicht zijn! Die broeken zitten er al weken opgevouwen in. Of we met een nieuw soort harmonika– textiel aan onze benen lopen.”
„Gaat het niet om. Een broek is een broek. Dat Pan-Ame– rikaanse beleefdheidsboek zegt niets over kreukels of vou– wen.”
Jan sputterde door:
„En die kreukels zakken er niet zo gauw uit, ook. We lopen gewoonweg voor gek vandaag.”
Bob, de Amerikaan, bromde:
„Klets niet, jullie. Er zal hier wel ergens een Amerikaanse stomerij zijn, waar ze zo’n ding oppersen terwijl je er op wacht.”
„Laten we het hopen. Kom mee. ”

* * *
Hun auto was nog steeds diezelfde twaalf-cilinder Lincoln Zephyr (geboortedatum 1939) die ze tweedehands in Californië hadden aangeschaft voor een prikkie, want de wagen was een luxe -uitvoering met overdrive en die twaalf cilinders slokten zoveel benzine dat, zoals Jan Prins het uitdrukte, „je een rijksdaalder kwijt was om te starten en een gulden als je een bocht omging.”

Ze hadden echter deze wagen tòch gekocht, omdat het bakbeest verschillende voordelen had, aan Jan Prins en Bob welbekend. Deze soort Lincoln Zephyrs waren in de jaren 1930 tot 1940 de paradepaarden van de Fordfabrie– ken. Zij werden toen met de hand gemaakt in een speciale fabriek, waar alles er even smetteloos uitzag als in een laboratorium. Deze Lincoln Zephyr was de Rolls Royce van de Amerikanen en kon bij goed gebruik eveneens een mensenleven meegaan. Deze Lincolns (die niets te maken hebben met de tegenwoordige Ford Zephyrs of Lincolns) waren de wagens, waarin de Amerikaanse presidenten rondreden, waarin Charles Lindbergh zijn triomftocht maakte over Broadway na zijn solovlucht over de Atlantische Oceaan en op het chassis van deze zelfde wagens werden de zware carrosserieën gebouwd voor de overvalwagens waarmee de FBI jacht maakte op gangsters en dranksmokkelaars. De tweezitter die de jongens in Californië hadden gekocht, woog niet minder dan 1900 kilo’s, wat verklaarbaar werd als je de wagen van onderen bekeek, elk spatbord rustte op twee geperst-stalen U-balken. Als je met zo’n Lincoln tegen een na-oorlogse acht-cilinder opbotste, kon je het moderne produkt meteen verkopen als geperst oud blik. Maar je had toch altijd kans, dat je de Lincoln-spatborden een nieuw lakje moest geven. Hun wagen had een linnen kap die natuurlijk naar beneden kon, alle mogelijke zij- en hulplichten, een zware lederen bekleding en achter de twee brede voorzitbanken nog twee leren bankjes die naar beneden konden klappen. De achterkant van de wagen helde torpedo-vormig naar beneden. De bovenkant van dat torpedo-einde ging naar boven open als de muil van een super-krokodil en kon daaronder een machtige hoop bagage bergen. In dat achtereinde, natuurlijk afgesloten, hadden zij de koffers achtergelaten met de spullen die zij meenden voorlopig niet nodig te hebben. En de auto stond een heel eind uit de buurt omdat de hotelgarage overvol was geweest, toen zij in Mexico-City arriveerden. Zij waren toen doodmoe, stoffig en bezweet en zeer verlangend naar een bad. Het had hen toch nog een vol kwartier rondrijden en informeren gekost, alvorens zij, in een smal zijstraatje, een soort garage hadden gevonden, waar zij een paar dagen konden stallen. En naar die garage gingen ze nu weer op weg: Arie in het midden met de strohoed achter op zijn rossige haren, Jan Prins met de Pan-Amerikaanse reisgids in de vingers en Bob zwaaiend met de afgedankte riem, die hij telkens oprolde en dan als een serpentine weer uitwierp, bij voorkeur naar loslopende honden, waarvan er enkele miljoenen over het oppervlak van Mexico verspreid schenen.

* * *
De garage waarin hun auto was ondergebracht was kennelijk eens een paardestal geweest. De ruiten waren weggebroken en de muren witgekalkt, maar in het metsel– werk zaten nog de ringen waaraan eens de dieren werden vastgezet. Onder de lucht van olie en benzine rook je nog duidelijk de lucht van oud leer en paardemest. De dubbele inrijdeur stond wijd open, evenals de deuren aan de achterzijde, die toegang verleenden tot een witgekalkte binnenplaats, waarin de zon spatte en spetterde. Toen de drie vrienden door de ingang naar binnen wandelden, stapten zij meteen in de koelte. Er was geen wind en tussen de dikke wanden van de oude stal was het zeker tien graden minder heet dan buiten. De Lincoln stond nog op de plek waar zij die de vorige dag hadden neergezet; haaks op de rechterzijde, met de radiator naar de muur. Jan haalde de sleuteltjes uit een broekzak, terwijl Arie neerzeeg op een lege kist en zich koelte begon toe te wuiven met zijn strohoed. Bob, met de duimen gehaakt in zijn nieuwe broeksriem, wandelde naar de openstaande deuren van de achterkant en keek de binnenplaats rond. Er was geen mens te zien. Een kat zat op een stapel versleten autobanden en knipoogde lui, tegen Bob of tegen de zon. „Mooie boel is dat hier”, zei Bob halfluid. „Bewaking schijnt er helemaal niet bij te zijn.”

„Lijkt maar zo”, antwoordde Arie, met zijn hoed wuivend. „Het is natuurlijk net als in een druk café. Daar kun je ook tien minuten met geld in je hand zitten wachten en geen mens komt afrekenen. Maar doe één pas in de rich– ting van de deur en er schieten vier kelners op je af. Start de motor maar eens . . . moet je ’s zien hoe gauw er een Mexicaan voor je neus staat met zijn handpalm omhoog.” Het gerinkel van de sleuteltjes waarvan Jan er een in het slot van de bagageruimte stak, klonk helder in de kale stenen ruimte. Een forse zwaai aan de kruk . . . de stalen krokodillenmuil gaapte open.
„Wat zullen we nou . . .?” begon Jan en stond roerloos te kijken.
Arie’s strohoed hield op met wuiven.
„Poes, poes, poes. . .”, lokte Bob in de achterdeur. „Ga uit die zon, suffe kat. Moet je een zonnesteek oplopen?” Arie stond op, plakte de strohoed achter tegen zijn dik hoofd en liep naar de auto toe.
„Zie jij wat ik zie?” informeerde Jan.
„Reservebanden, ja. Koffers, nee.”
„Hei, Bob! Kom hier. Onze koffers zijn weg!”
Bob kwam overhaast aanwandelen, staarde even en zei een woord dat niet door de beugel kon. Door geen enkele beugel.
„Maar hoe . . .? Je hebt ’m toch op slot gedraaid?” „Kan niet eens anders. Als-ie dichtvalt is die klep automatisch op slot. Daarom zijn er ook twee stel sleuteltjes. Als je per ongeluk één stel in je kofferruimte laat liggen en de klep valt dicht, heb je de andere nodig om er in te kunnen.”
„Maar hoe zijn ze er dan in gekomen? Heb je beide stellen in je zak?”
„Alsjeblief . . . Allebei.”
„Hoe konden ze er dan in? Ging het slot gewoon open?” Jan sloeg de klep dicht en gaf Bob de sleuteltjes. „Probeer zelf maar.”
Bob greep eerst de kruk en rukte. Zo muurvast op slot als een brandkast. Met het sleuteltje ging het zaakje zonder moeite open.
„Daar is een handige jongen bij geweest”, merkte Arie op. „Een héél handige jongen. Die een massa van autosloten af wist.”

„Ja, maar dat gaat zó maar niet!” gromde Jan, die nu pas nijdig begon te worden. Hij liep langs de open wagen naar voren, legde zijn handpalm op de knop van de claxon en duwde. Het lawaai van de tweetonige hoorn schalde oorverdovend door de kale ruimte, kaatste van de wanden terug en bazuinde door de open deuren naar buiten, waar het door de nauwe straatjes rolde als het trompetsignaal voor een aanval door zesduizend paardekrachten. Na die eerste, lange stoot die lawaai genoeg scheen teweeg te brengen om half Mexico-City ontsteld overeind te doen schieten, begon Jan met woeste korte stoten te toeteren. En daar en dan begon, zoals Jan later vertelde, een der meest dolmakende ochtenden die zij ooit hadden meegemaakt. Het begon met de verschijning van een bijzonder slome Mexicaan die een bruinpapieren sigaret in één mondhoek had hangen, een fel-witte geelzijden halsdoek droeg in een bleekgewassen blauw hemd en verder keek of hij in zijn eigen moedertaal niet eens tot nul komma zeven kon tellen. En dat bleef zo. Engels verstond hij heel erg slecht, of hij deed alsof. Jan, Bob en Arie stonden om beurten en soms in koor tegen hem te brullen, hun gebrul soms verduidelijkend met woeste gebaren. Zij praatten en gebaarden zich in het zweet, maar het hielp bar weinig. De kofferruimte bleef leeg en de Mexicaan bleef verontschuldigend-van-niets-wetend de schouders ophalen. „Maar dit is toch ál te gek!” brieste Jan ten laatste, tegen Bob. „Als je ergens een auto stalt, is de garagehouder toch zeker verantwoordelijk voor wat er bij hem gestald is. Dat is toch logisch!?”

„In Mexico is niets logisch”, zei Arie. „Laten we maar gezellig naar de politie gaan. Misschien is daar iemand die buitenlands verstaat.”
Toen zij buiten kwamen, hingen er een heleboel mensen uit ramen en tegen deurkozijnen die allemaal belangstel– lend een andere kant uitkeken, hoewel het lawaai van de ruzie drie straten ver moest hebben geklonken. Jan was bleek van woede onder zijn bruine huid.
„Wedden dat al dat tuig hier weet waar onze koffers gebleven zijn en wie ze gestolen heeft? Dat speelt natuurlijk allemaal onder één hoedje. En dan te denken, dat ik extra zuinig ben geweest op mijn nieuwe shirts. Ik heb alsmaar oude gedragen om de nieuwe te sparen.”

Arie zuchtte diep:
„Zoiets heb ik je nou altijd voorspeld, jongetje Prins. Jarenlang. Elke keer opnieuw. Ik heb je altijd gezegd dat jij echt iemand bent om alles zuinig te bewaren en op te potten en als je dan je hele leven zuinig bent geweest, valt er een heel klein model atoombommetje nèt boven op je spullen. Had nou je mooie nieuwe shirts maar gedragen, dan had je er tenminste nog lol van gehad.”
„Och, rol om, prekende potvis.”
Tien minuten later hadden zij, met behulp van een taxichauffeur, een politiebureau gevonden. In dat politiebureau was een inspecteur die Engels sprak. Hij sprak zulk goed Engels, dat hij hen in een mum van tijd aan het verstand had gebracht, dat, tenzij zulks duidelijk in het Engels en het Spaans op de deur van de garage was aangeduid, stalling van automobielen altijd geschiedde voor verantwoordelijkheid van de eigenaar. Dat zulke verantwoordelijkheid alleen genomen werd in de betere en moderne garages, reden waarom die dan ook altijd stampvol waren. Hij deelde hen mee dat zij zo verstandig hadden kunnen zijn, eerst eens te informeren hoe het in het land lag, alvorens hun auto klakkeloos te stallen in de eerste de beste omgebouwde paardestal.
„Maar we waren doodmoe”, protesteerde Jan.
De inspecteur haalde de schouders op.
„Kijkt u eens, ik kan u natuurlijk wel een agent meegeven, maar zoiets is weggesmeten tijd en moeite. Niemand heeft iets gezien, gehoord, geroken of gevonden. Niemand gelooft iets of vermoedt iets. Iedereens naam is haas. Maar. . .” „Dus we moeten maar gewoon bij de gestolen pakken blijven neerzitten?” sputterde Jan Prins. „Mooi land is dit. Het hol van Ali Baba en de veertig rovers was er een kleuterschool bij. Wat doet de politie hier eigenlijk? Laarzen poetsen?”
De inspecteur bleef volkomen onverstoorbaar. Zijn laarzen glommen prachtig.
„Luistert u eens, heetgebakerde jongeman. Dertig jaar geleden was Mexico nog een ongeorganiseerd, woest, on– geregeld land, waarin benden als die van Pancho Villa ongebreideld rondreden. Wij doen ons best om alles in ordelijke banen te krijgen, maar dat gaat niet in een half jaar. Wilt u een goede en praktische raad van mij hebben?” „Beter dan niets”, zei Bob. „Nieuwe koffers kopen, zeker?” „Gaat u dan naar de Lagonia. Kijk daar eens rond.” De jongens staarden elkaar aan en vervolgens de inspecteur.
„Wat is de Lagonia?”
„De rommelmarkt.”
„Dank u wel”, zei Jan. „Als ik koffers koop, koop ik ze nieuw.”
Maar de inspecteur was niet van zijn stuk te brengen. Hij vroeg:
„Die koffers van u bevatten in hoofdzaak kleren, niet– waar?”
„Dat klopt, ja.”
„Welnu, wat heeft een dief aan een andermans kleren? Ze moeten maar net passen. Bovendien, als hij erin gaat rondlopen, bestaat altijd het gevaar dat hij tegen de lamp loopt, door wasnummers of andere kenmerken. Dus wat gebeurt heel vaak?”
„Wel, wat?”
„Gestolen koffers en andere persoonlijke bezittingen worden verkocht op de rommelmarkt en daar staan ze rustig te kijk. Daar kan de eigenaar ze terugkopen.”
De reactie van de drie jongens was geheel verschillend. Jan Prins begon natuurlijk te protesteren. Arie barstte in lachen uit. Bob Evers keek op zijn polshorloge. Jan begon: „En wilt u me nu vertellen . . . als we onze koffers daar vinden . . . dat de politie er niets aan doet?”
De inspecteur haalde de schouders op:
„Mijn waarde jongeman, loop eens niet zo hard van stapel. Er worden hier elke dag honderden dingen gestolen, meestal door de zorgeloosheid van de toeristen zelf. In bagage, in tassen, in portefeuilles zitten heel vaak papie– ren of andere dingen die voor een dief van geen enkele waarde zijn, maar voor de eigenaar juist wel. Als die bestolen toeristen konden kiezen, zouden die graag een flink bedrag betalen, alleen om die papieren terug te krijgen. Als wij zo dom zijn op de Lagonia razzia’s te gaan houden, maken we daar het aantal diefstallen heus niet minder mee. We bereiken er alleen mee, dat er nooit meer iets te voorschijn komt. Een gestolen portefeuille vinden we nu vaak op de Lagonia terug, met de papieren er nog in en alleen het geld eruit. Voor een paar dollar koopt de eige– naar het ding terug. Gesnapt?”
„Gesnapt”, knikte Jan grimmig. „Waar is die Lagonia ergens?”
De inspecteur vertelde het hem.

* * *
Onderweg naar de rommelmarkt zeiden de drie vrienden bijzonder weinig. Er viel ook weinig te zeggen; de hele situatie was volkomen klaar en duidelijk. En zodra zij de Lagonia in de gaten kregen, was het ook duidelijk, dat deze rommelmarkt zich in zeer weinig opzichten onderscheidde van de rommelmarkten van Amsterdam, Parijs, Timboektoe of Kotaradja. De verkopers en verkoopsters zaten of stonden achter hun uitstallingen met een onverschilligheid of ze al lang miljonairs waren en hier eigenlijk alleen maar kwamen om wat te doen te hebben. De meeste bullen lagen op de stoffige grond uitgestald, of in enkele gevallen op stukken zeildoek. Zoals op alle rommelmarkten bestond ook hier een groot deel van het aangebodene uit nationale produkten van het land zelf, opgekocht uit failliete winkels, uit overgebleven fabrieksvoorraden of gestolen treinvrachten. Er waren bergen aardewerk, glaswerk, handbewerkt leer en gedreven zilver. Daartussen prijkten vierkanten met kapotte grammofoons, afgeschilferde radio’s, oude fietsen, startmotoren van auto’s, wankele pianokrukken en oude koffers.
Oude koffers? Jan Prins was, zoals bekend, steeds heel precies op zijn bullen. Dus ook op zijn bagage. Hij had een zwak voor echt-lederen koffers en als er tijdens hun avonturen zo’n koffer een schram of een schamp opliep (wat natuurlijk nogal eens voorkwam) was hij er altijd als de kippen bij, dat met witte was of schoensmeer bij te werken. Bij de bagage van Jan Prins vergeleken zagen de koffers van Arie en Bob er steeds uit of ze uit een vliegtuig waren gedropt en daarna een tijdje door een bulldozer waren rondgeschoven over een veldje geklopte baksteen. Al speu– rende passeerden de jongens een vak vol uit rode klei gebakken paarden, honden en andere dieren, die met open bekken omhoog reikten en zo als bloemvaasjes konden worden gebruikt. Twee Amerikaanse dames stonden met luid blikken stemgeluid te loven en te bieden. Daarna volgde een zeker tien meter lang vak vol met kleurige schalen, glazen kandelaars, bonbonbakjes en sierkannen. Dáár achter lag weer zo’n echt rommelvak, met midden erin, als pronkstuk, een Italiaanse scooter waarvan het voorwiel ontbrak. Naast die scooter lag een berg oude leger–

schoenen en dáárnaast stonden. . .
„Jan!” zei Bob zacht. „Kijk eens bij die scooter.”
Zij stonden stil en keken. Jans koffer stond midden tussen beide andere: glimmend van de was, de zon fonkelend in de gepoetste knipsloten. De koffers van Bob en Arie stonden links en rechts ervan, eruit ziende als twee soldateske wachten, die een vermoeiende veldtocht achter de rug hebben, maar toch nog een nette bezoeker aan het hoofd– kwartier moeten flankeren.
„Dat zijn ze!’ ’
Arie tuurde met half dichtgenepen ogen:
„De sloten zien er onbeschadigd uit.”
Bob zei spottend:
„Kunst. Iemand, die zonder beschadiging een autoslot kan openen, frunnikt een kofferslot los met één haar die hij achteloos uit zijn schedel heeft getrokken.”
Midden achter dit vak stond scheef in de grond geplant een van de parasols zoals men ze in tuinen en op café terrassen vindt. Het ding had een stel kapotte baleinen, die met een touwtje waren vastgebonden en een fikse scheur in het zeildoek, die met dun ijzerdraad was gerepa– reerd. In een rieten stoel, in de schaduw van die parasol, zat een machtig dikke vrouw die met zichtbaar welbe– hagen een dunne, zwarte sigaar rookte. In de windstille lucht bleef de rook onder de parasol hangen en alleen enkele sliertjes ontsnapten door de slecht-gerepareerde scheur naar boven, in de zonneschijn. Jan wees naar de drie koffers, die vlak voor haar dikke benen stonden en vroeg in het Engels:
„What do those three suitcases cost?”
Zij verroerde geen vin, deed een lange trek aan de sigaar en liet de rook heel langzaam uit een mondhoek ontsnappen. Toen alle rook weg was, vroeg ze:
„Alle drie samen?” (Zij sprak Engels zonder merkbaar accent).
„Als alles er nog in zit”, zei Bob, veelbetekenend. Enkele tellen lang zei niemand iets. Ergens verderop begon iemand een versleten plaat te proberen op een valse grammofoon.
„Zou je er dan eerst niet in kijken?” zei de vrouw toen. Arie stapte om de stapel oude schoenen heen en lichtte zijn eigen koffer op. Aan de manier waarop hij tilde zagen de anderen al, dat het ding nog behoorlijk zwaar was. De dikkerd stapte terug, legde de koffer plat en probeerde de sloten. Ze knipten zonder moeite open. Alles netjes en zonder lelijke beschadigingen. Arie rommelde in de inhoud. Beide anderen keken gespannen toe, met hun handen op hun knieën leunend. Achter hen drongen mensen langs elkaar heen en nu en dan kreeg Jan of Bob een duw, die bijna voorover in Arie’s koffer deed ploffen.
„Alles er nog in?”
Arie stond op, lichtte zijn strohoed even en haalde de hand door zijn rossige haren.
„Precies kan ik het natuurlijk zo gauw niet zien. Maar ik mis in ieder geval die maisgele, dikke trui die erin zat.” „Tja”, zei Jan grimmig. „Die had ook een hoop geld gekost.”
Hij stapte haastig naar voren, door Bob gevolgd. Ze pakten elk hun eigen koffer, legden ze aan de rand van het rommelvak neer en begonnen de inhouden te inspecteren. Uit alle koffers bleken dingen verdwenen. Bob had een extra polshorloge gehad. Dat was weg. Verder miste hij een paar handgemaakte bergschoenen, een kampeermes, een trui en wat kledingstukken. Jan zat te schuimbekken over een verdwenen fototoestel, wat shirts en de beste van zijn kledingstukken. Maar toch was het merendeel nog aan– wezig. Zij keken elkaar aan en stonden op.
„Wat kosten deze drie koffers?”
„Met inhoud?”
„Ja, natuurlijk met inhoud. Ze zijn gisteren van ons gestolen.”
Een wolk sigarenrook legde een mistgordijn over de hardbruine ogen.
„Dertig dollar per stuk.”
Jan gaf een schreeuw die beslist tot in de „Reforma” hoorbaar was en brulde:
„Wat? Dertig dollar voor onze eigen koffers?”
Zijn getier maakte niet de minste indruk. Het lokte alleen een massa voorbijgangers aan, die in een wijde kring om het vak heen gingen staan en Jan gewoon de woorden van de lippen lazen. Maar niemand wond zich op. Men scheen dit relletje alleen te beschouwen als een soort privé-cabaret-voorstelling in de openlucht. Men was op de Lagonia blijkbaar sinds lang gewend aan verontwaardigde kreten van toeristen die zich genoodzaakt zagen, hun eigendommen terug te kopen. Bob deed ook nog een duit in het verontwaardigings-zakje, maar zij hadden net zo goed kunnen oreren tegen een uit teakhout gesneden boeddha-beeld. Het beeld bewoog alleen die spieren, nodig om adem te halen en rook uit te blazen en zei alleen maar, telkens als Jan en Bob even stopten:
„Thirty dollars.”
Daar was zelfs Jan Prins niet tegen opgewassen. „Dit is praten tegen de vrouwelijke vleeskaai”, zei hij ein– delijk, woedend, trok de portefeuille uit zijn achterzak en stak met drie biljetten van tien dollar het rommelvak over. Arie en Bob volgden zijn voorbeeld. Een goedkeurend gemompel steeg op uit het publiek, dat blijkbaar van oordeel was, dat het recht weer eens had gezegevierd . . . er werd betaald. De vrouwelijke boeddha knikte, blies een extra vette rookwolk uit en kruiste de dikke benen, blijkbaar als gebaar van tevredenheid. Arie was de laatste die zijn dol– lars offerde en terwijl hij langs de voorwielloze scooter terugstapte door het rommelvak, keek hij plotseling opzij, zonder reden, zoals men dat kan doen door het onbewust gevoel dat iemand heel aandachtig naar je staat te kijken. En dat was ook zo: tussen de rij belangstellenden stond een betrekkelijk kleine man, met een strak en nijdig gezicht. Arie keek hem even vlak aan, voelde een schok en wendde direct zijn blik af. Hij kènde dat gezicht . . . kende het zelfs vrij goed, maar hij kon het zo gauw niet thuis brengen. Toch kreeg hij een benauwd gevoel. . . als van naderend onheil. Terwijl de dikkerd zich naar zijn koffer bukte en de knippen sloot, dacht hij razend snel na . . . Hij had helemaal geen prettige herinneringen aan dat gezicht. Toen hij zich met de koffer oprichtte, schoot het als een flits door hem heen: de nacht van de dynamietontploffing op de tafelberg! Peraira! De dikkerd vertrok geen spier van zijn gezicht, drukte zijn strohoed vast op het hoofd, zei nonchalant:
„Kom mee, jongens” en begon zich een weg door de drukte te schouderen, de koffer nu als een soort van leren baby in beide armen geklemd, om in de drukte makkelijker uit de voeten te kunnen. Beide anderen volgden hem en merk– ten alras dat zij moeite hadden, hun dikke vriend bij te houden.
„Heidaar, op hol geslagen olifant!” protesteerde Bob. „Ren niet zo onzinnig hard!”
Maar Arie keek op noch om. Hij liep zo snel hij kon, zig– zaggend door de drukte en toen hij eenmaal uit het dichte gewoel was, zette hij er extra de sokken in, tot hij zijn vrienden een meter of dertig voor was.
„Wat is dát nou voor waanzin?” bromde Jan. „Arie! Hei!” De dikkerd keerde zich nu meteen om, zette zijn koffer neer en bleef breeduit staan wachten. Maar hij keek zijn naderende vrienden niet aan. Hij keek tussen hun hoofden door naar de marktdrukte die zij zojuist achter zich hadden gelaten. Toen Bob en Jan tegenover hem stilstonden, zei de dikke snel:
„Blijf even zo staan praten . . . Dáár heb je het al. Hij volgt ons. Dus hij heeft ons wel degelijk herkend. Kom mee, jongens. Maar kijk niet om. En doe heel gewoon.” Jan en Bob vroegen niets meer en begonnen onmiddellijk gewoon te doen. Jan gaf Bob een stomp in diens ribben en Bob mikte een schop naar Jan. Jan rukte aan een bos van Bobs haren. Bob gaf plotseling mee en duwde Jan achterover. Die kon zijn benen niet achteruitkrijgen, omdat zijn fraaie koffer achter hem stond, plofte dus achter– over en krabbelde woedend overeind terwijl Bob zich een aap stond te lachen.
„Alles voor het goeie doel”, zei Bob.
„Dát zal ik je betaald zetten”, verzekerde Jan, zich afstof– fend. „Je hóéfde dat helemaal niet te doen.”
Bob hees zijn oude koffer op een schouder en liep achter Arie aan.
„Als je iets doet, moet je ’t goed doen. Niet de kantjes eraf lopen.”
Zij sjokten nu alle drie achter elkaar voort: Arie met zijn koffer als een teddybeer in zijn armen, Bob met de koffer op een schouder en Jan met de zijne in de hand scheef– lopend door het gewicht. Twee straten verder werd Bob ongeduldig:
„Arie! Hee!”
De dikkerd antwoordde over zijn schouder:
„Mot je?”
„Wat is er eigenlijk aan de hand?”
„Kijk niet om. Op de markt stond een vent, ex-boef uit de bende van Peraira. En die heeft mij herkend. Kom nu maar naast me lopen.”
Jan en Bob versnelden hun passen.
„Waarom al deze komedie?”
„Omdat ik niet wil dat hij aan ons gedrag merkt dat we hèm herkend hebben.”
Zij hadden Arie nu ingehaald en liepen aan weerszijden van hem, nu door een smal straatje met aan weerszijden winkels, dat een eind verder zou uitkomen in het steegje waarin hun garage was gelegen.
„Welke vent van Peraira?” Het was Bob die dat vroeg. „Jij kent hem niet, Bobbie. Toen zat jij met Masters, hoog, droog en veilig in een vliegtuig, boven in de lucht.” „Moet je hèm horen!” zei Bob verontwaardigd. „Veilig boven in de lucht. Reuze-veilig! Wij komen argeloos en niets vermoedend laag over vliegen en de heren Prins en Roos beneden vinden dat het geschikte moment om half Noord-Mexico met dynamiet op te blazen. De stukken rots sloegen gaten in de vleugels!”
„Waar gehakt wordt, vallen spaanders”, zei Arie. „In elk geval was die nacht bij de bende van Peraira een mannetje met kromme benen; een van de piloten die illegale immigranten de grens tussen Mexico en de Verenigde Staten overvlogen.”
„Herinner ik me”, zei Jan. „Hij had kroeshaar en miste een stuk van zijn oor. Hij scheen toen met een zaklantaarn in ons gezicht, terwijl we in het donker bezig waren met die truck waar het dynamiet in zat.”
„Precies, jongetje Prins. En die knaap stond daarnet heel aandachtig naar ons te kijken. Als jij met je zuinige gezicht niet zo’n lawaai was gaan schoppen over die dertig dollar, die je tòch hebt betaald, had hij ons misschien niet eens gezien.”
„Maar hoe komt die vent op vrije voeten? Ik dacht dat die hele bende daar op de tafelberg was ingerekend.” „Was ook zo. Maar de gevangenissen hier in Mexico schijnen aan alle kanten lek te zijn.”
„Verbaast me niets, als je ziet hoe ze hier met lipssloten overweg kunnen.”
„Dus die is óók al los”, zei Bob grimmig. „Tijdens die fameuze trammelant op Trinidad was ik bijna het ge– sneuvelde haasje omdat een van de ontsnapte kerels de bende daar kwam waarschuwen.”
„Dat kan dus leuk worden”, vond Jan. „Machtig leuk. Want als er twee van die knapen los rondlopen, is er alle kans dat ze allemáál door dat lek de gevangenis uit zijn gedruppeld. En die jongens hebben heus wel een appeltje met ons te schillen.”
„Dat kun je geen appeltje noemen”, zei Arie. „Een scheepslading reuze-pompoenen hebben die kerels met ons te schillen. Want toen die ontsnapte grapjassen met elkaar gingen praten, hebben ze natuurlijk ontdekt, dat wij drieën het zijn geweest, die eerst de bende op Long Island hebben opgerold, toen de troep in Mexico en tenslotte het restant op Trinidad. Ze zullen zich vermoedelijk graag een beetje op ons willen oefenen in het koppensnellen.” „Tja”, vond Jan. „Zoiets hadden we natuurlijk vroeg of laat te wachten. Bestaat daar niet een spreekwoord over?” „Wie kaatst moet de boef verwachten?” opperde Arie. „Wie boeven vangt, zal herrie oogsten”, zei Bob.
„Wie goed doet, boef ontmoet.”
„Al is Jan Prins ook nog zo snel, Peraira achterhaalt hem wel.”
Bob viel hem in de rede:
„Zeg, daar vóór ons uit is de zijstraat waar we in moeten. Laat een van ons daar wachten en om de hoek loeren of die vent ons nog achterna zit.”
„Zal ik wel doen”, bood Jan meteen aan. „Nemen jullie mijn koffer vast mee?”
Bob spotte:
„Handig bekeken van jongetje Prins. Is hij meteen van het gesjouw af.”
„Nee”, zei Arie. „Zo snel kan jongetje Prins niet denken. Hij offert zich oprecht voor ons op. Of hij is gewoonweg nieuwsgierig.”
Zij wandelden alle drie achteloos de hoek om, maar nauwelijks was dat gebeurd, of Jan gaf zijn koffer aan Bob, ging plat tegen de fondantkleurige adobe wand van het hoekhuis staan en schoof zijwaarts, tot hij met één oog de straat in kon loeren die zij zojuist waren door gekomen. Hij hoefde niet lang te turen! In gestrekte draf kwam een krombenige man met gekroesde haren door het midden van de straat aandraven; hij had typisch om een hoek in de verte staan wachten tot de drie jongens om de andere hoek verdwenen waren. Jan schoot als een haas terug, rende zijn vrienden achterna en rukte Bob de koffer uit de hand, hijgend:
„Hij komt achter ons aan gedraafd!”
„Kunnen we onze garage induiken zonder dat hij dat ziet?” „Uitgesloten. Hij is nu al zowat bij deze hoek aangekomen. Hij ziet alles wat wij nu doen.”
„Dan is het beste wat we doen kunnen: in onze auto stappen en hem snel smeren. Knappe knaap als hij achter die Lincoln aan kan blijven draven.”
„Waarom maken we eigenlijk zo’n drukte om die ene vent?”
„Vanwege het schillen der appeltjes. Die jongens zijn héél erg boos op ons.”
Bob gromde wat, de zware koffer op zijn andere schouder hijsend.
„Laten ze dan maar uitkijken dat ik niet boos word op hèn. Hier is onze garage. Opschieten, jongens. Gooi de koffers maar los achterin.”
De scène die volgde verliep zo snel, of ze die achttien maal hadden gerepeteerd voor een filmopname: de drie koffers bonsden neer in de open ruimte achter de voorste zitbanken; Jan schoof achter het stuur en drukte meteen het sleuteltje in het contact, terwijl Bob en Arie ieder één voet op een achterwieldop zetten en al op de zijkanten van de open wagen zaten terwijl de motor aansloeg. De lange Lincoln zwiepte achteruit, remde af met glijdende banden, Jan zwierde het stuurwiel rond en drie seconden later stoof de wagen door de open buitendeuren de smalle straat in, met luid schallende hoorn. Honden en straatventers stoven opzij.
Bob keek achterom.
„Krullebol met kromme benen komt in draf de hoek om”, rapporteerde hij.
Jan lachte, liet de hoorn langdurig schallen en trapte op het gas, terwijl hij een bocht doorging.
„Lincoln verdwijnt nu om andere hoek”, was zijn antwoord. Maar vlak vóór zij uit het zicht van de garage verdwenen, gaf Bob een tweede rapport door:
„Mexicaanse garageverhuurder komt boos de straat in rennen.”
Jan blafte nijdig terug:
„Mexicaanse garageverhuurder kan het rambam krijgen.” Arie drukte de kleurige strohoed wat vaster op zijn haren en merkte droogjes op:
„Helaas weet de Mexicaanse garageverhuurder, in welk hotel wij logeren. Dus doe maar kalm aan met dat gas, Jan.”
Jan liet zijn voet opkomen en de wagen minderde vaart. „Rock-and-rollende rolmopsen, ja. . . Weet je dat zeker?” „Heel zeker”, zei Arie onverstoorbaar. „Toen we de auto stalden hebben we hem nog de kortste weg terug naar ons hotel gevraagd.”
Jan reed een drukke boulevard op en Bob en Arie, nog steeds op de zijkanten van de open wagen zittend, wuifden vriendelijk naar verbaasd kijkende voorbijgangers, die allen zedig gekleed waren in lange broeken plus jassen of keurige jurken.
„Dus die snaak met zijn kromme benen hoeft alléén maar aan die garage-Mexicaan te vragen. . .”
„En hij weet precies waar wij logeren.”
„We kunnen dus van alles verwachten.”
„Misschien gebeurt er helemaal niets.”
„Zou dat eigenlijk niet jammer zijn?”
Bob merkte op:
„Met dat al hebben we nog steeds geen lange broeken aangetrokken. En dáárvoor gingen we op pad.”
Arie loosde een diepe zucht:
„Zo is nou ons hele leven. Er gebeurt altijd wat anders dan datgene waarvoor we op pad gaan.”
Bob gaf een schreeuw:
„Daar rechts is een Amerikaanse perserij! Daar kunnen we onze broeken laten persen. Stoppen, Jan!”
Jan stopte en parkeerde tussen een knalgele taxi (waarin de chauffeur achter het stuur zat te slapen) en een bestelwagen van een Mexicaanse limonadefabriek. Zij waren nu wèl zo verstandig, hun drie koffers mee naar binnen te nemen en zelfs mee in de kleine (met een gordijn afgeschutte) hokjes, waarin zij konden wachten tot hun broeken waren opgeperst. Dat was in verbazend korte tijd gebeurd en kostte een halve peso de man. De shorts gingen in de koffers . . . de koffers in de Lincoln en daarna reden zij terug naar hun hotel.
„Hoe laat is het nu?”
„Kwart over één. Tijd voor een middagdutje?”
„Nee!” zei Arie. „Tijd voor een lunch. Denk je dat ik mijn hoofdmaaltijd wil missen?”
„Klets niet, dikke. Elke maaltijd is voor jou een hoofd– maaltijd. Hoera! Er is nog ruimte op het parkeerterrein.”

* * *
In hun pas-geperste lange broeken en elk met een koffer in de hand betraden zij de hal van hun hotel, maar zij hadden nog geen tien passen gedaan, of zij merkten al, dat er iets aan de hand was. Achter de lange ontvangstbalie, waar zij hun kamersleutels in ontvangst moesten gaan nemen, boog een assistent-portier zich zijwaarts en zei snel iets tegen de hoofd-receptionist, die fronsend opkeek en fronsend bleef kijken terwijl de drie jongens hem

naderden.
„Mogen wij onze kamersleutels?” begon Bob, zijn koffer neerzettend. „Nummers 418 en 420.”
Het hoofd van de receptie keek hem wat misprijzend aan en antwoordde met gedempte, afgepaste stem:
„Er zijn hier een man en een politie-agent, die naar u gevraagd hebben. Ik heb hen in een spreekkamer gelaten.” Zijn gelaat verried duidelijk dat men in het Reforma-hotel niet bijster op dergelijke bezoeken gesteld was.
„Wat zullen we nú weer beleven?” mompelde Bob. Op een wenk van de man achter de balie kwam al een piccolo aansnellen, die reeds scheen te weten wat de bedoeling was, zich meteen omdraaide en de drie jongens voorging naar een matglazen deur naast de liften, die hij uitnodigend open hield. Deze deur leidde kennelijk naar de afdeling administratie van het hotel, want van achter deuren aan weerszijden van een met rubber beklede gangvloer klonk het geratel van schrijfmachines. De piccolo stopte plotseling en opende een deur links.
„Gaat u binnen.”
De Mexicaan, die uit het raam naar buiten had staan kijken, draaide zich snel om toen de deur openging en die drie jongens verschenen. Hij stak opgewonden een arm naar hen uit.
„Dat zijn ze!” riep hij en in uitstekend Engels. Het was de man, in wiens garage zij hun Lincoln hadden gestald. „Spreekt de man nu ineens wèl Engels?” mompelde Arie. Dat deed de man inderdaad en hij probeerde dat helemaal niet te verbergen, maar gaf in rap en duidelijk Engels te verstaan dat hij zijn stallingsgeld wilde hebben en niet van plan was zich door een stel buitenlanders te laten oplichten. Jan Prins was er weer als de kippen bij om nijdig te worden.
„Wil jij wel eens op je woorden passen, Mexicaanse vlegel?” begon hij verhit. „Wie heeft hier opgelicht? Jij speelt met kofferdieven onder één hoedje!”
Bob en Arie begonnen Jan te sussen en de agent begon de Mexicaan te sussen en dat duurde een minuut of wat. Uit de brokstukken van verontwaardigde opmerkingen werd intussen duidelijk, wat er aan de hand was. De Mexicaan, die de Lincoln overhaast uit zijn garage had zien vertrekken, was rechtstreeks naar een politiepost gehold met het verhaal dat drie buitenlanders, logerend in het Reformahotel en rijdend in een Lincoln Zephyr met het Amerikaanse nummerbord: Californië-1956 CPZ 738 zonder betalen overhaast waren vertrokken.
„Maar mijn beste man”, begon Bob. „Wij waren helemaal niet van plan om al te gaan vertrekken. Mogen wij mis– schien onze eigen auto een paar uur gebruiken?” De Mexicaan schudde koppig het hoofd:
„Dat kunt u nu wel zeggen. Als u uit een hotel vertrekt en alles meeneemt, moet u ook afrekenen.”
Bob zei ongeduldig:
„Laten we die man betalen en aan dit gezeur een eind maken. Deze situatie is onze eigen schuld, omdat we zo overhaast de garage uit zijn gestoven.”

Jan begon te sputteren dat de man aan hen eigenlijk geld schuldig was, als schadevergoeding voor het verdwijnen van hun koffers, maar de politieagent bracht hem aan het verstand, dat hij daar niets mee te maken had. Een niet-officiële garage was niet aansprakelijk voor diefstal of beschadiging. Ten tweede kon niemand bewijzen dat die koffers in de auto aanwezig waren geweest op het moment dat de Lincoln werd gestald. En als de zaak nu niet gauw werd geregeld, gingen zij allen mee naar het politiebureau en dan . . . Er moest betaald worden.
„Helemáál niet!” sputterde Jan Prins. „Wij hebben onze auto bij die vent daar gestald. Wij rekenen af zo gauw wij gaan vertrekken. Wij wilden vanmiddag onze auto ge– bruiken om wat boodschappen te doen en vanavond is de wagen weer terug. Volkomen normaal en in orde. Zou een mooie mop zijn, als je elke keer moest betalen als je een auto uit een garage haalde!”
De agent begon nu korzelig te worden en sjorde ongeduldig zijn koppelriem wat omhoog.
„Dat is een heel ander geval! U bent een buitenlands toerist en niemand kent u. Als alles zo normaal was, had u tegen de garagehouder kunnen zeggen, dat u even wegging en vanavond terug zou komen. Maar best, als u er niet mee akkoord gaat, dan komt u alle vier mee naar het politiebureau en dan blijft u daar tot de processen-verbaal van de hele geschiedenis zijn opgemaakt.”
Jan begon woedend:
„Dan doen we dat maar! Ik sta in mijn recht en daarom. . .”
Hij kreeg een geduchte trap tegen zijn kuit van Arie en een duw van Bob, welke laatste tegen hem uitviel: „Hou jij nu eens even je suffige, heetgebakerde waffel. Je schiet hier niets op met dat soort van herrie. Niemand op het politiebureau heeft zin om in deze hitte processen– verbaal te gaan schrijven. Bovendien werkt in Mexico in de middaguren geen mens. Vóór je weet waar je bent, zitten we daar morgenochtend nòg op jouw kostbare recht te wachten.” Hij wendde zich tot de Mexicaan: „Wat moeten wij u betalen?”
Dat bleek niet zo eenvoudig:
Stalling van de Lincoln: 16 peso’s
Arbeidstijd, door deze geschiedenis
door garagehouder verloren: 8 peso’s
(Hier begon Jan woedend op te merken, dat de vent bij dit uurloon ongeveer het salaris verdiende van een minis– ter-president.)
Geld voor taxi, genomen door garage
houder plus agent: 6,5 peso’s
Fooi aan hotelportier 2 peso’s
(Hier informeerde Jan sarcastisch of ze er soms nog een lichte lunch bij wilden hebben, of smartegeld wegens geschokte zenuwen, maar dat hoefde niet).
Dat alles maakte bij elkaar dus 32,50 peso’s. Bob tastte in zijn zak en betaalde.
„Is alles zo in orde?”
Zo was alles in orde. De Mexicaan en de agent vertrokken in de richting van de deur, maar zij hadden die nog niet open, toen Jan woedend uitbarstte:
„Maar als die vent dáár denkt, dat hij ons als klant nog terug ziet, heeft hij het toch gloeiend mis!”
„Dat is te betreuren, senor”, antwoordde de Mexicaan, met een flauw spottend glimlachje. Vóór hij de deur achter zich sloot, zei de agent nog vermanend:
„Doe zoiets niet wéér, gentlemen, anders komen er moeilijkheden. Deze misverstanden werken verwarrend. Ik heb het genoegen u te groeten. Goedemiddag.”
Zodra de deur van het spreekkamertje dicht was, viel Jan woedend uit:
„Wedden dat de garagehouder dat extra-geld met die agent deelt?”
Bob vroeg spottend:
„En wat wou je eraan doen? Ze hadden ons nu eenmaal te pakken. Natúúrlijk hadden we die garage niet zo overhaast uit moeten rijden, zonder iets te zeggen of zonder af te rekenen. We slaan anders op deze manier wèl een serie beste figuren in dit hotel. Eerst vermaand wegens onwelvoeglijke kledij . . . daarna opgewacht door de politie. . .” Arie bukte zich en nam zijn koffer op:
„Al dit soort dingen gebeurt in drieën. Gokkie maken dat er vandaag nog een derde schandaal voorvalt?”
Jan deed de deur open, stapte de gang in en zei over zijn schouder:
„Als er nog ééns zoiets gebeurt, kun je er zeker van zijn, dat ze ons met een wijde boog dit hotel uit smakken.” Er stond inderdáád nog wat te gebeuren . . . zoals de dikke Arie reeds had vermoed.

WAARIN JAN PRINS HOE LANGER HOE BOZER WORDT

En terwijl Jantje Prins, nijdig in zichzelf mompelend, met zijn koffer terugbeende naar de hal van hun hotel, liep er in een geheel ander gebouw in Mexico-City óók een man nijdig te benen. Maar er waren enkele belangrijke verschillen. Ten eerste was deze man een heleboel kwaadaardiger gestemd dan Jan Prins. Ten tweede beende hij niet door de hal van een net hotel, maar over de smerige betonnen vloer van een vervallen pakhuis. Rondom hem stonden reeksen kisten, balen en kratten meters hoog opgestapeld, een loopgang insluitend van een dikke twee meter breed. In die loopgang stond een transportwagentje met vier ijzeren wielen en op dat lage wagentje, naast elkaar, zaten drie mannen, broederlijk apenoten etend uit een bruinpapieren zak. De schillen lieten zij knisterend op de cementvloer vallen, terwijl zij luisterden naar het woedende betoog van de langs de rijen kisten heen-en-weer lopende man, die ten laatste besloot:
„ . . . en of het nu verstandig is of niet, interesseert me geen halve cent. Die drie snotapen van jongens hebben mij destijds die kool gestoofd en me een hele hoop geld gekost. Zij hebben een zaakje, waar we nog jarenlang een aardige cent mee hadden kunnen verdienen, voor ons verknoeid en ons de FBI op het dak gestuurd óók nog. Dat neem ik niet. Dat neem ik van niemand en zeker niet van een stel vlegels, die nog nauwelijks een snor kunnen laten groeien. Ik zal het ze betaald zetten. Ik zal het ze zó grondig betaald zetten, dat ze het de rest van hun leven wel uit hun lijf zullen laten, zich met andermans zaken te bemoeien. Dat lesje zal ik ze leren, of mijn naam is geen Peraira meer!”
Hij hield op met heen en weer benen, leunde ruggelings tegen een stapel kisten, haalde een knipmes te voorschijn en begon zijn nagels schoon te maken, als laatste uitbarsting er nog aan toevoegend:
„Die snotneuzen zullen er spijt van hebben, dat ze óóit in Mexico zijn teruggekomen, dàt beloof ik je.”
De middelste van de drie mannen op de transportwagen was de kerel met het kroeshaar en de kromme benen, die de hele geschiedenis aan het rollen had gebracht, door op het lawaai (door Jan Prins op de rommelmarkt veroorzaakt) af te komen en de dikke Arie te herkennen. Hij zei, op redelijke toon:
„Kijk es, Peraira . . . we zijn er allemaal drommels nijdig over, wat die jongens ons hebben gelapt. Maar ik bekijk het nou eenmaal zo: wat schieten we er mee op, als we achter die apen aan gaan? We kunnen ze te grazen nemen, ja. Maar worden we daar één cent wijzer van? Had ik maar nooit gezegd, dat ik die dikke rooie gezien had!”
Peraira kreeg last van een nieuwe woede-uitbarsting en stak het knipmes nijdig in het zachte hout van een pakkist.
„Het kan me geen zier schelen of er wat mee verdiend wordt of niet! En het gaat jou geen snars aan, óók. Wie betaalt jou?”
„Jij, baas.”
„En wie geeft hier de orders?”
„Jij, baas.”
„En wie zijn geld wordt er uitgegeven? Het jouwe soms?” „Het jouwe, baas.”
Peraira trok het mes terug uit de kist, pakte het bij een punt van het lemmet en slingerde het tussen twee vingers heen en weer, terwijl hij opnieuw door de loopgang begon heen en weer te benen.
„Precies. Ik wil die drie vlegels in handen hebben. Ik wil ze overgebracht zien naar een veilige plaats, waar geen mens ze ooit zal verwachten of vinden en ik zal er nog een aardige cent op verdienen ook, want minstens een van de drie zal wel ergens ouders hebben, die er een slordige cent voor over hebben om hun zoon terug te krijgen.” De rechtse van de drie mannen op de transportwagen keek op van zijn apenotenpellerij. Hij had een volkomen kogelrond, glad en kaal hoofd, dat mahoniebruin verbrand was door de zon. Hij had de rond-verlopende schouders van de geboren krachtpatser en droeg sandalen, een legerbroek (besmeurd met rode menie) en een oranje polohemd met korte mouwen. Beide armen waren van boven tot onder getatoeëerd. Hij zei langzaam:
„Dus jij wilt gewoon die drie apen kidnappen?”
„Precies. En een dik losgeld vragen.”
De man met de kromme benen informeerde:
„En ze loslaten als het geld binnen is?”
Peraira stond stil, keek hem verachtelijk aan en vroeg: „Mankeert het jou in je bovenkamer? Om ze dan tégen mij te laten getuigen, zeker? Dat losgeld is een kleine vergoeding voor alle schade en last die ze me hebben bezorgd. Als dat binnen is, bind ik ze alle drie wat oud ijzer om hun nek en dump ze ergens in zee.”
„Hm”, zei de ander. „Weet je wel zeker dat ze ouders hebben en dat die ouders dik genoeg in hun centen zitten om een losgeld te betalen dat de moeite waard is?”
„Kan me niet eens bommen!” barstte Peraira weer woedend uit. „Ook al krijg ik geen rode cent los, dan wil ik die drie brutale vlerken tòch in mijn vingers hebben! Ik zal ze gloeiend inpeperen wat ze mij hebben geflikt. Is dat nu goed begrepen?”
De drie mannen knikten kort en instemmend.
„O.K., baas”, zei Kogelhoofd met de getatoeëerde armen. „Jij bent de baas. Wat mot er gebeuren?”
Peraira knipte het mes dicht, schoof het in een broekzak, legde de handen op zijn rug inéén en ging wijdbeens staan.

„Zij logeren in het Reforma-hotel”, begon hij. „Dat weten we. Nu gaan we als volgt te werk . . .”

* * *
Bobbie Evers stond met de handen in de zij woedend bij

de uitstalling van zijn kleren op het hotelbed.
„Die bandieten! Weet je wat ze uit míjn koffer hebben gestolen? Dat zie ik nou pas. Al mijn pyjama’s!”

Jan Prins, bij het andere bed bezig met het maken van overzichtelijke stapeltjes van zijn eigen kleren, hoorde hem nauwelijks, want hij had al zorgen genoeg met nagaan wat hijzelf was kwijt geraakt. Dat was helemaal niet zo eenvoudig, want bijna geen mens ter wereld bezit een inventarislijst van wat hij op reis in zijn koffers meezeult. Bovendien kochten onze vrienden steeds dingen bij, terwijl ze op hun avonturen weer andere zaken kwijt raakten. Als er iets zoek was, merkten ze dat soms na dagen of weken pas . . . als ze het betrokken voorwerp toevallig nodig hadden, of er om een of andere reden aan dachten. Maar juist die onzekerheid was voor de secure Jan natuurlijk om dol te worden. Als hij in zijn boekhoudboekje één kwartje niet thuis kon brengen, zat hij urenlang op het eind van een ballpoint te knauwen en nu hij niet meteen wist, wat er van hem gestolen was, leek hij een zenuwinzinking nabij. Hij had zijn beide koffers plus zijn reistas geheel geledigd en alles in hoopjes op de vloer en op zijn bed uitgestald: shirts bij shirts en sokken bij sokken enzovoort. Van dat alles zat hij nu een inventarislijst te maken, zo ingespannen en zorgelijk, dat hij Bob alleen maar antwoordde met een grom of een knor, tot die er genoeg van kreeg en zijn heil ging zoeken in de kamer van de dikke Arie, ernaast.

