Een Woestijn raakt Zoek

Willem Waterman

EERSTE HOOFDSTUK

Peter Regan ontmoet een verwante ziel

Aan boord van de « City of New Orleans » op weg van New Orleans, U.S.A. naar Tampico in Mexico, was het uur van het diner aangebroken. Beneden, in de eetzaal, overstemden de eerste klanken van de band het doffe gezoem der scheepsmachines, terwijl de passagiers begonnen binnen te stroomen.

De in de avondzon rood glanzende dekken lagen zoo goed als verlaten. Op de brug wandelde de officier van de wacht, de laatste zonnestralen schitterend in het goud op zijn smetteloos witte uniform. Boven hem werd de hemel langzaam violet. De eenige personen op het dek zelf waren enkele matrozen, die met bezems en zwabbers in de weer en nu en dan de rust verbraken met een uitroep of een plotseling gelach. Over de achterrailing, een eindje van elkaar, leunden twee passagiers.

Een van hen zoog aan een pijp en bekeek de zon, die langzaam daalde naar den wazigen horizon van water, met wreveligen blik. Die wrevelige blik lag op Peter Regan’s gelaat sinds het oogenblik dat de « City of New Orleans » goed en wel de haven van New Orleans had verlaten en had de bevreemding opgewekt van moeders met huwbare dochters, want in hun oogen had, van alle passagiers, die op dat oogenblik aan boord van de mailboot over de Golf van Mexico gleden, juist Peter Regan wel allerminst reden, de zon een wreveligen blik te schenken.

De wreveligheid was trouwens niet de schuld van Peter, doch van wijlen diens vader. De oude Regan liet, toen hij als weduwnaar in zijn zestiencylinderauto zijn leven op deze aarde beëindigde als direct gevolg van zijn weddenschap, op het strand van Miami meer dan honderd mijl te kunnen halen, aan zijn eigen, juist tweeëntwintig geworden zoon de ronde som van vier millioen dollar na.

Vier millioen is geen overdreven fortuin, maar het is een bedrag, dat den ongelukkigen eigenaar ervan in staat stelt, precies te doen en te laten wat hij verkiest, zoolang hij tenminste niet met alle geweld zijn geld over de balk smijt, door de staatsschuld van zijn vaderland te willen afdoen, de Noordpool te ontginnen of in het huwelijk te treden.

Dergelijke ambities had Peter er nooit op na gehouden, maar hij had wel de meeste zotte dingen gedaan, die een jongeman van zijn leeftijd in staat is uit te halen, en hij had die zotte dingen met overtuiging gedaan. . .

Het lange dek van de mailboot glansde goud in de ondergaande zon en Peter staarde er een tijdlang peinzend overheen. Hij voelde zich allerbedroevendst eenzaam. Het is nu eenmaal een feit, dat de inspiratie voor het uithalen van grappen en het op touw zetten van zonderlinge ondernemingen steeds en uitsluitend over ons komt in daarvoor geschikt gezelschap. Sinds enkele dagen was Peter er zich pijnlijk van bewust, dat een dergelijk gezelschap aan boord van de ’New Orleans’ verre te zoeken was.

Peter voelde zich eenzaam, stak zijn handen diep in zijn broekzakken en vervloekte somber het uur, waarin hij op het idee was gekomen zich in te schepen naar Mexico. Florida was hem gaan vervelen en een losse opmerking van een van zijn vrienden had hem op de gedachte gebracht, dat er misschien in Mexico iets te beleven viel.

Met afschuw liet hij de lieden aan boord de revue passeeren en gromde ; zelfs een mummie zou zich in een dergelijk gezelschap doodelijk verveeld hebben.

Toen schrikte hij uit zijn gepeins op door het gevoel, dat er iemand naar hem keek. Hij wendde zijn hoofd om en ving den blik op van den jongeman, die een tiental meters verder tegen de railing leunde en hem blijkbaar al dien tijd opmerkzaam had gadegeslagen. Op het oogenblik, dat Peter zijn hoofd naar den ander keerde, schrok deze op en deed een aarzelende pas voorwaarts. Hij was even lang als Peter en bijna zoo bruin en dat gebruinde gelaat met vroolijke oogen kwam Peter bekend voor. Hij had dien kerel vroeger gekend. . . wie was het toch?

„Ouwe Regan!” riep toen de ander uit, deed enkele enorme passen en gaf een daverende klap op Peter’s schouder, „jij idioot, waar heb jij al die jaren gezeten?”

Tegelijk met de herkenning voelde Peter een schok van vreugde ; het Lot had hem dan ten slotte toch niet in den steek gelaten! Hier was een van zijn oude, heel oude kameraden, een wapenbroeder uit de tijden, dat ze nog samen op college waren, en samen benzine poften voor hun wrak autootje.

„Clim!” juichte Peter, „ouwe Clim Perroney! Wat een geluk, op dit schip eindeijk een levend wezen te vinden. . . Hoe staat het leven?! ”

Clim grijnsde breed: „Alles prachtig — zeg, laten we beneden een borrel gaan drinken, de bar zal wel zoowat verlaten zijn, dan kunnen we ongestoord onze doopceelen lichten, wel, wel, wat is onze kleine Peter groot geworden! ”

„Ben jij je melktanden al kwijt?” informeerde Peter, toen ze de statietrap afdaalden en de bijna verlaten bar betraden, „je treft het, ze hebben hier lekkere grenadine, onschadelijk voor teere hersentjes!”

„Ik moet erkennen,” zuchtte Clim droevig, „dat jij heel wat op mij vóór hebt, jouw turfmolen kan natuurlijk overal tegen! Whisky--grapefruit.”

Regan noemde hetzelfde en bezag den ander vol belangstelling „Wat voer jij tegenwoordig uit? In de zaak van den ouden heer?”

Clim schudde het hoofd: „Niet meer.” Peter keek ongeloovig:

„Wat? Herrie gehad met den ouden heer en thuis weggegaan?”

Clim schudde het hoofd:

„Mijn vader is al sinds vijf jaar overleden ; plotselinge hartaanval. Nou, toen kreeg ik de heele zaak.”

Peter hield op met het aansteken van zijn cigaret en keek verrast:

„Die groote rubberfabrieken van Perroney? Die waren toch van jou vader en dus daarna van jou? Waar zijn ze nou dan?”

„Weg,” antwoordde Clim en stak zijn neus in zijn glas.

Peter hapte: „Weg? Hoe weg. . . gegapt, afgebrand, in de lucht gevlogen?”

„Opgefoven!” zei Clim en zette zijn leege glas neer.

Er viel een korte stilte, waarin Clim peinzend staarde naar den barman, die cocktails mixte, en waarin Peter tot de ontdekking kwam, dat er blijkbaar onder de bewoners der United States nog wel enkele waren, die zijn eigen record met stukken klopten. Een tijdlang zei hij niets, dan fluisterde hij vol ontzag:„Zeg, die rubberfabriekjes van jou, waren die niet om en bij de drie millioen waard?”

„Vijf millioen, ” zei Clim.

„Groote, Goden!” zei Peter, diep geschokt, „barman twee Martini.”

Hij stak een cigaret aan en schoof vol ontzag den ander zijn koker toe.

„Almachtig!” herhaalde hij, „jij bent toch niet dezelfde Perroney, waarover de kranten een jaar of zoo geleden die opgewonden verhalen hadden, diezelfde Perroney, die een oude duikboot kocht, ermee de Hudson opvoer en de geheele regeering plus twee eskaders slagkruisers op de been bracht, omdat niemand wist tot welke nationaliteit dat ding behoorde?”

Clim knikte: „Die gek was ik,” bekende bij.

Peter leefde op. De bewuste courantenberiehten had hij steeds met groot enthousiasme gelezen, maar Amerika liep over van Perroney’s in alle soorten en maten en hij had, bij zijn stille sympathie voor dien onbekenden geestverwant, geen oogenblik aan de mogelijkheid gedacht, dat die geestverwant zijn oude collegekameraad kon zijn.

„En jij bent dus diezelfde waanzinnige, die met vier vrienden, in den tijd dat de States nog waren drooggelegd, midden op de Broadway uit een ouden sproeiwagen aan iedereen gratis bier schonk, en de oorzaak was, dat drie brigades politie, met gummiknuppels een paar uur noodig hadden om den weg weer vrij te krijgen?”

Clim kon bij de herinnering een lach niet onderdrukken: „Ik was die idioot,” bevestigde hij, „het duurde vier uur voor ze de heele rel uit elkaar hadden. Er kwamen steeds meer lui bij dan er werden weggetimmerd, het leek wel of heel New York op Broadway stond. Later wilde de politie almaar weten waar ik dat bier vandaan had gehaald, maar ten slotte lieten ze me los met een reuze boete.”

Hij zweeg even, nam een slok van zijn cocktail, strekte zijn rug en keek scheef door den rook van zijn cigaret.

„Vertel jij me nu niet, dat jij die befaamde Regan bent, die constant zijn neus in wespennesten steekt!”

Peter knikte: „Ik vrees, jeugdige vriend,” bevestigde hij, „dat mijn neus lang, heel lang geleden de eigenaardigheid had, als vanzelf in lastige situaties verzeild te raken, maar dat is nu helaas voorbij. . . vroeger beleefde ik nog wel eens het een of ander, maar tegenwoordig. . .! “ Hij bromde van afschuw, haalde een oude, smerige pijp te voorschijn, en begon ze te stoppen uit een tabakzak, die eruit zag, of het een erfstuk was van Abraham Lincoln. De man achter de bar, die op dit oogenblik niets te doen had, sloeg hem glimlachend gade. Hij kende Peter Regan’s fooien bij ondervinding en verdroeg minzaam den stank van diens pruttelende pijp. De pijp in kwestie brandde nu. Een lange trek eraan ontlokte haar een enerveerend gereutel en Peter een blik vol verteedering. Dan blies hij den rook uit de richting van de sierlijke palmen naast hem en klaagde zijn nood: « De amusante tijden zijn voorbij. Ik ben op zoek naar wilde avonturen, maar er gebeurt absoluut niets! Een van mijn beste vrienden is getrouwd, een ander ligt in een hospitaal, — die ramde midden in den nacht de pier van de jachtclub te Miami met een motorboot —, een derde ging met kennissen naar Europa en raakte onderweg tot over de ooren verliefd, enfin, het resultaat is, dat ik moederziel alleen ben achtergebleven op deze wereld. Ik heb er over nagedacht, een paar stokers om te koopen, om in den nacht hier aan boord wat voor spook te gaan spelen. Ik heb het denkbeeld laten varen, op je eentje is dat een schamel genoegen, maar het bewijst wel tot welke diepte ik ben afgezakt.»

Clim lachte: « Zeg, Regan, weet je wat er met jou aan ’t handje is?» Peter keek verschrikt op: « Vertel me niet, dat ik last van zenuwen heb of een zwakke maag of iets dergelijks. »

« Zenuwen!» lachte Clim, « als jij last van zenuwen hebt, heeft een orang-oetan ze ook. Nee, ik had hetzelfde als jij, een jaar geleden, alleeen een graatje erger. Ik ging melig naar bed en stond nog meliger op, vond alles stom vervelend had een hekel aan auto’s en motorbooten, aan de lui om me heen en de ergste hekel aan me zelf. Op het laatst was het zoo erg, dat ik de straatvegers benijdde, die me 's morgens vroolijk goeden morgen wenschten, als ik na de een of andere fuif, dik in de olie, naar huis reed. Het werd steeds erger, tot het geval zichzelf oploste: ik raakte mijn geld kwijt. Binnen vier dagen had ik practisch geen cent meer en toen ik een week zonder geld zat, bemerkte ik beterschap. Kijk niet zoo ongeloovig, ik heb het meegemaakt en kan het weten. Toen ik niet meer in een twaalfcylinder auto kon rijden maar er nog slechts met groote moeite een oude viercylinder op na kon houden, toen ik moest gaan uitrekenen, of ik me een winterjas kon permitteeren, toen kwam het plezier in al die dingen terug. Af en toe verdiende ik wat bij met schrijven voor couranten, onder journalisten had ik nog massa’s kennissen zitten uit mijn gekke dagen; en drie maanden na de krach was het een waar feest voor me, als ik eens goed kon dineeren.»

Hij hield op en klopte de asch van zijn sigaret. Peter had vol belangstelling geluisterd. Met zijn pijp in den hoek van zijn mond vroeg hij verbaasd: „Maar wat voer je dan nu voor den drommel uit op het eerste-klasse dek van een luxe-stoomer? Wil je het volmaakte geluk deelachtig worden door je laatste restant geld er ook nog door te jagen, of heeft een van je oude vrienden. je ergens een goed baantje bezorgd?”

Clim haalde zijn schouders op. „Van al mijn vroegere vrienden zie ik er nu geen een meer. In het begin vonden ze het allemaal even beroerd, kwamen me geregeld opzoeken en zoo, maar na twee weken was het nieuwtje er af. Toen ik niet meer geregeld met hen mee kon doen, vergaten ze me langzaam maar zeker. Een paar van hen wilden me een baantje op kantoor bezorgen, maar geen van hen had in dien tijd zooveel te vertellen, dat hij me een werkelijk behoorlijke baan kon geven. En als klerk ergens gaan te zitten, dat vertikte ik, dan was ik nog veel liever chauffeur geworden. Maar met dat al moest ik mijn eigen kostje opscharrelen. Twee maanden geleden kwam ik nog een paar van mijn oude vrienden op straat tegen, ze waren allemachtig vriendelijk en zoo, maar ik hoorde niet meer bij den grooten troep, je weet hoe dat gaat.”

Hij zweeg even en stak een nieuwe sigaret op. Peter keek hem peinzend aan: „Maar je moet toch behoorlijk bijverdienen, buiten de kleine rente van je overgebleven kapitaal, anders kon je toch niet eerste klas op een mailboot reizen!”

„Laat je glas naar dat tafeltje daar in den hoek brengen, dan zal ik je de geheele historie vertellen. Man, ik ga een grandioos avontuur tegemoet, maar ik waarschuw je, het wordt een lang verhaal!”

Peter werd actief, gleed van zijn kruk en zette zich tegenover Clim aan een laag tafeltje, in den hoek van de kleine bar. Een ventilator boven hen deed de takken van een palm naast hen zacht wuiven en woei den rook van Pcter’s pijp weg. In den verlaten salon met zijn leege clubfauteuils drong uit de verte zacht het rhythme van de band uit de eetzaal door.

En daar, gebogen over het lage tafeltje tusschen hen, waarop de cocktails vergeten bleven staan, vertelde Clim Perroney, exmillionair, aan Peter Regan, millionair, het zonderlingste verhaal, dat Peter ooit gehoord had, en dat hem meer en meer in spanning bracht, tot hij ten laatste zelfs zijn pijp vergat en onbeweeglijk luisterde. Clim staarde even naar den gonzenden ventilator en zei plotseling: „Heb je wel eens gehoord van de Silver Star Ranch?”

Peter schudde ontkennend het hoofd en Clim grinnikte: „Dat is heusch geen wonder, ik heb het ding zelf nog niet eens gezien. De Silver Star Ranch is, volgens ingewonnen inlichtingen, een van de meest verlaten plekjes in het hartje van Mexico. Een langgerekte bergrug met ravijnen en zoo, een kaal stuk woestijn, waar niets groeit dan hier en daar wat cactussen en dat alles rijkelijk overdekt met lagen stof. Op dat heele stuk Sahara woont geen mensch. Het moet een geweldige lap grond zijn en heel dat opwekkend paradijs van schorpioenen en ratelslangen is op het oogenblik mijn volstrekt en onvervreembaar eigendom. Maar met die ranch is er iets raars aan het handje. Ik geloof geen seconde, dat de een of andere Inca, of hoe die ouwe dictators over Mexico vroeger heetten, er in een dronken bui goud heeft verstopt, of dat er zilvermijnen zijn, maar wel is het een feit, dat er sinds enkele maanden lieden zijn, die alle mogelijke moeite doen om het eigendomsbewijs van die ranch in handen te krijgen. Dat klink allemachtig gek, maar het gekste van alles is, dat ik er zeer speciaal op gesteld ben, die ranch te houden. Het is op het oogenblik het eenige plekje op de geheele aarde, dat van mij is en van mij alleen ; daarbij komt nog, dat ik het op een heel zonderlinge manier in handen heb gekregen. Het zal een maand of acht geleden zijn, dat ik op een nacht zat te pokeren met twee vrienden van mij en een kennis van een van hen, die hij in een hotel had ontmoet. Ik ben allang weer vergeten, hoe die man heette, het eenige wat ik me nog herinner is, dat hij een sympathieken indruk maakte en zijn verliezen op een geweldig sportieve wijze droeg.

Er werd nogal grof gespeeld dien avond, in elk geval, op een gegeven oogenblik was die kerel alles wat hij aan geld bij zich had kwijt en vroeg, of wij ermee accoord gingen, dat hij zijn gouden sigarettenkoker inzette. We vonden het best en stelden voor het ding een bepaalde waarde vast. Hij zette het in en was prompt zijn koker kwijt. Hij had wel ontstellende pech dien avond, want even later ging zijn platina polshorloge er aan, daarna zijn visitekaartjesétui, daarna zijn vulpotlood. Toen vonden we het wel wat al te bar, boden hem al zijn spullen weer aan en stelden voor, op te houden. Maar daar wilde hij niet van hooren, vertelde ons, dat hij een eerlijke kans moest hebben om terug te winnen en zoo meer. Die kans wilden we hem best geven, maar je weet hoe het gaat als je op een avond voortdurend pech hebt. Als je op een keer eens vier azen in handen krijgt, heeft de ander vier azen en de joker! Cheque’s aannemen wilden we niet, we hadden maar al te vaak ondervonden, dat daar altijd moeilijkheden mee komen, niet, dat we den kerel niet vertrouwden, maar het is een heel gezond principe, dat overal moest zijn ingevoerd. We vertelden hem dat allemaal uitvoerig. Hij dacht even na, trok toen zijn portefeuille te voorschijn en haalde er een opgevouwen papier uit. Hij legde het ons voor en liet het lezen. We waren allemaal wel een beetje in de olie, maar toch nog nuchter genoeg om te zien, dat het een officieel document was. Het droeg het zegel en stempel van het gouvernement van Mexico en de handteekening van een stuk of drie, vier generaals en ministers, ik zal het ding wel eens laten zien ; in elk geval waren het bekende namen en het stuk was absoluut en onbetwijfelbaar echt.

Maar nu komt het stapelkrankzinnige: het was een eigendomsbewijs, een eigendomsbewijs van idem zooveel hectaren grond, op een precies aangegeven plaats in Mexico. . . maar het stond niet op naam van een bepaald persoon, maar op naam van toonder! Denk je eens in: een eigendomsbewijs van een stuk grond, dat op naam van toonder staat! De eerste de beste, die het stuk in handen heeft, kan zijn rechten op dien grond laten gelden. Snap je, hoe stomverbaasd we waren? We vroegen den kerel niet, hoe hij aan het papier kwam, dat waren zijn zaken, maar stelden een bepaalde waarde voor het ding vast. Ik weet niet meer, hoe groot het bedrag was, dat we ervoor bepaalden, maar het was geloof ik, om en bij de tienduizend dollar. Het kwam er overigens weinig op aan, als het papier maar een vastgestelde waarde had. Hij zette zijn cactusplantage in en we sleepten onze winst van den geheelen nacht erbij, om tegen dat ding te kunnen inzetten. Het was een krankzinnig spel. . . het is de hoogste inzet geweest waar ik ooit om heb gespeeld, en de kaarten, die ik in handen kreeg, waren even krankzinnig ; ik geloof, dat ik drie azen had en bij de eerste ruil er een bij kreeg. Het slot van het liedje was, dat ik won, de heele hoop. Geen van de andere drie wilde wegloopen en alle drie vroegen ze mijn kaarten te zien. Ik won met een slag om en bij de dertigduizend dollar. De eigenaar van dat papier had geen geld bij zich om zijn woestijn terug te koopen en hij is er blijkbaar ook niet zoo verlangend naar geweest ook, want ik gaf hem mijn adres om den volgenden dag aan te komen, maar ik heb hem niet zien opdagen en in geen week daarna. Ik was toen in mijn gekke dagen en stopte het papier in mijn portefeuile. Een paar dagen later kwam ik het tegen, toen ik op de bank geld ging halen en gaf het aan den kassier, om het in mijn safe te doen. Het plan was, dat ik op dat verlaten stuk grond een landhuis zou laten zetten of zooiets ; als we op een goeden dag dan eens genoeg hadden van de stad, zouden we daarheen kunnen trekken om uit te rusten.”

Hij lachte even en ging voort: „Het is er nooit van gekomen. Vóór ik dat denkbeeld ten uitvoer had kunnen brengen, het zal ongeveer een week na dien pokeravond zijn geweest, ging er plotseling een heel stel aandeelen van me, waarop ik geld had geleend, omlaag. Ik moest bijpassen, maar ik had zooveel contanten naar de weerga geholpen, dat ik het niet kon en op andere aandeelen moest leenen, om het gat te stoppen Toen ging opeens de rest ook naar beneden en het werd een volslagen ruïne. Ik deed wat ik kon, maar alles wat ik in handen had, kelderde, het was een van die kleine krachs, die soms zoo plotseling optreden. Er was geen houden aan. Als ik niet zoo stom had gedaan, mijn reserves heelemaal in te teren, was het niet zoo erg geweest, maar zooals de zaken nu stonden, moest ik aan ’t verkoopen blijven. Je weet zelf hoe het gaat ; het wordt verkoopen en nog eens verkoopen en toen ik weer bij mijn positieven kwam, stond ik nog juist op het randje van een faillissement. Wat ik overhield was juist voldoende, om mijn racewagen aan het loopen te houden. Dat heb ik niet geprobeerd, maar het ding aan een kennis verkocht, mijn huis verkocht, mijn motorboot en alle mogelijke luxerommel en toen ik het bedrag, dat ik nog had, optelde bij wat de verkoop me had opgeleverd, had ik een sommetje, waarvan de rente me juist op de been kon houden.

En toen, bij het leeghalen van mijn safeloket, vond ik het eigendomsbewijs terug. Ik wist niet, wat ik ermee moest beginnen en ging ermee naar den bankmanager om zijn raad te vragen. Hij krabte zijn kalen schedel, wat hij veilig kon doen, omdat we in zijn privékantoor zaten en ried me aan, het zonder verwijl te laten registreeren. Een eigendom, dat eenmaal op naam van den eigenaar is geregistreerd, kan nooit vervreemd worden, vertelde hij me en het leek me de verstandigste raad, dien ik in tijden had gehoord. Van al mijn aandeelen en effecten was dat vodje ongeveer het eenige, dat ik had overgehouden en ik voelde een soort vriendschap voor het ding. Ik ging er dadelijk mee naar Washington, naar het registratiekantoor.

Het gezicht, dat die lui daar zetten, toen ze het onder de oogen kregen, was goud waard. Ze keerden en draaiden het ding, bliezen er poeder overheen, keken erdoor, bestudeerden het met lenzen en microscopen en röntgenden het. Na drie dagen was het feest afgeloopen en vertelden ze me opgetogen, dat het papier ontwijfelbaar echt was. Ik deelde hun in zoo net mogelijke bewoording mede, dat ze naar de weerga kon– den loopen met hun ontdekking en dat ze dat papier moesten laten registreeren ; het brandde in mijn zak.

Toen werd het lawaai nog veel grooter, ze telefoneerden naar alle kanten, mannen met grijze baarden kwamen er aan te pas en al dien tijd, zat ik in een leeren fauteuil te wachten en rookte sigaretten. Ik merkte wel, dat ze voortdurend mijn kant uitwezen, maar ik lette daar niet op. Na een half uur waren ze plotseling uitgeconfereerd en kwamen me mededeelen, dat ze me in alles ter wille wenschten te zijn, maar dat het hun volkomen onmogelijk was, dat papier te laten registreeren. Ik vroeg hun natuurlijk, waarom dat voor den drommel niet ging, ik was de toonder van dat papier en als zoodanig eigenaar van de ranch. . .

Maar toen staken ze hun handen in de lucht en begonnen voordrachten te houden, over wie voor de wet wél, en wie nièt eigenaren waren. Ik heb een uur staan redeneeren, toen was ik zoo schor als een dronken kip en heb de beenen genomen. Maar met dat al stond ik voor het feit, dat ik in het bezit was van idem zooveel hectaren gloeiend zand, met idem zooveel ton cactussen er op, en juist zóólang eigenaar was van dat stuk Sahara, als ik dat papier in mijn zak had.

Ik kon het niet laten registreeren, dus als ik het verloor, of het op een of andere manier kwijt raakte, was ik mijn woestijn kwijt. De situatie was meer dan krankzinnig, en hoe minder waarde die lap grond bij informatie bleek te hebben, hoe meer ik er op gebrand was, het ding in mijn bezit te houden. Het werd zoo erg, dat ik ’s nachts sliep met een revolver en dat papier samen onder mijn hoofdkussen en het niet in een banksafe durfde te laten sluiten, uit angst, dat de bank zou afbranden. Toen, op een goeden morgen, las ik het heele verhaal in geuren en kleuren in de krant, mijn bezoek aan het registratiekantoor en alles. Een geweldige kop erboven:

PERRONEY’S LAATSTE MOP MISLUKT!

Toen snapte ik opeens, dat de een of andere slimme Piet onder die fossielen daar op dat kantoor, mij van gezicht en eveneens van reputatie kende en de anderen had gewaarschuwd. Daar zat ik met de gebakken peren. Die lui daar hadden alles als een mop van mij beschouwd en wenschten zieh natuurlijk op het oogenblik, dat de historie in de couranten verscheen, nog steeds geluk met. hun snuggerheid. Vlak daarop stonden er een paar dozijn reporters en fotograven voor de deur, die allemaal een story wilden hebben. Ik vond het een prachtkans om de lui in Washington ervan te overtuigen dat alles met dat papier in orde was en vertelde het geheele verhaal volkomen oprecht aan de heeren van de pers. Maar jawel, ze schreven alles keurig op, al bulderend van het lachen. En hoe meer ik probeerde, ze te overtuigen, dat het geen mop was, hoe harder de ezels brulden!

Natuurlijk stond het verhaal den volgenden ochtend met namen en toenamen in de krant, alles wat ik verteld had, en nog veel meer, dat ik niet verteld had. Ik had me dood kunnen lachen om alle moppen, die ik volgens de heeren reporters getapt had en die volkomen nieuw voor me waren, als ik niet te nijdig was geweest om lol te hebben. Boven alle artikelen prijkte, ondanks mijn moeizame pogingen van den dag tevoren, een kop:

CLIM PERRONEY HOUDT ZICH GOED.

en dergelijke nonsens meer. Ik geloof niet, dat er één man in de Vereenigde Staten was, die die verhalen niet las, die niet wist wat voor een idiote gek ik was en wat voor een zotte klucht ik weer had bedacht. Iedereen had er zijn hemd op durven verwedden, dat ik die lui in Washington heerlijk voor den gek had willen houden met dat eigendomsbewijs, om ze naderhand tot de risée van heel Amerika te maken. . . je snapt, dat de achtenswaardige ambtenaren er zich nu nog mee geluk wenschen, dat ze er niet ingeloopen zijn! Ik hoef je natuurlijk evenmin uit te leggen, dat toen alle kans was verkeken, nog ooit van mijn leven dat papier geregistreerd te krijgen. Als ik me met dat stuk ergens op een registratiekantoor vertoon, smijten ze me zonder aarzelen de trappen af en vertellen dat triomfantelijk aan ieder, die het hooren wil.”

Clim staarde gedurende enkele oogenblikken mistroostig in zijn glas en ging dan voort: ”Zoo boet een mensch voor de zotte daden in zijn verleden. Maar het allermooiste komt nog! Op den dag nadat het heele verhaal in de pers had gestaan, belde er bij mij in den morgen een kerel aan, die vol belangstelling vroeg, of ik Clim Perroney heette. Ik vroeg hem, of hij soms reporter was en ik stond klaar om hem het steenen trapje voor mijn deur weer af te smijten, maar hij verzekerde dat zooiets verre van hem was en dat zijn bezoek een zuiver zakelijk transactie gold. Ik was machtig benieuwd, wat voor een transactie dat zijn kon en was nog méér, benieuwd, wààrmee in mijn financieele positie in vredesnaam transacties zouden moeten worden afgesloten, voorzoover het tenminste niet den aankoop van motballen of veters of zooiets betrof. Ik liet hem dus binnenkomen en het bleek, dat hij er een ouden vader op na hield benevens een hoogbejaarde moeder, die beiden van huis uit een groote liefde voor Mexico koesterden en met dikke tranen in hun oogen in de couranten het artikel over mijn ranch hadden gelezen. Ze hadden geld, althans genoeg om een niet al te dure ranch te koopen en de kerel, als braaf zoon, kwam nu beroep doen op mijn goede hart, ten einde hun levensavond gelukkig te maken. Kijk eens hier, Peter ik doe niets liever dan iemand een gelukkigen levensavond bezorgen, ik hoop dat mijn levensavond van een overweldigend geluk moge zijn, maar als iemand bij me aankomt, die een zwarte lap voor zijn eene oog heeft, met het andere oog scheel kijkt en een half oor mist, en met een dergelijke tronie diep aangedaan gaat zitten verhalen over zijn ouden vader en lieve moeder. . .

Ik veronderstel, Peter, dat het die zwarte lap was, gevoegd bij het schele oog, die het effect van zijn welsprekendheid te niet heeft gedaan. Ik voelde me in elk geval niet zoo ontroerd als ik had behooren te zijn, en verwees dus den goedhartigen zoon weer naar het steenen stoepje. Een groot uur later werd er weer gebeld. Ik deed open, klaar om schuldeischers te vertellen, dat de heer Perroney helaas niet thuis was, maar trof een kerel aan, die eveneens een zakelijk gesprek met me wilde hebben. Ik begroette hem warm, — eenige afleiding was in die duistere dagen altijd welkom —, en zette me tot luisteren. Hij deelde me in zeer diep vertrouwen mede, dat hij rondliep met een grootsch plan tot het oprichten van een slangen- en hagedissenfarm en reeds sedert enkele maanden wanhopig zocht naar een goed terrein voor zijn beestjes. Nu kwam hij tot mij met het aanbod, die farm, waarvan hij in de krant had gelezen, voor een zacht prijsje van me over te nemen om er hagedissen en slangen op te telen. Ook al in zijn vertrouwen deelde hij me verder mede, dat hij de huiden van de beesten wilde verkoopen en een zoet winstje uit de onderneming dacht te slaan, waarvan ik eventueel een aandeel zou kunnen krijgen, dit ter compensatie van het zachte prijsje.

Ik stelde dat vertrouwen zeer op prijs, van ouds heb ik een zwak voor mededeelzame lieden en ik achtte het niet meer dan billijk, ook hem in vertrouwen te nemen. Ik bracht hem dus onder het oog, dat ik nu niet, morgen niet en nooit die ranch zou verkoopen en gaf hem, nog steeds in strikt vertrouwen, te kennen, dat ik hem vierkant de stoep zou afsmijten, als hij niet heel gauw maakte, dat hij wegkwam. Toen had ik al wel in de gaten, dat er met die ranch iets zonderlings aan het handje moest zijn, maar ik dacht er niet lang over na en wachtte kalm af wat er zou gaan gebeuren.

Lang hoefde ik niet te wachten. Dienzelfden avond, om een uur of negen, werd er weer gebeld. Er stond iemand aan de deur, die, als het niet te laat was, gaarne een zakelijk onderhoud met me zou willen hebben. Ik had door al die histories al een aanmerkelijke routine in het voeren van zakelijke gesprekken gekregen, en liet de voordeur open staan. Het is nu eenmaal veel handiger, indien die noodzakelijkheid zich voordoet iemand ineens de gang door de straat op te mikken. De kerel had een jas aan, waarop ik zelfs in mijn rijke dagen nog jaloersch zou zijn geweest en maakte op het eerste zicht een respectabelen indruk. Het eenige, wat aan dat respectabel uiterlijk bij nadere beschouwing afbreuk deed, was een groote bobbel aan de rechterzijde van die jas en die bobbel was er juist zooeen als ’n van een knaldemper voorzien automatich pistool veroorzaakt.

Mijn bezoeker bleek zeer zakelijk, zoo zakelijk, dat hij zelfs weigerde, zijn overjas uit te trekken. Ik vond dat niet volkomen correct en vertelde hem dat ook. Ik kletste nog een heele boel meer, maar zorgde ervoor, vlak in de buurt te blijven ; die bobbel was me op een afstandje al te hinderlijk. Toen ik bijna was uitgeredeneerd, dreef de andere de onbeleefdheid zoover, zijn hand in de hobbelige jaszak te steken, waarop ik hem een opstopper onder de kaak verkocht, dat hij met bobbel en al over den grond tolde. Inderdaad bleek de bobbel een zware Smith-Wesson te zijn. Het heele zaakje heb ik toen buiten neergelegd, als decoratie voor het huis van mijn buurman ; toen ik een tijdje later uit het raam keek, was er niets meer te zien, de kerel had blijkbaar de plaat gepoetst.”

Met een steeds breeder wordenden grijns op zijn bruin gezicht had Peter het heele relaas aangehoord. In zijn brein vormde zich vaag een denkbeeld, maar vóór dat scherpomlijnde vormen had aangenomen, ontwaakte Clim uit zijn droomerig staren naar de wuivende palmen boven hem en zocht naar een versche sigaret. Toen herinnerde Peter zich een vraag, waarop nog steeds geen antwoord was gegeven:

„Zeg, Clim, je hebt nog steeds niet verteld, wat je eigenljik op dezen mailstoomer uitvoert. Wat ben je van plan? Wil je de rest van je geld er door helpen?”

Clim schudde het hoofd.

„Nee, dat moet ik je nog vertellen, maar dat is een verhaal op zichzelf.”

Hij richtte zich weer op en leunde voorover met zijn armen op het tafeltje:

„Ik zal je niet een heel relaas gaan ophangen van alle pogingen, die er na dien bewusten dag nog gedaan zijn om me dat eigendomsbewijs af te gappen. Met de gekste trucs vielen ze me op mijn dak, op de meest zonderlinge oogenblikken, tot ik er op het laatst bijna zenuwachtig van werd. Op een goeden dag kwam er, toen ik niet thuis was, een kerel aan de deur, verkleed als ambtenaar van het telefoonbedrijf en die brave man haalde elk papier op mijn kamer overhoop, terwijl hij zoogenaamd de telefoon controleerde ; hij was verdwenen voor ik thuis was. Een andere keer viel een schat van een meisje op mijn stoep flauw, vlak voor mijn deur. Ik liet haar natuurlijk bij mij binnenbrengen en ze vroeg me met een engelachtig lachje, haar even alleen te laten met een ijlings toegeschoten oude dame, om zich even op te frisschen. Maar ze frischte zich zoo allemachtig lang op, dat ik ernstig ongerust werd, dat ze alle twee onfrisch waren geworden en klopte voorzichtig op de deur. Er kwam geen antwoord. Ik klopte nog eens, weer niets. Ik probeerde de deur, maar die was van binnen gesloten. Toen heb ik mijn schouder ertegen gezet, in de verwachting lijken te zullen vinden, maar jawel? Alles in de kamer was overhoop gehaald, geen papier was onaangeroerd gebleven en de vogels waren door het raam gevlogen. . . jammer, het was toch een aardig kind.”

Clim verdiepte zich even in een droeve mijmering en ging dan voort:

„Het papier hadden ze niet gevonden, het zou wel een wonder zijn, als dat wèl het geval was geweest, want na mijn eerste ervaring met dien telefoonreparateur had ik het meegenomen en verstopt.”

Peter die bezig was zijn pijp opnieuw te stoppen, grijnsde. „Waar had je het ding ergens verstopt, in je auto?”

„Geen denken aan, mijn wagen had kunnen afbranden of gestolen worden ; de garage, waarin hij stond, had in brand kunnen vliegen, en dan was ik mijn rotstuin met cactussen kwijt geweest. Ik besloot, mijn document te verstoppen op een plaats, zoo afgelegen en eenzaam, dat geen mensch het er zou zoeken en op een plaats waar er niets mee kon gebeuren. Denk er aan, het was iets anders dan een gewoon papier; als ik het door onverschillig welke oorzaak kwijt was, was ik mijn land ook kwijt, onherroepelijk? Ik fabriceerde een zwaren ,looden koker, dien ik met een schroefdop luchtdicht kon afsluiten, stopte mijn opgerold document er in en nam het op een ochtend heel vroeg mee in mijn auto. Ik reed naar zee, naar een stuk strand waar ik nog nooit een mensch een voet had zien zetten. Daar zette ik den wagen in een boschje, klom op een hooge rots en ging daar plat bovenop liggen om te zien of er ook een of andere spion in de buurt was. Vanwaar ik lag, kon ik mijlen in den omtrek desnoods een oorworm zien loopen. Er viel geen levend wezen te bekennen. Toen scharrelde ik naar beneden en begroef mijn woestijn in het zand, een halven meter diep. Voor de feestelijkheid had ik speciaal een schop meegenomen en toen ik het geval ingroef, was het lage eb. Bij gewone eb of bij vloed, dat is twintig van de vierentwintig uur, staat er een halven tot een paar meter water op mijn woestijn. Sindsdien haalde ik vrijer adem. Ik had toen reeds een plan gemaakt, om in elk geval naar Mexico te gaan en te kijken wat een bezitting ik eigenlijk op den kop had getikt.”

Daags voor mijn vertrek ben ik mijn eigendom gaan ophalen, het lag er nog juist zoo, en recht van die plek af ben ik in volle vaart naar de kade gereden. Ik wilde een enkel risico loopen, op het laatste moment nog te worden overvallen, — mijn wagen heb ik door mijn garage laten afhalen. En nu weet je dan zoo ongeveer, wat ik aan boord van deze boot uitvoer.”

Peter knikte zeer nadrukkelijk en klopte zijn uitgedoofde pijp leeg. Clim hield hem zijn sigarettenkoker voor.

„Neem 'n sigaret. . . en doe die pijp weg ; er moeten nog meer menschen in de buurt van dat ding leven dan jij alleen. Ik geloof niet, dat er nog aan valt te twijfelen dat er iets heel eigenaardigs aan het handje is met die woestijn van mij. Ik heb je al eens gezegd, dat ik niet geloof, dat er petroleum of goud of zooiets te vinden is. Als werkelijk iemand wist, dat er goud was verstopt, zou het allang verdwenen zijn, want in Mexico wachten ze heusch niet op een eigendomsbewijs als er goud te halen valt op een stuk land, waarvan niemand de eigenaar kent. Petroleum heeft niemand in de buurt zelfs maar geroken. Maar die ranch is voor sommige lui een massa geld waard dat staat als een paal boven water. En eveneens staat vast dat er lui zijn, die een massa riskeeren en hoopen geld uitgeven om in het bezit ervan te komen. Als ik er in geslaagd was, mijn eigendom te laten registreeren, had het me allemaal geen steek kunnen schelen ; was dan het document van me verbrand of zooiets dan had ik dadelijk een nieuw kunnen aanvragen, het land had dan onbetwistbaar op mijn naam gestaan. Maar zooals deze zaken nu zijn, moet ik elke seconde opletten, dat ik niet bestolen word.”

Hij hield even op om de asch van zijn sigaret in het asch– bakje te tikken en ging dan voort

„Maar even vast staat dat ik, koste wat het kost, die ranch zal houden, al blijkt het ook niets anders te zijn dan een verzameling cactussen en oorwormen. Ik heb al mijn geld opgenomen, omdat ik het daar plotseling noodig zou kunnen hebben en heb me op deze stomvervelende boot ingescheept om zelf te gaan zien waar die ranch van mij ergens uithangt en wat er voor waardevols aan kan zijn. Op het oogenblik snap ik er nog geen steek van en alle menschen, wien ik het heb gevraagd — en daar waren lui bij, die Mexico kennen als hun broekzak — snapten er evenmin iets van. Alle mededeelingen stemmen hierin overeen, dat mijn ranch ergens in de binnenlanden moet liggen en óf het onbewoondste stuk land der wereld is, óf het onbewoonbaarste op de Noordpool na.”

Peter rekte zijn schouders.

„Mag er in die Sahara van jou worden gerookt?”

Clim staarde hem stomverbaasd aan.

„Wat doet dat er in vredesnaam toe?”

Peter keek verwijtend.

„Kijk eens hier, sinds twee weken zoek ik naar het een of ander avontuur. Bij jou valt er in de toekomst vast en zeker wat te beleven, dus ga ik mee, door dik en dun, als ik daar met mijn pijp geen cactusplanten in gevaar breng. All right?”

Clim staarde hem een oogenblik aan en stak dan zijn hand over de tafel.

Een cocktailglas viel kletterend op den grond. Peter aarzelde een enkel oogenblik en keek vol teederheid naar zijn pijp:

„En die cactussen daar?”

„Laten branden,” zei Clim, „heb je een revolver bij je?”