* * *

Dat roodharig sproetwonder had een tweepersoonskamer voor zich alleen, als gevolg van fortuinlijk kop-of-kruis gooien toen zij in het hotel waren gearriveerd en vernamen, dat er alleen nog maar tweepersoonskamers met badkamer te huur waren. Bob en Jan hadden kamer 418 geloot en Arie op zijn eentje 420.

„Het is per slot van rekening ook redelijk”, had Jan toen berustend gemompeld. „Dan is de hoeveelheid menselijk vlees in beide vertrekken ongeveer gelijk.”
De dubbele hoeveelheid menselijk vlees, luisterend naar de naam „Roos” lag op een van zijn twee bedden, in zijn sokken, met de strohoed hangend aan het leeslampje. Arie kauwde op een Hershey-staaf en luisterde naar een verzoekprogramma van grammofoonplaten, uitgezonden door een Mexicaans radio-station. Het hotel had in elk vertrek een radio ten gerieve der gasten, welk apparaat één uur speelde na inworp van een halve peso.
„Jan is helemaal niet om te harden op het ogenblik”, kondigde Bob aan. „Die zit midden op de vloer tussen zijn overgebleven bullen als een soort van huilende derwisj op een Perzische openluchtmarkt en probeert uit te kienen wat hij zoal kwijt is. Maar weet je wat er bij mij weg is? Al mijn pyjama’s!”
Arie draaide de radio wat zachter en beet een nieuw stuk van zijn staafvormige lekkernij.
„Zit een bepaalde logica in”, verklaarde hij. „Jij had de fraaiste collectie pyjama’s van ons allemaal. Die dieven hebben bij ons alle drie het beste eruit gepikt. Maar wat doe je eraan? Ik lig te piekeren over die vent van Peraira’s bende, die ons zo fel achterna bleef zitten.”

Bob slenterde naar het raam en ging uit staan kijken naar het kleurige gewriemel op de Paseo de la Reforma, vier verdiepingen lager. Het was inderdaad waar, dat hij een voorliefde had ontwikkeld voor pyjama’s. Hoe exotischer, hoe mooier. In het begin was dat niet zo merkbaar geweest, maar naarmate zij meer avonturen beleefden en ouder werden, had elk van hen zijn eigen persoonlijke eigenaardigheden gekregen . . . en bij Bob waren dat zijn pyjama’s. In elke stad waar zij even de tijd hadden, probeerde hij een of twee heel bijzondere pyjama’s op de kop te tikken en hij had in de laatste twee maanden dan ook weer een aardige verzameling gekregen. Had hij er tevéél bij elkaar, dan stuurde hij een zending naar huis en begon weer met frisse moed aan een nieuwe collectie. Hij had Russische modellen, met hoog gesloten halzen; Chinese met draken en goudborduursel, exemplaren in nylon, in orlon en zijde, in knooploze uitvoering en met bandjes. Wáárom het nu juist pyjama’s waren, waar hij bezeten van was, in plaats van schoenen, shirts of dassen, had geen van zijn beide vrienden ooit kunnen uitvissen; het wàs nu eenmaal zo. „En er waren juist die twee heel bijzondere bij, die ik gisteren hier op de kop had getikt”, klaagde Bob. „Da’s dan een geluk bij een ongeluk”, vond Arie, de rest van zijn chocoladestaaf in de mond stekend. „Je gaat dadelijk gewoon naar die winkel toe en koopt ze opnieuw.” Bob trommelde met de vingers tegen de glasruit. „Ik denk, dat ik dat doe óók. Ga je mee? Dat geteut hier in zo’n stomme hotelkamer gaat me ook de keel uit hangen.” Hij keerde zich om en keek op Arie neer. „Zei jij daarnet wat over Peraira?”
„Jawel. Ik vraag me af waarom die krombenige vent ons zo hardnekkig volgde.”
„Och, waarom niet? Weet jíj. Hij kan zelfs toevallig best de vent zijn die onze koffers heeft gestolen.”
Arie knikte:
„Aan die mogelijkheid heb ik al gedacht. Toen dat illegaleimmigrantenspelletje van hen afgelopen was, moesten die boeven natuurlijk omkijken naar een nieuwe manier om aan de kost te komen. Als die vent het beroep van bagagedief is gaan uitoefenen, is het heel natuurlijk, dat hij uit nieuwsgierigheid op de Lagonia bleef rondhangen om de eigenaars te bekijken als die zouden komen opdagen om hun bullen terug te kopen. Zit een zekere humor in. Maar toch. . . waarom ons dan blijven volgen? ”
„Zelfde reden. . . nieuwsgierigheid. Misschien had-ie het idee om nog meer van ons te stelen.”
„Kan zijn.” Arie stak een arm uit, knipte de radio af, kwam langzaam overeind en begon naar zijn schoenen te vissen.
„Ga je mee? Kunnen we meteen wat cadeautjes kopen om naar huis te sturen. Het wordt echt wel tijd dat we daar iets aan doen. Ga jij effen vragen of Jan meegaat?” Maar Jan knorde korzelig tegen Bob, dat hij niet meeging. Hij verklaarde bovendien heftig, dat hij niet van plan was, zoiets nòg eens weer te laten gebeuren.
„Zoiets als wàt niet?” vroeg Bob.
Jan lag op zijn knieën voor een paar vellen wit papier en zat midden in de telling van paren sokken. Hij snauwde: „Niet weten wat ik aan bullen bij me heb. Ik wil eerst deze lijst bijgewerkt hebben.”
„O.K.”, zei Bob, hem wegwuivend. „Dan gaan Arie en ik samen wel even de stad in.”
Toen Bob de deur van kamer 418 dicht trok, kwam Arie uit 420; zijn sleutel in de hand. Zij lieten kamer 418 open, want daar zat Jan nog in. Toen zij samen de buitentrappen van het hotel afdaalden en in de hete zon kwamen, ontdekten zij, dat zij vergeten hadden, aan Jan de sleuteltjes van de Lincoln te vragen. Maar zij hadden geen van tweeën zin om terug te gaan naar de vierde verdieping. Dus besloten zij de Lincoln kalm te laten staan en een taxi te nemen naar het winkeldistrict. Bob zag er een voorbij komen, floot schel en wuifde met een arm. De taxi stopte.
„Hoe heette die straat ook weer waar ik die pyjama’s kocht?”
„Straat van de Zestiende September”, antwoordde Arie, instappend.
De taxi reed weg naar de Straat van de Zestiende September.

* * *
En precies dertien minuten vóór Arie samen met Bob het hotel uitwandelde was een gesloten, donkerrode en flink bestofte Plymouth het parkeerterrein opgezwenkt en ongeveer zes plaatsen schuin achter de Lincoln tot stilstand gekomen. Er zaten drie mannen in, die zojuist in ’t pakhuis hun orders van Peraira in ontvangst hadden genomen. De kroeshaar met de kromme benen zat achterin, gereed om naar beneden te duiken, zodra er enig gevaar bestond, dat een der drie jongens hem zou zien zitten. Kogelhoofd zat, met gekruiste getatoeëerde armen, voorin, maar niet achter het stuur. Daarnaast hing nummer drie, die gedurende de hele bespreking met Peraira zowat geen mond had opengedaan. Hij droeg een vrij ruige, vuile broek met nogal rafelige pijpen en droeg een vettige hoed met de voorrand flapperig ver naar beneden getrokken. Zijn onderarmen lagen op het stuur en onder de hoedflap door tuurde hij constant naar de uitgang van het hotel. Zij hadden alle raampjes van de Plymouth wijd open gedraaid, maar ondanks dat was het gloeiend heet onder de felle Mexicaanse middagzon. Zij zaten er nog geen zeven minuten, toen een vage snork de man achter het stuur deed opschrikken. Hij keek opzij en zag het kogelronde hoofd scheef hangen, met half open mond. Een machtige por van een elleboog deed de ander wild opschrikken. „Ben je nou helemaal belatafeld om te gaan liggen maffen! Hou alsjeblief je ogen open!”

Kogelhoofd gromde en knorde wat en ging overeind zitten. Daarna protesteerde hij:
„Net of dàt veel helpt. Ik heb die jongens nog nooit van me leven eerder gezien. Wat mot ik nou opletten? Laat die kroeskop achter ons dat maar doen. Die kent ze. Wij niet.” „Nou, je blijft maar wakker!” zei de kroeskop achter hem heftig. „Je weet nooit wat er onverwacht gebeuren kan . . . Hei, wat is dat?”
Maar het was een vals alarm. Hij had een dikkige Amerikaan naar buiten zien komen en één ogenblik gemeend, dat het Arie Roos was. Kogelhoofd veegde zich met een onderarm een laagje zweet van het voorhoofd en tuurde mistroostig rondom zich naar het grote, onbeschaduwde parkeerterrein.
„Ik hoop niet, dat we hier uren moeten staan wachten. Zijn we meteen gebraden ook. . .”
Hij had dat nauwelijks gezegd, of de man achterin schoot naar voren met het hoofd tussen die van zijn beide bondgenoten:
„Kijk es effe . . . Die twee jongens daar op de stoep. . .” „Die daar samen staan te smoezen?”
„Precies. Dat zijn er twee van. Geen twijfel aan.”
Kogelhoofd tuurde door de voorruit.
„Wat staan die daar nou te teuten?”
„Die dunne staat in zijn zakken te voelen. Ze hebben zeker wat vergeten.”
„Of ze wachten op nummer drie.”
„Ze wachten niet. Ze komen de trappen af.”
„Maar ze gaan rechtsaf. . .”

Arie en Bob, die zo juist hadden ontdekt, dat ze de sleuteltjes van de Lincoln in het bezit van Jan hadden gelaten, hadden inderdaad even op de trappen van het hotel staan overleggen en wandelden nu rechtsaf, onderwijl uitkijkend naar een vrije taxi. Maar de drie kidnappers in de Plymouth hadden daar niet op gerekend.
„Wat is dàt nou voor gein? Gaan ze nou wandelen in deze hitte? En laten ze hun auto gewoon staan? Die apen zijn gek!”
Kroeshaar, achterin, zei niet bijzonder op zijn gemak: „Het meest vervelende is, dat ze maar met zijn tweeën zijn. Waar is nummer drie nou?”
„Ik denk dat die effe later komt. Daarom lopen deze twee zo te slenteren. Wachten tot-ie naar buiten komt.” Maar die hoop werd met één klap de bodem ingeslagen, toen een lege taxi het hotel voorbij navigeerde en Bob met een schelle fluit en een armzwaai het ding praaide. „Die gaan een taxi nemen. Wat doen we nou?”
Kroeshoofd (die per slot van rekening een opleiding van jaren had gehad in de bende van Peraira) was iemand die redelijk snel kon denken. Hij stapte vlug de auto uit, stak zijn hoofd door het voorportierraam en beval:
„Jullie volgen met deze wagen die taxi. En raak ze niet kwijt! Ik blijf op nummer drie wachten, want die kennen jullie niet. Die ken ik alleen. Schiet op!”
Flaphoed had al op de starter getrapt en de Plymouth begon te rollen juist toen dikke Arie het adres opgaf: „Straat van de Zestiende September”. Kroeshaar bleef alléén over in de felle zon van het parkeerterrein, keek even om zich heen, stak de brede laan over, kocht aan een kiosk een krant met de laatste verhalen over stierengevechten en ging in de schaduw van de kiosk die krant staan bestuderen. Hij kreeg gauw spijt van zijn keuze, want hij kende maar heel weinig Spaans en stierengevechten konden hem geen lor schelen. Na verloop van tijd gooide hij het stierenblad weg, en kocht een blaadje vol met filmsterren in badpak, maar die zagen er allemaal zo heerlijk koel uit, dat hij het er almaar warmer van kreeg. En nog steeds kwam Jan Prins niet naar buiten. De Lincoln stond verlaten te bakken in de felle zon. Het werd steeds stiller op straat, want de meeste Mexicanen hielden nu hun middagslaapje.

* * *
Kogelhoofd en Flaphoed intussen, hadden het niet bijzonder moeilijk, want de taxi van Bob en Arie werd gevolgd door een rode bestelauto. De Plymouth bleef achter die bestelauto en door een lichte zwenk links of rechts kon òf Flaphoed, òf Kogelhoofd langs de bestelwagen controleren of de taxi er nog vóór zat, zonder dat zij zelf, als achtervolgers, al te erg in de gaten liepen. Toen de bestelauto ten laatste rechtuit ging en de taxi rechtsaf sloeg, waren zij al in de Straat van de Zestiende September. De taxi stopte voor een winkel van herenmode-artikelen. De Plymouth reed langzaam voorbij en Kogelhoofd zei tussen

de tanden door:
„Die rooie staat af te rekenen. Rij een eindje voorbij en parkeer daar.”
Hijzelf zat omgekeerd op zijn zitplaats en zag beide jongens de modezaak binnengaan. Dat was dat. De Plymouth stond verscholen tussen twee andere geparkeerde wagens met Flaphoed aan het stuur. Kogelhoofd nam een strategische positie in bij een zaak in tweedehands boeken, die uitstallingen tot op het trottoir had. Vandaar kon hij prachtig de uitgang van de modezaak in de gaten houden.

* * *
Intussen was Bob op de afdeling pyjama’s afgedoken en daar grimmig inkopen aan het doen om zijn verliezen op dat gebied zoveel mogelijk goed te maken. Hij kocht dezelfde pyjama’s die hij twee dagen tevoren al had aangeschaft en kwam toen pas goed op dreef. Arie verloor al vrij gauw zijn belangstelling voor de lawine van pyjama’s die Bob voor zich liet ten toon spreiden en ging rondzwerven door het mode-magazijn, op zoek naar enkele artikelen die geschikt waren om als geschenken naar huis te sturen. Een zeer fraaie lederen broeksriem voor zijn vader, een bijzonder mooie geelzijden shawl voor zijn moeder, daarna nog een handbewerkte leren portefeuille voor een oom en een schoudertas met riem voor zijn moeder. Als die er niets mee doen kon (wat heel waarschijnlijk was) kon die er weer een of ander nichtje blij mee maken. Toen hij dat alles had laten inpakken en het had betaald, kwam Bob

door een loopgang op hem af:
„Duurt het nog lang, zeg? Ik ben zover.”
Arie keek zijn Amerikaanse vriend sprakeloos aan. „Brutale pyjama-fantast! Besef je wel dat ik al een uur rammel van de honger?”
„Jij rammelt altijd”, antwoordde Bob gevoelloos en ging Arie vóór naar de pyjama-afdeling, waar hij een kolossaal pak opnam, dat daar op hem lag te wachten. Arie staarde naar dat pak:
„Zijn dat allemaal pyjama’s?”
Bob keek naar het pak onder zijn linkerarm en vroeg op verdedigende toon:
„En wat zou dat?”
Arie begon naar de uitgang te lopen en schudde het hoofd: „Als je mij vraagt ben jij ergens in je onderbewustzijn vreselijk lui. Jouw geheime wens is om de hele dag in bed te liggen en niets uit te voeren. Vandaar jouw liefde voor pyjama’s. Normaal is het zeker niet verklaarbaar.” Op het moment waarop zij het mode-magazijn uitkwamen, viel de hitte van de straat op hen als een voelbaar gewicht. „Dit is verschrikkelijk!” zei Bob, stilstaande en omhoog blazend tegen zijn neus. „In die winkel was het vrij koel, maar hier. . .”
„Dat is het nadeel van die Amerikaanse luchtkoeling van jullie”, beweerde Arie. „Je wordt erdoor verwend.” Bob bromde wat en ging er niet op in. Hij was er sinds lang aan gewend, dat hij door zijn Hollandse vrienden over alle typisch-Amerikaanse uitvindingen en eigenaardigheden op de hak werd genomen. Zij stonden samen stil op het trottoir in de laaiende middaghitte en keken de Straat van de Zestiende September op en af.
„Het idee van eten alléén al in deze hitte maakt me ziek”, verklaarde Bob. „Behalve in ons hotel. Dat is tenminste luchtgekoeld. Maar als jij liever eet in een van die Mexicaanse oven-hete restaurants, die eeuwig stinken naar gebakken vis en hete olie . . .”
„En lekkere uien”, vulde Arie aan. „Nee, dat hotel lokt me niet. Het is zó plechtstatig en deftig dat ik er me voel of ik bij de ambassadeur in de keuken zit te eten. Kunnen we niet ergens een gezellig, rommelig restaurantje vinden, een eindje buiten de stad, waar we desnoods onze benen op tafel kunnen leggen?”
Bob zweeg en dacht na. Eerlijk gezegd was hij óók niet zo geestdriftig over stijve, saaie hotels. Zij hadden de Reforma uitgekozen, omdat ze doodmoe in Mexico City waren aangekomen en zeker wilden zijn van de aanwezigheid van goede badkamers. Maar nu ze eenmaal waren uitgerust, wogen die fraaie badkamers niet meer op tegen de benauwend-vervelende atmosfeer.
„En Jan dan?” vroeg Bob.
„Die bellen we wel op. Hij heeft tòch een paar uur nodig om zijn humeur bij te laten trekken. Waar gaan we heen?” „Laten we een taxi-chauffeur vragen. Die weten alles.  Bob stapte naar de rand van het trottoir en zes tellen later kwam er een taxi aanrollen, die prompt door hem werd gepraaid en naar de stoeprand zwenkte. Bob opende het voorportier.
„Do you speak English?”
Deze chauffeur was een jongeman van naar schatting een jaar of vijfentwintig, met een soort van witte zeilpet op en een zonnebril. Terwijl hij wachtte zwikte zijn voet zenuwachtig op en neer op het gaspedaal, zodat de motor „poerrr-poerrr-poerrr” deed.
„Yes, I speak English. Waar moeten jullie naar toe?” Achter de zonnebril gingen zijn ogen snel heen en weer van Bob naar Arie en naar hun pakjes, als wilde hij schatten of deze klanten hem een goede vrachtprijs zouden betalen, of niet.
„Luister”, zei Bob. „Wij zoeken een restaurant ergens buitenaf. Niet in de stad. Waar we op ons gemak kunnen zitten, desnoods in ons overhemd en kunnen eten wat we willen.”
De chauffeur keek recht vooruit over zijn stuurwiel en liet het gaspedaal even met rust, als om beter te denken. Nog steeds voor zich uitkijkend vroeg hij:
„Zijn jullie Engelsen?”
„Hollanders.” (Bob had al lang geleden ontdekt dat je in het buitenland veel beter niet kon zeggen dat je Amerikaan was. Dan brachten ze je tòch maar naar dure en stomvervelende gelegenheden).
„Aha!” zei de chauffeur, plotseling opgewekt. Hij draaide zich halfom en gooide het achterportier open. „Ik weet een Hollander die een nieuwe gelegenheid heeft geopend langs de weg naar Cuernavaca.”
„Weet je zeker dat het een Hollander is?” vroeg Arie wantrouwend. „Meestal blijken het Duitsers, Denen of Noren te zijn.”
Maar de chauffeur wilde daar niet van horen. Hij werd zelfs verontwaardigd. Dachten ze soms dat hij het verschil niet wist tussen een Duitser en een Hollander? Hij wilde zijn vader en zijn moeder verwedden, dat het een Hollander was. Dat land over zee waar ze allemaal leefden van kaas maken en op klompen . . .
„Jaja”, zei Arie haastig en begon naar binnen te klimmen. „Wij hebben helaas onze klompen in het hotel laten staan. Vooruit maar met de geit. We zullen wel zien.”
Bob ging voorin zitten naast de chauffeur, met het pak pyjama’s tussen zijn benen. De taxi maakte een gevaarlijke U-bocht midden in de Straat van de Zestiende September, wat zeven andere auto’s protesterend deed toeteren en rolde westwaarts de stad uit.
„Ben machtig benieuwd”, zei Arie in het Hollands tegen Bob, „of er hier werkelijk een Hollander een restaurant heeft gebouwd.”
„Waarom niet?” zei Bob, schokschouderend. „Ik heb best zin in een van jullie Hollandse biefstukken plus een portie Edammer kaas met mosterd.”
Arie begon dromerig te kijken.
„Ik moet er niet aan denken!” zei hij. „Stel je voor! Een Hollandse keuken . . .”
De taxi verliet de rommelige buitenwijken van MexicoCity en zwenkte de weg op die via Cuernavaca loopt naar Acapulco, aan de kust van de Stille Oceaan. Wel enigszins tot hun verbazing was deze weg een volmaakte moderne autostrada, die niet onder deed voor de superwegen van Noord-Amerika. Een wegwijzer deelde mede:

Cuernavaca 46 mijl
Acapulco 282 mijl
De hete, droge lucht van de Mexicaanse hoogvlakte woei naar binnen door de open taxiramen en was heerlijk verkoelend na de hitte in de stad.
„Hei zeg!” begon Arie, even later. „We zijn hier al een aardig eind buiten de stad. Waar is dat restaurant ergens?”

„Nog even verder, senor. Ziet u die bergen daar links? Daar is het tegenaan gebouwd. Bij een meertje.” „Een meertje!” zei Bob. „Geef me even de kans en ik laat me er met kleren en al in vallen.”

Achter hen aan zoefde de oude, stoffige Plymouth met Kogelhoofd en Flaphoed. Dat volgen deden die twee heel handig: ver achterblijvend op einden weg waar tòch geen zijweg op uitkwam en hen weer inhalend als er een kruispunt verwacht werd. En toen de taxi met Bob en Arie eindelijk van de cementbaan af zwenkte en een smaller gruispad opreed, dat naar het restaurant voerde, bleef de Plymouth langs de weg staan. Dat gruispad leidde nu eenmaal nergens anders heen.
„Da’s een bak!” zei Flaphoed, dat kledingstuk achterover op zijn schedel schuivend. Hij leunde achterover in de zitting en haalde een sigaret uit een verfrommeld pakje. „Wat moeten die twee apen hier uitvoeren?”
„Een stukkie eten. Of zwemmen”, antwoordde Kogelhoofd kortaf. „Laten we eerst maar es afwachten of die taxi leeg terugkomt. Dan weten we meer.”
Zes minuten later kwam de taxi terug. Zonder Bob of Arie. „Da’s dat”, zei Kogelhoofd. „Laten we deze wagen maar ergens langs de weg zetten en te voet verder gaan verkennen. Hoe minder die apen deze Plymouth zien, hoe beter.”

* * *
Intussen hadden Arie en Bob al de grootste pret, want wat Arie nóóit had durven hopen, bleek wáár: de eigenaar van het aanbevolen restaurant was een rasechte Hollander. Hij was bovendien een jonge Hollander. En niet alleen dàt: hij had niet zo maar een gewoon restaurant, maar een motel, volslagen modern, met alles erom en erbij om het comfortabel en aantrekkelijk te maken. Een motel is een Amerikaanse uitvinding en het woord is ontstaan uit een samentrekking van „motor” en „hotel”. Het is een hotel voor automobilisten en de typische eigenaardigheid ervan is, dat zulk een motel geen kamers heeft, maar een reeks van apart staande, kleine huisjes. Dat zijn een soort bungalows van verschillende grootte, heel eenvoudig ingericht, met een paar bedden en een douchecel of badkamer. Je komt aanrijden, zet je auto neer voor het hoofdgebouw, krijgt de sleutel van een van die huisjes en verder ben je je eigen baas, op het betalen na. Maar dit motel had nog een hoop meer. De gruisweg die erheen voerde, liep schuin tegen een helling omhoog, maakte een plotselinge draai om een groep palmen heen en dan reed je recht op het hoofdgebouw aan, dat lichtblauw van kleur was en waarop in felrode letters geschilderd stond:

BEVERLEY HILLS MOTEL

„Beverley Hills” is de streek in Californië nabij Hollywood, waar nagenoeg alle filmsterren wonen en deze naam was blijkbaar gekozen om goed uit te laten komen wat voor soort motel hier bedoeld werd. Het lichtblauwe hoofdgebouw was van beton, met vlaggen op de hoeken en een plat dak, met een soort van scheepsverschansing eromheen. Op dat dak was blijkbaar een daktuin, met tafeltjes, waar nu, op de hete middag, niemand te zien was, maar waar het in de avond, onder de sterren, heel prettig zitten moest zijn. Links op gelijkvloerse hoogte was een soort zaal met openschuivende glasdeuren en daaruit kwam het gedaver van een juke-box die een rock-and-roll-plaat dreunde. Een paar jongens en meisjes (blijkbaar kinderen van logerende toeristen) waren daar aan het dansen. Rechts van de ingang was het restaurant, ook met glaswanden en de helft ervan bestond uit een lange, witbetegelde bar, zoals in moderne cafetaria’s.
„Ziet er allemaal niet gek uit”, vond Bob, het geval bekijkend terwijl Arie de taxi betaalde. Zo gauw de chauffeur wegreed, liepen zij op de ingang toe: een gewelfde betonnen poort waar je met een auto in kon rijden om dan terecht te komen op een binnenplaats met een fontein en een massa bloemen, waaromheen de logeerhuisjes in rijen waren aangebracht. Links in die poort was een soort kantoor en toen zij in de schaduw van de overwelving stapten, kwam daaruit een jongeman te voorschijn van een jaar of dertig, in een witflanellen broek en een blauwe trui met korte mouwen.
„What can I do for you?” informeerde hij vriendelijk, hen afwachtend aankijkend.
„Wat u voor ons kunt doen?” antwoordde Arie langzaam en in het Engels. „U zou ons kunnen vertellen of het waar is, dat deze luxe-tent door een Hollander wordt gedreven?” De jongeman keek hem even scherp aan en scheen toen een spoor van een Hollands accent in Arie’s Engels te horen.
„Ben jij Hollander?” vroeg hij opgetogen.
Arie wees met een duim op zijn borstkas en zei in het Hollands:
„Ik ben Arie Roos uit Amsterdam. Dit geval hier naast me is een gewone Yank, die we al sinds jaren trachten op te voeden. Moeilijk werk. Bob Evers heet hij.”
De jongeman deed een stap naderbij en gaf met beide handen hen ieder een klets op een schouder.

„Dat is machtig leuk. Hollanders komen hier niet vaak. Willen jullie hier logeren? Ik heb een pracht van een bungalow vrij. . .”

„Logeren”, zei Arie. „Nee. Wij logeren in het Reformahotel.”
„Da’s een dure grap.”
„En een vervelende grap”, knikte Bob. „Wij wilden hier koel zitten, onze jassen uitdoen en ouderwets eten.” „Kan. Kan allemaal. Zwemmen ook.”
„Dus wat die taxichauffeur vertelde, is waar? Er is hier een meertje?”
„Daarom heb ik dit motel hier gebouwd. Bij een bergmeer dat altijd koel water bevat.”
Arie maakte een verklarend handgebaar tegen Bob: „Zie je nou, je moet Hollanders hebben om op geniale denkbeelden te komen. Jullie besteden een half miljoen om koele lucht in een vervelend hotel te blazen. Een Hollander zoekt eerst een koel, fris meer dat niets kost en bouwt er dan een motel omheen.”
„Sure”, zei Bob spottend. „Hollanders geven een paar honderd miljoen uit om een stuk Zuiderzee droog te pompen. Amerikanen zijn zo verstandig dat ze een land uitzoeken dat groot genoeg is voor iedereen.”
Bob wierp Arie van terzijde een geringschattende blik toe en vroeg:
„Kunnen wij eerst zwemmen, terwijl er wat eten wordt klaargemaakt? Of is er kans dat het meer buiten zijn oevers treedt als deze potvis hier erin plompt?”
„Wat wilden jullie eten?”
„Zijn er biefstukken?”
„Zeker. En tomaten en. . .”
Arie wilde een enorme sappige biefstuk, met gebakken aardappelen. Een ananas met slagroom toe. Bob gaf niets om aardappelen, maar wilde een dubbele biefstuk met een uitgebreide bak sla. En koffie met appelgebak. Dat hele gesprek werd onder die betonnen overwelving staande gevoerd. Toen kwam er een grote, roomkleurige Chrysler aan en zij stonden in de weg.

„Luister”, zei de eigenaar haastig, dook even zijn kantoor in en kwam terug. „Hier is de sleutel van bungalow 14. Gebruik die maar. Er loopt een oude baas rond, die de binnenplaats nat sproeit. Van hem kun je zwembroeken huren. Gebruik die bungalow maar zolang om je in te verkleden, Je kunt eten wanneer je wilt.”

„Dat lijkt me prima”, zei Arie. „En moet dat hier in lange broeken, net als in de Reforma?”
De eigenaar lachte en gaf hun een afscheidsklap: „Voor mijn part eet je in zwembroek. We doen het hier op zijn Californisch en niet op zijn Mexicaans. Ik zie je nog wel.”

* * *
En daarna begonnen er een hele massa dingen dóór en langs elkaar te gebeuren, omdat allerlei betrokken figuren zich gedroegen zoals helemaal niet van hen verwacht werd. De eerste stoot werd daartoe gegeven door Kroeshaar met de kromme benen, die last kreeg van zijn zenuwen. Dat was voor een deel best te begrijpen . . . hij stond al meer dan een uur in de smalle schaduwstreep van de krantenkiosk en kende nu alle dames in badpak uit het blaadje in zijn handen zó goed, dat hij ze in het donker uit had kunnen tekenen. Van die dames werd hij niet zenuwachtig . . . maar wel over het niet-verschijnen van Jan Prins. De Lincoln stond nog steeds onaangeroerd in de blakerende middagzon. Maar waar was Jan Prins zelf? Nog steeds in het hotel? Of was hij er misschien ongezien uitgeglipt?

Hoe meer Kroeshaar over die laatste mogelijkheid begon te piekeren, hoe meer hij zich daar zorgen over maakte. Per slot van rekening kende hij Jan Prins niet zo verschrikkelijk goed. Er kwamen een massa mensen de hoofdingang van het hotel in en uit . . . het was helemaal niet onmogelijk dat hij de jongen Prins gewoon gemist had. Kroeshaar vouwde het badpakkenblaadje op, schoof het in een zijzak van zijn jasje en begon na te denken over een manier om zeker aan de weet te komen, of Jan Prins nog wel in het hotel was. Maar daarbij rezen er enkele praktische moeilijkheden. Ten eerste wist Kroeshaar niet, hoe die jongen heette. En hij wist nog véél minder, in welke kamers die drie jongens logeerden. En nu kun je moeilijk op de ontvangstbalie van een groot hotel afstappen en informeren naar iemand waarvan je niet weet hoe hij heet en op welke kamer hij logeert . . . Kroeshaar piekerde daar tien minuten over. Toen keek hij weer eens naar de Lincoln en dàt bracht hem op een idee. Hij beklom de hoteltrappen en ging recht op de ontvangstbalie af.
„U wenst?” informeerde men daar, met ietwat geheven wenkbrauwen, want Kroeshaar was nu niet precies gekleed als het soort gast dat men gaarne in dit deftige hotel verwelkomde.

„Ja, luistert u eens . . .” begon Kroeshaar, expres een beetje raar doende. „Logeren bij u in dit hotel de eigenaars van een open twee persoons Lincoln Zephyr? De wagen die daar op het parkeerterrein staat?”

De chef van de receptie en diens assistent keken elkaar even aan. Ze hadden per slot van rekening juist die ochtend iemand van de politie over diezelfde auto op bezoek gehad.
„Dat is wel mogelijk”, was het afgemeten antwoord. „Heeft u een boodschap voor de eigenaars van die auto?” Kroeshaar deed nu of hij kwaad begon te worden. „Of ik een boodschap voor hen heb? Dat zou ik denken! Die auto stond vanmorgen achter de mijne geparkeerd en bij het wegrijden rukken die Lincoln-kerels zowat een spatbord van mijn wagen weg. Ik had daar wel eens graag even over willen spreken. Hun auto staat hier voor het hotel. Is er iemand thuis?”
De chef van de receptie keerde zich om en keek op naar het bord met de kamersleutels. De haken der sleutels van kamers 418 en 420 waren leeg.
„Het schijnt zo”, zei hij, nam de telefoon en draaide het nummer 420. Geen antwoord. Hij draaide nummer 418. „Hallo?” zei Jan Prins.
„Hier is een mijnheer voor u om te spreken over een aanrijding”, begon de portier, „en . . . Hallo . . . Hallo!!” Die laatste woorden zei hij niet tegen Jan Prins, maar tegen de rug van Kroeshaar, die zich met snelle schreden naar de uitgang repte. In de hal van een waardig hotel slaat men niet aan het schreeuwen. De receptie-chef zei in de hoorn:
„Eh . . . die mijnheer loopt haastig de deur uit, en. . .” Jan zei korzelig:
„Welke mijnheer?”
„Die hier zo juist was. Die wilde u spreken over een aanrijding.”
„Aanrijding? Welke aanrijding?”
„Die één van u vanmorgen gemaakt heeft.”

Jan was tòch al niet in een best humeur na al de trammelanten van die ochtend en middag en viel uit:

„Dat was helemaal geen aanrijding. Dat was een verschil van mening over autostalling en dat is geregeld.” Nu werd de chef van de receptie nijdig.
„Dat is mij bekend”, zei hij bits. „Maar nu is er weer iets anders. Eén van u heeft vanochtend met die Lincoln een spatbord afgerukt en is er zonder meer vandoor gegaan.” Jan riep, nu op luide toon, zonder er iets van te snappen: „En wie beweert dat?”
„Een man die zo juist hier was, maar die liep meteen weer de deur uit.”
„Och, rol om met je nonsens. . .” zei Jan en gooide de hoorn neer. Daar beneden, bij de receptie, waren ze blijkbaar in de war. Tenzij. . . Een schrikbarend denkbeeld schoot Jan door het hoofd. Bob en Arie zouden toch niet met de Lincoln zijn weggegaan en een aanrijding hebben veroorzaakt? Jan dook op het raam af en keek naar buiten. De Lincoln stond daar in alle vreedzaamheid in de zonneschijn. Bovendien. . . (Jan tastte in een broekzak) had hijzèlf de contactsleuteltjes bij zich. Hij haalde de schouders op en keek op zijn horloge. Na die autoherrie van die ochtend dachten ze daar beneden natuurlijk dat àlle auto-ongelukken op rekening van de bewoners van kamers 418 en 420 kwamen. Jans maag begon geducht te knorren. Hij kreeg een goed idee. Beneden in het hotel was een soort combinatie van koffiehuis en cafetaria. Daar kon je voor weinig geld een hapje eten en intussen zouden Bob en Arie wel terug zijn.
Jan schoof een briefje onder de deur van Arie’s kamer: „Zit een broodje te eten in de koffieshop”, draaide zijn kamer op slot en ging in de expresse-lift naar beneden.

* * *

Intussen telefoneerde Kroeshaar met zijn baas Peraira vanuit een telefooncel in een zijstraat. Peraira zelf zat op de hoek van een stoffig bureau in een vuil kantoortje in het pakhuis. Peraira zat daar al meer dan twee uur en was daar helemáál niet best over te spreken. Hij zei dat ook heel duidelijk.
„Belt er eindelijk eens iemand op! Het wordt tijd ook. Wat voeren jullie eigenlijk uit?”

„Begin nou niet te schelden, baas”, zei Kroeshaar. „Ik sta hier in een snikhete, benauwde telefooncel en het zweet druipt me van mijn neuspunt. Luister. Meer dan anderhalf uur geleden zijn twee van die jongens het hotel uitgegaan met een taxi. De twee anderen zijn er in de Plymouth achteraan. Hebt u niks van ze gehoord?”
„Niks niemandal”, snauwde Peraira. „En wat doe jij?” „Ik wou weten of nummer drie nog in het hotel was. Dus ik ben er binnen gegaan met een smoesje . . .”
„Help me de brug over! Als je maar niks stoms gedaan hebt. Wat voor smoesje?”
„Nou, ik ben naar de balie gegaan en heb daar gevraagd of de eigenaars van de Lincoln thuis waren, in verband met een aanrijding. En die ene was er nog. Toen ben ik meteen weggegaan. Die is dus nog thuis.”
Peraira drukte een peuk sigaret uit op de zool van zijn schoen en dacht even na.
„Hem in dat hotel pakken gáát niet. We moeten hem eruit zien te lokken.”
Kroeshaar stemde in:
„Als u hem nou eens opbelde met een of ander smoesje en hem ergens heen lokte. Dan wachten wij samen hem daar op.”
Peraira antwoordde:
„Als ik maar zeker wist, wat er intussen met die andere twee is gebeurd. Waarom belt niemand mij op om me te vertellen wat er aan de hand is?”
„Dat is juist een goed teken, baas. Als er iets niet in orde was, hadden ze u al wèl opgebeld.”
Peraira knorde:
„O.K. Ga jij die ingang weer in de gaten houden. Wacht. . . huur een taxi. Ga daarin zitten. Blijf de ingang in de gaten houden. Als die jongen eruit komt, gaat hij in die Lincoln of hij huurt een taxi. Volg hem dan. Ik zal zien wat ik bedenken kan.”
„O.K., baas.”
Peraira legde de hoorn neer, stak een nieuwe sigaret op en begon heen en weer te benen door het vuile kantoortje: een stoffig vertrek van zes bij vier meter, dat vroeger gebruikt was voor het bijhouden van de administratie . . . in de goede tijden, toen dit pakhuis nog dagelijks zaken deed. Er zijn natuurlijk allerlei soorten van pakhuizen. Sommige dienen alleen maar als bergplaats . . . men rijdt er een lading kisten of zakken in, draait het ding op slot en maakt het pas weer open als men iets nodig heeft. Maar er zijn ook pakhuizen, waar dagelijks dingen in- en uitgaan, zoals bij de spoorwegen, bij fabrieken, of bij grote handelsondernemingen. Dergelijke pakhuizen hebben altijd naast de ingang een kantoor, waar alles wordt genoteerd wat naar binnen of naar buiten gaat. In de goeie tijd was dit zo’n soort pakhuis geweest, maar toen de stad zich ging uitbreiden, kwam het gebouw minder handig te liggen en werd meer een opslagplaats voor lege vaten, kisten en lompen dan een expeditie-huis. Peraira hoorde ervan en had het gehuurd omdat het hem een pracht schuilplaats leek om er zijn snode plannen in te beramen. De stapels lege kisten en vaten had hij mee overgenomen, omdat een helemáál leeg pakhuis er toch wel wat verdacht uitzag. In het vroegere kantoortje stond nog een ouderwets bureau, plus een telefoon. Die telefoon was natuurlijk het meest belangrijke. . . dat was de onmisbare schakel met de buitenwereld. En door dat kantoortje liep Peraira nu heen en weer . . . hard nadenkend . . . tot de telefoon opnieuw rinkelde. Hij sprong erop af.
„Hallo?”
Een gedempte stem, die hij meteen herkende als die van Kogelhoofd.
„Ben jij dat, baas?”
„Eindelijk! Waar zit je?”
„Dikke tien mijl op de weg naar Cuernavaca, baas. Die twee jongens benne hier gaan zwemmen in dat nieuwe ding van die Hollander.”
„Dan kun je ze daar toch wel ergens in hun kuif pakken?” „Dat wouwe we ook voor mekaar zien te krijgen, baas. Het was allemaal niet zo makkelijk, want we zijn een heel eind omgelopen door de heuvels om niet in de gaten te lopen. Ze liggen nou in het zwembad en ze hebben zo’n huisje waar ze zich verkleden.”
Peraira dacht snel na:
„Zijn ze daar met een taxi gekomen?”
„Precies. En die hebben ze weggestuurd.”
„Dan heb je alle kans dat ze daar nog even blijven. Kun je ze daar niet in hun nek pakken?”
„Dat wouwe we proberen, baas.”
„Doe dat dan. Dan probeer ik intussen die derde uit het hotel te lokken. Maar haal geen suffigheden uit.” „Kom voor mekaar, baas.”
Peraira drukte de telefoonhefboom neer, keek even op een vodje papier naast zich waarop hij het nummer van het Reforma-hotel had genoteerd, en even later sprak hij met de telefoniste.
„Mag ik de receptie van u?”
„Verbind u door.”
Een korte klik. Dan een afgemeten stem.
„Met de receptie.”
Peraira sprak met zijn meest gestrenge stemgeluid: „U spreekt met het hoofdbureau van politie. Inspecteur Hernandez. Kunt u mij verbinden met de eigenaar van de . . . (Peraira raadpleegde een ander vodje papier) Lincoln Zephyr CPZ 738?”
Een ogenblik aarzeling. Dan een lichte zucht en de vraag: „Wilt u even wachten?. . .” De klik. De buitenlijn werd afgebroken terwijl de huistelefoon in werking kwam. Dat duurde een halve minuut, terwijl Peraira zenuwachtig aan zijn sigaret bleef trekken).
„Hallo ...Inspecteur Hernandez. Bent u daar?”
„Jazeker.”
„Geen van beide kamers geeft antwoord.”
Peraira, in zijn rol van politie-inspecteur, zei streng: „O, dat is vervelend. Dat is heel vervelend. Weet u ook of zij in het hotel zijn?”
„Ik vermoed het wel. Hun sleutels hangen niet hier. Maar hun kamers antwoorden niet.”
„U weet niet waar zij ergens eh . . . uithangen?”
Na een korte aarzeling zei de receptie-man:
„Omdat u van de politie bent, wil ik u wel iets zeggen: er is zojuist een boodschap doorgekomen voor de heer Prins op kamer 418 of hij het Beverley Hills motel wil opbellen. Dat is alles.”
„Dank u”, zei Peraira.
„Zal ik een boodschap neerleggen om de politie op te bellen?”
„Nee, nee”, zei Peraira haastig. „Ik stuur wel iemand naar u toe. Dank u wel.”
Hij gooide de hoorn neer. Dat beide andere jongens in het Beverley Hills motel zaten, wist hij al . . . dat maakte hem niets wijzer. Maar waar zat die jongen Prins? Ergens in dat enorme hotel. In bad misschien. Of in de bioscoop. Er was er een in het hotel zelf. . . Puzzel voor Peraira!

* * *
En intussen wist Jantje Prins van de prins geen kwaad. Hij at twee broodjes ham in de cafetaria, dronk twee glazen melk en rondde na enig beraad zijn maaltijd af met een portie maismeelflensjes met jam. Meer kon de portemonnaie niet lijden, oordeelde Jan, na de financiële verliezen die hij die dag door diefstallen en garagehouders had geleden. Toen hij de maismeelflensjes had verorberd keek hij op zijn horloge. Het was tien voor vijf! Waar zaten Arie en Bob toch? Ze hadden toch tijd genoeg gehad om de helft van alle winkels in Mexico-City af te stropen! Jan betaalde zijn rekening en besloot bij de receptie te gaan informeren of er intussen een boodschap voor hem was binnengekomen.

* * *
Toen Jan de balie van de receptie naderde, kreeg hij niet de indruk, dat hij beschouwd werd als de meest gevierde gast van het hotel. Zowel de receptie-chef als diens assistent schonken hem uitgesproken koele blikken. Van de andere kant was Jan ook niet bijzonder uitbundig gestemd over de receptie, dus de koelheid was wederzijds. „Goedemiddag. Mijn naam is Prins. Kamer 418. Is er ook een boodschap voor mij?”

Het antwoord was nogal droog:
„Dat zou ik wel denken. Of u op wilt bellen het Beverley Hills motel. Hier heeft u het telefoonnummer. En dan heeft er voor u gebeld een inspecteur Hernandez van het hoofdbureau van politie.”
Jan, die op het papiertje stond te kijken dat hem over de balie werd toegeschoven, keek ontdaan op:
„Wat? Wie?”
„Een inspecteur Hernandez van het hoofdbureau van politie.”
Jan zei, ietwat wanhopig:
„Wat heb ik nú weer met het hoofdbureau van politie te maken?”
Het antwoord kwam ijzig:
„Dat zult u beter kunnen beoordelen dan wij. Maar u hoeft niet op te bellen. Het bureau stuurt iemand hierheen.” „O”, zei Jan. „Fijn. Dank u. Is dat alles?”
„Neen. Of u zo dadelijk even bij de directie wilt komen.” „De directie?”
„De directie. Kamer 45 in de gang. Zo snel mogelijk.” „Dan wil ik toch eerst even dit motel opbellen.”
„Ga uw gang.”
In staat van groeiende verbijstering ging Jan naar de lift, daarmee omhoog naar de vierde verdieping en dan naar zijn kamer. Hij begon nu last te krijgen van een onbestemd gevoel van naderend onheil. . . eerst de geheimzinnige bezoeker over een aanrijding en nu een telefoon van het hoofdbureau van politie. Hadden zijn vrienden ergens een aanrijding veroorzaakt? Maar waarméé dan toch? De Lincoln stond nog buiten. Hij greep de telefoon en vroeg aan de hotelcentrale het nummer van het Beverley Hills motel. Enkele tellen later had hij al verbinding:
„Beverley Hills hier”, zong een prettige meisjesstem. „U spreekt met Prins. Uit hotel Reforma. Ik vind hier een boodschap om uw nummer te bellen.”
„Een ogenblik.”
Er volgde wat geroezemoes en dan een mannenstem. „Is that Mr. Prins?”
„Dit is Prins, ja.”
De stem ging plotseling over in het Hollands.
„Arie Roos heeft me van u verteld. Mijn naam is De Greef, Charles de Greef. Ik ben eigenaar van dit motel.” „Aangenaam. En . . .?”
„Uw vrienden liggen op het ogenblik nog in het meer om af te koelen. Maar het gaat hierom: zij vinden het hier zo prettig, dat zij u wilden zeggen, de rekening in het Reforma-hotel te betalen, alle bagage in de auto te laden en hierheen te komen. Zij hebben hier een bungalow gehuurd.”
„O”, zei Jan. „Dat is aardig van ze. Dus zij liggen op het ogenblik lekker in een koel meer te dobberen?”
„Dat neem ik tenminste aan, ja.”
„En is u niets bekend van een aanrijding?”

„Een wat?”

„Een aanrijding. Botsing. Weggescheurde spatborden en woedende automobilisten. . .”
Even stilte op de lijn. Dan:
„Niet dat ik weet. Ze zijn hier met een taxi gekomen.” „Dan begrijp ik er helemaal niets meer van”, zei Jan moedeloos. „Als ze uit dat meer komen, zeg dan maar even dat ze mij op moeten bellen.”
„In het Reforma-hotel?”
„Jawel. In het Reforma-hotel”, zei Jan, die zijn uiterste best deed om beleefd te blijven en daarna met een smak de hoorn neerlegde. Vervolgens barstte hij los met zijn vuisten in de lucht geheven: „Zijn ze nou helemaal bespuitwaterstraald om in een vijver te gaan liggen wentelen en mij hier met de bagage te laten sjouwen? Ik ben toch hun duvelstoejager niet . . . Laten ze hun eigen rommel maar komen halen!”
Toen schoot hem te binnen dat de directie van het hotel hem wilde spreken en die gedachte kalmeerde hem enigszins.
„Wat hebben die nu weer op hun agenda. Het lijkt wel of iedereen het vandaag op mij gemunt heeft!”
Hij ging naar beneden, meldde zich bij de receptie en kreeg meteen een piccolo toegewezen die hem vóórging naar de kamer, waarop het bordje „Directie.”
„Gaat u binnen”, zei de piccolo, na geklopt te hebben en om de hoek te hebben geloerd.

* * *
En terwijl de geplaagde Jan Prins van de ene ergernis in de andere viel, hadden Bobbie Evers en dikke Arie de pret van hun leven. Ze kregen met de minuut méér schik. Bungalow 14 had twee prima bedden, een eigen douche-cel, plus een radio. Zij huurden twee nylon badbroekjes van de oude baas die de grote tegels van de binnenplaats koel besproeid hield, reden met een Amerikaan in diens open Oldsmobile mee naar het meer en deden daar een kwartier lang mee aan een waterpolowedstrijd tussen zeven Amerikanen en zeven lieden van andere nationaliteiten, waaronder een Egyptenaar, twee Zweden en een Ier. Toen was het Bob, die op het idee kwam om Jan op te bellen. „We zijn wel gek om in dat suffe hotel te blijven”, zei hij hijgend tegen Arie. „We bellen Jan op dat hij daar alles betaalt en met onze bagage in de Lincoln hierheen komt.” „Machtig idee!” vond Arie. „Hij zal het hier reuze vinden. Ga jij bellen of ga ik bellen?”

„Ga jij maar”, zei Bob. „Waterpolo is tòch geen geschikt spel voor roodharige potvissen.”
Arie kreeg de Oldsmobile van de Amerikaan te leen, ging met zijn natte broekje op een opgevouwen reisdeken zitten en reed (met zijn blote voet op het gaspedaal) naar het hoofdgebouw. Hij belde het Reforma-hotel, kreeg te horen dat mijnheer Prins niet op zijn kamer was en liet een boodschap achter dat die het motel op moest bellen. Daarna deelde hij de eigenaar mede, dat zij van plan waren naar zijn motel te verhuizen en daarna reed de dikke vol gas terug naar het meer. Hij had zo’n schik met dat waterpolo, dat hij zijn honger zowat vergat. Geen haar op zijn hoofd dacht meer aan de kroesharige man met de kromme benen die hen die ochtend zo hardnekkig vanaf de rommelmarkt had achtervolgd. Maar de man met de kromme benen dacht wèl aan hen. Heel intens zelfs.

* * *
De man met de kromme benen zat in de door hem gehuurde taxi, tegenover de monumentale ingang van het Reforma-hotel en wachtte tot Jan Prins naar buiten zou komen. Maar Jan Prins kwam niet . . . want Jan Prins was verschrikkelijk kwaad. Alles wat er die dag was gebeurd, had er iets toe bijgedragen om Jans humeur op kookhitte te brengen, maar het was pas in de kamer van de hoteldirectie dat de bom eindelijk barstte. Het begon vrij rustig, maar die rust duurde niet lang. Toen de piccolo voorzichtig de deur achter Jan sloot, bevond die zich in een groot vertrek, met één kolossaal bureau, een lege boekenkast met twee enorme Chinese vazen er op en op de vloer een bleekgeel tapijt dat op een soort teddybeer-stof geleek. Achter het bureau zat een dikke man met een bloem in het knoopsgat van een zwarte jas. Tegen de boekenkast geleund stond de lange imitatie-hertog die hen diezelfde ochtend verzocht had, lange broeken aan te gaan

trekken.

„Mijn naam is Prins”, zei Jan, van de een naar de ander kijkend. „Wilde u mij spreken?”
„Dat wilden wij”, knikte de dikke man achter het bureau, zonder op te staan. Hij vouwde tien dikke worstvingers inéén op het groene vloeiblad op zijn bureau. „Kijkt u eens, mijnheer eh . . . Prins. Wij zijn er niet aan gewend, op alle slakken zout te leggen, maar er zijn bepaalde dingen die wij in dit hotel liever niet zien gebeuren. Vanaf hedenochtend hebben wij met u aan één stuk door onaangenaamheden beleefd en wij zouden het op prijs stellen als u nog heden, samen met uw vrienden, zou willen vertrekken.” Hij wachtte even. Jan zei niets, maar voelde zich langzaam wit worden. „Dat is alles”, zei de dikke man toen. „Mag ik ook weten”, vroeg Jan, zich met moeite beheersend, „wàt voor onaangenaamheden u bedoelt?”
De dikke man hief de wenkbrauwen, vouwde zijn worstvingers uiteen, boog het hoofd, rook even aan de bloem in zijn knoopsgat en hief toen weer vermoeid het hoofd. „Kom”, zei hij. „Is dat nodig? De politie gaat of komt hier voor u. Daar zijn wij niet op gesteld.”
Jan Prins barstte ineens los:
„En weet u waar ik niet op gesteld ben? Dat u mij hier beneden laat komen of ik Jan snot ben. Dat u niet eens de moeite neemt, u vóór te stellen. Dat u niet eens genoeg manieren kent om op te staan als ik binnenkom en dat u dingen beweert, die kant noch wal raken. De politie is hier vandaag éénmaal geweest voor een misverstand en voor een kwestie die volkomen tot genoegen is geregeld. Verder weet ik van niets. Er is ons vanochtend gevraagd lange broeken aan te trekken en dat hebben wij gedaan.” De dikke man keek even naar de magere bij de boekenkast en vroeg toen een tikje zenuwachtig:
„Kunt u wat zachter spreken?”
„Als u ophoudt nonsens uit te kramen.”
„Noemt u dat nonsens, als hier vanmiddag een man zich bij de receptie vervoegt, over een aanrijding, waarna u is doorgereden?”
De magere man voegde eraan toe:
„Kort daarna belt wéér het hoofdbureau van politie op over een kwestie.”
Jan zei koppig:
„Heb ik niets mee te maken. Ik heb niemand aangereden. Ik ben de hele middag het hotel niet uit geweest.” De dikke man zuchtte:
„Dan hebben uw vrienden ermee te maken.”
„Het zijn mijn vrienden niet.”
Stilte. De dikke en de magere keken elkaar aan.
„U bent toch samen met hen hier gekomen?”
„En wat zou dat? Wij reisden samen, dat is alles. Ik ben niet verantwoordelijk voor wat zij doen.”
„Van wie is dan die Lincoln, die buiten staat. Van u?” „Geen sprake van. Die is van hen.”
„Waar zijn zij dan?”
„Wat gaat mij dat aan? Als u iets op hen aan te merken hebt, zult u hen dat zelf moeten zeggen. Op mijn gedrag is in ieder geval niets aan te merken. Ik ben de hele middag het hotel niet uit geweest en verhalen over andermans auto’s en andermans aanrijdingen gaan mij niet aan.” De stilte die nu inviel, duurde wat langer.
„Dat is natuurlijk min of meer wel zo”, zei toen de magere sussend. „Maar kunnen wij dit niet in der minne regelen? Als u nu uw bagage en die van uw vrienden bij elkaar pakt en. . .”

Jan Prins maakte een kort en beslissend gebaar: „Denkt u dat ik gek ben? Dat ik met mijn vingers aan de bagage van een ander ga zitten? Ik houd staande dat u mij niets te verwijten heeft, in de eerste plaats. Ik weiger dit hotel op deze manier te verlaten, in de tweede plaats. En als u bezwaren tegen de heren Roos en Evers heeft, zult u moeten wachten tot u die aan hen persoonlijk kunt mededelen. Goedemiddag.”
Hij keerde zich op zijn hakken om, wandelde over het teddyberen tapijt naar de deur, trok die open, keerde zich nog eenmaal om en voegde eraan toe:
„En als u mij nodig heeft kunt u mij op mijn kamer vinden.”
Wit om zijn neus van kwaadheid liep Jan naar de liften, maar er was er op dat ogenblik juist geen beneden. Hij was te nijdig om te wachten, rende in enen door de vier trappen op, bereikte zijn kamer, volkomen buiten adem door die krachttoer in de ijle Mexicaanse lucht en opende de deur van zijn kamer, juist toen de telefoon ophield met rinkelen. Jan draaide de deur aan de binnenkant op slot, gooide zich op bed, legde de handen onder zijn hoofd en staarde grimmig omhoog naar het plafond.
„Zijn ze nou helemáál gek om mij zo te behandelen? Knappe knaap die mij tegen mijn zin van deze kamer afkrijgt! Als ik eenmaal koppig word, kunnen ze er pret van beleven!”
En zo ontwikkelde zich de totaal onverwachte en humoristische situatie dat iedereen bezig was, Jan Prins dat hotel úít te krijgen, terwijl Jan als gevolg van al die pogingen zojuist een bittere eed had gezworen, erin te zullen blijven . . . een ietwat wonderlijke stand van zaken, die de oorzaak werd van alle verdere complicaties. Intussen zat Peraira nog steeds in zijn pakhuiskantoor, wachtend op verdere berichten en Kroeshaar woonde nog steeds in zijn gehuurde taxi waarvan de meter verder tikte . . . tikte . . . en nu al een indrukwekkend bedrag aan verschuldigde pesos begon aan te wijzen. Maar daar wist Jan allemaal niets van. Die bleef koppig op bed liggen.

PUZZELS IN PERAIRA’S PAKHUIS

En hoe grimmiger Jan werd, hoe meer pret intussen Bob en Arie hadden. Juist toen hun vriend Jan in het Reforma-hotel op zijn bed neerplofte, keerden de beide pretmakers druipend van het water terug in hun bungalow en begonnen zich af te drogen met de handdoeken uit de douchecel.
„Ik ga niet één dubbele biefstuk eten!” verklaarde Bob. „Ik ga twéé dubbele biefstukken eten.”
Arie zat op een der bedden en droogde zich af. Daarna begon hij met enige tegenzin de kleren te bekijken waarin hij die middag had rondgelopen en gewinkeld.
„Ik voel er niets voor, wéér die lange broek aan te trekken.” „Hoeft hier toch ook niet”, antwoordde Bob, die ietwat verstrooid voor een spiegel zijn haren stond te kammen. Arie keek halfverbaasd naar hem op.
„Hóéft hier niet? Wat wou je dan aantrekken? We hebben onze bagage niet bij ons, malloot.”
Bob hield even op met haarkammen en keek om, half in de lach schietend.
„Daar dacht ik helemaal niet aan . . . Zeg, luister eens, kunnen we niet hier binnen eten?”
„Ons eten hier laten brengen, bedoel je?”
„Ja, natuurlijk.”
Arie overwoog dat.
„En dan hier in onze zwembroekjes lekker koel aan tafel zitten? Mooi gezicht.”
„Welnee, man. We trekken ieder een pyjama aan. Ik heb een heel pak bij me. Ik heb ècht geen zin om zo’n warme lange broek aan te trekken. Ik ben nèt zo opgefrist van dat zwemmen.”
Arie stond meteen op, greep een zakmes en sneed het touw om het pak pyjama’s door.
„Soms heb jij toch wel goeie ideeën”, verklaarde hij. „Heb jij een speciale voorkeur voor een van deze dingen, of mag ik uitkiezen wat ik wil dragen?”
„Je kiest maar uit, hoor”, zei Bob grootmoedig. „Als je maar een beetje ruime maat neemt, of de knopen barsten eraf.”
Grinnikend begon Arie te grasduinen in de stapel pasgekochte pyjama’s en met een juichkreet richtte hij zich even later op, tussen zijn gespreide armen een lila broek omhooghoudend, met oranje-achtige generaalsbiezen verticaal lopend langs beide zijnaden.
„Bob! Dit is de pyjama van een Mexicaanse generaal! Die wil ik aan.”
„Ga je gang”, zei Bob. „Maar vergeet niet eerst te informeren, of we ons eten hier kunnen krijgen opgediend.” Arie legde de lila pyjama met de oranje biezen op bed, schoof in zijn lange broek, trok zijn shirt over zijn hoofd en schoot de deur uit.
„Zal ik wel effe in orde maken. Hollanders onder mekaar.”

* * *

En inderdaad kwam het in orde. Toen Arie terugkwam met dat bericht, bracht hij meteen een draagbare radio mee, die alweer werkte na inwerping van een halve peso en een doos met flesjes coke. Bob had alle ramen van de bungalow open gegooid en zich koel gekleed in een goudgele pyjama met een jas in gesloten pak-model en handgeborduurde zomen. In die kledij was hij druk bezig, de fitting te repareren van een staande schemerlamp, die vermoedelijk door een vroegere, baldadiger gast was omgegooid en er lam bij hing. Arie stak de radiostekker in een stopcontact en zei:

„Ram es een halve peso in dat ding. . . Wat ben jij aan het doen? Wou je het hier knus maken?”
Bob grinnikte:
„Het wordt al duister, mijn Roosje. En laten we Jan verrassen. Die zal wel razend zijn, als hij op komt dagen. Heb jij hem nog gebeld? Pak maar een halve peso uit mijn broekzak daar.”
Arie zocht in Bobs broekzakken en antwoordde:
„Jan heeft teruggebeld terwijl wij in het meer zwommen. De Greef heeft hem onze boodschap gegeven.”
„Wie is De Greef?”
„De Hollandse baas van het spul hier. Ons eten wordt gebracht op een wagentje.”
De radio begon te spelen . . . natuurlijk weer guitaarmuziek. De lamp begon te branden. Arie maakte een paar flesjes coke open en zij dronken het spul uit de waterglazen van de wastafel, staande voor de open achterramen. „Fantastisch uitzicht heb je hier.”
„Je zou hier voor je plezier een paar weken gaan wonen.” „Zou toch gauw gaan vervelen. Wat kun je hier doen behalve zwemmen, eten en platen draaien op de juke-box?” Bob bromde wat en begon door de bungalow heen en weer te lopen. Arie begon te lachen en gebaarde naar hem met het glas coke:
„Zie je wel . . . je wordt nú al onrustig.”
Bob wandelde weer naar het open raam en ging staan kijken naar het landschap van glooiende heuvels. De zon stond al laag en alleen de toppen van de bergen rondom hen lagen nog in haar rode gloed. Het meer zelf en de bungalows vertoonden al diep-blauwe of paarse schaduwen. De neon-reclames op het hoofdgebouw gingen aan en wierpen lunapark-achtige kleuren in de lak en de voorruiten van verspreid geparkeerde auto’s. Aan de achterzijde van de bungalows in de rij waarin ook de hunne lag waren geen hekjes of tuinen; het terrein ging daar zonder merkbare afbakening over in het met cactus en struikgewas begroeide heuvellandschap. Als je uit het achterraam klom, kon je zó het binnenland van Mexico inwandelen. Bob goot het restje van de coke in zijn keelgat en op dat moment zei Arie:
„Daar komt onze maaltijd aangereden!”

Die maaltijd kwam binnen op een vierwielig wagentje met twee verdiepingen, voortgereden door een Mexicaanse bediende in een witte jas, die snel en behendig de tafel dekte, er borden en bestek op smakte en na een korte groet verdween. Dat vonden de jongens best, hoe minder tierelantijnen, hoe beter, als de biefstukken maar goed waren. En dat waren ze!

„Daar is extra zorg aan besteed!” bromde Bob goedkeurend, na zijn eerste kerf in de bijna twee centimeter dikke lap vlees. De radio speelde lustig voort, buiten werd het donkerder en donkerder en terwijl zij aten, zeiden zij geen van tweeën een woord. Een nachtwindje begon op te steken, woei het ene raam binnen, het andere uit . . . en met dat nachtwindje kwam het geluid van een stem, die zacht maar met grote nadruk hen toebeet:
„Geef geen kik, of je gaat buiten westen!”
Bob en Arie keken tegelijk op . . . in de rechthoek van een der twee achterramen stond de gestalte van een norse man met een kogelrond, kaal hoofd, naar hen loerend over de loop van een dof blinkende, nikkelen cilinder-revolver. Bob stond halverwege van de tafel op en opende zijn mond als om iets te zeggen, maar op hetzelfde moment kwam een tweede gestalte, met een flaphoed op, lenig door het zijraam naar binnen wippen, met verende benen licht op de vloer belandend. Terwijl hij nog dóórveerde, mikte hij met de kolf van zijn eigen wapen een slag naar Bobs hoofd, die erlangs afschampte, maar toch meer dan genoeg was om Bob even te verdoven.
„Ik waarschuwde dat je geen kik had te geven!!” siste de man buiten.
„Dat dééd hij toch ook niet!” antwoordde Arie verontwaardigd.
De man met het kogelhoofd zette een hand op de vensterbank en wipte nu óók naar binnen, terwijl nummer twee met een haal van zijn voet de stekker van de schemerlamp uit het stopcontact trok. Arie voelde de revolverloop van Kogelhoofd in zijn ribben prikken.
„Zet die rot-radio af”, bromde Kogelhoofd.
In de plotselinge stilte en het duister hoorde Arie de zware ademhaling van Bob, die blijkbaar alle moeite deed om bij zijn positieven te blijven. Dan kwam weer de stem van de man met het nikkelen pistool:
„Door het raam naar buiten, dikke. En probeer niet lawaai te maken, of het zal je machtig slecht vergaan. Ik ben vlak achter je.”
„Moet dat in pyjama?” informeerde Arie.
De stem van de andere man die Bob bewaakte, kwam zenuwachtig uit het duister:

„Schiet op, zeg . . . Zo meteen komt er iemand hier binnen stappen.”

De revolver porde Arie aan:
„Naar buiten, vlug!”
„Mij best”, bromde Arie binnensmonds en begon door het venster de nacht in te klimmen. Hij had nog geen drie passen gedaan, aangepord door het wapen van de man achter hem, of hij haalde al een pijp van zijn pyjama open aan een cactus. „Au!” zei hij, toen de doorn zijn kuit schramde.
„Kop dicht, voor de drommel!”
Arie protesteerde op gedempte toon:
„Moet ik met zowat blote kuiten dwars door de cactussen lopen en er dan ook nog vrolijk bij kijken, soms?” „Dan doe je maar wat voorzichtiger. Schiet op.”
Arie’s ogen begonnen nu wat aan het duister te wennen, althans genoeg om de grillige vormen van cactussen te onderscheiden van struiken en bosjes alfalfa-gras en hij begon een slingerende tocht tussen de stekelige planten door, tegen de helling op. Vlak achter zich hoorde hij de ritselige geluiden die Bob en diens bewaker maakten. Op die manier legden zij ongeveer tweehonderd meter af. Toen Arie even omkeek, zag hij de lichten van het kamp nu een eindje beneden zich en de gestalte van Bob en de andere bandiet waren duidelijk ertegen afgetekend. Maar het was bijzonder onwaarschijnlijk dat vanuit het verlichte kamp iemand hèn in het nachtelijk duister zou kunnen onderscheiden.
„Meer naar rechts”, gromde Kogelhoofd tegen Arie. „Daar loopt een regengreppel.”
Zulk een regengreppel was een vrij diepe geul, in de loop van honderden jaren in de heuvelhelling uitgesleten door het water dat, bij zware onweders, bergafwaarts vloeide. Deze greppel was enkele meters diep met vrij steile wanden en een zandige bodem waarop losse stenen zichtbaar waren als donkere plekken. Door deze greppel strompelden zij zeker driekwart kilometer voort en daarbij naderden zij steeds meer de hoofd-autoweg van Mexico City naar Cuernavaca, te oordelen naar de stralenbundels van autokoplichten die voorbij zwiepten, steeds feller naarmate zij verder liepen. De auto’s zelf kon Arie niet zien, omdat de greppel zo diep was, dat de hoge wand hem het vlakke uitzicht belette. Na een tijdje kwam een tweede greppel van links en beide verenigden zich nu tot een bredere geul, die verdacht veel begon te lijken op het stroombed van een droog riviertje, dat nu ook meer naar de weg toe begon te buigen. Nu snapte Arie de mop: deze regengeulen vormden in de natte tijd inderdáád tezamen een riviertje, dat natuurlijk onder de betonweg doorvoerde en over de droge bedding van dat riviertje naderden zij nu de autoweg . . . een laatste bocht om en vóór hen lag een kleine, betonnen boogbrug waarover juist op dat moment een zware truck rolde, het geluid van de enorme banden rommelend weerkaatsend in de ruimte tussen brugdek en rivierbed. Zij naderden die brug en Arie zag nu, langs de berm van de weg vlakbij de brugoprit, een auto geparkeerd staan met de dimlichten op, vermoedelijk om geen ongewenste aandacht te trekken.

„Rechts aanhouden, naar die auto toe”, was het bevel. „En doe geen bek open, want we nemen geen risico’s.” Het was allemaal een beetje lastig, vond Arie, want hij had geen flauw idee, hoe Bob Evers er aan toe was. Bovendien kreeg hij op deze manier geen kans om met Bob iets af te spreken. Als Arie er met een spurt vandoor ging (erop gokkend, dat de man tòch niet zou durven schieten uit angst om de aandacht te trekken) . . . en hij, Arie, kwam weg dan hadden ze altijd Bob nog. En Arie was er niet zo zeker van, dat Kogelhoofd niet zou schieten, want het was hier per slot van rekening een heel eind buiten Mexico City en wie zou een revolverschot horen van uit een snelrijdende auto? En als men het hoorde, dan hadden hier buitenaf van de tien mensen er zeker negen geen zin om zich ermee te bemoeien. Mexico was nog altijd een land, waar een hele massa kon gebeuren. Arie klom tegen de helling van de droge rivier op, bereikte de auto . . . en kreeg een doffe dreun tegen zijn hoofd. Tussen de koplichten van een naderende auto in zag hij wat paarse ballen en sterren schitteren . . . toen werd alles donker en met een tweede doffe dreun zeeg zijn machtig lichaam neer tegen de helling.

* * *
Arie had een droom . . . hij droomde, dat hij in de zon lag te slapen en dat het intussen was gaan regenen. Gek genoeg bleef de zon almaar schijnen, maar toch regende het hoe langer hoe harder. Het ging zó hard regenen, dat het water zijn neusgaten binnenliep en hij gooide zijn hoofd van links naar rechts, naar adem happende en hij hoorde een stem zeggen:

„Zo is het wel genoeg, geloof ik.”
Arie hield zijn hoofd opzij gekeerd om het zonlicht te vermijden en om de regen van zijn gezicht af te laten lopen, begon zijn ogen open te doen en keek tegen een paar broekspijpen aan, die zo goed als helemaal droog waren. Wat gek, dacht Arie. Hoe komen droge broekspijpen in de regen? Toen zag hij achter de broekspijpen een planken wand. Daarna keek hij omhoog . . . niet naar de zon, maar naar een bureaulamp, die helemaal naar beneden was gezwaaid en recht in zijn gezicht scheen. En de regen was geen regen, maar water, dat uit een zwartgeblakerde oude fluitketel op zijn gezicht was gespetterd om hem te laten bijkomen. Toen herinnerde hij zich weer alles wat er was gebeurd en ging rechtop zitten . . . nogal voorzichtig, want zijn hoofd deed bonzend pijn. Tegenover hem, naast de bureaulamp, op de hoek van een bouwvallig oud bureau, zat zijn oude bekende Peraira, slingerend met zijn benen. Naast Arie, op de stoffige vloer, lag Bob Evers, de handen op de rug gebonden en de enkels aanéén gesnoerd. Flaphoed en Kogelhoofd zaten ieder op een lege pakkist, de pistolen losjes in de vingers. Arie bemerkte, dat zijn handen niet aaneen gebonden waren, maar zijn enkels wel.
„Zo, dikke bemoeial”, begon Peraira op grimmige toon, tegen Arie’s voeten schoppend. „Nu zijn de rollen omgekeerd, hè?”
„Welke rollen?” zei Arie, dom om zich heen kijkend. Peraira liet een dof, nijdig gegrom horen en zei kort: „Hijs ’m es even op zijn benen, jullie.”
Beide handlangers stonden op, grepen ieder een bovenarm van Arie en hesen hem met een ruk overeind. Peraira ging staan en keek de dikkerd van vlakbij in diens ogen. „Ik heb je dat water in je dikke gezicht laten gooien”, begon hij, „omdat ik wil dat je voor mij opbelt. Ik zal je zeggen waarheen. Jij belt het Reforma-hotel op. Jij vraagt naar je slimme vriendje Prins die jou destijds zo fijn geholpen heeft om ons de FBI op het dak te sturen. Jij zegt tegen je vriendje Prins, dat je zijn hulp nodig hebt en dat hij naar een adres moet komen, dat ik voor je op een papiertje heb liggen, hier. Is dat gesnapt?”
Arie antwoordde niet meteen. Hij dacht na. Peraira schoof zijn hoofd een centimeter of wat naderbij en brulde hem toe:
„Is dat gesnapt?”
Een van de twee kerels die Arie vasthielden, gaf hem met de knie van achteren een gemene zet.
Arie antwoordde:
„O ja, dat snap ik wel. Maar. . .”
„Maar wat?”
„Ik weet natuurlijk niet of Jan wel in het hotel is. . .” „Dat maken wíj wel uit. Jij hoeft alleen maar te doen, wat je gezegd wordt.”
Van beneden klonk een dof gekreun. Arie keek naar de vloer, naar Bob Evers, die daar plat op zijn rug lag, in zijn vuile en hier en daar gescheurde gele pyjama, het hoofd onrustig heen en weer bewegend.
„Op hem hoef je niet te letten!” snauwde Peraira ongeduldig. „Die zal je heus niet kunnen helpen. Ben je van plan te doen wat wij je zeggen of moeten we andere maatregelen nemen?”
Arie had nu de tijd gehad om na te denken. Zijn hoofd was weer aardig helder, maar hij begon zich suffer voor te doen dan hij was en daar had hij een bedoeling mee. „Alsjeblief dan maar metéén”, zei hij. „Mijn hoofd begint verschrikkelijk pijn te doen . . . en ik geloof dat ik misselijk ga worden.”
„Hersenschudding”, mompelde een der boeven achter hem. „Geef ’em gauw de telefoon, baas, anders raakt-ie finaal van slag af.”
Om een of andere reden scheen Peraira nogal haast te hebben met die opbellerij. Hij nam de hoorn van het ouderwetse telefoonapparaat op het bureau en hield die in de hand, terwijl hij de haak met één vinger naar beneden drukte.
„Weet je nu wat je zeggen moet?”
Arie liet het hoofd hangen en antwoordde dof:
„Ik moet zien . . . dat ik Jan Prins . . . ergens naar toe krijg.”
Peraira knikte tevreden:
„Precies. Als-ie teveel vraagt, zeg je maar dat je geen tijd hebt om alles uit te leggen. En hier is het adres waar je hem heen moet laten komen. . .” Hij schoof Arie een papiertje in de vingers waarop met blokschrift duidelijk een adres stond vermeld. „Gesnapt?”
Arie knikte. Peraira zei kortaf tegen zijn handlangers: „Hou hem goed vast en als hij probeert een geintje uit te halen, sla je hem helemaal in de kreukels.”
„Komt voor mekaar, baas.”
De greep op Arie’s bovenarmen verstrakte. Peraira liet de haak van de telefoon omhoog komen en begon met het apparaat te werken.
In de stilte die nu inviel hoorden zij in de verte een politieof brandweerwagen met loeiende sirene ergens heen rijden. Bob, op de vloer, kreunde weer en Peraira mikte een schop naar hem.
„Hou jij je koest.”
De telefoonhoorn klikte en de verbinding was er. „Met het Reforma-hotel? Mag ik kamer 418 van u?” Direct daarna gaf Peraira Arie de hoorn in de hand en boog zich opzij om mee te luisteren wat er zou worden besproken. Arie hoorde drie tellen lang niets, dan weer een „klik” en de stem van Jan Prins.
„Hallo . . . met kamer 418.”
„Ja . . . met Arie hier.”
„O”, zei Jan. „Wat mot je?”
„Jan, luister . . . we zitten in de puree.”
„Verbaast me niets”, zei Jan, kortaf.
Arie’s ogen gingen opzij naar het gezicht van Peraira, die hem toewenkte om verder te gaan met het gesprek. „Ja, luister . . . ik heb niet veel tijd om alles uit te leggen. Je moet ons komen helpen.”
Nu begon de klank in Jans stem te veranderen.
„Waar zit je ergens? Heb je soms een aanrijding gehad?” Arie keek weer opzij naar Peraira, die heftig knikte van „ja”.
„Ja, we hebben een aanrijding gehad”, zei Arie. „Kom nou recht hierheen en help ons.”
„Maar waar zit je dan, man? Ik kreeg hier een boodschap van een Hollander in een motel ergens op de weg naar Cuernavaca dat jullie bij hem zaten en dat . . . (Peraira begon heftig van „nee” te schudden en Arie viel Jan in de rede):
„Nee, daar zijn we nu niet. Klets niet langer en kom naar ons toe. Het adres is Calle Mendosia 58. Heb je dat?” Jan herhaalde het adres en Peraira zwaaide heftig met één hand dat Arie het gesprek af moest breken.
„Jan, ik houd op. Tot kijk.” Arie legde de hoorn neer. „Zo”, zei Peraira tevreden en gaf zijn helpers een wenk: „Bind nou die dikkerd ook vast. En stevig alsjeblief. Ik ga de auto vast omkeren. Kom dan mee, want deze Prins moeten we in één keer klemvast hebben.”
Flaphoed en Kogelhoofd gooiden Arie onzacht naast Bob Evers neer, begonnen de polsen op zijn rug aaneen te snoeren en bonden hem daarna ruggelings vast aan Bob Evers, die langzaam uit zijn verdoving begon te ontwaken. Peraira was intussen naar buiten gegaan en vanuit een of ander soort van binnenplaats hoorde Arie het starten van een auto-motor en het geluid van een auto die met vooren achteruitrijden gekeerd werd.
„Hei!” riep Kogelhoofd luid. „Kunnen we het licht laten branden, baas?”
„Nee, doe maar uit!” kwam het antwoord. „En schiet op!” Kogelhoofd wierp nog een laatste blik rond door de kale kantoorruimte, nam de oude fluitketel mee, draaide de schakelaar bij de deur om en wachtte tot Flaphoed hem was gepasseerd. Daarna draaide hij het licht uit en trok de deur dicht. Hun voetstappen verwijderden zich . . . Enkele tellen later klonk het piepen van een zware, schuurachtige deur. Dan portierklappen en het wegrijden van een auto.
„Bob”, zei Arie. „Hoe gaat het ermee?”
„Zozo”, bromde Bob. „Waar zijn we in naam van alles wat stom is?”
„Ergens op de begane grond”, antwoordde Arie. „In een soort kantoortje midden in de stad. Ik hoor auto’s in de verte en boven ons in het dak is een soortement koekoek van glas waardoor ik een neon-reclame ergens zie aan- en uitflitsen.”
Bob kreunde, wrong zich in zijn touwen en klaagde: „Mijn hoofd doet barstend pijn en een been slaapt. Waar zijn die kerels die net hier waren?”
„Die proberen Jan in de val te lokken. Heb je niet gehoord dat ik hem opbelde?”
„Jawel. Maar ik snapte niet goed waar het allemaal over ging. Belde jíj hem op?”
„Ze wilden dat ik dat deed. Maar Jan trapt er beslist niet in. Die heeft nog nooit van zijn leven door de telefoon zó’n kolderverhaal van mij gehoord. Die voelt met zijn klompen aan, dat er iets in mijn telefoongesprek niet klopte.” Bob lag daar even over te denken en bewoog zijn hoofd heen en weer, blijkbaar door de schemerige ruimte rondkijkend.
„Ik zou het toch fijner vinden, als ik los was”, zei hij na een tijdje. „Is daar niets op te vinden?”
„Waar dacht je nou dat ik over lag te piekeren?” vroeg Arie sarcastisch. „In een detective -verhaal heeft de held altijd een mesje in een vestzak, of er ligt een scherf glas in de buurt. Maar in pas gekochte pyjama’s zitten geen messen en ik geloof niet, dat er in dit hele, kale hok één scherfje glas te vinden is.”
„Kunnen we die touwen niet los friemelen?”
„Laten we maar eens proberen.”
Na een minuut of vijf friemelen gaven zij het hijgend op. Er was alleen wat meer ruimte gekomen in de lussen waarmee zij aan elkaar vast zaten maar in hun eigen banden niet. Zij konden zich door gezamenlijk afzetten als een soort Siamese tweeling rond bewegen door het vertrek, maar dat was ook alles.
„Is er nou helemáál niets hier wat we kunnen gebruiken om een touw door te zagen?” zei Bob nijdig. „Geen stuk oud blik, of een lege inktpot die we stuk kunnen gooien of zoiets?”
Arie lag na te denken over wat hij van het vertrek gezien had toen het licht nog aan was.
„In de hoek ligt alleen een busje moeren en bouten. En verder zijn er bij de schoorsteen nog een paar stukken losse plank. Verder staat er een bureau. Op dat bureau een telefoon. . .”
„Wat voor soort telefoon?” vroeg Bob.
„Zo’n ouderwetse. Een rond voetstuk met een statiefje erop en een haak.”
„Er zit toch metaal in een telefoon?”
„Ja, natuurlijk. Een magneet en een trilplaatje. Maar daar zaag je heus geen koord mee door.”
„Denk nou eens even na. Geen stuk kachelpijp, geen oud blik, geen. . .”
Arie schudde langzaam het hoofd.
„Je denkt toch niet, dat ik zo suf ben om daar niet op te letten, hè? Alléén die stukken plank en die moeren en bouten. O ja . . . en bij die moeren en bouten een pluk vuile poetskatoen.”
„Reuze”, zei Bob zuur. „Schieten we veel mee op. Geen ramen? Geen glas in de deur?”
„Het enige glas zit in de koekoek boven ons hoofd.” Bob zweeg even en lag omhoog te kijken. Die koekoek was een houten huisje boven in het dak van het kantoortje, met jaloezie-latten in de zijkant (voor ventilatie) en bovenop een glazen dak met twee schuine kanten. Van binnen zaten er spijlen voor dat glas (tegen inbrekers), en zoals Arie al gezegd had, erdoor kwam elke drie tellen de rode gloed van een neonlichtreclame die ergens aan- en uitging.
„Ja, daar zit glas”, gaf Bob toe. „Maar het is wel een beestachtig eind weg. Waarom heb je geen enorme neus in plaats van een hoop spek, dan kon je er doorheen stoten.” Zij lagen beiden omhoog te kijken naar de glasruiten van die koekoek.
„Als we dat kapot konden krijgen, Bob, dan hadden we glas.”

„Spuw es flink omhoog”, ried Bob spottend. „Misschien ga je er doorheen.”

„Kunnen we niet iets omhoog schoppen?”
„Met onze vier aan elkaar gebonden voeten? Tot „drie” tellen en dan schoppen? Laat naar je kijken. We zijn hier niet in een circus.”
Er viel even stilte. Een vlieg begon rond Arie’s hoofd te zoemen en de dikkerd begon woedend te blazen om het ding weg te jagen. Toen kwam de stem van Bob weer, op de peinzende toon van iemand die met een idee speelt: „Zeg, Arie. . .”
„Tis er? Ga je weg, vlieg?!”
„Arie, luister es. . .”
„Wat hèb je nou?”
„Daar staan toch stukken plank, zei je?”
„Ja, dat klopt. Wat wou je daarmee? Een vlot bouwen?” „Nee. Als we zo’n stuk plank met het midden ergens overheen leggen met het eind aan onze kant omhóóg en we leggen op het andere eind een moer of een bout en we laten onze vier hakken op het hoge eind neerploffen, dan. . .”
„Dan vliegt die bout met een vaart de lucht in”, vulde Arie langzaam aan. „Jij bent niet eens zo’n héél erg domme jongen, Bobbie. Maar dan moeten we wel niet recht onder die koekoek gaan liggen, want als die glasscherven naar beneden komen. . .”
Bob viel hem in de rede:
„Waar staan die planken ergens?”
„Een eindje naar links. Dan moeten we samen opschuiven. Eerst onze benen . . . Hup één . . . hup twee. . .” Door beurtelings hun schouders en hun hakken tegelijkertijd te verplaatsen zig-zagden zij zijdelings naar de plaats bij de wand, waar Arie de einden plank had zien liggen. „Stop!” waarschuwde Bob. „Ik voel ze.”
„Kun je er een pakken met je handen?”
„Rol es een beetje naar rechts om . . . Nog wat . . . Ja! Nu eerst maken dat we bij die moeren en bouten komen.” „Sleep jij dat stuk plank mee? Daar gaat-ie weer. Hakken eerst . . . Hup één . . . hup twee. . .”
Toen zij in de hoek met de moeren en bouten aankwamen liep het zweet van hun gezichten. Zij hijgden als locomotieven en hun schouders waren bijna rauw door het schuren over de harde grond, met niets ertussen dan die dunne pyjama’s.
„Ik ben bang, Bob, dat er van deze fraaie pyjama’s van jou weer niet veel overblijft.”
„Er rust een vloek op die dingen”, stemde Bob in. „Hoe groot zijn die bouten?”
Arie wurmde zich opzij en voelde met de vingers achter zijn rug.
„Nogal aardige dingen. De bouten zijn zo dik als een vinger en anderhalf keer zo lang. De moeren zullen er wel bij horen. Dan weet je ongeveer hoe zwaar die zijn.” Bob knorde:
„Dan leggen we zo’n bout onder het midden van de plank en een moer op het lage eind. Deze plank is ongeveer een meter lang. Als we een flinke bens op het hoge eind geven, haalt die moer de koekoek wel.”
Arie begon te grinniken:
„Mooie uitdrukking is dat . . . Kan het jou een moer schelen of die moer de koekoek haalt?”
„Dat haalt je de koekoek”, zei Bob, met het eind plank over de vloer schuivend. „Heb je een bout daar?”
Even later antwoordde Arie:
„Hier is er een. Ik heb er een moer opgedraaid, dan ligt het ding niet scheef. Kop en moer zijn zowat even dik, zie je.” „Niet stom bekeken. Geef es een beetje mee . . . Ik moet het hele zaakje op de juiste stand manoeuvreren. Denk je dat die moer loodrecht omhoog vliegt?”
Dikke Arie dacht daar over na. Na een tijdje zei hij: „Ik zou het wel denken. De plank wipt maar een paar centimeter omhoog.”
Bob scharrelde wat met schrapende geluiden.
„Dan ligt-ie nou zowat op zijn plaats. Heb je een moer?” „Hier in mijn handen . . . neem maar over.”
Bob nam de moer van Arie over en weer begonnen ze te schuiven, tot Bob het katapult-apparaat voor elkaar had. „Nou niet meer aanraken, anders is het mis. De bout ligt er midden onder; de plank is zowat in evenwicht, maar de bout houdt het andere einde omlaag. Nou moeten we ons omdraaien. Hup één . . . een beetje afhouden . . . Hup twee . . . nog verder draaien . . . Nou wordt het uitkijken. Til je hoofd eens op. . .”
Zij lagen nu bijna evenwijdig aan de plank, een beetje scheef, zodat hun vier aaneengebonden voeten naast het opgewipte einde staken.
„Kijk”, zei Bob. „Nou moeten we onze buikspieren gaan gebruiken en onze vier benen zover mogelijk ophijsen, dan een tikje naar rechts draaien en op volle kracht naar beneden. . . Trek òp je dikke benen!”
Als zeemeerminnen die hun staarten optillen hesen ze hun benen een halve meter van de grond.
„Beetje bijdraaien. . . zo moet het goed zijn. Eén . . . twéé . . .”
Zij bensden hun benen zo hard mogelijk naar beneden, het eind plank sloeg neer en nog geen halve seconde later klonk een doffe klap boven hun hoofden; anderhalve tel later een klap en een dof gerommel in een hoek.
„Het gáát!” zei Bob vol geestdrift. „Die moer raakte de zoldering. Jammer dat het niet meteen raak was. Opnieuw proberen. Geef es een moer . . . onze katapult opnieuw laden.”
„Hei zeg”, opperde Arie. „Waarom leggen we er geen twee tegelijk op. Dan hebben we twee kansen.”
„Natuurlijk! Dat ik daar niet meteen aan gedacht heb.” „Denk je niet dat het te zwaar is voor één schot?” „Met die enorme klap van jouw spekbenen? Er kan wel een baksteen tegenaan. Geef maar twee.”
Een minuut later was de katapult weer geladen en zij schoven weer terug in de „afvuurpositie”, zoals Bob het noemde.
„Benen omhoog . . . beetje bijdraaien . . . Vuur!”
De doffe klap tegen de houten zoldering . . . een korte slag toen één der moeren terugviel op het bureau en een krijs van Bob. „Au! Gloeiende sakkersalamanders. . . !” „Wat is er?”
„Wat er is, ezel? Ik krijg een van die dingen op mijn hoofd. Au . . .! Ik wed dat er nu al een bult zit.”
Arie was even stil, begon toen zacht te schudden en barstte toen in luid gelach uit.
„Hahaha . . . Hohoho . . . Dat machien is geen katapult, maar een Kop van Jut . . . ! Een moer van Jut. Hahaha. . .” „Hou toch op met dat stomme gelach!”
Maar Arie was moeilijk stil te krijgen.
„Ik lach me geen kriek, maar een moer. En maak je niet nijdig, je kunt me toch niks doen.”
Maar dat was een misrekening van Arie. Bob lag weliswaar aan handen en voeten aan hem gebonden, maar niets belette hem natuurlijk, Arie fiks in diens bips te knijpen en dat deed hij dan ook met overtuiging.
„Au . . .! Hou op, achterbakse Amerikaan!”
„Ik zal je leren te lachen over andermans leed”, zei Bob wraakzuchtig. „Pak twee nieuwe moeren. Ik heb het nóú geschoten. We moeten een meter of wat achteruit. We richten niet helemaal zuiver.”
„Verplaatsing van de Kop van Jut”, mompelde Arie. Na een heleboel geschuifel, gedraai en gemanoeuvreer was de plank een eind verlegd en twee nieuwe moeren lagen op het lage einde.
„En nou maar hopen dat het deze keer raak is.”
„Op jouw kop of de mijne?”
„Klets niet. Je benen omhoog . . . Beetje bijdraaien . . . De plank klapte neer, een smak tegen de zoldering en daarna een klaterend gerinkel van glas. Enkele stukken kwamen op hun buik en benen terecht, maar niet op borst of hoofd, want daarvoor lagen zij te ver achteruit. „Het is gelukt! Nou zien dat we een paar goeie scherven te pakken krijgen.”
Door de nu kapotte ruit boven hen zagen zij enkele sterren schitteren. Een vlaag frissere lucht daalde op hen neer en ook de geluiden van de stad werden nu duidelijker hoorbaar. Zij schoven rond over de vloer en zamelden stukken glas bijeen.
„Heb jij wat bruikbaars? Arie?”
„Twee driehoekige stukken. Lijken me wel geschikt.” „Ik heb één lang en nogal smal eind.”
„Daar moeten we het mee kunnen doen. Zaag jij of zaag ik?”
Bob bood aan:
„Laat mij maar beginnen. Ik ben allicht wat leniger dan jij met je dikke lijf. Hou je polsen van mekaar, dat het touw strak blijft.”
Arie zette zijn vingertoppen tegen elkaar en spande het touw om zijn polsen. Hij voelde Bob zagen . . . één minuut . . .
„Ik voelde wat knappen, zeg. Maar dat kan ook één streng geweest zijn. Ga maar door.”
Bob zei, tussen zijn tanden:
„Het is een akelig karweitje. Ik krijg er kramp van in mijn onderarmen. Even uitrusten.”
Maar drie minuten later voelde Arie de lussen om zijn polsen plotseling meegeven.
„Stop! Je hebt er één door. Even wriemelen . . . Ja, de boel wordt losser . . . Even trekken. Ik heb één hand vrij!” „En je onderarmen?”
Het bleek dat het touw zo was gebonden, dat een aparte wikkeling om de ellebogen zat geknoopt.
„Dat geeft niks”, zei Arie. „Nu ik mijn handen vrij heb, zal ik jouw armen loszagen. Dat gaat sneller.”
„Okido.”
Het ging inderdaad een massa sneller. Bovendien zat het touw bij Bob anders gewikkeld en toen er één lus los was, kon hij zijn armen geheel losmaken. Kort daarna was ook het koord los, dat hen aan elkaar had gebonden en zij konden rechtop gaan zitten, terwijl Bob Arie’s ellebogen vrij maakte. Bliksemsnel knoopten zij het touw om hun enkels los en daarna stonden zij op, hun benen beurtelings tillend en neerzettend om hun spieren en de bloedsomloop in orde te krijgen, ondertussen scherp luisterend of zij geluid hoorden van naderend onraad.
„Wat nu, dikke? Er tussenuit knijpen?”
„En Jan dan? Stel je voor dat ze die tòch nog te pakken hebben gekregen.”
„Kan natuurlijk altijd. Waar zitten we hier ergens?” Arie opende behoedzaam de deur van het kantoortje en keek naar buiten. Door de stoffige ramen viel wat licht naar binnen, in een grote ruimte, vol vage stapels. „Bob! We zitten in een pakhuis! Daar vóór ons staat een stapel kisten. En daarginds? Tonnen. Lege olietonnen of zoiets.”
Zij liepen op hun tenen tussen de stapels kisten door. „Kijk, daar is de schuifdeur waardoor ze naar buiten zijn gegaan.”
„Daar komen ze hoogstwaarschijnlijk ook weer door naar binnen.”
„Zullen we ons hier ergens verstoppen?”
„Koud kunstje. Als ze ons verdwenen vinden als ze terug komen, denken ze natuurlijk dat wij hem zijn gesmeerd. Voor alle zekerheid zullen we de schuifdeur helemaal open gooien, dan denken ze dat zeker.”
Zij duwden de buitendeur, die naar de binnenplaats leidde, geheel open, keerden terug en onderzochten de stapel kisten waarlangs het pad liep van de buitendeur naar het kantoortje. Die stapel was meer dan twee meter hoog en een meter of acht lang.
„Zullen we daarop klimmen?”
„Nee, jò! Dan kunnen we geen vin bewegen zonder een hels lawaai te maken. Dat kraakt een heel doofstommeninstituut bij elkaar.”
„Erachter wegschuilen dan, aan de andere kant?” „Dat vind ik ook link. Als ze eromheen lopen, zien ze ons. En zij hebben pistolen en zijn méér mans dan wij. Ik heb een idee. . . Laten we die dingen eens bekijken!” „Welke dingen?”
„Die kisten. Die zijn natuurlijk lukraak opgestapeld omdat ze tòch leeg zijn. Er liggen er natuurlijk een heel stel op hun kant.”
„En dan?”
„Erin kruipen als in een hondehok en het deksel van binnen vasthouden.”
„Sapperloot, dàt is een geniaal idee!”
In het schemerdonker kropen zij op hun hurken de stapel langs, alle onderste kisten betastend. Zij vonden er al gauw enkele die op hun kant lagen, met het deksel naar de loopgang gekeerd. Bij twee ervan zaten de deksels zo vastgespijkerd, dat zij ze niet los konden krijgen, maar al gauw troffen zij er een, die meegaf.
„Dat is nummer één. Kun jij erin, dikke? Probeer eens, terwijl ik een eigen hok opzoek.”
Arie schuifelde achterwaarts de kist in en begon zich op te vouwen. Hij trok het deksel dicht. Bob hoorde zijn stem gedempt zeggen:
„Maar goed dat ik een pyjama aan heb. Het zal hier wel machtig benauwd worden.”
„Je kunt het deksel een eindje open laten staan tot we die kerels horen aankomen. Ja! Hier heb ik er ook een. Ik ga ook mijn hok in.”
Door de kieren van de een beetje opengehouden deksels praatten ze nog even met elkaar:
„Ik hoop niet dat ik kramp krijg.”
„Ik heb trek in wat hondebrood. Waf. Waf.”
„Collecte voor de kettinghond.”
„Stil, ik hoor een auto aankomen. . .”

SOLOPARTIJ VOOR JAN PRINS

Toen Arie Roos de hoorn haastig ophing, na afloop van zijn gedwongen telefoongesprek met Jan Prins, bleef die even op bed liggen, met de hoorn in de hand, en een verbijsterde trek op zijn gezicht. Hij begreep er nu volkomen en totáál niets meer van . . . Zonder twijfel was dit het onzinnigste gesprek geweest dat hij ooit in zijn leven met de heer A. Roos, uit Amsterdam, had gevoerd. Hij legde langzaam de hoorn op de haak, ten prooi aan innerlijke tweestrijd. Het was dus tòch waar dat die twee rare vrienden van hem die middag een aanrijding hadden gehad. Maar wáár dan toch en hoe? Ze waren met een taxi naar dat motel gegaan. Als een taxichauffeur een aanrijding maakte, hadden zij daar, als passagiers, toch niets mee te maken?

Of zouden ze een auto hebben gehuurd? Of een andermans auto hebben geleend? Jan stond van zijn bed op, ging naar de badkamer, maakte zijn haren nat en begon ze te kammen. In ieder geval was het wél duidelijk, dat er herrie was ontstaan over een aanrijding. Eerst die man ’s middags in het hotel, daarna die telefoon van de politie en nu gaf Arie het zèlf toe. Enfin, er zat weinig- anders op dan erop af te gaan. Al had Jan ook honderd keer de pee in . . . als zijn vrienden in de puree zaten en zijn hulp vroegen, ging hij er op af.
Het zotte van het gehele geval was natuurlijk, dat Jan nóóit in dat vreemde telefoongesprek zou hebben geloofd, als er die middag al niet zoveel deining was geweest over een beweerde aanrijding, maar dàt had Arie Roos niet kunnen weten. Juist het mysterieuze en vreemde van dat gesprek paste zo volkomen bij het rare van alles wat er die middag aan berichten was binnengekomen, dat Jan er finaal en volkomen in trapte. Toen hij zijn haren netjes gekamd had, maakte hij een van zijn (intussen weer keurig gepakte) koffers open en nam er een donkerblauw nylon windjak uit. Hij trok dat aan, wandelde naar Bobs bagage en opende de koffer die zijn Amerikaanse vriend rechtstreeks uit de auto mee had genomen, het hotel in. In die koffer zat nog het pistool dat zij uit hun laatste avonturen hadden overgehouden en nu eens niet aan Masters van de FBI hadden moeten teruggeven. Het was een blauwstalen Remington automatisch pistool voor acht patronen met een loopdoorsnede van .32 inch. Jan aarzelde even, nam een tweede magazijn met acht patronen uit Bobs voorraad, deed het pistool in de rechterzak van zijn windjak en het extra-magazijn in een linkerzak. Hij sloeg op zijn broekzak. De sleuteltjes van de Lincoln rinkelden. Dat was ook in orde. Hij nam zijn kamersleutel van het tafeltje en ging naar de deur. Op dat moment rinkelde de telefoon naast het bed.
„Hallo? Met kamer 418.”
Hij herkende de stem aan de andere kant terstond. Het was de Hollander De Greef, met wie hij die middag al had gesproken. Die sprak Hollands.
„Bent u dat, mijnheer Prins?”
„Ja, met Prins.”
„Luistert u eens . . .!” De man aarzelde even en ging door: „Heeft u nog iets van uw beide vrienden gehoord?” „Ik van hen? Hoezo?” Jan bleef aan de voorzichtige kant. Het was allemaal zó raar en onbegrijpelijk.
De Greef aarzelde weer even, alsof hij niet goed wist, hoe het gesprek voort te zetten.
„Kijkt u eens . . . zij kwamen vanmiddag hier en wilden eten en zwemmen en zeiden later dat ze vanuit uw hotel hierheen wilden verhuizen.”
„Ja, dat heeft u me verteld.”
„Toen hebben ze hier gezwommen en twee diners besteld in hun bungalow. Maar nu zijn ze weg . . . en . . . Bent u nu nog van plan om hierheen te verhuizen?”
„Ik weet van niets”, zei Jan. „Hebben zij u dan niets gezegd toen zij weg gingen?”
„Dat is het hem juist. Zij zijn verdwenen, na het eten. Alleen wat kleren en een paar pakjes liggen daar. Maar ik heb hier toeristen die graag onder dak willen. Nu wilde ik weten wat ik nu moet dóén . . . die bungalow voor u reserveren of aan die toeristen geven.”
Jan antwoordde:
„Weet u dan niet waar ze nu zijn?”
„Geen flauw idee. Ik denk dat ze ergens aan het wandelen zijn, maar ik zou niet weten, waar. Overal hier in de buurt is het een kale wildernis.”
„Hoe láát zijn ze dan bij u weggegaan?”
De Greef dacht daar even over na.
„Nou, hun diner hebben ze opgegeten. Het moet zo goed als donker zijn geweest toen ze daarmee klaar waren. Maar ze zijn niet de hoofdpoort doorgegaan, dan had ik ze wel gezien.”
„Dus ze hebben ook geen taxi besteld of een auto gehuurd of iets dergelijks?”
„Niet dat ik weet.”
„En zijn ze niet met iemand anders zijn auto weggegaan?” „Dan hadden ze de hoofdpoort door moeten komen en dan had ik ze gezien. Maar waarom vraagt u dat, van die auto's?”
Jan aarzelde even en besloot dan open kaart te spelen. De man was kennelijk alleen maar bezorgd over de verhuur van die bungalow. Dat zou elke goede hotelhouder zijn. „Kijkt u eens, ik kreeg de hele middag al vreemde bezoeken en telefoons over een aanrijding die zij zouden hebben gehad. En daarnet belde Arie Roos mij op met hetzelfde verhaal.”
De Greef wachtte even en vroeg toen met verbazing: „Over een áánrijding?”
„Ja. Ze zaten in moeilijkheden en of ik meteen maar wilde komen.”
„Waarhéén dan?”
„Naar de Calle Mendosia nummer 58.”
„Maar lieve help, dat is helemaal aan het andere einde van de stad! En die aanrijding is vanmiddag geweest?” „Volgens die telefoon van de politie wel.”
„Maar ze zijn hier met een taxi gekomen en die heeft normaal afgerekend en is weggereden.”
„En ze hebben ook niet in iemand anders zijn auto gereden?”
„Ze zijn vanmiddag de poort hier niet uit geweest. En ik kan me niet indenken dat er iets aan de hand was, want ze hadden de grootste pret. Volkomen onbezorgde pret.” „Ik begrijp er hoe langer hoe minder van”, zei Jan. „Tenzij ze om een of andere zotte reden bezig zijn, mij voor de gek te houden.”
„Dat kan ik me nu weer niet indenken”, zei De Greef. „Volgens mij willen ze doodgewoon niets anders dan dat u de bagage in de Lincoln laadde, daar in uw hotel afrekende en hierheen kwam. Helemaal niet de bedoeling om u voor de gek te houden. En het kan ook niet hun bedoeling zijn geweest om zonder betaling te verdwijnen, want ze hebben een hele massa spullen hier laten liggen.”
„O, ze hadden geld genoeg bij zich. Dat is het niet.” „Maar wat moet ik nu met die kamer doen, mijnheer Prins?”
„Verhuur maar aan die toeristen”, besliste de zuinige Jan. „Dan moeten ze ten eerste maar duidelijk zeggen wat ze willen. Ten tweede hebben ze hier nog een hotelkamer; dus zonder onderdak zitten ze niet. Pak hun spullen maar bij elkaar en berg de boel zolang op. Verhuur de bungalow maar aan uw toeristen. Als ik ze dadelijk zie, zal ik ze wel de mantel uitvegen.”
„O.K. Dat zullen we dan zo maar doen. Tot ziens.” „Tot ziens, mijnheer De Greef.”
Jan legde langzaam de hoorn neer en streek met tien vingers zijn pas gekamde haren in de war. In plaats van duidelijker te worden, werd de toestand gestadig onbegrijpelijker. Er zat helemáál geen verband of zin meer in. Er kon gewoon helemaal geen aanrijding zijn geweest. Maar waarom belde dan het Hoofdbureau van Politie . . .? Jan verstrakte, bleef drie tellen strak staan en greep weer de telefoon.
„Hallo . . . Centrale? Mag ik het Hoofdbureau van Politie?” (Even pauze) „Is dat het Hoofdbureau van Politie? Is bij u bekend een inspecteur Hernandez . . .? Ja, H.E.R.N.A.N.D.E.Z. . . . Niet bekend? Dank u.”
Er was nu ineens niets geheimzinnigs meer aan de situatie. Alle stukjes van de puzzel vielen op hun plaats. Die man die hen vanochtend volgde . . . de plotselinge verdwijning van Arie en Bob . . . een gelogen verhaal over een aanrijding . . . een gedwongen opbelpartij van Arie. Jan lachte grimmig. Dus hij moest zo snel mogelijk komen naar het adres Calle Mendosia 58? Dáár zouden de heren plezier van beleven!
„Een gewaarschuwde Prins telt voor drie”, mompelde Jan, terwijl hij de deur van kamer 418 achter zich op slot draaide. De sleutel gaf hij af bij de receptie.
„Gaat u . . . de stad in?” informeerde men, met een zuur gezicht.
„Precies”, zei Jan. „En ik kom terug ook. De directie weet er alles van. Goedenavond.”