Peter knikte. „Een Parabellum!”

Clim glimlachte en stak bij wijze van antwoord zijn hand in zijn broekzak. Toen zijn vingers weer te voorschijn kwamen, schitterde daartusschen de blauwstalen loop van een kleine Browning.

„Het beste systeem,” merkte hij op. Nu je met mij hebt geassocieerd, is het wel verstandig, niet zonder een pistool te loopen — en het is alles behalve prettig, een jong kanon als een Parabellum in je zak rond te dragen. Wacht hier even, dan zal ik zoo'n zelfde ding voor je halen, ik heb er in mijn hut een over.”

Peter wachtte vijf minuten, wachtte tien minuten, dronk ongeduldig een whisky en keek op de klok. Er was nu een kwartier verloopen en geen Clim kwam terug. . .

En dat kon ook bezwaarlijk, want Clim lag op dat oogenblik op de vloer van zijn eigen hut, stevig en zeer deskundig gebonden.

TWEEDE HOOFDSTUK

Het avontuur valt met de deur in huis

Peter Regan was een wandelend bewijs voor de stelling, dat schijn bedriegt. Ofschoon ettelijke autoriteiten en inspecteurs van politie hem meermalen het tegendeel hadden verzekerd, was hij een jongeman met een zeer behoorlijk stel hersens. De zonderlingste avonturen, waarin hij keer op keer verwikkeld was geweest, hadden zijn eerste kijk op allerlei verwarde situaties merkwaardig scherp en juist gemaakt. Dat was dan ook de reden dat hij, toen na een kwartier Clim nog niet in de bar was teruggekeerd, zonder een woord te zeggen opstond, zijn pijp in zijn zak stak en de steward ging zoeken. Hij wist op geen stukken na waar de hut van Clim ergens gelegen was en de steward was de man, die hem daarover kon inlichten. Hij vond het belangrijke personage in de messroom en klampte hem aan:

„Zeg, steward, weet je ook waar de hut van mijnheer Perroney ergens is?”

De steward permiteerde zich een licht glimlachje, alsof hij bij zichzelf de opmerking had gemaakt: „Die twee hebben elkaar gevonden!” en haalde een lijst uit zijn zak. Na eenig zoeken knikte hij en keek op:

„De hut van mijnheer Perroney is nr. 147, dat is aan de rechterzijde van den grooten corridor, zal ik u even wijzen?”

Peter sloeg het aanbod af en ging de breede deur door, die naar den grooten corridor leidde. Dit was de centrale gang, die aan weerszijden dwarsgangen had en waarop bovendien nog talrijke hutten uitkwamen. De geheele eerste klasse werd door dien corridor in twee helften verdeeld. Hut 147 bleek nogal ver achterin te liggen en naarmate Peter verder liep tusschen de rijen wit en groen gelakte deuren, werd de muziek, die uit de verre eetzaal tot hem doordrong, zachter en zachter. Flauw werd nu het gezoem der scheepsmachines hoorbaar, overigens was het stil. Er was niemand in de geheele gang, de passagiers waren nagenoeg allen in de eetzaal. Plotseling stond Peter op een kruising van gangen voor nr. 147. Als de nummering bij een dwarsgang kwam, liep ze die dwarsgang in tot aan het einde en langs de andere zijde van de gang terug, om dan in den grooten corridor verder te gaan. Zoo kwam het, dat de nummers plotseling van 123 op 147 sprongen. Peter stond voor de deur zonder zich te verroeren en luisterde. Dan hief hij zijn hand op en klopte met een harden knokkel op het groengelakte deurpaneel.

„Clim,” riep hij, „zit je daar?”

Hij luisterde scherp en even hoorde hij niets. Dan drong een dof, zacht gebons tot hem door. Dat geluid, even later herhaald, deed hem haastig de knop van de deur beetpakken om binnen te treden. De deur was gesloten. Hij verspilde geen seconde meer, maar holde door den langen corridor terug naar zijn eigen hut. Uit zijn koffer haalde hij de door Clim versmaadde Parabellum, schoof die in zijn broekzak en greep daarna een klein, langwerpig metalen doosje. Het doosje bevatte een looper, een instrument, dat hem op zijn reizen zóó vaak te pas was gekomen, dat hij het steeds bij zich had. Onder het terugloopen naar Clim’s hut stelde hij het in de grootte, die hij ongeveer noodig achtte. Hij had zich niet vergist; nadat hij het instrument een paar maal een weinig had versteld, gaf het slot mee en de deur zwaaide geluidloos open. Peter overzag het interieur van de hut, zei geen woord, maar trad snel binnen en sloot de deur achter zich. Dan bukte hij zich over Clim, die gebonden op den grond lag en staarde in diens woedende oogen.

„Allemachtig, hoe hebben ze al dien rommel binnen het uur om je heen gedraaid kunnen krijgen,” mompelde hij, trok de prop uit Clim’s mond, wat het slachtoffer gelegenheid gaf, genoeg lucht te happen voor het uiten van enkele krachtige woorden, en begon dan de touwen los te maken. Touwen waren het eigenlijk niet, Clim was vastgebonden met schilderachtige varieerende hulpmiddelen als gordijnkoorden, aan reepen gescheurde lakens en riemen van zijn hutkoffers. Zijn beenen waren stevig verankerd met enkele aaneengebonden handdoeken. Toen Clim’s handen eenmaal vrij waren, begon bij ijverig aan zijn bevrijding mee te helpen, maar toch moest er een mes aan te pas komen vóór de handdoeken rond zijn beenen wilden loslaten.

„Hoe hebben ze dat allemaal zoo vastgekregen?” wilde Peter weten, „Het lijkt wel een filmvoorstelling!”

Clim wreef zijn polsen en keek nijdig

”Het was anders allesbehalve een filmvoorstelling. Ik ontdekte naderhand, dat ze met hun drieën waren, maar toen ik mijn hut binnenstapte, leek het wel, of er een lawine van menschen op me neerkwam. Een pakte me bij mijn keel, een van achteren, ik kon nog niet eens piepen en een paar dozijn anderen begonnen mijn armen en beenen in allerlei dingen te wikkelen. Ik had niet de kleinste kans, iets in het midden te brengen!”

Peter grinnikte en keek in het rond

„Het ziet er hier naar uit, of er een stel hongerige orangoetans heeft huisgehouden! Op die ranch van jou moet minstens voor een paar ton aan juweelen te vinden zijn, te oordeelen naar de moeite, die die lui zich geven... moet je dat daar zien.”

Hij wees naar een verwarde massa in het midden van de vloer, die eens een hutkoffer was geweest. Alles was er uit gehaald en de koffer zelf was met zorg aan reepjes gesneden, geen vloo had er zich in kunnen verbergen, zonder ontdekt te zijn. Het bed was overhoop gehaald, alle kleeren waren nagezocht, een fototoestel geopend en alle tijdschriften en boeken doorbladerd. Van den onbeschrijflijken rommel keek Peter vragend naar het gezicht van Clim en voelde zich gerustgesteld. Dat gezicht stond voor dat van iemand, die juist met nog minder consideratie dan een baalzak is behandeld, al zeer opmerkelijk vroolijk.

„Ze hebben het toch niet gevonden, Clim?”

Clim hield op met het wrijven van zijn nek en keek verontwaardigd.

„Natuurlijk niet! Dacht je dat ik zoo stom was, dat papier, in mijn hut te verbergen? Ik wist niet zeker, of er soms enkelen van het ongure stelletje, dat me al een paar weken lang op de hielen zit, hier aan boord waren, maar het leek me vrij waarschijnlijk en daarom heb ik het zekere maar voor het onzekere genomen en het papier verstopt op een plaats, waar geen kip het zou zoeken. Je raad het in geen honderd jaar.”

Peter liet zich in een stoel vallen, kruiste zijn lange beenen en hield Clim zijn sigarettenkoker voor.

„Neem een sigaret en vertel op; waar heb je dat stuk papier verstopt?”

Clim stak lachend zijn sigaret aan.

„In een hut, vier deuren verder, die bewoond wordt door een bejaarden Franschman met een buikje, opgekrulde snorren en een hoogst respectabel uiterlijk.”

„Hoe heb je dat klaargespeeld, iets te verstoppen in de hut van een ander? En hoe ben je van plan, het er weer uit te krijgen zonder gesnapt te worden?”

Clim blies een groote rookwolk uit.

«Dat is vrij eenvoudig....... zie je dien stoel, waar je op zit?”

Peter staarde langs zijn keurig geplooide witte broekspijpen naar beneden, en knikte. De stoel in kwestie, die zacht onder hem veerde, was een stalen meubel, zooals er tienduizenden te vinden zijn. Peter bekeek den stoel, zag er niets bijzonders aan en keek vragend op.

Clim grinnikte.

„Wacht... sta eens op, dan zal ik het je uitleggen. Het eerste uur, dat ik in mijn hut doorbracht, heb ik besteed met het moeizaam losmaken van de schroefbevestiging van de bovenste dwarsstang. Als je even kijkt, dan zie je, dat de lap stof, die de rugleuning van den stoel vormt, van boven om die stang is heengeslagen en zoo is vastgenaaid. Het is een klein kunstje om die naad los te tornen en zoo de stang bloot te leggen. Die stalen buis bestaat uit twee deelen, die in het midden door een mof met linksche en rechtsche schroefdraad met elkaar verbonden zijn. Nu, die mof schroefde ik na een beetje peuteren los en had toen de twee einden van de holle buizen voor me. Ik rolde mijn document voorzichtig op, deed er een paar elastiekjes om en bond aan het rolletje een eindje touw. Het geheel schoof ik in de buis en de elastiekjes zorgen ervoor, dat het niet te ver naar beneden glijdt. Het touwtje stopte ik een eindje in de andere helft van de buis. Als je de twee helften later weer van elkaar schroeft, komt het touwtje te voorschijn. Je hoeft er maar aan te trekken en je houdt een heele woestijn in je vingers.

Toen dat klaar was en de mof weer vast zat gedraaid, heb ik het bekleedsel weer met de noodige moeite netjes vastgenaaid. Geen mensch, die er niet speciaal op let, kan er iets van zien. ’s Avonds na het diner, toen ik de kans schoon zag, heb ik mijn eigen stoel en die van den Franschman omgeruild, zoodat het document op het oogenblik veilig vier hutten verder is opgeborgen. Laten de heeren grappenmakers hier maar zoeken, ze zullen er weinig van hun gading vinden!”

Hij grinnikte vol leedvermaak en klopte de asch van zijn sigaret.

Peter keek echter peinzend om zich heen.

”Jawel, maar wat doe je met die rommel hier? Je zult toch aan de steward een verklaring moeten geven van die ravage; je kunt hem bezwaarlijk vertellen, dat het een van je normale moppen is. Ik weet niet of het gevoel voor humor van een steward levendig genoeg is, om daar iets grappigs in te zien.”

Clim haalde de schouders op.

„Ik vertel hem doodgewoon, wat er gebeurd is: ik kwam mijn hut binnen, om het een of ander te halen en toen sprongen er onverwacht drie kerels op me af, die een laken om mijn hoofd wikkelden en daarna mijn hut op hun gemak doorzochten. Nietwaar? Als er moeilijkheden komen, kan ik altijd nog aanbieden, de schade te vergoeden.”

Peter knikte peinzend, maar hief plotseling het hoofd op, toen hem een gedachte te binnen schoot.

„Zeg, als die kerels in jouw tegenwoordigheid alles hebben doorzocht, heb je toch zeker een paar van hen kunnen zien?”

Clim schudde het hoofd.

„Neen, ze hadden alles prachtig voor elkaar. Het eerste wat ze deden, toen ik mijn hut binnenstapte was, een laken over mijn hoofd gooien. En dat laken is er overheen gebleven tot ze weg waren. Ik heb geprobeerd, het stilletjes weg te schuiven toen ik op den grond lag vastgebonden, maar een van hen kreeg het in de gaten en stopte het nog eens extra vast. Toen ze eenmaal weg waren, had ik die benauwde lap natuurlijk gauw genoeg los gemaakt, door mijn hoofd te draaien en te schudden. Hun stemmen heb ik evenmin kunnen hooren. Ze waren zoo voorzichtig, al dien tijd niet harder dan fluisterend te spreken. Al kom ik die kerels alle drie dadelijk op de gang tegen, ik zou ze niet herkennen. Wat hun identiteit betreft, heb ik nergens houvast aan... maar misschien kan je vingerafdrukken op mijn hals vinden,” besloot hij hoopvol.

Peter negeerde dit, liet zijn stoel achterover tegen den wand leunen en zei dan:

„Het lijkt mij ook het beste, dat je doet alsof je van niets weet en de zaak met een onschuldig gezicht aan den steward vertelt. Natuurlijk brengt die rapport uit aan den kapitein, maar als jij aan het geval geen aandacht schenkt, is die kapitein maar al te blij, dat er aan boord geen onnoodige herrie wordt gemaakt en de heele zaak bloedt dood. Trouwens, als jouw naam ergens wordt gehoord in verband met zonderlinge gebeurtenissen, neemt toch niemand het geval au sérieux!

Clim snoof verontwaardigd:

„Jouw reputatie heeft onmisbaar groote voordeelen.”

„Je kunt die voordeelen voor een zacht prijsje van me overnemen! Als ik ergens op een politiebureau aangifte wil doen van het een of ander, verloopt alles vlot tot het oogenblik, dat ik mijn naam noem. Dan kijken ze me eerst ongeloovig aan, grinniken dan, en als ik aanhoud, zooals mijn goed recht is, kalken ze met een onbeweeglijk gezicht alles neer en laten de zaak zorgvuldig onaangeroerd, uit vrees dat er weer een mop achter steekt en ze zich belachelijk zullen maken ...... Wat je maar ’n voordeel noemt!”

Peter stond op, bukte zich en pakte den stoel op, waarop hij gezeten had. Het was een licht stalen ding en woog zeer weinig. Hij zette den stoel weer neer en keek Clim aan:

„Weet je dat we morgenvroeg in Tampico aankomen?”

Clim zat nog steeds op den rand van het bed, rookte sigaretten en wreef met tusschenpoozen met een pijnlijk gelaat zijn hals:

„Weet ik,” zei hij, „morgen onder het ontbijt moeten we die twee stoelen omruilen, want later krijg ik er geen kans meer voor, dan is iedereen in zijn hut bezig, de laatste dingen in te pakken.”

Peter schudde het hoofd:

„Doe het liever nu! Die drie kerels hebben elk hoekje en gaatje van jouw hut onderzocht, ze weten dat het document, dat ze zoeken, niet in jouw hut te vinden is en zullen je hier heusch niet meer komen lastig vallen. De eenige veilige plek voor jouw papier is op het oogenblik je eigen hut! Misschien gebruikt die Franschman zijn ontbijt morgenvroeg op bed...... en krijg dan je papier eens om ongemerkt die stoelen even om te ruilen. Over een paar minuten begint de eetzaal leeg te loopen en dan is je kans verkeken. Mijn boksleeraar drukte me altijd op het hart: Doe het nu! Pak dien stoel en ruil hem in tegen dien anderen, nu dadelijk, schiet op!”

Clim schoot op. Hij pakte het stalen meubel, opende de deur, stak zijn hoofd om den hoek, spiedde links en rechts en was het volgend oogenblik in de gang verdwenen. Peter volgde hem, langzamer, en wandelde de gang op en neer om een oogje in het zeil te houden, terwijl Clim aan een deur vier nummers verder klopte om zich ervan te vergewissen, dat de hut in kwestie inderdaad verlaten was.

Eenmaal passeerde er haastig een kellner, die enkele schalen op een blad droeg, maar er verscheen niemand, die ook maar in de verte beantwoordde aan de beschrijving: «Franschman met snorren», en Clim kon ongestoord weer te voorschijn komen.

„Hier is-ie” zei hij triomfantelijk en liep snel met den veroverden stoel naar zijn hut terug. Peter volgde hem. Toen hij binnentrad, zat Clim alweer op bed, met zijn beenen schommelend. De kostbare stoel stond eenzaam in het midden van het vertrek.

Peter sloot zorgvuldig de deur achter zich en keerde zich om. Clim wees met een weidsch gebaar naar den stoel en zei:

„Ziehier den stoel, in welks schoot zich ettelijke duizenden acres vruchtbare woestijngrond bevinden. Wat nu?”

Peter zei niets, maar liep op den stoel toe, pakte hem op en bekeek belangstellend de naad, die aan de achterzijde van de rugbuis liep. Dan wreef hij peinzend zijn kin, staarde Clim verbaasd aan en merkte op:

„Zeg, heb jij kleermakers onder je voorouders?”

„Nee,” zei Clim, „vast niet, wel een stelletje zeeroovers of zooiets — die lui zijn wel handig met de naald, maar dat is toch ver in het verleden...”

Peter staarde hem nog steeds peinzend aan:

„Met wat voor kleur garen zei je ook weer, dat je die naad had gerepareerd?”

Clim’s beenen hielden plotseling op met schommelen, hij hief met een ruk zijn hoofd op en zei gespannen:

„Met zwart garen... waarom? Is er iets?”

Peter keerde de rugzijde van den stoel naar hem toe:

„Dan zijn er kabouters aan het werk geweest; deze stoel

is uitermate deskundig genaaid met fraai groen garen in bijpassende tint.”

Clim sprong van zijn bed en had juist twee passen noodig om bij den stoel te komen. Wat Peter geconstateerd had, was, juist. De naad, waarvan hij volkomen zeker wist, dat hij ze met zwart garen had dichtgenaaid op een wijze, die zelfs een onhandig vrijgezel het hoofd zon hebben doen schudden, was nu op deskundige wijze gestikt met groen garen, dat voor alle naden in de heele bekleeding was gebruikt.

Clim zette langzaam het meubel naast zich neer en staarde Peter perplex aan

„Er zijn maar twee mogelijkheden,” zei hij dan, „ôf dit is een andere stoel dan die ik heb dichtgenaaid, óf iemand is er achter gekomen, dat ik iets in dien stoel heb verstopt, heeft het er uit gehaald en den naad weer netjes dichtgemaakt...”

Hij pakte den stoel weer op, haalde een zakmes te voorschijn en peuterde daarmee de groene naad los. Het kostte hem nauwelijks een halve minuut; toen lag de blanke stalen buis bloot. Eén enkele blik was voldoende om te zien dat de twee helften nooit van elkaar waren geweest.

„Dit is een andere stoel,” zei Clim, ,;geen twijfel mogelijk, kijk maar, de kit die gebruikt is om de buizen in de mof vast te zetten, zit nog gaaf aan den rand... maar waar, voor den drommel, is mijn stoel dan gebleven!”

Hij liet den ledigen stoel los en zonk op zijn geruïneerd bed terug. Het losgetornde stuk bekleeding van den stoel hing troosteloos en verfomfaaid neer.

„Zeg, kan er soms iemand geweten hebben, dat jij iets in dien stoel had verborgen?” wilde Peter weten.

Clim aarzelde geen seconde en schudde het hoofd.

„Onmogelijk. Dat stuk papier heb ik er in gedaan in mijn eigen hut, nadat ik zorgvuldig de deur op slot had gedraaid. Er was niemand in zicht toen ik die twee stoelen omruilde; er moet hier het een of ander stom toeval in het spel zijn. Natuurlijk heeft de een of andere kellner of een kamermeisje mijn stoel met het zwarte garen bij het schoonmaken van de hutten ergens anders gezet. Maar wat drommel, in wèlke hut? Alleen op het eerste klasse dek zijn er een kleine tweehonderd!”

Peter zette zich, nog steeds zijn kin wrijvende, behoedzaam neer op den onvruchtbaren stoel.

„Dat is een stoel uit een eerste klasse hut. Die stoel van jou kan dus alleen verwisseld zijn met een gelijken stoel, óók uit een eerste klasse hut. Het is natuurlijk het meest waarschijnlijk, dat jouw zwarte garen terecht is gekomen in een hut ergens in de buurt van den Franschman met snorren. We hebben nog een paar minuten tijd vóór de passagiers uit de eetzaal komen; ga mee, dan kunnen we vlug even de hutten hier in de buurt onderzoeken, dat is zóó gebeurd.”

Hij doofde zijn sigaret, mikte het peukje in een aschbak en glipte de deur uit.

Clim volgde hem op de hielen.

DERDE HOOFDSTUK

Variaties op het thema: stoel

Op het oogenblik waarop Clim en Peter in de hutten van hun niets vermoedende medepassagiers op zoek gingen naar met zwart garen genaaide stoelen, vond achter een deur, enkele nummers verder in een smalle zijgang, een merkwaardige conferentie plaats.

Het merkwaardige lag voor een groot gedeelte in het feit, dat één lid van het gezelschap zich bovenmate opwond, terwijl de anderen, rookend of gumkouwend, achterover in hun stoelen lagen en den woordenstroom over zich heen lieten vloeien.

De man, die zich zoo opwond, was een korte dikkerd, die langs het smalle eind van de tafel heen en weer liep. Dat heen en weer loopen bleef beperkt tot telkens drie passen, gezien de kleine afmetingen van de hut. Naarmate de korte man heftiger gesticuleerde, zakten de zwijgende luisteraars dieper in hun stoelen weg.

En toen kwam het onvermijdelijke oogenblik, waarop de drie aandachtige luisteraars hadden gewacht, het oogenblik waarop de dikkerd bij een van zijn wilde gebaren met den rug van zijn hand tegen den hoek van een schilderij aan den wand sloeg.

Hij stuitte zijn woordenvloed met een klagenden kreet en zag dan de gezichten in den zwijgenden kring vóór hem in een grijns vertrekken.

Dat maakte hem razend.

„Jullie zijn een stel stomme, grinnikende ezels!” brulde hij, „een stel ongelooflijk stomme ezels! Je hadt je handen volkomen vrij, de prachtigste gelegenheid, die je bij mogelijkheid maar had kunnen hebben, de deur was op slot en er was niemand in de buurt...... En dan kom je hier lijzig binnen, met zijn drieën, en vertelt, dat je in een hut van acht vierkante meter nog niet eens een officieel document hebt kunnen vinden! Waar betaal ik jullie eigenlijk voor? Hè?”

Hij stak beide armen in de lucht en bleef een oogenblik zwijgend zoo staan, neerziend op het drietal aan de tafel. Dat drietal bewaarde eenigen tijd een diep zwijgen, tot eindelijk de langste, die tot dusver met de handen in zijn broekzakken onbeweeglijk was blijven zitten, het resteerend peukje sigaret uit zijn mond nam en verklaarde: „We worden in elk geval niet betaald om door jou te worden uitgescholden. Als ik zeg, dat het papier in die hut niet te vinden is, dan is het er ook niet. En ik zou niet zoo allemachtig hard schreeuwen als ik jou was. In de hut hiernaast kunnen lui liggen luisteren... We hebben met zijn drieën elken vierkanten centimeter onderzocht, van de afvoerpijp van de waschtafel af tot de matras in het bed toe. Het eenige papier in die hut bestond, uit oude kranten en wat brieven... en zelfs de kranten hebben we uitgeschud! Als je, inplaats van je schor te schreeuwen, eens probeerde er achter te komen of Perroney misschien dat papier in de scheepssafe heeft laten opbergen, zouden we waarschijnlijk heel wat verder zijn! Maar ja, dat moet je zelf weten.”

Hij haalde een nieuwe sigaret uit een verfommeld pakje en ging voort, met onvolkomen onverschillig gelaat naar het plafond te staren.

De dikke man stak opnieuw zijn armen in de lucht, wat ditmaal een zeer ongelukkig gebaar was, daar hij juist een groote sigaar had opgestoken en aldus een ruime dosis asch in zijn oogen en over zijn hoofd strooide. Het drietal wachtte geduldig tot hij klaar was met vegen, en luisterde belangstellend naar enkele nieuwe uitdrukkingen, die ten beste werden gegeven.

„Ik zeg jullie nog eens, dat er door Perroney niets in de scheepssafe in bewaring is gegeven!” brulde de dikkerd, met de vuist op tafel slaande, „als hij dat gedaan had, zou de administrateur het me hebben verteld. Ik ken dien administrateur van vroeger en ik weet enkele dingetjes over hem, die hem zonder mankeeren zijn baantje zouden kosten als ik die den kapitein ter oore bracht... Er is niets wat die administrateur me niet zou mededeelen als ik het hem vroeg. Ik heb dat jullie al meermalen verteld, en ik herhaal:

Het papier is niet bij den kapitein en niet in de safe van het schip! En wil een van jullie, snuggere pieten, die het zooveel beter weten, me misschien vertellen waar het dan ànders kan zijn dan in de hut?”

De lange man staarde droevig naar het plafond en zonder zijn sigaret uit zijn mondhoek te nemen, verzuchtte hij:

„Wat is het toch lastig, sommige menschen iets aan hun verstand te brengen... ik herhaal: het papier is niet in zijn hut! “

Op deze verklaring volgde wederom een diepe stilte. De drie snuggere pieten staarden naar het plafond. De dikkerd scheen geïmponeerd door het zelfvertrouwen van zijn rijzigen handlanger, want hij klopte zenuwachtig de asch van zijn sigaar op den grond, woelde met zijn vrije hand door het spaarzame restje haar op zijn grootendeels kalen, glimmenden schedel en zei aarzelend:

„Ja... maar waar is het dan? het moet toch èrgens zijn?

Geen der anderen bracht daar iets tegen in en de discussie stokte weer. Het gelaat van den mageren man, door wolken sigarettenrook omgeven, drukte, duidelijker dan woorden, uit, dat hij niet werd betaald om raadseltjes op te lossen.

Toen ging plotseling een van de twee anderen aan het einde der tafel, die zich tot dusver uit de dicussies had gehouden, met een ruk rechtop zitten.

„Zeg, daar schiet me iets te binnen... ik ken een van de kellners, die deze rij hutten bedienen, nog van vroeger. Een dag of wat geleden kwam ik hem in de gang tegen en maakte een praatje met hem om uit te visschen of, hij misschien aan het doen en laten van Perroney iets had opgemerkt wat ons van nut kon zijn. Het eenige min of meer ongewone, dat hij me toen vertelde, was, dat hij onder etenstijd Perroney met een stoel heen en weer had zien loopen tusschen zijn eigen hut en die van een Franschman, een eindje verderop in de gang. Jullie kennen hem wel, die Franschman met die snorren, waar we in het begin zoo om gelachen hebben. De kellner had naderhand die stoelen bekeken, omdat het wel meer voorkomt, dat passagiers, die iets kapot maken, het omruilen met zoo’n zelfde voorwerp uit een andere hut, maar aan de twee stoelen was niets bijzonders te zien. Hij had toen het heele geval bijna vergeten en ik heb er evenmin aan gedacht, maar nu snap ik waar de kneep zit: Perroney heeft zijn stuk papier opgerold, en in een van de buizen van zijn stalen hutstoel verborgen... dat gaat gemakkelijk genoeg. Toen heeft hij zijn eigen stoel omgeruild met een uit een andere hut!”

Hij zweeg en keek den kring rond. Een tijdlang zei geen der drie anderen een stom woord. Toen knikte de magere man

„Turpey heeft vast en zeker gelijk! Dàt is het wat de gladde vogel gedaan heeft! Iemand sjouwt niet voor de pret met stoelen door de gang en sport is het evenmin. Wat een wonder, dat we in zijn hut niets vonden! En laten we nou verder geen tijd verliezen — Parker, hier, pak jij den stoel, waar de baas op zit en wacht tot de kust vrij is. Turpey, jij gaat op den uitkijk staan, je gebruikt de bekende signalen en als alles veilig is, rent Parker als de gesmeerde bliksem met dezen stoel weg en met den stoel, dien we hebben moeten, terug. We moeten opschieten, — elk oogenblik kan de bende uit de eetzaal terug komen... klaar?”

De dikke man, wiens hoop herleefde, was haastig van zijn stoel opgestaan en had het groenbekleede meubel naar Parker toegeschoven. Turpey ging nonchalant de deur uit en liep de zijgang af. De lange Crofts stak zijn hoofd om den hoek van de deur, wachtend op het signaal: alles veilig.

Hij zag hoe Turley de kruising van de twee gangen bereikte en daar bleef staan, zijn kin aandachtig in een zakspiegeltje bekijkend. Dit stelde hem in staat, zonder zich om te keeren of de aandacht te trekken, alle vier de gangen tegelijk in het oog te houden.

Even later trok hij tweemaal langzaam aan zijn neus, nog steeds in het spiegeltje loerend:

„In orde!” zei de lange man, zijn hoofd terugtrekkend, „Turpey zegt dat alles veilig is, schiet op, Parker!”

Parker, den stoel in de hand, stapte de deur uit, wandelde luchtig fluitend de gang af, passeerde Turpey zonder hem een blik waardig te keuren en verdween uit het gezicht om een hoek van het kruispunt ......

Clim en Peter, die intusschen met den grootst mogelijken spoed en ijver van de eene hut in de andere doken, haastig alle rugleuningen van aanwezige stoelen bekijkend, hadden bedroevend weinig succes. De eene stoel na de andere bleek te zijn gestikt met groen garen, het groene garen, waarmee die stoelen het fabriek hadden verlaten, het groene garen, dat rechtens bij die stoelen behoorde.

Peter had juist in de zooveelste hut bot gevangen, toen hij, op zijn polshorloge kijkend, tot de ontdekking kwam dat elk oogenblik de passagiers uit de eetzaal konden terugkomen. Met een plotselingen schok herinnerde hij zich, dat de stoel, die uit de hut van den Franschman was gehaald, nog steeds niet was teruggebracht...... Er zou vast en zeker herrie komen, zeer ongewenschte herrie, als die achtenswaardige heer terugkwam van een copieus diner en in zijn hut niet het meubel vond, bestemd om zijn vermoeide leden in uit te strekken.

Herrie over stalen stoelen met groene bekleeding was iets, dat Peter zeer zorgvuldig wenschte te vermijden. De kleinste aanduiding kon voor de tegenpartij voldoende zijn om op het rechte spoor te komen. En als dat eenmaal door den vijand gevonden was, begonnen de moeilijkheden voor Clim weer van voren af aan!

Peter haastte zich terug naar de hut van Clim, nam daar den stoel op, die nog in gaven toestand verkeerde, gaf den tweeden stoel, die met loshangende bekleeding in het midden van het vertrek stond, een welgemikte schop, verkende snel het terrein en schoot de gang over, de hut van de man met de snorren binnen. Het was het werk van seconden om den stoel daar neer te zetten en de hut weer te verlaten...... maar het bleek toch, dat hij geen drie seconden later had moeten zijn, want juist toen hij de deur achter zich had gesloten en den knop had losgelaten, kwam een man de zijgang uitwandelen. Hij bleef op het kruispunt staan en bekeek aandachtig zijn baard in een spiegeltje. De kerel stond zóó, dat hij door middel van zijn spiegeltje een blik kon werpen in alle gangen achter hem. Peter verwenschte hem hartgrondig. In deze omstandigheden was het ondoenlijk, verder op onderzoek uit te gaan, dus wist Peter niets beters te verzinnen dan de lange gang af te slenteren alsof hij zich, naar de messroom begaf om een pakje sigaretten te halen. Hij passeerde de breede draaideur aan het einde der gang en bleef om een hoekje van die deur staan loeren of inmiddels het terrein nog niet veilig was geworden.

Door de glazen wanden van de draaideur kon hij — zonder zelf bespied te worden, want achter hem was het betrekkelijk donker — de gang in haar volle lengte overzien. Tot zijn verbazing zag hij even later een tweeden man uit een zijgang te voorschijn komen. De man droeg een stalen stoel in zijn hand, een stalen stoel, bekleed met groene stof. Peter mompelde enkele minder hoorbare woorden en keek gespannen toe.

De man ging een deur ergens aan de linkerzijde van de gang binnen en Peter had er een eed op willen doen, dat het de hut van den Franschman was. Tien seconden later kwam hij weer te voorschijn, wederom met een stoel in zijn hand. Hij verdween in de zijgang waaruit hij gekomen was en even later slenterde ook de man op het kruispunt, die blijkbaar zijn baard voldoende had bestudeerd, die gang in.

Toen begon Peter zijn schedel te krabben en daar had hij een goede reden voor. Krabben werkt sterk inspireerend en Peter had groote behoefte aan inspiratie. Het was bezwaarlijk aan te nemen dat er onder de passagiers aan boord plotseling besmettelijke stoelen-kleptomanie was uitgebroken. Maar het was wel duidelijk, dat er op de een of andere manier iets over Clim’s manipulaties met stoelen was uitgelekt en verder, dat de man met de groote belangstelling voor zijn baard in één schuitje zat met den stoelenverhuizer.

Het kon niet anders, die twee lui moesten leden zijn van de bende, die Clim had overvallen toen hij vroeger op den avond zijn hut binnenging. Maar wat voerden ze in de hut van den Franschman uit? Als ze een paar uur tevoren nog vermoedden, dat Clim het papier in zijn hut had verborgen, hoe kwamen ze dan opeens aan de wetenschap, dat Clim een stoel uit zijn hut had omgeruild?

De gangen lagen leeg en verlaten onder het helle licht der electrische lampen, dat glansde op de gladgelakte deuren en wanden. Peter bedacht zich niet lang, maar, het toeval zegenend, dat de passagiers dien avond langer dan gewoonlijk in de eetzaal bleven — overigens een zeer normaal gevolg van het feit dat het ’t laatste diner aan boord was — ging hij de draaideur door en liep snel de gang af. In elk geval zou hij eens gaan kijken naar den stoel, die door den onbekenden gever in de hut van den Franschman was neergezet.

Zonder iemand te zijn tegengekomen, bereikte hij die hut, glipte de deur binnen en schoot op den midden in het vertrek staanden stoel af.

Ondanks het feit, dat op het oogenblik elke seconde goud waard was, bleef hij enkele tellen onbeweeglijk staan, starend naar de rugnaad van den blauwglanzenden, stalen stoel in zijn hand...... De naad was met zwart garen op een zeldzaam slordige wijze dichtgenaaid!

In de enkele tellen, dat hij stilstond, ontwaakten in Peter’s brein vage herinneringen van Sinterklazen en kabouters, doch meteen zette hij dergelijke fantasieën vastberaden opzij. Het was hûn stoel, onmiskenbaar hun stoel, de stoel met het document er in, maar hoe voor den drommel was het mogelijk, dat die door hun eigen vijanden in de hut van den Franschman was neergezet? Een afgrijselijke mogelijkheid schoot hem door het hoofd: als de bende eens ontdekt had waar Clim zijn papier had verstopt, den stoel had gehaald, geledigd en nu weer op zijn plaats gezet?

Hij brak zich niet verder het hoofd met lugubere mogelijkheden, maar gluurde om den hoek van de deur of het terrein veilig was en zag juist Clim met een zeer somber gelaat den corridoor afkomen.

Peter sprong de deur uit, trok die achter zich dicht, wenkte Clim, en rende naar diens hut. Clim, die hem met een stoel zag sleepen, begreep wat er aan de hand moest zijn en volgde hem op den voet.

„Heb je hem?” vroeg hij, opgewonden, terwijl hij de deur achter zich sloot.

Peter knikte, legde geen omslachtige verklaringen af, maar verzocht Clim, naald en draad te pakken plus het zwarte garen, waarmede hij de eerste maal den rugnaad van den stoel had hersteld.

„Maak voort,” zei hij, „ deze stoel moet dadelijk weer in de hut van den Franschman, staan, vóór hij uit de eetzaal terug komt...... Franschen zijn lastige lui wat hun comfort betreft en de stoel, die daar staat, is even gehavend als deze binnen een minuut zal zijn.”

Clim haalde naad en draad te voorschijn. Peter nam den stoel,dien zij een kwartier tevoren tevergeefs hadden doorzocht, en trok de stof, die de rugleuning vormde, strak. Clim deed de eerste steken en toen het doek eenmaal strak bleef zitten zonder te worden vastgehouden, werkten ze er samen met waren heldenmoed op los. Het resultaat was in vele opzichten schilderachtig. De steken kruisten elkaar op de meest fantastische wijze en toen de operatie was afgeloopen, zaten Clim en Peter beiden met hun vinger in hun mond.

Alleen het feit, dat ze op hun duimen zogen, belette hen, schandelijke taal uit te slaan, maar die taal was eventueel te rechtvaardigen geweest: Peter had zich vier keer, Clim, door zijn meerdere ervaring, slechts twee keer in den vinger geprikt.

„Vooruit met dien stoel,” zei Peter, de deur openend, ik zal kijken of de kust vrij is!”

De kust wàs vrij;de eerste gasten kwamen uit de eetzaal terug, maar waren nog aan het begin van de gang. Bovendien stond het vrijwel vast, dat de Franschman een der laatsten zou zijn, die van tafel opstonden. Dus wandelde Peter op zijn gemak, nonchalant fluitend, door den corridor, den stoel in zijn hand, en ging de hut van den eigenaar binnen.

Daar wachtte hij even, om de lieden, die hem met een stoel hadden zien binnen gaan, uit het gezicht te laten verdwijnen en liep toen terug naar de hut van zijn vriend.

Clim zat, zijn gewoonte getrouw, op den rand van zijn bed en kortte den tijd met zuigen op zijn vinger.

„Is alles in orde?” vroeg Peter haastig.

Clim staarde hem verbaasd aan en haalde den vinger uit zijn mond.

„In orde, wat zou er niet in orde zijn?”

Peter werd ongeduldig.

„Kijk liever eerst of het papier wel in dien stoel zit!

Clim haalde zijn schouders op.

„Natuurlijk zit het er nog in, ik herkende dien stoel meteen,

want toen ik dat ding dichtnaaide, een paar dagen geleden, prikte ik me natuurlijk ook in mijn vingers en toen viel er een klein druppeltje bloed op de zitting... kijk maar, daar zit het.”

Hij wees op een bruin spatje op de lichtgroene stof.

„Zou je nou voor alle zekerheid maar niet eens kijken,” ried Peter, „na al die hokus-pokus van vanavond vertrouw ik die stoelen niets meer.”

Clim ontleedde de stoel, klagend dat ze dadelijk wéér een stoel dicht konden naaien en trok aan een eindje touw, dat te voorschijn kwam toen de twee buizen, die te samen den rugstang vormden, van elkaar gingen. Aan het touwtje zat een rolletje papier en toen Clim het openrolde, verschenen de helroode stempels van het gouvernement van Mexico.

„Zie je?” zei Clim en duwde Peter het papier onder zijn neus.

„Ik zie het!” zei Peter plechtig, „en ik ben machtig benieuwd, hoelang we het nog houden zullen!”

Merkwaardig genoeg uitte juist op datzelfde oogenblik nog een tweede persoon zijn levendige belangstelling in hetzelfde probleem. Het was de korte dikke man, die, te zeer perplex om woedend te worden, aan dezelfde tafel zat waarachter hij een kwartier tevoren reeds met zijn trawanten had geconfereerd. Op de tafel, waarvan het kleed was weggenomen, lag een stoel, een stalen stoel, of, om nog nauwkeuriger te zijn: het stoffelijk overschot van wat eens een stoel was geweest.

Wat op tafel lag was een verzameling van enkele lapjes lichtgroene stof plus een verwarde hoop stalen stangen in de meest zonderlinge bochten. De dikke man hield zich op dat oogenblik onledig met, één voor één, door alle buizen te loeren, wat geen resultaat opleverde, daar ze allen een bocht hadden.

„Alweer mis!” riep hij en smeet de laatste buis op tafel, waar ze met een vroolijk getinkel bij haar soortgenooten belandde, „hoelang zullen jullie stommelingen nog op mijn kosten blijven lanterfanten? Hoelang zal het nog duren vóór jullie dat papier te pakken hebben? En hoelang zal die gek, die Perroney, twee hutten verder, jullie met je drieën nog te slim af zijn? Waarachtig, als ik een paar kwieke zuigelingen in dienst had genomen, zou ik nou verder zijn ......

Hij hield op, en zonk met een groot vertoon van wanhoop in zijn stoel, met zijn handen in zijn spaarzame maar vettige haren woelend.

„En toch moet er met dien stoel iets bijzonders aan het handje zijn geweest,” mompelde hij dan, „niemand, zelfs niet een gek als Perroney, sjouwt voor zijn plezier met stoelen over de gang, van de eene hut naar de andere! Turpey!”

De man met het paardengelaat, die luisterde naar den naam Turpey, als hij tenminste wakker was, schrok op of hij geschopt was.

„Turpey, ga naar den kellner, die je verteld heeft dat hij Perroney met dien stoel heeft zien sleepen en zeg hem, hier te komen. Als hij niet komen kan, vraag hem dan alle mogelijke bijzonderheden over dat geval en kom als de bliksem terug.”

Turpey verhief zich zuchtend maar snel, en maakte zelfs zóó hard voort, dat hij binnen zeven minuten, hijgend, weer de deur kwam binnen stuiven.

„Nou, wat heb je voor nieuws?” gromde de dikkerd, die al den tijd van wachten op een groote sigaar had gekauwd en in de intervallen geraasd had, „wat heeft......”