* * *

Hij stond enkele tellen lang stil op de uitgangstrappen van het hotel, uitkijkend over het grote plein vóór hem, met het koele staal van het Remington-pistool in zijn handpalm. Een enkel ogenblik kwam de gedachte bij hem op de politie op te bellen en te vragen of hij een of twee konstabels mee kon krijgen naar de plaats van afspraak, maar hij liet dat denkbeeld varen. In de eerste plaats had hij zijn buik vol van de Mexicaanse politie, na de gebeurtenissen van die dag. In de tweede plaats had hij alleen maar vermoedens om mee aan te komen, geen feiten. In de derde plaats, als die (vermoede) bandieten wèrkelijk Arie te pakken hadden (en dan waarschijnlijk ook Bob), dan zou het opdagen van twee agenten alleen maar tot gevolg hebben, dat zij zich niet lieten zien en wat schoot Jan dan op? Hij moest te weten zien te komen, wáár zijn vrienden ergens gevangen werden gehouden, want dat er zoiets het geval was, daaraan twijfelde hij nu nauwelijks meer. Een taxi nemen? Ook verkeerd en om dezelfde reden. Nee, het beste was om met een onschuldig gezicht alléén te gaan en net te doen of hij van niets wist.

Jan draafde de trappen af, stak het plein over en klom in de nog steeds wachtende, open Lincoln. Hij hield het hoofd een tikje gebogen, alsof hij met het contactsleuteltje morrelde, maar intussen loerde hij over de motorkap heen het plein af, schakelde in en begon langzaam weg te rijden; intussen in het spiegeltje kijkend. Een auto, ongeveer honderd meter achter hem, maakte zich los van de trottoirband en begon hem langzaam te volgen. Jan glimlachte flauwtjes en gaf gas. De andere auto meerderde vaart, hoe langer hoe meer, gelijke tred houdend met de Lincoln. Dat kon natuurlijk toeval zijn en daar had Jan rekening mee gehouden. In het midden van het volgende blok trapte hij ineens op de rem en zwenkte op het trottoir af. Er was een bioscoop juist uitgegaan en troepen mensen stonden bij de stoeprand, blijkbaar overleggend, welke kant nu uit te gaan.
„Does anybody here speak English?” vroeg Jan.
Een jong paar, blijkbaar Amerikanen, kwam op hem af. Jan bleef met één oog in het spiegeltje loeren. De koplampen naderden, passeerden langzaam en de auto bleek een taxi. Jan nam snel het nummer op.
„Wilde u iets weten?” vroeg de jongeman, ongeduldig wachtend.
„Oh, yes”, zei Jan, „Weet u hier de weg?”
„Dat wel. Ik werk op de Ambassade.”
„Waar is dan het adres Calle Mendosia 58?'
„O, dan rijdt u precies de verkeerde kant uit. Omkeren en deze weg helemaal af tot bij een rond plein. U neemt de boulevard die schuin links wegloopt en volgt die tot een plein met een standbeeld. Daar rechtsaf en dan nog maar eens vragen.”

„Thank you very much.”
Jan schakelde in, keek om en begon een voorzichtige Ubocht te maken. Toen hij de weg terug begon te rijden, zag hij vijftig meter achter zich een taxi eveneens een U-bocht beschrijven. 

Er was geen enkele twijfel aan . . . die wagen volgde hem. Het was weer één van die dingen, waar Jan niets van snapte. Als die boeven een valstrik voor hem hadden opgezet . . . waarom werd hij dan gevolgd door een vent in een taxi? Dan wisten ze toch deksels goed, waarheen hij op weg was? 

Jan haalde de schouders op en gaf wat meer gas. Het was een van die rare dingen waarvan de hele dag vervuld scheen te zijn. Hij bereikte het ronde plein, ging linksaf, arriveerde in goede orde op het plein met het standbeeld (nog steeds door die taxi gevolgd) stopte daar en schoot een paar voorbijgangers aan tot hij iemand vond die Engels sprak en hem de rest van de weg kon aanduiden.
„Dank u”, zei Jan en schakelde weer in. Intussen was hij op een schitterend denkbeeld gekomen. Hij nam helemáál niet de weg die hem was aangegeven, maar ging halverwege rechtsaf in plaats van linksaf en reed een paar straatjes door, zoekend naar een steeg die hem geschikt leek. Hij was hier aan de buitenwijken van de stad Mexico en die buitenwijken daar zien er heel anders uit dan in een Noord europese stad. De meeste huizen stonden apart op een eigen stukje grond en waren opgetrokken uit de meest verschillende bouwmaterialen, uit hout, steen en golfijzer; uit betonplaten, adobe of blokken natuursteen. Al naar de financiële draagkracht of fantasie van de eigenaars was de grond eromheen in gebruik als kippenren, moestuin, bloementuin, rommeldump of woeste grond. Straatverlichting was hier òf geheel afwezig, òf alleen aangebracht op de belangrijkste straathoeken. Soms hadden de eigenaars een eigen verlichting in de vorm van een lamp aan een hek, of een buitenlamp aan een huisje. 

De nacht begon in snel tempo koeler te worden; de aarde en de lucht koelden, mede door de ijle lucht, op deze hoogvlakte snel af na het ondergaan van de zon. De nachtlucht was vervuld van de meest verscheiden geluiden: het blaffen van de alomtegenwoordige honden, ruziënde stemmen, geluiden van guitaren, radio’s, oude grammofoons en nu en dan uit een kroegje het ritme van een Latijns orkestje, waar soms een vrouw hoog en snijdend bij zong. Jan reed langzaam de straatjes door tot hij er een trof dat zo smal was, dat geen twee auto’s elkaar daar konden passeren. 

Het was erg bochtig en aan weerskanten waren voortuinen, soms achter heggen van struiken met een menigte rossige bloemen eraan, soms achter betonpaaltjes, soms achter een oud stenen muurtje. Juist na het passeren van een bocht trapte Jan op de rem. Rechts van hem was een bloemenhaag met daarachter een soort van tuin en daarin stond een laag houten huis met een ver overstekend dak. Er scheen in dat huis een feestje aan de gang te zijn, want er kwam een verward lawaai uit; een grammofoon speelde knalhard Amerikaanse boogie-woogieplaten en boven die muziek uit klonken de stemmen van minstens tien of vijftien mannen en vrouwen, schreeuwend, lachend of soms zingend. Jan haalde de sleuteltjes uit de Lincoln, knipte de lichten uit, stapte haastig op een der voorspatborden en wipte over de heg. Hij belandde in de zachte grond van een bloemperk en hurkte daar even neer, kijkend naar de open ramen en deuren van het houten huis, waarin hij de feestgangers zag dansen en kletsen, als op een helder verlicht toneel. 

Dat iemand hem in die donkere tuin, tussen de rozenstruiken, zou kunnen zien, was volmaakt uitgesloten. Jan sloop gebukt aan de binnenkant van de haag verder tot hij een meter of tien van de achterzijde van zijn auto verwijderd was, bij een dunnere plek in de haag en daar bleef hij zitten, terwijl hij de Remington uit zijn rechterzak haalde en gereed hield. Het gedeelte van het weggetje dat hij kon overzien, was nu helder verlicht door de koplampen van de hem volgende taxi, die juist de bocht was omgekomen en nu natuurlijk stilstond, omdat het ding de geparkeerde Lincoln niet kon passeren. Jan grinnikte in zichzelf en kon zich levendig indenken, wat voor een vreemd gezicht de man die hem zo koppig volgde, wel moest trekken. Bovendien zat die natuurlijk met die taxichauffeur in zijn maag.

* * *
Kroeshaar zat inderdáád met die taxi-chauffeur in zijn maag. De verhouding tussen hem en die man was tòch al niet al te best door de uren van stom wachten die er aan vooraf waren gegaan. Geen enkele chauffeur ter wereld vindt het gezellig te worden afgehuurd en dan niets anders te doen te hebben dan urenlang zwijgend wachten, op een afstand van een meter of vijftig van een hotelingang. Elk half uur was er een woordenwisseling ontstaan met als hoofdmotief dat domme gewacht.

„Wat kan het jou schelen?” zei Kroeshaar dan. „Ik betáál je er toch voor?”
De chauffeur begon dan te grommen dat hij liever elk half uur een ander vrachtje had (misschien een Amerikaan die een dikke fooi gaf) dan stomweg langs de kant te staan. Dan bracht Kroeshaar hem weer tot rede door hem een peso per half uur extra fooi te beloven, maar dat nam toch niet weg, dat ze na een uur of twee doodziek waren van elkaars gezelschap. Het was met een gevoel van kolossale opluchting dat ze ten laatste Prins het hotel uit zagen komen en de Lincoln konden gaan volgen. Dat bracht tenminste een beetje spanning . . . maar toen ontstond er voor Kroeshaar een geheel nieuw probleem. Peraira had hem opdracht gegeven Jan Prins op te vangen als die het hotel verliet en in ieder geval te zorgen, dat hij die niet uit het oog verloor en Prins, als het eventjes kon, in diens kuif te grijpen. Maar dat in-de-kuif-grijpen kon natuurlijk heel lastig met een taxi-chauffeur als getuige. En dit was dus het juiste ogenblik, oordeelde Kroeshaar, om zich van die lastige getuige te ontdoen.
„Ik ben waar ik wezen moet”, zei hij. „Laten we maar afrekenen.”
„Eindelijk”, zei de chauffeur, metéén zijn armen strekkend, als wilde hij ze uitrekken. „Ik sterf zowat van de honger.”
Kroeshaar trok een pakje bankbiljetten uit een zak, betaalde hem, gaf hem een dikke fooi en zag met een gevoel van grote opluchting de wagen achterwaarts rond de bocht van het straatje uit het gezicht verdwijnen. Het felle licht scheen nog even om de bocht tegen de heggetjes en hekjes . . . dan was ook dàt weg en hij stond verlaten in het halve duister; een meter of dertig achter de lege Lincoln Zephyr, kijkend en luisterend. Van de stunt die Peraira intussen had uitgehaald (door Arie Roos naar Jan te laten opbellen) wist Kroeshaar niets af. Peraira wist natuurlijk wèl, dat Kroeshaar nog steeds de hotel-uitgang in de gaten hield, maar had dat rustig zo gelaten. Het zou ook niets gehinderd hebben, als Jan maar ineens dóór naar het hem door Arie opgegeven adres was gereden, maar dat gebeurde nu precies niet. En daar stonden ze nu alle twee in dit vreemde achteraf-straatje in Mexico City: Jan gebukt achter de haag, Kroeshaar rondspiedend in het schemerlicht en om hen heen het spetterend pret-lawaai van het feest in het huis met de open ramen.

* * *
Kroeshaar stond nog op de plaats waar hij met de taxichauffeur had afgerekend. Vóór zich uit zag hij in het duister de Lincoln glanzen, zonder lichten. Kroeshaar wachtte een minuut of vijf en kwam tot de heel begrijpelijke slotsom, dat Jan naar een of ander huis in de buurt was gegaan. Hij bukte zich en begon naar de auto toe te sluipen. Hij had het schone plan opgevat zich te verstoppen in de smalle, zeer donkere ruimte tussen haag en autozijkant, om dan ineens op te rijzen als Jan terugkwam en hem zo te overvallen. En dat was nu precies, waar Jan op zat te wachten. Geheel zonder waarschuwing zag hij ineens een ineengedoken gestalte aan de andere kant van de dunne plek in de haag naderbij sluipen . . . de gestalte passeerde nu de dunne plek . . . was voorbij. Jan richtte zich op, luisterde even, vond dat het lawaai uit de bungalow luid genoeg was om het geritsel van de heg te overstemmen en wrong zich snel door de dunne plek heen. De gebogen gestalte was drie meter vóór hem uit en sloop langzaam verder. Jan lachte zacht, deed enkele snelle passen en sloeg toe met de kolf van de Remington. De gebogen figuur scheen in de bukkende houding te verstarren . . . en viel dan met een plof schuin tegen de heg. Jan keek achter zich, zag niets, bukte zich snel en onderzocht de zakken van de bewusteloze man. Hij vond een pak bankpapier, knorde tevreden, vond een nogal ouderwetse zes-schots cilinder-revolver met de patronen erin en verder niets dat hem interesseerde. Jan dacht even na, schoof de revolver achter in de band van zijn broek en trok zijn riem een gaatje aan, zodat het ding flink strak en klem zat. Het bankpapier legde hij plat onder de kokosmat op de vloer van de auto. Daarna schoof hij de sleuteltjes in het slot, startte en reed weg zonder de lichten aan te doen. Je wist per slot van rekening nooit of niet een of andere nieuwsgierige hannes op de nummerborden zou letten. En die waren beslist niet te lezen als de achterlichten niet brandden. Hij reed zachtjes een bocht om, scherp in het duister turend. . . passeerde een tweede bocht en zag vóór zich uit de kruising met een wat bredere straat. Jan knipte zijn lichten aan, begon zacht voor zich uit te fluiten en keek omhoog naar de sterren. Zijn omweg had hem naar het westen gebracht. Het adres waar hij moest zijn lag dus ergens naar het oosten. Jan sloeg bij het kruispunt linksaf, informeerde bij een paar voorbijgangers naar de weg en was aldra in de goede richting.

Dat het opgegeven adres een museum, een politiebureau of een bioscooptheater zijn zou, had Jan ècht niet verwacht en wat hij wel verwacht had bleek merkwaardig juist: het was een smalle bochtige straat die veel geleek op die, waarin hij Kroeshaar in een staat van gewelddadige slaap had achtergelaten. 

Deze straat was alleen breder en geplaveid met een mengsel van gruis en geklopte steen. Er waren ook minder heggen en meer hekken. Links en rechts stonden bouwvallige auto’s geparkeerd. Men had hem gezegd dat het opgegeven nummer op een pleintje was en dat pleintje verscheen ook inderdaad: meer een vierkante verwijding van de straat dan een plein. In het licht van zijn koplampen doemde een zandstenen fontein op, die echter geen water spoot. Uit de droge bak ervan vluchtte een kat weg met lange, bange sprongen. 

Naast de fontein stond een roestige vrachtwagen met de aseinden op vier vettige kisten. De wielen waren eraf. Rechts in de hoek was een tingel-tangel-café, waaruit de muziek kwam van een Mexicaans orkestje waarbij iemand luidkeels zong en met de vuist op een tafel bonkte. Ook hier stonden auto’s geparkeerd, soms met de kop naar de kant toe, soms lukraak scheef neergezet. Veel verkeer scheen hier niet te zijn en straatverlichting was er evenmin; het enige licht kwam van de sterren, uit de huizen eromheen en van Jans eigen koplampen. Hij zette zijn Lincoln naast de fontein, deed de koplampen uit en bleef even zitten luisteren. 

Twee katten vochten krijsend in een donkere hoek. In de tingeltangel ging de muziek almaar door. Jan klom uit de auto en stak het plein over. Hij was helemaal niet verbaasd, toen hij nummer 58 geschilderd zag op de glazen deur van het café. Hij deed enkele passen terug en bekeek de situatie.
Het café had dus een glazen deur, met aan elke kant ervan een lang raam, waardoor je niet naar binnen kon kijken, omdat er van binnen gekleurd, doorschijnend papier tegenaan zat geplakt. Aan weerskanten was een lege, donkere ruimte zoals bij bijna al die bouwsels in de buitenwijken. Jan aarzelde niet langer, maar liep met snelle passen rechts langs het beplakte raam en dook de duisternis naast het café binnen. Het geluid van de muziek klonk hier heel luid dwars door de houten wand heen; het was duidelijk, dat het orkestje aan deze kant tegen de zijwand zat. Jan stond stil met zijn rug tegen de wand en tuurde om zich heen . . . Het was hier aardedonker, met alleen wat flauw licht, van de sterren, die helderder schenen te worden, naarmate de nacht vorderde en de lucht killer werd. Met deze gesloten, houten zijwand schoot Jan niet veel op. Hij begon dus, met zijn rug naar die wand, door ’t donker verder te schuifelen tot hij tegen werd gehouden door een stinkende stapel, die bleek te bestaan uit half verrotte kisten vol afval en een paar roestige ex-olievaten (als vuilnisbak gebruikt). Hij sloop daar gebukt omheen, bereikte een afdakje waaronder bier- en cokekisten stonden opgeslagen en toen ook dat achter hem was, had hij het einde van de zijkant bereikt. Hij loerde om de hoek van het afdak heen . . . en zag een met rode tegels geplaveide achterplaats waarover geel licht viel, uit twee ramen die van een keuken waren. 

De andere ramen aan de achterzijde waren donker. Blijkbaar was er achter de caféruimte een kantoor of een slaapkamer, waar zich nu niemand in bevond. Maar had die keuken dan geen achterdeur? Jan sloop naderbij en zag toen dat er wel degelijk een deur was, maar geheel van hout, zodat die geen licht doorliet en deel uit scheen te maken van de vaste achterwand. De keukenramen waren niet met glaspapier beplakt, maar van binnen gekalkt. Hier en daar was echter de kalk door een kras beschadigd en toen Jan zich bukte, met zijn neus tegen het glas, ontdekte hij, dat hij door zulk een kras naar binnen kon loeren. 

Een dikke vrouw met een knoet zwart haar achter in haar nek was aan een tafel bezig vlees te hakken. Verder was er geen mens in de keuken aanwezig. Jan richtte zich op, trok de Remington uit zijn windjakzak en schoof er de veiligheidspal af om het wapen schietklaar te hebben. 

Boven het ritme van de Spaanse muziek uit hoorde hij achter zich een kletterend geluid. Hij dook onmiddellijk in elkaar en schoot zijwaarts naar de beschutting van het afdak met de cokekisten . . . juist op tijd, want in het door de ramen vallende, flauwe licht zag hij achter op het erf de gestalte van een man wegduiken en verdwijnen achter een soort schuurtje dat daar stond, een loodsje of zoiets. In Europa zou men aan een fietsenbergplaats hebben gedacht. Jan stond roerloos, gebukt en turend, het pistool gereed voor zich uit; zich met één hand vasthoudend aan de kisten, inwendig scheldend op de eindeloos voortgaande muziek. 

Zouden die kerels nooit eens moe worden of pauzeren? Toen schoot hem te binnen dat dat eindeloos dóórspelen best een bedoe ling kon hebben . . . en op datzelfde moment voelde hij een beweging in de kisten onder zijn hand . . . een wankeling van die stapel, die hij beslist zelf niet veroorzaakt had. Iemand was bezig van de andere kant af om dat afdak heen te naderen! Jan dacht even na, liet zich dan zakken, ging plat op de grond liggen en keek omhoog, terwijl hij naar de hoek van het afdak schoof. De rand van het dak lag haarscherp afgetekend tegen de klare sterrenhemel. 

De stapel kisten reikte bijna tot aan de buitenzijde van dat afdak en toen Jan, al schuivend op zijn buik, het einde van de stapel bereikte, zag hij vlak vóór en boven zich de figuur van een man met een slappe flaphoed op die, met de rug naar de stapel toe, bijna diezelfde hoek was genaderd. Jan kneep de lippen op elkaar, richtte zich half op, nam het pistool in de andere hand, kneep zijn hand er stevig om samen, zwaaide het pistool achterwaarts en sloeg zo hard mogelijk toe, mikkend naar de maagstreek van de tegen de kisten gedrukte figuur. De klap kwam precies midden in de roos aan . . . Het zware pistool raakte hem met de volle snelheid van een lange armzwaai erachter. De gestalte dook inéén, vouwde zich dan dubbel en viel hijgend op de grond. Jan bukte zich bliksemsnel en zette het pistool op de man zijn keel.
„Dit is een pistool!” zei hij zacht, maar duidelijk. „Lig stil en geef antwoord op wat ik vraag.”
De man rolde heen en weer, hijgde en mompelde toen iets dat klonk als: „Kàn ik niet. . .”
Dat verbaasde Jan niet erg. Als hijzelf zo’n klap in de maagstreek had gehad, zou hij zeker tien minuten nodig hebben gehad om weer te kunnen praten. Hij richtte zich op, door een nerveus gevoel in de rugstreek. Er was nòg een vent in de buurt geweest. Waar was die gebleven? De muziek tierelierde door en iemand begon er rauw bij te zingen, weer met de hand de maat slaande op een tafel. Jan hoorde zelfs het glaswerk rinkelen. De man op de grond rolde heen en weer en kreunde. Dat waren nu precies het soort situaties waarin je heel moeilijk kon zeggen, wat nu verder te doen. Je kon zo véél dingen doen, maar een heleboel van die dingen konden wel eens precies verkeerd blijken. Jan had natuurlijk die man op de grond in slaap kunnen meppen, maar hij had een vaag plan om die kerel op een andere manier te gebruiken. En dat plan nam nu, plotseling, vastere vormen aan. Dat er nog iemand in het donker bij dat loodsje stond te loeren, daarvan was Jan overtuigd en hij voelde zich lang niet veilig. Hij nam een beslissing, bukte zich en greep de nog steeds hijgende man in diens kraag.
„Sta op!” beval hij tussen de tanden, hem omhoog hijsend. De man richtte zich op handen en voeten op en begon kuchend te protesteren. Jan gaf hem met een knie een stevige zet tegen het ondereinde van zijn ruggegraat. „Sta op, of ik schop je overeind!”
De man scheen nu te snappen dat het ernst was en verrees half gebukt, met de handen in de maagstreek gedrukt. „Mars!” beval Jan, hem langs het café naar voren duwend en meteen een snelle blik over zijn schouder werpend. Niets bewegends te zien. De flaphoed van Jans gevangene was afgevallen, toen de man op de grond lag en zijn haren hingen verward links en rechts over zijn oren. Hij strompelde onder het afdak uit en langs de vuilnisberg. Op dat moment aarzelde de muziek binnen in het café gedurende twee, drie tellen . . . Alleen de guitaar sloeg wat enkele onzekere akkoorden . . . dan begon de muziek ineens weer, harder dan tevoren. Daarbinnen was iets gebeurd en men had het bevel gekregen door te spelen of er niets was gebeurd. Een gedempte kreet klonk achter Jans rug. Hij wendde het hoofd om. Naast het afdak stond een man met de armen te zwaaien. Jan tuurde naar hem. . . en dat was waar men op gerekend had: een tweede dook om de vóórhoek van het café heen; Jan voelde een slag op het hoofd, kreeg een heftige vuistslag onder tegen de kaak en voelde zich het pistool ontwringen, terwijl vier vuisten zijn armen vastgrepen.
„Laat me . . . laat me los!” hijgde hij, door de twee slagen zo verdoofd, dat hij niet precies meer wist, wat hij zei. „Geef hem er nòg een!” siste een stem vlakbij zijn oor. Nog een vuistslag onder de kin . . . en Jan voelde zich wegzinken in het duistere Niets der bewusteloosheid.

* * *
Hij kwam sneller bij dan Arie had gedaan en hij wist vrijwel meteen dat hij in een auto lag . . . met zijn wang op de schoenen van iemand anders. Die schoenen roken naar rubber en bier.

„Linksaf!” zei een stem boven hem en Jan voelde de wagen scherp een bocht door trekken, met de banden gierend over asfalt. Hij wist nu ook, dat hij op de vloer lag van hun eigen Lincoln; achterin, onder de beide leren klapbankjes, terwijl op één van die bankjes een man zat om een oogje op hem te houden. Jan lichtte zijn wang op van de smerige schoenen van die vent. De man voelde de beweging en tuurde naar beneden. Hij zei:
„Zeg, die aap hier begint bij te komen.”
„Hou ’em in de kieren. We zijn er bijna.”
De man tuurde weer naar beneden en gromde:
„Lig stil daar, of je krijgt wat van me.”
Jan voelde in de band van zijn broek . . . Vergeefs trouwens, want hij had al gevoeld, dat de revolver die daar gezeten had, verdwenen was. Die kon eruit gevallen zijn, maar ook door de boeven gevonden. Jan begon na te denken over wat hij verkeerd had gedaan. Hij had die man met de klap in de maagstreek naar de Lincoln willen brengen, met hem wegrijden en hem dan dwingen te zeggen waar Arie en Jan ergens gevangen werden gehouden, maar dat plan was misgelopen. Was het dan een beter idee geweest om hem metéén buiten westen te slaan? Nee, toch ook niet, of wèl?
De remmen van de Lincoln sloegen aan. Zij manoeuvreerden een paar bochten door . . . dan werd de motor afgezet, in een besloten ruimte, te horen naar het weergalmen van het uitlaatgeluid. Maar achter hen kwam een tweede auto die ruimte binnen en het licht van de koplampen daarvan bescheen de figuur van de man die Jan moest bewaken en die nu rechtop achter in de Lincoln stond. Op ontstelde toon riep die nu:
„Zeg, de buitendeuren staan open! En we deden die dicht, toen we weggingen!”
Iemand anders zei luidop en welgemeend een erg lelijk woord.
„Is daar dan iemand binnen geweest?”
„Die twee anderen zullen toch zeker niet ontsnapt zijn?” „Bestáát niet!” verklaarde de man naast Jan. „Die lagen zwaar vastgebonden.”
De scherpe stem van Peraira beval:
„Let jij op die derde daar achterin. Wij gaan samen even kijken.”
De Lincoln schommelde, toen de man die aan het stuur gezeten had, uitstapte. Alle portieren bleven blijkbaar open hangen, want er klonken geen klappen. Zelfs de motor van de wagen bleef lopen, met zacht tikkende kleppen. Jan luisterde aandachtig met scherp gespitste oren, terwijl de staande gestalte van de man boven hem nog steeds helder verlicht werd door de lichten van de Plymouth. Na een halve minuut klonk, boven het zachte brommen van de motor, een verre uitroep, op woedende toon. Jan lachte zachtjes in zichzelf. Het zag er naar uit dat zijn beide vrienden toch kans hadden gezien zich te bevrijden. Hij tilde het hoofd op en vroeg:
„Mag ik niet overeind gaan zitten?”
De man met het kogelronde hoofd, die nog steeds recht overeind naast hem stond, keek ongeduldig naar beneden en snauwde:
„Wat zei je?”
„Of ik soms overeind kan gaan zitten?”
Kogelhoofd aarzelde even en snauwde dan:
„Kom maar omhoog, jij. Dan kan ik je beter in de gaten houden.”
Meteen zette hij één hand op de zijkant van de open wagen en sprong er op die wijze uit. Jan rees op en keek in het rond. Hij bevond zich op een soort binnenplaats, ingesloten door de hoge stenen wand van het pakhuis, een tweede wand en aan beide andere zijden een planken schutting met daarin een doorgang die blijkbaar uitkwam op het pad waarover zij waren gekomen. Naast de open deuren van het pakhuis stond een stapel nieuw uitziende kisten, blijkbaar gereed voor verzending en waarop met grote rode letters te lezen stond, dat zij landbouwwerktuigen bevatten. Kogelhoofd stond nu naast de Lincoln, aandachtig in het duister rond de twee auto’s spiedend. Hij mompelde dreigend in zichzelf:
„Al zijn leven hebben ze zich hier ergens in het donker verstopt. Die zijn heus niet in dat pakhuis blijven zitten.” Hij keerde zijn rug naar de donkere, gapende deuren van het pakhuis, zijn vuurwapen schietgereed in de hand en spiedde argwanend de binnenplaats rond. En op dat moment zag Jan, in het weerkaatste licht van de autoschijnwerpers, de gezichten van Bob en Arie om de hoek van die open pakhuisdeur te voorschijn komen.

* * *
Daarna volgden de gebeurtenissen elkaar snel op . . . en dat was maar beter ook, want Bob en Arie hadden zich zelden in de loop van hun avontuurlijk leven zo kwetsbaar gevoeld. Twee met pistolen gewapende en behoorlijk woedende bandieten te lijf gaan met een pyjama als enig kledingstuk en zelfs nog geen nagelkrabbertje als wapen is iets, dat alleen maar kans van slagen heeft als je bij verrassing kunt handelen. Zittend in hun lege pakkisten hoorden Bob en Arie hoe Peraira en diens handlanger voorbij renden, het kantoortje ingingen en daar woedend tegen elkaar schreeuwden, toen bleek dat hun gevangenen waren ontsnapt. Bob was de eerste die het deksel van zijn kist openduwde, het ding zachtjes plat op de vloer neerlegde en daarna naar buiten kroop. Dat kon zonder al teveel risico gebeuren, want het elektrische licht in het kantoortje was aangeknipt en door de open deur ervan viel een scherpe baan licht dwars door de donkere ruimte. Dat de beide bandieten, onverwacht uit dat felle licht komende, in het duistere pakhuis veel zouden kunnen zien, was niet waarschijnlijk. Naar de andere kant, buiten de open ingangsdeuren, glom het weerkaatste schijnsel van autolampen die niet waren uitgeknipt. Bob deed snelle passen en trok het deksel voor Arie's kist weg.

„Kom eruit, Arie!”
De dikkerd, die met een hoogrood hoofd benauwd opgevouwen in de engte gezeten had, kwam ijlings naar buiten. Bob fluisterde gehaast:
„Kom mee, dikke. Peraira en nog iemand zitten in het kantoor. Proberen natuurlijk uit te kienen hoe we los zijn gekomen en waar we kunnen zijn gebleven.”
Arie keek snel links en rechts om de situatie op te nemen. „Is er nog eentje buiten gebleven?”
„Denk ik wel.”
„Dan zitten we hier dus tussen twee vuren?”
„Eerst die vent buiten te pakken zien te krijgen. Hebben we waarschijnlijk meteen een wapen ook.”
Arie knikte instemmend en schoot, achter Bob aan, de loopgang tussen twee rijen pakkisten door. Vijf meter van de ingangsdeuren af hield Bob in en zei kortaf:

„We loeren eerst voorzichtig om de hoek. Kijken of we een goeie kans hebben. Dan tot drie tellen en tegelijk aanvallen.”
„Okido.”
Vier tellen later verschenen hun hoofden omzichtig rond de hoek van de ingang. Zij keken recht tegen hun eigen Lincoln aan, waarvan de parkeerlichtjes brandden. Jan zat rechtop achterin, kennelijk bewaakt door een vent met een glad, kogelrond hoofd, die wijdbeens en met de rug naar hen toe, de binnenplaats stond rond te kijken. Zijn linkerarm hing slap af, maar zijn rechteronderarm stak waaks vooruit, met een revolver in de vuist. Door de nachtelijke stilte bromde zacht de nog steeds lopende twaalfcilinder motor. Jan keek snel opzij naar de bewaker naast hem, hief dan de hand en begon zijn neus te krabben, onderwijl met de duim wijzend.
„Jan heeft ons al gezien”, siste Bob.
Arie keek schichtig om naar de openstaande deur van het kantoortje. Daar straalde nu nog alleen maar licht uit, maar elk moment konden de duistere figuren van Peraira en diens handlanger te voorschijn komen. Bob knikte, hief de hand en bewoog die enkele malen naar beneden met het gebaar van een scheidsrechter die een bokser uittelt: „Eén . . . twee. . .” Bij „drie” schoten zij samen, op hun tenen sprintend, naar voren en dat sprinten ging prachtig geluidloos, aangezien zij nog steeds in niets anders gekleed waren dan die pyjama’s. Hun blote voeten maakten zo weinig gerucht, dat zij Kogelhoofd onverhoeds van achteren raakten met de snelheid van twee geluidloze kanonskogels. Arie, gebruik makend van zijn enorme gewicht, schoot hem van achteren tegen de knieholten, met zijn hoofd tussen ’s mans bovenbenen en zijn armen eromheen. De benen vlogen onder de bandiet uit, naar voren geslagen door het gewicht van Arie’s solide lichaam. Metéén richtte de dikkerd zich op, zodat het bovenlichaam van Kogelhoofd achteroverflapte of die een slappe divanpop was . . . bij die beweging heftig bijgestaan door Bob, die hem onmiddellijk van achteren bij de keel had gegrepen om een kreet om hulp te smoren. Tot zover ging alles schitterend, maar toen de armen van de geschrokken bandiet omhoog zwaaiden, langs de sterren, trok zijn vinger krampachtig aan de trekker van zijn cilinder-revolver en het wapen ging af met een knal die luid heen en weer daverde tussen de muur van het pakhuis en de kale schuttingen van de binnenplaats.
„Hou vast!” siste Bob hijgend.
Jan was al over de rand van de Lincoln gesprongen, greep de arm met het schietwapen erin en wrong die woedend om tot de man met een doffe grom van pijn zijn vingers liet verslappen. Jan bukte vliegensvlug, greep het wapen bij de loop en mikte een niet al te zachtzinnige mep met de zware kolf tegen de zijkant van het kogelronde hoofd . . . Bam!
„Oef!” zei Arie en zakte door zijn knieën om het zware lichaam van zijn rug te laten glijden.
„Klim achter het stuur en draai de Lincoln, Jan! Gauw!” riep Bob en nam hem de revolver uit de hand. „Dat schot heeft die andere twee gealarmeerd.”
„Wat ga je doen?” hijgde Arie, die overeind krabbelde. „Die lui beletten, het pakhuis uit te komen, terwijl Jan de auto draait. Doe jij de lichten van de Plymouth uit.” Jan zat al achter het stuur van de twaalfcilinder, knipte de parkeerlampjes uit, schakelde in en begon de lange, open wagen met rukken vooruit en achteruit te keren. Arie knipte de koplampen van de Plymouth uit, juist op het ogenblik dat Bob de ingang van het pakhuis bereikte en daar voorzichtig om de hoek keek. Hij had een prachtig uitzicht. Nu de schijnwerpers van de Plymouth niet meer aan waren, was het op de binnenplaats bijna geheel donker maar het licht in het kantoortje brandde nog en tegen die heldere achtergrond zag Bob de naar buiten gebogen bovenlichamen van Peraira en diens helper, die door het schot waren verontrust en nu het duistere pakhuis in stonden te turen. Ze moesten voorlopig maar even daar blijven, vond Bob. Hij hief zijn revolver, mikte en trok af. De knal dreunde in het holle pakhuis, de rosse vuurstraal blonk een halve seconde in een leeg blikje dat op de vloer zwierf en de kogel boorde zich splinterend door een stijl van de deur van het kantoortje. De twee bovenlichamen verdwenen onmiddellijk . . . drie tellen later ging het licht uit.
„Nu wordt het link”, mompelde Bob. „Dadelijk komen ze door het duister hierheen sluipen. Maar dat duurt nog wel even.”
Arie dook naast hem uit het donker op. Achter hen was Jan nog steeds bezig de Lincoln te draaien, wat niet zo gemakkelijk ging in de nauwe ruimte.
„Help mee, die buitendeur dicht te doen, dikke.”
Maar zover kwamen zij niet eens. Achter hen klonk een krakend, splinterend geluid, dan een enorme klap en een metalig gerammel. Bob en Arie schrokken zich zowat een hoedje.
Zij hadden dat nog niet gezegd, of de parkeerlichtjes van de Lincoln vlamden aan . . . juist genoeg schijnsel gevend om te onthullen wat er was geschied. Terzijde van de pakhuisingang, tegen de muur, had de stapel kisten met landbouwgereedschap gestaan. Toen Jan in het duister de auto keerde, was bij het terugzwaaien het einde van zijn voorbumper achter een hoek van een der onderste kisten gehaakt. Die kist was meegesleurd . . . de kisten erboven verloren hun steun en twee ervan waren naar beneden getuimeld en door de klap gedeeltelijk opengebarsten. Naar het dreunend lawaai van de slag te horen, waren het be slist geen lege kisten geweest . . . de inhoud lag trouwens gedeeltelijk over de grond van de binnenplaats verspreid. Jan was, ontsteld door het lawaai dat hij veroorzaakt had, rechtop achter het stuur gaan staan om over de motorkap heen te kunnen kijken. Bob stond weer om de hoek van de ingangsdeur te loeren en siste fel:
„Zorg nou dat die wagen gedraaid wordt, ezel!”
Boven het hernieuwde ronken van de motor klonk een onderdrukte roep van Arie:
„Bob. . . hei, Bob!”
Bob lag bijna plat op de grond en loerde rond de hoek van de ingang het donkere pakhuis-innerlijk af.
„Wat heb je nou, dikke?”
„Bob! Die kisten zitten vol met machine-pistolen!” „Wáát? Weet je het zeker?”
Arie kwam uit het schemerduister opdoemen, een lang, donker, stalen voorwerp in de hand. Het was gedeeltelijk gehuld in geolied papier.
„Hier. Dacht je dat ik niet wist hoe een machinepistool er uit zag? Wat is dit dan? Een nieuw model tuinspuit soms?” Jan knipte de lichtjes van de Lincoln weer uit, nu hij wist waar hij ruimte had om te keren. Uit het binnenste van het pakhuis vlamde een rossig lichtje en een kogel suisde door de open ingang naar buiten, terwijl de knal van het schot er achteraan echode.
„Hou je kop naar beneden, dikke!”
Zij drukten zich plat op de grond en Bob vuurde in de richting vanwaar het schot was gekomen. Met een doffe klap raakte de kogel een leeg olievat of iets dergelijks. Metéén hoorden zij Jan roepen:
„Klim erin! Ik sta klaar om weg te rijden.”
Bob krabbelde overeind, rende op de open wagen af en slingerde één been over de zijkant terwijl Arie over de achterzijde naar boven klom. Jan deed de parkeerlichtjes weer aan, zwenkte behendig de doorgang in de schutting uit en een gruispad op, dat tussen tuinen, stukken muur en schuren door slingerde. Hij kon niet erg hard rijden op dit smalle pad en Bob en Arie wisselden snel enkele opmerkingen.
„Zeg, ik heb dat machinepistool meegenomen.”
„Is het geladen?”
„Ben je nou zot? Geen mens is zo gek om vuurwapens te verzenden met munitie erin.”
„Wat vertel je nou?” riep Jan halfluid.
Arie toonde hem het machinepistool, waar hij nu het oliepapier geheel af had gescheurd.
„Die kisten die jij meesleurde zaten er vol mee. Geadresseerd aan een importfirma in Panama.”
„Frisse morgen! Dan zijn die kerels wapensmokkelaars!” „Blijkbaar, ja. Ze zullen het wel reuzefijn vinden, dat wij dat hebben ontdekt. Ik heb het adres gelezen. Dat stond erop.”
Bob zat ongerust achterom te kijken.
„Als ze dàt in de gaten hebben, zullen ze niet rusten voor ze ons te pakken hebben. Wij zijn nu veel te gevaarlijke getuigen geworden. Zag jij geen kans de contactsleutel uit hun Plymouth te halen, dikke?”
„Zat er niet in” zei Arie kort.
„Gezellig is dat. Dan zullen ze ons zó wel op de hielen zitten”.
„Och”, zei Jan. „We hebben een aardige voorsprong. Zij moeten eerst hun eigen auto nog keren.”
„Maar zij hebben meer ruimte om te keren dan wij hadden.”
Jan knipte nu de hoofdlampen aan. Links van hen was een hoge, blinde betonnen muur, de zijkant van een fabriek of iets dergelijks. Daarna kwam een vrij scherpe bocht, die Jan met een gangetje van veertig kilometer dóórging en toen trapte hij op de rem, met een vrij lelijk woord, want de verdere doorgang werd versperd door een bouwvallig uitziende bestel-auto, die met de kop naar hen toe geparkeerd stond; alleen twee parkeerlichtjes brandden. Er was geen kans op, die wagen op dit smalle pad te passeren. Jan begon verwoed te toeteren en schreeuwde:
„Heidaar! Wat is dat voor manier van doen de weg te blokkeren? Ga opzij!”
Van achter de auto kwam een man in een groene overal, die kalmerend in het Spaans iets terugbrulde. Maar Jan was de hele dag al niet in een gemakkelijk kalmeerbare bui geweest en dat was er intussen niet bepaald beter op geworden.
„Maak geen herrie Jan”, waarschuwde Arie snel, een hand op de arm van zijn vriend leggend. Maar Jan ging buiten het portier hangen en brulde luid terug.

„Oejoei!” zei Bob alleen maar, keerde zich om en tuurde het smalle pad af in de richting vanwaar zij waren gekomen. Daar ontwaarde hij de bleke weerschijn van autokoplampen boven een schutting . . . en die weerschijn bewoog! De bandieten waren al met hun eigen auto bezig. Bob draaide zich om en zei nijdig:
„Hou op met dat geschreeuw! Daar maak je hem alleen maar nijdig mee. Geef Arie wat geld. En niet zo krenterig alsjeblief.”
Arie was al overboord geklommen en toen hij de aarzeling van Jan bemerkte, beet hij hem toe:
„Als je nou kapsones gaat maken, Jan, mep ik je op je eigenwijze hersenpan, zowaar ik Arie heet. Kom op met je geld. Wij hebben nog geen kwartje in onze pyjama’s.” Jan keek hem even strak aan, bukte zich dan en tilde de vloermat van de Lincoln op. Het geld dat hij eerder op de avond veroverd had, zat daar nog steeds. Arie griste hem een paar bankbiljetten uit de hand en draafde ermee naar de Mexicaan, die met de vuisten in de zij naast de motorkap van zijn bestelauto stond. Arie liet hem de biljetten zien en maakte enorme achterwaartse zwaaibewegingen. De Mexicaan begon terstond begrijpend en geestdriftig mee te wuiven, liet zijn tanden zien in een blinkende glimlach, greep het bankpapier en sprong achter het stuur. De motor maalde rond, maar weigerde direct aan te slaan. Bob liet een gekreun horen: „Ook dàt nog!”
Arie stond nog op het gruispad toe te kijken. Jan boog zich weer buitenboord en schreeuwde:
„Zal ik hem terugduwen?”
Arie wuifde afwerend:
„Hou jij je er alsjeblief buiten of we hebben zo wéér herrie.” Intussen maalde de starter opnieuw rond. Weer vruchteloos. Arie stond met gebalde vuisten zowat op en neer te springen van ongeduld.
„Zoiets gebeurt je nou altijd als je haast hebt . . .” Met een knal en een woest geronk sloeg de motor onverwacht aan en de bestelwagen begon langzaam achterwaarts te rollen, bijna bumper aan bumper door de Lincoln gevolgd. Arie klom aan boord en stond naast Bob achterstevoren te turen naar de bocht van het pad, achter hen. Bob hief zonder te spreken de hand en wees naar een lichtbundel die, enkele honderden meters verder, langs een kale muur zwenkte.
„Daar komen ze al aan. Als ik dit geweten had, zou ik de bougiekabels van hun auto eerst hebben doorgesneden.” De bestelwagen ging nu regelmatig terug, maar het was uiteraard niet zo gemakkelijk, een bestelauto achterwaarts door dat smalle bochtige weggetje te manoeuvreren. Bob stond beurtelings op het rechter- en linkerbeen van ongeduld.
„Dat wordt een dubbeltje op zijn kant, zo.”
Arie merkte op:
„Denk je dat die kerels een schietpartij durven beginnen hier midden in de stad?”
„Zullen ze wel móéten, als het werkelijk wapensmokkelaars zijn . . . Die dingen waren immers voor Panama bestemd?”
Arie had niet de kans te vragen wat Bob met die laatste opmerking bedoelde, want de bestelwagen, die het smalle weggetje nog niet uit was, bereikte onverwacht een inham, een soort los- en laadplaats en zwenkte daar achterwaarts in, zodat ze er voorbij konden rangeren. Jan gaf een stoot op de hoorn en een dot gas. Bijna op datzelfde tijdstip zagen Bob en Arie de lichtbundels van de auto achter hen een lange zwiepert maken en in hun richting draaien. „Rijden, Jan! Geef een straal gas!”
Jan gàf een straal gas en de twaalfcilinder sprong voorwaarts, naar de lichten van een kruisende straat in de verte waarop dit smalle, afgelegen pad uitkwam. Maar juist, toen zij dat kruispunt naderden en Jan wat afremde om niet als een dolleman het verkeer in te zwenken, draaide een taxi uit die drukkere straat op de ingang van het smalle straatje af. Zowel Jan als de taxichauffeur trapten hard op de rem en twee tellen lang wachtte elk om te zien wat de ander zou gaan doen. De taxi-passagier, achterin, stak zijn hoofd naar buiten om ongeduldig iets te schreeuwen . . . en Jan herkende hem met een schok.
„Dat is de vent die ik eerder op de avond op zijn kop heb gemept!”
Arie herkende hem ook.
„De kroeskop van de rommelmarkt! Geef gas, Jan.” Jan deed dat, drukte tevens op de hoorn en schoot, tegen alle verkeersregels in, dwars door de stroom verkeer naar de overkant. Arie en Bob keken om. Kroeskop was halsoverkop uit zijn taxi geklommen en stond hen na te kijken. Vlak daarop kwam een Plymouth in volle vaart naar de uitgang van het smalle straatje schieten en remde heftig af. Kroeskop vloog er met opgewonden gebaren op af, rukte een portier open en dook achterin. Nu was het de beurt van de taxi-chauffeur om woest te gaan roepen, vermoedelijk omdat hij zijn geld wilde hebben. Maar de Plymouth-berijders, bevreesd dat hun prooi in de Lincoln zou gaan ontsnappen, trokken zich daar niets van aan, scheurden eveneens door het verkeer heen en kwamen de straat af gieren. Bob en Arie keken elkaar even aan. „Ze moeten ons wèl hebben, lijkt me, dikke. Het wordt nu wel link.”
Jan keek snel even in het spiegeltje:
„Welke van die koplampen achter me zijn van de Plymouth?”
„Dat lichtgele stel.”
„Ze houden ons aardig bij. Ik rijd nu zowat honderd.” Bob keek om en riep toen, tegen de suizende wind in: „Rij maar gerust wat harder, Jan. Die lui zijn fel op ons gebeten. Als we stoppen, schieten ze ons subiet neer.” „Maar waar moet ik heenrijden, man?”
„Rij maar naar het westen, de open weg naar de kust op. Deze twaalfcilinder moet toch harder kunnen rijden dan die ouwe brik van hen!”
De Lincoln gierde een bocht om en suisde nu een brede boulevard af, met palmen aan weerszijden. Jan keek weer in het spiegeltje en verklaarde, een tikje ongerust: „Zij houden me tot dusver vrij aardig bij.”
Bob zei sussend:
„Wacht maar tot we op de open weg zitten en op het gas kunnen trappen. Dan zijn we ze zo kwijt.”
„lk hoop het”, antwoordde Jan droogjes. „Maar onze benzinetank is nog niet eens halfvol. En deze halfzware tank gebruikt ongeveer één liter per vijf kilometer. Ik ben benieuwd hoeveel zij aan boord hebben.”
En die opmerking gaf hen alle drie wat om lekker over na te denken.

ACHTERVOLGING MET KNALEFFECTEN

En terwijl de Lincoln de laatste huizen van de buitenwijk van Mexico-City passeerde, met Jan aan het stuur, zaten Bob en Arie zo’n beetje de algemene stand van zaken op te nemen. Arie was naast Jan, voorin gaan zitten. Bob was achterin gebleven en fungeerde zo’n beetje als achteruitkijk, onderwijl een gesprek aan de gang houdend met Arie, over alles en nog wat. En daar kwamen een heleboel dingen bij kijken. Het leek wel een gesprek uit een goed geregisseerd luisterspel. . . met als achtergrond het brommen van de twaalfcilinder motor, het fluiten van de wind rond het windscherm en de korte zinnen van hun opmerkingen.