Turpey liet hem niet uitspreken, maar sloot de deur achter zich en zei hijgend:

„De kellner kon niet weg uit de eetzaal, maar ik vertelde hem het geval en hij schold ons uit voor een troep sufferds. Toen hij Perroney diens stoel op de kamer van den Franschman had zien neerzetten, en later mij naar het doen en laten van Perroney had hooren informeeren, was hij op het idee gekomen, dien stoel eens wat nauwkeuriger te bekijken. Hij zag, dat de achternaad met zwart garen was dicht genaaid, en dacht, dat daar wel iets achter zou steken. Omdat hij van mij had gehoord, dat wij iets met Perroney’s zonderling doen en laten te maken hebben, heeft-ie dien stoel, zoo gauw hij de kans kreeg, omgeruild met den stoel, die in onze hut stond...”

Een woeste kreet van den dikkerd onderbrak hem.

„Wat! Had hij die stoelen al omgeruild? Waarom heeft de verduivelde sufferd ons dat dan niet laten weten?”

„Hij hééft het ons laten weten,” zei Turpey, „hij heeft een briefje met de boodschap, dat er iets raars aan dien stoel was en dat hij hem hier had neergezet, op deze tafel achtergelaten! Wie er zoo’n verduivelde sufferd is geweest om dat papier niet te zien en het weg te gooien, weet ik natuurlijk niet!”

Er volgde een kwart minuut van gespannen stilte, waarbij de drie edele bondgenooten aan het ondereinde van de tafel de grootste moeite hadden om hun gelaat in de juiste plooi te houden. De eenige, die de hut in kwestie bewoonde, was de dikkerd...

Dit waardige personage schraapte ten laatste de resten van zijn gevoel van eigenwaarde te zamen, en zei, met zijn sigaar zwaaiend

„Dat is natuurlijk ongelukkig... maar die stoel, die stoel met het papier staat dus nu weer in de kamer van den Franschman?”

„Zou ik wel denken,” beaamde Turpey, „ik heb ’m daar tenminste nog geen tien minuten geleden eigenhandig heen gebracht! Overigens geen slechte mop...... Die stoel stond meer dan vierentwintig uur hier in de kamer, vlak voor onze neuzen, en wij wilden de zaak eens netjes en vlot opknappen, en ruilden dien stoel om tegen een leege! Alle goden, wat een mop!”

Dankbaar voor de gelegenheid, zich te kunnen luchten zonder al te beleedigend te worden, barstte hij in lang ingehouden lachen uit. De, andere twee brulden het terzelfdertijd óók uit, achterover leunend in hun stoelen.

De dikkerd was de eenige, die de humor van het geval niet scheen te vatten; hij werd rood en toen geleidelijk paars. Dan sloeg hij plotseling met de vuist op tafel en schreeuwde:

„Sta daar niet zoo stom te lachen, maak liever, dat die stoel, dien jullie daarnet hebben weggebracht, weer hier komt, en als de bliksem! Hier met dien stoel!”

Het gelach ebde weg. Wel hikte er af en toe iemand, maar alle drie zagen ze in, dat het zaak was, dien stoel zoo gauw mogelijk terug te krijgen.

„Maar hoe flikken we ’m dat,” vroeg de lange zich af, zijn hoofd krabbend, „de passagiers zijn nu al lang allemaal uit de eetzaal terug! Vooral die Franschen zijn er gek op om na het diner een tijdje in hun kajuit uit te rusten ...... haal dan maar eens een stoel weg! Wil jij me vertellen hoe ik ’m dat leveren moet, Morescu?”

Morescu wreef zijn dikke handjes en keek hem poeslief aan.

„Zeker, mijn snuggere vriend Crofts, zeker! En als ik iemand met hersens had aangenomen inplaats van een ezel, die zich gangster noemt omdat hij een pistool in zijn zak draagt, en niet eens de hersens heeft om het niet in het oog loopend te dragen, zou hij het mij kunnen vertellen inplaats van dat ik het nu aan jou moet uitleggen... Als een van jullie nu dadelijk naar dien Franschman toegaat, met een marinepet op, en hem de boodschap brengt, dat de kapitein hem wenscht te spreken over een urgente zaak, gaat hij op stel en sprong weg. Dan kan die man kalm den stoel pakken en hierheen wandelen. Zou een van jullie voldoende hersens bezitten om een dergelijke opdracht zonder blunders uit. te voeren?”

Crofts zelf bood zich aan. Er werd een marinepet gehaald bij een matroos, die met een van hen sinds lang vervlogen tijden bevriend was. De pet paste boven verwachting.

„Ik zal geen stommiteiten uithalen!” verzekerde Crofts, den dikkerd aanstarend, „let op!”

Hij opende de deur en verdween. Turpey boog zich om de deurstijl heen en lichtte de anderen in op het oogenblik, dat de Franschman de kruising der gangen passeerde.

„Daar gaat hij,” fluisterde hij over zijn schouder, „Crofts kan gauw hier zijn!„

Crofts was er gauw. Hij liep langzaam de deur door, sloot haar zorgvuldig, en zette met een weidsch gebaar den stoel op den grond voor de voeten van het belangstellende trio.

„En dezen keer zijn er geen stommiteiten uitgehaald,” verzekerde hij, „kijk maar, de stoel is met zwart garen dichtgenaaid.”

Terwijl hij zelfvoldaan een sigaret opstak, bukte Morescu zich om den rugnaad te onderzoeken.

„Hij is ’t!” verklaarde hij dan triomfantelijk, opgewonden in zijn handen wrijvend. „Kijk eens hoe slordig die naad is dichtgehaald! Vast en zeker haastig amateurswerk!”

Clim en Peter, die op dat oogenblik nog steeds in hun hut op hun vingers zogen, hadden kunnen getuigen, dat het inderdaad haastig amateurswerk was.

„Met zwart garen genaaid,” fluisterde de dikkerd, opgetogen om den stoel heen loopend, „juist zooals de kellner zei...... eindelijk hebben we wat we hebben moeten!”

Hij zette haastig den stoel op tafel, naast de restanten van het vorige zitmeubel en tornde met een pennemesje den fatalen naad los, den naad, die even tevoren door Clim en Peter met zooveel moeite was vastgemaakt. Het losmaken der buizen vergde meer inspanning; na veel gewring liet de mof, die de buizen verbond, een piepend geluid hooren, en gaf mee Het was overigens geen wonder, dat het niet van een leien dakje ging: die buizen waren, sinds de stoel de fabriek verliet, nooit van elkaar geweest.

Het was wel droevig, intens droevig, doch hun moeite was vergeefsch...... ook de buizen van dèzen stoel waren leeg, even leeg als de buizen van den anderen stoel, die nog steeds in onderdeelen op tafel lag.

De dikkerd weigerde blijkbaar, dat aan te nemen. Hij trachtte door de buizen heen te loeren, blies er in, klopte ze op den grond uit en schudde ze.

Ten laatste smeet hij de restanten van den stoel weg, vloekte kernachtig en aanhoudend en keek den kring rond.

„Stommiteiten zijn er niet uitgehaald, o nee! Waar is het dan aan te wijten, dat een stoel, genaaid met zwart garen, die in onze kamer is neergezet door een kellner, nóg niets oplevert? De een of ander heeft natuurlijk weer een onsterfelijken blunder geslagen!”

Crofts knikte, onschuldig voor zich uitstarend, peinzend met het hoofd.

„Ik ben het met je eens, Morescu,” zei hij, „als ik toch eens te weten kom, wie die stommeling geweest is, die dat papiertje, dat de kellner hier neerlegde, heeft zoekgemaakt! Ontzettend, wat een sufferd!”

Een volle minuut lang scheen Morescu te aarzelen tusschen een beroerte van woede of een plotseling overlijden door hartverlamming; toen besloot hij wijselijk, den hem passenden schoen niet aan te trekken.

„Al onze moeite voor niets, klaagde hij, en begon door de kamer te ijsberen... „wie heeft dien stoel leeggehaald?”

Hij maakte een armgebaar in de richting van de tafel, zag de verzameling buizen en lappen, en gaf, in een hernieuwde opwelling van woede, een trap tegen de tafel, die alles wat er op lag met muzikaal gerinkel over den vloer verspreidde.

„Daar ligt de rommel!” zei hij, „buizen — wat doen we d’r mee?”

„Och,” zei de lange Crofts, terwijl hij tegen zijn twee kameraden knipoogde, „het kan van pas komen als je dezer dagen kindsch mocht worden. Het is een pracht van een Meccanodoos!”

VIERDE HOOFDSTUK

Waarin maatregelen worden getroffen

Clim zat tegenover Peter aan het lage tafeltje in zijn hut, met zijn lange beenen op het blad van dat tafeltje. Peter’s stoel rustte achterover tegen den wand en hij zelf staarde naar de zoldering, dwars door de dichte, blauwe rookwolken, die uit zijn pijp oprezen. Clim wierp tusschen de zolen van zijn schoenen door een blik op Peter’s gelaat.

„Wat lijkt jou nu het beste?” vroeg hij, „wat moeten we verder doen? Het papier hebben we nu weer in handen, al is het me nog steeds een raadsel, hoe onze belagers er toe gekomen zijn, ons dien stoel weer cadeau te doen... Dat het papier in een stoel zat, wisten ze, dat is maar al te duidelijk gebleken, en de eenige stoel, waar het papier werkelijk in zit, zetten ze vlak voor onzen neus neer... Allemachtig, het is toch zeker wel hetzelfde papier?”

Hij schoot verschrikt in zijn stoel omhoog, trok met een ruk zijn beenen van het tafeltje en onderzocht het document. Een kwart minuut later haalde hij zijn schouders op, vouwde het papier dicht en stopte het weer in zijn portefeuille.

„Het is onbetwistbaar het echte,” zei hij, „enfin, hebben is hebben. Het probleem is nu alleen: hoe houden we het!

We kunnen er op rekenen, dat er binnenkort weer een poging wordt gedaan om ons dat papier afhandig te maken. Tot dusver zijn we de heeren te glad af geweest, maar als die lui het maar lang genoeg probeeren, lukt het hun vandaag of morgen ook nog! Ik heb een vent gekend, Harpington heette hij, maar wij noemden hem altijd ’Snoetie’... een gezicht dat hij had! Wel, zooiets als jij, Peter! Hij was stapelgek op een meisje en bedacht de meest krankzinnige dingen om haar te spreken te krijgen en haar een huwelijksaanzoek te doen. Den eenen keer vermomde hij zich als kolensjouwer, dan weer als taxichauffeur. Eén keer heeft hij zich als Sinterklaas uitgedost en zich op surpriseavond gemeld... jammer voor hem was er al een Sinterklaas aanwezig. Maar zijn gemiddelde, in het begin, was twee huwelijksaanzoeken per dag. Hij had geen schijn van kans, met zoo’n snuit, maar het arme kind raakte zoo overstuur, dat ze op een goeden dag per vergissing ja zei... stel je nu eens voor dat...”

Peter stak een van zijn lange beenen uit en schopte het tafeltje, waarop Clim zijn voeten weer had neergevlijd, weg, zoodat die met een bons op den grond neerkwamen.

„Hou je gezicht nu eens even,” verzocht Peter, „als je me nu eerst eens vertelde, hoe het geval met die ranch van jou precies in elkaar zit, kwamen we tenminste wat verder. Is het zoomaar een lap grond, of staat er een oude Indiaansche nederzetting op, waar goud begraven kan liggen, of ligt er ergens een verlaten mijn of wat...?”

Clim schudde het hoofd.

„Ik ben bang, dat ik die romantische denkbeelden van jou in de kiem zal moeten smoren. Voorzoover ik te weten heb kunnen komen, staat er op die heele lap grond niets anders dan één enkel zielig en verlaten hutje. Lang geleden heeft daar eens een jager gewoond, maar wat hij in vredesnaam heeft willen jagen, afgezien van ratelslangen en hallucinaties, is iedereen, dien ik het gevraagd heb, een raadsel. In elk geval: die hut staat er, gebouwd bij een waterpoel Het is daar het laagste gedeelte van de woestijn en een beetje regen, dat er per vergissing eens of tweemaal per jaar valt, verzamelt zich daar. Behalve die poel is alles woestijn, zand en kale rotsen. Wat ik me dan ook voorstel daar te gaan uitvoeren is niets anders dan: kijken wat die ranch voor sommige lui voor waarde kan hebben. Ik heb de juiste aanduiding van de plaats, waar die ranch ligt, in mijn document omschreven staan, en gewapend met die aanduidingen heb ik links en rechts mijn licht opgestoken om te ontdekken wat er zooal over dat plekje grond bekend was. l

Het bleek inderdaad absoluut niets anders te zijn dan woestijn, zóó woest, dat zelfs ratelslangen er rammelen van den honger. En als je dan weet, dat die kerel, dien ze op me afstuurden om die woestenij van me te koopen, me er elke gewenschte som voor wilde geven, natuurlijk binnen redelijke grenzen, dan snap je wel dat ik allemachtig nieuwsgierig ben om te weten te komen wat al die heeren zoo happig maakt op mijn schamel bezit. Zoo gauw ik op Mexicaanschen bodem ben, ga ik me een kampeeruitrusting aanschaffen, zooveel wapens als ik denk noodig te hebben, een heele massa ammunitie, en ik trek naar die ranch. Ik neem mijn intrek in die hut en ik verzeker je, dat ik niet wegga vóór ik heb uitgevischt wat al dat gedoe om me heen te beteekenen heeft. Als het dan blijkt, dat er iets te verdienen valt, zal ik de verkoopsom met groot genoegen incasseeren... ik kan het gebruiken.”

Peter knikte nadenkend.

„Kijk eens hier, Clim, we zijn met ons tweeën en voorzoover we nu weten, bestaat de tegenpartij uit drie personen. Maar het is zeker, dat er een heele macht achter die drie man staat, en een goed georganiseerde macht ook, dat hebben jouw ervaringen met je bezoekers wel bewezen! Dus kunnen we verwachten dat we, als we eenmaal op die ranch van jou zitten, op ons dooie eentje nog wel, een heele bende op ons dak krijgen. Het is nog waarschijnlijker, dat we onderweg worden overvallen. Die lui zijn ook wel zoo snugger, dat ze snappen dat wij, als we eenmaal zijn waar we wezen moeten, dat document op tienduizend verschillende plaatsen kunnen verstoppen, ergens midden in de woestijn of zoo, een plek, waar ze het ten eeuwigen dage niet zullen vinden. Het is zoo goed als zeker dat ze ons op de hielen zullen zitten van het oogenblik af, dat we op weg gaan naar het binnenland. Wat beginnen we, als we onderweg door een man of tien van de bende worden overvallen?”

Clim verzonk in gepeins.

„Als we maar eerder dan zij van de boot af konden,” merkte hij na een poosje op, „dan waren we een heel stuk verder!”

Hij had het nauwelijks gezegd of Peter sprong op, en klopte met een heftigen tik de asch van zijn sigaret.

„Man... daar zeg je iets... dat is de oplossing! Dat kan ik best met den kapitein in orde maken... ik wed...”

Hij dacht even na en knikte.

„Het gaat, ik ben er zeker van. Begin jij intusschen maar vast je koffers te pakken en zorg ervoor, dat je je papier niet zoek maakt door er je schoenen in te draaien of zooiets. Ik ga met den kapitein spreken!”

Het volgend oogenblik was hij de deur uit, terwijl Clim hem verbaasd nastaarde. Hoe wilde hij het klaarspelen, vóór de andere passagiers van boord te gaan? Maar in zijn leven had hij al veel zonderlinge dingen zien gebeuren en in dat speciale deel van zijn geheugen, dat voor college-herinneringen was gereserveerd, was de naam van Peter Regan omgeven door een waas van heldhaftige stoutmoedigheid. Dus hurkte hij neer voor de koffers die hem nog restten, stak zijn hand in zijn haren en begon zich bezig te houden met het probleem, hoè daar al zijn bezittingen in te rammen, nu zijn hutkoffer was vernield. Het was geen gemakkelijk karwei, maar ten laatste speelde hij het toch klaar. Hij haalde een kam uit zijn zak, trok die door zijn verwarde haren en ging op den rand van zijn bed een sigaret zitten rooken.

Waar bleef Peter toch? Hij keek op zijn polshorloge en zag de wijzers op vijf voor tien staan. De patrijspoorten van zijn hut, die nog licht waren geweest toen hij overvallen werd, waren nu al lang zwarte schijven geworden. Hij had een groot uur aan het pakken besteed. Juist toen hij het plan begon te overwegen, in Peter’s hut een onderzoek in te stellen, niets anders verwachtende dan dat dien dolenden ridder op zijn beurt de eer ten deel was gevallen, met een paar lakens gebonden op den vloer van zijn hut te liggen, ging de deur open en de dolende ridder stak zijn hoofd naar binnen.

„Klaar?” informeerde het hoofd.

Clim grijnsde.

„Dacht je dat ik een volle week noodig had om te pakken?

Ik zit al ik weet niet hoe lang te bepeinzen hoe jij aan je einde gekomen zou zijn... waar heb je uitgehangen? In de dancing?”

Peter kwam verder naar binnen, sloot de deur, en keerde zich om. Zijn gelaat vertoonde diepe verontwaardiging.

„In de dancing! Ik! Eerst heb ik met den kapitein gesproken, en toen ben ik mijn koffers gaan pakken. Die staan nu klaar, gereed voor de ontscheping.”

Clim zat ouder gewoonte op den rand van zijn bed, zwaaiend met zijn beenen. Hij staakte dat zwaaien en staarde Peter aan.

„De ontscheping? Heb je dan al...?

Peter knikte.

„Inderdaad. Van nacht om een uur of twee, als alle normale menschen in bed liggen, kruipen wij tweeën in de motor sloep van het schip; de sloep wordt in alle stilte naar beneden gelaten met ons plus onze bagage er in. Morgenvroeg, bij zonsopgang, kunnen we aan elk willekeurig plekje van de Mexicaansche kust landen... laten de heeren dan maar zoeken waar we gebleven zijn! Zelfs al weten ze, dat we met de motorsloep verdwenen zijn, en dat zullen ze wel moeten ontdekken als we op het heele schip niet meer te vinden zijn, dan kunnen ze toc h nooit of nimmer uitvisschen waar we ergens aan land zijn gegaan... Klopt als een bus, nietwaar?”

Clim keek nog steeds verbaasd.

„Wat ik niet snap is, hoe je het hebt klaargespeeld, den kapitein zijn motorboot afhandig te maken! Het schip heeft er maar één!”

„Wel, ik vertelde hem, dat ik van boord wilde om lastige belangstelling bij aankomst te ontgaan, te zamen met mijn vriend Perroney. Dat scheen hij zeer goed te kunnen indenken. En voorts, dat we een belangrijke bespreking hadden in Tampico, die vereischte dat we vóór twaalf uur daar aanwezig waren. Daarop vroeg ik, of dat op de een of andere manier voor elkaar te krijgen was, waarop hij een zeer bedenkelijk gezicht zette en verklaarde, dat het alleen mogelijk zou zijn met de motorsloep van het schip, en dat hij als gezagvoerder van het schip moest instaan voor alles wat er bij het schip behoorde en dat hij dus, bij eventueel verlies van de boot, daarvoor aansprakelijk zou worden gesteld. Toen heb ik hem tweemaal de waarde van de sloep, in contanten, aangeboden en de zaak was in orde... zoo eenvoudig mogelijk!”

„Dus vannacht om één uur verlaten we deze schuit?”

Clim stond op en rekte zich uit.

„Ik ben duivels benieuwd wat we voor avonturen tegemoet gaan„want dàt we die zullen beleven, staat vast.”

„Het is te hopen voor je!” bromde Peter, naar zijn pijp zoekend, „als dat veelbelovende roemruchte avontuur uitdraait op een alledaagsche sjouwpartij door een woestijn, ben ik in staat om dat papier van jou te gappen en ermee vandoor te gaan, alleen om de sport. Ga mee naar den rooksalon, dan zullen we onze laatste whisky aan boord drinken!”

Ze trokken samen naar de bar, nadat Clim met groote zorgvuldigheid den knoop van het klepje boven zijn binnenzak had vastgemaakt.

Achter een van de vele groengelakte deuren, die Clim en Peter op hun weg naar den rooksalon passeerden, zaten drie mannen om een tafel, waarop een stapel glanzende stalen buizen prijkte. In de hut hing een blauwe damp van sigarettenrook en door het blauwe waas ijsbeerde de leider van de bende, hijgend van agitatie, van wand tot wand. Hij kauwde op een uitgedoofde sigaarstomp en veegde met tusschenpoozen het zweet van zijn voorhoofd.

Plotseling bleef hij stilstaan, zich met een ruk tot het driemanschap aan de tafel wendend.

„Wèten jullie dan niets, kunnen jullie dan niets bedenken? Dat zijn nu drie doorgewinterde Amerikaansche all-round gangsters... Mijn lijfwacht! Je zou ze een cent geven!”

Hij beet verwoed op zijn sigaar, deed vier stappen, die hem bij den tegenoverliggenden wand brachten, keerde zich om en bekeek het onverstoorbaar rookende drietal met wraakzuchtigen blik.

„Crofts... kom jij eens met iets voor den dag, inplaats van daar te zitten kijken of je op een begrafenis bent!”

Crofts keek langzaam op en zijn gelaat gaf duidelijk te kennen, dat hij waarschijnlijk een intens genoegen zou hebben geput uit het bijwonen van één enkele, zeer bepaalde begrafenis, doch hij hield zijn persoonlijke wenschen en verlangens voor zich.

„Kijk eens hier,” zei hij, „we hoeven er geen van beiden doekjes om te winden. Die Perroney is ons allemaal te glad af geweest, jou net zoo goed als ons. Hij heeft nou langzamerhand genoeg ervaring opgedaan om deksels voorzichtig te zijn voorzoover het dat papier betreft... geloof maar niet, dat we nog een kans zullen krijgen om hem dat document afhandig te maken vóór de schuit morgen aan wal is! Dat staat als een paal boven water. We zullen moeten zien, ergens aan wal onzen slag te slaan en reken maar dat dàt een akkefietje is, dat niet één-twee-drie is opgeknapt! En daar komt nog wat bij: je hebt in de, afgeloopen paar dagen zelf kunnen zien, hoe dik Perroney met den kapitein is. Reken maar dat hij van den kapitein gedaan heeft gekregen, eerder van de schuit af te mogen dan de andere passagiers... dat is voor hem geen kunstje, maar laten wij het eens probeeren, zoo iets gedaan te krijgen! Nou, al is vriend Perroney maar vijf minuten eerder aan wal en door de douane dan wij, dan kunnen we gerust meteen naar kooi gaan en schapen tellen... Hij neemt een taxi, jakkert er als de gesmeerde bliksem mee naar de dichtsbijzijnde garage, huurt een auto, rijdt naar de eerste de beste eenzame plek, die een flink eind uit de buurt ligt, en begraaft daar zijn papier. Hij heeft maar een paar minuten voorsprong noodig en we zijn hem reddeloos kwijt. Het eenige wat er op zit is, dat jij een telegram stuurt naar de lui aan wal om hem op de kade af te wachten. Dan zijn we er zeker van, dat hij niet kan verdwijnen, wat er ook gebeurt!” Hij zweeg, trapte zijn peukje sigaret op den grond uit en keek den kring rond. Allen staarden afwachtend Morescu aan.

Het centrum van de algemeene belangstelling dacht even na, kauwend op zijn sigaar, knikte dan en liep naar de tafel.

„Het is nog het beste idee, dat in langen tijd uit jouw hersenpan te voorschijn is gekomen!” gromde hij. Hij zette zich aan tafel, haalde een velletje papier uit zijn zakboekje en begon te schrijven. Crofts heesch zich langzaam uit zijn stoel op en pakte enkele der stalen buizen van het andere einde van de tafel.

„Hei, Parker, help eens even dit meubel in elkaar zetten vóór die Franschman terug komt en herrie gaat schoppen!”

Parker stond op en samen begonnen ze de buizen uit te zoeken en in elkaar te schroeven.

„Toch wel lollig werk!” zei Parker, met een scheeven blik naar den glimmenden schedel van Morescu. Hij knelde zijn duim en liet het lollige werk in den steek om tierend de hut rond te rennen.

„Best leuk,” zei Crofts opgewekt, „wie heeft er naald en draad?”

Parker bracht het verlangde te voorschijn en keek op zijn beurt vol belangstelling toe bij de pogingen, die Crofts in het werk stelde om zijn duim niet aan de zitting van den stoel vast te naaien. Toen Crofts klaar was en de laatste druppel jodium uit een fleschje over zijn duim uitgoot, terwijl Turpey den stoel ging wegbrengen, had Morescu zijn telegram in code omgezet. Hij las het origineel hardop voor alvorens het te verscheuren.

„Dat is wel voldoende, denk ik.” zei hij, „luister: Fernando, Tampico City, Mexico.

Met City New Orleans arriveert in Tampico Perroney jongeman lang blond. In geen geval uit oog verliezen Indien mogelijk kidnappen Verdwijn telegrafeer verblijfplaats.

Morescu C.W.S.”

Het was jammer voor Clim, dat het niet voor hem was weggelegd, een blik te werpen op de eerste bladzijde van het kleine, in rood leer gebonden boekje dat naast Morescu op tafel lag. Boven de kolommen woorden en cijfers stond op

de eerste bladzijde van dat boekje:

CODE CRYSTAL WATER SYNDICATE.

Had hij dien naam kunnen zien, dan zouden vele duistere zaken Clim plotseling helder zijn geworden. Het Crystal Water Syndicate! Het viel te betwijfelen of er één burger in de Vereenigde Staten was, voor wien die naam niet een bekende klank had. Dagenlang had die naam in vette koppen op de voorpagina's van alle couranten in de Vereenigde Staten geprijkt. Even plotseling als de naam was opgedoken, was hij weer van de voorpagina’s verdwenen. Er deden geruchten de ronde, volgens welke aan verschillende redacties ruime douceurs waren aangeboden als onbaatzuchtige bijdragen voor het handhaven van de zoo zeer te waardeeren persvrede. Volgens diezelfde geruchten waren de voor deze giften verantwoordelijke vredesengelen meer speciaal onaangenaam getroffen geworden door de oorlogszuchtige toon der pers tegenover het Crystal Water Syndicate. Hoe het ook zij, een feit dat een ieder kon constateeren was, dat op zekeren dag de naam van het syndicaat plotseling van de voorpagina’s van de meeste groote couranten was verdwenen. Ondanks het feit echter bleven wilde geruchten over de duistere activiteit van dat syndicaat de ronde doen.

Er geschiedden in Centraal Mexico zonderlinge zaken. Er werd daar bijvoorbeeld een nieuw petroleumveld ontdekt door een zwervenden gelukzoeker. Er werd grond gekocht, een maatschappij opgericht, bronnen werden aangeboord en de exploitatie nam een aanvang. De olietanks der maatschappij liepen vol, duizenden vaten olie stonden klaar om verscheept te worden... de aandeelen van de maatschappij schoten omhoog, kortom, de geheele onderneming vertoonde alle teekenen van een voorspoedig leven.

Dan schoot er op een goeden dag een bende Mexicaansche roovers uit het binnenland te voorschijn. Er werd wat heen en weer geschoten, tot het personeel der onderneming voor de overmacht de beenen nam. Enkele dynamietpatronen werden in de machineloodsen gegooid, in alle gevallen juist voldoende om de exploitatie voor een paar maanden stop te zetten. Met de contanten, de revolvers en de horloges, die te vinden waren, verdween dan de bende weer in het binnenland. En de Mexicaansche autoriteiten beschouwden het „binnenland” met gevoelens, gelijk aan die van den man, dien men vroeg, voor de aardigheid eens met een stok in een wespennest te porren.

Er werd niet in het wespennest gepord, en de leiders der verschillende ondernemingen stonden machteloos. De schade werd natuurlijk hersteld, maar nauwelijks was alles weer op gang of het spelletje begon opnieuw. Alleen was het ditmaal een geldtransport, dat werd overvallen, of een pijpleiding, die werd opgebroken, zoodat tienduizenden vaten petroleum verloren gingen vóór het lek was ontdekt en gestopt. De winsten van dergelijke jonge ondernemingen veranderden in groote verliezen; tegen de systematische sabotage, vaak door Mexicaansche arbeiders in eigen dienst bedreven, viel niet te vechten. Er lekten natuurlijk berichten naar buiten uit, met als gevolg, dat de aandeelen begonnen te dalen. De aandeelendaling verontrustte de beurs, de geruchten hielpen een handje mee, en vóór er enkele dagen verloopen waren, verkocht ieder, die dergelijke aandeelen in handen had, ze voor elken prijs, dien hij nog krijgen kon, om zich even later in de handen te wrijven als bleek dat de koers wederom een fractie lager was...

Tot op een gegeven moment sabotage en vernieling volkomen ophielden. Niets gebeurde er meer, kilometers pijpleiding lagen onaangeroerd, de begeleiders der geldtransporten konden fluitend over de Mexicaansche vlakten trekken met de briefjes van duizend dollar in hun hoedranden, niemand die er ook nog maar één vinger naar uitstak... De directeuren der maatschappijen betreurden het zeer, hun eigen aandeelen reeds in de eerste dagen van de hand te hebben gedaan, maar zwegen voorloopig als het graf over de ingetreden verbeteringen en maakten zich gereed om éérst zelf alle aangeboden aandeelen tegen den heerschenden lagen prijs op te koopen. Zij grinnikten onder elkander en voorzagen gouden bergen...

En toen moesten de heeren directeuren tot hun ontzetting ervaren, dat er niet één aandeel op de geheele markt te koop was, dat al dien tijd, toen de koersen daalden, in alle deelen der wereld hun aandeelen tegen den krankzinnig lagen koers waren opgekocht — met de alleruiterste discretie, om de markt op die aankoopen niet attent te maken.

In een minimum van tijd vlogen de aandeelen terug naar pari en ver daarboven. Informaties hielpen niet, de aandeelen waren in zeer kleine partijen gekocht door van niets wetende makelaartjes en speculanten die, dat was duidelijk genoeg, als strooman waren gebruikt door lieden, die op hun beurt weer als stroomannen voor stroomannen fungeerden... Het gebeurde keer op keer met petroleumondernemingen, mijnontginningen, farms, tot het eindelijk zelfs den grootsten ezel duidelijk moest worden, dat dit het werk was van een groote organisatie, die achter de schermen werkte en eenige benden bandieten en muitende soldaten in Mexico in dienst had, welke op instructie de ontginningen overvielen.

Toen de naam „Crystal Water Syndicate” eenmaal uitlekte — of die naam juist was, en hóe die eigenlijk was uitgelekt, wist niemand — was er geen houden meer aan. De pers vloog op de affaire af en een geweldig rumoer ontstond. Het was al te laat! Het Crystal Water Syndicate had intusschen genoeg grof geld verdiend om een groot gedeelte van de pers te kunnen stoppen en ontkende voorts alle aantijgingen met gloeiende verontwaardiging. Een onderzoek werd ingesteld in de kantoren van het bescheiden syndicaat, doch niets bleek uit de boeken behalve het hilariteit verwekkende feit, dat het syndicaat in kwestie, gevestigd in een klein kantoor op de achttiende verdieping van Beale Street Building, sinds zeven maanden in staat van faillissement verkeerde. Het was duidelijk, dat de geheele boekhouding van het Crystal Water Syndicate fictief was; bovendien kon niemand in de Vereenigde Staten zich herinneren, ooit zaken te hebben gedaan met het Crystal Water Syndicate... Er kon niets worden bewezen, het stroomannen stelsel werkte tè effectief. De pers, afdoende gestopt, zweeg in alle talen en de opwinding stierf weg. Edoch... zooals een reporter van de „New York Chronicle” in een nabeschouwing sarcastisch opmerkte, „de directeuren van de failliete Crystal Water Syndicate rijden hun speciale Cadillacs niet van de erfenissen hunner suikertantes...!”

Had Clim Perroney, die het verlies van zijn vermogen in hoofdzaak dankte aan de manipulaties van de heeren in de speciale Cadillacs, het codeboekje gezien, dan zou hij geweten hebben, uit welken hoek de wind woei.

Nu lag hij, onwetend van alles, achterover in een fauteuil in de kleine bar en blies peinzend wolken sigarettenrook in den luchtstroom van den zacht zoemenden ventilator op de tafel.

VIJFDE HOOFDSTUK

Morescu loopt een pijnlijken neus op

De wijzers van de klok aan den wand, die schenen voort te glijden op het rhythme van de verre dansmuziek, naderden de twaalf, toen Clim hartgrondig begon te geeuwen. Tegenover hem lag Peter Regan nog steeds in zijn fauteuil, in een houding, die de meest volmaakte ontspanning uitdrukte. Clim schrikte hem door een trap tegen zijn scheenbeen uit zijn meditatie op.

„Zeg, luie ezel, heb je er aan gedacht, den kapitein te vragen of hij er voor kan zorgen, dat er wat eetwaar en zoo in die motorboot wordt geladen? Ik heb geen zin om vannacht schipbreukelingetje te gaan spelen en zeildoek te eten! Je zult zien dat we allebei rammelen van den honger vóór we vijf uur in die boot zitten!”

Peter heesch zich overeind en grijnsde hem heimelijk toe.

„Je moet wel jouw dierlijke constitutie hebben om daaraan te denken,” merkte hij op, „maar je hebt gelijk, ik zal het in orde gaan maken, ik ben zóó terug.”

Hij verliet de kleine bar, spoedde zich de trappen op en stak het zoo goed als verlaten dek over om zich naar de hut van den kapitein te begeven. Hij zag er licht branden en hij wilde juist op de deur kloppen, toen een stemmengemompel hem waarschuwde, dat er reeds iemand binnen was. Het laatste wat hij wenschte was, dat ook maar iemand, die er niet noodzakelijk mee te maken had, van zijn plannen op de hoogte zou komen, dus ging hij met een zucht op de bank onder het raam van de kajuit zitten en knipte een oogje tegen de maan die, juist onder de commandobrug door, haar goudgeel schijnsel over het glanzende dek wierp.

En toen trof een brokstuk van een zin, luider gesproken dan de rest van de conversatie, zijn oor en was de oorzaak, dat hij het knipoogen tegen de maan totaal vergat en verder ingespannen en aandachtig luisterde. Er was geen vergissing mogelijk, daarbinnen werd gesproken over een motorboot — en conferenties over motorbooten boezemden Peter onder de huidige omstandigheden een meer dan normale belangstelling in. Hij hield zichzelf voor, dat het heel goed mogelijk was, dat op het oogenblik de officier die de rondewacht had, van den kapitein instructies kreeg voor het in alle stilte te water laten van de boot. Verder waren er zeker tien goede en gegronde redenen te bedenken, die elk op zich afdoende kon verklaren, dat er in de hut van den kapitein over motorbooten werd gesproken — maar een leven vol avontuur had Peter wantrouwig gemaakt.

Hij hield zijn adem in en verwenschte de band in de dancing, die op sommige oogenblikken zóó enthousiast werd, dat zij het gemompel van stemmen uit de kajuit geheel overstemde. Het bleek een onmogelijkheid, van zijn plaats af het gesprek te volgen, zelfs maar bij brokstukken. Bij de deur gaan staan was uitgesloten; de officier van de wacht op de brug zou hem opmerken en hem verzoeken, op een andere plaats het maanlicht te gaan bewonderen. Hoogstens was het mogelijk, op het uiterste puntje van de bank te gaan zitten. Naarstig in zijn portefeuille wroetend, alsof hij in het licht van een verre booglamp naar een papier zocht, schoof Peter naar het einde der bank.

Juist toen hij behouden op het uiterste puntje van de gladgelakte bank was gearriveerd en zich achterover wilde buigen naar de deur, ging deze plotseling open en een man verscheen in den hellen lichtschijn, die naar buiten straalde. In dien lichtschijn nam Peter hem snel op. Het was een korte, gezette man met een gedeeltelijk kaal hoofd. Zijn geheele uiterlijk deed Peter sterk denken aan Oost-Europa en toen hij zijn laatste woorden tegen den kapitein sprak, werd die veronderstelling door zijn keelaccent bevestigd.

„...spijt me natuurlijk zeer, dat ik de boot niet krijgen kan, er was werkelijk veel haast bij die kwestie, maar ja, zooals u zegt, verhuurd is verhuurd... er is niets aan te doen. Ik zal dan maar een telegram sturen naar Tampico... goeden avond, kapitein!

Hij boog ijverig, ondanks zijn buikje en scharrelde, onhandig door zijn dikte en haast, over het halfduistere dek naar de trap.

Peter keek hem even peinzend na, stond dan op en wendde zich tot den kapitein, op wiens witte uniform het goudgalon schitterde in het felle licht uit zijn hut.

„Goeden avond, kapitein, kan ik u nog even spreken, ik wilde nog het een en ander vragen!"

De Mexicaan glimlachte en zijn witte tanden blonken toen hij opzij ging om zijn bezoekers te laten passeeren. Met de nonchalance, eigen aan zijn ras, liet hij de deur op een kier staan toen hij naar de tafel ging.

„Gaat u zitten," verzocht hij, „mag ik u een sigaret aanbieden? In deze doos zijn Amerikaansche, in de andere Engelsche."

Peter nam een sigaret uit de Amerikaansche doos, stak haar aan en blies langzaam een rookwolk uit.

„Kapitein,ik hoop niet dat ik lastige vragen ga stellen, maar ik zou toch wel graag willen weten wie die man is, die zoojuist bij u wegging.”

De kapitein haalde zijn schouders op en glimlachte verontschuldigend.

„Ik ken hem volstrekt niet,” bekende hij, „hij staat in het register ingeschreven als Stefan Morescu en zijn pas staat ook op dien naam. Dat zou trouwens bezwaarlijk anders kunnen,” voegde hij er met een lachje aan toe. „Hij reist tezamen met drie anderen, die zonder eenigen twijfel rasechte Amerikanen zijn en zit heele dagen met hen in zijn hut of in de bar te confereeren. Wat ze met hun vieren uitvoeren, is me een volslagen raadsel, maar ja, het behoort ook niet tot mijn taak, om dat uit te visschen. Overigens schijnen ze geld genoeg te hebben.”

Peter knikte nadenkend en trok langzaam aan zijn sigaret.

„Ik wilde nog een vraag doen, en ik geloof niet, dat u er bezwaar tegen zult hebben, daar antwoord op te geven: kwam Morescu hier om te spreken over het huren van een motorboot... en...”

Peter’s stem haperde even toen zijn blik opzij gleed naar de deur, maar hij ging onmiddellijk weer door: „en wilde hij weten van wie de boot...”

Hij hield op, sprong uit zijn stoel overeind, deed twee snelle passen naar de deur en gooide die open. Hij probeerde het althans, want met een harden klap bonkte de zware deur ergens tegen aan. Op hetzelfde oogenblik klonk een uitheemsche aandoende uitroep. Peter deed de deur, die nu geen weerstand meer ontmoette, verder open en keek vol belangstelling naar buiten. Voor de deuropening stond de weinig aantrekkelijk gestalte van den dikken Morescu, die met een woedenden en pijnlijken trek op zijn gelaat een zakdoek tegen zijn gezwollen neus drukte.

„Neem me niet kwalijk,” putte Peter zich uit, „ik wilde de deur openen om wat frissche lucht te laten binnenkomen, maar ik wist werkelijk niet, dat er iemand voor stond... Neem me vooral niet kwalijk!”

Hij gaf de dikkerd een knipoog en een gemoedelijken klap op den schouder, keerde zich om en sloot ditmaal de deur zorgvuldig achter zich. Het eindje sigaret doofde hij in een aschbak.

„Ons beider vriend Stefan Morescu!” merkte hij op, met zijn hoofd in de richting van de deur wijzend, „met een neus, die van seconde tot seconde in omvang toeneemt. Toen ik zoojuist met u praatte, zag ik een schaduw langs den grond glijden, langs de streep licht, die naar binnen viel van de lamp op het dek, omdat de deur nog open stond. Toen die schaduw niet verdween, heb ik maatregelen genomen... Maar wat wilde die Morescu van u?”

De kapitein haalde wederom de schouders op.

„Hij vertelde me, dat hij zich plotseling had herinnerd, dat hij morgenvroeg in Tampico een belangrijke bespreking had, die hij niet graag zou willen missen. Hij bood me een groot bedrag, als ik hem vannacht met de motorboot van het schip zou laten vertrekken. Ik moest hem tot mijn spijt mededeelen, dat de boot reeds besproken was. Toen schrok hij en heeft een kwartier lang pogingen gedaan om uit te visschen, aan wie ik die sloep had afgestaan. Maar volgens onze afspraak heb ik dat niet verteld. Alles te zamen een zeer genoeglijk onderhoud... maar wat was eigenlijk het doel van uw komst?”