„Hoe hard gaan we nou, Jan?”
„Honderd vijfendertig. Kilometers dan altijd. Ik zie nog steeds koplampen in mijn spiegeltje.”
„Da’s nog steeds die Plymouth.”
De stem van Arie, nijdig:
„Ik snap niet hoe zo’n ouwe Plymouth zo hard kan rijden. Kan er nog een schepje op, Jan?”
Zij waren nu op de strakke, brede cementweg die zij die middag in de taxi genomen hadden, op weg naar het motel. Jan drukte het gaspedaal tot op de bodem in en de toon van de motor veranderde een beetje.
„Nou rijden we honderd twee en veertig. . . drie en veertig . . . Maar deze wagen is óók niet nieuw meer. Die is nu aan zijn tax.”
Even later zei Bob:
„Ja, nou lopen we een beetje uit. Maar niet veel.” Jan antwoordde op besliste toon:
„Dan moet die Plymouth een opgefokte motor hebben. Is trouwens een oude bandieten-truc. Nemen een oude carrosserie en leggen er een steen-krachtige motor in.” Arie zat intussen met zijn lege machine-pistool te spelen. De wind woei zijn rossige haren wervelend omhoog, tot het leek of er rood zeewier om zijn schedel spoelde. „Hei, Bob. Hoeveel patronen zitten er nog in die blaffer van jou?”
Bob zat even na te denken.
„Onze vriend Kogelhoofd heeft er één de lucht in geknald, hè?”
„Klopt.”
„En als ik me goed herinner, heb ikzelf twee keer geschoten. Even kijken . . . Klopt, ja. Ik heb nog drie patronen in deze cilinder.”
„Reusachtig. En ik heb een splinternieuw maar leeg machinepistool. Beginnen we veel mee.”
„Hoe zit het met eventuele andere schietijzers?”
Jan antwoordde over zijn schouder:
„Ik hàd er een, die ik uit jouw bagage heb gehaald. Maar die hebben ze me natuurlijk afgenomen. Plus een extra dat ik tussen mijn broeksband had geschoven.”
Arie, op nogal bedenkelijke toon:
„Dan hebben we dus met zijn drieën precies drie patronen.”
Bob zei, droogjes:
„We kunnen er elk eentje om onze nek hangen, in de hoop dat ze ons geluk aanbrengen.”
Jan had blijkbaar intussen aan zijn eigen avonturen van die avond zitten denken, want hij zei, opzij uit een mondhoek sprekend:
„Hei zeg, Arie, voel es in mijn linkerbroekzak. Daar zit een rol geld in. Die heb ik buitgemaakt.”
Arie graaide om Jan heen en friemelde een rolletje bankpapier uit diens zak. Bob rapporteerde:
„We lopen nog steeds uit op die Plymouth. Houwe zo, Jan.” Arie riep opgewonden:
„Zeg, Jan, dit is zowat tweeduizend Mexicaanse dollars! Waar heb je die vandaan?”
„Ik pikte toch die kroeshaar in zijn kuif, die mij in een taxi achterna zat? Die nam ik een revolver af plus dit geld.”
„Kan te pas komen. Heb jij nog geld van jezelf bij je?” Jan werd onmiddellijk weer voorzichtig.
„Waarom? Hebben jullie zelf dan helemaal niets?” Arie barstte verontwaardigd los:
„In deze pyjama's zeker? Het enige wat ik erin heb, is kippevel.”
„En wat vlekken en scheuren”, vulde Bob aan.
De Lincoln gierde door de nacht, nu en dan een wagen passerend die uit de richting van de kust kwam. „Steek dat geld weer in mijn zak”, beval Jan. „Of wou je het als lefdoekje in het borstzakje van je pyjama stoppen?” „Dat is er al lang afgescheurd”, zei Arie.
Bob stak zijn hoofd tussen hen in en merkte op:
„Luister eens, zeg, het wordt hier drommels koud, achterin. Ligt er geen plaid of deken in de wagen?”
Jan dacht even na. Na die vechtpartij en de overhaaste aftocht uit het pakhuis waren zij allen zo in spanning geweest, dat zij op allerlei praktische dingen niet hadden kunnen letten. Zolang zij nog door de straten van MexicoCity reden (waar ook de warmte wat meer was blijven hangen) hadden zij geen last gehad van de wind, gedeeltelijk ook omdat zij nog oververhit waren van hun vechten en rennen. Maar nu zij onder de open hemel voortstoven met een vaart van meer dan honderdveertig kilometer per uur, sneed de kille nachtwind van de hoogvlakte hun geducht in het vlees. Arie, vóórin, zat tenminste gedeeltelijk nog in de beschutting van het windscherm, maar Bob, achterin, ving de volle werveling en miste bovendien de natuurlijke isolatie van Arie’s speklaag. Jan snapte dat heel wel en zei kortaf tegen Arie:
„Trek me mijn windjak uit. Ik zal beurtelings met rechter- en linkerhand sturen. Bob riskeert zo een longontsteking; die zal wel bezweet geweest zijn.”
Er volgden enkele interessante minuten. Per slot van rekening loeide de Lincoln nog steeds met enorme snelheid door de nacht en vooral als hen een auto tegemoet kwam, met zijn koplichten hen half verblindend, was het een karwei om de weg zuiver in de gaten te houden. Arie ritste de zipper van Jans windjak los en Jan stuurde met de linkerhand, strekte zijn rechterarm opzij en wrong en trok tot Arie het jak er vanaf had gestroopt. Ondertussen moesten zij in volle vaart nog een vrachtauto passeren en toen ten laatste het jak ook van Jans linkerarm los was, loosden zij beiden een zucht van verlichting.
„Het klinkt allemaal erg makkelijk, maar ik geef het je te doen”, bromde Jan, terwijl Arie het jak naar achteren doorgaf. Vlak daarop klonk een enorme schreeuw en Arie, die achterstevoren zat, viel zowat uit de wagen van schrik: „Wat is er?”
„Mijn eigen geld zit nog in een borstzakje. Dat wil ik terug!”
Arie begon te foeteren:
„Jij altijd met je geld. Dat zit veiliger in dat jak, met een knoopje erop dan los in jouw broekzak.”
Maar op het gebied van geld viel met Jan niet redelijk te praten.
„Kan me niet bommen. Het is míjn geld en ik maak uit wat ik ermee wil doen. Geef het aan mij.”
Bob trok het jak aan, zipte het tot de kin dicht en haalde het pakje Amerikaanse dollars er uit. Arie duwde het op aanwijzing van Jan, in diens broekzak, bij het andere geld. „Als het eruit rolt, is het je eigen schuld.”
„Ik verlies nooit geld”, hield Jan koppig vol.
Bob boog zich naar voren. De punten van zijn opgezette nylonkraag flapperden nijdig in de wind, als de randen van een killend BM-zeil.
„Hoe zitten we nou met onze benzine?”
„Daar zat ik al over te piekeren. We rijden één op vijf. En met een vaartje als dit gebruiken we waarschijnlijk één op vier. Door de veel grotere windweerstand.”
„Bij een gangetje van laten we zeggen 140 per uur gebruiken we dus 35 liter per uur?”
„Precies, meneer.”
„Dat is ruwweg geschat één liter op twee minuten?” „Had ik al bekeken.”
„En hoeveel inhoud heeft deze tank?”
„Dat weet je toch? Vijfenzestig liter.”
Bob boog zich ver voorover en loerde naar de benzinemeter. Die wees iets meer dan een kwart aan inhoud aan. „Stel dat er nu nog 20 liters inzitten . . . dan kunnen we dus met deze gang nog 40 minuten rijden?”
„Dat is volkomen goed bekeken. Daar zit ik al die tijd al over te piekeren.”
„Waar is de eerstvolgende stad ergens?”
„Cuernavaca. Dat is 71 kilometer van Mexico-City. Die kunnen we halen. Maar dan?”
„Dan moeten we tanken.”
„Ze zullen ons toch niet midden in een stad overvallen?” „Misschien niet. Misschien wel. En anders blijven ze ons op de hielen zitten tot we doorrijden. Of tot morgen. Of tot overmorgen.”
Arie bracht in het midden:
„Een situatie als deze hebben wij nog nooit meegemaakt. Wij zaten meestal de boeven op de hielen. Nu zitten een stel gevaarlijke kerels ons op de hielen. Je kunt er zeker van zijn, dat ze hier in de buurt vriendjes hebben zitten. Ze kunnen ons rustig een kopje kleiner maken, dezelfde nacht nog radicaal onderduiken en morgen de grens over zijn naar een andere staat in Zuid-Amerika. Wie doet ze dan wat?”
Jan opperde:
„Het kan er bij mij toch moeilijk in, dat die kerels ons zomaar overhoop zouden schieten omdat ze bang zijn dat wij teveel weten over die machinepistolen in hun kisten.” „O, wil er dat bij jou niet in?” zei Arie schamper. „Wil je ons dan dadelijk eens goed bekijken? Ze hebben jou blijkbaar nog niet goed te pakken gehad, maar míj wel. En ik kan je de gloeiende verzekering geven, dat ze niet met ons omsprongen of ze ons wilden ronselen voor licht huishoudelijk werk. En toen wisten wij nog niet eens van die wapens af. Ik blijf de heren liever uit de buurt, als je er geen bezwaren tegen hebt. En zeker zolang we niets bruikbaarders hebben om ze ons van het lijf te houden dan één revolverpatroon de man. Konden we die kerels maar ergens hier kwijtraken.”
Bob zei:
„Ja, maar hoe wou je dat doen, man? Als we over een heuveltop gaan, zie ik nu nog de lichten van die Plymouth achter ons. Als we Cuernavaca naderen en even vaart gaan minderen, hebben ze ons al weer ingehaald.”
Jan bracht in het midden:
„Als we nu eens ergens langs de weg stoppen en plat gaan liggen en hun banden lek schieten?”
Arie was het er niet mee eens:
„Poeh. Ten eerste zien ze onze wagen van verre al langs de weg staan in het licht van hun koplampen. Probeer jij overigens maar eens van terzijde de band van een voorbijsuizende wagen te raken. Ten derde stoppen ze daarna en komen ze op ons af . . . en wat dan? We kunnen er dan niet eens meer in onze eigen auto vandoor. We kunnen helemaal geen schietpartij riskeren met ons ene wapen en drie patronen. Komt geen spaan van terecht.” Toen zei Bob kortaf:
„Een botsing.”
„Een wàt?”
„Hen ergens bovenop laten botsen.”
„Hoe? Een kistje op de weg zetten? Zie je bovendien al van verre.”
„Nee. Deze weg gaat almaar heuvel-op, heuvel-af. Als je over een heuveltop héénstuift, heb je enkele tientallen meters lang praktisch geen zicht. Te weinig om te remmen.”
Jan antwoordde nadenkend en langgerekt:
„Hij heeft gelijk, Arie. Als ik tegen een heuvelhelling oprijd, zit ik altijd eventjes in mijn rikketik vlak vóór ik op de kop ben, er overheen kan kijken en dan zie dat de weg vrij is. Als je precies net over de helling iets op de weg zet, bestáát het niet dat je met deze snelheid nog kunt remmen. Je vliegt er bovenop.”
„O.K.”, stemde Arie in. „Best. Schitterend. Maar wat zetten we op de weg? Een ouwe kinderwagen?”
„Nee”, zei Bob droog. „Een ouwe Lincoln. Wat anders?” De Lincoln was al die tijd bezig geweest, tegen een lange helling op te grommen en naderde nu de top.
„Kijk”, wees Jan. „Het enige wat je nu kunt zien zijn de sterren boven de strakke rand van de cementweg. Stel je nu vóór dat er vlak over de top aan de andere kant iets stáát . . . hier gaan we over de top heen . . . Rang!” De Lincoln begon de helling aan de andere kant af te dalen. Jan voegde eraan toe: „En het is zoveel te moeilijker, omdat je in volle vaart zou moet gaan remmen op een afdalende helling. En dat is de zekerste manier om je nek te breken.”
Nu zij over de top van deze heuvel heen waren, lag de volgende inzinking in de weg vóór hen, met aan het einde daarvan wéér een heuveltop; iets hoger dan degene welke zij zojuist waren gepasseerd. In de hele diepte tussen beide toppen (welke ongeveer twee kilometer van elkaar verwijderd waren) reden maar twee auto's, beide hen tegemoetkomend. Jan minderde wat gas om de motor bij het afdalen niet over zijn toeren te jagen. Bob boog zich weer voorover:
„Dan moeten we die stunt achter die top daarginds uithalen.”
Jan knikte.
„Liggen er nog waardevolle spullen hier in?”
Arie trok het dashboardkastje open, vond een nog bijna nieuwe kleine Engelse sleutel en een drietal pakjes kauwgom.
„Geen koffers meer achterin?”
„Alleen het reservewiel.”
Bob waarschuwde:
„Denk eraan dat het weergaas snel moet gebeuren.” Hij keek om: „Ze zijn nog niet over de top achter ons. Maar we hebben niet meer dan één minuut voorsprong, of zoiets. Zo gauw we ginds over de top zijn, de lichten uit, uit alle macht remmen, een eindje terug de helling op en dwars over de weg zetten.”
„En wat doen wij?”
Bob wees naar de duisternis rechts langs de weg, waar cactussen en struiken groeiden tussen een woestenij van grotere en kleine rotsblokken:
„We verstoppen ons daartussen. Vinden ze ons nooit.” Arie zei droogjes:
„Als ze na die klap tenminste nog enige interesse voor ons hebben. Wat een open vraag is.”
De Lincoln was nu het dieptepunt van het dal gepasseerd en begon met vol gas de helling aan de andere zijde te beklimmen. De beide tegemoetkomende auto’s waren hen al gepasseerd. Halverwege de helling omhoog riep Bob: „Daar komt de Plymouth over de top achter ons.” „Weet je zeker dat het de Plymouth is en niet een andere wagen?”
„Heel zeker. Zijn rechterkoplamp schijnt een tikje omhoog. Let zelf maar op.”
Zij bereikten de kop van de helling toen de Plymouth halverwege de helling achter hen was afgedaald en zoefden er overheen. Bob riep:
„Lichten uit! Anders zien ze dat onze eigen bundels raar doen.”
Jan liet het gaspedaal los, knipte de hoofdlichten uit en trapte met enige voorzichtigheid op de rem. Toen de zware wagen stilstond en zij omkeken, zagen zij tegen de sterrenhemel het scherpe profiel van de betonweg, ruim tweehonderd meter achter hen.
„Vlug Jan, in zijn achteruit!”
Dat had Jan al gedaan en de wagen begon weer grommend achterwaarts tegen de helling op te klimmen. Bob stond rechtop achterin, een soort van horizontale peiling trekkend op de top van de heuvel. Arie sprong over de portierrand heen de weg op en begon het duistere terrein langs de wegberm alvast te verkennen.
„Stop!” hoorde hij Bob roepen. „Niet verder of ze zien ’m te gauw. Zet ’m nou dwars over de weg en smeer ’m achter dat stuur vandaan.”
Jan zwaaide het stuur om, trok de handrem aan, zette de motor af, smeet het portier open en maakte dat hij wegkwam, terwijl Bob, evenals Arie, over de zijkant heen op de weg sprong . . . geluidloos neerkomend op zijn nog steeds blote, maar wel smerige voeten.
„Hierheen!” hoorden zij Arie roepen.
Nu de motor van de Lincoln niet meer liep, hoorden zij duidelijk het grommen van een auto die aan de andere kant van de helling naderde. Arie was al enkele meters ver de helling afgeklauterd en wachtte hen op in het schemerduister tussen twee kniehoge rotsblokken. Vóór hen uit helde het terrein langzamerhand af naar beneden. „Loop jij voorop, Jan?” fluisterde Arie. „Ik kan moeilijk, op mijn blote voeten.”
Jan passeerde hem en rapporteerde:
„Kom maar. Het is hier kale rots.”
Zo snel zij konden gingen zij, in ganzen mars, tussen rotsblokken en struiken door, de helling af, terwijl achter hen het geluid van de aankomende automotor steeds luider werd. Bob, de achterste van de drie, keek om:
„Jongens, ik zie zijn lichtbundels al.”
Zij keerden zich om. Het licht van de koplampen gloeide gelig boven de top van de helling, werd sterker . . . evenals het grommen van de motor . . . de bleke koplampenschijn werden twee aparte bundels, met de ene een tikje hoger dan de andere en schuin hemelwaarts gericht . . . Dan, toen de wagen de kop van de heuvel naderde, begonnen de bundels te zakken . . . lager, lager . . . zij schenen nu zuiver recht en in die stand recht over de donkere massa van de Lincoln heen . . . Dan kwamen de schitterend verblindende schijven van de koplampen zelf in zicht en één seconde later viel hun licht vol op de flank van de dwars over de weg staande wagen. Toen gebeurde alles tegelijk . . . . een luide schreeuw klonk boven het lawaai van de motor uit . . . de remmen sloegen aan en de nacht werd vanéén gereten door het hoge gieren van geblokkeerde banden over stroef cement. De bundels der koplichten zwaaiden naar rechts, naar links, terwijl de Plymouth slingerde als een schip in een wilde storm; wéér naar rechts, nog steeds met de banden gierend en dan scherp naar links, toen de bestuurder probeerde, de slippende wagen over de andere rijbaan langs de Lincoln te sturen. Dat ging precies niet . . . de Plymouth begon te kantelen, toen de wagen op de helling zijdelings ging glijden en zou zeker om en om rollend de helling af zijn gebuiteld, als de glijdende wagen, juist toen het kantelen begon, niet tegen de Lincoln was gebotst. Het was een pracht van een klap! Glas en stukken metaal vlogen naar alle kanten, scheurend en krakend wrong de Plymouth zich langs de Lincoln schuin de weg over, daarna de andere rijbaan overstekend en nog steeds met de geblokkeerde banden over het beton schurend. De koplichten brandden nog steeds en terwijl de wagen met het laatste deel van zijn vaart de andere helft van de weg schuin overstak zagen de drie jongens haar uit het gezicht verdwijnen. Een nieuwe schreeuw . . . een krakende klap en dan even stilte. Daarna opgewonden stemmen en een luide vloek. Weer stilte.
Bob fluisterde:
„Die is schuin de weg over gefietst en op de berm tegen een rotsblok gebotst.”
„Zag je die wagen van ons een schuiver maken?” „Zou die nog kunnen rijden?”
„Misschien wel. Maar ik heb de sleuteltjes in mijn zak.” Er klonk een luide schreeuw door de nacht. Rossig vuur laaide op boven op de helling.
„Die heeft een scheur in zijn benzinetank gekregen. Hij staat in de fik!”
Zij doken nu laag neer tussen de struiken en zagen, tegen de helle gloed van de brandende auto, ’n gestalte die tegen de weg oprende, naar de heuveltop toe en daar met beide armen omhoog ging staan zwaaien.
„Die gaat andere auto's waarschuwen.”
„Fijn”, zei Bob. „Anders hadden wij dat nog moeten doen.” De ene van twee andere gestaltes, bij de brand staande, zagen zij nu, had een flinke bloedende jaap opzij aan het hoofd, blijkbaar opgelopen toen de Plymouth zijdelings botste.
„Laten wij hem smeren, jongens. Dadelijk gaat er een stel passerende auto’s stoppen en er komt natuurlijk ook politie op af.”
„Dan willen ze weten waar de inzittenden van de Lincoln zijn en wordt de buurt afgezocht. . .”
„En dan moeten wij weg wezen. Voordat we dàt allemaal hebben uitgelegd. . .”
„Zeg, moeten we door deze wildernis op onze blote voeten naar de dichtstbijzijnde stad drentelen? Is dat de bedoeling?”
„Welnee. We komen een kilometer of wat verder in een boog weer op de weg terecht en pikken een lift.”
Met de heldere sterrenhemel boven hen zochten zij zich moeizaam een weg, hun voeten omzichtig neerzettend. Jan ging zijn beide vrienden vóór, de gladste gedeelten van de rotsbodem uitzoekend. Achter hen laaide de rossige gloed van de brandende Plymouth. Een auto was boven op de heuveltop al gestopt en kleine, zwarte figuurtjes liepen opgewonden heen en weer.
„Ze zullen wel vreemd naar ons kijken als we dadelijk een lift vragen”, zei Arie. „Twee van ons op sjok in gescheurde en vuile pyjama’s.”
„We zeggen gewoon dat we aan het slaapwandelen zijn”, opperde Bob.
„Hoeft niet eens”, vond Arie. „We zeggen dat we Amerikanen zijn. Die zijn toch allemaal gek, vinden ze hier.” „En wie het nog niet was, heeft hier in Mexico een gezonde kans om het te worden”, besloot Jan.
* * *

Als er in Holland op de hoofdweg Amsterdam—Den Haag een auto-ongeval gebeurt, kan het best voorkomen, dat er een vol kwartier verloopt aleer er politie of een wagen van de Geneeskundige Dienst de plaats van het ongeluk bereikt. Per slot van rekening moet er eerst een automobilist naar een telefoon rijden en vervolgens uitknobbelen welke gemeente hij moet opbellen en zo meer. In Mexico is dat allemaal nog aanmerkelijk lastiger. Ten eerste is daar minder verkeer op de hoofdwegen en de mensen zijn minder genegen zich met elkaars zaken te bemoeien. Als in Holland een auto bij een aanrijding betrokken is, krijgt de bestuurder ervan weinig kans, er vandoor te gaan. Er is meestal wel een mede-automobilist, die hem in zijn kraag grijpt, of protest aantekent als hij er tussenuit wil knijpen. In Mexico haalt men vrij snel de schouders op. Bovendien was Peraira een man, die in zijn lange loopbaan als bandiet geleerd had, snel na te denken en van deze eigenschap gaf hij, direct na de botsing, in ruime mate blijk. Omdat Kogelhoofd in bewusteloze toestand op de vloer van de binnenplaats had gelegen toen zij het pakhuis uit kwamen rennen, hadden zij hem rustig daar laten liggen, maar wel Kroeshaar opgepikt bij de uitgang van het smalle straatje. De Plymouth had dus drie man bevat, waarvan Flaphoed aan het stuur had gezeten, met Peraira naast hem en Kroeshaar achterin. De rechterzijkant van de Plymouth was tegen de Lincoln gebotst, zodat Kroeshaar met zijn hoofd zijdelings tegen de achterdeurstijl werd gesmakt, wat hem een jaap had bezorgd die van zijn voorhoofd benedenwaarts liep over zijn jukbeen. Toen de Plymouth, na de botsing, scheef over de weg slierde, had Peraira geschreeuwd: „Gooi de portieren los!” omdat hij verwachtte dat de auto van de wegberm af naar beneden zou gaan rollen, met de kans dat die in een ravijn of een riviertje terecht zou komen. In plaats daarvan was de wagen na een duik van enkele meters tegen een rotsblok gebotst. De motor scheurde zich los van zijn chassisbouten en dat verbrak de benzineleiding. De nu vrij spuitende benzine spatte over de gloeiend hete uitlaat . . . en een steekvlam siste onder de motorkap vandaan. Peraira dook naar rechts eruit en Flaphoed naar links. Maar het achterportier aan de rechterkant zat nog dicht en Kroeshaar, met het bloed uit de jaap over zijn wang stromend, zat wat versuft aan de portierkruk te rukken. Peraira sprong erop af, constateerde dat de deur aan die kant klemde, vermoedelijk omdat de rechterzijkant was ontzet, rende dus om, kreeg de deur aan de andere zijde los en sleurde Kroeshaar naar buiten, juist toen de vlammen onder de bodem van de wagen door naar achteren begonnen te kruipen, door de hete benzine die over de grond plaste.

„Kom mee! Dadelijk ontploft de benzinetank. En er liggen nog twee reserve-blikken achterin, ook.”
Flaphoed (die zijn flaphoed in de loop van de nacht was kwijtgeraakt) en Peraira namen hun makker ieder onder één arm en klommen haastig met hem de betonweg op. Vanuit westelijke richting kwamen koplichten opdoemen. De Lincoln stond nog dwars over de weg, met de gehele linkerzijkant ingedeukt en gekrast. Peraira gaf snel zijn orders:
„Marco, loop naar de kop van de heuvel en stop de auto’s op de andere rijbaan. Anders komen er nog meer ongewenste ongelukken. En als iemand iets vraagt, zeg je dat jíj de bestuurder van de Lincoln was. We hebben jou geraakt bij het inhalen. En we gaan de zaak onderling regelen.”
Marco, zonder flaphoed, rende tegen het bovenste deel van de helling op, tot zijn gestalte afgetekend stond tegen de sterrenhemel en keek de lange helling aan de andere zijde af. Intussen kwam de auto die vanaf Cuernavaca naderde, snel naderbij. Met een doffe knal ontplofte nu de benzinetank van de Plymouth en een sproeiregen van brandende benzine spoot in het rond, droge cactussen en enkele struiken in brand stekend. Peraira schudde zijn bloedende handlanger.
„Hoe gaat het ermee, Bennie?”
Bennie had, nog een tikje suf, een zakdoek uit zijn zak getrokken en begon die tegen de jaap op zijn wang te houden.
„Het begint nu pas pijn te doen”, mompelde hij. „En het bloed van mijn voorhoofd loopt in mijn oog.”
Peraira greep zijn eigen zakdoek, vouwde die haastig tot een verband en bond die strak om het voorhoofd van Bennie.
„Denk eraan, wij tweeën zaten in de Plymouth en Marco in de Lincoln.”
Bennie knikte en mompelde:
„Dat is goed. Maar waarom?”
„Omdat we hier zo snel mogelijk weg moeten. Denk eraan dat je Marco nooit eerder hebt gezien.”
Met zijn hand stevig om de bovenarm van Bennie begon Peraira naar de top van de heuvel te klimmen, terwijl achter hen de naderende auto vaart minderde en een eind van de brandende wagen af tot stilstand kwam. Er sprongen twee mannen uit, die even in ontzag bleven staan kijken naar de als een fakkel brandende auto en dan in een boog eromheen kwamen wandelen. Intussen had Peraira de kop van de heuvel bereikt en begon daar verwoed tegen Marco te schelden, zwaaiend met zijn vrije arm. Rondom hen danste de gloed der rossige vlammen, terwijl een zwarte rook van brandende olie en bandenrubber met de westenwind mee tegen de heuvel opdreef. Marco begreep het spelletje al en begon even woedend terug te schreeuwen, maar zodra de beide vreemden hen naderden, lieten zij de ruzie wat afzakken.
„Wat is hier gebeurd?” vroeg de oudste der naderenden. Hij droeg een rijbroek, bruine laarzen en lichtgele sombrero. Hij vroeg het in het Spaans en was kennelijk een veehouder, met een van zijn knechts als chauffeur. Peraira wees woedend naar Marco:
„Wij passeren deze kaffer hier, die in die Lincoln voor ons uit reed. En juist toen we hem inhaalden, slingerde hij naar links en drukte ons dwars over de weg heen!” Marco speelde zijn rol uitstekend, en bewoog beide armen bezwerend op en neer.
„Ik heb toch al gezegd dat het mijn schuld was? Ga maar mee naar de politie in Cuernavaca.” Hij wendde zich tot de veeboer met de sombrero en diens chauffeur: „Zou u even willen helpen, mijn Lincoln opzij van de weg te duwen? Daarginds komt weer een auto aan.”
Inderdaad naderde in de verte een wagen uit de richting van Mexico City, over de rijbaan waarover de Lincoln nog steeds dwars stond opgesteld. Zij daalden de helling af en duwden de beschadigde wagen opzij van de weg, wat helemaal niet zo gemakkelijk ging, want de ingedeukte spatborden schuurden tegen de wielen aan en bovendien zat het stuur op slot, omdat Jan Prins de sleuteltjes had meegenomen.
„Wij vragen wel een lift”, zei Peraira tegen de veeboer. „Mijn vriend hier heeft een schram aan zijn hoofd, maar dat is niets ernstigs.”
De veeboer knikte, nam zijn sombrero af, groette hoffelijk en beende naar zijn wagen terug, gevolgd door zijn chauffeur. Zij waren al over de top van de heuvel verdwenen vóór de auto die van de andere zijde naderde, in zicht was. „Luister eens”, zei Peraira, zich gehaast tot zijn beide metgezellen wendend. „Wij moeten als een haas zien dat we in Cuernavaca komen en meteen opbellen.”
„Over die kisten met wapens?” vroeg Marco.
Peraira antwoordde ongeduldig:
„Allicht. Als die ellendige jongens ons een loer willen draaien en dadelijk gaan opbellen dat zij een zending clandestiene wapens hebben zien liggen, zijn we nog niet jarig.” Bennie, die bezig was geweest met het verband om zijn hoofd, keek geschrokken op:
„Weten die jongens dan van die wapens af? Hoe kàn dat?” „Omdat ze bij het wegrijden met hun bumper een van die kisten raakten, die voor verzending klaar stonden. Er viel er een kapot en al die machine-pistolen over de vloer.” „Mooie situatie is dat! Als de Amerikanen dat te weten komen . . . We mogen daar dan wel uit de buurt blijven tot we weten of de kust veilig is. Eén telefoontje en we hebben de politieke recherche daar in ons pakhuis zitten.” Op dit tijdstip kwam de auto die uit de richting van Mexico-City naderde, langzaam en voorzichtig over de top van de heuvel heen, blijkbaar al van grote afstand gewaarschuwd door de rook en de gloed van de brand. Peraira stapte met zwaaiende armen de weg op en de wagen rolde voorzichtig van de helling af en op hem toe. Het was een met stof overdekte, niet al te nieuwe, gesloten Packard met roestbruine lak en een zoeklicht dat aanflitste vlak vóór de wagen Peraira bereikte. De bandiet knipperde met de ogen tegen dat felle licht en wachtte even tot het weer uitging. Een dikke man stak zijn hoofd door het portierraam:
„Wat is hier aan de hand?” vroeg hij in het Spaans. „Een aanrijding zojuist geweest.” Peraira wees met een duim over zijn schouder. „Deze man hier en wij tweeën. Wij wilden een lift naar Cuernavaca, want een van ons is gewond.”
„Klim maar achterin”, knorde de man en gooide het portier open. „Maar zorg dat ik geen bloed of smeer op mijn bekleding krijg.”
„We zullen goed uitkijken”, beloofde Peraira zoetsappig. Tien tellen later rolde de Packard verder de helling af, de Lincoln plus het smeulende wrak van de Plymouth verlaten achterlatend.

* * *
En op deze wijze ontstond de merkwaardige situatie, dat nòch de bende van Peraira, nòch Bob Evers en zijn beide vrienden er erg happig op waren, direct naar Mexico-City terug te keren, hoewel ze dat van elkaar niet wisten. Peraira hield er rekening mee, dat de ontsnapte drie jongens (waarvan hij heel goed wist dat zij vroeger samengewerkt hadden met de FBI) alarm zouden gaan maken over het aantreffen van een zending voor Panama bestemde clandestiene wapens. Dus Peraira wilde voorlopig even zijn snor drukken. Maar Bob en diens beide vrienden konden natuurlijk niet weten dat Peraira een komedie gespeeld had over zijn auto-ongeluk. In ieder geval zou vroeg of laat de politie zich met het geval gaan bemoeien. . . en die wist maar al te goed wie de eigenaars waren van de Lincoln Zephyr. Daar was de voorgaande dag al herrie genoeg over geweest. . .! Zij waren het er alle drie roerend over eens dat zij best een hele massa gezeur konden krijgen over dat dwars op de weg zetten van hun wagen. Of de Mexicaanse politie hun verhaal, dat zij het uit zelfverdediging hadden gedaan, wilde geloven, moesten zij maar afwachten.

„Weet je wat wij dóén als we verstandig zijn?” zei Bob, tussen struiken door voortsjokkend als derde in de rij. „Wij vragen een lift ineens rechtdoor naar de kust. Acapulco heet dat oord. Het is een schitterende badplaats met een haven. Daar kun je motorboten huren en ik weet niet wat meer. Daar kunnen we een boot pikken naar Panama.” „En dan? Hoe krijgen we al die bullen terug die we in ons hotel hebben achtergelaten?”
„Jongens”, zei Bob. „In Panama hebben we niets met de Mexicaanse politie te maken. Daar is een bureau van de FBI en die kennen ons. Doordat we met Masters hebben samengewerkt zijn Peraira en zijn bandieten nijdig op ons. Laat Masters die zaak maar regelen met de Mexicaanse politie. En nòg wat. . .”
„Wàt?” vroeg Jan, die vooraan liep, over zijn schouder. „De FBI zal best belangstelling hebben voor ons verhaal over die voor Panama bestemde clandestiene wapens. Dan kunnen we alle onkosten van deze tocht nog door de FBI laten betalen, óók.”
„Drommels, ja!” riep Jan, die altijd vol plotselinge geestdrift zat als er geld verdiend of uitgespaard kon worden. „Dàt is een enorm idee van jou, Bob. Weet jij het adres dat op die kisten stond, Arie?”
„Op een prik”, verklaarde Arie.
Jan werd hoe langer hoe enthousiaster en begon harder te lopen, wat een luid protest uitlokte van zijn twee op blote voeten volgende vrienden.
„Kalmaan, zeg! Wij hebben geen hoeven!”
Jan remde wat af, maar bleef vol nieuw heilig vuur. „Als we het handig aan de steel steken, krijgen we van de FBI onze gestolen bagage óók nog vergoed! Die hoort toch eigenlijk ook bij onze reisonkosten.”
„Best”, stemde Arie in. „Ik vind het een prima idee. Ik zie er niets in, enkele dagen en nachten door te brengen in een stinkende Mexicaanse gevangenis, omdat de politie eerst eens uit wil zoeken wie er gelijk heeft! Op naar de koele kust!”
„Linksaf, Jan!” commandeerde Bob. „Schuin naar de weg toe en dan een lift pikken. Daar kunnen we vannacht nog zijn.”
Jan begon schuin links te koersen; terug naar de betonweg.

* * *
En dat zou allemaal zonder verdere haperingen zijn verlopen, als Kroeshaar, door Peraira Bennie genoemd, geen last had gekregen van misselijkheid, vijf minuten nadat hij in de Packard was gestapt. De wagen was nauwelijks gaan rijden, of hij klaagde over barstende hoofdpijn. „Dat kan best”, vond Peraira kortaf. „Je hebt ook een flinke dreun tegen je hoofd gehad. Waarschijnlijk heb je een hersenschudding opgelopen.”

Marco, die aan de andere kant van Peraira zat, bracht in het midden:
„Dan wordt hij dadelijk waarschijnlijk misselijk ook.” En twee minuten later wàs het zover.
„Stoppen . . . stoppen!” riep Peraira. „Hij wordt misselijk.” De eigenaar van de Packard remde af of zijn leven ervan afhing en koerste naar de rand van de weg. Vóór hij goed en wel stilstond, had hij het achterportier al open gewrongen.
„Ik heb toch gezegd dat je moest oppassen dat je mijn wagen niet vuil maakt!” riep hij woedend. „Als je misselijk bent, wacht je hier maar tot het over is. Of je moet niet met een luxe-wagen mee liften.”
„Noem je deze rammelkast een luxe-wagen!” schreeuwde Peraira woedend terug. „Een stel bosnegers zou er nog niet eens mee door de Congo willen rondrijden!”
„Eruit! Deruit! Lift maar met iemand anders mee!” „Graag! Alles is beter dan een chagrijn als jij.”
Met deze vrolijke en hoffelijke wederzijdse opmerkingen verlieten de drie bandieten de oude Packard, die met woest geknars van versnellingsbaktanden verder gromde, de kant van Cuernavaca op. Bennie ging op een klomp steen langs de rand van de weg zitten tot zijn misselijkheid over was. Intussen passeerden enkele wagens en Peraira wandelde met de handen op de rug heen en weer, briesend van ongeduld. Het duurde een vol kwartier voor Bennie voldoende was opgeknapt en toen wéér een tijdje vóór er iemand zo vriendelijk was bij hen halt te houden. Ditmaal was het een lichtgroene Ford-stationwagen, met aan het stuur een Mexicaan met een strohoed. Hij moest naar Cuernavaca. Achterin had hij vier kisten eieren die hij op een boerderij was gaan kopen.
„Pas op voor die eieren”, waarschuwde hij. „En geef me wat te roken. Ik heb mijn sigaretten laten liggen.” Zij gaven hem een paar sigaretten en gingen tussen de kisten eieren zitten. En zo kwam het, dat zij Bob, Jan en Arie inhaalden, die anders zeker achter hèn aan zouden zijn gekomen.

* * *
Bij avonturen grijpen al dit soort van kleinigheden altijd als de radertjes van een horloge in elkaar. Jan Prins en zijn beide barrevoetse volgelingen hadden een lange boogvormige omweg gemaakt aleer zij op de betonweg terug waren en terwijl Bennie misselijk langs de rand van de weg zat op te knappen, stonden zij hun duimen op te houden, twee kilometer verder de kant van Cuernavaca op en nogal ongeduldig, want hun voetzolen deden pijn en met het kwartier werd de nacht kouder, wat zelfs de dikke Arie nu deed rillen in zijn pantser van spek. Zij hadden vrij snel geluk, mogelijk omdat twee van hen in fel gekleurde pyjama’s waren gekleed, wat een nogal fantastisch en tevens onschuldig aandoend tafereel opleverde, zo midden in de nacht. Er kwam een zware Amerikaanse truck aandaveren, een van die dieselwagens waarvan de chauffeur een heel eind boven het wegdek zit, met een stuurwiel dat bijna horizontaal staat. Het was een truck met tandemassen, afgesloten door zeildoek maar met van achteren alleen een houten laadklep die met kettingen vastzat. Jan probeerde het in het Engels. Dat sloeg meteen aan. „Could we have a lift?”

De chauffeur was kennelijk een Mexicaan, met een halve, donkerbruine sigaret in een mondhoek, maar hij sprak behoorlijk Engels.
„Where do you want to go?” „Acapulco. Aan de kust.” „Dan bof je. Daar ga ik nèt heen met een lading vaten. Stap maar achterin.”
Jan ging ruggelings tegen de laadbak leunen, gaf beide vrienden een opzetje en klom daarna zelf naar binnen. De laadbak lag bijna geheel vol met stalen vaten die een vreemde, scherpe geur verspreidden. Die lagen plat en toen de truck optrok, na een luide schreeuw van Jan, begonnen die vaten, waar een beetje speling tussen was, heen en weer te rollen, zodat de jongens deksels moesten uitkijken, hun vingers niet afgeklemd te krijgen. Maar helemaal diep in de truck lag een pak zeildoek. Dat sloegen ze open en daarop zaten Bob en Arie lang niet slecht, terwijl Jan, die het dikst gekleed was, op de rand van de laadbak-klep plaats nam, met zijn voeten tegen een vat, zich vasthoudend aan de bovenstang van de zeildoeken kap. De truck rolde voort met een gangetje van een kilometer of zestig en af en toe werden zij ingehaald door een andere wagen. En zó kregen de bandieten hen weer in de gaten . . . zoals de jongens weldra zouden gaan bemerken.

* * *
Bennie was tussen twee kisten eieren op een paar lege zakken gaan zitten, suf ineengedoken. Marco hing slaperig tegen de achterdeur, maar Peraira zat klaar wakker op de rand van een kist, naar voren uitkijkend door het stuk raam naast de bestuurder. De lampen van de Ford-stationwagen schenen fel vooruit en één voor één doemden de auto’s die zij inhaalden, in dat felle licht op, tot zij werden gepasseerd. Reeds van verre zagen zij na een tijdje de twee helrode achterlichten van een truck voor hen uit. De man aan het stuur mompelde iets onverstaanbaars toen hij even uithaalde en zag dat er van de andere kant af een wagen naderde, zodat hij even achter de truck moest blijven hangen vóór hij kon inhalen. Peraira, die heus wel het een en ander had om bitter over te piekeren (en zich onder andere bitter zat af te vragen of het niet veel verstandiger was geweest, als hij die drie jongens maar met rust had gelaten) schoot ineens enkele centimeters uit zijn gebukte, turende houding overeind. Zij hingen nu een meter of dertig achter de truck, wachtend tot de tegenligger zou zijn gepasseerd . . . en een man of een jongen, die achter op de klep van de laadbak zat, keek achteloos om naar de felle koplichten die hun bundels diep in de laadbak wierpen. Peraira opende zijn mond, wierp een snelle blik op de bestuurder schuin vóór hem, sloot zijn mond weer, keerde zich om en stootte Marco aan, die opschrok, zag dat zijn baas hem heftig iets beduidde, recht vooruit tuurde . . . en zijn ogen wijd open sperde. Peraira legde snel een vinger op zijn lippen en zij keken elkaar aan. Zij knikten elkaar daarna veelbetekenend toe. Op dat ogenblik passeerde de tegenligger en de bestuurder van hun eigen wagen, die niets in de gaten had van het gebarenspel van zijn passagiers, gaf gas om te passeren. Peraira maakte een snel gebaar en Marco en hijzelf bukten diep. Bennie zat al zó suf ineengezakt tussen de eierkisten dat zij die maar met rust lieten.

Met een lange stoot van zijn hoorn haalde de Ford de truck in en begon te passeren. Terwijl de stationwagen hem voorbijreed wierp Jan Prins een achteloze blik ernaar. Hij zag niet anders dan een vent met een strohoed op aan het stuur en een ineengedoken gestalte die achterin zat te slapen. Beide anderen waren te laag weggedoken om door de ramen zichtbaar te zijn.

* * *

En daarna begon de achtervolgingspret op de kronkelende, hellende weg naar de kust. Men kon van Peraira een heleboel onaangename dingen zeggen, maar hij kon snel werken als het nodig was. Zodra zij ongeveer een paar honderd meter de truck voorbij waren, zag hij aan de rechterzijde van de weg een kruispunt opdoemen met een kilometerpaal die aankondigde: Cuernavaca . . . 9 kilometer.

Peraira gaf Bennie een waarschuwend teken, haalde zijn revolver uit de zak en hield die onder de neus van de man aan het stuur.
„Remmen. En draai die zijweg in! Vlug!”
De bestuurder maakte een geluid alsof hij een stuk spons moest doorslikken, trapte haastig op de rem en zwenkte overhaast de zijweg in, zijn handen zo stram om het stuurwiel klemmend dat zijn donkere knokkels bleek werden. Zijn armen trilden van angst.
„Een eind deze weg in rijden.”
Peraira keek om. De truck naderde het kruispunt en daverde er voorbij zonder vaart te minderen.
„Stop daarginds bij dat groepje palmen.”
De bestuurder zat nog steeds zenuwachtig te slikken en deed precies wat hem werd gezegd. Peraira gooide de achterdeur van de stationwagen open.
„Kom achter het stuur vandaan. Hou je kalm. We willen alleen je auto lenen. Kom ook naar buiten, Bennie.” De bestuurder stond naast de motorkap onder de sterren, zijn armen haaks geheven en angst in zijn donkere ogen. Boven hen suisde de nachtwind in de rafelige palmbladeren.
„Maar mijn eieren”, klaagde hij. „Mijn eieren?”
„Die zullen wij wel voor je klutsen”, beloofde Peraira. „Ga achter het stuur zitten, Bennie. We moeten die truck in de gaten houden.”
Bennie klom in de wagen, door Peraira gevolgd, schakelde in, en reed met ongelooflijke vaardigheid terug de zijweg weer op, achterstevoren gedraaid zittend en door het achtervenster naar het kruispunt kijkend. Hij zwiepte achterwaarts de hoofdweg op, schakelde om en gierde even later met volle snelheid de truck achterna. Peraira gaf korte orders:
„Ik ga achterin zitten. Er is intussen geen andere auto gepasseerd. Zo gauw je rode achterlichten ziet opduiken, is het die vrachtwagen. Blijf er een flink eind vandaan en hou hem in de gaten. Let vooral op dat hij die jongens niet ergens afzet. En kom niet zo dichtbij dat ze de kans krijgen, jou te herkennen . . . Gesnapt?”
„Volkomen gesnapt, baas.”
Peraira dook achter in de stationwagen, ging weer op een kistrand zitten en schonk een minachtende blik aan de inhoud ervan.
„Pas op mijn eieren!” herhaalde hij schamper. „Ik heb wel wat anders aan mijn hoofd dan zijn eieren.”
Het was op dat tijdstip kwart over twee in de nacht.

* * *
Vanaf Mexico-City daalt de bodem zeewaarts langzaam af; de lucht wordt dus langzamerhand minder ijl en ook de geleidelijk naderbij komende zee doet haar invloed gelden. De truck, in de bijna verlaten straten van Cuernavaca op grote afstand door de stationwagen gevolgd, daverde die stad door zonder ergens te stoppen en toen onze drie vrienden bemerkten dat zij op de open weg naar de kust waren, zei Jan:

„Zeg, is het niet zo koud meer of verbeeld ik me dat?” „Jij verbeeldt je altijd van alles”, antwoordde Arie, vanuit het duistere inwendige van de vrachtwagen. „Maar hiermee heb je gelijk.”
„Aan de kust is het ’s nachts zelfs altijd warm”, vertelde Bob. „Net als aan de kust van Californië.”
Jan kondigde aan dat één helft van zijn zitvlak begon te slapen en ging aan de andere kant van de laadklep zitten. Cuernavaca's lichten maakten een mistvlek in de lucht achter hen. Bob was recht overeind gaan zitten en staarde door de open achterzijde van de truck naar buiten. Hij zei opeens:
„Zeg, worden wij nu eigenlijk almaar door een auto gevolgd of ben ik het nou die me wat verbeeld?”
„Bedoel je die wagen een halve kilometer achter ons?” Jan was even stil en keek. „Die volgt ons niet, die haalt ons in.”
„Je hebt gelijk”, zei Bob even later. „Alleen, toen we door de stad heen reden dacht ik dat iemand aan onze staart bleef hangen.”
Het dreunen van de truck maakte een gesprek niet bepaald gemakkelijk; dus de volgende minuut keken zij zwijgend naar de koplampen van de auto die hen eerst steeds meer naderde, maar daarna weer wat afremde.
„Nu gaat hij toch weer vaart minderen.”
„Misschien wil hij ons passeren en is er een tegenligger.” „Dan ga je immers veel dichter achter je voorganger hangen?”
De mysterieuze auto kwam niet veel dichterbij . . . maar er kwam ook geen tegenligger in zicht.
„Er is helemaal geen tegenligger. Hij volgt ons wèl!” Nu kwam dikke Arie ook overeind en zij zaten juist met zijn drieën aandachtig naar de koplichten te kijken, toen de wagen weer een straal gas kreeg en hen opnieuw begon in te halen.
„Hij wil ons wèl voorbij, jongens.”

Zij waren nu al een heel eind gevorderd over de hoofdweg naar de kust en nu en dan slingerde de betonbaan om rotspieken heen of langs de rand van donkere afgronden, waarin wollig-witte mistbanken dreven, er in het sterren licht uitziende als dikke pakken watten of ballen kapok. De inhalende auto reed zeker veertig kilometer sneller dan zijzelf, stoof met die extra-vaart naderbij en pas toen zij rakelings passeerden, riep Jan:

„Het is die groene Ford-stationwagen weer!”
Het laatste woord van die uitroep verdronk in het luide schallen van de hoorn van de Ford en meteen verdween de groene wagen naast de wand van de truck. Alleen een luid, nu kortaf getoeter bleef hoorbaar.
„Wil die wat van ons . . .?”
„Heb jij gezien wie erin zat?”
„Ik heb maar één man zien zitten.”
Onverwacht sloegen de remmen van de truck even aan. De stalen vaten rolden botsend naar voren, de wagen zelf maakte een korte gier zijwaarts. . . dan weer een gier terug. Er klonk een luide schreeuw door de nacht . . . Dan kreeg de dieselmotor plotseling nieuw gas en de truck schoot weer voorwaarts, wat de vaten bonkend tegen de laadklep deed rollen. Wéér woest getoeter van de Fordhoorn. Een nieuwe schreeuw . . . een schok en een luid, knarsend geluid. De truck schoot extra-woest voorwaarts, met brullend lawaai van zijn uitlaat.
„Wat zijn die in vredesnaam aan het doen?”
Jan boog zich opzij en keek langs de zeildoeken wand van de laadbak naar buiten, trok snel even zijn hoofd terug en riep:
„Ze willen onze truck laten stoppen! Maar we hebben hem teruggebotst.”
Bob en Arie waren nu ook naar achteren gekomen en wilden eveneens kijken, want dat er iets bijzonders aan de hand was, bleek nu wel duidelijk. De vrachtwagen daverde thans over de weg met een vaart van meer dan honderd kilometer en scheurde door de bochten met een geweld dat de vaten niet alleen voor- en achterwaarts rolden, maar zelfs van links naar rechts schoven. Een plotseling gegier van remmen . . . Jan trok snel het hoofd terug: „Hij remt af . . . er komt een tegenligger aan.”
Deze weg was niet zo breed dat drie auto’s zonder gevaar naast elkaar konden rijden. De groene Ford moest dus wijken en kwam weer langs de hoek van de truck in zicht. „Peraira!” schreeuwde Bob. „Die zit naast de bestuurder!” Hij had het nog niet gezegd, of het door woede vertrokken gezicht van de bendeleider, met de witte tanden nijdig op elkaar geklemd als bij een grommende hond, boog zich buiten het open portierraam, samen met een hand en een pistool. Een vuurflits. . . „Bukken! Hij schiet. . . !” De kogel floot schuin door de laadbakruimte en scheurde zich naar buiten door het flapperende zeil van een zijwand. Vlak daarop suisde een tegenligger, van de kust af komende, hen beide voorbij. De groene Ford bleef vlak achter hen rijden. . . maar de bestuurder van de truck was blijkbaar heftig geschrokken, want die reed nu letterlijk of de duivel hem op de hielen zat. Om de een of andere reden was hij blijkbaar overtuigd geraakt, dat de mannen die hem wilden laten stoppen hem om zeep wilden brengen en was vastbesloten hen vóór te blijven. Dat bleek ook al heel gauw uit zijn manier van rijden; hij hield zijn zware truck in het midden van de weg en toen de Ford nog één keer opnieuw probeerde hem in te halen, een manoeuvre die hij natuurlijk metéén in zijn spiegeltje kon zien aankomen, zwenkte hij eveneens naar links en het lichte Fordwagentje kon echt niet proberen, die zware diesel-truck opzij te drukken. Vanuit hun dekking, plat op de vaten liggend achter de laadklep en over de rand heen loerend, zagen de jongens de verbeten gezichten van Peraira en diens chauffeur, nu werkelijk bijna dol van woede, dat het hen niet gelukt was de voorligger te laten stoppen. Opnieuw kwam de hand van Peraira met het pistool te voorschijn; opnieuw mikte hij over de dreigende loop heen . . . Maar schieten vanuit een rijdende auto is nooit gemakkelijk en de winddruk maakt het nog extra moeilijk. De kogel sloeg ergens rechts onder in de eikenhouten laadklep.
„Ik zal die knaap es effe”, gromde Bob, haalde zijn eigen revolver te voorschijn en legde de loop op de laadkleprand. Maar de truck slingerde en schokte zo mogelijk nog erger dan de Ford die hen volgde.
„Zie je kans één van hun banden te raken?” riep Jan in zijn oor.
Bob schudde spijtig het hoofd. Jan knikte:
„Dacht ik al. Jaag dan een kogel door hun voorruit heen. Als die kapot is, slaat de wind hen in het gezicht.” Bob knikte, mikte met de slingerende revolverloop en haalde de trekker over. Het was allemaal niet zo makkelijk, want het licht van de Fordlampen verblindde hem niet weinig.
„Mis!” riep Jan.
„In de motorkap!” riep Arie.
„Die voorruit is van onsplinterbaar glas”, constateerde Bob. „Daar schiet je een gat en een ster in, maar dat is ook alles.”
Er moest wel degelijk iets geraakt zijn, want de Ford minderde ineens vaart en ging wat verder achter hen hangen. Nu de afstand groter was, konden zij achter de koplampen helemaal niets meer zien en de rosse flits van het derde schot plus de klap van de kogel vlak onder hen tegen de laadbak kwamen volkomen onverwacht. „Dit wordt link, jongens. Die vent schiet niet elke keer mis.”
Bob trok weer zijn revolver, mikte tussen en iets boven beide lichten en vuurde. De Ford slingerde even, maar bleef hen koppig volgen.
„Nu heb ik nog één patroon”, kondigde Bob kort aan. „Stop dan!” riep Arie. „Je weet nooit hoe we die nog nodig hebben.”
Wéér een vuurflits uit de Ford en deze keer raakte de kogel met een rinkelende mep een der kettingen waarmee de laadklep vastzat, ketste van het metaalbeslag af en huilde jankend en wentelend zijwaarts weg. De vrachtwagen reed nu woester dan ooit . . . het leek wel of de bestuurder in de gaten had gekregen, dat er op hem geschoten werd. Jan keek bezorgd naar de duistere afgrond van een ravijn vol mistbanken, waar zij rakelings langs gierden. De vaten hosten en maakten een daverend lawaai. „Ik weet niet waar we nu méér voor moeten bibberen . . . die Peraira en zijn kornuiten of onze eigen dolle chauffeur. Als we met deze vaart zo'n ravijn in schieten. . .”
Arie porde hem in de zij en brulde:
„Ik heb een idee.”
Jan keek hem spottend aan:
„Ik hoop dat je lang genoeg in leven blijft om het te gebruiken.”
Arie brulde terug:
„Het is juist een idee om in leven te blijven . . .” Een kogel snorde vlak over zijn hoofd. Hij dook haastig en stootte zijn kin gevoelig aan de laadbakrand. „Luister. We gooien de kettingen van deze laadbak los.”
„Dank je feestelijk. Dan hebben we geen dekking meer tegen de volgende kogels.”
„Als we het goed doen, hebben we die ook niet nodig, ezel!” Fleng! Wéér een schot, dat nu precies de rand van de houten klep raakte en er een splinter afscheurde. „Zeg jij maar dat we die niet nodig. . .”
„Luister nou, sufferd! We laten een paar van die vaten van de wagen af rollen!”
Jan bleef twee tellen lang met zijn mond open zitten tot de geniale eenvoud van Arie’s plan tot hem doordrong. Daarna sloot hij die mond weer. Het was precies zoals met alle andere plannen van de dikke Roos: dood-eenvoudig en nèt een tikkeltje onverwacht.

„Dan moeten we het op een recht stuk weg doen, anders rollen die vaten de bocht uit voor die Ford er tegenop botst.”
Jan brulde het idee van Arie in het oor van Bob. Die knikte meteen begrijpend en boog zich met het hoofd om de zeildoeken wand heen om te kijken, wat voor stuk weg er in het verschiet lag. Dat werd natuurlijk door de bandieten opgemerkt en twee schoten knalden vlak na elkaar. . . eentje passeerde de wagen onschadelijk aan de buitenkant, maar de tweede raakte een stang of iets dergelijks, ketste terug, ricocheerde van de ronding van een vat en kwam daarna tegen Arie’s schouder terecht, met nog genoeg vaart om er in de lengte een groef in te maken. De al tweemaal geketste kogel had natuurlijk afgeplatte kanten en de dikkerd kon een schreeuw niet onderdrukken.
„Die was raak, zeg!”
„Waar?”
„In mijn schouder.”
„Laat zien, sufferd.”
Jan zag het bloed op Arie’s pyjama-mouw, scheurde het ding er zonder veel omhaal af en bekeek de wond. „De kogel is erlangs gewenteld. Je zult wel bloeden, maar het is niet ernstig.”
Het was overigens duidelijk, dat de grap nu wel op moest houden. De heren Peraira en consorten waren er zeer duidelijk op uit om méér te doen dan hen bestraffend toe te spreken. Bovendien kwam de Ford nu weer snel dichterbij. Men had blijkbaar in de gaten gekregen, dat er in de truck gebrek aan munitie heerste. Bob trok zijn hoofd terug en schreeuwde boven het lawaai uit:
„Recht stuk weg voor ons uit!”
„Gauw dan, de kettingen los!”
Bob aan de ene en Jan aan de andere kant bukten zich, grepen de kettingen, die in pennen gehaakt zaten en rukten ze omhoog en los.
„Eén . . . twéé . . . laat vallen die klep!”
Met een daverende klap sloeg de laadklep naar beneden. Bob en Jan doken als hazen dieper de laadbak in, waar Arie hen al was voorgegaan. Zij grepen zich vast aan de staande stangen van de zeildoeken kap, zetten hun voeten tegen twee vaten en duwden . . .
Het succes was fantastisch! Jan (toen hij het verhaal later vertelde) betreurde het alleen maar dat zij nimmer hadden kunnen uitvissen, wat er precies in die vaten had gezeten. De twee zware stalen monsters rolden de laadbak uit en juist een seconde daarna kreeg men in de Ford in de gaten wat er ging gebeuren. De wagen slingerde tenminste even, toen de remmen werden aangezet. Maar beide wagens denderden door de nacht met een vaart van om en bij de honderd kilometer en dan heb je toch altijd nog een aardig eindje nodig om tot stilstand te komen.
Op het ogenblik waarop de stalen vaten met hun eigen honderd kilometer vaart het betonnen wegdek raakten, schenen ze letterlijk te ontploffen.
„Het leken wel napalm-bommen!” zei Jan later. „Op het ogenblik waarop ze het beton raakten, spatte er een regen van vonken uit de stalen banden die om die vaten zitten. Ze barstten open, de inhoud spatte in het rond en barstte meteen in vlammen uit. We konden het prachtig zien tegen het licht van de Fordlampen want die wagen, uit alle macht remmend, zat er precies vlak achter . . . en je weet wat een auto doet als die in volle vaart ineens gaat remmen: die begint te slingeren. Dus die Ford kwam slingerend en glijdend midden in die twee plassen brandende rommel terecht en het moet olie of zoiets zijn geweest, want vanaf die plaats blééf de wagen maar doorglijden. De stalen rompen van die twee kapotte vaten waren van de weg af geketst en lagen brandend ergens opzij, maar je had die Ford moeten zien! Het ding tolde glijdend driemaal in het rond als een kistje op het ijs en bleef eindelijk achterstevoren stilstaan met de hele motorkap vol met van die brandende rommel. De wagen was toen al zover doorgegleden, dat hij de brandende plassen op de weg tientallen meters voorbij was en dus konden we alles nog veel mooier zien, want we werden nu niet meer verblind door de koplichten maar zagen alles tegen een achtergrond van laaiend vuur. De portieren vlogen open en Peraira en nog een vent kwamen eruit en daarna kwam nog een derde vent uit de achterdeur. Met zijn drieën renden ze er vandoor, zo hard ze konden en dat was maar heel verstandig van ze, want zes tellen later vloog de benzinetank van hun Ford in de lucht en toen was het fikkie helemaal volmaakt. Het enige waar wij intussen last mee hadden, was om de rest van onze vaten in bedwang te houden, want het was niet de bedoeling, heel de weg door van die fikkies teweeg te brengen. Wij hesen dus de klep van de laadbak weer omhoog, zetten de kettingen vast en gingen Arie’s schouder verbinden. Hij bloedde als een rund, maar toen we er flink strak zakdoeken plus een stropdas van mij om hadden gesnoerd, hield dat al gauw op. En intussen daverde die vrachtwagen van ons nog maar steeds verder. En dat is niet eens zo gek, als je er goed over nadenkt, want zo midden in de nacht kunnen er nog steeds heel gekke dingen gebeuren in Mexico.”

* * *
De eieren in de Ford van Peraira waren niet geklutst; het waren grondig gare omeletten. Maar Peraira zelf zat niet alleen met gebakken eieren . . . ook met gebakken peren. Want hij had die Ford gestolen! En de eigenaar zou

intussen wel op een politiepost zitten klagen.

EEN OUWE DAKOTA . . .EN EEN PILOOT UIT MINNESOTA

Om kwart vóór negen de volgende ochtend stond een machtig dikke man zich geeuwend uit te rekken op het balkon van een witgekalkt stenen huis dat fantastisch schilderachtig gelegen was tegen een met bloemen en struiken begroeide berghelling in het havenplaatsje Porto Allegre, in Panama. Zoals hij daar stond, was hij een zwaarwichtige, maar levende illustratie van de uitdrukking: „De morgenstond heeft goud in de mond”. Ten eerste was het zeker betrekkelijk vroeg in de ochtendstond, ten tweede had hij zijn mond wagenwijd open en ten derde blonken in die open mond zeker achttien gouden tanden, stifttanden en maalkiezen. Hij was ogenschijnlijk zo juist uit zijn bed gekomen, want zijn dunne, donkere haren staken naar alle kanten van zijn bruine schedel uit als de borstels van een versleten ragebol en voorts was hij gehuld in een citroengele pyjama met op het borstzakje, in zijde, de geborduurde letters: „R.P.” en iedereen in het plaatsje Porto Allegre, vanaf de oudste man tot het jongste kind, wist dat die letters het begin vormden van de namen: Ramon Pérez. En de heer Ramon Pérez was er zeer trots op, dat die letters tevens betekenden: „Republiek Panama”.
Juist toen de heer Pérez zijn geeuw beëindigde, rinkelde in de slaapkamer achter hem de telefoon, lang en aanhoudend.
„Begint het gemeier nú al!?” bromde Ramon Pérez, zijn

armen naar beneden halend en de slaapkamer binnensloffend. Het nog steeds schril rinkelende apparaat stond op een tafeltje naast zijn bed, midden in een rommelhoop van lege sigarettendozen, romannetjes, verscheurde brieven en los, verfrommeld geld.
„Met Pérez . . .”
De stem van de telefoniste:
„U wordt opgebeld uit Mexico . . . Een ogenblik.”
Ramon Pérez ging op de rand van zijn bed zitten, met het opengeslagen muskietengaas aan weerszijden van zijn hoofd als een soort baldakijn. Toen kwam de verbinding door en de dag die voor Ramon zo vredig begonnen was, werd binnen één minuut grondig bedorven. De telefoonlijn siste en knetterde en achter dat storingsgeruis klonk een zwakke stem: „Is dat Ramon Pérez?”
De dikke man snauwde ongeduldig:
„Ja, natuurlijk. Wie is daar? Je wéét toch, dat ik niet vóór elf uur ’s morgens wil opgebeld worden?”
De stem aan de andere kant ging daar niet op in, maar vervolgde haastig:
„Luister goed. Je spreekt met Peraira.”
Pérez rukte zijn hoofd recht en zei kortaf:
„Ik wil niet door jullie opgebeld worden. Dat weet je óók!” Peraira vervolgde zenuwachtig:
„Dat weet ik wel. Luister nou even. Dit is dringend. Ik zit in Acapulco. Twee uur geleden hebben drie jongens hier een vliegtuig genomen naar Panama. Eén Amerikaanse jongen en twee Hollandse. Er is één heel dikke bij, met rood haar en sproeten. De andere is. . .”
Pérez viel hem in de rede:
„Wat kan mij dat ver-hier-en-ginderen? Denk je soms dat ik belangstelling heb voor de padvinderij of iets dergelijks?”
Peraira barstte plotseling los:
„Dacht je nou dat ik je van hieruit op zou bellen als er niet iets heel belangrijks was? Ik heb anderhalf uur hier staan trappelvoeten tot ik verbinding kreeg. Door een stom toeval zijn die drie jongens teveel te weten gekomen . . . Snap je?”
De dikke Pérez boog zich plotseling voorover met de hoorn in zijn hand en begon zacht te spreken, net alsof dat het gesprek minder hoorbaar zou maken, als er een van de telefonistes tussen Mexico en Panama zat mee te luisteren. „Bedoel je . . . van onze landbouwmachinehandel?” „Precies. Zo gauw ik dat in de gaten kreeg, zijn wij ze achterna gegaan. Helemaal van Mexico-City naar de kust. Maar wij kregen pech met de auto en vóór wij in Acapulco waren, hadden zij daar al een vliegtuig genomen naar Panama. Ik bel je nu op om je te waarschuwen.”
„Wacht even”, zei Pérez. „Wacht even. . .” Hij grabbelde tussen de sigarettendozen, vond er één waar nog rookwaar in zat en streek een lucifer aan. De rook steeg blauw op in de windstille lucht. Toen zei hij weer in de hoorn, die hij nu met beide handen vastklemde:
„Maar waarvóór waarschuwen? Denk je dan dat ze . . .?” Peraira antwoordde, kort en duidelijk:
„Luister goed. Het zijn niet zó maar drie jongens. Herinner je je die geschiedenis met New York en Trinidad? Waar ik zo’n herrie mee heb gehad?”
„Natuurlijk.”
„Daar bemoeide zich toen toch de FBI mee, geholpen door drie jongens?”
„Wil je mij vertellen dat dit dezèlfde drie jongens zijn?” „Ja, natuurlijk. Dacht je dat ik je anders opbelde! Er is alle kans dat ze de adressen op onze kisten hebben gelezen. Meer kan ik je over de telefoon niet zeggen.” Pérez stond op van het bed, streek met een dikke hand over zijn verwarde haren en drukte de pas aangestoken sigaret uit in een overvolle asbak. Nog steeds over de hoorn gebogen vroeg hij, nu kortaf:
„Waar gaat dat vliegtuig ergens landen?”
„Weet ik niet. Het was een particuliere Dakota. Luister goed. Hier in Acapulco is een groot vliegveld. Daar landen zelfs machines van de Pan American Airways.”
„Dat weet ik.”
„Maar toen die drie jongens hier bij het aanbreken van de dag aankwamen, vertrok er geen PAA-vliegtuig naar Panama. Het eerstvolgende hiervandaan gaat via Guatemala om twaalf uur vanmiddag. Maar er zitten hier ook twee kerels die vroeger bij de Amerikaanse luchtmacht hebben gediend en die er elk een particuliere luchtvrachtvervoermaatschappij op na houden. En daar was nog één machine, een oude dump-Dakota, van in de hangar. De jongens hebben die vent uit zijn bed gehaald en zijn machine gecharterd voor een vlucht naar Panama. Maar waar ze ergens zullen landen, weet ik ook niet.”
Pérez barstte los:
„Jou sufferd! Dat is nou het enige wat belangrijk is! Dan had ik ze misschien hier op kunnen vangen.”
Peraira, aan de andere kant, was eveneens gauw aangebrand.
„Dacht je dat ik niet geprobeerd had, dat uit te vissen, jij dikke blaaskaak! De enige die wist wat zijn haven van bestemming zou zijn, was de piloot van die Dakota en die zit nou in die machine. Maar hij moet via de radio toestemming vragen aan het Panamese vliegveld waar hij landen wil. Misschien kun je er zo achter komen. Dat is alles. Maar hou die kwajongens in de gaten!”
Ramon keek op het fraaie gouden chronometerhorloge om zijn dikke, harige linkerpols.
„Hoe laat is die Dakota opgestegen?”
„Halfzeven vanmorgen.”
„En hoe lang vliegt dat ding erover . . . laten we zeggen naar Panama City?”
Peraira dacht even na:
„Kijk eens, een Connie van Pan American Airways vliegt van Los Angeles, Californië, in vijf uur en een kwartier naar Mexico. Van Acapulco naar Panama City is ongeveer dezelfde afstand. Maar een Dakota vliegt veel langzamer dan een Connie. Reken zelf maar precies uit, maar ik schat het op een uur of tien vliegen. Misschien maken ze nog ergens een tussenlanding. Dus ze kunnen in NoordPanama landen op zijn vroegst om een uur of drie en later naarmate hun bestemming zuidelijker ligt.”
Pérez knorde.
„Dan heb ik nog even de tijd. Zeg nu maar niets meer.” Maar Peraira had nog wat op zijn lever:
„Stop! Wacht nog even . . . Wij gaan dadelijk zelf hier vandaan.”
„Wat? Waarom? En waar naar toe?”
„Kan ik je nou niet vertellen. Er is hier het een en ander gebeurd.”
Ramon maakte met één hand een boos zwaaiend gebaar in de lucht.
„Ja, maar snap één ding goed. Je komt hier niet aan de deur vóór ik uitgekiend heb, hoe het land erbij ligt. Is dat goed begrepen? Ga maar zolang ergens in een hotel zitten tot ik je een seintje geef.”
„O.K.”, zei Peraira. „Dan zitten wij op het bekende adres. Je weet wel. Wij nemen het Pan American vliegtuig van twaalf uur. Adios.”

„Adios!” antwoordde Ramon grommend en legde heel langzaam de hoorn op de haak. Daarna bleef hij zeker een volle minuut roerloos staan, met zijn hand op de hoorn, terwijl zijn wenkbrauwen zich nijdiger fronsend samentrokken, naarmate hij langer nadacht. Hij maakte even een gebaar of hij de hoorn weer wilde opnemen, zei dan tegen zich zelf: „Niet over de telefoon, Ramon!” ging met snelle schreden naar de badkamer die aan zijn slaapkamer grensde en begon zich aan te kleden. Ramon Pérez had nog wèl goud in zijn mond, maar de morgenstond niet meer. De morgenstond zat vol met sombere wolken voor Ramon Pérez.

* * *

De vroegere Amerikaanse bombardementspiloot Dixon uit Minnesota was een van die onverschillige piloten, die met elke kist de lucht in gaan zolang er een schroef aan zit die draait, er iemand is die de benzine betaalt en er nog precies genoeg bodem in de kist zit, dat de vracht of de passagiers er niet uitvallen. Zuid- en Midden-Amerika zijn twee vastelandgebieden waar nog een hele hoop valt te rommelneuzen. Je wordt er niet half horendol van de bepalingen en de verbodsbordjes, zoals in de meer secuur geregeerde landen. Je kunt er nog eens wat geks uithalen, zoals een melkwinkel openen zonder vergunning, een revolutie op touw zetten, of uit louter onschuldige pret een serie vreugdeschoten lossen midden op een plein. De oude Dakota, waarin Bob, Jan en Arie op het tijdstip waarop Peraira bezig was over hen te telefoneren, boven het grondgebied van Guatemala vlogen, was een machine die alle luchtvaartautoriteiten van Schiphol, Idlewild of London Airport een spontane hartverlamming zou hebben bezorgd als iemand het denkbeeld maar had geopperd met deze machine op een van deze prachtig beveiligde vliegvelden te willen gaan starten. Het ding was nog niet lang tevoren tijdens een revolutie in Costa Rica gebruikt als bombardementsvliegtuig en daarvoor waren de ruiten eruit geslagen en was een luik in de vloer gemaakt, dat met een gewone ijzerwinkel-grendel werd dichtgehouden. De piloot kon op zijn eentje aan het bombarderen slaan door een pak staven dynamiet met enkele schokdetonatoren eraan vast op dat luik te leggen en een touw vast te maken aan de grendel. Was hij boven het doel, dan trok hij aan het touw . . . de grendel schoot los en het pak dynamiet suisde naar beneden. Vervoerde Dixon passagiers, dan bond hij de grendel met een touwtje vast, maar dat touw raakte wel eens los en meestal waarschuwde hij zijn levende vracht niet per ongeluk de grendel los te schoppen, althans niet zonder met een parachute te zijn uitgerust. Alles wat niet volkomen voor het in de lucht blijven van de machine nodig was, had hij al lang geleden weggesloopt om gewicht te sparen, want dan kon hij meer vracht vervoeren, of meer benzine tanken. De cockpit was van boven tot onder beplakt met kleurige platen van filmpoppen als Marilyn Monroe, Kim Novak en Grace Kelly, maar door alle platen van Grace Kelly waren met zwart vetkrijt grote kruisen getrokken. Om een of andere reden was piloot Dixon op mejuffrouw Kelly blijkbaar boos geworden, vermoedelijk omdat zij het hem had aangedaan, een prins te trouwen, wat voor een rechtgeaard Amerikaans piloot natuurlijk een belediging is. De ruiten van de cockpit waren zo smerig dat het een voortdurend wonder bleef, hoe Dixon in staat was te zien, of het om hem heen mistte, dan wel zonnig weer was en er zaten zoveel gaten en kieren overal in de machine dat er tijdens een vlucht binnen in de romp constant een keurcollectie wervelstormen in miniatuur heerste. Maar Dixon kon vliegen, daar was geen twijfel aan en de machine liet zich door hem vliegen, hoewel het zeer twijfelachtig was of enige andere piloot er mee van de grond af was gekomen, aangezien sommige van de instrumenten op de duur, na ettelijke noodreparaties, afwijkingen waren gaan vertonen, die alleen aan Dixon bekend waren en die je toch eigenlijk wel moest weten, want als je op 500 meter hoogte vloog, beweerde de hoogtemeter dat je tweehonderd meter beneden de begane grond zat en volgens de brandstofmeter van de stuurboordtank draaiden de motoren minstens drie uur lang op niets anders dan ijle lucht.

Het was in deze unieke machine dat Jan, Bob en Arie ronkend en rillend vervoerd werden over de grimmige rotspieken van Midden-Amerika. Dat wil zeggen: de Dakota ronkte en zij rilden, want het was bar en boos koud in het laadruim, ten eerste door de felle kilte van de wind (omdat zij op vrij grote hoogte moesten blijven vliegen door de eindeloze aaneenschakeling van rotsketens) en ten tweede als gevolg van de vele gapingen in de romp. Daarbij kwam nog, dat de drie jongens om zes uur in de ochtend piloot Dixon gewekt hadden van zijn veldbed in een hoek van de Dakota-hangar en om half zeven waren opgestegen. En tussen zes uur en half zeven in de ochtend is er, zelfs in Acapulco, Mexico, geen winkel open waar men oude kleren kan kopen. En oude kleren waren het enige wat zij hadden kunnen kopen, want toen Dixon hen had voorgerekend wat een tochtje naar Panama in zijn Dakota zou kosten en zij al hun Mexicaanse pesos en Amerikaanse dollars bijeentelden, bleek dat zij maar nèt genoeg hadden voor de tocht heen. Benzine voor de lege vlucht terug schoot er niet op over.

„O.K.”, had Dixon ten laatste onverschillig gezegd. „Ik vlieg jullie erheen en dan zie ik wel dat ik een vrachie terug krijg. Maar heb je nou helemáál geen geld over of zit je je maar arm aan te stellen? En als je geen geld meer hebt, wat moet je dan in Panama beginnen?”
„Daar kunnen we onze bank telegraferen”, verklaarde Bob. „Die stuurt ons omgaande wat we nodig hebben. Als we maar eerst in Panama zijn.”
Dixon schokschouderde, stopte het rolletje geld in een zak van zijn khakibroek en was begonnen, zijn vlieg-overal aan te trekken. En al hadden zij dus in Acapulco de tijd gehad kleren te kopen, dan hadden zij nog het geld er niet voor gehad . . . met als resultaat dat Jan Prins de enige was, die er althans nog enigermate redelijk uitzag. Bob Evers had het van Jan gekregen windjak aan Arie gegeven, omdat die er, met zijn afgescheurde pyjama-arm en bebloede en verbonden schouder zelfs voor Midden-Amerika wel wat al te woest had uitgezien. Onder dat windjak droeg Arie nog steeds zijn felgekleurde, gescheurde en bevlekte pyjamabroek . . . en Bob Evers had helemaal niets anders aan dan de pyjama, waarin hij de avond tevoren aan hun aanééngeschakelde serie avonturen was begonnen. Zij zaten nu op drie kistjes in het laadruim van de Dakota, af en toe lettend op de grendel van het bommenluik in de bodem en trachtten zich tegen de koude te beschutten met enkele dunne paardedekens die Dixon, vermoedelijk als luxe voor zijn passagiers, op de vloer had liggen. Door het motorengedaver konden zij alleen brullend spreken. „Ze zullen ons wel mooi aanstaren als wij uit deze kist stappen”, riep Jan, proberend zijn smerige handen wat schoner te maken door schuren en schrappen met een stukje plank.
„Mijn een biet”, schreeuwde Arie, die ineengedoken als een Indiaan voorover zat, een beetje chagrijnig, omdat zijn schouder zeurige pijn deed. „We zeggen gewoon dat we een nieuwe mode aan het lanceren zijn. De P-lijn.” „De Peraira-lijn”, krijste Bob.
„Mooie kop voor een mode -artikel: Peraira-lijn in Panama.”
„Ik had een lief ding over voor een mok hete koffie.” „Volgend avontuur nemen we een stewardess mee met een picknick-koffer.”
„Het had een haartje gescheeld, broer, of we hadden nooit van ons leven meer een stewardess of een picknick-koffer nodig gehad.”
„Die Peraira zal wel wit-razend geweest zijn, toen hij eindelijk hijgend in Acapulco aankwam en ons gevlogen vond.”
„Die Peraira was onderweg al wit-razend.”
Jan grinnikte even en schreeuwde:
„Die zal spijt hebben als haren op zijn hoofd, dat hij ons niet met rust gelaten heeft, nadat een van zijn mannetjes ons op die rommelmarkt herkende, Bobbie.”
„Reken dàt maar. En ik vind. . .”
Wàt er door Bob gevonden werd, kwam nooit meer uit de doeken, want een gebons tegen de deur tussen cockpit en laadruim schrikte hen op. Jan, die er het dichtst bij zat, ging erheen en stak zijn hoofd naar binnen, waarna de piloot blijkbaar iets tegen hem riep, want Jan knikte en kwam terug, boven het lawaai uit schreeuwend:
„Zeg, jongens, we hebben een straffe wind tegen gekregen. Het is uitgesloten dat we met onze benzine Panama-City halen. We moeten meer naar het noorden landen. Of anders een tussenlanding maken.”
Zij zaten even na te denken. Dan kwam de stem van Arie. Zij maakten korte zinnen, omdat ze voor dat geschreeuw zoveel adem nodig hadden.
„Ik heb na zitten denken. Er is natuurlijk een groot bureau. Van de FBI. In de Kanaalzone van Panama, hè?” Bob antwoordde onmiddellijk:
„Allicht. Want de Kanaalzone is Amerikaans grondgebied. Van de United States dan, bedoel ik.”
„Dus als we met onze vliegtuigradio. Een telegram sturen. Aan de Chef van de FBI, Kanaalzone. Komt dat natuurlijk terecht?”
„Ja, allicht. Zo’n radio-telegram gaat naar een vliegveld. Of naar een zender van de Posterijen. Die sturen het door.” „Okido. Laat hem dan eerst een vliegveld uitzoeken. Waar hij wil landen. In Noord-Panama. We hoeven niet opnieuw te tanken. We blijven daar meteen. Maar zo gauw we weten wáár we landen. Zenden we een bericht aan de FBI. Dat gaan we nu even opstellen.”
„Okido. Zal ik even zeggen. Dat we ten noorden van het Kanaal. Willen landen?”
Bob wees hem terecht:
„Niet ten noorden, grapjas. Ten zuiden.”
„Nee, ezel. Ten noorden. Dat havenplaatsje, Porto Allegre. Waar die machinepistolen zouden worden afgeleverd. Dat ligt aan de kust van de Stille Oceaan. Aan deze kant van het Panama-Kanaal.”
„Je hebt de kaart van Midden-Amerika. Niet in je hoofd”, riep Bob hoofdschuddend. „Panama maakt een idiote kronkel. Tussen Costa Rica en Columbia. Als je van de Atlantische Oceaan. Naar de Stille Oceaan vaart. Dan ga je niet van oost naar west. Maar van west naar oost. Je vaart een heel eind terug naar het oosten. En aan deze kant van het Kanaal. Daar liggen hele lappen land. Een heel eind zuidelijker dan aan de andere kant.”
„Lijkt me sterk!” brulde Jan, die altijd moeilijk van een eigen idee afstand deed.
„Dan zou ik het maar eens goed nakijken”, ketste Bob. „Ga jij nou maar naar onze piloot. Zeg hem dat we aan deze kant van het Kanaal willen landen. Niet al te ver van Porto Allegre af.”
Jan verdween in de cockpit, waar de piloot begon met vliegvelden per radio op te roepen. Dat kon nooit lang duren, want zóveel waren er niet in dit land van oerwoud en rotspieken. Intussen zaten Bob en Arie het telegram aan de FBI uit te knobbelen. Toen Jan terugkwam, hadden zij het geheel klaar.
„Welk vliegveld landen we?”
„Santa Serafine. Ligt een vijftig mijl van een kustplaats af. En die luistert naar de bijbelse naam David”.
„Goed. Wij hebben intussen een telegram gebrouwen.” Arie liet het lezen:

aan de chef van de fbi
canal zone panama
in gehuurde dakota naderen wij vanuit mexico met vermoedelijk belangrijke inlichtingen en gaan landen op santa serafine te ongeveer veertien uur vijftien herhaal veertien uur vijftien stop onze namen zijn bob evers stop jan prins stop arie roos stop deze namen zijn bekend aan masters fbi bureau washington stop kunt u een fbi man naar santa serafine zenden om contact met ons op te nemen antwoord roepletters dit vliegtuig Charley drie en veertig of anders aan vliegveld santa serafine

evers roos prins

Jan las het bericht, dat door Bob netjes in blokletters in het Engels geschreven was op een blocnotevelletje en met een potloodje uit Jans windjak, nog eens nauwkeurig door, knikte en ging weer naar de cockpit. Hij was een paar minuten later terug.
„Die Dixon zit doodgemoedereerd met zijn voeten op een kist naast hem een boekje te lezen. En weet je wàt voor boek?”
„Een uit de Bob Evers-serie,” ried Roos.
„Nee. Een over de FBI. Toen hij dat telegram las, keek hij me aan of ik gek was.”
„En ben je dat dan niet?” vroeg Bob.
Jan keek hem vuil aan:
„Als ik nog een maand of wat. Met iemand als jij op moet trekken, dan wel!”
„Misschien word je dan wel. Een hele hoop geschikter”, verklaarde Bob. „Erop achteruit gaan kun je nooit.” Het was op dat tijdstip kwart over tien in de ochtend en de Dakota-antenne was al bezig een telegraafstation op te roepen. De lucht was diepblauw met enkele witte wolkballen en de Dakota daverde de grens tussen Guatemala en Honduras over. Intussen waren ze alle drie hees van het schreeuwen. Arie wilde een stewardess met katjesdrop.

* * *
Binnen een paar uur tijds werden er door de chef FBI, Kanaalzone Panama, over deze geschiedenis de volgende telegrammen, waarvan verschillende in code, gezonden en ontvangen:

masters
overseas department
hoofdbureau
federal bureau of investigation
washington dc betreft 1831 cz uit
ontvingen zojuist radiogram uit particuliere dakota van personen zich noemende bob evers jan prins en arie roos stop deze beweren te beschikken over inlichtingen en geven als referentie op masters fbi washington stop zijn deze namen daar bekend en zo ja hoe kunnen wij nagaan of deze radioboodschap inderdaad van die personen afkomstig is of dat anderen hun namen gebruiken

chef fbi canal zone

Nog geen half uur later begon de code -ontvanger te zoemen en leverde het volgende antwoord uit Washington:

chef fbi canal zone
betreft 1831 uit
namen mij bekend stop bob evers amerikaans staatsburger stop beide anderen nederlandse nationaliteit stop zijn mij van zeer grote waarde geweest bij verschillende gelegenheden onder welke valse dollarmunterij en illegale immigratie stop zijn alle drie nog jong alhoewel zeer handig en volkomen betrouwbaar stop schenk aan hun inlichtingen ernstige aandacht en verleen hen hulp als zij in moeilijkheden verkeren stop jan prins is altijd zwaar op de hand wat onkosten betreft let daarop stop arie roos geeft graag teveel geld uit stop bob evers tracht graag vuurwapens achter te houden stop hun identiteit kan worden gecontroleerd stop stel hen de volgende vragen ten eerste hoe heetten het circus en de gemeente waar de dollarjacht begon stop ten tweede hoeveel dollars verdienden zij ieder met de jacht op het goudschip stop de juiste antwoorden zijn circus bonzario in amersfoort en per man 33333 dollars

masters fbi washington

Daarna begon de FBI-vliegtuigzender de Dakota Charley 43 op te roepen en het duurde niet lang, of zij hadden contact en seinden het volgende bericht:

van fbi canal zone aan evers roos prins stop beantwoord voor controle en identificatie deze twee vragen stop hoe heetten circus en gemeente waar de dollarjacht begon en hoeveel dollars verdienden deze personen per man met de jacht op het goudschip stop antwoord onmiddellijk

Zodra het telegram was begonnen, had de piloot met een bons op de deur gewaarschuwd en Jan Prins stond over zijn schouder te kijken terwijl Dixon een voor een de morse-tekens in letters vertaalde. Zo gauw het bericht compleet was, rende Jan ermee het laadruim in en gaf Bob een daverende klets op diens schouder:
„Díé jongens werken vlug, zeg! Lees eens. . .”
Bob en Arie, met de hoofden naast elkaar, lazen het bericht.
„Die vragen kunnen maar van één man af komen”, zei Bob.
„Allicht”, zei Jan. „Van Masters. Dat is de enige bij de hele FBI die dat soort vragen aan ons kan stellen. Goeie, ouwe Masters. Nou, ons antwoord kan heel kort zijn. Pak es effe een papiertje.”

aan fbi chef canal zone
circus en gemeente heten bonzario en amersfoort stop bedrag aan dollars was drie drie drie drie drie de man stop evers roos prins verzoeken nogmaals contact met fbi man voor verstrekken van inlichtingen

evers roos prins

Een uur lang gebeurde er totaal niets en de jongens gingen al denken, dat er ergens iets was gaan haperen, toen weer een stamp op de deur hen waarschuwde dat er iets op komst was. Het telegram dat nu binnenkwam liet aan duidelijkheid niets te wensen over:

aan evers roos prins
van chef fbi canal zone
Land volgens uw plannen op vliegveld santa serafina stop onderweg zijn twee agenten van ons bureau met verbindingsvliegtuig stop zij bereiken betrokken vliegveld kort voor of kort na uw eigen landing aldaar stop overleg met hen stop zend hierna geen berichten meer aan mij over luchtvaartgolflengte einde bericht

„Allicht”, zei Bob, zodra hij het gelezen had. „Hij denkt toch niet dat wij op ons achterhoofd zijn gevallen. Hij is natuurlijk bang, dat wij allerlei geheimen door de lucht gaan seinen, die iedereen kan opvangen die een luchtvaartband op zijn radiotoestel heeft.”
„Als hij dàt denkt”, verklaarde dikke Arie, „zijn wíj niet op ons achterhoofd gevallen, maar hij. Zouden die twee FBI-snaken wat te eten bij zich hebben, denk je? Weet je wanneer wij het laatst wat te bikken hebben gekregen?” „Jij altijd met je bikken. Voor een eerste-klas avontuur moet je nu eenmaal wat over hebben.”
„Heb ik dat dan niet?” riep Arie verontwaardigd. „Een heel toneelstuk van Shakespeare gaat over het afstaan van één pondje vlees aan Shylock. Ik ben alleen deze nacht al minstens drie hele ponden afgevallen.”
„Aan een romp zo vol geladen. . .”
„Mis je twee, drie pondjes niet. . .”
Jan en Bob barstten in het bekende gelach uit en Arie bleef in zijn deken gehuld zitten als een knorrige Indiaan. Hij rammelde van de honger, hij was steenkoud tot in zijn botten, zijn hoofd deed pijn en de wond in zijn schouder schrijnde gemeen. Maar ja, voor een avontuur moest je wat over hebben.
En toen passeerde de wrakke Dakota de grens tussen Honduras en Nicaragua en een tijdlang zaten zij alle drie zwijgend uit de vensterloze open ramen te kijken, hun ogen tranend van de koude wervelwind, maar volkomen geboeid door het fantastische schouwspel onder hen. Meer dan twintig vulkanen lagen in een onregelmatige rij langs de westkust en sommige ervan bliezen wolken stoom of rokende as uit, terwijl andere hemelsblauwe of gifgroene meren in hun kraters droegen. Sommige van die toppen waren overdekt met een mantel van kale, gitzwarte lava, andere daarentegen, waarbij vermoedelijk de lava in de loop van eeuwen was verweerd en tot vruchtbare aarde geworden, waren overdekt met een smaragdgroen kleed van welig oerwoud. Na een tijdje wendde Jan het hoofd om naar Bob en schreeuwde:
„Daar zijn de Cinemascope en Walt Disney toch maar niks bij.”

„Poeh!” riep Bob terug, altijd gereed om de Verenigde Staten te verdedigen. „Moeder Natuur kan geen Donald Duck maken.”
Arie keerde het hoofd om en liet de kreet van de dag los: „Moeder Natuur heeft de Amerikanen gemaakt. Die zijn nog heel wat fantastischer dan Donald Duck.”
En daar had Bob geen antwoord op.

* * *

De dikke heer Ramon Pérez, intussen, had een nare ochtend achter de rug. Het was allemaal begonnen met het telefoontje van Peraira. Onder het aankleden had hij met zijn kantoor getelefoneerd en opdracht gegeven, in voortdurend contact te blijven met de vliegvelden en zeker uit te vissen welk ervan een particuliere Dakota verwachtte. Bovendien moest men Mexico-City bellen en kijken of op een bepaald nummer gehoor te krijgen was. Vervolgens sneed de heer Pérez zich bij het scheren en om een of andere reden wilde het bloeden maar niet vlot ophouden. Verder was aan de lucht te voelen dat het, zelfs voor de Republiek Panama, waar de ventilatoren overdag eeuwig zoemen, een abnormaal hete dag zou worden. De inlandse huishoudster, die anders voor de koffie van Pérez zorgde, bleek die dag ziek en zond een plaatsvervangster, die een volslagen ondrinkbaar brouwsel kwam binnenbrengen en alles bij elkaar was Ramon Pérez in een beestachtig humeur, toen hij zijn witte villa verliet en de slingerende weg tussen de hibiscusstruiken, die naar zijn kantoor leidde, begon af te dalen, zich bij elke tien passen met een zijden zakdoek het voorhoofd afwissend. Het havenplaatsje Porto Allegre was gebouwd rondom een komvormige baai, met aan de ene zijde een smal, zandig strand en aan de andere kant een natuurlijke aanleghaven, gevormd door een rotsige wal die vrij steil in het water afdaalde. Langs die rotswand was het water diep genoeg om zeeschepen te laten meren en in de loop der jaren had men de kaden ruwweg in de rots gevormd door onregelmatigheden weg te hakken . . . een soort haven die bijna niets kostte aan onderhoud en alleen moeilijkheden opleverde als de wind de golven tegen de rotskade opjoeg. Rondom de baai rezen heuvels en berghellingen geleidelijk op, min of meer als de tribunes rondom een sportveld, rijkelijk begroeid met palmen, veelgebloemde struiken en bezet met kleurige huizen en gebouwen. In alle zonnige landen werkt men graag met kleuren en in Porto Allegre had men dat wel op heel ruime schaal gedaan. Opslagloodsen, pakhuizen en fabriekjes waren geschilderd in de meest uiteenlopende tinten van warmgeel, helgroen, lakrood en paars. Met de strakblauwe hemel erboven, het blauwgroen van het water en de woeste kleuren der vogels en bloemen zag het havenplaatsje eruit of een van kleurencontrasten dol geworden schilder er een jaar lang in was losgelaten. Hoog boven alles uit pronkte het huis van Ramon Pérez, „Casa Blanca” geheten, omdat het, in tegenstelling met bijna alle andere, spierwit was; stralend wit. Het lag op een natuurlijk ontstaan, vlak terras dat uit de hoogste berghelling naar voren stak en het huis was daarop gebouwd met eromheen tuinen, terrassen en balkons die een fantastisch uitzicht opleverden over de stad, de baai, de Stille Oceaan en de elke avond in de tinten van Italiaans ijs ondergaande zon. Bovendien leverde het huis een uitzicht over de gebouwen en kantoren van de Ramon Pérez Import maatschappij, waarheen de dikke zwetende eigenaar nu koers zette. Ramon deed dat te voet, nadat een Amerikaanse arts hem enkele jaren tevoren met nadruk verzekerd had, dat elke kilo die hij nu nog aan gewicht toenam, zijn leven een maand zou verkorten. Vóór die tijd had Ramon zich met een autootje, (smal genoeg om door de bochtige bergpaadjes te koersen) van en naar huis laten rijden. Nu liep hij die afstand en elke avond woog hij

zich op een schaal in zijn badkamer.
Toen hij eindelijk beneden was en de poort doorging, buigend begroet door de in het wit geklede bewaker, was zijn tropenpak op de rug al helemaal nat getranspireerd. Maar dat was Pérez alleen maar welkom. Elke druppel zweet maakte hem zoveel lichter, berekende hij en zijn leven een uur of wat langer.
Om half twaalf in de ochtend had Pérez, na koortsachtig getelefoneer door een zwartharige secretaresse en een blonde jongeman (die als messboy op een vrachtschip had gevaren, van boord was gedrost en daarna bij Pérez in dienst was gekomen) alle gewenste inlichtingen te pakken. En die waren:
1. In het pakhuis van Peraira in Mexico-City was tot dusver niets gebeurd. Kogelhoofd had de kapotte kisten en de op de grond liggende machine-pistolen opgeruimd zo gauw hij bij zijn positieven was gekomen en zat daar nu de wacht te houden bij de telefoon in het kantoor.

2. De Mexicaanse politie was koortsachtig op zoek naar Peraira in verband met een aanrijding dichtbij Cuernavaca en de gewelddadige diefstal van een Ford stationwagen verderop.

3. Peraira en twee van zijn mannen hadden passage geboekt op het Pan American vliegtuig dat tegen twaalven uit Guatemala zou vertrekken en dan via San Salvador, Managua, San José, in de havenplaats David zou landen.

4. Het vliegveld Santa Serafina was de machtige heer Ramon Pérez terwille geweest en had zojuist opgebeld, dat een Dakota uit Mexico daar omstreeks twee uur zou landen.

Ramon Pérez wandelde nu met de handen op de rug naar het brede raam van zijn kantoor en keek uit over de baai. „Juist”, zei hij. „Dank jullie wel. Stuur nu Carlos bij me en zorg ervoor dat ik niet gestoord word zolang het gesprek duurt.”

„Si, si, senor!”

Zijn assistenten vertrokken. Een vuilwitte en roestigrode kustvaarder kwam langzaam de haven binnen en blies lang op zijn fluit. Het geluid werd gevangen binnen de heuvelhellingen wan de komvormige haven en rolde daar slaperig en loom heen en weer over het strakke water. „Die Peraira zal er van lusten!” gromde Pérez nijdig. „Hij gooit mijn hele berekening in de war. Als de Amerikanen er de lucht van krijgen. . .” Hij keerde zich om bij een korte klop op de deur: „Binnen!”
Carlos (zijn achternaam kende bijna niemand, iedereen noemde hem Carlos) was een bijzonder zwijgzame, nogal norse, jongeman van een jaar of dertig. Hij ging nagenoeg altijd gekleed in een lange, witte broek met een zware, leren riem en daarboven een groen hemd en hij had een eeuwige gewoonte om de duimen van beide handen in zijn broekzakken gehaakt te houden, zodat die broekzakken van onderen constant uitscheurden, waarna ze weer met een lapje stof werden gerepareerd om ze extra sterk te maken. Door die jarenlange manier van lopen waren zijn schouders wat naar voren gaan hangen, wat hem een slungelig voorkomen gaf. Maar zijn ogen waren allesbehalve slungelig; die waren gitzwart, halfverborgen achter halfgesloten oogleden en altijd vief en waakzaam. Hij was de chef van de bewakingsdienst van de Ramon Pérez Importmaatschappij die dikwijls voor meer dan een miljoen Amerikaanse dollars aan waren in haar pakhuizen had opgeslagen. En daar waren zeer begeerlijke zaken bij, zoals whisky, sigaretten, radiotoestellen, televisie-apparaten, auto’s, ijskasten en al dat soort van dingen die menige dief (en ook menig gewoon Panamees burger) in heftige verleiding zouden kunnen brengen. Vandaar ook de dagen-nacht bewaking van de loodsen, kantoren en opslagplaatsen.
„Carlos. . .”

„Si, senor?”

„Peraira heeft een enorme stommiteit uitgehaald. Ik weet niet precies wat, maar er zijn drie jongens hierheen onderweg die in zijn pakhuis teveel hebben gezien.”
Carlos duwde zijn onderlip wat naar voren en haalde diep adem, als wilde hij ruiken of er onheil in de lucht hing. „Wat komen die jongens hier doen?”
„Weten we niet. Maar ze hebben al eerder met de FBI gewerkt.”
Carlos mompelde iets voor zich uit. Beide mannen keken elkaar aan. Pérez vervolgde:
„Er is alle kans, zegt Peraira, dat ze op de gereedstaande kisten ons adres hier hebben gelezen. Dus één kik aan de Amerikanen, en. . .”
Carlos zei kalm:
„De Amerikanen zelf kunnen hier niets doen. Die hebben hier niets te vertellen. Dit is grondgebied van de Republiek Panama.”
Pérez veegde ongeduldig zijn voorhoofd af:
„Klets niet. Zij hebben hier overal hun spionnen en helpers. En al was dat niet zo . . . ik kan niet hebben dat er iets van uitlekt. Alles moet vroeg vanavond, zo gauw het gewone personeel weg is, hier vandaan. Als hier op dit adres iemand komt kijken, moet er niets te vinden zijn.” Carlos sjorde zijn broek bij de riem wat op en haakte zijn duimen weer in de broekzakken.
„Dat is niet zo lastig. Het meeste is al hiernaast.” „En je gaat nu, metéén, naar het vliegveld Santa Serafina. Om ongeveer twee uur landt daar een Dakota met die drie jongens erin. Hou ze terdege in de gaten en kijk wat ze doen. Neem Benito mee.”
Carlos knikte, aarzelde even en vroeg met een snelle blik naar zijn baas:
„Moet ik ze . . .?” Zijn rechterhand vloog bliksemsnel omhoog en trok snijdend langs zijn adamsappel.
Pérez schrok op:
„Ben je helemáál dol!? Ik wil niets doen of laten doen dat een verdachte indruk kan maken. We doen precies of we gek zijn. Als ze wat vermoeden; laat ze maar zoeken. Ze vinden niets en wij weten niets. Ik stuur vanmiddag nog een bedekt telegram naar Mexico om te zorgen dat de rommel ginds uit het pakhuis verdwijnt voor ze dáár een kijkje kunnen gaan nemen.”
„Gesnapt.” Carlos keek op zijn polshorloge, zonder de linkerduim uit zijn broekzak te haken. „Dan mag ik wel opschieten.”
„Schiet dan op.”

* * *

Wat later dan verwacht werd, omdat de tegenwind gestadig straffer was geworden, zweefde de Dakota om vijf minuten over twee in een wijde boog naar beneden boven het op een rotsplateau gelegen vliegveld Santa Serafina, dat er van boven nogal als een primitieve boel uitzag. Zodra de machine was geland en in een wolk van stof over de hete rots naar de golfijzeren gebouwen in de verte taxiede, werd die aanvankelijke indruk nog sterker. Aan drie zijden werd het vlakke stuk rots ingesloten door bergtoppen waarvan er één hoog boven de andere uitstak. Dat die top „El Volcano” heette, wisten de jongens toen nog niet. De enorme top lag wazig blauw in de trillende hitte en leek vlakbij, maar dat was altijd zeer bedrieglijk met bergtoppen. Zo koud als het daarboven in de ijle lucht was geweest, zo monsterlijk heet was het hier beneden, maar de eerste seconden van hun taxiënde tocht over het veld was hen dat niet onwelkom, want het verjoeg de kilte uit hun botten. De gebouwen van dit vliegveld bestonden uit een soort kantoor van rotsblokken die met cement aan elkaar waren gevoegd, gekalkt en afgedekt met golfijzer; het moest verschrikkelijk heet zijn onder dat ijzer. Met een paar honderd meter tussenruimte lagen aan weerszijden de plaatijzeren hangars, wit en aluminium geschilderd om tenminste iets van de zonnehitte weg te stralen. Voor een van die twee hangars stond een tweemotorig, rood en blauw vliegtuig dat zo te zien het midden hield tussen een sportvliegtuigje en een legermachine. Het zat glanzend in de verf en maakte een zakelijke indruk. Toen de Dakota het middengebouw naderde, zagen de jongens in de schaduw ervan twee mannen staan, in lichtgrijze pakken en met witte, slappe hoeden op. Die mannen maakten ook een zakelijke indruk.

„Wedden dat die twee onze FBI-vrienden zijn?”