„Eten!” zei Peter, „water en brood voor de schipbreukelingen. Het is best mogelijk, dat we een heel eind zullen moeten varen vóór we een plek vinden waar we zonder bezwaren kunnen landen en omdat we in elk geval twaalf uren in die boot zullen moeten doorbrengen, bij nacht en ontij, en ik van ouds berucht ben om mijn eetlust, is het wel zoo prettig als we het een en ander mee kunnen nemen. Zoudt u daarvoor kunnen zorgen?”

De kapitein boog.

„Het zal gebeuren!” beloofde hij, „ ik zal den steward opdracht geven, vóór één uur het noodige in de boot te zetten, dan behoeft u er zich niet om te bekommeren. Goede reis!”

Hij rees half uit zijn stoel op en Peter wilde eveneens opstaan, toen de kapitein, de handen op de armleuningen van zijn stoel, aarzelde, een blik op het gelaat van den Amerikaan wierp en zich weer liet zakken. Hij boog zich over de, tafel heen en zei:

„Wat ik eigenlijk nog wilde zeggen... is... eh... er wordt veel gesmokkeld in de Mexicaansche wateren, wapens en zoo meer...”

Hij keek Peter vragend aan.

„Ik weet het,” zei Peter, hoofdschuddend, „schandelijk!”

De kapitein glimlachte heel even, en zocht met veel zorg een sigaret uit de doos op tafel.

„Voor iemand met contrabanden aan boord zijn er maar drie dingen, die hij doen kan, als hij een patrouilleboot tegenkomt. De eerste mogelijkheid is: de contrabande overboord smijten. De tweede manier is: probeeren er vandoor te gaan en met een machinegeweer naar den kelder geschoten worden... de derde manier is...”

Hij had nu een sigaret uit de doos gezocht en keek Peter aan. Peter had te lang in Florida en de zuidelijke staten rondgezworven om hem niet te begrijpen.

„De derde mogelijkheid is, aan boord van de patrouilleboot te gaan met enkele banknoten en zonder die banknoten de schuit weer verlaten.”

De kapitein stak zijn sigaret aan, stond op en reikte zijn bezoeker een slanke, bruine hand.

„Nogmaals: goede reis!” wenschte hij, en opende de deur voor zijn gast. Peter verdween snel in de schaduwen van het dek, in de richting van het trappenhuis. Van Morescu was geen spoor te ontdekken.

De kapitein, een slanke figuur in zijn wit met gouden uniform, keek hem langen tijd na, zijn klein zwart snorretje streelend. Daar ging een kerel naar zijn hart, een vent, die geen overbodige drukte maakte, geen lastige vragen stelde, die met een half woord begreep. Heel wat anders dan die Morescu...

De kapitein peinsde voort... zonderlinge kerels anders, die Amerikanen. Die Regan kon hem zooveel vertellen als hij wilde, en zoo vaak millionair zijn als hem zelf beliefde — voor den kapitein stond het vast, dat die jongeman wilde smokkelen.

„Rare lui,” peinsde kapitein Fernando de Gonsales. Op deze manier kostte smokkelen driemaal meer dan er ooit aan kon worden verdiend, maar ja, als men millionair is...

Hij glimlachte toegeeflijk en een tikje weemoedig bij de herinneringen aan zijn eigen, niet bepaald onberispelijke jeugd... kapitein Fernando de Gonsales was niet altijd kapitein geweest van een der fraaiste stoomers van de Mexicaansche passagierslijnen.

Zijn glimlach werd nog toegeeflijker bij de gedachte aan de tweeduizend dollars winst, die de transactie met de motorboot hem had opgebracht. En de reederij voer er eveneens wel bij, want na aftrek van die tweeduizend dollars voor den kapitein bleef er ruimschoots genoeg over om het schip een nieuwe motorboot te verschaffen. Voor kapitein Fernando de Gonsales was het leven slechts rozengeur en maneschijn. Hij wierp een laatsten blik op het verlaten dek, over de gladde zee, waarop de maan glansde, keerde zich om en belde in zijn hut den steward op.

Binnen tien minuten sliep hij vredig, zonder te vermoeden dat hij spoedig door een groot tumult uit dien vredigen slaap zou worden gewekt.

ZESDE HOOFDSTUK

Nachtelijke manipulaties rond een motorboot

Toen Peter de nu bijna gulden en rumoerigen rooksalon weer betrad en Clim bespeurde, die, ouder gewoonte, achterover lag in een fauteuil en het plafond bestudeerde, sprong de wijzer van de wandklok op drie over half een. De band in de danszaal speelde nu voor een microfoon en uit de luidspreker boven Clim’s hoofd klonk „Swanee”.

Clim begroette Peter met een misprijzenden blik en wees naar de klok.

„Wat versta jij eigenlijk onder ,in een wip terug zijn’?” wilde hij weten. „Je hadt in dien tijd, dat je weggebleven bent, wel een conferentie met alle gezagvoerders van de vloot kunnen hebben!”

Peter zonk in een stoel tegenover hem en wenkte een kellner.

„Koffie,” zei hij.

Dan knikte hij Clim beminnelijk toe.

„Ik heb inderdaad, terwijl jij hier lui in je stoel lag, verschillende besprekingen gevoerd, waaronder één met een zekeren heer Morescu, die er het zonderling tijdverdrijf op na houdt, zijn weinig fraai oor bij kieren van deuren te luisteren te leggen. Ik heb zoo’n idee, dat die merkwaardige man een groot vriend van jou is.”

Clim verloor plotseling zijn slaperig uiterlijk en ging met een schok overeind zitten.

„Heeft iemand jouw gesprek met den kapitein afgeluisterd? Wie?”

Peter haalde zijn schouders op.

„Wie het precies is, schijnt niemand te weten, misschien is de federale politie beter met zijn tronie bekend, maar hij zag er vrij onsympathiek uit: een dikke kerel met heel weinig haar op een glimmenden schedel, en allemaal medeklinkers achter in zijn keel. Ik zou er een lief ding onder durven verwedden, dat zijn wieg ergens ten oosten van de Weichsel heeft gestaan. Hij wandelt rond onder den naam Stefan Morescu, en dat is heel verstandig van hem; als hij den een of anderen onvervalscht...Amerikaanschen naam had aangenomen, zou dat wel een beetje al te erg in de gaten loopen. Maar in elk geval: ik was bij den kapitein en die vertelde me, dat dat heerschap, dat juist zijn hut uitging toen ik arriveerde, met alle geweld de motorboot had willen huren of koopen, onder een voorwendsel, dat nog zonderlinger klonk dan het smoesje dat wij moesten verzinnen om die boot te krijgen. Hij wilde ik weet niet hoeveel betalen als hij die boot kon krijgen.”

De kellner bracht de koffie, en Peter schudde er de suiker in. Het kannetje room offreerde hij aan Clim.

„Goed voor je!” drong hij aan.

Clim snoof verachtelijk, veegde met de hand over zijn kin, hetgeen een raspend geluid veroorzaakte, en keek dan, ingespannen turend en bedroefd het hoofd schuddend, naar Peter’s kin.

„Jij hebt het harder noodig dan ik, Peter,” merkte hij op, „elken dag een liter, dan komen de eerste sprietjes gauw... hoe heeft de kapitein hem afgepoeierd?”

Peter grinnikte.

„Ik twijfel er geen seconde aan, of de kapitein had er machtig spijt van dat hij de boot al aan mij had verkocht voor een bedrag, dat geringer was dan hem nu werd geboden, maar hij liet niets merken en vertelde Morescu, dat het niet ging omdat de boot al besproken was. En nu komt het mooie: die kerel wou met alle geweld weten aan wie! Hij zei, dat zooiets toch geen geheim kon zijn en zoo meer, Maar de baas van de schuit liet geen syllabe los; ik heb hem trouwens van te voren op het hart gedrukt in geen geval te laten uitlekken dat wij het waren, die van boord zouden gaan. Enfin, toen ik dat allemaal gehoord had, keek ik toevallig naar de deur, die op een kier was blijven staan en zag tegen de lichtstreep van de lamp iets langs de deur bewegen. Je kent mijn wantrouwende natuur, Clim; ik gooide natuurlijk die deur open. Tot mijn spijt deed ik het wel wat hardhandig en ze kwam met een daverenden klap tegen den neus van onzen dikzak aan... Clim, kerel, je hadt zijn varkensoogjes moeten zien tranen! Hij verdween zonder een stom woord te zeggen... waarschijnlijk zit hij nu met zijn neus in een koudwaterbad.”

Peter roerde in zijn koffie, wierp een blik op de klok, verwenschte den luidspreker en ging voort:

„Maar met dat al is het een leelijk ding, dat er zich een verdacht uitziend persoon hier aan boord bevindt, die ervan op de hoogte is, dat wij vannacht met een motorboot van het schip gaan. We behoeven er heusch geen doekjes om te winden, het is meer dan duidelijk, dat onze nieuwsgierige vriend met het exotisch accent iets tegen ons in zijn schild voert en waarschijnlijk tot de bende behoort, die jouw document bejaagt. Tot nu toe hebben de heeren waarschijnlijk niet in de gaten gehad, dat wij tweeën onder één hoedje spelen. Dat kan ook bezwaarlijk: we kennen elkaar nauwelijks een paar uur, hier aan boord dan altijd. Maar nu hebben ze ons wel samen gezien, ze hebben mij met den kapitein over de motorboot hooren praten en naar hen informeeren. Als de heeren niet aan zwakzinnigheid lijden, is het hun nu wel zoo klaar als een klontje, dat wij tweeën samen die boot hebben gekocht. Ons eenige voordeel is dus op het oogenblik, dat we hen een dag of wat van het spoor kunnen houden; daarna begint de sport opnieuw. Maar ik hoop dat die paar dagen voldoende zullen zijn!”

Hij hield op en wierp een blik op de klok. De wijzers schoven onrustbarend snel naar één uur. Clim volgde zijn blik.

„Als we eens naar onze hutten gingen en de zaken voor ons aanstaand vertrek in orde maakten? Ik weet niet wat jij hebt gedaan, maar mijn koffers staan nog in mijn hut.”

„Mijne ook,” zei Peter, en wenkte den kellner. Slaperig kwam die op hen toe, maar hij ontwaakte bij het zien van de fooi in Peter’s hand en begeleidde hen buigend tot de deur.

„Hoe lang heb jij werk?” informeerde Peter, toen ze den rumoerigen rooksalon verlieten en in de koele, rustige gang stonden, „ik wilde zoo gauw mogelijk weg, het kan me geen steek schelen of er nog lui aan boord wakker zijn, die het kunnen zien, er is geen mensch, die ons nu nog kan tegenhouden of volgen.”

Clim dacht even na

„Over vijf minuten ben ik aan dek, uit mijn hut kan ik wel iemand bellen, die mijn bagage komt ophalen.”

„Allright, zei Peter, „tot over vijf minuten dan — als je tenminste niet weer wordt vastgebonden aan je eigen bed!”

Hij haastte zich de gang af en Clim ging, na zich ervan vergewist te hebben, dat zijn revolver in zijn broekzak stak, naar zijn eigen hut. Bij de deur aarzelde hij even, toen hij zich herinnerde hoe hij, enkele uren tevoren, onschadelijk was gemaakt. Toen grinnikte hij om de idiote veronderstelling, dat zijn tegenstanders hetzelfde trucje voor de tweede maal dien avond zouden probeeren, opende de deur en trad binnen. Er was geen mensch te zien. Hij sloot de deur achter zich, voelde een harden klap, een stekende pijn in het achterhoofd, en zakte dan ineen als een vaatdoek, die op z’n punt op den grond wordt gezet.

Peter keerde langzaam tot bewustzijn terug met een ontzettend pijnlijk hoofd, een zwaar gesuis in zijn ooren en de gewaarwording, dat de „New Orleans” op haar kop stond en pirouetten uitvoerde door het heelal. Het suizen in zijn ooren bedaarde echter snel en hij poogde zich uit zijn liggende houding op te richten. Het was stikdonker om hem heen, zijn hersenen waren nog versuft door den klap op zijn schedel en het duurde even voor hij besefte dat hij aan handen en voeten gebonden was. Op het oogenblik, dat hij zich daarvan bewust werd, herinnerde hij zich plotseling alles wat er gebeurd was tot het oogenblik waarop hij zijn hut binnenkwam. Er had natuurlijk iemand achter de deur gestaan en toen hij niets vermoedend was binnengetreden, had die iemand hem met een niet al te licht en zacht voorwerp een afdoenden klap op zijn schedel toegediend. Van die klap begonnen de gevolgen eerst nu te vervagen.

Peter boog en strekte zijn ledematen om te weten te komen, op welke manier ze waren vastgebonden. Hij wist het binnen enkele oogenblikken. Zijn handen waren op zijn rug gebonden, zijn enkels en knieën aan elkaar en om zijn middel liep een koord, dat bevestigd was aan een onwrikbare stang, die Peter spoedig identificeerde als de afvoerbuis van de vaste waschtafel. Als er niet een prop in zijn mond was gestopt, die met een handdoek was vastgebonden, zou hij zeker enkele krachtige termen hebben geuit, om vervolgens een vervaarlijk geschreeuw aan te heffen. Thans bepaalde hij zich er toe, met zijn gebonden handen rond zijn middel te zoeken tot hij in het touw, dat hem aan de waschtafel vastbond, den knoop had gevonden. Hij probeerde tien minuten lang, de over elkaar gelegde en strak aangetrokken knoopen te ontwarren, en herinnerde zich dan, dat in een der zijzakken van zijn jas een mes had gezeten... zou dat er nog zijn? Hij wurmde heen en weer tot hij een der zijpanden van zijn wit linnen jasje onder zich had, en voelde den zak na. Het eenige wat hij daar vond was een bankbiljet van tien dollar. Het stemde hem hoopvol. De aanwezigheid van dat bankbiljet maakte het zeer waarschijnlijk, dat zijn zakken niet waren nagezocht, dus moest zijn zakmes ook nog aanwezig zijn... Na drie moeizame minuten van trekken en sjorren werd hij in het gelijk gesteld. Zoodra hij zijn andere jaspand onder zich had, voelde hij dan knobbel van zijn pijp en een eng, smal voorwerp: het mesje. Er volgde een minuut van ingespannen peuteren en het lemmet was vrij...

Enkele vlugge sneden ruïneerden een zoo goed als nieuw laken, twee handdoeken en enkele meters gordijnkoord, dan krabbelde Peter overeind, rukte de prop uit zijn mond en haalde enkele malen diep adem. Met een hoofd, dat aanvoelde of hij drie dagen en vijf nachten achtereen had gefeest, scharrelde hij naar den schakelaar en draaide dien om. Het plotselinge licht deed zijn oogen pijn, maar hij vergat zoowel de pijn aan zijn oogen als die in zijn hoofd, toen hij een blik wierp op de wijzerplaat van zijn polshorloge... De wijzers stonden op kwart over twee!

Om één uur zouden Clim en hij per motorboot het schip verlaten hebben... had Clim dan niets gemerkt? Was Clim óók vastgebonden?... Maar dan had de officier van de wacht toch moeten merken, dat er iets niet in den haak was...

Peter verspilde geen tijd meer, maar greep den knop van de deur, om tot de ontdekking te komen, dat zij op slot was. Dat was te begrijpen, de kerels, die hem hadden opgesloten, waren natuurlijk zoo verstandig geweest, den sleutel uit het slot te nemen en de deur aan de buitenzijde dicht te draaien... men laat nu eenmaal geen geknevelde lieden in openstaande hutten rondslingeren.

Het was Peter nu wel duidelijk, dat Clim eenzelfde lot moest hebben ondergaan, maar terwijl hij met zijn zakmes de eerste der vier schroeven van het slot begon los te draaien, zichzelf vervloekend omdat hij zoo stom was geweest, zijn looper in Clim’s hut te laten liggen, dacht hij na over het merkwaardige feit, dat het blijkbaar onopgemerkt was gebleven dat zij op het vastgestelde uur niet waren komen opdagen. De officier van de wacht wist toch, dat Clim en hij samen om één uur van boord zouden gaan; de kapitein zelf had hem verzekerd, dat de matrozen, die de boot zouden laten zakken, om kwart voor één gereed zouden staan... Als alles in orde is gebracht voor een middernachtelijke ontscheping en de twee hoofdpersonen verschijnen niet, zoodat allen aan dek voor spek en boonen staan, is dat toch wel een reden om een onderzoek in te stellen. Maar blijkbaar was dat niet geschied... Had soms een der leden van de bende, zich voor Clim uitgevend, den officier van de wacht opgebeld om te melden dat de nachtelijke ontscheping niet doorging?

Peter was klaar met de tweede schroef en begon aan de derde. Natuurlijk had hij met schoppen en schreeuwen alarm kunnen maken, maar dat bracht eindelooze explicaties, schriftelijke verklaringen en ondervragingen mee, die toch nergens toe leidden. Peter was er van overtuigd, dat hij een eindje verder in de hoofdgang Clim zou aantreffen, op den vloer van zijn hut, even deskundig gebonden als den eersten keer het geval was geweest... maar wat betreft de reden van dezen overval tastte Peter volkomen in het duister. Behalve het bed was er in de hut niets overhoop gehaald, en het bed was alleen onder handen genomen om er de lakens af te halen. Het was er dus niet om te doen geweest, na te gaan of hij wellicht het papier in zijn bezit had, anders waren zijn kleeren en zijn bagage wel doorzocht...

De vierde schroef van de dekplaat viel in zijn hand en Peter zette zijn mes onder de plaat. Verschillende lagen verf over elkaar hadden haar vastgekleefd, maar na eenig peuteren liet zij los en de veeren van het slot lagen bloot.

Vier tellen later zwaaide de deur open en Peter stapte de gang in. Het was nu zeer stil aan boord; de feestelijke geluiden uit de danszaal waren verstomd en alleen het zachte zoemen der machines was hoorbaar. De gang strekte zich in haar volle lengte voor hem uit, spaarzaam verlicht door enkele lampjes, toonbeeld van volmaakte rust.

Hij doorliep haar snel en bleef staan voor de deur van Clim’s hut. De overeenkomst met de situatie van enkele uren tevoren trof hem plotseling en hij grinnikte. Dan probeerde hij de knop van de deur, zonder veel hoop, en stond voor het probleem, deze gesloten deur zonder al te veel lawaai te openen.

„Wat een stommeling ben ik om mijn looper te laten liggen,” bromde Peter. Er kon nu geen sprake zijn van het losschroeven van een dekplaat; het slot was aan de binnenzijde van de deur bevestigd. Peter peinsde niet lang, maar besloot den knoop op radicale wijze door te hakken. Hij zette zijn schouder tegen de deur, vlak bij het slot, plaatste zijn voeten tegen den wand aan de overzijde van de gang en drukte uit alle macht. De deurstijl kraakte, de deur zelf boog, maar het slot hield. Peter zette zijn tanden op elkaar, liet zijn spieren even verslappen en spande ze weer met een ruk. Ditmaal brak er met een splinterend geluid een stuk uit de deurstijl en de deur sprong open. Peter greep zich haastig aan de stijl vast om niet languit in de hut te vallen. Hij duwde de deur achter zich dicht en luisterde, in de stikdonkere hut, of het lawaai soms door iemand in de buurt was vernomen.

Gedurende een halve minuut hield hij zijn adem zooveel mogelijk in, maar het eenige geluid, dat zijn ooren bereikte, was een gebons en gebrom uit de hut zelf; de bewoners der hutten in de buurt schenen zeer onder den invloed van hun laatste diner aan boord.

Peter keerde gerustgesteld om en tastte met zijn hand naar den lichtschakelaar. Het helle licht onthulde een verheffend tooneel. De nachtelijke overweldigers hadden ditmaal een origineele noot aangeslagen en Clim, inplaats van hem aan zijn bed vast te binden, op het bed gelegd, met dekens omwikkeld en het geheel met touwen bevestigd.

Peter bezag het geval vol belangstelling.

„Heb je hun verteld dat je griep had?” wilde hij weten.

Clim, niet in staat een woord te uiten, daar een handdoek om zijn mond was gebonden, staarde hem aan met een blik, die welsprekender was dan woorden en schopte met zijn omwikkelde beenen in de richting van Peter. Een ongearticuleerd gebrom steeg op uit den handdoek.

„Sjonge, sjonge,” zei Peter, hoofdschuddend, terwijl hij voor de zooveelste maal dien dag een laken doorsneed, „jij bent wel het mikpunt geweest vandaag, je lijkt wel een student die nog ontgroend moet worden!”

Hij haalde de handdoek van Clim’s mond weg, waarvan Clim dankbaar profiteerde door oogenblikkelijk met schorre stem Peter uit te vloeken

„Als je soms denkt dat je lollig bent, groote grinnikende uil! Maak liever mijn beenen los.”

Hij zweeg grommend en wreef zijn stijve kaken.

Peter ontwarde knoopen en smaakte ten slotte de twijfelachtige voldoening, zijn ouden schoolmakker volledige bewegingsvrijheid te hergeven.

„Dat is dat, ondankbare hond!” zei Peter, in zijn zakken naar zijn pijp zoekend. Hij bekeek het slachtoffer tegenover hem met onverholen belangstelling.

„Vertel eens... hoe hebben ze jou in hun netten verstrikt?” Clim wreef nog steeds zijn kaken:

„Ik stapte mijn hut binnen, indachtig het spreekwoord dat een gewaarschuwd man voor twee telt, en keek rond met een achterdocht of ik president was van een Zuid-Amerikaansche republiek. Mijn hut was zoo op het oog vrij van ongenoode gasten, dus stapte ik manmoedig naar binnen. Bij nader inzien veronderstel ik, dat er iemand achter de deur van de muurkast daar heeft gestaan... maar ja, je kunt niet aan alles denken...”

Hij overdacht deze opmerking mistroostig. Peter staarde hem zonder eenig medelijden aan.

„Wees maar stil, mij is precies hetzelfde overkomen, alleen stond het noodlot bij mij achter de deur, gewapend met een eindje gasbuis. Ik kwam lustig fluitend mijn hut binnen en verzonk prompt in diepe vergetelheid. Het is in alle geval een flink eind gasbuis geweest,” voegde hij er aan toe, de buil op zijn schedel betastend.

„Over een dag of wat is het de beurt aan ons om met eindjes gasbuis te slaan,” bromde Clim, „zoo gauw we aan wal zijn, kunnen we op jacht naar mijn woestijn.”

Peter schrok zoo heftig, dat hij zijn pijp uit zijn mond liet vallen.

„Wat, hebben ze je papier gestolen?”

Clim knikte kalm:

„Natuurlijk! Toen ze me als een mummie op den grond hadden liggen, konden ze even goed meteen de moeite nemen, me aan den lijve te onderzoeken, hetgeen ze gedaan hebben met overweldigend resultaat!”

Peter staarde hem aan en barstte dan los:

„Ik snap er geen steek van! Waarom moesten ze mij dan óók overvallen en vastbinden, met al het risico, daaraan verbonden? Mijn zakken hebben ze niet eens doorzocht!”

Clim grinnikte zachtjes en zocht in zijn bed tot hij een verkreukt pakje sigaretten tusschen de lakens te voorschijn vischte.

„Om de eenvoudige reden, dat ze aanvankelijk in het geheel niet van plan waren, ons te overvallen teneinde het papier te bemachtigen!”

Peter staarde hem aan:

„0 neen! Ik veronderstel, dat ze ons in lakens en dekens rolden alleen voor de pret!”

Clim schudde het hoofd:

„Toen ik dien klap op mijn hoofd kreeg, draaide ik me juist om omdat ik meende, achter me een verdacht geluid te hooren. Het was toen al te laat, maar het resultaat was, dat de slag langs mijn schedel afschampte en ik na een paar minuten alweer bij kennis kwam. Ik kwam juist bij toen mijn zakken werden doorzocht, maar toen was ik al stevig vastgebonden en ik hield me doodstil, zelfs toen ze me mijn papier ontfutselden. Aan handen en voeten gebonden, kon ik tegen dien vent toch niets uitrichten; een schreeuw geven kon ik evenmin, want er zat al een zakdoek om mijn mond. Dus lag ik onbeweeglijk en wachtte of ik soms iets hoorde, dat van belang kon zijn.”

Hij hield even op en stak een van zijn verfomfaaide sigaretten aan. Peter wachtte ongeduldig:

„Heb je iets interessants gehoord?” „Hoe laat is het nu?”

Peter keek op zijn armbandhorloge: „Vijf minuten voor half drie.”

„Vond je het dan niet raar, dat er tot nu toe niemand is komen opdagen om ons te zoeken? De officier van de wacht wist toch, dat wij om één uur zouden vertrekken... Het heele schip had allang op zijn achterste beenen moeten staan!”

Peter liep opgewonden de hut heen en weer.

„Of ik het raar vond? Ik heb me suf loopen peinzen om er een behoorlijke verklaring voor te vinden. De eenige die ik vinden kon is, dat de officier van de wacht in zijn hut ligt, met een stofdoek in zijn mond, vastgebonden aan zijn eigen sabel!”

Clim slikte een lach in:

„Peter, maak geen gekheid, dat is een ernstige zaak — en de reden dat de officier van de wacht zich niet afvroeg waar we bleven is, dat er om één uur precies inderdaad twee personen aan dek zijn verschenen, die zich hebben voorgesteld als Clim Perroney en Peter Regan, hetgeen door niemand werd betwist. Deze twee heeren zijn in de motorboot gestapt en weggevaren. Op het oogenblik zwerven zij, plus mijn woestijn, ergens tusschen dit punt en de Mexikaansche kust!”

Hij zweeg, trok aan zijn sigaret en bestudeerde het gelaat van Peter. Dat gelaat drukte achtereenvolgens de meest verschillende gewaarwordingen uit. Eerst woede, dan verbazing, en ten slotte vertrok het in een grijns:

„Clim, toch is het een prachtmop! Wat een stelletje slimme honden! En het stomme geluk van die lui! Niet alleen kapen ze ons onze boot voor den neus weg, maar bovendien valt hun dat papier nog in de schoot óók... en wij doen er niets aan!”

Clim piekerde over de juistheid van deze laatste opmerking. Door middel van een radiogram de politie aan de haven waarschuwen had totaal geen zin. Het was tien tegen één, dat de politie alleen de twee kerels te pakken zou krijgen en niet het document. Het sprak vanzelf, dat Morescu had voorzien, dat zij de politie in Tampico zouden kunnen waarschuwen, en ongetwijfeld zou hij zijn tegenmaatregelen hebben genomen door zijn handlangers in Tampico opdracht te geven, in een tweede motorboot de sloep van de „New Orleans” tegemoet te varen, het document in ontvangst te nemen en het in veiligheid te brengen. Zelfs in het gunstigste geval was het eenige dat er bereikt zou kunnen worden, dat de twee handige jongens werden opgepakt en voor diefstal van een motorboot achter slot gezet... met als eenig resultaat een massa ongewenschte ruchtbaarheid om een zaak, die ze beiden zoo angstvallig geheim wenschten te houden...

Op dit punt brak Peter zijn gedachtengang af en keek Clim perplex aan :

„Wat doen we er aan?” herhaalde hij.

Clim haalde de schouders op.

„Op het oogenblik totaal niets... die dikke Morescu heeft jouw gesprek met den kapitein afgeluisterd, en er genoeg uit gedistilleerd om ons deze kool te stoven. We weten nu in elk geval wie we tegenover ons hebben... het is alleen jammer, dat ik niet heb kunnen zien wie de kerel was, die mij in mijn hut overviel... Ik lag, toen hij mijn zakken doorzocht en ik bijkwam, met mijn gezicht naar den wand en ik durfde mijn gezicht niet om te keeren, omdat ik hooren wilde wat er gezegd werd. Er was eerst maar één vent, degene, die mij met een stomp voorwerp op mijn hoofd tikte, maar later kwam er een tweede bij, ik veronderstel, dat dat de snuiter is geweest, die jou buiten westen sloeg. Zij weenden bijna van vreugde, toen dat papier werd gevonden, maar toen ze dat eenmaal hadden, waren ze in een ommezien verdwenen; ik hoorde alleen hun plan om samen naar boven te gaan en in onze naam in die motorboot te klimmen. Het is dus wel zeker, dat Morescu zelf aan boord is gebleven. Nu kunnen we Morescu wel in zijn hut gaan opzoeken en hem een pak slaag geven waar hij van kraakt, maar daar schieten we niets mee op; het beste is, dat we ons erg rustig houden en zien of we de bende op de een of andere manier uit haar tent kunnen lokken en een poets bakken... onze kans komt zoodra we van boord gaan. We moeten zien, Morescu in de gaten te houden. Twee van zijn handlangers zijn nu weg; hij heeft er nog één over... zei de kapitein niet, dat hij drie lui bij zich had?”

Peter knikte bevestigend.

„Hij was steeds samen met de drie anderen — Amerikanen!”

„Juist... als wij met ons beiden geen kans zien, hem bij het van boord gaan op de hielen te volgen en hem samen met zijn overgebleven satelliet een mep te geven met een revolverloop, ze alle twee in een taxi te stoppen en er vandoor te gaan, zijn we al heel erg groote ezels. In New York is zooiets voor amateurs nogal lastig, maar in Mexico komt dat dagelijks voor... Ik verzeker je: als we hem eenmaal ergens in een solieden kelder hebben, krijgen we hem wel aan het vertellen. Hij is dik genoeg om een tijdje vasten zonder schade te verdragen en hij krijgt geen hap eten voor hij netjes opbiecht waar we ons papier te pakken kunnen krijgen. Het is alleen machtig jammer dat... maar daar schieten we niets mee op, laten we maar eens aan dek gaan kijken hoe het er daar uitziet, vóór we naar bed gaan. Het wordt hier vervelend!”

Samen wandelden ze de lange gang door, toen Peter zich Clim’s laatste woorden herinnerde en vroeg:

„Zeg, jij zei daarjuist dat je iets jammer vond, wat was dat?”

Clim dacht even na, met gefronst voorhoofd.

„0, dat! Ik vond het alleen maar jammer, dat het schip geen tweede behoorlijke motorboot aan boord heeft, anders zouden we dat stelletje boeven in die sloep een aardige hartklopping kunnen bezorgen. Met een goede boot en een kompas zouden we een frissche jacht op touw kunnen zetten!

Hei, wat is hier aan het handje?”

Al pratend waren Clim en Peter de trap naar het dek opgeklommen en de eerste blik, dien zij over het sloependek wierpen, ontlokte Clim deze opmerking.

Er was ongetwijfeld iets aan het handje. Een groot zoeklicht stond op de achterplecht en spoot een witten stralenbundel naar beneden, in de zee. Enkele matrozen hingen naast het zoeklicht over de railing, terwijl boven op de brug de officier van de wacht stond, brullend door een scheepsroeper.

Het was niet duidelijk, tegen wie hij eigenlijk brulde; de matrozen hingen onbeweeglijk over de railing en staarden omlaag. Blijkbaar trok iets op zee de algemeene aandacht.

,.Wat zou er te zien zijn?” zei Peter, naar de railing loopend, „zouden onze twee langvingerige vrienden berouw hebben gekregen en de boot hebben teruggebracht?”

Clim snoof:

„Diè! Berouw krijgen? Ik geloof nog eerder, dat de officier van de wacht een stuk in zijn kraag heeft en zich verbeeldt, dat hij zeemeerminnen in het water ziet dartelen.”

Toen bereikten ze de railing en zagen een witte motorboot, die, fel verlicht door het van boven vallende licht, met dezelfde snelheid als de ,New Orleans’ voortgleed over het glanzende wateroppervlak. Op het dek bewogen zich twee mannen en het zag er naar uit of Peter gelijk zou krijgen.

„Zie je wel,” zei Peter perplex, „ze zijn natuurlijk Sinterklaas tegen gekomen en die heeft ze teruggestuurd.”

Clim antwoordde niet. Hij staarde naar de witglinsterende boot, naar de gezichten van de twee mannen aan dek, maar aangezien hij zijn tegenstanders nooit had gezien, maakte dat hem niets wijzer. Hij probeerde een oplossing te vinden voor het probleem; was het inderdaad de gestolen boot?

Zou hij alarm maken? Zouden die twee kerels de brutaliteit werkelijk zoover hebben gedreven, dat ze terug kwamen om iets wat vergeten was te halen, in de vaste overtuiging dat Peter en hij nog stevig gebonden in hun hutten lagen?

Toen nam een der mannen beneden in de boot een megafoon en brulde een vraag omhoog:

„Ahoy, City of New Orleans, is Clim Perroney daar aan boord? Clim Perroney?”

Clim Perroney wàs inderdaad aan boord, maar als hij er geweest was in den vorm van een tien eeuwen oude mummie had hij er niet levenloozer bij kunnen staan dan nu. Hij begreep er hoegenaamd niets meer van. Het was nog eenigszins te begrijpen geweest, dat de twee lui, die zich voor Peter en hem hadden uitgegeven, ondanks het groote risico waren teruggekeerd om iets wat zij hadden achtergelaten, op te halen... maar als men zich voor een ander uitgeeft, gaat men toch niet luidkeels brullend staan informeeren waar die ander uithangt...

De officier op de brug scheen de situatie ook niet bepaald glashelder te vinden, want het duurde geruimen tijd voor er antwoord van boven kwam. Toèn het eindelijk kwam, klonken eerst enkele kernachtige uitroepen, en dan de vraag:„Ahoy, daar beneden... wat is dat voor een boot? Is dat niet de motorsloep van ons?” Het antwoord kwam prompt:

„Dit is Lucky Lassie van Miami!”

Er viel weer een stilte op de brug en Clim’s ademhaling kwam langzaam maar zeker weer op gang. Dan brulde de megafoon van boven; "U wilt Perroney spreken?” .

Clim’s brein werkte op hoogste capaciteit. Een plotselinge wending van den steven van het jacht had in het felle schijnsel van het zoeklicht den naam ’Lucky Lassie’ doen zien, en alle booten van de ’New Orleans’ droegen den scheepsnaam. Morescu’s vriendjes waren het dus beslist niet, daar beneden. Maar wie dan wel? Wie was die man uit Miami, die naar hem vroeg? Clim probeerde zijn gezicht duidelijk te zien te krijgen, maar zelfs bij het meest ingespannen turen, zijn oogen afschermend tegen het felle licht, kon hij den man niet thuis brengen...

Met een schok kwam Clim in actie. Wat deed dat er toe, hier was zijn kans, een kans van één op de tienduizend, een kans, die voor het grijpen lag! Hij legde de handen aan zijn mond, gaf Peter vol vreugde een schop, en brulde:

„Hei, Lucky Lassie... hei, hier ben ik... Perroney!”

Van de brug, boven hun hoofden, klonk een zonderling geluid. Het was geen wonder. De officier van de wacht kreeg in het holst van den nacht wel wat erg veel ineens te slikken. Zijn gestalte stond enkele oogenblikken onbeweeglijk afgeteekend tegen den steeds lichter wordenden hemel, dan hief hij zijn scheepsroeper en brulde naar beneden:

„Zeg, flauwe grappenmaker daar beneden, hou op met dat gedonder, of ik zal het je inpeperen!”

Dan draaide hij zijn megafoon een beetje en riep de motorboot aan:

„Heidaar, Clim Perroney is een uur geleden van boord gegaan!”

„Wat is dat voor onzin,” brulde het jacht terug, „is Perroney overboord geslagen? Hei...”

„Ik ben hier!” riep Clim omhoog.

„Is ’t nou uit met die grappen?' zei de man op de brug, „hou je kop dicht! Nee, hij is niet overboord geslagen, hij is van boord gegaan... Hou je kop!!! De laatste keer!”

„Hoe je kop?” riep de man uit het jacht. „Hou zelf je kop... beleefdheid hebben ze jou zeker nooit geleerd, hè? Waar is Perroney?”

„O, alle goden!” klaagde Clim, heen en weer springend en tegen de commandobrug gesticuleerd:

„Ik bèn hier! Ik ben Perroney!”

„Sorry!” riep de commandobrug, „ik had het niet tegen jou... Pak hem beet! Heidaar, sta niet te slapen, pak dien idioot daar beneden beet en breng hem hier!”

Een drietal matrozen, die bij de railing het geheele tafereel met belangstelling hadden gevolgd, kwamen op Clim af.

„Geen gijntjes, jongens!” zei Clim. „Peter, leg jij hun eens uit waar het om gaat... Hei, luister nou eens even, ik ben Perroney... Ik...”

„Orders bennen orders!” zei de langste van het drietal, „de mop is niet slecht, maar ja, orders bennen orders... ga nou mee naar de brug!”

Clim rukte zich los en ging er vandoor, het scheepsdek over, Peter aan zijn zij, de sliert matrozen, die inmiddels tot vijf man was aangegroeid, achter hen.

„Peter!” hijgde Clim, „zie je geen kans om die bende op een dwaalspoor te brengen, zoodat ik rustig tijd krijg, den stand van de zaken aan dien gek op de brug uit te leggen?”

„Zal ’t probeeren!” hijgde Peter. Boven hen, op de commandobrug, tierde de officier.

„Sukkels... hei, breng hem hier en maak het heele schip niet wakker, zijn jullie matrozen? Dronken krokodillen zijn er niets bij! Wacht even, daar beneden, ik ben zóó terug!”

Na aldus den eigenaar van het jacht gestaafd te hebben in diens groeiende overtuiging, dat hij te doen had met een schip, dat werd bemand en bestierd door ongeneeslijke krankzinnigen, wijdde hij zijn algeheele aandacht aan zijn eigen beslommeringen. Als de kapitein door het lawaai wakker werd, zwaaide er wat.

„Snijd hem den pas af bij de trap!” riep hij.

Twee matrozen posteerden zich bij de trap, die naar beneden leidde. Daardoor slonk het aantal van Clim’s achtervolgers tot drie. Peter stoof nog steeds aan zijn zijde voort. Ze bereikten het einde van het dek, vlogen om een der kajuiten heen en renden aan de andere zijde van het dek terug. In het licht van een booglamp, enkele tientallen meters voor hen, stond een rij dekstoelen, die van het zonnebad van den vorigen dag waren overgebleven.

„Gooi die stoelen om, Peter!” hijgde Clim, „het zal ze tegenhouden!”

Peter gehoorzaamde prompt. Clim stoof verder, op weg naar de commandobrug, en Peter schopte een zestal dekstoelen door elkaar in den nauwen doorgang tusschen den zijwand van een der kajuiten en de railing. Er volgde een hevig lawaai. Hij wierp een haastigen blik over zijn schouder en zag tot zijn genoegen, hoe een kluwen matrozen zich ontwarde, hetgeen niet bepaald geluidloos geschiedde.

„Kaffers! Wees stil!” klonk de stem uit de lucht, „dadelijk wordt de kapitein wakker en dan...”

Peter kwam achter de kajuit uit en kreeg weer een vrij uitzicht op de commandobrug. De officier van de wacht had blijkbaar besloten, een gedeelte van de achtervolging in eigen handen te nemen, want hij daalde met twee treden tegelijk de trap af, op hetzelfde oogenblik, dat Clim het dek was ómgerend, en de trap opstoof, zonder voor zich uit te kijken. De smak, waarmee beiden op het dek terecht kwamen, klonk ver in het rond.

„Ben je krankzinnig?” brulde de officier. „Hier is-ie, pak hem vast!”

Hij hield Clim’s armen vast, hetgeen hij gemakkelijk doen kon, daar Clim, tegenover hem op het dek zittend, niet de minste lust had om weg te loopen.

„Hei, luister!” zei hij, „ik ben Perroney!”

De officier gilde van woede

„Wel allemachtig, die mop heeft nou lang genoeg geduurd... pak hem vast... hei!”

De twee matrozen, die bij de trap daar beneden op wacht waren gezet, hadden het grootste gedeelte van de gebeurtenissen gemist, maar kwamen op het geschreeuw toeloopen. Peter, met de drie andere matrozen achter zich, kwam in de verte aangegaloppeerd om assistentie te verleenen waar dit noodig mocht blijken.

Het bléék noodig. Toen hij op het slagveld was aangekomen, werd Clim juist in zijn kraag gepakt, en, daar Clim vastbesloten was, geen klappen uit te doelen om een misverstand, was het eenige verdedigingsmiddel, dat hem overbleef, zich vast te klemmen aan den officier van de wacht, wat hij dan ook vol overtuiging deed. Hij had zijn armen om diens hals geslagen en zijn handen ineengestrengeld. De twee matrozen probeerden zijn handen vaneen te rukken, maar dat lukte niet.

„Luister nou!” hijgde Clim in het oor van den worstelenden officier, „wees nou eens even rustig, ik kan bewijzen dat ik Perroney ben; die andere lui waren het niet!”

„Laat me los!” zei de officier, „of ik geef je een por in je maag, ’t heeft nou lang genoeg geduurd!”

Clim nam de maatregelen tegen de por in zijn maag door zijn beenen om de witlinnen broekspijpen van den ander te slaan.

„Hou nou ’ns even op!” zei hij, „ik...”

Peter arriveerde, keek over zijn schouder en zag het kluwen matrozen in de verte naderen.

„Wat moet ik doen?” hijgde hij in Clim’s oor.

„Kan me niet schelen,” hijgde Clim terug. „Als je maar zorgt, dat hier geen matrozen bijkomen, ik heb er meer dan genoeg!”

„O.K.,” zei Peter, keerde zich om naar de hem achtervolgende bende en gilde:

„Hei, landlubbers... krijgen doe je me toch niet!”

De bende uitte een gehuil en stoof met hernieuwde woede voorwaarts. Peter, het lokaas, rende de trap af naar beneden, vastbesloten, die bende uit de buurt van Clim te houden tot hij in de kolenbunkers vastliep of stierf.

En toen gebeurde het onvermijdelijke. Door het ontzettend lawaai wakker geworden, kwam de kapitein zijn hut uit, een revolver in de vuist, gehuld in een geelzijden pyjama. Hij zag nog juist Peter Regan met drie brullende matrozen achter hem onder luid geraas de trap afvliegen, en dan trok het tumult aan den voet van de commandobrug zijn aandacht.

„Wat is dat hier, voor den donder?' brulde hij, „schei uit!”

Het kabaal luwde. De twee matrozen lieten Clim los en Clim liet de officier los.

De kapitein keek van Perroney naar zijn verfomfaaiden officier.

„Senor Alvarez, wat heeft dat te beteekenen? informeerde hij, met één zwaai van zijn pistool de geheele, hijgende groep aanduidend.

De officier nam de houding aan.

„Deze man, senor, heeft mij sinds tien minuten getergd, bespottelijk trachten te maken en gehinderd in de uitoefening van mijn taak!”

Hij wees op Clim. Clim krabde zijn schedel op de plaats waar een der matrozen ietwat hardhandig aan een bos haar had getrokken.

„Aha!” zei de kapitein, zijn revolver streelend, „in welk opzicht? Was hij dronken?”

Hij staarde Clim onderzoekend aan. Clim knikte een oogje tegen hem en trok zijn das recht.

„Hij zei, dat hij Perroney heet.”

„Klopt,” zei de kapitein, „en verder?”

Er volgde een stilte, die na enkele seconden werd onderbroken door zonderlinge geluiden van senor Alvarez.

„Klopt?” vroeg senor Alvarez.

„Klopt!” bevestigde de kapitein, „hij héét Perroney!”

Senor Alvarez trok een zijden zakdoek uit zijn mouw en veegde zijn voorhoofd af.

„Maar wie... wie is er dan om één uur met de sloep van boord gegaan?” hijgde hij.

En juist op dàt oogenblik besliste de eigenaar van de ’Lucky Lassie’ dat, al wàs de ’New Orleans’ met ongeneeslijke krankzinnigen bemand, er voor hem geen aanleiding bestond om als een vergeten schoolkind naast de ’New Orleans’ te blijven varen. Dus trok hij aan het touw van de claxon, met het vaste voornemen, er aan te blijven trekken tot er iemand verscheen.

„Wat is dàt in vredesnaam 7” vroeg de kapitein met wilde oogen.

„De Lucky Lassie van Miami,” antwoordde zijn eerste officier.

Kapitein Fernando de Gonsales boog zich voorover en snoof de lucht in de omgeving van senor Alvarez aandachtig op. Hij bespeurde geen alcoholdampen. Het geloei van de claxon klonk in den stillen nacht over het geheele schip. Perroney vischte een verfrommelde sigaret uit een verkreukt pakje. Een der matrozen schuifelde met zijn voeten en kuchte onrustig.

„Senor Alvarez,” zei de kapitein, „ga terug naar uw post op de commandobrug!”

Senor Alvarez ging, zonder tijd te verliezen.

De kapitein liep naar de railing en staarde omlaag naar den man, die aan het koord van de claxon trok.

„Schei uit!” brulde hij.

Zijn stemgeluid ging verloren in het gehuil van de claxon. De kapitein stak zijn revolver in een zijzak van zijn zijden pyjama, hetgeen dat kleedingstuk een hoogst zonderling voorkomen gaf, en wendde zich tot Perroney, die hem was gevolgd.

„Wat is dat hier allemaal?” zei hij, zijn handen in het rond wuivend, „ik snap er werkelijk geen snars meer van... U zou om één uur van boord zijn gegaan. Het is nu drie uur, en u bent hier nóg!”

„Ja,” zei Clim, „Regan en ik zijn niet van boord gegaan! Twee andere slimmeriken zijn, terwijl wij in onze hutten waren, naar dek gegaan, hebben zich voor ons uitgegeven en zijn met de motorboot vertrokken. Dat is alles!”

„0 zoo!” zei de kapitein. „Maar wat is dàt dan voor een boot daar?”

Op dat oogenblik kreeg de man aan boord van de ’Lucky Lassie’, doordat zijn jacht buiten den verblindenden lichtkring van het zoeklicht kwam, de gelegenheid, een blik te werpen op de commandobrug, waarop nu weer senor Alvarez prijkte.

„Ahoy, New Orleans!” brulde hij door zijn megafoon. „Is Clim Perroney daar aan boord?” De claxon zweeg nu.

„Ja,” zei senor Alvarez. „Ja, ja! Clim Perroney is hier aan boord!”

Voor de zooveelste maal dien nacht boog Clim zich over de railing:

„IK ben Clim Perroney!” riep hij, „wat is er?

„Je doet je reputatie wèl eer aan!” riep de man van beneden, „heb jij de heele bemanning tot een staat van volkomen krankzinnigheid gebracht, of is alles aan boord dronken 7”

„Mijnheer!” tierde de kapitein, „wat...”

Clim hief een hand op.

„Dit is een drooggelegd schip,” verklaarde hij. „Wij hebben alle alcohol opgedronken!”

“Mijnheer!” tierde de kapitein, „wat...”

Een ontzaglijk lawaai achter hem bracht hem tot zwijgen.

Clim keerde zich om en aanschouwde een grootsch tafereel. Vastgehouden door drie matrozen, die hun handen aan dat karweitje meer dan vol hadden, naderde een roodharige jongeman, gekleed in de overblijfselen van wat eens een wit linnen dekkostuum was geweest. Hij trapte en schreeuwde aan één stuk door, maar daar twee matrozen elk een van zijn armen vast hielden en de derde zeeman achter hem liep, met één van zijn beenen onder elken arm, kon hij weinig anders uitrichten dan rukken en schreeuwen. De taal, die hij uitsloeg, was niet bepaald gekuischt en dat er nog zooveel vrouwen waren onder de in zonderlinge gewaden gehulde passagiers, die hem volgden, was dan ook alleen te verklaren aan het feit dat hun nieuwsgierigheid grooter was dan hun preutschheid.

„Zijn jullie stapelgek! Ik ben den heelen avond niet aan dek geweest, zeg ik je! Laat me los! Ik zal me bij den kapitein beklagen...”

„Als je zoo hard blijft schreeuwen, zal de ouwe gauw genoeg aan dek zijn!” zei een der matrozen.

„De ouwe is aan dek,” zei de kapitein met onnatuurlijke kalmte, en trad naar voren. „Wat is dàt nou weer?”

Er viel een stilte. De matrozen namen de verschillende ledematen, die zij omknelden, steviger vast en wachtten af, met zonderlinge pogingen om het aannemen van de houding te combineeren met het veilig vasthouden van hun gevangene.

Clim, naast den kapitein staande, zag van het slachtoffer niet anders day zijn hoofd, een weinig fraai hoofd, dat werd bekroond door den reusachtige massa rood haar.

De kapitein bekeek het hoofd met weerzin en wees op den achterste van de drie matrozen, een langen mageren kerel, met een gezicht of hij zich permanent over het doen en laten van zijn medemenschen vroolijk maakte.

„Jij daar!” zei de gezagvoerder, „wat is dat met dezen man?”

De man in kwestie begon onverwacht weer te spartelen. „Laat me los!” gromde hij, „of ik zal het je dadelijk inpeperen!”

De achterste matroos nam de spartelende beenen wat steviger onder zijn armen en fronsde de wenkbrauwen naar het slachtoffer:

„Order van senor Alvarez, kapitein!”

De kapitein deed zijn mond open, alsof hij iets wilde zeggen, bedacht zich, en bleef even zwijgen.

Dan richtte hij zich tot den gevangene:

„Waarom bent u gearresteerd?”

„’k Wou dat ik het wist!” zei de gevangene, „misschien weet senor Alvarez het... ik hoop het,” voegde hij er kwaadaardig aan toe.

De kapitein bevond zich in een lastig parket. Hij begon ernstig te twijfelen aan de geestesvermogens van zijn eersten stuurman, maar het zou zeer ontactisch zijn, daarvan in het openbaar blijk te geven.

„Breng hem in mijn hut!” zei hij tegen den matroos. „Twee van jullie houden daar een oogje op hem, terwijl de derde den tweeden stuurman wakker maakt om de plaats van senor Alvarez op de brug in te nemen. Zeg dan aan senor Alvarez, bij mij te komen!”

Hij wendde zich tot de schare passagiers:

„Wilt u naar uw hutten terugggaan, de kwestie is binnen vijf minuten opgelost!”

Hij glimlachte tegen de schare, doch de schare glimlachte niet terug.

„Ik had, wij allen hadden, wel graag onzen bridgepartner terug,” zei toen een dikke heer met vervaarlijke snorren. Hij was nog geheel gekleed.

„Uw bridge-partner?” zei de kapitein, naar lucht snakkend. Hij begon zich af te vragen of hij misschien nog steeds in zijn bed lag, ten prooi aan een boozen droom.

„Wij zaten met ons achten beneden te bridgen, in mijn hut,” zei de dikke heer kalm, „toen wij buiten een ontzaglijk rumoer hoorden. Deze heer hier deed de deur open en ging de gang op om te zien wat er aan het handje was...”

„En het eerste wat er gebeurd is, dat drie matrozen me in mijn nek pakken en me naar boven sleepen!” besloot de roodharige jongeman.

Kapitein Fernando de Gonsales had een grooten hekel aan het vegen met zakdoeken, maar nu zag hij zich genoodzaakt, zijn zijden zakdoek onder het pistool in zijn jasje uit te delven en er zijn voorhoofd mede af te wisschen.

„Ik berijp het al... ik begrijp het al!” zei hij, „een klein misverstand... laat dezen heer los en breng hem naar mijn hut... laat dan senor Alvarez bij mij komen! Het zal in twee minuten zijn opgelost,” voegde hij er aan toe, „ik zal...”

Wederom snerpte het geluid van een claxon door de lucht. De eigenaar van het jacht was niet gauw uit het veld te slaan; hij had zijn zinnen op Perroney gezet, en nu die persoon eenmaal aan boord bleek te zijn, zou hij hem hebben ook. Hij hief zijn megafoon en brulde

„Perroney!! Hei... Perroney!!”

Toen had kapitein Fernando de Gonsales er schoon genoeg van. Hij gaf het op, nog langer beminnelijk te blijven, propte zijn zakdoek in zijn pyjamazak en deed enkele passen naar voren

„Naar mijn hut met dien man... vlug wat!”

De matrozen aarzelden: „Moeten we hem laten loopen of hem dragen, kapitein?”

„Kan me niet schelen!” tierde de kapitein, „voor mijn part zet je hem op wieletjes, als je maar maakt dat je in mijn hut komt! En iedereen, die niets aan dek te maken heeft, gaat naar zijn hut... dames en heeren, ik moet u verzoeken naar beneden te gaan... binnen enkele minuten is uw bridgepartner ook beneden. Mag ik u verzoeken...”

Met gespierde armen dreef hij de kudde passagiers naar de trap en naar beneden. Hij zag hen omlaag gaan en uit het gezicht verdwijnen. Het geloei van de claxon was inmiddels weer bedaard, de roodharige jongeman was in zijn hut gestopt, in de verte haastte zich een der matrozen naar de hut van den tweeden stuurman. De rust op dek was wedergekeerd, de tweede stuurman zou binnen enkele oogenblikken komen; over de railing converseerde Perroney met de motorboot.

Kapitein Fernando de Gonsales deed enkele passen achteruit en staarde omhoog naar de commandobrug. De ranke silhouet van senor Alvarez stak tegen den diepblauwen ochtendhemel af. De kapitein keek op zijn horloge: drie kwartier slaap verloren, in het holst van den nacht uit zijn bed gehaald... een heillooze verwarring aan dek...

„Senor Alvarez!” riep hij.

De silhouet op de commandobrug veranderde van contour. „Present, senor!” zei de silhouet, zeer bescheiden.

„Wees zoo goed, me te volgen naar mijn hut!” zei de kapitein, en knarsetande. Clim hing inmiddels over de railing, converseerend met een der opvarenden van de ’Lucky Lassie’.

„Ben jij nu Perroney, of ben je dronken?” vroeg de man beneden.

„Ik bèn Perroney!” verzekerde Clim, „en ik kan het bewijzen.”

„Kom dan van die schuit af!” zei de man beneden, „ik moet je dringend spreken.”

„Hoe hard loopt de Lucky Lassie?” vroeg Clim.

„Twee en veertig mijl, als het moet,” antwoordde de eigenaar, „wat heeft dat, er mee te maken?”

„Wacht!” zei Clim, „ik kom, maar ik neem iemand mee.”

„Kan me niet schelen,” was het antwoord, „als jij maar komt!”

Clim rende weg, de trap af, naar Peter’s hut. De deur was gesloten en hij gaf er enkele stompen tegen.

„Peter!” zei hij, „doe open, het is Clim.”

Er volgden enkele zonderlinge geluiden, toen Peter de veeren van het defecte slot oplichtte en daarna ging de deur langzaam open.

„Ben jij op vrije voeten?” zei Peter schichtig.

Clim duwde de deur verder open en trad haastig binnen: „Peter, pak je bagage en kom mee, we gaan dit schip verlaten om in te schepen op een boot, die veertig mijl per uur loopt... hoe hard liep die tobbe van New Orleans?”

„Vijf en twintig,” zei Peter zonder aarzelen.

Clim sloeg hem enthousiast op den schouder:

„Peter, pak je bagage, we gaan dat edele koppel zeeroovers inhalen, en als we die niet een paar warme oogenblikken bezorgen, is mijn geluksster intusschen ontploft. Schiet op!”

Hij verdween in de gang. Peter greep zijn gereedstaande bagage, keek snel in zijn hut rond of hij mogelijk nog iets had achtergelaten en knipoogde tegen het losgeschroefde slot. Dan stapte hij door de deur en trok die achter zich dicht. Aan het einde der gang kwam Clim aanwandelen, beladen met koffers.

„Zeg, Peter,” zei Clim, toen hij naderbij was gekomen, „hoe heb je het klaargespeeld, de matrozen achter dien roodharigen gek aan te sturen?”

Peter grijnsde.

„0, dat! Ik had den heelen troep achter me aan en rende de gangen beneden heen en weer, hijgend en doodmoe. De deur van een hut stond open en ik zag binnen een heel stel menschen aan een tafel zitten, pokeren of zooiets. Ik dacht: als ik hier een flink relletje kan maken op de een of andere manier, blijven die matrozen voorloopig wel beneden, en krijg ik tijd om op adem te komen. Toen ik die hut voor den tweeden keer passeerde had ik een, flinken voorsprong op mijn achtervolgers; ik gooide de deur van een paar hutten aan den overkant open, en gaf een paar schoppen tegen de andere. Toen dook ik een zijgang in en verdween in mijn eigen hut. Ik had er op gerekend, dat a1 die braaf slapende en kaartende passagiers protesteerend naar buiten zouden komen hollen en een rel maken met die matrozen, maar ik verwachtte geen seconde, dat die drie matrozen dien langen, roodharigen schreeuwleelijk voor mij zouden aanzien, en hem mee naar boven sleuren! Het heeft ’m natuurlijk gezeten in het feit, dat we allebei een wit pak droegen... maar wat een bof, zeg!”

„Bof... wat bof?” vroeg Clim, moeizaam met zijn koffer de trap op zeulend.

„Dat we juist nû een ouwe kennis met een motorboot tegen het lijf moeten loopen, natuurlijk!”

Clim bleef midden op de trap staan. „Ouwe kennis... van mij?”

Peter’s gelaat was een studie. „Is die man op dat jacht dan geen vriend van jou? En hij vroeg naar Clim Perroney!”

Clim sjokte de trappen weer op:

„Waarde Peter, ik heb den kerel, zoover ik me herinneren kan, nooit eerder gezien en ik heb niet het flauwste idee, wie hij zijn kan. Maar hij is onze eenige kans om ons document te achtervolgen. Pas op!”

Hij sprong opzij, juist op tijd. Met, twee treden tegelijk kwam in halsbrekende vaart senor Alvarez de trappen af gerend, de roodharige jongeman op zijn hielen. Onder groot lawaai bereikten ze na elkaar den voet van de trap en verdwenen in de groote gang.

Clim staarde Peter een oogenblik aan, en pakte dan zijn koffers weer op. Zij beklommen nog vier treden en stonden dan aan dek. In het oosten was de hemel al rose. Kapitein Fernando de Gonsales wilde juist zijn hut binnengaan.

„Kapitein!” zei Clim, „senor Alvarez staat op het punt, vermoord te worden!”

„Ik hoop het,” zei kapitein Fernando de Gonsales somber. „Als ik een jaartje jonger was, zou ik een handje meehelpen. Goede reis!”

Op de brug stond de tweede stuurman.

ZEVENDE HOOFDSTUK

Oude bekenden ontmoeten elkaar

Toen Peter als tweede, met een halsbrekenden zwaai den afstand tusschen de laatste trede van de valreep en het dek van de op en neer dansende ’Lucky Lassie’ overbrugde, verloor de in een witte trui gekleede man achter het stuur geen seconde tijd, maar haalde een handle over en gaf gas. Oogenblikkelijk ging een trilling door het dek van het jacht, het lag even doodstil, stak dan zijn boeg omhoog en verwijderde zich met een toenemende vaart in de richting, die het schuin van de ’New Orleans’ weg voerde.

Tot nu toe had men, doordat het jacht vlak tegen den scheepswand lag, niets kunnen zien van de patrijspoorten, maar nu de motorboot zich verwijderde, teekende de geweldige silhouet van de mailboot zich scherp af tegen den steeds lichter wordenden hemel.

Midden in het langgerekte en donkere vlak van den scheepsromp glansden drie helverlichte cirkels, en terwijl Peter, die de verdwijnende boot gadesloeg, zich afvroeg wie van de honderden passagiers achter die patrijspoorten wakker zou zijn, werd het middelste van de drie lichten plotseling verduisterd en de schaduw van een hoofd en schouders teekende zich tegen het verlichte vlak af.

Het zoeklicht aan boord van de ’New Orleans’ bescheen hen nog steeds en Peter zwaaide met zijn arm een laatsten groet naar den eenigen passagier aan boord, die hun vertrek gadesloeg.

„Misschien heeft de arme drommel wel een gebroken hart,” mompelde hij, wuivend, „of kiespijn,” voegde hij er aan toe.

De zwarte silhouet reageerde niet, waarop Peter nog een maal wuifde, vergeefs, en zich dan teleurgesteld afwendde om zijn troost te zoeken bij Clim en een pijp tabak.

Clim had de koffers naar beneden gebracht in de kleine kajuit, waar zij beschut lagen tegen eventueel spattend zeewater en had daarna een toevlucht gezocht in het stuurhuis. De snelheid van de ’Lucky Lassie’ was aanmerkelijk grooter geworden en de frissche zeewind blies krachtig over het dek. De ’Lucky Lassie’ was een flinke boot met een ingebouwden motor. De slaapplaatsen, de kajuit en de kombuis lagen alle benedendeks; het dek zelf was vlak, op het stuurhuis na, dat achter op het jacht stond. Het woord ’stuurhuis’ was een tamelijk vleiende benaming voor een klein houten hok, van achteren open en met ruiten van voren en opzij, maar het geheel verleende een afdoende beschutting tegen wind en regen en Peter, in zijn dunne linnen jasje, was blij, in dat hok beschutting te kunnen vinden.

De ’New Orleans’ lag nu reeds achter hen, het zoeklicht was gedoofd en de boeg van de motorboot draaide langzaam weer terug naar een koers, evenwijdig aan die van de mailboot. In de flauwe ochtendschemering wierp het kleine lampje boven het kompas lichtpuntjes op de glanzende stangen en handles van de stuurinrichting.

Peter kroop diep gebukt en met beide handen voor zich uit tastend, de opening van het stuurhuis door.

„Goeden morgen!” zei hij monter, zich oprichtend, „goeden... au!”

Het stuurhuis was wat hoogte betrof, berekend op zittende personen en Peter’s schedel, die door de avonturen van den afgeloopen nacht toch al een hinderlijke gevoeligheid had verkregen, raakte met een klinkenden klap een lat van het plafond. Hij scharrelde inderhaast naar een klapstoel, doch vergat in zijn agitatie de zitting omlaag te doen en plofte met een flinken smak op den grond.

„Nogmaals: goeden morgen,” steunde hij.

„De morgenstond heeft goud in den mond,” overwoog Clim in de schemering aan de overzijde.

De man in de witte trui, die tot op dat oogenblik met zijn rug naar hen toe had gezeten, al zijn aandacht gevestigd op ’t besturen van de boot, schroefde nu het stuurrad vast en keerde zich op zijn draaistoel om.

„Goeden morgen, mr. Perroney!” zei hij, „u is niet veel veranderd in de vervlogen maanden. Nog steeds op avontuur uit!”

Er viel een korte stilte, waarin het schuimen en plassen van de hooge boeggolf hoorbaar werd boven het zoemen der machines uit. Clim boog zich voorover en poogde het gelaat van den ander te onderscheiden. Diens gestalte onderschepte echter het licht van het kompaslampje en na enkele tellen strak staren schudde Clim het hoofd:

„Zoo vroeg in den ochtend ben ik nooit op mijn best.” verklaarde hij. ,Ik wil graag gelooven dat ik u vroeger gezien heb, maar ik mag omvallen als ik weet wààr en wanneer.”

De man in de witte trui keerde zich even om, ten einde een blik te werpen op het kompas; daarna wendde hij zich weer tot hen:

„Herinner u,” zei hij plechtig, „een avond, doorgebracht in genoeglijken kout, onder het genot van enkele glazen whisky...”

Hij hield op en staarde Clim aan. Het was Peter volkomen duidelijk, dat Clim’s gedachten zich een weg poogden te banen door een verwarde massa herinneringen aan ontelbare avonden, gesleten onder het genot van enkele glazen whisky — hij nam wraak door een insinueerend gegrinnik.

„Peter, grijns niet als een misselijke aap!” zei Clim, „neen, ik herinner me nog steeds niets.”

Zijn gastheer vervolgde:

„En dat gekout werd gevolgd door een spelletje poker... bij welke gelegenheid...”

Een kreet van Clim onderbrak hem:

„Ik heb het! De man van de woestijn! Natuurlijk! U bent de man, die op dien pokeravond dat eigendomsbewijs inzette toen alles verspeeld was!”

De ander knikte.

„Inderdaad, dat was ik. Waarschijnlijk is de herinnering aan mijn naam door den tand des tijds weggeknaagd; laat ik me opnieuw voorstellen: mijn naam is Hemingway, Sydney Hemingway.”

Hij schudde Peter en Clim de hand, waarbij Peter zich onder het mompelen van zijn naam, en schichtig naar de zoldering loerend, enkele centimeters van zijn zitplaats verhief, en haastig weer neerzonk om, veilig gezeten, verdere gebeurtenissen af te wachten.

Hemingway wierp een blik op zijn kompas, stelde het stuurwiel een weinig bij en trok dan zijn sigarettenkoker te voorschijn, dien hij Clim en Peter voorhield.

„Een sigaret? Mr. Perroney zal zich overigens wel afvragen waarom ik destijds, na dien pokeravond, niet ben komen opdagen om mijn papier terug te halen en zeker, waarom ik midden in den nacht met een motorboot menschen uit hun gerechten slaap kom wekken om ze van boord te halen... Heeft u vuur?” Hij gaf een doosje lucifers door en pauzeerde even om een wolk sigarettenrook naar de achterzijde van de stuurhut te blazen, waar de wind haar wegrukte.

„Wel, nadat ik op dien bewusten avond, een paar maanden geleden, dat eigendomsbewijs voor een bepaalde waarde aan dollars had ingezet en prompt verloor, ging ik op weg naar mijn hotel met het vaste voornemen, bij leven en welzijn den volgenden morgen dat papier ten huize van Clim Perroney te gaan inlossen met geld, dat ik van de bank zou halen. Ik weet niet of u dat al ontdekt hebt, maar voor een bepaalde groep personen vertegenwoordigt dat papier een zeer hooge waarde; voor mij trouwens ook... wat zei u, mijnheer Perroney?”

„Ik meende iets dergelijks in het verleden al bespeurd te hebben,” zei Clim bescheiden.

„Inderdaad,” mompelde Peter, zijn hobbeligen schedel betastend.

„Welnu,” vervolgde Hemingway, „toen ik nog vier straten van mijn hotel verwijderd was, geschiedde wat ik verwacht had dat geschieden zou: er kwam me een auto achterna, die een meter of tien vóór mij langs den trottoirband stopte. Er stapten drie mannen uit, die zoogenaamd een afscheidspraatje begonnen. Het was laat en de straat was volkomen verlaten. Ik wandelde door, met de geruststellende wetenschap, dat mijn papier in een anders portefeuille was opgeborgen. Ik herinner me nog juist, dat ik het drietal passeerde en vroolijk: ,Goeden nacht’ wenschte... Het eerstvolgende dat ik me herinner, is, dat een aardige verpleegster in een hospitaal me ,Goeden morgen’ wenschte. Mijn hoofd voelde aan of ik geprobeerd had, er een bankkluis mee te forceeren. Je kent dat gevoel!”

Clim en Peter knikten eensgezind. Hun medeleven met Hemingway was volkomen. De afgeloopen vierentwintig uur hadden hen tot experts op het gebied van gedeukte hoofden gemaakt.

„Waaróm ik tot een dergelijk idioot middel mijn toevlucht moest nemen om mijn papier in veiligheid te brengen, zal ik later wel vertellen,” vervolgde Hemingway. „Toen ik uit mijn bewusteloosheid ontwaakte en vroeg waar ik was, vertelde de lieve zuster me, dat ik acht dagen bewusteloos had gelegen. Ik schrok me dood, en wilde dadelijk Perroney opbellen. Er moesten twee doktoren aan te pas komen, maar toen ik aanhield, stonden ze het eindelijk toe. Ik kreeg toen den heftigsten schok van mijn leven. Perroney’s nummer gaf geen antwoord en toen ik de centrale opbelde, deelde men mij mede, dat Perroney twee dagen te voren zijn telefoon had opgezegd en naar onbekende oorden was vertrokken. Ik werd nog niet uit het ziekenhuis ontslagen, maar ik kreeg mijn verpleegster er toe, informaties te gaan inwinnen. Perroney was en bleef onvindbaar!”

Hij mikte een gloeiend sigaretteneindje naar buiten en keek Clim aan. Clim knikte.

„Dat klopt! Drie dagen na onze pokerpartij raakte ik financieel betrokken bij een van die gezellige bankkrachjes. Toen dat voorbij was, had ik weinig anders te doen dan de restanten bijeen te schrapen en me afvragen waar al het andere in vredesnaam gebleven was... Daarna heb ik inderdaad nogal wat heen en weer gezworven.”

Hemingway bromde.

„Daar weet ik alles van! Je hebt je roeping gemist. Als je zes banken beroofd hadt en zeven agenten vermoord, had je niet spoorloozer kunnen verdwijnen! Het eene hotel na het andere, het eene pension na het andere wist van niets. Eindelijk, na twee weken zoeken — liep ik iemand tegen het lijf, die me jouw adres gaf. Toen ik daar heen rende, was je juist vier dagen te voren vertrokken naar onbekende bestemming... Na anderhalve maand onafgebroken zoeken gaf ik het op en vergenoegde me er mee, aan iedereen, die het mogelijk weten kon, te vragen of ze Clim Perroney ook hadden gezien. Het heeft me de reputatie bezorgd van een ongeneeslijke maniak... op alle clubs stond ik bekend als de man met het Perroney-complex.”

Hij zweeg en grinnikte genoeglijk.

„Het begin van het einde van den lijdensweg kwam, toen ik in de lobby van een hotel in Chicago een tweekoloms verhaal las in de New York Telegraph betreffende een zekeren Clim Perroney, die gepoogd had, de ambtenaren van het registratiekantoor in Washington in het ootje te nemen. Jammer genoeg was die krant drie dagen oud en toen ik genoeg bij mijn positieven was gekomen om de redactie op te bellen om van den reporter, die het artikel geschreven had, jouw adres te weten te komen, in een vliegtuig te stappen en naar dat adres te gaan, moest ik ervaren, dat genoemde heer Perroney juist den vorigen dag per mailboot naar Tampico was vertrokken...

Ik kon toen twee dingen doen: over land naar Tampico reizen of in een snelle motorboot den mailstoomer achterop gaan. Om bepaalde redenen, die ik later wel zal uitleggen, besloot ik mijn eigen motorboot, die in Miami lag, te gebruiken. Nu ben ik hier, aan het einde van mijn zwerftocht en...

Een vraag van Clim onderbrak hem.

„Loopt de Lucky Lassie op het oogenblik op top snelheid?” Hemingway staarde hem even verbaasd aan en schudde

dan het hoofd.

„Neen, waarom?”

„Waarde heer Hemingway,” zei Clim, met zijn teenen, gestoken in een wit linnen dekschoen, lijnen trekkend op den vloer, „het leven is vol verrassingen. Ik vrees dat de zwerftocht nog niet ten einde is... juist drie uur geleden werden Peter en ik aan boord van de New Orleans op zeer deskundige wijze buiten westen geslagen en ontdaan van een bekend eigendombewijs van een ranch in Centraal Mexico.”

Hemingway staarde hem ontzet aan:

„Wat? Aan boord van de New Orleans?”

Clim knikte:

„Het was aan boord van dat illustere schip, dat...” Hemingway gooide geagiteerd zijn sigaret naar buiten en

schroefde het stuurrad los

„Maar waarom varen we dan van de New Orleans weg... laten we zoo gauw mogelijk teruggaan! Als ik dat geweten had...!”

Clim stak een hand uit en greep het stuurwiel

„Waarde Hemingway, toen Peter en ik met ingedeukte schedels in onze hutten lagen vastgebonden, streken de vermetele roovers een sloep, de motorsloep, en maakten zich er mee uit te voeten... Peter en ik hadden nét met veel moeite onze boeien geslaakt en verlangden juist hartstochtelijk naar een soliede boot... toen de Lucky Lassie als uit den hemel kwam gevallen!”

Hemingway was den slag blijkbaar nog niet geheel en al te boven: „Maar waar varen we nu dan heen... zoo maar in het wilde weg! ”

Clim hield het stuurwiel stevig vast:

„Ik zal het verklaren: aan boord van de mailboot hadden we vier tegenstanders, waarvan er nu twee met onze sloep zijn verdwenen. De andere twee, waaronder de baas van het spul, zijn nog daar aan boord en moeten dus noodgedwongen in Tampico aan wal. Wat is nu logischer dan dat die twee boeven in onze boot, nu ze zeker weten dat niemand hen kan achtervolgen, recht naar Tampico varen en zich daar ergens in een van te voren vastgesteld rendez-vous schuil houden tot de baas arriveert! Heusch, die heeren varen regelrecht naar Tampico, daar behoeven we niet aan te twijfelen. Als wij nu eveneens naar die gezegende haven varen, met een boot, die elk uur vijftien mijlen méér maakt dan die tobbe van de New Orleans, dan begrijpt zelfs kleine Piet op de eerste bank dat wij hen binnen enkele uren inhalen... Het woord is thans aan de machines... geef gas, Hemingway!”

Hemingway gàf gas. Het zoemen van de motoren werd zwaarder en het geplas van de boeggolf in de deining, ontstaan door het briesje, dat steeds opsteekt vlak vóór zonsopgang, werd sterker.

Peter kroop naar buiten en stond op het dek, zijn wit linnen jasje fladderend in den wind. De boot trilde onder zijn voeten, maar liep kaarsrecht, iets achterover geleund tegen den wind in.

„Wat een prachtboot!” mompelde Peter vol ontzag, ,daar is de mijne niets bij!”

Hij keerde zich om, juist op tijd om de eerste glanzendgouden banen zonlicht over het zeeoppervlak te zien glijden. Tegelijk met het verschijnen van de zon ging het briesje, liggen en de zee werd spiegelglad. Heel in de verte laag op het water liggend, was nog de romp van de ’New Orleans te zien.

Dan verscheen Clim’s hoofd uit de stuurhut:

„Peter! Hemingway heeft koffie beneden... heb je trek?’ Op Peter’s gelaat verscheen een trek van ontzag: „Goden!” zei hij, „een motorboot op zee... een zonsopgang en koffie... wat kan een man meer verlangen?”

Clim kreunde, sloeg de handen voor zijn gezicht en verdween in de stuurhut

„Hemingway,” zei hij, „Hemingway... hij wordt poëtisch... en dat met zóó’n gezicht! Geef me koffie om er van te bekomen, het is meer dan vleesch en bloed kunnen verdragen.”

Peter bukte zich met een zucht, greep een natte dweil van het dek, boog zich binnen de stuurhut en deponeerde het ding op Clim’s gezicht.

„Daar,” zei hij, „dàt is om te bekomen!”

ACHTSTE HOOFDSTUK

Morescu doet een meesterlijke zet

De eerste stralen van de opgaande zon, die lange schaduwen wierpen over het witte dek van de ’New Orleans’, troffen den gebogen rug van een eenzaam en teneergeslagen man, die, op een zwarte sigaar kauwend, over de railing hing en naar den blauwen, wazigen horizon staarde.

De nacht was voor Stefan Morescu niet zonder schokkende gebeurtenissen verloopen. Na het samenstellen van het telegram aan den vertegenwoordiger van de „Crystal Water Syndicate” in Tampico had hij den krijgsraad in zijn hut ontboden. Hij schilderde in bloemrijke bewoordingen het totale gemis aan hersens, de onbruikbaarheid en de luiheid van zijn drie ondergeschikten, gaf hun een duidelijken indruk van het gevoel van walging, dat hem bij hun aanblik overmeesterde en eindigde met hun de deur uit te duwen.

Toen, terwijl hij met het telegram naar de radiokamer liep, de afgrijselijke mogelijkheid overwegend, dat Perroney met de scheepsmotorboot van boord zou gaan, kwam hij op het denkbeeld, naar den kapitein te stappen om de motorboot te koopen. Als Perroney de boot al had gekocht, was er nog niets verloren, had hij de boot nog niet,dan ontnam hij Perroney de kans om nog van boord te gaan.

Het vermoeden van zijn eersten handlanger bleek echter juist... de boot wàs al verkocht.

Vlak daarop volgde de onverkwikkelijke scène, die hem een pijnlijken neus bezorgde. Dat alles droeg er niet toe bij, zijn stemming te verbeteren en ten laatste wist hij niet veel beters te doen dan bij zijn oorspronkelijk plan te blijven en het telegram betreffende Perroney naar Tampico te sturen.

Er was altijd nog een kleine kans, dat Perroney aan boord bleef... baatte het niet, schaden kon het ook niet.

Hij keerde naar zijn hut terug, vervuld van sombere gedachten en sloot de deur. Het eerste, dat zijn blik trof, waren de resten van de stalen stoelen, die nog steeds op en om de tafel lagen.

„Verd...!” zei Morescu, deed een stap voorwaarts en schopte de buizen met woest genot in het rond. De hut was klein, de wanden waren dun en hij schopte hard. Het gevolg was een oogenblikkelijk en heftig conflict met zijn linker en rechter buurlui, die hem er voorkomend op wezen, dat hij natuurlijk in zijn eigen hut volkomen vrij was in zijn doen en laten, maar desniettemin eventueele aanvallen van delirium liever in den steenkolenbunker moest laten uitwoeden.

Nadat dit incident was gesloten, koelde Morescu zijn verdere wrokgevoelens door in zijn hut heen en weer te ijsberen, onder het rooken van zwarte sigaren. Om tien minuten voor één hield hij het niet langer uit. Een sinister verlangen om er getuige van te zijn, hoe zijn begeerde document overboord ging, dreef hem naar dek.

De deur van zijn hut was echter op slot. Hij verbaasde zich daarover, omdat hij zich niet herinnerde, haar op slot te hebben gedraaid. Hij zocht in zijn zakken. De sleutel bleef zoek.

„Stik,” zei Morescu, „ik heb ’m natuurlijk op den grond laten vallen!”

Hij kroop volle tien minuten op handen en knieën den vloer rond, onderzocht zijn bed, keek in zijn portefeuille, schudde zijn pochetje uit en snuffelde in zijn sigarendoos. De sleutel was en bleef zoek.

Hij richtte zich transpireerend op en keek op zijn horloge. Het wees vier over één. Morescu wierp verlangende blikken op de deur; een paar fiksche trappen en het geval zou zijn opgelost. Juist bijtijds herinnerde hij zich echter de forsche gestalte van den Amerikaan rechts van hem en de bedekte, maar dreigende toespelingen van de twee naar slaap verlangende jongelieden links van hem. Hij bedacht zich en belde om een steward.

Nachtstewards, nachtklerken en nachtwakers stemmen allen hierin overeen, dat zijn het als hun goed recht beschouwen, de lange uren van waken te korten met nu en dan een dutje. De speciale steward maakte op den regel blijkbaar geen uitzondering. De wijzers van Morescu’s horloge wezen kwart over één vóór hij eindelijk een stem aan de buitenzijde van de deur hoorde. Hij nam zijn vinger van de schelknop en ving zijn explicatie aan, ten zeerste gehandicapt door het feit, dat hij die door een gesloten deur moest geven.

„Mijn deur is op slot!” kondigde hij aan, „en ik ben mijn sleutel kwijt.”

„Zoek ’m dan op!” opperde de nachtsteward.

„Hèb ik gedaan, maar ik kan ’m niet vinden.”

„Zoek nog eens, u vindt ’m best,” adviseerde de stem van buiten.

„Hèb ik gedaan,”, herhaalde Morescu, „ik heb vier keer

mijn heele hut afgezocht.”

„De aanhouder wint,” stelde de steward hem gerust, „u

zult ’m best vinden.”

„Ik zal ’m nièt vinden,'' grauwde Morescu, „ik heb alles

ondersteboven gehaald en ik ga niet nóg ’ns alles op zijn kop zetten.”

„Tja...” zei de steward, „als u niet zoeken wilt, kunt u ook niet verwachten... hij moèt er toch zijn!”

Morescu balde zijn, vuisten tegen de gesloten deur: „Best mogelijk, maar hij is er niet!”

Er viel een korte stilte. De steward vond blijkbaar, dat de discussie op een dood spoor was geraakt, want hij ging zich bepalen tot het bespreken van concrete feiten.

„Waarvoor heeft u me eigenlijk gebeld?”

„Om mijn deur open te maken.”

„Ja maar u hebt den sleutel,” zei de steward, geduldig.

„Nee! Ik heb ’m niet!” brulde Morescu.

„Nou, ik heb ’m ook niet,” zei de man in de gang.

Morescu balde zijn vuisten tegen de deur, liet ze dan weer zakken en zei langzaam:

„In elk hotel en op elk schip hebben ze duplicaatsleutels; die zullen er van deze deuren toch zeker ook wel zijn?” „Natuurlijk zijn die er!” zei de steward, verontwaardigd.

„Haal dan mijn duplicaatsleutel, en maak mijn deur open.” „Da’s een idee, dat is natuurlijk mogelijk,” zei de steward.

Voetstappen verwijderden zich in de gang. Morescu’s hor loge wees bijna half twee.

„Misschien zijn ze nog niet weg,” mompelde hij hoopvol, in zijn hut heen en weer loopend.

De steward kwam terug.

„De duplicaatsleutel is er niet,” meldde hij.

„Wat?!” schreeuwde Morescu.

„De sleutel is weg; alle andere hangen er, maar nr. 143 niet.” Maar ik wil er uit, verduiveld nog an toe!” brulde de

opgeslotene, en hief zijn voet op om de deur een trap te geven. Op dat oogenblik klonk er echter een heftig geklop op den wand, die hem scheidde van de twee slaperige jongelingen.

„Is ’t nou uit?” brulde de eene jongeling.

„Ik wil slapen!” riep de andere.

„Stik,” zei Morescu, en liet zijn voet zakken.

„Ziet je nou,” zei de verwijtende stem van buiten, „u maakt het heele schip wakker. Weest u nu verstandig, er is niks meer te beleven, de bar is gesloten, de band ligt in bed en het heele schip ligt uitgestorven... gaat u toch slapen, morgen is er weer een dag.”

„Haal een looper!” beval Morescu.

„Een looper? “

„Een looper, een verstelbaar ijzeren ding, waar je alle mogelijke sloten en koffers mee open kunt krijgen. Je krijgt een dollar als je een looper op den kop tikt.”

„Dat is óók toevallig,” zei de steward, „ik heb er een in mijn zak.”