„Wed ’es op iets dat spannender is”, bromde Jan. Er kwamen wat mannen uit het kantoor te voorschijn toen de Dakota stopte, met hoeden achter op hun hoofden, baarden van een paar dagen en rare kleren aan. Wat je hier droeg of hoe je er uitzag kwam er hier boven in de bergen ook bar weinig op aan. Zij kwamen op de Dakota af. Dixon zette de motoren stop en zodra het donderend lawaai wegviel, hoorden zij een nieuw lawaai . . . jazzmuziek die door de open ramen van het kantoor naar buiten woei. Een van de mannen droeg een uniformjas, die evenwel niet was dichtgeknoopt en een revolver aan een haastig omgegespte riem die scheef van één heup afhing. Onder de uniformjas had hij alleen maar een onderhemd. En toen begon de pret. De man met het schietwapen was van de Panamese douane- en immigratiedienst, waarvan natuurlijk steeds een man op dit vliegveld was gestationeerd. Hij sprak perfect Engels.
„Paspoorten?”
Die hadden zij geen van drieën. De drie mannen stonden op een rijtje en gaven geen blijk van enige verbazing. „Vaccinatie-bewijzen?”
„Die liggen bij onze paspoorten in ons hotel in Mexico.” In heel Midden- en Zuid-Amerika is een goed vaccinatiebewijs even belangrijk als een paspoort. Bob deed het woord, want het had geen zin dat zij er zich alle drie mee gingen bemoeien. Maar na die twee antwoorden was het piloot Dixon, die de volle laag kreeg. Of hij nu helemáál van de ratelende dit-en-dat bezeten was om drie passagiers uit Mexico mee te nemen en in Panama aan land te zetten zonder paspoorten en zonder inentingspapieren. Dixon haalde een verfrommeld pakje sigaretten uit een zak van zijn vliegeroveral en stak er een aan.
„Met de Mexicanen regel ik het wel”, verklaarde hij. „En ik land hier op een erkend vliegveld en al míjn papieren zijn in orde. Wat mijn passagiers betreft . . . die moeten zelf weten wat ze doen.”
Daarna wendde men zich weer tot Bob:
„Hebben jullie geld bij je?”
„Geen kwartje”, verklaarde Bob opgewekt.
Intussen stonden de twee mannen van de FBI onverstoorbaar in de schaduw van het hoofdgebouw, een tikkeltje wijdbeens, hun broeken keurig in de vouw en hun hoeden precies op dezelfde wijze een tikje scheef. Het was onmogelijk dat zij door het daveren van de muziek uit het kantoor iets van het gesprek konden horen, maar zij keken ook niet eens naar de Dakota, zij staarden naar de wazige piek van El Volcano in de verte. De Panamees van de immigratiedienst haalde kort de schouders op.
„Met jou spreek ik nader”, zei hij tegen Dixon.
Dixon grijnsde.
„Mag ik dan vast binnen een kop koffie gaan drinken?” Een van de beide andere mannen grijnsde terug en rukte met het hoofd.
„Adios”, zei Dixon en begon naar het hoofdgebouw te wandelen, intussen zijn vliegoveral losmakend.
„En jullie”, vervolgde de Panamees, „worden voorlopig geinterneerd. Kom mee.”
„Ja, maar. . .”, begon Bob, tegelijkertijd ontsteld en verbijsterd.
Arie gaf hem een por:
„Mondhouden. Kom mee.”
De Panamees liep voor hen uit en beide anderen namen een positie in achter de drie jongens. Met zijn zessen marcheerden zij door het stof, de hitte en de jazzmuziek om het hoofdgebouw heen. De zon straalde van de witgekalkte zijwand terug met een felheid die hun ogen pijn deed. De rotsblokken waaruit ’t gebouw was vervaardigd, waren grillig van vorm en met cement aanééngevoegd. Soms staken bulten en pieken nog naar buiten. Helemaal achteraan, een meter of twee van de hoek, was een zware, metalen deur, aluminiumkleurig, vervaardigd uit plaatijzer dat op zware hoekijzers was geklonken. Een stalen stang die in een gesmeed oog draaide, hing er los naast en was kennelijk bestemd om de naar buiten openzwaaiende deur te verzekeren door er dwars over te worden vastgemaakt. De deur was nu los en de Panamees trok haar open. „Ga hier naar binnen. Voorlopig. Water komt uit de kraan in de hoek en brood krijg je vanavond. Andere etenswaren kunnen worden gekocht uit de kantine. Als je geld hebt. Mars.”
Zij wandelden achter elkaar naar binnen, in volkomen verbijstering. De stalen deur mepte dicht met een dreunende slag en ratelend ging aan de buitenkant de stang ervoor. In het plafond brandde een kale, elektrische lamp. Maar het was hier betrekkelijk koel, want het dak bleek niet van plaatijzer, maar van even dikke moppen rots in cement. Onder de deur door straalde een baan fel wit zonlicht, feller dan het in vergelijking gelig schijnsel van de lamp. Een groen uitgeslagen koperen kraantje zat in de hoek in de wand en druppels eruit vielen op het deksel van een metalen ton. Men had niet veel fantasie nodig om te snappen waar die voor bestemd was. Een desinfectielucht van creosoot wees daar trouwens op. Er waren nog twee ijzeren bedden, met twee stromatrassen en op elk twee dunne dekens. De matrassen en de dekens roken naar carbol, benzine en nog een of andere chemische stof. Arie liet zich op een der bedden vallen en begon luid te lachen. „Leve het avontuur! Leve de FBI! Volgende keer naai ik mijn paspoort aan mijn onderbroek vast, dan heb ik het tenminste altijd bij me.”
„Behalve dan toch wanneer je in pyjama op avontuur uitgaat”, snauwde Jan. „Zoals nu.”
Hij ging naar het kraantje in de hoek, liet het even lopen en begon uit zijn holle hand te drinken.
„Lekker water. Maar lauw.”

* * *
Een tijdje later, toen zij bezig waren, Arie’s wond te verzorgen, klonken buiten stemmen. De deur ging open en liet een onmenselijke hoeveelheid fel licht naar binnen . . . plus de twee mannen in de nette pakken. Zij hadden nog steeds hun hoeden op en zagen eruit, of zij niet de minste last hadden van de hitte. Een van hen droeg een kartonnen doos.

„Thank you”, zei de andere tegen de Panamees. De deur ging dicht, maar de sluitstang bleef eraf.
„Good afternoon”, wenste de man met de doos. „Voelen jullie je gelukkig?”
Hij zette de kartonnen doos op het bed, nam zijn hoed af en gooide die ernaast. Nummer twee volgde zijn voorbeeld. De drie jongens keken in de dekselloze doos. Er zaten een blik worstjes in, chocolade, flesjes coke, koeken en andere blikjes waarvan zij zo direct niet zien konden, wat dat waren. De jongens keken van de doos naar de twee mannen en vroegen zich af wat deze vertoning te betekenen had. Nummer twee gooide nu ook zijn hoed op bed en haalde een pakje sigaretten te voorschijn.
„Mijn naam is King”, begon hij. „En dit hier is Corbett. Wij zijn van de FBI, Kanaalzone. Alsjeblief.” Hij trok met een goochelachtig behendig gebaar een kaart uit zijn binnenzak en hield die hen voor.
„O.K.”, zei Bob, de doos naar zich toe trekkend en erin rommelend. „Heeft de FBI jullie nooit geleerd dat je weinig aan blikjes hebt als er geen blikopener bij is?” Corbett, die intussen naast de doos op bed was gaan zitten, trok een zakmes te voorschijn en wierp het hem toe. Er zat een opener aan.
„Sorry”, zei Bob.
King trok de schouders op met een gebaar of hij even een plakkend hemd wilde los trekken, blies een rookwolk uit en zei, op heel andere toon:
„Waarom hebben jullie ons, in naam van alles wat redelijk is, niet laten weten dat je geen paspoorten bij je had? En waarom ben je anders niet in de Kanaalzone geland? Dat is Amerikaans grondgebied.”
„Omdat we geen benzine genoeg hadden nadat we de wind tegen kregen.”
„Hm”, zei King. „Die Panamezen kunnen machtig vervelend zijn als ze daar zin in hebben. Vertel nu eerst eens, kort en duidelijk, wat er allemaal gebeurd is en waarom jullie er zo onmogelijk haveloos uitzien. Hoe is het met die schouder van die dikke daar?”
„Niks aan de hand”, zei Arie, die achterover op zijn eigen strozak lag, dicht tegen de wand aan, zodat Jan Prins naast hem kon zitten. „Schampschot. Rustig zo laten. Ik krijg nooit infecties. Is bovendien schoongebloed.” Bob had het blik open, viste er de eerste worstjes uit en startte:
„Het begon allemaal gisterenmorgen, toen we op het terras van het Reforma-hotel zaten. . .”

* * *
Al de tijd dat hij vertelde, luisterden beide FBI-mannen aandachtig, hen niet aankijkend, maar starend naar een plek op de wand, of op de vloer. Bob vertelde het zonder iets te vergeten dat belangrijk kon zijn, maar niet met

onnodige omhaal van woorden.
„En dat is dat”, besloot hij. „En nu kunnen wij ons niet losmaken van het idee dat die machinepistolen, in kisten van landbouwmachines en bestemd voor de Ramon Pérez Importmaatschappij, geen zuivere koffie zijn.”
King liet een korte lach horen en keek Corbett aan. Die glimlachte even en trapte zijn peuk sigaret uit. King legde de handen op de rug en begon door de kleine ruimte heen en weer te benen. Bob draaide een blikje cornedbeef open en sneed de inhoud met het zakmes aan stukken. Na enkele toeren heen en weer stond King stil, een tikje wijdbeens en begon:

„Ik kan je dit wel zeggen” (hij sprak bedachtzaam) „dat wij overtuigd zijn, dat er . . . laten we het noemen: onverantwoordelijke lieden in de Republiek Panama wonen, die er wel zin in hebben een beetje troebel water te veroorzaken om er dan gezellig in te gaan zitten vissen. Revoluties zijn in deze landjes nu eenmaal aan de orde van de maand, maar natuurlijk is een revolutie in Panama voor de USA veel gevaarlijker dan een in Costa Rica of Columbia, om de doodeenvoudige reden dat het Panama-kanaal erdoor loopt en dat is voor de Verenigde Staten een levens slag-ader. Wij kunnen jullie niet alles vertellen. . .” (hij aarzelde even) „maar dit wel, anders begrijp je niet in wat voor rare knoop wij met deze geschiedenis zitten: wat ik je mededeel is heel vertrouwelijk en je mag nooit laten merken dàt wij je dat verteld hebben. Deze Ramon Pérez is een van de heel machtige mannen in de Republiek Panama. Hij is schat- en schatrijk, hij heeft grote kapitalen in veiligheid gebracht op banken in Engelse en Amerikaanse gebieden en hij verdient nog steeds kapitalen met het importeren van waren in deze republiek. Er is natuurlijk een enorme vraag naar televisie-toestellen, Packards en ijskasten, maar een gebrek aan Amerikaanse dollars. Deviezen, dus. De man die de officiële vergunning heeft om die dingen te importeren, heeft ze al weer verkocht vóór ze de haven bereikt hebben. Het is een manier om slapend rijk te worden. Ramon Pérez is heel goede vriendjes met de huidige Panamese regering, maar je hebt altijd mensen die meer willen. Pérez, dat weten wij wel, is niet tevreden met wat hij heeft. Hij wil president van Panama worden en als dat niet goedschiks kan, dan maar door een staatsgreep. Nu weten wij, door onze inlichtingendiensten, dat hij enkele militaire leiders heeft gepolst over het op touw zetten van zulk een revolutie. En dat kan in deze staten alleen maar met behulp van het leger. Verkiezingen hier zijn een wassen neus. Al deze presidenten zijn in werkelijkheid dictatortjes die proberen zo snel mogelijk rijk te worden, hun geld in het buitenland in veiligheid brengen en dan worden afgezet. Nu kunnen wij met deze regering heel goed overweg. We kunnen haar vertrouwen. Maar Ramon Pérez is niet te vertrouwen. Als hij kans ziet een paar miljoen extra te verdienen door vijanden van de Verenigde Staten te helpen, draait hij daar zijn hand niet voor om.”

Jan, die een koek zat te eten, maakte een gebaar: „Maar weet de bestaande Panamese regering dan niet van die wapenzendingen af?”
King en Corbett keken elkaar even aan. King schudde het hoofd.

„Je snapt het niet helemaal. In een land als Nederland, of Engeland gehoorzaamt het leger aan de bestaande regering. Maar dat is hier niet zo. Het leger speelt een eigen spelletje en soms doen hele groepen burgers aan een revolutie mee. Ramon Pérez is bezig met sommige onderdelen van het leger plus organisaties van ontevreden burgers een revolutie voor te bereiden. Voor die burgers heeft hij extra wapens nodig en het handigste in zo’n geval zijn natuurlijk stenguns of machine-pistolen. Maar er moeten bewíjzen zijn. In deze staten is geen mens ooit helemaal te vertrouwen. Als het zo makkelijk was om ontevreden groepen achter slot en grendel te zetten, kwamen er niet zoveel revoluties voor. Mensen die in januari een president aan de macht helpen, zijn er in oktober als de kippen bij om hem het land uit te schoppen. En snap goed: wij, als FBI, hebben in de Republiek Panama niets te zeggen. Net zo min als bijvoorbeeld in Nederland. Maar als wij kunnen bewijzen, zwart op wit en met harde feiten, dat Ramon Pérez clandestien wapens het land in smokkelt, dan kunnen we die bewijzen voorleggen aan de Panamese regering en dan kan die wat ondernemen. Alleen maar op vermoedens huiszoekingen gaan doen is in deze landjes volkomen onbegonnen werk, dan kun je wel aan het huiszoeken blijven.”

Bob knikte:
„Omdat je nóóit weet wie er nu weer een revolutie op touw zal gaan zetten. Dat snap ik. Dus de zaak zit zo: de Panamese regering wéét niet, dat Pérez wapens binnensmokkelt?”
„Beslist niet. Misschien is hij er ook pas mee begonnen. Maar wij hebben veel liever dat het hier rustig blijft; dat Panama-kanaal is veel te kwetsbaar. Wat ons betreft schoppen ze morgen Ramon Pérez de Stille Oceaan in, hoe eer, hoe liever.”
„Fijn is dat”, zei Bob, kauwend en nadenkend. „Dus er is best kans, dat die kisten in Mexico de eerste wapenzending waren en dat er in de pakhuizen van Pérez op het ogenblik niets verdachts te vinden is.”
„Precies. Van de andere kant kan hij ook al best enkele zendingen ontvangen hebben. Maar wij kunnen niets doen vóór we daarover zekerheid hebben. En hoe krijgen we die?”
„Door te gaan kijken”, zei Arie, die op zijn rug naar het plafond lag te staren, ondertussen een flesje coke leeglurkend.
Corbett lachte kort. King schudde het hoofd:
„Besef nu goed, dat wij, als FBI-Amerikanen, hier geen spat te vertellen hebben. Dit is Panamees grondgebied. We kunnen onze neus niet zomaar in andermans zaken gaan steken. Daar zijn ze hier heel gevoelig voor, juist omdàt de USA zo’n machtig land zijn. De heren zijn heel gauw op hun teentjes getrapt. Wij vragen altijd alles heel beleefd en met de hoed in de hand. Of wij misschien een misdadiger mogen laten arresteren en als ze zin hebben, vinden ze het goed.”
„Als ze hem later niet weer laten ontsnappen, net als in Mexico”, vulde Jan aan.
„Juist, jongeman. Nu begin je er wat van te snappen.” Arie's stem kwam lijzig door de middaghitte:
„Waarom kunnen wíj er dan niet op af gaan? Dan kan de FBI er rustig buiten blijven.”
Corbett en King keken elkaar weer even aan. De eerste trok even aan zijn neus en keek een tikkeltje bedenkelijk. Ook King scheen zich niet erg op zijn gemak te voelen. „Is er wat?” vroeg Jan.
„Nou”, zei King. „Dat is te zeggen . . . Er valt voor jullie niet veel ergens op af te gaan. Voor twee van jullie, tenminste. Want de twee Nederlanders moeten geïnterneerd blijven tot de Nederlandse consul erbij gekomen is of de paspoorten uit Mexico-City zijn opgehaald.”
Arie schoot overeind van zijn strozak.
„Wááát! ?”
Jan deed helemaal niets. Die stopte alleen met zijn gekauw en keek of hij langzaam een beetje zou gaan stikken. King haastte zich er sussend aan toe te voegen.
„Maar Bob Evers is vrij. Omdat hij Amerikaan is, hebben we dat voor hem in orde kunnen brengen. Die krijgt een tijdelijke verblijfsvergunning.”
„O, nee”, zei Bob beslist. „Geen kwestie van. Mijn vriendjes vast. Ik ook vast. Laat naar je kijken, zeg. Samen thuis, samen uit.”
Arie plofte terug op zijn strozak, wat zijn arm gevoelig pijn deed, want hij gaf een knor en verklaarde heftig: „Zal ik jullie eens wat vertellen! Ik hoop dat ze hier in Panama de grootste revolutie op touw zetten die er ooit is vertoond en dat ze het Panama-kanaal laten leeglopen.” „Wees nou niet zo heetgebakerd”, viel Corbett in. „Dit zou je in elk vreemd land zijn gebeurd waar je zonder geld, pokkenbriefje of paspoort plompverloren uit de lucht kwam vallen.”
„Kom nou!” verklaarde Jan woedend. „Die Panamezen gaan tekeer of ze een volwassen land zijn. Het is hier in deze bananenrepublieken zo’n rommelboel dat het ze een zorg kan zijn of er drie jongens als wij los rondlopen. Of dachten ze dat we de president zouden gaan kidnappen?” King haalde de schouders op:
„Het is hùn land. Het zijn hùn eigen wetten en zíj kunnen doen wat hun goeddunkt. Het is al mooi dat ze Bob Evers laten gaan.”
Bob stak het mes met een woest gebaar in de strozak naast hem.
„Maar Bobbie Evers gáát niet. Bobbie Evers blijft hier.” King zei rustig:
„Bobbie Evers heeft niets te blijven. Bobbie Evers is vrij en wordt er dadelijk bij zijn kraag uitgezet. Dan kan Bobbie buiten het terrein van het vliegveld wachten als hij daar zin in heeft. Maar daar zijn machtig veel muskieten.” Er viel een stilte. De jazzmuziek dreunde verder door de lome middaghitte. De drie jongens hoorden iets in de klank van Kings stem. Na ’n korte pauze ging de FBI-man door: „Maar als Bobbie Evers verstandig is, wandelt hij dadelijk met ons naar buiten. Als vrij Amerikaans staatsburger. Hij krijgt netjes een verblijfsvergunning; voorlopig voor één week, met een officieel stempel erop. Hij telegrafeert naar zijn bank. Hij laat éénduizend dollars borgstelling in orde maken bij een bank.”
„En dan?”
King lachte fijntjes:
„Kijk eens, om vier uur wordt de wacht hier afgelost. Dan komt er een andere vent als immigratie-officier en die is een hele hoop geschikter. Deze knaap is een lastpost die een hekel heeft aan Amerikanen. Die ander kan het niets schelen. We geven hem een slof sigaretten en Bob laat zijn bank telegrafisch borg staan voor 500 dollars per Nederlands hoofd en om half vijf wandelen jullie alle drie de poort uit. Maar daar moeten we nù niet over praten. Pas als deze vent de poort uit is.”
Arie liet zich tevreden weer achterover zakken:
„Ik snap het. En dan?”

King keek naar het uit rotsblokken bestaande plafond. „Och, het zou niet zo'n vreselijk gek idee zijn — als jullie daar tenminste voor voelen — eens een kijkje te gaan nemen bij die importfirma van Ramon Pérez. Wij kunnen het niet doen, want als ze dat in de gaten krijgen, komt er een daverende internationale herrie. En die is er al ’n paar keer geweest. Ze beweren altijd dat wij ons teveel bemoeien met de interne zaken van andere landen.”

„Dat is natuurlijk ook zo”, zei Jan droog. „Maar ik zou één ding graag willen weten: als wij de vuile was voor de FBI hier in dit apen- en bananendistrict opknappen, betalen wij dan zelf ook de onkosten?”
King en Corbett wisselden een snelle blik en keken daarna Jan met grote, onschuldige en niet-begrijpende ogen aan. „Welke onkosten? Wij hebben het eten in die doos zelf in de kantine betaald.”
Jan haalde snel en diep adem van plotselinge verontwaardiging:
„En die borgtocht van 500 dollar de man dan?”
King, op het punt weer op en neer te gaan wandelen, keerde zich met een ruk om:
„Maar mijn beste kerel, kunnen wij er iets aan doen dat jullie zonder paspoorten in een Dakota stappen?” Als Jan erg kwaad werd, werd hij heel erg kalm.
„Okido”, zei hij ijzig. „Best. Prima. Uitstekend. De FBI kan het heen-en-weer krijgen. Knappen jullie je eigen zaakjes maar op. Als je denkt dat wij de man 500 dollars gaan neertellen om onze nek te mogen riskeren, mag je nog eens raden. Ik blijf in dit hok tot ik een ons weeg. Ze laten me vanzelf los als het hen gaat vervelen en dan kost het me niets.”
King en Corbett barstten in luid gelach uit.
„Stil nou maar”, zei Corbett, opstaande en zijn hoed nemend. „Wat jullie aan schade oplopen door dit avontuur krijg je van ons terug. Als je er maar netjes een onkostennota van maakt.”
„O, dat doe ik altijd heel precies!” verklaarde Jan, nu weer vol geestdrift.
„Ik twijfel er niet aan”, zei King droogjes en nam eveneens zijn hoed. „Ga je mee, Bob?”
Bob stond op en veegde zijn mond af aan een vuile pyjama-arm. King zei tegen de anderen:
„Ik doe de stang buiten weer op de deur. Daar hebben we ons woord op moeten geven. Wacht een klein uurtje, dan kom ik je halen.”
„Okido”, zei Arie, zich opzij rollend. „Ik kan een tukje best gebruiken. En zeg die kerels dat ze de radio wat zachter zetten. Ze schijnen in dit apenland geen wetten te hebben tegen burengerucht op vliegvelden.”

BEIDE PARTIJEN NEMEN MAATREGELEN

Er zijn natuurlijk maar weinig echte avonturen, die geheel volgens de plannen verlopen, want zo gauw er een plan is . . . is er geen avontuur meer. En het ware kenmerk van het ware avontuur is, dat mensen vergissingen maken en dat er dingen gebeuren waar niemand rekening mee hield. Bovendien weet elk avonturier dat heel dikwijls dingen, die op het moment waarop ze geschieden, èrg ongunstig lijken, naderhand als een kolossaal stuk stom geluk uitpakken. Dat de Panamees die hen op het vliegveld Santa Serafina opving en in de bak slingerde, zulk een lastig en vervelend heerschap was, leek Jan, Bob en Arie die middag een suf stuk nare pech, omdat het hen belette te doen waar zij zin in hadden. Maar in werkelijkheid was het een enorme bof . . . dat zouden zij veel later pas gaan beseffen. Want . . .
Want de heren Carlos en Benito, de afgezanten van Ramon Pérez, hadden natuurlijk niet stil gezeten. Zij hadden de duidelijke opdracht gekregen uit te vissen wat die drie jongens van plan waren en dat ging nu ook gebeuren. Deze Benito, die Carlos behulpzaam moest zijn, was een klein, aalvlug mannetje, jonger nog dan Carlos en hij deed het meeste denken aan een klein model slingeraap, met watervlugge oogjes, kleine, nooit stille grijphandjes en snelle pasjes. Hij was gekleed in een bleekblauwe broek met een bleekblauw hemd en ogenschijnlijk was hij zo onschuldig als een dierentuin-aapje dat om een pinda bedelt. In werkelijkheid was hij een geboren vechtersbaas, die tegenstanders die driemaal zo veel wogen en zesmaal zo sterk waren als hij spelenderwijs de baas kon door zijn watervlugge bewegingen en handige judo-grepen. Hersens had hij niet veel, maar die had hij ook niet nodig, want hij werd altijd mee op pad genomen door iemand, die hem een seintje gaf als er gevochten moest worden. Dan kwam Benito in actie en vóór de tegenstander besefte wat er aan de hand was, lag hij al ademloos gevloerd, al dan niet met het kleine, scherpe mes dat Benito altijd in een schede op zijn naakte lijf droeg, op de keel. Benito werd dus eigenlijk gebruikt als een goed afgerichte hond, die pas aanvalt als zijn baas zegt: „Pak ze!”
Carlos en Benito maakten hun tocht naar het vliegveld in een jeep, die als bescherming tegen de laaiende Panamese zon voorzien was van vier hoekstangen, welker vier punten een zeil omhoog hielden, dat dus in het midden wat doorzakte en bij grotere snelheden lawaaiig flapperde, maar dat hinderde hen geen van tweeën, aangezien Carlos geen woord méér zei dan strikt noodzakelijk was en Benito meestal zacht voor zich uit zat te fluiten, want hij was altijd even zorgeloos-vrolijk gestemd als Carlos somber en nors was. Het fantastisch schilderachtige landschap waardoorheen zij bergopwaarts reden, maakte niet de minste indruk meer op hen, want zij waren er van kinds af aan mee vertrouwd geraakt: apen krijsten in de bomen links en rechts van de slingerende bospaden, reusachtige vlinders wapperden in de hete lucht, kleurige sneeuwjachten van vogeltjes dwarrelden op als de jeep naderde. En over alles heen brandde de enorme, witte hitte van de zon. Naarmate zij hoger in de bergen kwamen, dunde de begroeiing wat uit; de vlinders en vogeltjes werden geringer in aantal, omdat zij de kille nachten niet konden verdragen en over de rotsige paden schoot de jeep sneller op dan in de lagere streken, waar de paden door het oerwoud soms drassig waren, of de wegen glibberig. Nu en dan passeerden zij een koffieplantage, want de provincie Chiriquí, waar zij doorheen reden en die grenst aan de staat Costa Rica, is het koffie- en suikerdistrict van Panama. Wild zit er in overvloed in de bossen en in de heldere stromen die hier en daar van de bergen af klateren, regenbogen vormend waar hun stofschuim in de zon sprankelt, zwemmen duizenden forellen.
Carlos (nors, zwijgend aan ’t stuur) en Benito (nog steeds voor zich uit fluitend) arriveerden op het vliegveld Santa Serafina nog vóór het FBI vliegtuig uit de Kanaalzone daar neerstreek. Zij zetten de jeep in de schaduw van de verste hangar en drentelden op hun dooie gemak op het middelste kantoorgebouw af. Carlos had zijn smoesje zorgvuldig uitgedacht. Hij was nog niet zolang bij Pérez in Porto Allegre in dienst, (hij was samen met Benito daar gekomen als soort knokploeg) en hij was er zeker van, dat niemand op het vliegveld hen kende. Hij stond stil in de open deur en keek rond in de schemerige ruimte, waarin een platenwisselaar daverend stond te schetteren. „Buenos dias!” groette hij op luide toon.
Er waren drie mannen in het vertrek. Een van hen zat naast de platenwisselaar in een rieten stoel en met zijn voeten op een withouten muurtafel, waarop enkele radioapparaten. De twee anderen zaten bij een laag tafeltje kaart te spelen en bier te drinken. De man bij de radio trok zijn voeten van de tafel, boog zich voorover en draaide de muziek zachter tot een normaal gesprek mogelijk werd. Alle drie keken zij nu vragend naar Carlos, die langzaam naar binnen stapte, de duimen onderin zijn broekzakken gehaakt en Benito achter zich aan. Alle drie de vliegveld-personen mompelden een groet terug. Carlos haalde op zijn gemak een pakje sigaretten te voorschijn en terwijl hij er een uitviste, begon hij:
„Mijn naam is Juan Nogaró. Ik heb een plantage een mijl of dertig ten noorden van hier en om die te besproeien gebruik ik een paar Amerikaanse pompen. Eergisteren is er een klep gebroken en ik dacht het met de andere wel te kunnen redden, maar die heeft het vanmorgen begeven.” „Da’s niet zo best”, zei de man bij de radio en geeuwde. Het scheen hem geen zier te interesseren, al droogde de hele plantage van deze Nogaró op tot puimsteen. „En nu kwam ik eens horen”, vervolgde Carlos lijzig, een wolk rook uitblazend, „of ik hier een vliegtuig zou kunnen krijgen naar Panama of anders naar Managua of Guatemala, waar ze een agent hebben die mijn kapotte onderdelen in voorraad heeft. Er is nogal haast bij, dat is het ’m, want de boel droogt uit.”
Een van de mannen die kaart zat te spelen leunde achterover in zijn rieten stoel en begon zijn hoofd te krabben. „Dat is me ook wat. Er is hier net geen enkel dat je kunt huren. Maar. . .” (hij aarzelde even) „we verwachten wel een Dakota vanuit Mexico die hier drie passagiers afzet. Misschien kun je mee als die teruggaat.”
Carlos vertoonde tekenen van belangstelling.
„Dat zou een bof zijn. Wanneer verwacht u die machine?” Boven de radio-speakers was een wandklok. Aller ogen gingen naar de wijzerplaat.
„Met een half uur of zo.” De man die zijn hoofd gekrabd had, maakte met dat hoofd een gebaar naar een deur in de zijwand. „Hiernaast is een wachtkamer. En de kantine is erachter. Als je daar wilt wachten tot dat ding binnen is, kunnen we zien wat we kunnen versieren.”
„Mucho gracias!” bedankte Carlos, gaf Benito een wenk en verdween door de zijdeur, die half open stond en die hij halfopen liet staan. Tien minuten later kwam het tweemotorig vliegtuig van de FBI naar beneden, maar de FBImensen kwamen niet binnen. Zij lieten hun legitimatiebewijzen zien en verklaarden dat zij iemand moesten ontmoeten. Zij wilden eerst de kat eens uit de boom kijken. Maar de wachtkamer had natuurlijk een breed venster, dat uitkeek over het vliegveld en het was voor Carlos niet moeilijk om te snappen dat deze twee Amerikanen met hun speciale vliegtuig, hun nette pakken, nette gezichten en rustige zakelijke gebaren, van de FBI waren. Hij verwachtte per slot van rekening iets dergelijks te zien. Ha! dacht Carlos. . . De FBI gaat zich ermee bemoeien! Juist wat we al dachten.
Benito was in een rieten stoel gaan slapen, na twee flesjes gekoeld bier uit het kantine-luik. Carlos hield de wacht.

* * *
En op deze wijze was hij, een tijdje later, na het landen en opsluiten van de drie jongens, oorgetuige van het gesprek tussen de Panamese immigratie-officier en de twee FBI-mannen. Maar dat afluisteren had haken en ogen! Want in ieder geval moest Carlos, om zijn rol goed te blijven spelen, natuurlijk in de wachtkamer een gesprek beginnen met piloot Dixon over het huren van zijn vliegtuig, maar Carlos had helemaal geen zin om werkelijk een vliegtuig te huren. Dus hij deed of het hem te duur werd. Maar dáár was hij niet mee klaar. Dixon moest sowieso terugvliegen en die benzine was hij in alle geval kwijt. Dus Dixon begon met zijn prijs te laten zakken. Eerst honderd dollars eraf . . . Nee, dat was Carlos nog te duur. Dixon bestelde bier en nòg meer bier en praatte als Brugman om Carlos over te halen. Maar Carlos wilde luisteren wat er in het vertrek ernaast werd besproken en die Dixon met zijn gezwets maakte dat afluisteren drommels moeilijk. Toen Carlos aan de klank van de stemmen ernaast hoorde, dat het gesprek ten einde begon te lopen, stond hij op en ging wat dichter bij de halfopen tussendeur staan. En hij hoorde de Panamese immigratie-officier zeggen:

„Nee. Dat is mijn laatste woord; ik behandel dit volgens de bestaande bepalingen. Ze blijven opgesloten tot de consul hier komt of tot zij hun paspoorten uit Mexico-City laten oversturen. Als u het zo belangrijk vindt, stuurt u maar een vliegtuig naar Mexico. Basta.”
Daarna wandelden zij gedrieën naar buiten en om de hoek van het gebouw uit het gezicht. En toen, vond Carlos, wist hij genoeg. Hij was misschien wel langer blijven hangen, maar hij raakte Dixon niet kwijt. Hij had zich intussen in een volslagen onmogelijke situatie gebracht, want Dixon had nu al de helft van de prijs afgedaan en begon kwaad te worden. Hij voelde, dat hij op de een of andere manier voor het lapje was gehouden al wist hij niet precies, wáár en hoe. Carlos moest weg zien te komen.
Carlos schudde kort en koppig het hoofd, gaf Benito een wenk en maakte dat hij de wachtkamer uit kwam. In het kantoor keek de man bij de radio nieuwsgierig op: „Zaken kunnen doen?”
„Nee”, zei Carlos kortaf. „Vent vraagt teveel. Adios!” Hij zag de radio-man verbaasd kijken en begreep wel dat hij van dit vliegveld moest verdwijnen, vóór iedereen zich ermee ging bemoeien. Terwijl hij de voordeur uit ging hoorde hij Dixon met verontwaardigde kreten al het kantoor binnenstormen.
„Hahaha”, zei Benito toen zij naar de jeep liepen. „Die Yankee dacht dat we werkelijk zijn rammelkast wilden huren. Wat een ezel.”
Carlos startte en reed weg in een wolk van stof. Nors antwoordde hij:

„Die Yankees zijn niet zulke ezels. Als we langer daar waren gebleven, hadden ze ons dóór gekregen. Ze vinden het nu al gek, wed ik. Maar die jongens zitten vast, dat is één ding. Dat waren ezels om zonder paspoorten hier te gaan landen.”

Benito zat alweer te fluiten. Hij kon zijn gedachten nooit lang bij één onderwerp houden. Maar goed dat zijn vechtpartijen niet lang duurden, anders had hij beslist nog eens midden in een knokpartij vergeten waar hij die om begonnen was.

* * *
En het rapport dat Carlos derhalve om half zes in de namiddag uitbracht aan zijn baas, Ramon Pérez, was kort en duidelijk dit: dat de drie jongens, domweg zonder paspoorten op Panamees grondgebied geland, door de immigratie-autoriteiten waren geïnterneerd, tot de consul zich ermee bemoeide. Voorts, dat er wel degelijk twee mannen, beslist Amerikanen, op dat vliegveld waren geland om hen op te vangen.

„Dat is niet belangrijk”, zei Ramon, zich opgelucht met een zijden zakdoek koelte toewuivend. „De FBI heeft hier niets te vertellen. De hoofdzaak is, dat die apen daar vast zitten en de eerste twee dagen wel blijven zitten. Intussen zorgen wij, dat vannacht hier alles wegkomt en de volgende zending wapens gaat op een geheel andere manier. Als ze over een paar dagen eindelijk zover zijn, dat ze hier een kijkje willen nemen, mogen ze dat gerust doen. Zullen ze een hoop wijzer van worden! Rijd me in je jeep naar huis, Carlos. We hebben nog een hoop te doen na het donker. Zo gauw de zon onder is, kom je me ophalen en dan gaan we aan het werk.”
Carlos fronste nadenkend, de duimen in zijn broekzakken gehaakt.
„Daar moeten we hulp bij hebben. Nu moet alles in één keer gebeuren en anders hebben we daar dagen de tijd voor. Benito en ik kunnen dat niet alleen af.”
Op dat moment rinkelde de telefoon. Ramon greep er ongeduldig naar.
„Pérez hier . . . Wat . . .?” Hij zag eruit, of hij nijdig wilde gaan afblaffen, maar bedacht zich ineens, legde de vette handpalm op het telefoon-mondstuk en keek Carlos aan: „Peraira en die twee man van hem zijn net binnengekomen met het Pan-American-vliegtuig. Kunnen we die niet gebruiken om te helpen?”

Carlos keek onmiddellijk twee graden minder nors. „Dat is de oplossing. Die weten ervan. We kunnen er nu eenmaal geen vreemden in halen.”
Pèrez knikte en zei kortaf in de hoorn:

„Luister. Ga naar je hotel. De National, ja. In David. Blijf daar. Je wordt na zonsondergang afgehaald door iemand die Carlos heet. Dat is alles. En hou je mond.”
Zij keken elkaar aan.
„Alles bij elkaar met een sisser afgelopen”, zei Carlos. Pérez knikte.
„Deze nacht even aanpakken en morgenochtend is er geen vuiltje meer aan de lucht. Ik heb Mexico al opgedragen alles daar meteen uit het pakhuis weg te halen. Vóórdat ze daar kunnen gaan kijken is ook daar niets meer te vinden. Kom, rijd me naar huis.”
Dat naar huis rijden, in plaats van de heuvelpaden te beklimmen, maakte dat Ramon Pérez zeker een ons minder aan gewicht verloor . . . zijn leven idem zoveel dagen verkortend. Maar dat moest maar, vond hij. Als de president achter zijn revolutieplannen was gekomen, had hij een goede kans gelopen met één klap alle verdere dagen van zijn leven te verliezen.

* * *
Alleen al het vooruitzicht, dat er bij de FBI een onkostennota kon worden ingediend, kikkerde Jan Prins zo enorm op, dat hij vrolijk fluitend door zijn cel heen en weer begon te stiefelen, tot grote ergernis van dikke Arie, die met het gezicht naar de stenen wand probeerde een tukje te doen. Maar de goede verstandhouding keerde terug, toen Jan uit een broekzak een stompje potlood toverde en, bij gebrek aan papier (want dat zat in het door Bob gedragen windjak) een voorlopige rekening begon op te stellen op een vlak stuk van de witgekalkte muur.

Dat begon als volgt:

Vóór ontmoeting met Peraira-bende:

1. Verdwenen voorwerpen uit gestolen koffers.

(Kunnen we dit de FBI laten betalen?) 2. Geld voor terugkopen koffers op Lagonia.
(De FBI voor laten opdraaien?)

Na de ontmoeting met Peraira-bende:

3. Extra-gelden voor garagehouder en politieman door overhaast vertrek uit garage. Moet FBI betalen.
4. Taxikosten Bob en Arie voor opnieuw kopen van Bobs pyjama's.
5. Bobs pyjama’s gescheurd en kapot.
(Als die uit motel niet terecht komen ook die in rekening brengen)
6. Zelfde met cadeautjes van Arie in motel als die niet terecht komen.
7. Zelfde met kleren van Bob en Arie, daar achtergebleven.
8. Extra-hotelkosten veroorzaakt door het niet-hebbenkunnen-opzeggen van kamers in Reforma, die nog steeds op onze naam doorlopen.
9. Telefoongesprekken die ik heb gevoerd met motel, politiebureau enz.
10. Een complete Lincoln-Zephyr in de soep gegaan.
11. Een pistool van Bob, door boeven ingepikt.
12. Beschadigingen aan mijn kleren, door bandieten veroorzaakt.
13. Eventuele dokterskosten aan Arie’s schouder.
14. Kosten van huren Dakota naar Panama.

(Moeten we iets zeggen over op bandieten veroverde Mexicaanse dollars? Waarom?)

15. Natuurlijk heb ik van alles vergeten.
Wat???

Jan zat net gezellig over nummer 15 te piekeren, toen buiten de stang van de deur werd gelicht en King daar stond, met een geheel nieuw soort van Panamees en een grijnzende Bob.
„Het is voor mekaar, jongens. Kom er maar uit.” King deed een paar passen naar binnen en zijn scherpe ogen zagen de notities op de muur.
„Wel, wel”, zei hij. „Komaan. Wat lees ik? Een complete Lincoln-Zephyr in de soep gegaan. En dacht je dat we dat zomaar betaalden? Die laten we netjes voor je opknappen.”

„Opknappen!” schreeuwde Jan. „Na die klap? Het hele chassis is ontzet. Die wagen is levensgevaarlijk. Daar wil ik niet meer in rijden.”

„Maar een Mexicaan wel”, zei King opgewekt. „Mexico is vol van dat soort oude brikken. Ons FBI-bureau in Mexico verkoopt die wagen en het verschil wordt bijgepast.” „O”, zei Jan, opgelucht. „Da’s best. Ik dacht. . .”
King legde een vinger naast nummer één op de lijst: „Verdwenen voorwerpen uit gestolen koffers?” Wat staat eronder . . .: „Kunnen we dit de FBI laten betalen?” „Luister eens”, zei Jan haastig en met een rood hoofd. „Dit is een kladje. Ik heb er toch ook een vraagteken achter gezet?”
King hield de hand op:
„Geef me eens een potloodje. . .” Zo gauw hij het in de hand had, veegde hij met een vingertop over de kalk het regeltje dun potloodschrift uit. Daarvoor in de plaats schreef hij:
„De FBI piekert er niet over om dit te betalen.”
Toen dat gebeurd was, stond hij fronsend naar de wand te kijken, keerde zich toen om en vroeg aan de Panamees: „Is er nog witkalk hier?”
„Si, si”, bevestigde de immigratie-officier met blikkerendwitte tanden.
„Laat er dan meteen een kwast over halen. Het staat een beetje raar als de FBI zijn onkosten-nota’s opstelt op de wand van gevangeniscellen.”
Arie was intussen wakker geworden en lag hoofdschuddend naar boven te kijken.
„Die Jan toch. Heeft hij geen smartegeld berekend voor ondergane droefenis?”
Bob riep ongeduldig vanuit de open deur:
„Kom mee, jullie. Ik heb wat geld te pakken gekregen en daarmee kunnen we nog wat kleren gaan kopen. Als we opschieten. En praat nergens over.”
Het bleek dat alles ontzaglijk gauw geregeld was, zodra de nijdige Panamees was afgelost. King en Corbett hadden het heel handig gedaan. Zij waren met Bob in hun eigen vliegtuig gaan zitten, hadden met de zender het FBI-bureau in de Kanaalzone aangeroepen en die hadden opgebeld naar een bank in David. Daar was op naam van Bob Evers een krediet geopend van 1500 dollar. Zo gauw de immigratie-officier zijn hielen had gelicht waren King en Corbett met Bob naar binnen gegaan. De nieuwe Panamees, die een en al vriendelijkheid was, belde op naar de bank. Die bevestigde dat er 1000 dollars ter beschikking waren op naam van Bob Evers.
„Komaan”, zei de Panamees. „Dat is gauw geregeld. Wij vliegen even naar David, ik krijg die 1000 dollars als borgstelling en uw twee Nederlandse vrienden krijgen van mij een voorlopige verblijfsvergunning. Ik zal ze even uitschrijven.”
Jan en Arie gaven hun naam, woonplaatsen en geboortedata op. De Panamees schreef twee vergunningen uit. Hij ondertekende ze en stempelde ze af, maar hield ze nog even in zijn zak.

„Zodra ik het geld heb, krijgt u deze papieren, senores. Akkoord?”

„Akkoord”, zei iedereen. Het was allemaal keurig, correct en volgens de bestaande bepalingen. De andere Panamees had het precies zo kunnen doen, maar zo gaat het nu eenmaal met ambtenaren; ze hebben wel zin om mee te werken, of niet. De twee FBI-mannen stapten in de cockpit van hun vliegtuig, de drie jongens en de Panamees met zijn revolver en uniformjas in de laadruimte en tien minuten later waren zij op weg naar het vliegveld van de kustplaats David.

* * *

Het verliep zonder enige moeilijkheid. Bob stapte de bank binnen en liet als legitimatie zijn voorlopige verblijfsvergunning zien. De bank betaalde hem 1500 dollars uit. Bob gaf er duizend aan de Panamees, kreeg een keurige kwitantie, en daarmee was, wat de verlangens van de Republiek Panama betreft, de sok af.
„Nu gaan wij nog wat kleren kopen”, kondigde Bob aan. „Het is nu halfzes en dat duurt wel een uurtje.”
„Okido”, zei King met een knipoog. „Wij brengen deze officier even terug naar Santa Serafina. Koop je kleren en ga terug naar het restaurant op het vliegveld. Wij vliegen meteen terug en dan zien we wel verder.”
„Okido”, zeiden ze alle drie en voor de bank gingen zij uitéén.
* * *

De bankbediende had hen uitgeduid, waar zij in een zijstraat een modemagazijn konden vinden, dat binnen zijn muren alles leveren kon, wat aan kleding nodig was. „Wij hebben een auto-ongeluk gehad”, kondigde Bob aan, tegenover de bijzonder verbaasde blikken van twee bedienden, toen er drie landlopers binnenkwamen. Voor bijzondere verbazing was wel enige reden. Het was vermoedelijk de eerste maal van zijn leven dat de bediende landlopers waarnam die landliepen in gescheurde pyjama’s. Deze kochten ieder een stel ondergoed, twee paar sokken, handgemaakte schoenen (behalve Jan, die er zeer droef over was dat de zijne nog zo goed waren), een lange broek van gabardine, twee goedkope maar stevige khaki legershirts en twee leger-windjakken. Zij hadden een beetje moeite om het shirt en het jak over Arie’s stijve schouder te krijgen, maar door alles twee maten te groot te nemen, ging dat best. Bob wilde voorstellen, nieuw verband te kopen voor Arie’s schouder, maar die wilde er niet van horen. „Geen kwestie van!” zei de dikkerd. „Geen betere steriele afsluiting dan een verband met gestold bloed. Laten zitten zo, zolang ik niet voel dat de wond gaat bonzen of schrijnen.”

Het hele grapje kostte hen vierennegentig Amerikaanse dollars en er was nog een hele stamp geld over. Toen zij buiten kwamen hing de zon al laag boven de eindeloos ver lijkende water-horizon van de Stille Oceaan. Nog een uur en het zou donker zijn.
„Laten we maar een taxi nemen naar het vliegveld”, opperde Jan.
„Welja”, zei Bob schamper. „Jan wordt vlot met geld. De FBI betaalt toch.”
„Allicht”, vond Jan. „We werken er toch zeker ook voor?” Terwijl zij op de stoep stonden te wachten op een passerende lege taxi keek Jan een beetje scheefjes naar de nieuwe kleren van zijn beide vrienden. Hijzelf droeg nog zijn oude plunje en het zat hem dwars dat hij, de anders zo keurig verzorgde Jan Prins, er nu havelozer uitzag dan zijn anders zo slordige vrienden. Bob en Arie, die dat heel goed in de gaten hadden, lachten zich in stilte een hoedje.

* *
*
Zij ontdekten alras, dat er in het restaurant-gebouw van het vliegveld van David een rijtje douche-cellen was, waar je tegen betaling gebruik van kon maken. Dat deden Bob en Jan, maar Arie niet, omdat die geen water op zijn droog verband wilde hebben. Die ging intussen zitten eten, na een tijdje door zijn vrienden bijgestaan. Zij waren juist klaar, toen het donker werd en het vliegtuig met hun

FBI-vrienden terugkeerde.
„Klaar?” vroeg King, met een snelle blik op hun tafel. „Kom dan meteen mee. We lopen hier teveel in de gaten. We nemen wel een taxi naar Porto Allegre, maar denk eraan dat je onderweg over niets praat dan het weer, films, boeken of dergelijke dingen. Je weet hier nooit wie je kunt vertrouwen en zeker taxi-chauffeurs niet.”