Terwijl de steward aan het slot morrelde, vroeg Morescu zich af, wie er in ’s hemelsnaam belang bij kon hebben, de sleutels van zijn kamerdeur te stelen. Gestolen, met opzet gestolen wàren ze, dat stond vast. De sleutel had steeds aan de binnenzijde van de kamerdeur gezeten tot... ja, tot wanneer...?

Morescu liet zich in een stoel vallen en beet op zijn uitgedoofde sigaar... Toen die Amerikanen naast hem waren binnengekomen om te protesteeren tegen het lawaai... juist, toen zat de sleutel al niet meer in de deur, hij had de deur op slot willen draaien, maar de sleutel stak niet in het slot. Om tien uur, toen die stoelen uit elkaar werden gehaald, was de deur telkens op slot gegaan, toen was de sleutel er dus nog geweest. Daarna was er niemand anders in de kamer geweest dan Crofts met die andere twee. Ja, Crofts met zijn kornuiten waren de eenigen, die den sleutel hadden kunnen meenemen... maar waarom? Waarom? Hij peinsde, maar de eenige verklaring, die hij kon vinden, was, dat ze hem een poets hadden willen bakken en daarom ook den duplicaatsleutel van het bord hadden weggenomen.

Er klonk een knap, het slot sprong open en de steward verscheen in de deuropening. Morescu keek hem nijdig aan, haalde den dollar te voorschijn en spoedde zich de gang door naar de hut van Crofts. De hut was gesloten. In de hut daarnaast sliep Turpey. De hut was niet gesloten. Morescu trad binnen en tastte naar den schakelaar.

Het opflitsende licht bescheen een lieflijk tafereel. Op het witte kussen rustte Turpey’s hoofd, waaruit een heftig gesnurk opsteeg. Zijn armen, bekleed met een teer-rose pyjamastof, rustten op de dekens, terwijl op het lage tafeltje naast het bed een stilleven prijkte, gevormd door een revolver, een stapel magazines en een halfleege whiskyflesch.

Morescu sloot de deur achter zich en liep op het bed toe. Hij schudde den slaper, zonder resultaat. Hij trok aan zijn ooren en kneep zijn neus dicht. Het gesnurk hield op, waardoor het geheel aesthetisch opzicht aanmerkelijk vooruitging; maar Turpey ontwaakte niet. Morescu boog zich voorover, tot bij het oor van den slaper en riep:

„Politie!” Het bracht eenige beweging, maar niet veel. Dan viel Moroscu’s blik op de whiskyflesch. Het resultaat, toen de geopende flesch onder den neus van den slaper werd gehouden, was verrassend.

De teer-rose pyjama rees overeind en twee armen omklemden de flesch.

„Mijn whisky gappen, hé?” gromde Turpey, met zijn oogen knipperend tegen het felle licht, „wat mot je?”

„Wie heeft den sleutel van mijn kamer deur?” grauwde Morescu, „ik raad je aan, niet meer van die flauwe aardigheden uit te halen of je vliegt met je drieën de laan uit.”

„Wat een lawaai op mijn nuchtere maag,” merkte Turpey op, een slok nemend uit de flesch, „wat is er eigenlijk aan het handje?”

Morescu nam hem de flesch af en zette die naast het bed.

„Hou toch eens op met dat lurken... jullie hebben den sleutel van mijn kamerdeur weggenomen en ik kon er niet uit!”

Turpey sperde even zijn oogen open en staarde hem aan, terwijl de beteekenis van wat er gezegd werd tot hem doordrong.

„Je bént er nou toch uit?” zei hij dan.

Morescu werd nijdig

Ja, maar dat neemt niet weg...”

Turpey rolde zich weer in zijn dekens:

„Waar maak je je dan druk over?”

Morescu werd nu pas goed nijdig, rende de hut uit, de deur achter zich dichtsmijtend en probeerde, de derde hut te openen. Die was niet gesloten, het bed was leeg en onbeslapen, alle bagage was verdwenen. Hij deed een paar passen terug en keek naar het nummer op de deur. Het was het juiste nummer. Hij staarde nog drie seconden en ging dan terug naar Turpey’s hut. Ditmaal verknoeide hij geen tijd, maar rukte de dekens weg en porde den slaper in zijn lendenen.

„Word wakker, lui zwijn!”

Turpey’s taal was beneden peil, maar Morescu sloeg er geen acht op.

„Hei waar zijn Crofts en Parker?”

„In bed natuurlijk, hoe laat is het? Laat me slapen!” gromde Turpey en trok de dekens naar zich toe.

„Luister!” zei Morescu, „Parker’s bed is onbeslapen en zijn bagage is verdwenen.”

Turpey staakte het graaien naar zijn dekens en knipperde even met zijn oogen

„Zijn bagage verdwenen? Wat is dat voor onzin?”

Er volgden enkele minuten, waarin Turpey met een looper bezig was aan het slot van Crofts’ hut. Hun werk werd beloond met de ontdekking van een onbeslapen bed en verdwenen bagage.

Er volgde krijgsraad in Turpey’s hut. Een vol kwartier redeneeren leidde tot absoluut niets. Morescu belde den hoofdsteward op en vroeg hem inlichtingen omtrent de verblijfplaats van Crofts en Parker. De hoofdsteward bleek dankbaar voor de mededeeling, dat er twee passagiers spoorloos verdwenen waren, maar wist ook geen nadere bijzonderheden te verstrekken.

„Die halen natuurlijk de een of andere grap uit!” zei hij, „waarom zouden ze anders hun bagage wegslepen? Ze kunnen immers niet van het schip af!”

Toen zag Morescu plotseling licht, werd bleek en legde den hoorn neer. Een afgrijselijk vermoeden dook in hem op: er was dien nacht om één uur voor twee personen de gelegenheid om met een motorboot het schip te verlaten... twee personen met bagage... natuurlijk, het was de eenig mogelijke oplossing, hoe ongerijmd die ook mocht lijken! In gedachten zag hij reeds Perroney en dien ander in hun hutten liggen, gebonden en gekneveld, en het kostbare papier...

Hij vloog overeind en rende de gang in. Hij zou in de hutten van Perroney en dien ander kijken. Het bleek al niet meer noodig. Toen hij het einde van een dwarsgang bereikte, die uitkwam op de groote gang, zag hij in de verte de lange en magere gestalte van Peter Regan in groote haast het kruispunt passeeren.

Op dat oogenblik werd Morescu enkele illusies armer, doch inplaats van zijn spaarzame haren uit te trekken en op zijn tanden te knarsen, keerde hij terug naar zijn hut om middelen en wegen te beramen teneinde de situatie, die er werkelijk bedroevend uitzag, zooveel mogelijk te redden.

Het was hem nu duidelijk, wie de sleutels van zijn hut hadden weggenomen en zijn deur op slot hadden gedraaid. Zoowat kwart vóór een had óf Crofts óf Parker zijn hut op slot gedaan om te beletten dat hij aan dek zou komen om het vertrek van Perroney bij te wonen...

Nu hadden ze zich uit de voeten gemaakt. Maar was er dan geen enkel middel te bedenken om ze tegen te houden? Om ze aan de kust op te vangen? Hij nam een versche sigaar. Na enkele malen schellen verscheen de slaperige steward, die hem na een paar minuten een kannetje sterke koffie bracht.

Morescu dronk sterke koffie, rookte Cheroots, streek over zijn schedel en rende door de kamer, tot hij op een gegeven oogenblik toevallig een blik uit het raampje wierp en bleef staan. De stralen van een sterk zoeklicht beschenen een lange, slanke motorboot, die zich in schuine richting van het schip verwijderde. Zijn eerste opwelling: een triomfkreet te uiten, ging snel voorbij... hij zag al zeer spoedig, dat het niet de boot van de ’New Orleans’ was, die daar voer, maar een onbekend vaartuig. Het was hem onmogelijk, den naam op den boeg van het schip te lezen, wel zag hij twee in het wit gekleede figuren op het dek staan. Terwijl hij keek, stak een dier figuren zijn arm omhoog en wuifde.

Zelfs al had Morescu Peter Regan niet herkend, dan zou hij nóg niet teruggewuifd hebben; hij voelde zich niet in de stemming tot wuiven. Nu was het hem een volkomen onmogelijkheid, zich te bewegen. Die ander... daar naast nummer één... Morescu kreeg een gevoel alsof iemand hem een flinken por in zijn maagstreek had gegeven... Perroney... op een motorboot!

Zijn blik volgde de motorboot in de cirkelbaan, die zij beschreef, tot haar lichten onzichtbaar werden.

Ook dàt nog! Niet alleen gingen zijn eigen mannen er met den buit vandoor, maar Perroney en zijn vriend hadden een motorboot op den kop getikt — de hemel mocht weten waar die boot vandaan kwam — waarmee ze de navolging konden inzetten. Inplaats van met één zou hij nu met twee stel tegenstanders te doen krijgen...

En toen daagde het plotseling in Morescu’s brein; hij wist opeens wat hem te doen stond.

Het eenige wat vaststond was, dat Crofts en Parker overal zouden kunnen landen behalve in Tampico! Crofts zou maar al te goed weten, dat hij, Morescu, zijn agenten in Tampico kon waarschuwen, naar hen uit te kijken. Neen, Crofts zou Tampico angstvallig mijden en ergens op een verlaten stuk van de kust landen... en wie kon hen daar tegenhouden? De kustwacht natuurlijk, de douane!

Hij sprong overeind en overlegde nog even. Neen, alles klopte. Zoowel Crofts als Parker hadden elk revolvers met munitie bij zich en een poging om die ergens zonder inklaring aan land te brengen, kon hen in de gevangenis doen belanden.

Morescu leefde zichtbaar op, greep een telegram -formulier uit een der laden van het kleine schrijfbureau in den hoek en stelde een telegram op aan het centrale kuststation hij Tampico.

Een grijns vertrok zijn onaantrekkelijk gelaat... de politie gebruiken om hem te helpen, een document te gappen! Hij trachtte een melodie te fluiten. Voor Morescu was het leven weer rozengeur en maneschijn.

NEGENDE HOOFDSTUK

De waarde van een kale woestijn

Op het oogenblik, dat de slaperige telegrafist van het centrale kustbewakingsstation, nabij Tampico door de oproepseinen van de ”New Orleans” uit zijn gesoes ontwaakte, geeuwde en naar het potlood greep, dat naast zijn blocnote gereed lag, daalden Clim, Peter en Hemingway tezamen de kajuitstrap af.

„Ik meende gezien te hebben dat er twee lui hier aan boord waren,” zei Peter, toen zij de kajuit betraden.

„Dat is ook zoo,” grinnikte Hemingway, „ruik maar!”

Hij opende een deur aan zijn rechterhand en een heerlijke geur van koffie en gebakken eieren kwam hun tegemoet. Voor een petroleumfornuis, waarop enkele pannen heerlijke geuren verspreidden, stond een korte, dikke man, gekleed in een flanellen broek, een donkerblauwe trui en sandalen. Hij roerde vol aandacht in een pan, maar keek op toen hij de deur hoorde opengaan en begroette hen met een breeden grijns.

„Goeden morgen!” zei hij. Zijn gezicht was breed, met afstaande ooren en een dikken neus — een leelijk, maar eerlijk gezicht.

„Dit is Ben Forster,” zei Hemingway, „als we samen met het jacht uit zijn, knappen we alle karweitjes samen op, maar als de boot werkeloos ligt, zorgt hij dat alles in orde blijft. Hij is van alle markten thuis en is ongelooflijk handig; hij maakt ommeletten, repareert oliepompen en poetst schoenen op onverbeterlijke manier... Ben, ga zoolang boven een oogje houden op het kompas, Tampico is nu de koers.”

Ben zette den koffiepot, die hij al had opgepakt, weer neer en maakte zich met een weemoedig gelaat gereed om naar boven te gaan. Hemingway riep hem terug.

„Hei, ouwe koffietante, je mag wel een mok meenemen, als je tenminste oplet en niets over het kompas morst, zooals de vorige keer.”

Ben schonk zich haastig een beker koffie in en vertrok naar boven, de dampende mok met een doek vasthoudend. Vóór de deur goed en wel achter hem gesloten was, had Hemingway den pot bemachtigd en drie groote koppen vol geschonken. Clim nam een eersten slok en keek vol ontzag op.

„Groote goden, dàt is nog eens koffie!” zei hij, „kunnen we niet een tijdje op de boot blijven, Hemingway?” Peter haalde zijn neus uit de geurige dampen van zijn mok en staarde hem nadenkend aan.

„Aan een man, die zulke koffie kan maken, is de natie eeuwige dankbaarheid verschuldigd... dergelijke lui moesten staatspensioen krijgen. Hemingway, ik benijd je je duvelstoejager.”

Hemingway was druk bezig bij het fornuis, rammelend met potten en deksels. Hij schoof gebakken eieren en ham op een schaal.

Tien minuten lang overheerschte het geluid van messen en vorken; dan keek Hemingway den kring rond, haalde zijn sigarettenkoker te voorschijn en legde die op tafel. Het was tijdens de eerste sigaret, dat Clim de vraag stelde, waarop hij nu reeds weken vergeefs het antwoord zocht.

„Zeg,Hemingway, er zijn in die woestijnhistorie nog een massa duistere punten. Van het oogenblik af, dat het door de courantenartikelen algemeen bekend werd, dat ik in het bezit was gekomen van dat eigendomsbewijs, is er zoowat geen dag voorbijgegaan zonder dat er een aanslag op mijn leven werd gepleegd of op zijn allerminst een poging gedaan me dat papier afhandig te maken. Er zijn duizenden dollars voor geboden, ik ben er ettelijke malen knockout voor geslagen en ik ben ten laatste aan boord van de New Orleans gegaan om uit te visschen, aan de bron zelf, wat er aan mijn ranch, ik bedoel, jouw ranch, voor bijzonders is. En iets bijzonders moèt er zijn, afgezien van het rare feit, dat het ding aan toonder is gesteld.”

Hemingway lachte en klopte de asch van zijn sigaret.

„Ja, ik lach nu wel, maar er is eigenlijk heelemaal geen reden tot lachen. Ik zal beginnen met uit te leggen wat het voor een organisatie is, die ons voortdurend dat papier probeert afhandig te maken, hetgeen nu, op het allerlaatste moment, nog gelukt is óók. Ik behoef jullie geen van tweeën nader in te lichten over het Crystal Water Syndicate?”

Hij keek zijn twee toehoorders aan, en het bleef enkele oogenblikken stil. Dan floot Peter zachtjes, maar veelzeggend, en Clim wreef voor de zooveelste maal, maar nu vol ontzag, den bult op zijn schedel.

„Een klap van het Crystal Water Syndicate!” fluisterde hij, „wat een eer ...ik mag van geluk spreken dat die klap niet harder is aangekomen.”

Hemingway knikte.

„En ik behoef jullie zeker geen van tweeën nader in te lichten over de werkwijze van het syndicaat in Mexico? Je kent hun systeem: door benden gehuurde bandieten of muitende soldaten laten ze beginnende en veelbelovende ondernemingen overvallen, telkens weer, tot de maatschappijen met verlies werken, en de eigenaars, noodgedwongen, alles voor een appel en een ei overdoen. Betreft het een maatschappij op aandeelen, dan koopen de heeren tegen de sterk gedaalde koersen op buitenlandsche beurzen de aandeelen op door middel van stroomannen. Op deze manier is het Crystal Water Syndicate er in geslaagd, in de afgeloopen drie of vier jaar een zestal mijnontginningen, dertien petroleumvelden en een stuk of acht ranches in eigendom te verkrijgen. Die ondernemingen worden daarna door de rooverbenden zorgvuldig met rust gelaten, terwijl het overige gedeelte van het land voortdurend wordt afgestroopt, waarbij ze het vooral voorzien hebben op kleine ondernemingen. De grootere pakken ze niet aan. Als b.v. Pan American Oil bemerkt, dat er op haar terreinen in Mexico dergelijke streken worden uitgehaald, stuurt Pan American Oil een ploeg van honderd uitgezochte vechtersbazen, tot de tanden gewapend, om de terreinen te beschermen, en het feest is uit. Bovendien, al zou de onderneming in Mexico met groote verliezen werken, dan was dat slechts een schrammetje op de dikke huid van Pan American Oil, en de aandeelen zouden er geen punt om dalen. Maar toch zijn de groote ondernemingen allesbehalve gesteld op de practijken van het C.W.S. en wel om de volgende reden. Het syndicaat koopt de ondernemingen zooals ze reilen en zeilen, voor een appel en een ei. Van het moment af, waarop de exploitatie in hun handen overgaat, houdt de sabotage op en de onderneming werpt dezelfde groote winsten af als vroeger. Het syndicaat heeft geen onkosten voor vruchtelooze petroleumboringen, voor aankoop van machinerieën, voor het bouwen van loodsen en pijpleidingen. Het koopt alles voor een krats en laat het dan een ongehoorde winst afwerpen... Daarom kan het syndicaat zijn producten tegen ongehoord lage prijzen op de markt brengen; prijzen, waartegen eenvoudig niet te concurreeren valt. Als dat zaakje zich verder uitbreidt, hebben de soliede maatschappijen binnen een jaar een machtigen concurrent en binnen twee jaar een gevaarlijken tegenstander. Het was natuurlijk al te krankzinnig, dat met dergelijke methoden de bestaande, bonafide industrie werd beconcurreerd en de regeering der Vereenigde Staten wendde zich met protesten tot het gouvernement van Mexico, zonder eenig resultaat. Zelfs al zou de Mexicaansche regeering oprecht streven naar een bestrijding van het banditisme en troepen uitsturen om het binnenland te zuiveren, zijn de kansen tien tegen één, dat binnen een maand de zuiveringstroepen zijn omgekocht en het leger bandieten hebben versterkt met een tot de tanden gewapenden, modern geschoolden troep. Troepen van Uncle Sam erheen sturen is natuurlijk uitgesloten. Het eenige wat Uncle Sam kan doen zonder de kans te loopen, onaangenaamheden te verwekken, is: in het geheim financieren, en dat gebeurt dan ook op het oogenblik.

Vooral toen er werd aangetoond, dat er in het Crystal Water Syndicate veel buitenlandsch geld was gestoken, zoodat de gestolen winsten naar het buitenland gingen, werd door Washington besloten, een aanzienlijk bedrag aan de in Mexico werkende maatschappijen ter beschikking te stellen, ter bestrijding van het banditisme.

Het Crystal Water Syndicate is een glibberige octopus, dien niet te vangen is. Als er eindelijk, na maanden moeizaam snuffelen, een middel gevonden is om een der leiders achter slot en grendel te zetten, b.v. wegens ontduiking van hondenbelastingen of zooiets, zetten de anderen het zaakje op dezelfden voet voort. Het eenige eigenlijk strafbare in de heele zaak is het financieren van dievenbenden met het doel, andere maatschappijen nadeel te berokkenen... en ga dat eens bewijzen! Het geld gaat over zooveel tusschenpersonen en is, àls er boek wordt gehouden, zoodanig verantwoord, dat er geen speld tusschen te krijgen is.

Het eenige wat er dus op zit is: die vrijwilligersbenden uitroeien. Nu is het een onbegonnen werk, een expeditie uit te rusten. Een dergelijke expeditie daast in Mexico rond — bovendien zonder daartoe het recht te hebben — maakt internationale moeilijkheden, vecht links en rechts en is na een maand guerilla tot op een tiende geslonken. In het bergland, waar het juist op aan komt, want daar houden de boeven zich schuil, kunnen ze zich heelemààl niet wagen; er zou niet één man levend vandaan komen.

Toen kwam plotseling een heldere geest op het idee: het is heelemaal niet noodig, die bandieten uit te roeien, als we ze maar buiten de terreinen der Amerikaansche ontginningen houden. Het werd met luid gelach aangehoord; dàt was juist het probleem waar een ieder van ons al maanden over piekerde.

Maar toen lichtte hij zijn idee nader toe. Kijk eens, de terreinen der grootere en kleinere Amerikaansche maatschappijen liggen over een uitgestrekt gebied verspreid, maar toch betrekkelijk dicht bij elkaar. Tusschen de ontginningen in liggen natuurlijke strooken en plekken Mexicaansch territorium of particulier eigendom, maar zóó ontzaglijk groot zijn die tusschenruimten niet. Toen we de kaart vóór ons namen, bleek, dat we aan den rand van het door Amerikanen bewoonde gebied slechts hier en daar enkele open stukken behoefden aan te koopen om een gesloten gordel eigen terrein rondom onze nederzettingen te krijgen. De eenige uitzondering hierop vormde de zuidgrens, en dat was juist de gevaarlijke zone.

Die zuidgrens wordt gevormd door een langgerekten bergrug met talrijke uitloopers en grillig verloopende ravijnen. Wat in dat gebied geen bergrug is, is woestijn. Een troep bandieten kan uit een of ander ravijn te voorschijn komen, links en rechts plunderen en schieten en weer verdwijnen, vóór er hulp kan komen opdagen

In alle stilte onderhandelden we over den aankoop der terreinen, want als het Crystal Water Syndicate eenmaal de lucht kreeg van wat wij in ons schild voerden, konden we het wel opgeven. Het prachtige van het plan zat hierin:

Zoodra onze ontginningen, waar verscheidene terreinen van het C.W.S. tusschenin lagen, omgeven waren door een gordel van land, waarvan wij de eigenaars waren, kunnen wij, met kracht van wapenen desnoods, beletten, dat er ook maar één droppel petroleum of één gram zilver van het syndicaat naar buiten werd vervoerd. Het syndicaat zou niets meer op de markt kunnen brengen; wij zouden niet toestaan, dat het pijpleidingen over ons gebied liet loopen of spoorlijnen, of muilezelkaravanen — niets! Begin je nu in te zien, wat een geniaal denkbeeld het was? Als het plan lukte, beteekende het onherroepelijk de definitive ondergang van het C.W.S.

En het arme syndicaat zou ook in de onmogelijkheid komen te verkeeren, van buitenaf iets terug te doen. Zoolang het iedereen mogelijk was, tusschen de verschillende terreinen door te rijden, steeds op Mexicaanschen bodem, moesten wij drommels goed oppassen wàt wij als Amerikanen deden en waar we schoten. Een geheele legermacht struikroovers had het volste recht, midden tusschen onze ontginningen in te kampeeren, zoolang ze maar op Mexicaansch grondgebied bleven. Zoodra wij onze strook eigen grond rondom ons heen hadden, konden wij die bandieten echter keeren; als wij het wenschten desnoods met tanks en vliegtuigen.

Nadat een onkostenrekening was gemaakt, werd besloten, met tusschenruimten van drie à vier kilometer uitkijkposten te plaatsen, bestaande uit stevige blokhutten van beton, waarin enkele machinegeweren waren geplaatst. Alle blokhuizen stonden in telefonische verbinding met een centraal bureau in het midden van het gebied. Een bende bandieten, die die zone wilde passeeren, zou een harde noot te kraken krijgen: een kruisvuur uit machinegeweren is geen grapje! Mocht een bende onverhoopt de linie passeeren, dan stonden ze voor het niet geringe probleem: „Hoe komen we er weer uit?”

Dat plan is nu verwezenlijkt. De landaankoopen, de bouw van de blokhutten en de telefoons en zoo meer hebben we kunnen betalen uit de subsidie van Washington; het onderhoud van het geheel wordt gedragen door de maatschappijen te zamen, naar evenredigheid van grondoppervlak. Het is voor elk een betrekkelijk gering bedrag.

Maar, zooals ik al zei: aan de zuidgrens ligt het gevaarlijke punt. Wij speelden het klaar, het gouvernement van Mexico, waarvan we den grond moesten koopen, in alle stilte te bewerken en gedaan te krijgen, dat voor een werkelijk zeer redelijken prijs aan ons de bergrug zou worden verkocht. Wij hadden maar een vrij smalle strook noodig; op dien bergrug zouden twee machinegeweren een regiment tegen kunnen houden... alles leek in kannen en kruiken... tot er plotseling moeilijkheden opdoken op een plaats, waar we die wel het allerminst hadden verwacht: onder onze eigen maatschappijen. De kleinere stukken grond, met staatsgeld gekocht, waren naderhand door verschillende maatschappijen overgenomen, zonder dat iemand daar bezwaar tegen maakte. Maar met deze strook grond was het anders: zij beheerschte den weg naar zee van een geheele uitgestrekte landstreek, die wellicht in de toekomst rijk zou kunnen blijken aan petroleum of ertsen. Geen der maatschappijen wilde aan een ander een zoo scherp wapen in handen geven, — al was het mogelijk, dat dat wapen pas over vijftig jaar gevaarlijk zou blijken.

De zaak was echter urgent: als we niet dadelijk de koopacte lieten opmaken en teekenen, kon morgen het Crystal Water Syndicate er de lucht van krijgen en een hooger bod doen... en dan zaten we met de gebakken peren.

Er werd een spoedconferentie belegd, waarin het denkbeeld werd geopperd, een N.V. te stichten, waarin alle geïnteresseerde maatschappijen aandeelhoudsters zouden zijn. Dat idee was onuitvoerbaar; het oprichten van een N.V. kostte tijd, het kostte meer tijd dan we konden missen.

Weer dook er een pientere jongen op, die het reddende idee bracht: op het eerste gezicht een krankzinnig idee, maar bij nader inzien het eenig bruikbare.

„Laat het Mexicaansch gouvernement het eigendomsbewijs uitschrijven aan toonder,” ried de pientere man, „we kunnen later wel uitvechten, wie die toonder zal mogen worden!”

Het was de eenig mogelijke oplossing, en we slaagden er in, het Mexicaansch gouvernement het eigendomsbewijs te laten opmaken aan toonder!

We vertrouwden elkaar voldoende om te weten, dat, als b.v. de directeur van Pan American Oil het bewijs in zijn brandkast had, hij het niet behouden zou om daardoor Pan American Oil eigenaresse te laten worden van het stuk grond. De bezwaren waren slechts gericht tegen eventueele gebeurtenissen in de toekomst, en na enkele dagen zou het terrein komen onder het beheer van een aparte N.V.

Welnu, ik was de vertegenwoordiger en volledig gevolmachtigde van de vereenigde maatschappijen en als zoodanig zette ik in het witte paleis van het gouvernement te Mexico juist mijn handteekening onder de koopacte, toen mijn chauffeur naar binnen kwam en me toefluisterde, dat er buiten twee auto’s wachtten met trawanten van het Crystal Water Syndicate. Het syndicaat had blijkbaar op het laatste oogenblik de lucht gekregen van wat er gebeurde en zijn maatregelen getroffen om mij de koopacte te ontfutselen.

Ik gaf mijn chauffeur opdracht, kalm weer naar buiten te wandelen, en te doen alsof hij mij elk oogenblik verwachtte. Hij verdween en ik vouwde het papier op, betaalde de koopsom en de registratiegelden en rende als een haas door de gangen van het paleis naar de achteringang. Ze schenen er niet op gerekend te hebben, dat ik iets merken zou, want de achteringang werd niet in het oog gehouden. Ik haastte me de straat over, naar een garage die schuin tegenover was gelegen en huurde de snelste auto, die ik vinden kon. Er was geen denken aan, langs den gewonen weg naar de terreinen der maatschappij terug te keeren; het stond vast, dat elke meter van den weg werd bewaakt voor het geval ik bij den ingang van het paleis mocht ontsnappen... in Mexico is wel het een en ander te beleven!

Ik reed zoo vlug ik kon naar de dichtbijzijnde groote stad en verwisselde van auto. Dat deed ik nog tweemaal en voelde me toen veilig genoeg om even te gaan telefoneeren. Ik legde de, directeuren van enkele der maatschappijen het geval voor en vroeg hun oordeel.

Het antwoord was categorisch: we hadden het papier nu eenmaal, de anderen konden het land niet meer koopen — al moest ik een omweg maken over Alaska en over drie jaar terug komen, de veiligheid van dat papier ging boven alles.

Ik hield me daaraan en klom aan boord van de eerste de beste boot, die naar de Vereenigde Staten vertrok Maar de organisatie van het Crystal Water Syndicate is goed in orde! Ik had nog geen tien passen op de kade in Galveston gezet of ik werd door vier man vastgepakt en naar een auto gesleurd. Ik was echter op alles voorbereid en had een revolver in mijn zak, waarmee ik enkele rake klappen uitdeelde. Er kwam oogenblikkelijk politie aan te pas, maar massa’s menschen getuigden, dat het een poging tot ontvoering was geweest, en ik kwam er heelhuids af.

De volgende twee dagen reisde ik als een gek rond; van de eene stad naar de andere, van het eene station in een taxi naar het andere en dan weer per trein terug, alles om eventueele vervolgers van me af te schudden. Ik at in een restaurant met een valschen baard aan en de baard liet los en kwam in mijn soep terecht. Ik droeg blauwe en groene brillen, knevels en pruiken en verwisselde voortdurend van kleeding.

Ik deponeerde dat papier liever niet bij een bank; ik zou altijd daar weer terug moeten komen om het op te halen en als een van de bende me naar de bank zag gaan, kon ik er zeker van zijn dat er iemand dag en nacht op post zou blijven tot ik daar terug kwam — zooveel had ik wel van de werkmethoden van het syndicaat ervaren.

Den avond van den derden dag na mijn aankomst in Galveston arriveerde ik, doodmoe, in New York, en nam mijn intrek in het drukste hotel. Ik bleef óf in de bar óf in de lobby, het document in mijn zak, om elken aanslag te verijdelen.

Ik wilde in New York even op adem komen en dan een vliegtuig huren, dat me in één ruk van New York, met misschien één tusschenlanding, in midden -Mexico deponeerde.

En toen ontmoette ik Perroney met nog enkele andere lui, wier eerlijkheid boven twijfel verheven was. Het voorstel werd gedaan, een partijtje te gaan pokeren bij een van hen thuis, en ik greep het voorstel met beide handen aan. Ik wilde dien nacht ongestoord kunnen slapen; ik moest eenvoudig een uur of vijf, zes slaap hebben en dat zou ik nooit kunnen krijgen als ik dat verduivelde papier bij me hield... een prachtkans werd me geboden om mijn papier voor een nacht in veilige handen te laten. Mijn tegenstanders, indien die mij op het spoor waren, zouden geen seconde op de wilde gedachte komen dat ik mijn kostbaar document bij een vreemde had achtergelaten, en daarop speculeerde ik. Alles verliep naar wensch. Ik verloor zooveel geld als ik kwijt wilde zijn, zette mijn sigarettenaansteker, sigarettenkoker en nog enkele dingen in en tenslotte ook mijn papier.

Perroney nam hem tot den volgenden ochtend in bewaring. Mijn idee was goed geweest; op weg naar mijn hotel werd ik, zooals ik je al verteld heb, overvallen door een paar boeven en kreeg een klap op mijn hoofd, die me twee weken in een hospitaal onderbracht. Hersenschudding met bloeduitstorting. Als ik dat papier bij me had gehad...

Het was natuurlijk niet te voorzien, Perroney, dat jij juist in die week je geld zou verliezen en aan het rondzwerven gaan als een kip zonder kop. Toen ik dat courantenartikel las, was ik de wanhoop nabij.”

Hij zweeg en er viel een langdurige stilte. Hemingway greep naar zijn sigarettenkoker en stak een sigaret aan.

„Dat is het verhaal,” zei hij, een rookwolk uitblazend, „begrijp je nu, waarom jou het leven zoo zuur werd gemaakt, nadat bekend werd dat jij het document in je bezit had? Het is een prestatie, dat je het nog zoo lang hebt behouden!”

„Als ik het dus goed begrijp, is het mijn schuld, dat we verder van huis zijn dan ooit tevoren!” merkte Clim op.

„Dat is onzin,” verklaarde Hemingway. „Dat die twee kerels jullie plaatsen in de motorboot zouden innemen, was onmogelijk te voorzien... maar onze kans komt ook nog. Hoe laat is het? We moeten die kerels al ongeveer hebben ingehaald.”

Hij stond op en schoof de gordijntjes voor een patrijspoort opzij. Een breede bundel warm zonlicht viel op tafel.

„De zon,” zei Peter, „dezelfde zon, die er dadelijk getuige zal van zijn, hoe wij een tweetal vermetele boeven in hun kraag pakken en afrossen!”

Zij haastten zich aan dek en losten Ben af, die met bekwamen spoed naar zijn ontbijt afdaalde. Kijkers werden te voorschijn gehaald en de zee werd afgezocht naar een boot, waarvan de inzittenden, na bij hun kraag te zijn gepakt, zouden worden afgerost.

Een dergelijke boot was echter niet te zien. De vroege ochtend ging voorbij, de heele morgen en een klein gedeelte van den middag. Dan hief Hemingway plotseling zijn kijker op en staarde in de verte.

„Daar ligt Tampico,” merkte hij droogjes op, „er wordt vandaag blijkbaar niemand in zijn kraag gepakt!”

Er was geen andere conclusie mogelijk. De motorboot van de ,New Orleans’, op weg naar Tampico, was op een spiegelgladde zee, onder een kristalblauwe lucht, verdwenen zonder een spoor achter te laten.

TIENDE HOOFDSTUK

Waarin alle betrokken personen zich in gepaste vroolijkheid vermaken

Toen de vuurroode schijf van de opgaande zon zoover gerezen was, dat haar rand juist op den rossig glanzenden horizon rustte, zette Crofts de gashandle van den motor op ,dead slow’ en stond op uit het lage stoeltje achter het stuurrad. Van één uur dien nacht af had hij achter dat rad gezeten, terwijl aan zijn voeten Parker ongestoord had liggen snurken. Crofts rekte zich uit en wierp een wraakzuchtigen blik op de slapende gestalte. Toen zij van de ,New Orleans’ afstieten, was hij allerminst van plan geweest, aan het roer te blijven. Hij had op dat oogenblik het stuurrad in handen gehad, maar nauwelijks waren de lichten van het schip enkele tientallen meters achter hen, of hij had Parker order gegeven, het wiel over te nemen.

Parker stond onder zijn vrienden en wapenbroeders bekend als een weinig spraakzaam en uitermate philosophisch man. Die reputatie bleef hij in alle opzichten trouw, toen hij order kreeg, zich op het stoeltje achter het stuurrad te zetten. Men wilde dat hij een motorboot zou besturen — all right...! Hij verplaatste zijn eeuwig stukje kauwgum naar zijn andere wang, liet zich in het stoeltje zakken, nam het stuurrad in zijn eene hand en bezag belangstellend de hefboomen voor hem.

Crofts had inmiddels de meest comfortabele plaats aan dek opgezocht en zich daar geïnstalleerd. De motor van de boot klopte kalm en gelijkmatig; de lichten van de mailboot schoven langzaam weg... langzaam...

Crofts richtte zich op.

„Hei, Parker, laat die boot wat harder loopen, met deze vaart zijn we morgen nog bij die mailboot!”

Parker bukte zich en bekeek de twee stalen handles voor hem. In het licht van het kompaslampje las hij op een van de twee het opschrift ,speed’.

Hij aarzelde niet en haalde den handle over.

Het resultaat was oogenblikkelijk en verbluffend. De motorsloep van de ,New Orleans’ kon bogen op een zéér krachtigen motor, maar jammer genoeg was het aanzienlijk aantal paardekrachten van dien motor niet in overeenstemming met de bescheiden afmetingen van de sloep. Welke waandenkbeelden de bouwer van die boot bezield hadden toen hij haar ontwierp, zal eeuwig een mysterie blijven, maar een gepensionneerd matroos, die in den marinedienst was vergrijsd en met enkele kameraden een kijkje was komen nemen op de ,New Orleans’ had, bij zijn eerste confrontatie met het gevaarte, zijn schedel gekrabt en verklaard, dat het hem bekend was dat er bij het leger tanks in gebruik waren, maar dat hij niet wist dat die dingen tegenwoordig ook ter zee bestonden.

Voor de aanwezigheid van dat zonderlinge vaartuig op de ,New Orleans’ bestond echter een gegronde reden. De vooruitstrevende reederij, die dat schip exploiteerde, was op een goeden dag tot het besef gekomen, dat bij al haar reddingsbooten er geen een was die, wat voortbeweging betreft, niet op riemen of een stuk zeil moest vertrouwen... en had dus beslist, dat daar zonder verwijl verandering in moest komen.

Toen na korte becijfering echter het bedrag bekend werd, dat het aanbrengen van een motor in elke reddingboot zou vergen, bekoelde de voortvarende geest der firma aanmerkelijk... tot een der jongere firmanten een geniaal denkbeeld kreeg ergens een zeer krachtige, tweedehands motor boot op den kop te tikken en die dan uitsluitend en alleen bestemmen als sleepkracht voor de geheele vloot van reddingbooten...

Die zeer krachtige motorboot werd gevonden, en zoo kwam de ,New Orleans’ aan haar tank en Crofts aan den ernstigsten zenuwschok van zijn leven.

Hij was van nature een landrot en alleen de prachtige, hem door de fortuin geboden gelegenheid, er vandoor te gaan met een document, dat enkele tienduizenden dollars waarde vertegenwoordigde, had hem er toe kunnen doen besluiten, in een motorboot het ruime sop te kiezen.

Nadat een der matrozen van de ,New Orleans’ den motor op gang had gebracht, hem had gewezen, welke zijde het voorstuk van de boot was en nadat hij er zich van overtuigd had, dat de oceaan niet door verborgen lekken naar binnen drong, had hij op het stoeltje achter het stuurwiel plaats genomen.

De laatste tros werd losgesmeten en de sloep verwijderde zich van het schip met braaf pokkepokkenden motor. Toen er enkele tientallen meters oceaan tusschen de beide schepen gaapte, vond Crofts het welletjes, kroop van zijn stoeltje en schoof met vreugde de taak van het besturen van een motorboot op zee van zijn schouders.

Dat hij die taak zoo gereedelijk aan Parker overgaf, was niet merkwaardig. Parker was nooit een bijster spraakzaam man geweest en was zich nooit tebuiten gegaan aan onthullingen betreffende zijn vroeger leven. Desniettemin waren zijn strijdmakkers eenstemmig de meening toegedaan, dat hij in zijn jonge jaren met de zee te maken had gehad. Het is mogelijk, dat de mysterieuse tatoueeringen op zijn ruige borst hen een dergelijke conclusie deden trekken; het is evenzeer mogelijk, dat die conclusie een gevolg was van Parker’s voorliefde voor het rooken van aan zeewier verwante tabaksoorten... een feit was, dat Parker’s ondervinding van de zeven zeeën zich bepaalde tot zouten haring en lichte zeeziekte, welke laatste ervaring bovendien van zeer recenten datum was.

Zooals reeds gemeld, waren de resultaten van zijn eerste verrichting op zeevaartkundig terrein verbluffend. Op het oogenblik waarop Parker de gashandle overhaalde, liet de motor een reeks van knallen hooren, uitte dan een gebrul, dat het hart van Crofts bijna deed stilstaan, en begon dan op vol toerental te draaien. De stompe neus van de boot verhief zich majestueus en richtte zich op naar het hoog boven hen flonkerende Zuiderkruis. De schoonheid van het Zuiderkruis ging voor Crofts echter geheel verloren; bij de eerste pogingen van de sloep om zich als aetherschip te gaan gedragen was hij overeind gevlogen, doch gleed prompt uit en schoof langs het hellende dek naar beneden in het stuurhuis, waar hij Parker, die met een peukje sigaret in zijn mond het heelal kringen om zich heen zag beschrijven, in een hoek vaagde.

„Zet die motor stop!” gilde Crofts in doodsnood. Het werd hoog tijd. Toen Crofts achter in de boot kwam rollen en Parker meesleepte, had dit tot onvermijdelijk gevolg, dat het stuurwiel volkomen vrij was, te doen en te laten wat het verkoos. Het wiel liet deze gelegenheid niet onbenut voorbijgaan, maar wentelde met een angstwekkende vaart in het rond, stopte, en gierde weer terug. Volkomen in harmonie met de capriolen van het stuurrad zwaaide de motorboot in wijde bogen over den zeespiegel, haar uitlaat onder water brullend, haar neus onder een hoek van vijftig graden in de lucht.

In de enkele korte oogenblikken, die hij, na achter in de boot te zijn gevallen, weer noodig had om op te krabbelen, tegen het hellende dek op te klimmen en met doodsverachting het rondgierende stuurwiel te grijpen, zag Crofts, zooals hij later aan Parker verklaarde, al de in zijn leven bedreven zonden minstens viermaal aan zijn geestesoog voorbijtrekken.

Parker, gummi kauwende, had als eenig commentaar op die getuigenis de belangstellende vraag gesteld of hij wellicht ook viermaal de door hem, Parker, aan Crofts geleende en nooit teruggegeven reeksen, dollars aan zijn geestesoog had zien voorbijtrekken...

Hoe het zij, het staat vast dat Crofts’ gelaat, toen hij er in was geslaagd, de gashandle dicht te slaan en den motor tot kalmte te brengen, een teergroene kleur had.

Het Zuiderkruis nam zijn normale plaats in het heelal weer in en Crofts wischte zijn voorhoofd af.

„Zit een goeie motor in die schuit!” zei Parker en onderzocht de schade, door een of ander soliede uitsteeksel ergens binnen in de boot aan zijn schedel toegebracht.

„D’r zit een verduiveld goeie krankzinnige in deze schuit óók!” grauwde Crofts en zocht naar een sigaret om zijn geschokte zenuwen weer wat op orde te brengen.

„Zeker!” bepeinsde Parker philosophisch.

„Ik bedoel jou!” voegde Crofts er, ter verduidelijking, aan toe.

„O,” antwoordde de zwijgzame Parker en betastte zijn schedel, Daarna stokte de conversatie. Crofts zette zich achter het stuurwiel, vastbesloten er achter te blijven zitten, al zou het achtenveertig uur moeten duren. Parker was, na één keer aangeboden te hebben, hem daar weer af te lossen, afgewezen met een zoodanigen rijkdom aan uitdrukkingen, dat hij zwijgend vóór in de boot zijn heil ging zoeken. Hij wikkelde een koffertje in zijn jas, legde zijn hoofd er op en sliep binnen drie minuten.

Nu rees de zon over de slapende gestalte en Crofts, na zich naar genoegen te hebben uitgerekt en innerlijke sterkte te hebben geput uit den kalmen aanblik van het zeeoppervlak, beroerde de ribben van de slapende gestalte met zijn voet.

Parker ontwaakte met een geknor, keerde zich om, waarbij zijn hoofd van het koffertje gleed en met een klap op den houten vloer belandde, uitte een krachtig woord en richtte zich op.

„Hei!” zei Crofts, „ben je nogal niet uitgeslapen?”

„Meer uitgeslapen dan jij,” bromde Parker en wreef de versche buil op zijn veelgeplaagden schedel, „wat is er aan de hand? Is je kostbare papier overboord gevallen?”

„Ik zal jou dadelijk overboord laten vallen,” zei Crofts, „ik heb je wakker gemaakt om je koffie te laten zetten. Toen we vanmorgen weggingen, vertelde de matroos, die de motor voor ons aanzette, dat er koffie en sandwiches beneden in de kajuit stonden; we hoefden alleen de koffie maar wat op te warmen. Schiet wat op, ik rammel van den honger!”

Parker spoedde zich naar beneden.

Vijf minuten later drongen door de openstaande kajuitsraampjes opwekkende koffiegeuren naar buiten, na een korte poos gevolgd door het hoofd van den kok.

„Klaar!” zei het hoofd, met vollen mond, en verdween weer.

Crofts zette den motor zoo langzaam mogelijk, schroefde het stuurwiel vast en haastte zich naar beneden. Een kwartier later, met den aanblik van Parker en met de gebeurtenissen van den afgeloopen nacht verzoend door een hartig ontbijt, achtte Crofts het oogenblik gekomen voor een korte beraadslaging. Hij liet zijn stoel achterover tegen den wand leunen, legde zijn voeten op een tweeden stoel, blies een wolk sigarettenrook uit en staarde naar Parker:

„Zeg, heb ik jou al verteld waar we heengaan?”

Parker, die bezig was, met een groot knipmes suiker uit zijn koffiepot te schrapen, schudde het hoofd:

„Tampico?” raadde hij dan.

Crofts keek hem afkeurend aan:

„Dat is natuurlijk de laatste plaats ter wereld, waar we aan land moeten gaan! Je weet dat de ouwe baas, toen we hoorden dat Perroney van plan was, met deze motorboot van boord te gaan, een telegram heeft opgesteld voor onze lui in Tampico om die te waarschuwen. En de ouwe baas is bij de pinken, dat hoef ik je heusch niet te vertellen! Reken maar, dat er nu al lang een volgend telegram naar Tampico op weg is dat de lui daar ervan op de hoogte brengt, dat wij deze boot hebben gekaaid, met dat papier erbij! Neen, we moeten met een allemachtig wijden boog om Tampico heen; hoe verlatener de kust is op de plaats waar we landen, hoe beter! Gesnapt?”

Parker knikte bedachtzaam, schraapte een poosje zwijgend in zijn koffiekop en bromde dan:

„Wat doen we als we eenmaal aan land zijn? We hebben nu dat papier, maar wie geeft er geld voor?

Crofts nam zijn sigaret uit zijn mond en staarde den ander met wijdopen oogen aan:

.,Wie er geld voor geeft? De ouwe natuurlijk! Je weet evengoed als ik, hoezeer die er op gebrand is, dat stuk papier in handen te krijgen! En... als daar soms het een of ander tusschenkomt, kunnen we het altijd weer aan dien gek van een Perroney verkoopen; die scheen er even happig op om het in handen te houden als onze ouwe om het te pakken te krijgen. Dat lukt in elk geval; die Perroney schijnt meer geld dan hersens te hebben. Maak je daar maar geen zorgen over, kwijtraken doen we dat papier gauw genoeg!”

Crofts wist het niet, maar zijn laatste woorden waren van een profetische beteekenis. Gedurende de laatste tien minuten had de koffiepot onaangeroerd op het midden van de tafel tusschen hen in gestaan en zich gedragen zooals van een gewone tinnen scheepskoffiepot verwacht mag worden. Doch het laatste woord van Crofts’ profetische uitspraak had zijn lippen nog niet geheel verlaten, of de nog half gevulde pot liet een zonderling geluid hooren, maakte een buiteling, waarbij zij haar lauwen inhoud in het rond deed spatten en belandde rammelend in een hoek van de kajuit, waar zij, heen en weer schommelend met het zachte wiegen van de boot, bleef liggen.

Een tijd lang zeiden geen van tweeën iets, Parker uit principe, Crofts van stomme verbazing. Beiden veegden zij het koffiedik uit hun wenkbrauwen; toen werd Crofts langzaam rood en vond plotseling zijn stem terug

„Ben je nou heelemaal bezopen?”

Het getuigde voor Parkers karaktersterkte, dat hij ook thans een onverstoorbare kalmte bewaarde, in weerwil van het feit dat de koffie hem langs de haren droop. Hij wischte het bruine vocht uit zijn oogen, staarde over de tafel heen naar den ander en zei:

„Ik bezopen? Denk je dat je lollig bent? Ik zou ophouden met dergelijke gijntjes!”

Crofts hapte even naar lucht, werd nog rooder dan tevoren, steunde zijn handen op den tafelrand en stak zijn stoppelbaard naar voren

„Gijntjes? IK?”

Parker staakte het aandweilen van zijn gelaat: „Je hoorde wat ik zei, hé? Hou op met die...”

Crofts maakte een reutelend geluid:

„Zeg, onbeweeglijk apebakkes, ik zal...”

Het is zeer waarschijnlijk dat Crofts met deze woorden aan het beginpunt stond van een lange, krachtige en zeer voortreffelijke rede — helaas, deze rede werd nooit uitgesproken, want op dat oogenblik vloog de spiegel, die achter hem hing, met luid gerinkel in stukken, terwijl de scherven over het meubilair en tegen den grond kletterden.

Parker’s onschuld was zonneklaar bewezen en Crofts keerde zich langzaam en in groeiende ontzetting om. Aan den wand voor hen gaapte de ledige lijst van den spiegel; in de sponning staken hier en daar nog stukken glas. Hij stak zijn hand uit om de spiegellijst aan een nader onderzoek te onderwerpen, toen rechts van de lijst een borstel, die aan een haak hing, onder een ploffend geluid met haak en al van zijn plaats verdween. Een pijnlijke en krachtige uitroep van Parker gaf aan, welke richting het sinistere projectiel had genomen.

Toen uitte Crofts een kreet, van een sterkte, waarbij de krijsch van Parker in het niet verdween.

„Parker, kijk uit, er wordt geschoten!”

Zijn conclusie was juist. Op het oogenblik, dat hij zich bukte en zijn maag tegen den planken vloer van de kleine kajuit vlijde, klonk wederom een doffe plof en de ledige lijst van wijlen den spiegel viel krakend op den grond, waar zij in onderdeelen uit elkaar viel.

Parker mocht consequent philosoof zijn, hij was er zich tevens van bewust, dat kogels argumenten vormen, waartegen de meest volmaakte philosophie het aflegt, en de snelheid waarmede hij op zijn maag over den vloer van de kajuit schoof en, zich vervolgens de kajuitstrap naar het dek opwurmde, was verbijsterend. Crofts volgde onmiddellijk in zijn zog, maar stopte noodgedwongen halverwege de trap, daar zijn schedel tegen Parker’s rug stuitte.

„Wat is dat voor idioterie?” hijgde hij, „zie jij wat? Welke krankzinnige is op volle zee aan het schieten?”

Parker verdiepte zich niet in onvruchtbare gissingen, doch stak zeer omzichtig zijn hoofd een eindje omhoog, teneinde boven het trapluik uit te kijken. Hij keek enkele seconden, trok dan zijn hoofd terug en staarde naar beneden in het gespannen gelaat van Crofts.

„Daarginds ligt een motorboot,” verklaarde hij. De man beneden staarde hem een moment ongeloovig aan, en wrong zich dan omhoog tot hij, naast Parker, over den rand van het luik kon kijken. Hij overtuigde zich van de waarheid der zoo juist gesproken woorden. Op ongeveer een halve mijl afstand schuin achter hen naderde een lange, donkergrijze motorboot met een groote, witschuimende golf voor den hoogen boeg.

„Wat is dat in vredesnaam voor een schuit?” informeerde Crofts, ingespannen turend, „kun jij dat uitmaken?”

Parker haalde de schouders op.

„Zijn vlag kan ik van hier niet zien... ken die boot niet.”

Op den boeg van de sloep stond een groepje van vier menschen. Plotseling was er vóór die groep een klein wit rookwolkje te zien en even later kondigde het luid gerinkel beneden aan, dat een patrijspoort het in den ongelijken strijd met een kogel had begeven. De motorboot kwam snel nader.

Crofts porde Parker geagiteerd in zijn ribben.

„Zeg, die lui komen verduiveld vlug dichterbij... we kunnen hier niet zoo goed als stil blijven liggen... waar heb jij je revolver?”

Parker trok zijn revolver uit zijn broekzak. Crofts loerde weer over den rand van het luik en trok zijn hoofd haastig terug.

„Die boot loopt allemachtig hard; ik zal naar achteren kruipen, naar de stuurhut, en gas geven. Als jij intusschen met die proppenschieter van jou aan het werk gaat, houden we ze in elk geval op een afstand, misschien loopt deze boot harder dan die daar, ik weet het niet, let op...”

Hij schoof, plat op zijn buik, over den rand van het luik en rolde zich over het dek naar achteren. Parker verschikte zijn kauwgum van de eene wang naar de andere, veegde een restant koffiedik achter zijn oor weg, schoof de veiligheidspal van zijn pistool opzij en onderzocht snel het magazijn.

Toen voelde hij een trilling door de boot gaan. Het gezoem van de motoren groeide aan tot een gegrom, hooger in toon, en dan tot een luid geraas. Hij bracht zijn kauwende onderkaak op gelijke hoogte met den rand van het trapluik, en, hief zijn pistool. Van den boeg der achtervolgende boot kwam weer een wit wolkje en ditmaal vlogen enkele houtsplinters van de railing over zijn hoofd. Onbewogen hief hij zijn pistool nog iets hooger en zuchtte. Het was volslagen idioterie, te probeeren, op een afstand van vierhonderd meter met een revolver iets te raken, maar in elk geval zou het de lui daarginds voorzichtiger maken.

Hij richtte een flink eind boven den top van den mast in de verte en haalde driemaal, snel achter elkaar, den trekker over. De eenige uitwerking, die hij kon waarnemen, was, dat het groepje in de verte zich verspreidde. Twee gestalten bleven op de voorplecht en schenen zich gebukt met iets bezig te houden.

„Hoe gaat het?” gilde Parker naar achteren. Het geraas der motoren overstemde zijn geluid en de gestalte van Crofts, achter het stuurrad liggend, bewoog niet. Parker hief nog maals zijn revolver en schoot zijn magazijn leeg.

Dan bukte hij en keerde het wapen om, teneinde het magazijn aan te vullen. Juist toen hij de eerste patroon, in den stalen houder schoof, sloeg een krakend losgerukte houtsplinter het pistool uit zijn vingers en een tweede splinter suisde langs zijn oor. Dan regende het aan alle zijden houtspaanders. Een scharnier van het trapluik vloog los en rammelde over het dek, een herhaald gerinkel van glas beneden duidde aan, dat er nog méér patrijspoorten waren gesneuveld en een luide uitroep van achteren bewees, dat ook de stuurhut haar portie had gekregen.

Vóór Parker den tijd had om de trappen af te rennen naar een veiliger plaats, hield de kogelregen op en daarmede de regen van spaanders. Hij wachtte even, en toen er niets gebeurde, waagde hij het, zijn hoofd over den gehavenden rand van het trapluik te steken om naar achteren te loeren.

Hij zag Crofts plat op zijn buik naast de stuurhut liggen, het rad met één hand vasthoudend. Toen Parker’s hoofd te voorschijn kwam, zijn oogen knipperend tegen het felle zonlicht, wenkte hij heftig met zijn vrijen arm.

Parker gromde iets, maar kroop gehoorzaam uit het trapgat en sloop over het door de reeds felle zon heet geworden dek naar achteren.

Crofts’ gelaat gaf duidelijk te kennen, dat hij in duizend angsten zat. Toen Parker bij hem was, zei bij ontzet:

„Parker, zeg, die lui daar schieten met een machinegeweer!”

Parker knikte:

„Ja, ze schieten goed.”

Crofts scheen hier geen opbeuring uit te putten en keek schichtig om. De afstand tusschen de beide vaartuigen bleef nu gelijk, wat ten gevolge had, dat de opvarenden van de andere boot, buiten bereik van revolverkogels, hen naar hartelust met machinegeweerkogels konden besproeien.

„Belinda had toch gelijk,” zei Parker, en verschoof zijn gum.

Crofts keek hem verwilderd aan.

„Belinda... wat Belinda, wie, wat zei Belinda?”

„Mijn waarzegster,” zei Parker, „al dat koffiedik in mijn ooren is verduiveld vervelend... vóór we op reis gingen, voorspelde Belinda me, dat ik in volle zee zou sterven.”

„Ga je gang,” grauwde Crofts, „maar wat moet ik in vredesnaam doen? Terugschieten kunnen we niet; als we doorvaren dienen we als schietschijf... wat zijn dat daar toch voor lui? Hoe komen ze aan een machinegeweer aan boord?”

Parker zuchtte

„Alle douanevaartuigen hebben tegenwoordig machinegeweren aan boord. Belinda zei...”

Crofts uitte een kreet, die Parker’s mijmeringen onderbrak: „Douanevaartuig!?”

„Kijk maar naar de vlag,” zei Parker, „die kun je nou zien.”

Crofts wendde zijn hoofd om en slaagde er na eenig turen in, de vlag aan den mast in de verte te onderscheiden. Het was inderdaad de Mexicaansche vlag.

„Wat een mop,” kreunde hij, „wat een mop... en wat doen we nou?”

Het machinegeweer besliste voor hem. Een nieuwe reeks kogels roffelde over het dek en tegen de verschansing, en een ervan trof de koperen buis, waardoor de staalkabels van het roer liepen. Met een knap sprong een der kabels. De boot reageerde oogenblikkelijk, waggelde als een dronken gans, zwaaide een oogenblik besluiteloos heen en weer, kwam tot rust en bleef toen in een wijden cirkel rondvaren tot Crofts, met een zucht van onderwerping aan het onvermijdelijke, den gashandle naar beneden schoof en de ontsteking afsloot.

De motor zweeg plotseling en in de ontstane stilte werd het zwakke geluid van de machines der in de verte naderende boot hoorbaar.

„We zijn er bij,” zei Crofts, de naderende boot gadeslaand.

Parker loosde een diepen zucht, en koesterde zich in den warmen zonneschijn tegen den wand van de stuurhut.

„Wat kan ons gebeuren?” merkte hij op, „we kunnen een paar dagen veilig uitslapen in een koele cel, da’s alles...” Hij sloot zijn oogen en kauwde behaaglijk.

En den volgenden keer ga ik naar een andere waarzegster,” voegde hij er aan toe.

ELFDE HOOFDSTUK

De ’Lucky Lassie’ gaat op jacht

Toen de ’Lucky Lassie’ de lage golfbrekers, die de monding van Tampico’s haven omgaven, naderde, was de bemanning van dat roemruchte jacht in een allesbehalve rooskleurige stemming.

Het enthousiasme, waarmee het gezelschap gedurende den ochtend bezield was geweest, was aanmerkelijk getaand, toen de conclusie moest worden getrokken, dat het wild op spoorlooze en onbegrijpelijke wijze was verdwenen. Na die deprimeerende ontdekking had Clim, als onverwoestbaar optimist, getracht het gezelschap met nieuwe hoop te bezielen door te wijzen op de mogelijkheid, dat Peter zich in de snelheid van de achtervolgde boot had vergist.

„Weet je wel zeker, Peter, dat die boot niet harder loopt dan vijfentwintig mijl?”

„Ja!” zei Peter, „in die schuit zit een motor, die er op berekend is, in geval van nood alle reddingsloepen van de New Orleans door de Caraïbische Zee voort te zeulen, en als de een of andere gek mocht probeeren, dien motor op een snelheid van meer dan vijfentwintig mijl te laten draaien, kiest de heele tobbe prompt het luchtruim. De kapitein heeft me ervoor gewaarschuwd.”

„Was het niet vijfendertig mijl?” zei Clim, „vergissen is menschelijk, Peter!”

„Dat is het zeker,” gromde Peter, „daar kan zelfs Moeder Natuur, die een gezicht als het jouwe heeft geproduceerd, van meepraten. Maar ik heb me nou eens niet vergist, die boot loopt niet harder dan vijfentwintig.”

Hij werd in het gelijk gesteld. Toen zij tusschen de twee golfbrekers doorvoeren , werden zij gepraaid door een boot van de havenpolitie. De beambte, die hun papieren contrôleerde, verzekerde, dat hij van zonsopgang af op post was geweest in de haven en dat geen andere motorboot de haven was genaderd of binnengevaren.

Zwijgend stuurde Hemingway de boot naar een steiger en minderde gas. Het grommen van den motor veranderde in een kalm «pokkepok». De steiger naderde en rees hoog boven hen op. Dan schudde de boot even door den schok tegen de houten palen en gleed met een zacht schurend geluid langs die palen verder tot de plaats waar een groenig aangeslagen houten trap loodrecht in het gladde, blauwe water verdween. Met een somber gezicht sloeg Peter een touw om een der palen en legde een knoop. De motor zweeg, de boot lag stil. Clim zat op het dek, met zijn rug tegen het stuurhuis geleund en zijn oogen halfdichtgeknepen om de felle weerspiegeling van de zon op het water.

Hij tuurde belangstellend naar boven, waar de houten rand van den steiger een zwarte lijn sneed tegen de schel blauwe lucht en keek dan de anderen aan:

„Wat nu?”

Geen van beiden wist daar een afdoend antwoord op te geven en gedurende enkele minuten heerschte er een drukkend zwijgen. Het was even na één uur. Van de verre schepen aan de overzijde van de haven kwam geen enkel geluid, behalve nu en dan de blaf van een hond of een kort geplas. Het water rimpelde traag. De kade, hoog boven den steiger achter hen, was niet te zien, maar ook daar heerschte een loome stilte.

Peter was naast Clim neergezonken, met zijn rug tegen het stuurhuis. Zijn witte broekspijpen vertoonden hier en daar vuile vegen en zijn kin was stoppelig. Hij haalde een pijp te voorschijn en vulde haar. Dan blies hij het eerste blauwe rookwolkje in het zonlicht en zei:

„We kunnen nu in elk geval het volgende concludeeren: als de kiel vannacht niet onverwacht uit die boot van de New Orleans is gevallen en die twee boeven plus onze woestijn op den bodem van de Golf van Mexico heeft gedeponeerd, staat het vast, dat die lui een ander doel hebben gehad dan Tampico.”

„Dan haal je de drommel,” zei Hemingway, „maar de kust strekt zich links en rechts van Tampico nogal een aardig eindje uit, als ik me niet vergis in het Zuiden tot aan Vuurland en in het Noorden tot Labrador — kun jij me vertellen, op welk plekje ze aan land zijn gegaan, of wou je de heele Amerikaansche kust gaan afzoeken naar voetsporen?”

Peter keek hem nieuwsgierig aan:

„Wat stel jij dan voor? Hier te blijven zitten tot we de heeren op ons zien toewandelen met ons document aan een touwtje, of met vier man op Morescu’s aankomst wachten? Ik heb een idee, ik wil alleen graag weten of jullie ermee accoord gaan. Kijk eens hier: we hebben vijftig procent kans dat we goed raden, als we veronderstellen dat de boot óf naar het Zuiden, óf naar het Noorden de kust is langs gevaren; nietwaar? Deze boot loopt een heel stuk harder dan de schuit, waarmee onze langvingerige vrienden er vandoor gingen; zelfs al zijn zij op topsnelheid in rechte lijn naar een plek aan de kust ten Noorden of ten Zuiden van Tampico gevaren, dan is het toch in elk geval zeker, dat ze op het oogenblik nog steeds niet aan wal zijn.”

Hij wachtte even en bestudeerde de gezichten van Clim en Hemingway. Beiden zwegen en wachtten op verdere uiteenzettingen. Op een schip in de verte zong een matroos.

Peter deed een haal aan zijn pijp en ging voort:

„Wij zelf zijn in volle vaart van de New Orleans hier heen gevaren. Die andere twee lui hebben een boot, die veel langzamer loopt en moeten bovendien een veel langeren weg afleggen, daar ze in schuine lijn naar de kust toe varen... het is niet zoo gek als ik beweer dat ze op het oogenblik waarschijnlijk nog steeds een paar uur van de plaats, waar ze landen willen, verwijderd zijn. Waarom ze in vredesnaam niet naar Tampico zijn gegaan, is me een volkomen raadsel; de eenige goede verklaring, die ik vinden kan is, dat ze veronderstelden, dat wij een telegram naar de havenautoriteiten zouden sturen met het verzoek, hen bij aankomst in de haven te arresteeren. Dat is een logische en aannemelijke verklaring en waarschijnlijk ook wel de juiste. Hoe het ook zij, als we dadelijk langs de kust gaan varen, hetzij naar het Noorden of naar het Zuiden, hebben we vijftig procent kans, dat we den kant uitgaan, dien de heeren gouwdieven ook hebben gekozen. Klopt dat of niet?”

Clim en Hemingway knikten instemmend.

„Het is onzin!” zei Peter, „om hier met zijn vieren te blijven wachten op de aankomst van Morescu; twee mannen kunnen dat gedeelte van het programma best afwerken. Waarom zouden de andere twee niet een gokje wagen — het kan maar lukken!”

Hij stond op en grinnikte tegen de anderen:

„Het avontuur roept weer eens, laten we spiertje trekken of we naar het Zuiden of naar het Noorden zullen varen... als het lot ons goed gezind is, en we treffen den goeien kant, dan hebben we een heel groote kans, dat we onze vrienden te pakken krijgen. Hier zijn twee lucifertjes... het kortste is Zuid, het langste Noord. Clim, het geluk is met de onnoozelen, wil jij trekken?”

Clim trok: het kortste spiertje.

Toen boog Hemingway, die al den tijd peinzend op de railing had gezeten, zich voorover om een vraag te stellen:

„Zeg, Regan, twee van ons blijven hier op Morescu wachten, maar ik weet daar niets van af... wat willen jullie met hem uitvoeren?”

Peter fronste even zijn wenkbrauwen:

„O ja, daar weet jij natuurlijk nog niets van. Kijk, het plan is dit: dat document moet uiteindelijk weer bij Morescu terugkomen, en in elk geval weet hij waar het aan land gebracht is... hij heeft instructies gegeven. Zoodra hij op de kade staat, rijdt een wagen van ons, waar twee personen inzitten, naar hem toe; een van de twee stapt uit, port hem een revolver in zijn ribben en verzoekt hem vriendelijk, mee te gaan. Doet hij dat niet, of probeert zijn overgebleven trawant ruzie te maken, dan krijgen ze een klap op hun hoofd. Er is niets moeilijks aan. Te oordeelen naar zijn figuur, houdt vriend Morescu nogal van een lekker etentje nu en dan. Naar die etentjes zal hij kunnen fluiten tot hij vertelt, waar dat papier te vinden is. Een solide kelder, een paar dagen vasten, en Morescu biecht op. Dat is het plan en er zijn heusch geen vier man voor noodig!”

Hemingway grinnikte en knikte instemmend.

„We splitsen ons dus in twee groepen,” zei hij, „twee van ons blijven hier en de twee anderen gaan met de motorboot naar het Zuiden. Wie blijven er nu hier?”

Dat was gauw beslist. Hemingway zou met Peter langs de kust varen, terwijl Clim op zich nam, met Ben Foster Morescu in een kelder te brengen en hem daar te houden. Ben zou onschatbare diensten kunnen bewijzen als cipier.

Hemingway gaf een schreeuw bij de kajuitstrap en even later verscheen daar het bovenlichaam van Ben. Hij was blijkbaar aan het afwasschen geweest, want in zijn eene hand droeg hij een vaatdoek, in de andere een stel messen en vorken.

„Ben, ik ga dadelijk weer weg, met een van deze heeren. Ik weet niet wanneer ik terug zal zijn, maar jij blijft hier in Tampico met mijnheer Perroney. Je zult je heusch niet vervelen, er vallen een paar interessante karweitjes op te knappen, je zult dat allemaal later wel hooren... breng nu even de koffers van mijnheer Perroney boven en zooveel van je eigen boeltje als je denkt noodig te hebben voor een dag of vier. Heb je geld?”

Ben’s gelaat, dat tot nu toe een zeer verheugden grijns had gedragen, vertoonde plotseling een trek van diepe bezorgdheid.

„Is ’t weer zoo laat?” zei Hemingway. „Hier... dit is voldoende voor twee weken, verlies het niet en besteed het nuttig. Maak nou voort, want binnen vijf minuten moet alles klaar zijn!”

Ben verdween en Hemingway keerde zich om.

„Dat is in orde... ik geloof niet, dat er verder nog veel valt af te spreken. Het is natuurlijk onmogelijk, ons op de motorboot te bereiken... maar het meest geschikte hotel voor jullie twee, Perroney, is het Southland Hotel, hier vlak aan de kade. Als jullie daar nu je intrek neemt, weet ik altijd waar ik jullie bereiken kan. Zoodra wij ergens in de buurt van een telefoon komen, zal ik het Southland Hotel opbellen om te vragen of er iets aan het handje is. Is er iets bijzonders en moeten jullie allebei uit het hotel weg, wat best gebeuren kan, laat dan bij den portier een klein, bericht achter. Dan weet ik toch altijd waar ik me aan te houden heb...”

Op dat oogenblik zwaaiden er enkele koffers door het trapgat naar boven, en bonsden op het dek. De gestalte van Ben volgde.

„Alles klaar!” kondigde hij aan. „Ik kan zoo weg. Alleen is de boel beneden niet heelemaal aan kant!”

„Dat is-ie nog nóóit geweest!” zei Hemingway. „Perroney, jullie kunnen van boord. Heb je niets laten liggen? Geef me dan de hand, jongens, en denk er aan: let goed op de auto’s, goed uitkijken voor je oversteekt en geen snoepgoed of onnutte dingen koopen. Tot kijk!”

Ben klom de smalle sporten van de houten ladder op en nam één voor één de koffers op, die Clim hem van beneden aangaf. Met een zwaai zette hij ze op de kade.

Het was heet, vochtig warm, en met een grooten zakdoek veegde hij tusschen het aannemen van de koffers door zijn breed gezicht af. Toen de laatste koffer uit het gezicht verdwenen was en Clim zijn voet op de onderste sport van de ladder zette, sloeg de motor van de boot grommend aan. Het kalme water bruischte op achter de kiel en een heftige deining deed de golven tegen de steigerpalen slaan.

Peter gooide de touwen los en palmde ze binnen boord. De motor gromde harder en verhoogde zijn toerental. Langzaam schoof de boot achteruit, van den steiger weg, groote kringen van rimpels trekkend in het gladde wateroppervlak.

„Wat een hitte hier op de kade,” zuchtte Clim, verlangend naar het water beneden hem kijkend. Dan zocht hij in zijn zakken naar een sigaret, maar vond er geen.

„Ook dat nog!” klaagde hij, naar de boot wuivend: „Adios!”

„Goed luck” riep Peter, „geef Morescu zout water, als hij drinken wil, het zal tijd uitsparen!”

Hemingway stopte den motor enkele oogenblikken, draaide het stuurrad en gaf gas vooruit.

De boot lag even stil, legde zich dan scheef en gleed in een wijden boog, met steeds toenemende snelheid, naar den vagen horizon in de monding van de haven, waar het kristal van de lucht en het kobaltblauw van het water elkaar raakten. Achter de boot spreidden de rimpels zich over het water oppervlak uit als een enorme waaier.

Toen Clim en Ben Forster, beiden met koffers beladen, tusschen de palmen en kolommen van de Southland Hotel galerij doorliepen, was de «Lucky Lassie» nog slechts een wit stipje in een wijde kom van blauw water.

TWAALFDE HOOFDSTUK

Een slaperig conflict

Crofts slaakte een diepen zucht van verlichting, toen de oude, knarsende auto, waarvan vele niet essentieele onderdeelen, zooals kussens en veeren, in den loop der jaren waren afgevallen en wijd en zijd over het landschap rond het dorp Hernandez verspreid, te midden van een stofwolk voor de gevangenis op het plein stopte. Het was laat in den middag en enkele bewoners van het plaatsje, die juist uit hun siesta waren ontwaakt, rekten zich voor hun deuren uit of zaten, bruine sigaretten rookend, gehurkt op den grond met hun ruggen leunend tegen de wit adobe muren van hun vierkante huizen.

Het geschiedde niet alle dagen, dat de auto van de douane, de sensatie en de trots van de streek, het dorp Hernandez met een bezoek vereerde. Nu die wagen rammelend en krakend het stoffige plein opreed, werden ijlings de nog slapende familieleden wakker geschreeuwd; de voor hun huizen gehurkte mannen krabbelden haastig overeind en alles snelde toe... er viel nieuwe aanvoer voor de bouwvallige gevangenis te bezichtigen!

En de hoogste verwachtingen der inboorlingen werden overtroffen. Enkele bevoorrechten onder hen waren zoo zeer door het lot begunstigd, dat zij er nog getuige van konden zijn, hoe twee Americano’s, — geen Mexicanen, maar twee èchte Amerikanen — met de handen op den rug gebonden, stijf, bestoft en scheldend uit de achterzitplaatsen werden gehaald en het gebouw ingeduwd.

Crofts had tijdens den rit weinig gelegenheid gehad om opmerkingen te maken. Hij had het hardnekkig meermalen geprobeerd, maar het lawaai van den motor, het klepperen der diverse losse onderdeelen en het schokken van den wagen over de kuilen en gaten in den weg maakten zijn pogingen bij voorbaat vruchteloos. Maar nu hij, pijnlijk en stijf, den wagen verliet, barstte hij los: „Als jullie, krakeelende en grijnzende Mexicanen, soms denkt, dat je twee vrije Amerikaansche staatsburgers in volle zee kunt beschieten, bijna vermoorden, in een klepperende doodskist zetten, en dan twintig mijl voortsleuren door een gloeiende hitte, terwijl de schorpioenen je in je nek waaien, heb je het toch mis! Dat zal jullie zandhazen toch duur te staan komen! Als Roosevelt dat hoort, ligt er hier morgen een oorlogsbodem van Oome Sam, die jullie heele potten- en pannenwinkel hier met één schot door de Parelmoeren Poorten blaast! Begrepen?”

Hij blafte zijn laatste woorden tegen den glimlachenden Mexicaan, die het dichtst bij hem stond.

De douanier, die sandalen droeg, zonder sokken, een gerafelde uniformjas aanhad met onwezenlijk-schitterende knoopen en een vuilwitte broek met goudgalon, deed twee verschrikte passen achteruit, knikte welwillend en zei haastig:

„Si, si, señor! Si, si!”

„Si, si!” raasde Crofts, „si,si! Grinnikende aap, maak mijn handen los en dan zal ik je leeren, een Amerikaansche staatsburger te binden en rond te zeulen...”

Hij stikte bijna van woede, staarde enkele oogenblikken in het welwillende gelaat van den douanier en wendde zich dan tot Parker

„Zeg, Parker, doe jij je mond eens open, wat zeg jij van dien Mexicaan, die me daar aan staat te gapen en niks anders weet te vertellen dan ’si, si, señor’?”

Parker, die op den grond was gaan zitten, met zijn rug tegen den muur van de gang en zich daar blijkbaar zeer op zijn gemak gevoelde, keek op, wierp een afwezigen blik op den rooden Crofts en den glimlachenden Mexicaan en knikte:

„Dat zou ik ook zeggen als ik door een krankzinnige in het Hindoestansch werd aangebruld. Alleen zou ik het ’señor’ er af laten, — Maar Mexicanen zijn hoffelijke lui.”

Hij verzonk, tevreden kauwend, weer in beschouwing van den muur tegenover hem. Crofts slikte een paar maal en opende dan zijn mond om een opmerking te maken over Parker’s geestelijke afwijkingen, toen de tweede douanier, die tot nu toe was bezig geweest, aan de volksmenigte op het plein explicaties te geven, door de deuropening binnen kwam, hen met een verontschuldigend gebaar passeerde, op de deur, enkele meters verder klopte en binnentrad.

Het was in de lange, duistere gang aanmerkelijk koeler dan het buiten was geweest en voor het eerst dien middag voelde Crofts zijn humeur eenigermate verbeteren.

De Mexicaan had de deur, verderop in de gang, achter zich gesloten en alleen een vaag geroezemoes van stemmen was te hooren. Over het heele gebouw hing een genoeglijke sfeer van slaperigheid. Het zonverlichte plein met zijn witte, vierkante huizen, dat door de opengebleven deur zichtbaar was, het gonzen van enkele muskieten, de warmtegolven van buiten, die enkele zachte geluiden met zich voerden, dat alles deed binnen enkele minuten Crofts’ woede bedaren; hij was nu in een stemming van kalme afwachting.

„Waarom zouden we ons druk maken?” zei hij tegen Parker, en volgde diens voorbeeld door eveneens tegen den muur gehurkt te gaan zitten, „wat kan ons gebeuren? Hoogstens een paar dagen in den bak, en ons papier is zoo veilig als het maar zijn kan!”

„Heb je dat nou pas in de gaten?” verbaasde Parker zich en geeuwde. Vlak daarop sloot hij zijn mond weer met een klap, mompelde enkele minder nette uitdrukkingen en spuwde een muskiet uit, die tijdens zijn geeuw nieuwsgierig de wijde spelonk was binnengezeild.

Toen ging de deur, enkele meters verder in de gang, open en de Mexicaan wenkte hen, binnen te treden.

Zij liepen hem voorbij en betraden een klein vertrek, dat, toen de twee begeleidende douaniers zich bij hen hadden gevoegd, juist gevuld was. Crofts en Parker stonden met hun beenen tegen een zware houten tafel. Achter die tafel, zijn stoel achterover tegen een muur geleund, zat een zwaar gebouwd man in zijn shirt.

Aan een spijker in den muur hingen een vuile uniformjas en een revolver aan een riem.

Uit een lange bruine sigaret in zijn mondhoek kringelde langzaam een rookspiraaltje, dat een eindje boven zijn hoofd plotseling een helblauw wolkje werd in een felle zonnebundel, die door een opening in de neergelaten jalouzieën naar binnen viel. Enkele tellen heerschte er een diepe stilte, waarin het zoemen van de vliegen duidelijk hoorbaar was; toen bewoog de man achter de tafel zich om de asch van zijn sigaret te kloppen en zei in vloeiend Amerikaansch:

„Jullie twee zijn gearresteerd, verdacht van wapensmokkel Hoe zit dat?”

„Hoe dat zit?” zei Crofts, in opperste verbazing, toen hij eindelijk zijn spraakvermogen had teruggevonden, „zijn wij beschuldigd van wapensmokkel?”

De man achter de tafel geeuwde:

„Kijk eens hier, ik snap van de heele zaak niets. Vanmorgen in alle vroegte kreeg het kuststation bij Tampico een telegram van de ’City of New Orleans’, dat twee lui het schip hadden verlaten in de motorboot, en van plan waren, ergens aan de kust wapens aan land te smokkelen. Op een onzalig vroeg uur zijn we allemaal uit ons bed gekropen en hebben patrouillebooten uitgestuurd... Nu is inderdaad de motorsloep van de ’New Orleans’ aangehouden met twee man er in plus in totaal drie pistolen, waarvan één defect. Wat is dat nu allemaal voor onzin? Zijn jullie van plan, een fortuin bijeen te smokkelen door telkens een lading van drie stuks te vervoeren, of heb je de lading overboord gesmeten of wat?”

Hij zuchtte vermoeid, legde zijn voeten op de tafel voor hem en sloot zijn oogen in afwachting van het antwoord. De twee douaniers hadden op een bank tegen den muur plaats genomen en rolden nu sigaretten.

„Onzin,” zei Crofts, „klinkklare onzin! De een of ander aan boord heeft waarschijnlijk een grap willen uithalen en dat telegram verzonden. Alle wapens, die wij ooit bij ons hebben gehad, zijn die drie pistolen, die aan boord gevonden zijn!”

De man achter de tafel greep in zijn broekzak en haalde een pakje sigaretten te voorschijn. Geen bruine, Mexicaansche sigaretten, doch onvervalschte Amerikaansche.

Crofts voelde langzamerhand een vermoeden, dat bij hem gerezen was, tot zekerheid worden. De man achter de tafel was geen Mexicaan... maar een Amerikaan, die in Mexico was verzeild geraakt en blijkbaar zijn redenen had om daar in een ambtenaarsfunctie te blijven.

De man in kwestie stak het pakje weer in zijn zak zonder acht te slaan op Crofts’ verlangenden blik, blies een rookwolk uit en vroeg met een stem of het geheele geval hem niet interesseerde:

„Waarom gingen jullie twee midden in den nacht met een motorboot van de New Orleans af?”

Crofts had zijn antwoord op die vraag al klaar:

„Omdat we een dringend zakelijke conferentie hadden, die we zouden gemist hebben als we met de mailboot laat in den middag waren aangekomen... we hebben de sloep van het schip genomen om eerder aan wal te zijn, en zaten juist beneden te ontbijten, toen de kogels door de kajuit vlogen. En natuurlijk hebben we teruggeschoten, dat zou iedereen doen als er in volle zee zonder geldige reden een aanval op hem werd gedaan!”

Do man achter de tafel knikte langzaam en slaperig, en met het onmiskenbare air van iemand, die een voorgeschreven routine volgt, vroeg hij:

„Waar hadden jullie die bespreking ergens?”

„In Tampico,” zei Crofts opgewekt.

De man deed slaperiger dan ooit.

„Wat deed je dan hier? Toen jullie aangehouden werden voer je van Tampico weg inplaats van er heen.”

Crofts haalde de schouders op en nam snel een seconde tijd om zichzelf te verwenschen, alvorens uit te leggen:

„Wij wilden Tampico langs een omweg bereiken; om bepaalde redenen hadden we liever niet, dat ’t bekend werd dat wij aan die bespreking deelnamen.”

„Je kletst!” zei de man achter de tafel, en, had hij niet gesproken, dan zou niemand er aan getwijfeld hebben of hij was in slaap. „Zoo juist vertelde je, dat je eerder van boord bent gegaan om die bespreking in den middag niet te missen, maar dat klopt absoluut niet, want zooals jij voer, zou je véél later in Tampico zijn gekomen dan wanneer je aan boord van de mailboot was gebleven... Met wie had je die bespreking?”

Bij Crofts werd nu een tweede, plotseling gerezen ver moeden zekerheid: die kerel achter de tafel was op geen stukken na zoo slaperig als hij het wel deed voorkomen...

Crofts raakte een weinig in de war.

„Kijk eens hier, als ik goed gehoord heb, ben ik aangehouden, verdacht van wapensmokkel. Dat is nu gebleken , klets te zijn... bovendien...”

„Er is niets gebleken,” zei de man achter de tafel droomerig, „in dat telegram werd gesproken over twee lui, die de New Orleans per motorboot verlieten, dat kan maar één paar lui zijn, want de New Orleans heeft maar één motorboot. Het is heel goed mogelijk, dat jullie inderdaad een lading wapens aan boord hebben gehad en die overboord hebt gegooid toen je in de gaten hadt, dat het spelletje uit was... je ziet er geen van tweeën erg betrouwbaar uit en alle redenen, die je opgeeft voor je vertrek van boord, zijn smoesjes. Heb je daar iets tegen in te brengen?”