VERRASTE BANDIETEN EN BLOEDDORSTIGE MUSKIETEN

Een werkelijk enorme, oranje maan met een ferme hap eruit hing scheef boven de bijna bladstille baai van Porto Allegre en langs het strand pinkelden honderden lichtjes. Verderop in de baai lagen twee schepen voor anker, een ervan met tientallen helder verlichte patrijspoorten. De warme nacht was vervuld van flarden zoetgevooisde muziek en het alomtegenwoordige maar alles behalve zoetgevooisde zoemen van muskieten. Het was kwart over elf in de avond en niet lang te voren had de taxi de lange rit van David naar Porto Allegre beëindigd. Zij waren uitgestapt aan de rand van het havenplaatsje. De taxi was betaald en weer vertrokken en nu stonden de twee FBI-mannen met de drie jongens op de top van een heuvel, woest slaande naar venijnig zoemende muskieten. „Wij hebben intussen wat inlichtingen ingewonnen”, vertelde Corbett met rustige stem; een arm heffend. „Zie je die vier sterren, dicht bij elkaar links boven de haven?” „Schuin onder de maan?”
„Die ja. Nu ga je wat naar beneden met je blik en een beetje naar links. Daar zie je een groenige lamp branden. Rechts daarvan is een groep lichtgekleurde gebouwen.” „Met dat ene hogere er middenin?”
„Precies. Dat zijn de gebouwen van de Ramon Pérez Importmaatschappij. Een heining van prikkeldraad van ongeveer twee meter hoogte, loopt er helemaal rond omheen en bij de ingangspoort is dag en nacht een waker. Bovendien is er nog iemand die constant de ronde doet. Kijk dus goed uit. Als ze je pakken, kunnen wij direct niets voor je doen. We kunnen nooit van ons leven ervoor uit komen dat de FBI je gevraagd heeft, daar te gaan inbreken.”
„Dat snappen we”, zei Bob droogjes. „Als we de sigaar zijn, zien we zelf wel hoe we ons eruit redden.”
„Natuurlijk laten we je dan niet in de steek”, vulde King aan. „Maar we moeten het allemaal achter de schermen doen.”
Bob keek op zijn horloge.
„Tegen elven. Dit lijkt me de beste tijd. Als we langer wachten tot de nacht stil is, loopt alles zo in de gaten. We kunnen nu om die gebouwen heen wandelen en een kijkje nemen zonder dat het een verdachte indruk maakt.” „Dat is het grote voordeel van jullie leeftijd”, knikte Corbett. „Als men jullie zo ziet lopen, denkt iedereen dat je leerling-matrozen bent van een of ander vrachtschip. Ons kijken ze meteen scheef aan.”
„Als het zo doorgaat gaat de FBI binnenkort een jeugdploeg oprichten”, mompelde Jan. „Zeg . . .”
„Wat?”
„Krijgen we niet een pistool mee of zoiets?”
King en Corbett keken elkaar aan.
„Kijk eens, dat heeft zijn vóór en zijn tegen.”
Bob stak een hand in zijn broekzak, en haalde er de revolver uit. De cilinder draaide glimmend in het maanlicht. „Ik heb er sowieso al een. Maar er zit maar één patroon in.” „Hoe heb je dat al die tijd zo verborgen gehouden?” „Doodeenvoudig. Jan had het in zijn broekzak. In een kapotte pyjama is dat moeilijker.”
King herhaalde:
„Een pistool heeft zijn voor en zijn tegen.”
„Een hoop voor en weinig tegen.”
„Je moet zo weinig mogelijk geweld gebruiken. Anders komt er een onafzienbare stamp herrie.”
„Maar als ze nou eens geweld tegen òns gaan gebruiken?” „Je moet zorgen dat je niet gezien wordt.”
„Makkelijk praten. Als je zo gemakkelijk kon zorgen, niet gezien te worden, konden jullie er zelf wel op af gaan.” Corbett en King deden een paar passen opzij en begonnen een kort en fluisterend gesprek. Na een minuut kwamen ze terug. King stak de hand uit. Bob nam zijn wapen aan. „Hier. Zeven patronen in het magazijn.”
„Een in de kamer?”
„Nee.”
Bobs handen bewogen snel en met een metalige rinkel schoof de bovenste patroon in de kamer. Met een klik sprong de zekering op het wapen. Dan gaf hij het over: „Neem jij het maar, Jan. Ik heb dat ding van mij nog. En jij bent een beter schutter dan ik.”
King zei, gedempt en met nadruk:
„Maar houd in vredesnaam je hoofd koel. Wij willen verschrikkelijk graag weten wat die Ramon Pérez in zijn schild voert. Maar we kunnen ook een onmenselijke hoop herrie krijgen als de boel scheefgaat.”
„We hebben wel gekkere akkefietjes opgeknapt”, zei Bob. „Zullen we erop af gaan?”
„Wij blijven hier. En denk je soms dat we dat een fijn klusje vinden, met deze zwermen muskieten?”
„Arresteer ze”, adviseerde Arie. „Kom, jongens.”
„Geluk!” wenste King.
Een slingerend pad, tussen palmen en struiken, leidde van de heuvel naar beneden. Nu en dan passeerden zij een hek, waarachter een huis schemerde, soms donker, soms met licht achter de ramen. Maar je kon lastig binnenkijken, want alle ramen en deuren waren afgeschermd met fijn muskietengaas dat elk beeld vaag en onduidelijk maakte. Muskieten gonsden overal. Elke paar tellen voelden zij een venijnige prik en toen zij de eerste straat van het havenplaatsje bereikten, zaten hun gezichten al onder de rode klodders van de platgeslagen bloedzuigers. „Zo op een afstand ziet het er heel romantisch uit”, vond Arie. „Maar ik zou hier toch niet willen wonen.”
Zij liepen nu over een plaveisel van grote, platte stenen, haakten hun armen in elkaar, en maakten hun gang wat slingerend, alsof zij drie jonge matrozen waren, bezig met passagieren. Arie liep aan de zijkant, met zijn gewonde schouder vrij. Muziek kwam nu van alle kanten, het tinkelen van guitaren, sambaplaten van grammofoons, flarden van een Italiaanse opera uit een radio, de schelle stem van een zangeres uit een lawaaiig café. Een dronkeman schreeuwde hen wat toe, maar zij gaven hem geen antwoord en hij was de enige, die enige aandacht aan hen besteedde. Wandelaars waren er verder zowat geen; overigens geen wonder, met deze zwermen muskieten. Iedereen die even kon, bleef veilig opgeborgen achter dunne, gazen schermen. Jan zei, op verbaasde toon:
„Snap je nou dat mensen hier willen wonen? Je wordt hier dol gestoken.”
Bob antwoordde, nadenkend:
„De wind is nu van het land af. Dat zal het ’m zijn. Als er een zeewind blaast, zijn al die beesten natuurlijk verdwenen.”
Zij haakten de armen weer uit elkaar, want zij hadden hun handen te hard nodig om de beesten die hen aanvielen, dood te kletsen. En zo, door niemand gepraaid of bekeken, tussen café's, rijen gazen horren en onder palmbomen door, bereikten zij een vrij breed soort van laan, aan de linkerkant begrensd door een lange rij struiken met rode en witte bloemen. Boven de toppen van de struiken uit verrezen de koppen van betonnen palen en van paal tot paal liepen strengen strak gespannen prikkeldraad. De afstand van het hek tot de daar bovenuit zichtbare loodsen van de Ramon Pérez-maatschappij was misschien een meter of vijftig, zestig. Het hek van prikkeldraad was ongeveer anderhalf honderd meter lang en op beide hoeken brandde een felle elektrische lamp aan een houten paal, het licht gedeeltelijk verduisterd door een machtige zwerm muskieten die eromheen gonsde. De grond onder de paal op de hoek die zij nu passeerden, was bedekt met een dikke laag verschroeide muskieten en steeds meer kwamen er vanaf de hete lamp naar beneden dwarrelen. Zij liepen rustig door, dicht langs de struiken en na een meter of zeventig hielden de struiken op om ruimte te laten voor een inrijpoort, bestaande uit een gelast stalen hek dat zijwaarts kon rollen over een spoorrail, maar nu gesloten was. Binnen de poort was een houten huisje, blijkbaar bestemd voor een bewaker, maar er brandde geen licht in en er was ook niemand te zien.
„Zie je dat?”
Zij liepen kalm door en keken alleen uit de hoeken van hun ogen.
„Geen licht in dat wachthuisje, bedoel je?”
„Ja. Als de vent met een ronde bezig is, draait hij toch zeker zijn licht niet uit?”
„Misschien heeft hij op dit soort nachten zijn licht niet aan om geen muskieten aan te trekken.”
„Niet zo gek bekeken van je.”
Maar zodra zij de poort voorbij waren en de zijkant van een der volgende loodsen in zicht kwam, zagen zij lichten branden achter een reeks ramen, hoog boven in de zijwand.
„Kijk, kijk. Daar zijn ze bezig.”
Bob bukte zich plotseling, raapte een leeg groentenconservenblik op, wandelde een paar passen dóór en smeet onverwacht, met een snelle ruk, het blik in een boog over de prikkeldraadomheining. Het zeilde tuimelend door de lucht en belandde luid kletterend aan de binnenkant. De drie jongens liepen kalm verder; scherp luisterend. Alles bleef stil. Geen roep, geen voetstappen, geen geluid uit het bewakingshuisje.
„Als je het mij vraagt, zit die beroemde bewaker ergens binnen, jongens.”
„Laten we eens tussen de struiken duiken.”
De andere zijde van de lange laan bestond uit een aaneenschakeling van schuttingen en stukken betonmuur, soms bijna nieuw en hier en daar bouwvallig. Er lagen blijkbaar opslagplaatsen achter. Het verre einde van de laan kwam uit op de kade en achter hen was het kruispunt met de eenzame booglamp. Er woonde hier niemand en de hele laan lag verlaten. Ook muskieten waren hier minder, vermoedelijk omdat er minder bomen en planten waren, in welker gebladerte zij konden schuilen. De struiken langs de prikkeldraadheg waren vrij dicht en zonder moeite vonden zij elk een ruimte waar zij zich in konden nestelen, vrijwel onzichtbaar vanaf Ramon Pérez’ loodsen. Tussen het hek en de loodsen lag een kale ruimte van gedeeltelijk rots en gedeeltelijk zand, met op enkele plaatsen een betonnen rijbaan, waarin ook een smalspoor-railbaan was aangelegd.
Bob: „Het lijkt allemaal heerlijk verlaten.”
Arie: „Zullen we brutaalweg naar binnen glippen?” Jan: „En als er ergens vandaan een bewaker op ons af komt?”
Bob: „Dan doen jullie als Hollanders het woord. Je spreekt gammel Engels en legt uit dat we van een schip in de haven zijn en de weg naar de kade niet terug konden vinden.”
Arie: „Geen gek idee.”
Jan: „Hoe komen we door dit hek heen? De strengen draad zitten een handlengte van elkaar.”
Bob: „Bekijk de onderste eens. . .”
Jan: „Die zit evenveel boven de grond.”
Bob: „Wacht even. . . een stuk hout zoeken. Schrapen jullie intussen wat grond weg. Alle beetjes helpen.” Bob sloop uit de struiken weg, de laan in en kwam twee minuten later terug met een stevig eind lat van een centimeter of vijfentwintig.
Jan had intussen wat losse aarde weggeschraapt beneden het midden van de onderste streng midden tussen twee palen, niet veel: een centimeter of drie. Bob zei zacht: „Buig eens even de twee onderste strengen naar elkaar toe.”
Zij zaten vrij strak, maar Arie ging met zijn enorm gewicht op de tweede staan tot die de onderste bijna raakte. Bob wrong zijn hout ertussen en begon te draaien. De bovenste streng veerde wat terug en trok de onderste mee omhoog. Er was nu een ruimte tussen het hout en de weggeschraapte kuil van een centimeter of vijfentwintig. „Windjak uit, Jan.”
Arie merkte zacht op:
„Daar kan ik niet onderdoor, jongens.”
„Moet ook niet”, antwoordde Bob kort. „Jij hebt al een lamme arm en niet eens een pistool. Jij blijft hier en houdt de wacht. Een uitkijk hebben we in elk geval nodig.” Arie knorde, maar zag de redelijkheid daarvan in. Jan had nu zijn windjak uit, gleed ruggelings op de grond en begon met het hoofd vooruit onder de draad door te schuifelen. De tanden van het prikkeldraad zaten dreigend precies boven zijn ingetrokken buik toen hij er onderdoor kronkelde, opzij gleed en evenwijdig met het hek plat bleef liggen, het pistool in de hand en scherp naar de loodsen loerend. Heel zacht kwam zijn stem:
„Niets te zien of te horen.”
Bob had intussen zijn eigen windjak al uitgedaan en volgde Jans spoor zonder merkbare moeite. Arie rolde beide windjakken op tot een bobbel, legde ze in de diepste schaduw tussen twee struiken en ging erop zitten. „Je kent onze bekende signalen, hè dikke? Veel plezier met de muskieten.”
Een volle minuut lang lagen zij plat in de schaduw langs de heg. Precies tegelijkertijd stonden zij op, staken de handen in hun broekzakken en slenterden, ogenschijnlijk achteloos, over een stel zandige plekken naar de loods waarin nog steeds licht achter de bovenramen scheen. Arie boog zich achterover en keek de laan op en af. Van de zijde van de kade klonk een geschreeuwde uitroep en wat luid, rauw gelach. In de laan zelf vertoonde zich geen mens. Ergens viel wat glas rinkelend aan scherven en een vrouwenstem krijste schel en kijvend. Een deur sloeg dof dicht. Jan en Bob bereikten de diepe slagschaduw tussen twee loodsen en verdwenen uit Arie’s gezichtsveld. Dat was dat. De dikke verborg het hoofd tussen beide armen en probeerde zoveel mogelijk huid te onttrekken aan de duikaanvallen van de hongerige muskieten.

* * *
Bob en Jan slopen intussen door de donkere gang tussen twee loodsen, zich betrekkelijk veilig voelend, want daar stonden enkele steekwagentjes, een heftruck, een autokarkas en nog wat van dat soort zaken, die een prachtige dekking vormden. Zij bereikten de andere kant van de loods en keken daar rond. Het terrein lag helder verlicht onder de langzaam rijzende maan, die nu steeds minder oranje werd en hoe langer hoe witter. Geen mens, zelfs geen kar in zicht. Maar wel hoorden zij, uit de loods met het licht, vage geluiden van stemmen en af en toe het bonken van kisten die werden gekanteld. De loods was vervaardigd uit lange betonplaten die waren geschoven in de sleuven van betonpalen. Maar de loods scheen twee verdiepingen te hebben. Alle ramen zaten in de bovenste helft en zij ontdekten alras, dat aan de achterzijde een stalen trap naar boven voerde, naar een platform, met een ijzeren hijskraanarm erboven. Dat was natuurlijk om lasten omhoog te brengen naar de bergruimte op de eerste verdieping. Deze achterzijde lag in een smalle reep schaduw die werd geworpen door het golfijzeren dak, dat anderhalve meter overstak en ook het verhoogde laadplatform beschutte. Beschermd door dat duister beklommen zij voorzichtig de stalen trap met hun gewicht het platform proberend vóór zij het betraden. Het was van ijzeren platen en kraakte of piepte niet. Tussen platform en de naar voren stekende arm van de hefkraan waren twee luiken in de loodswand, waardoor natuurlijk werd geladen en gelost. Aan weerszijden van die luiken waren ramen. Bob bekeek de situatie even. Het laadplatform was aan de achterzijde open, maar aan de zijkanten afgezet met een ijzeren hek. Bob stak het pistool in een broekzak, leunde met zijn vingers tegen de muur en klom op het hek. Op de bovenste stang stond hij even te balanceren, maar vanuit die nogal gevaarlijke positie kon hij precies door de hoek van een der ramen naar binnen gluren. Hij was meteen weer terug en fluisterde in Jans oor:

„Niks te zien. Er branden een paar lichten, maar ze zijn hier onder bezig. Op de gelijkvloerse etage.”
Terwijl hij sprak, stond Jan voorzichtig aan de twee luiken te peuteren en tot hun verbazing draaide een ervan zonder veel moeite naar binnen open. Zij schrokken zich even een hoedje, want een der scharnieren liet een zacht, aanhoudend gepiep horen. Zij versteenden op de plaats, hielden hun adem in en luisterden. Luider nu klonk uit het pakhuis een schurend geluid, als van een kist die over een betonvloer wordt verschoven. Maar wat veel erger was: door het nu open luik viel een straal helder licht naar buiten. Jan en Bob glipten ijlings naar binnen, hoorden nog steeds beneden die kist schuiven en duwden snel het luik dicht. Jan keek rond, zag een rol touw liggen en legde die tegen het luik om het dicht te houden. Daarna keken zij rond. Deze vliering stond gedeeltelijk vol met balen stro. Dat was het enige: alleen maar balen stro. Maar de vliering, die opgebouwd was uit betonnen platen, vermoedelijk op stalen balken gelegd, besloeg maar de helft van het oppervlak van de loods. Verderop eindigde deze verdieping met een soort borstwering van balen stro, vermoedelijk voor de veiligheid, maar in het midden van die borstwering was een gat en daar zagen zij de opstekende pun– ten van een ladder. Bob tikte Jan op de schouder en wees. Jan knikte en achter elkaar slopen zij op hun tenen naar die ladder toe. De geluiden van beneden waren nu zeer duidelijk. Zij knielden naast elkaar achter de borstwering van strobalen, brachten heel omzichtig hun hoofden naar voren en keken. . .

De grote loods had inderdaad een betonvloer. In het midden was een grote stapel zware kisten, die was afgedekt geweest met een dekzeil; dat weer omwikkeld was met touw. De helft van de stapel stond er nog, maar het zeil was netjes naar één kant opgerold en het touw lag er los overheen. De kisten van de blootgekomen helft waren naar alle kanten opzij geschoven en dat had een luik vrijgemaakt, dat wijd open stond en toegang verleende tot een schacht die loodrecht de grond in voerde. Vanaf hun hoge positie konden zij prachtig een eindweegs die schacht in kijken. De zijwanden van de schacht waren bekleed met planken en een ijzeren ladder was tegen die planken vastgemaakt. Het schurend geluid werd veroorzaakt door. . . Jan kneep Bob geducht in diens arm . . . door Peraira en Flaphoed, hen maar al te goed bekend, die bezig waren de meest ver weg geschoven kisten die eens de stapel hadden gevormd, naar het luik toe te slepen. Enkele minuten lang zaten beide jongens dat gedoe te bekijken en het was Jan, die het eerst snapte, wat er gebeurde. Hij bracht zijn mond vlakbij Bobs oor:

„Zeg, ze hebben een of twee kisten geleegd, de inhoud die gang in gebracht en nu moet de stapel weer op zijn plaats.” Bob knikte. Naar het hijgen en duwen van de twee bandieten te oordelen, waren het beslist geen lege kisten, die verschoven werden. Al kijkende werkten hun hersens op toptoeren. Ramon Pérez kreeg geregeld zendingen machinerieën. Daar zouden best kisten met echte landbouwwerktuigen bij zijn. Maar nu en dan zaten daar een paar kisten met wapens tussen. Die werden midden in die stapel geplaatst en de zware kisten met ploegen en eggen stonden boven op dat luik. Bovendien zat een zeil erover en een touw erom. Geen mens ter wereld zou zo maar eens met kisten vol ploegen en maaimachines gaan slepen. Iedereen liet dat zorgvuldig met rust. Het geheim van het luik bleef dus veilig.

Uit de diepte van het luik kwam een holle schreeuw omhoog. De jongens konden de woorden niet verstaan, maar Peraira blijkbaar wel, want hij stapte naar de rand en brulde:
„We hebben vast die kisten wat dichterbij geschoven, dan hebben we dadelijk minder werk. We komen!”
Hij keerde zich om, greep de zijkant van een kist en begon in de schacht af te dalen. Flaphoed volgde hem. Jan en Bob keken elkaar aan en weer naar beneden. In die grote loods waren schuilplaatsen genoeg. Zij stapten stil naar de doorgang tussen de strobalen, daalden ijlings de ladder af en liepen op hun tenen naar de rand van het open luik. De schacht was zeven meter diep. Dan begon één loodrecht erop staande gang met stahoogte. Uit het gat kwam heel zwak het geluid van menselijke stemmen. Zij stonden aan de rand van het luik en staarden elkaar aan. Bob krabde met de loop van zijn revolver achter een oor.
„Wat nu, zei Duimelot?”
„Eerst in het gat, zei Likkepot?”
„Jij liever dan ik, zei Vingerling.”
„Tja . . . ik vind het ook een beetje link.”
„Ik vind het niet een béétje link, ik vind het enorm link. Kolossaal link. Mij tè link. Ik ben niet bang, maar ook niet gek.”

Zij liepen zeven minuten lang om dat luik heen als een kat om de hete brei. Af te dalen in een volkomen kale, helder verlichte en waarschijnlijk rechte gang (naar het geluid te horen) met een stel gevaarlijke bandieten aan het eind was natuurlijk waanzin. Toen losten de bandieten het probleem zelf op. Stemmen naderden. Zij doken weg van het luik.

„Naar de andere kant van die stapel. Vlug!”

Zij renden op hun tenen naar de achterkant van de stapel zware kisten. Het zeil daar hing in dikke plooien en zij drukten zich in de diepe schaduw weg. Het zeil rook scherp naar teer en was ruw tegen hun wangen. Stemmen klonken op enecho den in de kale ruimte.

„Nou eerst dat luik dicht en die kisten erop, dat hier alles er weer ordentelijk uitziet.” Dat was de stem van Peraira. Een andere stem mompelde wat onverstaanbaars, op mopperende toon.
„Pak aan! Klets niet!”
Jan stootte Bob aan en zei in diens oor:
„Ze zijn met zijn tweeën, hè?” Bob knikte.
„Jij rechtsom, ik linksom?”
„O.K. Maar we kunnen elkaar dan niet zien.”
Bob zei:
„Jij hebt een vol pistool. Ik spring het eerst tevoorschijn en bedreig hen. Zij keren zich naar mij toe. Jij duikt achter op. O.K.?”
„O.K.”
Het was een simpel trucje, dat altijd opging. Zij slopen elk langs één zijde van de stapel kisten voorwaarts, wachtten een minuut, elk om de ander ruim de tijd te geven positie te kiezen. Bob gluurde om de hoek. Peraira en Flaphoed hadden het luik reeds gesloten en stonden uit alle macht te rukken aan de eerste der zware kisten. Bob stapte snel naar voren, toen hun ruggen naar hem toe waren gekeerd.
„Handen omhoog en metéén!”
Hij zei het zacht, maar tussen de tanden, kortafgebeten. Na één korte aarzeling richtten twee ruggen zich op en vier handen gingen omhoog.
„Keer je om!”
Beide mannen draaiden zich naar Bob en stonden nu met de grote kist achter zich. Peraira siste woedend tussen de tanden:
„Ben jij het weer, stuk ellendig. . .”
Hij kwam niet verder, want Jan, die helemaal geen zin had, onnodige risico’s te lopen, mepte hem vakkundig in slaap. Peraira viel met een doffe plof op het luik. Maar een bons of een plof zou de lieden beneden wel niet vreemd voorkomen. Bob stond over de loop van zijn revolver grimmig naar Flaphoed te loeren.
„Ik hoop wèrkelijk, dat je probeert niet geestig te zijn”, zei hij, verbeten. „Dan moet je eens kijken hoe goeie antwoorden ik daarop weet met dit pistool. Bind hem vast, Jan.”
Touw lag overal. Jan begon met een lus te gooien om ’s mans geheven polsen en trok die daarna naar beneden, tot ze in zijn nek lagen. Dat was een hele vervelende manier van binden . . . tenminste voor de man die gebonden werd. Je moest een lang los eind laten aan de andere kant van de lus en dan dat lange losse eind gebruiken om zijn tegengesteld naast elkaar liggende polsen héél strak te binden. Was dat gebeurd, dan trok je het touw een beetje naar beneden . . . niet al te hard, want anders begon de man al te brullen van pijn. Maar het maakte wel een einde aan lust tot grapjes. Jan sjorde het touw onder één oksel door, om de borst, onder de andere oksel naar achteren en daarna beval hij:
„Eén been optrekken.”
De man balanceerde op één voet terwijl Bob hem steunde. Jan sloeg het touw onder zijn voet door en knoopte het daar vast. Als de man nu zijn been wilde gaan strekken, trok hij alles alleen maar vaster aan. Daarna nog wat wik– kelingen op meer gewone manier en zij vonden het welletjes. Zij legden hem neer, frommelden hem een afgesneden reep zwaar zeildoek in de mond, zetten dat vast en deden hetzelfde met Peraira. Daarna sleepten zij beide mannen naar de achterkant van de stapel kisten, zochten hun zakken na en haalden er alles uit. Dat leverde een geladen automatisch pistool op. Bob ruilde het met vreugde in voor zijn revolver met die ene patroon, die hem nu zo langzamerhand al te dierbaar was geworden. Zij schoven de kerels voor alle zekerheid onder twee losliggende slippen zeil en keken elkaar aan.
„Wat nu?”
Bob krabde weer met het pistool. Nu zijn neus.
„Leer in vredesnaam die gewoonte eens af”, zei Jan zenuwachtig. „Krab je toch niet altijd met de loop van een pistool. Vandaag of morgen gaat dat ding af doordat je aan de trekker frunnikt of schrikt, en dan zit er een gat in je kop, waar geen repareren aan is.”
Bob keek een beetje ontsteld naar het blauwstalen wapen in zijn hand.
„Die muskietenbeten jeuken zo”, zei hij, nogal schaapachtig.
„Zullen we dat luik eens opengooien?”
„Waarom niet?”
Zij grepen de ring, hesen een beetje . . . en zagen niets dan duisternis.
„Hei! Het licht is uit!”
Zij beseften terstond, dat het dan mogelijk was voor iemand beneden, te zien dat het luik weer openging. Zij aarzelden. Weer laten vallen was óók idioot . . . Bob maakte een gebaar. Zij openden het luik geheel, lieten het achterover op de vloer zakken en lieten zich plat vallen, scherp luisterend. Een volle minuut lang . . . twee minuten. Er klonk niet het geringste gerucht.
„Zou het een valstrik zijn, Jan?”
„Zou kunnen. Misschien hebben ze wat gemerkt. Of iemand heeft Arie gezien. Of ze hebben ons binnen zien sluipen.”
Toen kreeg Bob het reddende idee:
„Doe de lichten hier uit, Jan. Dan is alles donker! Er zal wel ergens een schakelkast zitten.”

Jan rende naar een zijwand, begon erlangs te zoeken en vond weldra in een hoek het zwarte kastje met een rij knoppen erboven en een roodgelakte hefboom. Hij duwde de hefboom omhoog . . . en een volslagen duisternis heerste om hem heen. Tastend langs de wand begon hij zijn weg terug te zoeken, tot zijn ogen gewend waren aan de veel zwakkere glans van het maanlicht dat door de boven– ramen naar binnen viel. Het luik was een intens zwart gat in de lichtere betonvloer. Bob was nergens te zien. Jan siste zachtjes. Een zelfde gesis kwam terug uit het gat. Jan greep zijn pistool ferm tussen de tanden en daalde omzichtig de ladder af tot hij de greep van Bobs hand om zijn enkel voelde. Bob ging opzij en Jan daalde af tot vlak naast hem. Het was hier aardedonker; alleen vlak boven hun hoofden glom de rechthoek van het luik. Een kille, grondige tocht steeg in het gat omhoog. Bob fluisterde:

„De bodem van het gat zit een paar voet onder ons. Tel tot drie en we laten ons samen vallen. En metéén plat op de grond Eén . . . twéé . . .”
Zij doken achterwaarts de ladder af met slappe knieën, raakten verend de betonnen bodem en rolden metéén plat op de grond. Doodse stilte. Nog steeds woei die kille wind over hen heen, opstijgend in het gat.
Jan fluisterde:
„Bob, aan het andere einde moet een uitgang zijn.” „Waarom?”
„Koude lucht kan nooit opstijgen in een gat als de buitenlucht warmer is. Koude lucht is zwaarder dan warme. Alleen warmere lucht stijgt op. Er moet wind naar binnen waaien, anders kan hier geen trek zijn.”
Bob dacht daarover na. Hij had het grootste respect voor het technisch en natuurkundig inzicht van zijn vriend Prins. Jan mocht dan een rare Turk zijn op het gebied van zuinigheid en geld . . . op technisch gebied was hij onbetwist nummer één.
„O.K. Dan zijn die kerels er aan de andere kant uitgegaan.”
„Daarom is het licht ook uit. Dan maken we ons bang voor niets.”
„Hei zeg, zie jij daar een zwakke lichtschijn in de verte?” „Het is wel heel erg zwak.”
„Onze ogen zijn nog niet helemaal aan dit donker gewend.” „Kom mee.”
Zij stonden op, nu met meer vertrouwen, maar hun wapens nog steeds schietklaar. De muffe, kille wind bleef langs hun verhitte wangen strijken, helemaal niet on– prettig met die jeukende, door het zweten nog hinderlijker geworden muskietenbeten die nu lelijke bulten werden. Zij deden honderd passen . . . tweehonderd passen. De gang liep zuiver kaarsrecht en alleen het lichtschijnsel werd heel langzaam sterker. Zij begonnen nu te beseffen dat het zo langzaam helderder werd door de enorme lengte van deze gang en zij liepen hoe langer hoe sneller tegen de windstroom in . . . driehonderd passen . . . vierhonderd. In het begin waren zij bang geweest, ergens tegen aan te strompelen of ergens in te vallen, maar zij streken elk met één hand langs een muur en raakten niets anders dan strak cement. Zelfs geen elektriciteitsbuis, geen schakelaar.
„Bob. . .”
„Ja?”
„Waar komen we in vredesnaam ergens uit?”
„Weet ik veel. Onder de Bibelebonse berg. Of aan de andere kant van het Panama-kanaal, als het zo doorgaat.” „We zijn toch zeker allang onder het terrein van Ramon Pérez uit?”
„Jandoekie, ja. Maar we lopen van de haven weg, dat weet ik wel.”

„Kunst. Of we hadden nu al zowat op Hawaii gezeten.” Het was razend moeilijk om de afstand te schatten die er nog lag tussen hen en het licht in de verte, dat bleek toen zij bijna geheel onverwacht merkten dat zij aan een flauwe bocht bezig waren. Het licht dat zij hadden gezien, kwam door die bocht heen en toen zij die eenmaal voorbij waren, scheen het ook sterker. De gang liep nu weer een eindweegs recht, maar nu werd het licht toch merkbaar sterker . . . Het bleek heel gewoon. De gang eindigde, volmaakt op dezelfde wijze als zij was begonnen, in een loodrechte schacht, waarin van boven af helder licht viel. Zij stopten een meter of acht van de schacht af. Vanuit de gang zagen zij de onderste sporten van de ijzeren ladder die tegen de zijwand van de schacht bevestigd was. De lichte tocht die zij aldoor hadden gevoeld, kwam door lucht die om een of andere reden in dat gat afdaalde en er doorheen trok. Met een schok begreep Jan, hoe dat kon.

„Bob! “
„Is er?”
„Ik weet waarom het tocht.”
„Ze hebben hier geen manieren en laten deuren openstaan.”
„Zonder dollen. Deze gang loopt van zee af, hè?”
„Geheid. Of we waren wel dolfijnen tegengekomen.” „Dus die loopt met de berghelling mee op.”
„En dat zou?”
„De koude lucht erin zakt af naar beneden, net als water in een buis. Aan de hoge kant erin . . . wordt door de tunnelwanden langzaam afgekoeld en rolt met de helling omlaag. Als het buiten kouder zou zijn dan hierbinnen, zou het omgekeerde gebeuren. Als in een schoorsteen.” „Slimme jongen.”
„Nu ik eraan denk, liepen we ook een beetje tegen een helling op.”
„Je hebt gelijk. We merkten het niet omdat we zo gespannen waren. We liepen langzaam omhoog. Stil!!”
Uit de schacht kwam zonder waarschuwing de stem van iemand die, ergens boven, luid riep:
„In de loods zijn alle lichten uit!”
„Prima”, zei een andere stem, dichterbij en kalmer. „Dat hebben ze gauw gedaan. Carlos, rijd jij de truck vast naar buiten.”
Het enige antwoord was het zwaar grommen van een automotor die onmiddellijk aansloeg, vlak daarop inschakelde, langzaam wegreed . . . daarna een eind verderop bleef staan met stationair lopende motor.
„Doe de buitendeuren eerst dicht.”

Dof dreunde de grond toen een zware deur werd dichtgerold. Een klap toen de deur tegen de sponning viel. . . Het geluid van de automotor was nu niet meer hoorbaar. Nu kwam weer de bevelende stem, ditmaal duidelijker: „Benito, jij blijft hier met Peraira en die ander en zet alles hier weer precies zoals het gestaan heeft. Gesnapt?” „Si, si, senor.”
„Ik ga met Carlos mee. We zijn vroeg in de ochtend terug. Intussen blijven jullie het terrein bewaken.”
„Si, si, senor.”'
„Adios.”
„Buenos noches, senor Pérez.”
Er klapte een gewone deur. Stilte. Bob gaf Jan een por, gleed voorwaarts naar de ladder, greep de sporten en klom snel zo hoog dat hij precies boven het open luik uit kon gluren. Een klein, katachtig uitziend mannetje stond drie meter van het luik af en was bezig een sigaret te rollen met gebruikmaking van bruinachtig vloeipapier. De zware truckmotor buiten kreeg gas en een vrachtwagen rolde weg in de eerste versnelling.
„Heidaar!” zei Bob scherp, de loop van zijn pistool rustend op de rand van de luiksponning. Het katachtige mannetje keek snel op, keek om zich heen, keek nogmaals en ontdekte toen het hoofd van Bob. Hij bleef volkomen onbeweeglijk staan, de handen nog geheven met de half-klare sigaret ertussen.
„Hands up!” zei Bob. „Pronto...!!! Pronto!”
Zijn oren luisterden naar het dreunen van de wegrijdende truck. Het katachtige mannetje stond gespannen op zijn benen en scheen iets in de zin te hebben. Bob hoorde de truck overschakelen en gas geven. Hij vuurde, overtuigd dat het gedaver van de motor het schot zou overstemmen. De kogel snorde precies tussen de kuiten van het mannetje door en raakte een pakkist ver achter hem.
„Jan!” zei Bob scherp. „Klim langs me heen. Ik vertrouw die snuiter niet.”
De snuiter stak langzaam beide armen omhoog, zijn zwarte fret-achtige oogjes geen moment van Bob afgewend. Jan klauterde langs Bob op de ladder naar boven, liep zijdelings om en informeerde:
„Wat doen we met hem?”
„Hou hem onder schot. Blijf achter hem, maar uit zijn buurt.”
Bob klom haastig het luik uit en keek rond. Hij was in de expeditieruimte van een of andere fabriek, een soort van combinatie van pakhuis en garage. Er stond nog een vrachtwagen en het opschrift daarvan liet zijn kaak een eind naar beneden zakken. Het luidde:
North Panama Pyjama Factory.

„Jan, weet je waar we zitten?”
„In een garage.”
„In de garage van een pyjama-fabriek.”
„Ben je nou helemáál dol geworden?”
„Kijk dan op die vrachtwagen! En let op die vent.” Dat alles ging razend snel, want Bob rende intussen al naar een gewone deur, naast de zware roldeur waardoor de trucks in en uit gingen. Hij duwde haar open en stond buiten . . . aan de rand van de stad, die hij een eind beneden zich zag liggen. Op enkele honderden meters afstand lagen de gebouwen van de Ramon Pérez Importmaat– schappij. De geluiden van het havenstadje waren hier veel zwakker dan beneden en duidelijk klonk door de nacht het grommen van de tweede versnelling van de truck, waarvan hij nog juist de twee helrode achterlichten rond een bocht van de weg zag verdwijnen. Deze weg was vrij breed en geasfalteerd. Zij kwam uit het stadje, liep langs de pyjamafabriek en leidde de bergen in. Bob rende als een haas terug en vlak buiten de deur remde hij zo snel af, dat hij bijna struikelde. Want schuin voor de garage-roldeur stond een jeep, met een vierkante lap zeil aan vier staande stangen er boven. Bob sprong erop af. Het voordeel van jeeps is, dat ze geen contactsleutels hebben. Eén keer proberen . . . de motor sloeg aan. Een luide, waarschuwende schreeuw klonk van binnen. Een schot . . . wéér een schreeuw . . . Bob vloog met één sprong naar de nog openstaande deur waardoor hij de garage verlaten had, maar juist vóór hij die bereikte, zag hij een snelle schaduw, naar buiten ijlen. Bob remde opnieuw af, maar ditmaal met één been naar voren. Het was prachtig gemikt. Het als een dolle rennende, katachtige mannetje raakte Bobs uitgestoken been, sloeg over de kop, raakte de grond met een doffe slag, rolde tweemaal om en bleef versuft liggen. Jan verscheen hijgend in de deur-rechthoek.
„Heb ik hem geraakt?”
Bob bukte zich over de op de grond liggende gestalte en onderzocht die snel.
„Hij was te vlug voor je. Ik dacht wel dat hij wat in zijn schild voerde. Vlug . . . haal touw. Toen hij die salto maakte sloeg hij met zijn hoofd tegen de grond, maar hij knapt al weer op.”
Jan kwam terugdraven met een rol touw en tezamen, hijgend van de haast, bonden zij Benito ruggelings op een laadboom die tegen de garagemuur lag. Zij sjorden hem om en om, zoals een zijderups een cocon inspint, sleepten Benito aan zijn paal de garage in en sloten de deur. „Kom mee, Jan. Als de raphazen. Wat we hebben moeten, zit in die truck.”
Jan had nog pas één been in de jeep, toen de auto al achteruit gierde, weer voorwaarts en met een wilde zwier de asfaltweg op, achter de truck aan. Het zeildoek boven hun hoofden begon te flapperen.
„Gooi dat stomme zeil los, Jan. Daar word je gek van.” Jan ging overeind staan, hield zich aan een hoekstang vast en wipte de ogen van het zeil uit de pennen. Het zeil verdween in de warme nacht als een dolle vleermuis. Bob reed zo hard hij kon. De asfaltweg liep slingerend en steeds hellend tegen de bergen op maar de bochten waren niet al te scherp. Het enige waar je met een hoog op de poten staande jeep op moest letten was, dat je het ding niet zijdelings kapseisde. Als een tor snorde het ding de helling op. Jan riep tegen de wind in:
„Bob, wat heeft Ramon Pérez, in naam van alles wat dol is, te maken met een pyjama-fabriek?”
Bob, zijn ogen halfdichtgeknepen vooruit turend, brulde terug:
„Kun jij je iets onschuldigers indenken dan een pyjamafabriek?”
„Ja. Een fabriek van slabbetjes.”
„Kien eens even uit. Hij krijgt een zending landbouwmachines. Daar zitten een paar kisten tussen met wapens. Die zijn natuurlijk op een of andere manier gemerkt. Hij zet ze in zijn loods, op een goeie nacht worden ze tussen de andere kisten uitgehaald; de wapens gaan door de onderaardse gang naar de expeditie-afdeling van de pyjama-fabriek. In kisten van de pyjama-fabriek rammelvrij tussen de pyjama’s verpakt, worden ze door geheel Panama verspreid.”
„Handig bekeken. Dus dan moet de eigenaar van de pyjama-fabriek in het komplot zitten?”
Bob lachte een tikje grimmig:
„Wedden dat mijnheer Ramon Pérez tevens eigenaar is van die pyjama-fabriek? Wie doet je wat?”
Vier tellen later begon Jan ineens bulderend te lachen. „Het is eigenlijk om je helemaal, finaal, eindeloos uit alle naden en kieren te lachen. Deze hele rel is begonnen omdat wij een paar nieuwe pyjama’s wilden gaan kopen in Mexico . . . en het hele spel eindigt in een pyjama-fabriek.” „Pyjama-pret in Panama”, zei Bob kortaf en knikte voorwaarts. „Daar voor ons uit heb je onze pyjama-pretneuzen. Die twee rode achterlichten.”
De truck was zichtbaar op een volgende lus in de weg, die nu slingerend uitgehakt was tegen een berghelling. Links was de glooiing van de rots, rechts liep een onaangenaam duister ravijn. De koplichten van de jeep sloegen vonken uit stukjes glinsterend mineraal op de afgehakte zijkant van de rots. De jeep reed bijna dubbel zo snel als de truck en twee minuten later zaten zij er vlak achter en minderden vaart. De truck reed niet meer dan vijftig kilometer per uur. Het was een vierwielige open wagen met een hek eromheen en binnen dat hek stonden stapels kisten; met touw slingervrij vastgesjord.
„Wat nu, Kobus?”
„We moeten hen laten stoppen. Bij verrassing. Bestáát niet dat zij iets vermoeden.”
„Zouden ze hun eigen jeep niet herkennen?”
„Smijt die vier hoekstangen het ravijn in. Alle jeeps zien er eender uit. Maar die hoekstangen zijn een dichterlijke vrijheid.”
Jan lichtte één voor één de vier hoekstangen uit hun bussen en slingerde ze overboord.
„Ik hoor ze niet eens neerkomen, Bob.”
„Dan is het zaak niet in dat ravijn te tuimelen, lijkt me.” De jeep snorde vredig achter de truck aan, maar dat kon zo natuurlijk niet doorgaan. Bob zat kennelijk te piekeren. „Konden we die kerels maar laten stoppen zonder dat ze iets in de gaten hebben. Een band kapot schieten is te gek. Je hebt kans dat ze hals-over-kop in dat ravijn rollen en dat is wel wat al te bar. Kom op, jij met je technisch inzicht. Hoe dwing je een truck tot stoppen?”
„Door zijn wegenbelastingkaart te vragen”, antwoordde Jan korzelig.
De weg was zo bochtig en smal, dat passeren niet goed mogelijk was. Bovendien voelde Bob daar niets voor, want dan kwam hij vóór de truck, in het volle licht van de koplampen. Hij bleef liever veilig achter zijn eigen koplampen. Toen zei Jan, heel kalm:
„We zijn sufferds.”
„Allicht. Altijd geweest. Waarom nu weer?”
„Zijn benzinetank zit achter onder. Schieten we een gat in.”
„Geniaal. Vliegt de tank dan in de fik?”
„Heel onwaarschijnlijk. De kogel is wel heet, maar niet gloeiend. En hij komt in vloeibare benzine terecht. Alleen gas ontbrandt. Als de stalen mantel van de kogel een vonk slaat uit het staal van de tank, is dat het enige risico. Maar ook de vonk, als die er is, dooft in de vloeibare benzine. Je kunt immers een peuk sigaret uitdoven in een kopje benzine?”
„En de knal van het schot? Samen met de klap van de kogel in de tank?”
„Dat is het enige. Ze weten natuurlijk dat er een auto achter hen zit. Zien onze koplichtenbundels.”
„Dat is op een weg als deze heel gewoon. Alleen een haastige gek wil hier met alle geweld passeren.”
Een dikke minuut later werd dat probleem op heel eenvoudige wijze voor hen opgelost. De rotswand aan de linkerzijde week van hen weg en de weg verbreedde zich. Er stonden waarschuwingsborden. Een luid gedaver kwam snel naderbij . . . rode lampen doemden op . . . daarna enkele mannen, die bij het licht van booglichten bezig waren, met luchthamers in de rots te boren.
„Jan! Ze zijn hier bezig een wegverbreding te maken, waar auto’s elkaar kunnen passeren! Dit is onze kans!” De truck vóór hen reed nu in de eerste versnelling met niet meer dan vijftien kilometer vaart. Bob leunde opzij en keek naar voren.
„Jan! De volgende ploeg is honderd meter verder. Nu!” Jan had zijn pistool tussen de knieën schietklaar. Hij hief het met beide handen, mikte zorgvuldig, wachtte tot de jeep even rustig lag, trok af en stopte het pistool weer weg. De knal van het schot leek een zwak geluidje vergeleken bij het door de rotswand weerkaatste daveren der luchtboren dat drie tellen later weer naast hen klonk. „Was het raak?”
Een man in overal, met een lamp zwaaiend, doemde naast hen op en wuifde dat zij verder konden rijden. Twee andere trucks, tegenliggers, stonden in een al gereedgekomen deel van de wegverbreding te wachten. Jan wees zwijgend op een slingerende, plassige, natte streep midden tussen hun voorwielen.
„Benzine.”
Bob nam zijn voet van het gas en minderde vaart. „Zeg, als dat gat halverwege de zijkant van de tank zit, blijft er nog een hele massa in.”
„Nee, broer. Ik schoot schuin naar beneden. Die wanden zijn niet zo dik. De kogel slaat door achterkant en bodem tegelijk, hoor. Dit is kaliber 38 en met stalen mantel. Van vlakbij afgevuurd. Maak je geen zorgen.”
Bob zat nu ongeveer honderd meter achter de truck en midden vóór hun radiator liep nog steeds die lange, licht slingerende streep vocht over de weg. De rotswand suisde nu weer vlak langs hun linkerportier voorbij. Rechts was nog steeds het ravijn.
„Kijk. . .”, zei Jan, wijzend. „Kijk. . .”
De natte streep op de weg werd smaller . . . dunner . . . vertoonde af toe een kleine, droge onderbreking . . . de droge hiaten werden langer.
„Nu moet hij zijn benzineleiding nog leegzuigen en zijn carburator droog trekken . . . dat is in tien tellen gebeurd. Nu moet hij ongeveer nattigheid voelen.”
„Nee, drogigheid”, zei Bob.
De truck minderde vaart. Minderde snel vaart. Bob liet de jeep langzaam op de voorligger inlopen en toen de truck stilstond, zat hij er precies vijf meter achter en iets links ervan, zodat zijn felle koplichten in de lengte door de smalle ruimte tussen truck en rotswand schenen. Het linkerportier zwaaide open en een nors uitziende man in een vuilwitte broek met een groen hemd kwam naar bui– ten, wuifde met een arm tegen hen en liep naar de voorkant van de truck.
„Gaat de motorkap opengooien”, constateerde Bob. „Snapt er natuurlijk niets van.”
„Dan is het een grote sufferd”, zei Jan. „Want nu staat zijn benzinemeter op nul.”
„Misschien werkt zijn benzinemeter allang niet meer. Weet jij veel? Kom mee. Korte metten.”
Zij stapten uit, legden de handen (met de pistolen erin) nonchalant op de rug en wandelden naar voren in het felle licht van hun eigen koplampen. De norse man had de motorkap juist opengegooid en keek naar hen met halfdichtgeknepen ogen. Maar tegen dat felle licht in zag hij natuurlijk alleen maar twee zwarte silhouetten, zonder herkenbare gezichten. Een dikke gestalte boog zich uit het open linkerportier, juist toen Bob en Jan daar aankwamen.
„Zeg, de benzinemeter staat op nul. Hoe kan dat?” De norse man keek op naar het dikke hoofd, schuin boven hem.
„Op nul?”
„Je tank is lek!” zei Bob tegen de norse man. „Kom maar kijken.”

De norse man keek hem aan, zei een machtig lelijk woord, liet de motorkap openstaan en liep langs Bob naar achteren. Bob had hem schietzuiver tegen de lampen van de jeep. Eén vakkundige klap met de kolf van het pistool . . . „Heidei!” riep de dikke man, die gewoonweg eerste rang zat bij dat incident. „Carlos!!”

„Kom er maar uit, Piet”, zei Jan, de loop van zijn eigen wapen onder de neus van Pérez houdend. „En vlug wat! We versperren hier de weg en wij willen geen proces-verbaal voor dergelijke flauwsies.”
De dikke zag er een beetje bleek uit toen hij uitstapte. Zweet in dikke droppels verscheen op zijn voorhoofd. Hij hief zijn handen halverwege naar de sterren.
„Dit is moord. Beseffen jullie dat wel?”
Bob sleepte het bewusteloze lichaam van Carlos bij de enkels naar een plaats achter de truck, waar een laatste plasje benzine zielig neerdrupte, zette een voet op een chassisbalk en klom in de laadbak.
„Hou je hem in de gaten, Jan?”
Jan liet Ramon Pérez omkeren, zette hem het pistool in zijn vette rug en beval kort:
„Leg je handen gevouwen in je nek.”
Pérez was bijzonder gehoorzaam. Angstzweet drupte van zijn wangen en zijn knieën trilden. Bob rommelde in de laadbak, maakte touwen los en sjorde aan een van de kisten. Zij hadden opgeplakte grote reclame-etiketten van mooie mannen in helkleurige pyjama's, tandenpoetsend. „Jan, achter in die jeep heb ik wat ijzers horen rammelen. Gooi er es een op.”
Met het stuk ijzer wrikte Bob snel het deksel van een der kisten, en smeet de inhoud eruit. Er stond een lichte nachtbries hier, zo hoog in de bergen en toen hij de in vloeipapier verpakte pyjama’s opzij begon te gooien woeien de vellen dun papier wapperend weg. Pyjama’s, rood en geel en paars en blauw, werden opzij gesmeten.
„Hei Bob, word je niet helemaal dol van al die pyjama’s?” Bob knorde:
„Ben je gek? Het zijn ordinaire rotkleuren. En er zit niet één apart model bij. Allemaal gewone, stomme dingen met knopen en een zakkie links. Ha! Alsjeblief!!”
Hij richtte zich op en een ander soort papier woei weg op de bries . . . zwaarder, gelig en glimmend. En in Bobs handen blonk, dof en vettig . . . het blauwe staal van een machine-pistool.
„Klaar”, zei Jan.

„Appie-kim”, zei Bob. Met een trek van de grootste minachting op zijn gezicht ramde hij de losse pyjama’s weer terug in de kist en legde er het deksel op.
„Dat noemen ze pyjama’s!” verklaarde hij, terwijl hij van de truck sprong. „Zeg, dikke. . .” (dat was tegen Ramon Pérez) „help mij effe die kornuit van jou in de jeep te tillen.”
Zwetend en trillend hielp Pérez tillen. Dat hij die nacht minstens een paar kilo aan gewicht verloor, wat zijn leven maanden verlengde, was maar een heel schrale troost voor hem, leek het.
Ramon werd naast Bob voorin gezet en Jan ging achterin zitten naast de bewusteloze Carlos. Die zag er precies uit of hij zat te slapen. Toen de werkploegen met hun luchtboren weer in zicht kwamen, schoof Jan heel zachtjes de loop van zijn pistool in Ramons spekrug.
„Eén verkeerde piep en dit pistool geeft één verkeerde blaf.”
Er werd niet gepiept en niet geblaft. Carlos sliep en Ramon transpireerde.

* * *
De jeep stopte boven op de heuvel. De maan hing heel hoog tussen de sterren en op de schepen in de haven waren bijna alle patrijspoorten donker. Alleen zwakke guitaarmuziek kwam nog uit het stadje. Bob zette de motor af

en floot zacht „Yankee Doodle”.
Twee donkere gestalten kwamen uit een bosje te voorschijn. Bob boog en maakte een armgebaar:
„Mag ik u voorstellen? Ramon Pérez. Handelsreiziger in fraaie machinepistolen. Een vrachtwagen vol ervan, verpakt in kleurige lappen, staat een kwartier rijdens van hier. Met een lege benzinetank. De man achterin slaapt. Een tikje gewelddadig, maar dat kon moeilijk anders.” King zei enkele tellen lang niets. Dan:
„Zeg niets waar deze dikke bij is. Kunnen wij die jeep krijgen?”
„Mijn een biet. Die hebben we zelf gesneld.”

„Gewat?”

„Gesneld. Van koppensnellen. Jeepsnellen. Maar we moeten eerst Arie ophalen. Die zal wel zowat exploderen van woede en ongeduld.”
King sprak fluisterend met Corbett.
„OK. Laat de dikke en die ander maar hier. Maar kom wel gauw terug.”
Ramon stapte uit en mocht tussen de muskieten op de heuveltop zitten. De muskieten waren reuze-blij met hem . . . die wilden wel eens iets anders dan FBI-bloed. De jeep rolde de heuvel af, het stille stadje door en heel kalm de laan in. In de loods van Ramon Pérez Importmaatschappij was alles nog donker en rustig. De jeep stopte even voorbij de poort, op de plaats waar zij onder het hek door waren geslopen.
De struiken lagen donker en spookachtig in het maanlicht. Jan zei luid tegen de struiken:
„Woont hier een mijnheer Roos, die een taxi heeft besteld?”
De struiken bewogen en ritselden. De heer Roos kwam te voorschijn, stijf strompelend en met een gezicht dat volkomen onherkenbaar was van de muggebulten. De heer Roos stond enkele tellen lang volkomen onbeweeglijk en woordeloos. De jeepmotor liep zacht pruttelend.
„Willen jullie me . . . Zijn jullie . . .?”
„Hoe gaat het met je arm?” vroeg Jan deelnemend. De heer Roos haalde diep adem:
„Willen jullie me vertellen . . .?”
„Nu niet”, zei Bob. „Morgen. Gezellig. Nu zijn we allemaal een beetje moe.”
„Dat kan híj zich niet indenken”, vond Jan. „Hij heeft al die tijd dik en lui onder de struiken gezeten.”
„Ik háát jullie”, verklaarde Roos. „Ik haat jullie zo intens, dat ik al ziek word als ik jullie maar aankijk.”
„Ga dan maar achterstevoren in de jeep zitten”, ried Bob. De heer Roos krabde woest de muskietenbulten op zijn gezicht, haalde drie maal diep adem, als wilde hij in luide, lelijke woorden uitbarsten, sloot zijn machtige kaken en klom achter in de jeep.
„Juist”, zei Jan goedkeurend. „Altijd eerst tot honderd tellen voor je je kwaad maakt.”
Hij grijnsde tegen Bob en Bob tegen hem. De jeep draaide. Zij waren allebei volmaakt gelukkig. Het was een van de zeer weinige avonturen, waarbij de dikke, eeuwig slimme, lepe Arie Roos er werkelijk goed bekaaid was afgekomen. „Jammer voor jou dat die fabriek zulke suffe pyjama’s maakt”, zei Jan, vol medegevoel, tegen Bob. „Anders was je hier midden in luilekkerland terecht gekomen.” „Jij hebt óók nog een massa zorgen voor de boeg”, zei Bob tegen hem. „Jij moet met die FBI-kerels gaan vechten over je onkosten.”
De FBI-kerels zaten op de top van de heuvel te roken. „Noem geen namen”, waarschuwden zij. „We moeten allemaal in die jeep. Rijd ons naar een adres dat wij je zullen wijzen. Een eind verderop. Dat is een Panamese politieman, die graag dit verhaal zal horen.”
„Ik hoop dat ik erbij mag zijn”, zei Roos bitter. „Misschien hoor ik dan óók nog wat er gebeurd is.”
Alles klom en klauterde in de jeep en het zwaarbeladen voertuig rolde weer de heuvel af. De nacht werd koeler, de maan steeds witter en de muskieten zoemden nijdig. Zij zagen Ramon Pérez ongaarne verdwijnen. Om van Arie Roos maar te zwijgen. Alle muskieten waren het er maanden later nog over eens, dat die dikke jongen tussen de struiken, die zo vreemd geduldig bleef zitten, het lekkerste bloed had gehad, dat zij ooit hadden geproefd.

De verdere avonturen van Jan Prins, Arie Roos en Bob Evers kunt u lezen in het volgende boek: „VREEMD GESPUIS IN EEN WARENHUIS”

van dezelfde schrijver:
Willy van der Heide