Er viel een veelzeggende stilte. Crofts wist daar inderdaad zeer weinig tegen in te brengen. Het was hem nu volkomen duidelijk, welk een poets hem gebakken was. Of Morescu of Perroney had dat telegram aan de kustwacht gezonden. Waarschijnlijk wel Morescu — en de kans, dat hij er zich op het oogenblik nog uit zou kunnen kletsen, was miniem. Hij vervloekte in stilte zijn pech... als hij niet dadelijk als een gek aan het schieten was geslagen, was er niets gebeurd en had hij, nadat de boot was doorzocht, zijn reis kunnen vervolgen... Er viel nu weinig anders te doen dan te berusten in het onvermijdelijke; bluf zou hem hier geen steek verder brengen.

„Wat ben je van plan met ons te doen?” informeerde hij.

De man achter de tafel knikte tegen een der Mexicanen. „Fouilleeren, en alles op tafel leggen.”

Crofts protesteerde niet en wierp een berustenden blik op Parker, die de heele procedure met volkomen gemis aan belangstelling had bijgewoond en thans vol aandacht een spin met vervaarlijke, wriemelende pooten gadesloeg, die van een balk van het plafond langzaam maar zeker den schedel van den man achter de tafel naderde.

Toen zijn zakken echter werden geledigd, ontwaakte hij uit zijn meditatie en keek ontsteld om zich heen.

„Ik kan toch zeker mijn kauwgum houden?”

De kauwgum werd onderzocht, gewogen in de schaal en goed bevonden, daarna werd het pakje aan den eigenaar gerestitueerd. Crofts’ verzoek om behoud van sigaretten werd afgewezen.

Hun bezittingen lagen nu opeengestapeld in het midden van de tafel en vormden een bescheiden hoopje. Het pronkstuk van de verzameling vormde Crofts portefeuille.

Crofts zag dat pronkstuk met bezorgde blikken aan.

„Wat gebeurt er met dàt allemaal?” vroeg hij, met zijn hoofd naar de tafel wijzend.

„Wordt zéér zorgvuldig bewaard en onderzocht!” zei de ander, „we nemen geen verantwoordelijkheid op ons voor diefstal, beschadiging of verwisseling. Pedro!... stop ze zoolang in de groote cel en zorg er voor, dat ze geen lawaai maken!”

Hij wendde zich weer tot Crofts.

„Gedraag jullie je nu rustig; door jullie schuld ben ik op een helsch vroeg uur vanmorgen uit mijn bed gehaald, ik wil rust! Dus denk er aan, dat je niet tegen de deur gaat schoppen of de Yankee Doodle zingen of zooiets, anders gaan jullie in aparte cellen. ’t Eten is hier goed. Goeden middag.”

Hij gaf Pedro een wenk in de richting van de deur, mikte zijn sigarettenpeukje weg en vouwde zijn handen achter zijn hoofd. Vlak bij de deur keerde Parker zich nog eenmaal om en zuchtte mismoedig: het onderhoud was juist iets te vroeg geëindigd. In plaats van op het hoofd van hun rechter te belanden, zakte de wriemelende spin juist vóór diens neus naar beneden.

DERTIENDE HOOFDSTUK

Clim’s merkwaardige avonturen op de kade van Tampico

Het was laat in den middag toen de ,New Orleans’ aan de kade van Tampico’s haven meerde. Op de lange kade wachtten groepjes menschen, voor het grootste gedeelte Amerikanen, waarvan sommigen reikhalzend bekenden aan boord trachtten te onderscheiden, terwijl anderen reeds herkende passagiers toewuifden. Matrozen van schepen, die in de haven lagen, en vele Mexicanen, die allen blijkbaar niets te doen hadden, leunden tegen de hekken, die de kade afsloten of werden opzij geduwd door sjouwerslui, die met laadboomen, einden touw en veel ruwe taal zich een weg door de drukte baanden. Een tweetal rammelende vrachtauto’s reden luid toeterend langs de douaneloods.

De hitte was aanmerkelijk minder dan in het midden van den dag en Clim, die te zamen met Ben in een gehuurden wagen vlak voor den uitgang van het afsluithek wachtte, voelde zich voorloopig zeer tevreden met den gang van zaken. Een reeks van hooge stapels kisten en vettige olievaten benam hem het uitzicht op de loopplank van het schip in de verte, maar het geluid van draaiende stoomlieren was een aanwijzing, dat men begonnen was, de valreep neer te laten, zoodat er vooreerst nog geen vrees behoefde te bestaan, dat Morescu overhaast door den ingang zou komen rennen.

Clim haalde zijn sigarettenkoker te voorschijn en tikte er Ben mee tegen diens schouder:

„Neem een sigaret!” zei hij, „het zal nog wel even duren vóór onze vriend naar buiten komt.”

Ben schrok op uit zijn onafgebroken staren naar den doorgang van het hekken en nam dankbaar een sigaret uit den koker.

„Je weet toch zèker, dat er geen enkele andere uitgang is dan deze?” vroeg Clim, toen Ben hem een brandende lucifer voorhield.

Ben schudde het hoofd:

„Neen, ik ken Tampico nou zoowat dertig jaar en ik wou dat ik zoveel dagjes jonger was als ik keeren hier aan deze kade heb aangelegd. Ik ken de heele haven zooals ik mijn broekzak ken. Elke passagier, die van de New Orleans komt, moet door dit hek naar buiten komen, een andere uitgang is er niet.”

Clim blies gerustgesteld een groote rookwolk uit en overwoog voor het laatst de verschillende manieren om Morescu in handen te krijgen. Op het oogenblik, dat hij zijn stompje sigaret over den rand van den open wagen mikte, kwamen de eerste passagiers lachend het hek door. Zij vielen voor het grootste gedeelte in de armen van hen, die vóór het hek hadden gewacht inplaats van op de drukke kade. De stroom passagiers werd spoedig dichter en de groepjes in elkaars armen liggende en handenschuddende lieden groeide snel aan tot een roezemoezige en wriemelende menigte, die Clim, laag in zijn auto gedoken om niet in het oog te loopen, het uitzicht op de door het hek komende menschen dreigde te benemen.

„Kunnen we niet wat dichter bij het hek gaan staan?” informeerde Ben.

Clim, diep gebukt achter het windscherm, loerde over de motorkap heen en wrong zich in bochten om het hek in de gaten te houden, maar telkens schoven er nieuwe kluitjes menschen tusschen hem en dat hek.

„Ik probeer het liever niet,” bromde hij, „Morescu is er natuurlijk van op de hoogte, dat we er ondanks alles toch nog in zijn geslaagd, van die boot af te komen en hij zal er wel op verdacht zijn, dat we hier op hem wachten... hij is ook niet van gisteren! Als we te dicht bij het hek gaan staan, heeft-ie ons meteen in de gaten en dan zijn we verkocht! Ik zal toch eens even kijken of dat dekselsche pistool van mij nog in orde is... Hei, zeg, wacht eens... Ja, dat is-ie, daar heb je hem. Die dikke kerel in dat lichtgrijze pak, met dien vent met dat paardengezicht naast hem... heb je hem in de gaten?”

Ben gromde instemmend en boog zich voorover om Morescu en zijn metgezel goed op te nemen, toen er vóór hun auto een groote verwarring ontstond.

Onder het wachten hadden drie mannen die tegen het hek leunden, Clim’s aandacht getrokken. Ze waren niet gekleed als straatslijpers, maar zagen er veeleer uit als lieden, die er een tweede paar schoenen op na kunnen houden. Ze hingen echter zoo landerig tegen het hek en geeuwden met zulk een superbe verveling, dat Clim zich afvroeg, waarom ze niet liever gingen liggen. Hij had aan het drietal verder geen aandacht geschonken, maar nu werd hij op krachtige wijze op hen opmerkzaam gemaakt.

Er klonken plotseling enkele schoten boven het gepraat en het gelach uit, en de menschenmenigte, die hier in Mexico door ervaring op dergelijke gebeurtenissen getraind was, stoof naar alle zijden uiteen. Vlak voor Clim’s wagen bleef echter een groepje van vier personen staan. In drie van hen herkende Clim het nietsdoende trio van daarjuist, en zij hielden hun revolvers gericht op een langen, roodharigen jongeman, die zijn armen naar de blauwe lucht uitstrekte. Hij kwam Clim bekend voor; maar even wist hij niet waar hij hem eerder gezien had. Toen herkende hij hem: het was de kerel, die in Peter’s plaats door de drie matrozen was achtervolgd en voor den kapitein gesleurd...

Toen schrikte Clim op door een uitroep van Ben:

„Hei, kijk uit, daar gaat Morescu!”

Clim keek op en zag nog juist de omvangrijke gestalte van

den dikkerd, met zijn satelliet op de hielen, dicht langs het hek rennend verdwijnen in de richting van de op een veiligen afstand wachtende menigte. Clim uitte een zeer krachtig woord, duwde het portier open en sprong uit den wagen. Dat overijlde handelen maakte bijna een einde aan zijn veelbelovend jong leven.

Twee der revolvers vóór hem spoten met een oorverdoovenden knal een straal kruitdamp langs hem heen en een stem brulde:

„Blijf staan, ezel, en bemoei je met je eigen zaken, of ik schiet raak!”

Clim voelde niet de minste lust, op een zoo belangrijk moment definitief de Parelmoeren Poorten door te gaan en bleef stokstijf staan, ongeduldig in de richting van Morescu wijzend:

„Hei... ik heb niets van jullie noodig... laat me doorloopen, het eenige wat ik wil is dien vent daarginds achterna!”

De man, die hem had aangebruld, keek in de richting waarin Clim wees, uitte een vloek en rende tot Clim’s stomme verbazing weg, roepend:

„Morescu... hei, Morescu!”

Glim voelde zijn hoofd even duizelen. Heel Mexico scheen te draaien om Morescu.

„Ik moet Morescu hebben, net als jullie!” riep hij ver twijfeld, en deed een pas voorwaarts.

„Blijf staan!” grauwde de man rechts van hem, „en hou je kop dicht... Morescu wordt gehaald, dan kun je hem spreken!”

De man in kwestie was in de menschenhaag verdwenen. Toen zijn achtervolger, met een groot pistool zwaaiend, was komen aanstuiven, was de heele menigte onder luid angstgeroep aan den haal gegaan, een wilde verwarring van vluchtende mannen en vrouwen en bijtende honden. Met zijn voorsprong van een halve minuut kon Morescu in die verwarring even gemakkelijk en spoorloos verdwijnen als een zwartgeverfde Chinees in een vluchtend leger kannibalen.

Clim werd nijdig en schold zijn belagers uit voor al wat hem verfoeilijk toeleek. De belagers in kwestie werden onrustig. Zij wierpen schichtige blikken naar links en rechts en keken verlangend naar een auto, die aan de overzijde van de straat wachtte, blikkerend in de schuin vallende zonnestralen. Hun onrust was verklaarbaar; elk oogenblik konden een paar ondernemende burgers met behoefte aan een beetje opwinding zich plotseling gaan herinneren, dat orde en netheid toch gehandhaafd dienden te worden en van achter een huis of uit een bovenverdieping het vuur openen.

De derde man kwam terugrennen, in groote opwinding:

„Morescu is weg!” hijgde hij, links en rechts om zich heen kijkend, „wat mankeert-ie in vredesnaam? Heeft-ie ons gezien?”

„Kun je denken!” snauwde de ander, „hij zag ons duidelijk staan, want hij keek naar ons en wilde op ons toekomen, maar toen we begonnen te schieten, smeerde hij hem als een haas. Wie weet wat hij van plan is!”

Er viel een korte en gespannen stilte, dan zei de eerste geagiteerd:

„Maar hij heeft ons toch getelegrafeerd, dezen vent in te pikken als hij van de boot af kwam... het is de eenige vent, die aan de beschrijving beantwoordt. Wat doen we nou?”

De ander keek schichtig enkele malen heen en weer tusschen de menigte in de verte, die nu weer langzaam naderde, de auto aan de overzijde en zijn gevangene, die te stomverbaasd scheen om iets in het midden te brengen. Toen likte hij zijn lippen af en zei:

„Orders zijn orders, als Morescu er van door gegaan is, zal hij daar zijn redenen wel voor hebben. We doen zooals ons is opgedragen; met de rest hebben we niks te maken. We nemen hem mee! Vort, maat!”

Hij stak zijn pistool vooruit en porde er den jongeman vóór hem mee in zijn ribben.

Hij trof het wel ongelukkig. Roodharige lieden zijn nu eenmaal driftig van natuur en als die roodharige lieden van Iersche afkomst zijn, stevig gebouwd, en geraakt worden op een gevoelige plaats in hun zwevende ribben...

De achterwaartsche trap volgde onmiddellijk op de por en was een wilde mustang waardig. Hij ontlokte Clim een kreet van bewondering. Het pistool, dat de por gegeven had, beschreef een nog grooteren boog dan zijn eigenaar en belandde kletterend een eind verder op de keien. Het was het moment waarop Clim had gewacht. Zonder zich de moeite te getroosten, zijn eigen pistool uit zijn zak te halen, deed hij een uitval naar rechts, gleed uit, maar graaide in zijn val naar de beenen van staatsvijand nr. 2. Naar het snel toenemen van het rumoer te oordeelen, liet de roodharige jongeman zich niet onbetuigd, doch dat schoone gevecht ging voor Clim verloren, daar hij voorloopig zijn handen en zijn aandacht noodig had om zijn tegenstander te beletten, zijn revolver te gebruiken. Hij lag boven op den ander en poogde hem zijn wapen te ontnemen. De strijd ging een halve minuut gelijk op; Clim maakte een hand los en trok zijn tegen stander een bos haar uit, waarop deze quitte maakte door Clim’s oor dubbel te vouwen en het om te draaien. Clim drukte de neus onder hem plat en zag zich beloond doordat hij plotseling den loop van het pistool weer tegen zijn schouder voelde. Het gevecht om het wapen begon weer opnieuw. De zeis van den Dood wuifde boven hun hoofden, aarzelde, en werd door zijn knokigen eigenaar terug getrokken toen Clim zijn knie in de maagstreek van den man onder hem plantte en hem zijn pistool ontrukte.

Hij krabbelde overeind, stopte de revolver in zijn zak, naast zijn eigen wapen, en keek om zich heen. De roodharige jongeman was eveneens meester gebleven van het slagveld, en deponeerde zijn tweede slachtoffer met een plof in de goot. Hij keerde zich om, streek zijn wilden haardos glad en grinnikte beminnelijk.

Clim wees op de verzameling op den grond en informeerde: „Wat doen we met die lui hier?”

„Nek omdraaien,” zei de beminnelijke jongeman.

„Gaat niet,” zei Clim, zijn wenkbrauwen fronsend, „daar krijgen we last mee. Hoe gaat ’t met die twee lieverds daarginds?”

De twee lieverds zaten op eenigen afstand. De man, die de roekeloosheid had begaan, een woedenden Ier met een pistool te porren, wreef zijn maagstreek en hapte naar lucht. Op den wit adobe muur achter hem prijkte een groot affiche als reclame voor moutbrood, en het teergroen van zijn gelaat kleurde voortreffelijk bij het hardgeel van het moutbrood. De tweede man lag in de goot en ontwaakte juist uit den korten maar diepen slaap, die het gevolg was van een klap met een revolverloop.

„Wat zijn dat voor lui?” vroeg Clim, „en wat wilden ze van jou?”

De jongeman haalde de schouders op.

„Weet ik dat? Ik heb ze nooit eerder gezien en ik snap van de heele zaak geen snars. Als ze me hadden willen bestelen... nou, dan hadden ze beter een paar oude rijke dames in een auto kunnen drijven... met heel wat minder risico . En een ontvoering is ook geen larie! De eenigen, die misschien losgeld voor me zouden willen betalen, zijn mijn schuldeischers in Chicago en dan nog alleen terwille van het genot, me met vereende krachten voor den kadi te sleepen. Ik denk dat de heeren zich leelijk vergist hebben!”

Clim staart hem een oogenblik peinzend aan. Inderdaad! Peter had immers hooren zeggen, dat Morescu een telegram naar Tampico zou zenden? Dat telegram had natuurlijk den inhoud gehad: ’Pik Clim Perroney bij aankomst in’. Niemand hier kende natuurlijk Clim Perroney van aanzien en de eenige lange jongeman aan boord, die aan een eventueele beschrijving kon beantwoorden, voorzoover Clim de passagiers gezien had, was die roodharige jongeman geweest. Clim grinnikte zacht: Morescu was te laat van boord gekomen om nog persoonlijk een vergissing te kunnen verhinderen. Toen hij zag dat zijn handlangers den verkeerde te pakken hadden, had hij, liever dan lastige explicaties te verstrekken, er de voorkeur aan gegeven, snel te verdwijnen. Een eventueel tweede telegram, dat zijn eerste moest annuleeren, had de bende waarschijnlijk niet meer bereikt.

Toen Clim’s gedachtengang op dat punt was gekomen, verdween de grijns plotseling van zijn gelaat. Waar was Morescu?

Toen stelde de Ier hem ongeduldig een vraag:

„Zeg, wat doen we nu met die lui hier? Vermaken we ze aan de politie?”

„Alsjeblief niet!” zei Clim, geschrokken, „dan zitten we hier een week lang elken dag op het politiebureau voor het afleggen van verklaringen en het ondergaan van verhooren. Ik heb het volgende voorstel: met deze lui heb ik tóch nog een appeltje te schillen; hou jij verder je mond over het heele geval en verdwijn met bekwamen spoed uit deze gezegende stad. Ik neem het stelletje dan wel mee, ze moeten me toch nog het een en ander mededeelen waar ik machtig nieuwsgierig naar ben... accoord?”

De Ier keek om zich heen. Nu het terrein vrij was van vliegend lood, kwamen van alle zijden de nieuwsgierigen opdagen. Nagekomen passagiers van de ’New Orleans’ dromden samen om het hek en trachtten van elkaar te weten te komen wat er nu eigenlijk aan het handje was. Het was te verwachten, dat elk oogenblik een paar douanebeambten uit het gebouw in de verte zouden komen stormen, zoo gauw ze de lucht kregen van het gebeurde — en dan waren de poppen aan het dansen. Het was toch al een geluk, dat tot dusver de schoten binnen in het douanegebouw niet waren gehoord of niet als zoodanig herkend.

„All right,” zei de Ier met een weidsch gebaar, „hier zijn de drie gevangenen... neem ze en wees gelukkig.”

Hij stak met een hoogst tevreden gelaat de buitgemaakte revolver in zijn zak, raapte de tweede van de straat op, stak die eveneens in zijn zak, wuifde tegen Clim en wandelde dan haastig weg. Enkele oogenblikken later was hij in de menigte verdwenen.

„Rare vent!” zei Clim, keerde zich om, en beval het drietal, dat nog steeds op den grond gezeten was, onder bedreiging met oogenblikkelijken moord, op te staan en naar de auto te wandelen. Ze krabbelden overeind en Clim dreef hen bij elkaar. Hij wees met zijn revolver naar den wagen:

„Vooruit, jongens,” zei hij, „een beetje vief, we gaan een ritje maken.”

Toen gleed een trek van verwondering over zijn gelaat: de auto stond geheel verlaten naast den trottoirband.

„Ben!” riep hij.

Er volgde geen antwoord en Clim’s verbazing veranderde in woede.

„Dat heb je van die verduivelde zeelui,” gromde hij, „altijd op sjouw... Ben!”

Er gingen ontevreden stemmen op uit het naderende publiek, dat graag wilde weten hoe de vork nu eigenlijk in den steel zat, en inplaats daarvan een reeks van interessante gebeurtenissen zag plaats grijpen zonder een juist inzicht in de historie. Clim verloor geen tijd meer, maar vroeg wie van de drie er genoeg was opgeknapt om een auto te besturen. De kleinste van de drie bood zich aan. Clim wees hem zijn plaats achter het stuurwiel aan, zette een tweede naast hem en ging zelf met nummer drie achterin zitten.

Hij stak nog eenmaal zijn hoofd over den rand van den wagen, spiedde de straat op en af en gilde:

„Ben!”

Ben was echter weg, spoorloos verdwenen, en aangezien uit de kreten der menigte duidelijk bleek, dat er geen tijd meer te verliezen viel, porde Clim met den loop van zijn wapen den man vóór hem in de ribben:

„Rijden, chauffeur, en hard!”

De wagen reed weg en de bestuurder keek over zijn schouder naar achteren

„Waar gaan we heen? Het politiebureau?”

„Dat hangt ervan af,” zei Clim, „ waar kan ik Morescu vinden?”

De auto knarste met de tandwielen van de tweede versnelling, maar dat was het eenige geluid, dat er in den wagen werd voortgebracht. Niemand scheen voorloopig genegen, onthullingen te doen.

„Waar kan ik Morescu vinden?” herhaalde Clim, nu iets luider, „wenscht geen der heeren sfinxen het te zeggen? Prachtig... rijden, chauffeur!”

Een geknars en een sprong van den wagen begeleidde het inschakelen van de derde versnelling.

„Wat een chauffeur!” zei Clim vol afschuw.

„Naar het politiebureau?” vroeg de chauffeur onverstoorbaar.

„Dat zou je wel willen... ik ken die politiebureaux van jullie,” lachte Clim, „als ik je daar vanavond afleverde, zou je morgen in de uniform van een politieagent ontsnappen... neen, rijd maar rechtuit, tot we komen aan een mooi verlaten stuk weg. Daar zullen we allemaal samen beraadslagen of we niet een nóg verlatener stuk weg kunnen vinden, liefst een met veel kuilen en gaten en flink wat stof. Dat moet hier niet zoo moeilijk te vinden zijn. Als we het ware plekje hebben gevonden, stappen jullie uit. Dat is het eenigste wat je te doen hebt. Hier in den wagen ligt een flink eind touw, speciaal bestemd voor feestelijke gelegenheden. Eén eind van dat touw gaat om jullie onfrissche nekken, het andere einde maak ik vast aan den achterbumper van den wagen... Zei je iets, Fritsje? Wel, ik rijd kalm door, heelemaal niet hard, zóó, dat je het gemakkelijk op een sukkeldrafje kunt bijhouden. Maar ik geef je de verzekering: ik blijf zoo rijden tot een van jullie verstandig wordt en me vertelt waar Morescu te vinden is... ik heb niets tegen jullie persoonlijk, maar ik moet weten waar Morescu is, en ik zàl het weten voor zonsopgang! Rijden, chauffeur!”

VEERTIENDE HOOFDSTUK

Een gevangenis loopt vol

Zelfs de alleroudste inwoners van het gehucht Hernandez konden zich niet herinneren, ooit in hun leven zulk een opwindenden dag te hebben meegemaakt. Allereerst waren er in den voormiddag twee Americano’s in de calabozo gesloten, zeer gevaarlijke schavuiten, naar de dappere douaniers, in de dorpsherberg hun kneveltjes opstrijkend, verzekerden. De herbergier, tolk van de geheele gehuchtsbevolking, vroeg zich bezorgd af of het wel verantwoord was, twee individuen van een dergelijke gehalte en een dergelijk woest ras als de Americano’s op te sluiten in de half in puin liggende gevangenis van het vlek Hernandez.

De douaniers antwoordden hierop, dat dit ook zeer zeker niet zou zijn geschied als niet een misdadig onverlaat bij wijze van wraakneming de geheele staatscalabozo in Veraz in de lucht had laten vliegen. Het was een schanddaad, maar de inwoners van Hernandez behoefden zich niet ongerust te malven; er waren immers twee douaniers bij den commandant achtergebleven om vrouwen, kinderen en eventueel zwaarlijvige mannen in bescherming te nemen. Neen, het gehucht Hernandez kon gerust slapen, de gewapende macht waakte. De dorpelingen, rondom de douaniers geschaard in een bewonderenden kring, knikten tevreden tegen elkaar. Inmiddels bestelde de gewapende macht een vierde glas julep en begon van vroegere heldendaden te gewagen.

En toen beleefde Hernandez zijn tweede sensatie. De wrakke en steunende auto, die in den middag naar Veraz was teruggekeerd, passeerde wederom de herberg, temidden van witte stofwolken. De schemering was reeds ingevallen, maar in de halve duisternis waren nog duidelijk de omtrekken van twee gevangenen en twee bewakers met donkere geweersilhouetten te onderscheiden.

De bevolking dromde samen om den ingang van de calabozo. Twee Americano’s werden uit het voertuig gehaald en binnengebracht. Hun weg was dezelfde als die van twee andere Americano’s, enkele uren tevoren, doch dat wisten deze Americano’s niet.

„Zal een waar feest worden, Hemingway!” merkte Peter op, toen zij na den langen rit door de namiddaghitte van stoffige landwegen de koele en donkere gang binnenstapten. Hemingway bromde:

„We zijn een paar overhaaste ezels geweest; als we eerst

goed uit onze doppen hadden gekeken wie er in die sloep van de New Orleans zaten, was dit niet gebeurd. Ik wist waarachtig niet, hoe ik het had toen die douaniers te voorschijn kwamen en met geweren begonnen te schieten! Maar erg is het niet, ik vraag me alleen af, wat er van die twee verduivelde boeven uit die boot is geworden? Als die daar ergens langs de kust in het een of ander cachot zitten, net als wij, is het niet erg, maar als ze vrij rondloopen met dat papier en wij zitten vast is het erger.”

„Clim is er ook nog!” troostte Peter hem, „en die blijft aan Morescu hangen als een klit!”

Een van hun begeleiders klopte op een deur, een deur aan de linkerzijde. Er volgde geen antwoord. Hij klopte nog eens, zonder resultaat. Dan trok hij zijn revolver en bonsde met den kolf op de deur, dat de calabozo ervan daverde: Twee stukken kalk vielen van het plafond.

„Capitán!” schreeuwde hij, „Capitán!!”

„Wat is er, voor den duivel?” bromde een slaperige stem. „Kom binnen!”

De douanier trad binnen, maar hij scheen door eerder opgedane ervaringen wijs geworden te zijn, want hij liet de deur half openstaan en hield haar met zijn rechterhand vast, gereed om weg te duiken.

„Wat is er nu weer?” brulde El Capitán.

Peter boog zich een eindje opzij en zag door de openstaande deur een donkeren, zwaar gebouwden man, gekleed in een witte militaire broek, ontzettend vuile laarzen, en een shirt, dat aan den hals openstond. De vuile laarzen, overigens zeer ongewoon voor een Mexicaan, die steeds alles blinkend in orde houdt, lagen op het blad van de tafel vóór hem; aan spijkers, boven zijn hoofd in den muur geslagen, hingen zijn uniformjas, revolver en pet.

Het vertrek werd flauw verlicht door drie petroleumlampen, die zacht wiegelden aan hun haken in het plafond.

„Ik heb twee Americano’s gearresteerd, señor Capitán, die...

El señor Capitán brieschte:

„Ben je nou heelemaal gek geworden, moet je me daarvoor komen storen nadat ik den heelen nacht door aan het werk ben geweest? Ik heb hard rust noodig, besef je dat niet?”

„Si, si,” verzekerde de douanier haastig, „maar deze Americano’s zijn vanavond gearresteerd, ze...”

Het was één enkele seconde stil, dan zweeg de spreker, daar El Capitán de armleuningen van zijn stoel omklemde en zich langzaam en dreigend ophief:

„Pedro!” zei hij, „wil je me vertellen dat je me, bij den huidigen stand van zaken, met wéér nieuwe gevangenen komt lastig vallen? Denk je, voor den duivel, dat het hier een modelgevangenis is of een soort Sing Sing met onbeperkte logeergelegenheid?”

Hij wees naar de deur en Pedro vlood.

„Stop ze in de eenige cel die we hebben!” tierde El Capitán, „daar hebben ze tenminste gezelschap en val me de eerste vierentwintig uur niet lastig met nieuwe aanwinsten voor deze menagerie. Vamoose! Pronto!”

Pedro verdween zóó snel, dat hij de deur achter zich liet open staan en terwijl hij zich met Hemingway en Peter haastig verwijderde, vervolgde de verontwaardigde stem van El Capitán hen:

„Twee Americano’s... hij lijkt waarachtig wel stapel krankzinnig om de heele Amerikaansche kolonie van Mexico hierheen te sleepen. Nog één arrestant en de heele gevangenis barst uit elkaar! Pedro!... Pedro, doe de deur dicht, luie hond! Pedro, hoor je niet! Ik zal het je inpeperen... ik...!”

De rest van zijn redevoering ging verloren, daar Pedro zich ijlings terugspoedde en de deur sloot teneinde zijn uitbrander niet aan het halve gehucht bekend te doen geworden.

De tweede douanier nam de taak van Pedro over en leidde de gevangenen verder de gang in tot zij aan een met ijzer beslagen, houten deur kwamen. Met veel sleutelgeknars ging de deur open en toonde een wijde ruimte, flauw verlicht door het schijnsel van de maan, dat naar binnen viel door een groot getralied raam in het midden van den zolder.

„Je mag van geluk spreken!” zei de douanebeambte in niet al te best Amerikaansch, toen hij hen liet binnentreden, „hier zijn stoelen en een tafel en een ton water en kranten; ik heb ’t wel eens beroerder gezien.”

„Ik ook,” stelde Peter hem gerust, „zeg eens, wat bedoelde die brullende baas van jou, toen hij zei, dat we hier gezelschap zouden vinden? Vlooien?”

De cipier schudde het hoofd en trok zich veiligheidshalve tot in de deuropening terug, zijn hand op de kolf van zijn revolver.

„Neen, señor,” zei hij, „er zijn hier geen vlooien — niet meer. Deze calabozo heeft jaren leeg gestaan. Waar geen menschen zijn, verdwijnen vlooien. Neen, daarbinnen zijn twee menschen. Landgenooten. Americano’s. Ja!”

Peter opende zijn mond om iets te zeggen, maar vergat het en staarde Hemingway aan. Een potseling voor zijn geestesoog verschijnende mogelijkheid vervulde hem met woeste vreugde.

„Ssst, Hemingway!” fluisterde hij, „twee Amerikanen!”

Hij keerde zich plotseling tot den cipier, die haastig een pas achteruit deed en zijn revolver trok.

„Doe dit pistool weg, ouwe jongen!” zei Peter op een fluistertoon, „ik zou niet uit deze calabozo van jullie weg willen al kreeg ik geld toe... die twee señores, die hier binnen zijn... wanneer zijn die gearresteerd, hè? Zijn die gepakt buiten, op zee, in een motorboot? Vanmorgen, ja?”

De beamte begreep plotseling wat hij weten wilde en knikte heftig:

„Si, si, señor... si si!”

„Gracias, muy gracias!” zei Peter, hopende dat zijn Spaansch hem niet voor eeuwig in de oogen van den cipier zou degradeeren tot een volkomen raaskaller. Hij pakte Hemingway’s arm en voerde op zijn teenen een geruischloozen rondedans uit in de plek maanlicht in het midden van het vertrek.

„Hemingway!” zei Peter, „Hemingway... heb je ooit zooiets meegemaakt? We vallen een boot met douaniers er in aan, worden ingerekend en dan worden we in precies hetzelfde cachot gestopt als de lui die we moeten hebben. 0, Hemingway... als we ze niet bij zonsopgang kunnen afrossen, dan maar bij maanlicht, maar afrossen zullen we ze...! Luister! Slapen ze nog?”

Het slot van de deur ging krijschend dicht, voetstappen verwijderden zich, haastige voetstappen van een cipier, die graag zooveel mogelijk stevige deuren tusschen zichzelf en een in het maanlicht dansenden krankzinnige had.

Het werd stil en in die stilte hoorden Hemingway en Peter, ingespannen luisterend, in de verte alleen brokstukken van El Capitan’s redevoering tegen Pedro, en uit de duisternis bij den wand het zware ademhalen van twee vermoeide slapers, af en toe onderbroken door een plotselinge snurk.

VIJFTIENDE HOOFDSTUK

Waarin Clim de kluts volkomen kwijt raakt

Clim’s humeur was slecht en werd steeds slechter naarmate de wind, die door het dunne linnen van zijn jasje heen woei, killer werd, en zijn honger intenser.

De auto reed met gelijkmatig brommenden motor door een weg, die van Tampico naar het binnenland voerde. Er gebeurde totaal niets opwindends. De man aan het stuur reed kalm en de eene bocht na de andere verscheen met onveranderlijke eentonigheid in de zwaaiende lichtbundels der koplampen . Met geregelde tusschenpoozen moest de wagen uitwijken voor dorpelingen, die muilezels, met groote pakken beladen, voor zich uit naar huis dreven. Nu en dan, maar zelden, passeerde er een auto. De weg liep over heuvelachtig terrein en het wiegen van den wagen over de vele hellingen, te zamen met de eentonigheid van den langen rit, maakte Clim slaperig. Hij was er zich echter terdege van bewust, dat hij zich niet kon permiteeren, rustig in te dutten onder het wakend oog van drie aartsboeven, die slechts op een goede gelegenheid wachtten om hem overboord te gooien. Den geheelen vorigen nacht had hij geen oog dicht gedaan; dien middag, in het Southland Hotel, had hij een uurtje geslapen, na gebaad en gegeten te hebben, maar een uurtje slaap in een warm klimaat maakt weinig uit.

Hij moest zich telkens met een kneep in zijn arm of een tik met den korrel van zijn revolver op zijn knie weer helder wakker maken. Zijn wrok tegen de drie kerels groeide met elken tik. Als ze Morescu niet op de vlucht hadden gejaagd met hun overijlde geschiet, zou hij nu rustig in de auto liggen slapen, Morescu deskundig gebonden naast hem op den vloer, Ben als trouwe waker achterin.

Het onderwerp ,Ben’ was al evenmin geschikt om hem op te vroolijken. Ben was verdwenen zonder een spoor achter te laten... Clim kroop dieper weg in de kussens van den wagen, in de hoop, een betere beschutting te vinden tegen den kouden avondwind. Hij peinsde lang en diep over het probleem ,Ben’, zoo diep, dat hij bijna in slaap viel. Hij schrok op, omklemde zijn revolver weer en stak een sigaret op, in de hoop daardoor beter wakker te blijven. Het werd nog steeds merkbaar kouder, de bodem in die omgeving was rotsgrond en rotsgrond heeft de eigenschap, zoodra de zon er op schijnt, gloeiend heet te worden, maar onmiddellijk na zonsondergang aanmerkelijk af te koelen.

Hij had nog minstens een uur vóór zich, een lang, koud, miserabel uur, vóór hij er toe kon overgaan, die kerels als een troep jonge honden achter den wagen te binden. Er was op dit gedeelte van den weg nog te veel verkeer; drie mannen, met een eind touw om hun halzen gebonden en dravend achter een wagen, zouden eenig opzien kunnen baren en aanleiding geven tot ongewenschte nieuwsgierigheid. Na dat uur zou hij zijn experiment kunnen beginnen... waarschijnlijk zouden ze hun mond opendoen vóór zij vijf minuten aan het draven waren... Morescu... wat zagen die boomen er raar uit in het dansende licht van die koplampen...

Hij schrok op doordat de gloeiende punt van zijn sigaret door zijn broek, heen zijn knie brandde... wéér aan het soezen geraakt!

„En nou is ’t voor den donder uit óók!” zei Clim. Hij ging recht overeind zitten en porde den chauffeur in den rug met den loop van het pistool. Een plotselinge inspiratie was over hem gekomen.

„Stop!” zei Clim, „ik heb jullie wat te vertellen.”

Het eentonige gebrom van den motor minderde plotseling en de man in den hoek, naast Clim, die blijkbaar al dien tijd met bewonderenswaardige gelatenheid had zitten suffen, ontwaakte met een verschrikte uitroep:

„Wat is er aan het handje!”

De wagen stond stil terzijde van den weg.

„Niets bijzonders,” zei Clim, „als je tenminste het unieke

feit, dat er drie zulke hemeltergende boeven als jullie in één auto vereenigd zijn, niet meetelt. Ik zal jullie permissie geven, een sigaret op te steken, maar geen gijntjes, denk er aan.”

Het drietal bleek maar al te blij met de gelegenheid tot het rooken van een sigaret, dus ging de volgende minuut zonder gijntjes voorbij.

Toen er drie sigaretten gloeiden, ving Clim zijn rede aan.

„Kijk eens hier, de kwestie is zoo: ik heb niets speciaals tegen jullie; wat jullie in je vrijen tijd met revolvers uithaalt, interesseert me niet in het minst, dat zijn zaken voor het Mexicaanse gouvernement. Maar het wordt wat anders zoo gauw je in mijn vaarwater komt, en dat hebben jullie gedaan en leelijk ook, met die stomme schietpartij aan de boot. Het eenige en volstrekt eenige wat ik weten wil, is: waar kan ik Morescu vinden, jullie aller vriend en lichtend voorbeeld op je levenspad? Neen, vriend Smith, schud nu niet je mislukt hoofd... jullie weten alle drie deksels goed wie en wat Morescu is... en ik wéét dat jullie het weten. Nu heb ik een zeer groot verlangen om Morescu persoonlijk en onder vier oogen te spreken, en daarom heb ik jullie ook mee hierheen genomen. Nu voel ik er, achteraf bekeken, in deze kou en met een hongerige maag, verduiveld weinig voor om naar de een of andere uithoek der aarde te rijden en jullie daar als een troep jonge honden achter den wagen aan te laten draven... Ik wensch jullie vrede en voorspoed in het leven en een prettigen ouden dag, maar ik moet weten waar Morescu is. Jullie behoeven met hem heusch geen consideratie te hebben, hij heeft het met jullie ook niet gehad. Toen hij bij de boot zag, dat je den verkeerden man te pakken hadt, heeft hij zonder een woord te zeggen de plaat gepoetst om een ander de kastanjes uit het vuur te laten halen... Ik heb mijn kaarten op tafel gelegd. Vertel me waar ik Morescu kan vinden en ik rijd jullie naar Tampico terug. Als we daar zijn kun je uitstappen en weggaan zonder dat iemand naderhand ergens iets van weten zal... Ik herhaal: ik heb niets tegen jullie, alleen: je bent de schuld geweest, dat ik Morescu kwijt raakte; nou moet je maar zorgen, dat ik hem terugvind. Je kunt mijn voorstel accepteeren of niet; te weten kom ik het in elk geval, is het nù niet, dan over een uur, als jullie tong op je schoenen hangt.”

Er viel een diepe stilte, gedurende welke het auditorium de toespraak verwerkte. De drie sigaretten gloeiden in de duisternis. Dan verbrak de man, die gechauffeerd had, de stilte.

„Hij heeft gelijk, jongens!”

Van de twee anderen kwamen instemmende uitroepen. De man in den hoek voegde er een commentaar aan toe.

„0, zoo! Morescu liet ons in den steek en toen hij zag, dat we ons vergist hadden... hij had best naar ons toe kunnen komen om alles uit te leggen. We hadden hem met zijn vieren kunnen smeren en er had geen haan naar gekraaid. Maar ja, als hij ons in de soep laat zitten, is er geen enkele reden om hem de hand boven het hoofd te houden. Hij is er de schuld van, dat we hier in de kou zitten... dan moet hij maar betalen om ons er weer uit te krijgen ook. Laten we het hem zeggen en maken dat we naar de stad terugkomen; het is allemachtig koud hier!”

Clim floot drie maten en grinnikte in het duister.

„De derde man is het er ook mee eens?” vroeg hij. De derde man bromde een bevestiging en mikte zijn eindje sigaret uit den wagen.

„Ik zal het je wel zeggen... hij zit altijd...”

Clim onderbrak hem met een schreeuw.

„Hou je mond! Jullie zijn beste en brave jongens, maar ik vertrouw je voor geen haar. Ik heb er niet de minste contrôle op, of je wel het juiste adres opgeeft. Hoe kan ik het weten als het verkeerd is? Ik heb een beter idee en dat wordt uitgevoerd: hier is een notitieboekje. Mr. Smith begint. Hier is een potlood, hier een schoon velletje. Hou je kaken op elkaar en schrijf hier het adres van Morescu.”

Mr. Smith knipperde even met zijn oogen, grinnikte dan als een betrapte schooljongen en nam het boekje aan.

„All right, mister... jij bent ook niet van gisteren, is het wel?”

„Ik heb honger,” zei Clim, „dat scherpt de hersenen en maakt een mensch achterdochtig, zelfs al heeft hij zulk een lichtgeloovige natuur als ik.”

Mr. Smith schreef, terwijl Clim scherp oplette of geen der anderen iets kon hooren of zien, bij het licht van het dashbordlampje enkele woorden neer en gaf dan het boekje terug.

Clim ontcijferde het geschrevene. „Vraag naar Mr. Zaminski,

Hotel Tehuantepec,

Tampico-City.”

Clim scheurde het blaadje er uit, en gaf daarna het schrijfmateriaal door aan nummer twee. In spanning wachtte hij tot hij het boekje terug kreeg. Het adres en de naam waren woordelijk hetzelfde. De man in den hoek noteerde eveneens dienzelfden naam en adres. Clim stak potlood en boekje weer in zijn zak en keek opgewekt den kring rond:

„Dat is de verstandigste beslissing geweest, die jullie ooit genomen hebben, lui... maar nu wilde ik nog één ding graag weten: moet ik den heelen weg van hier naar Tampico dit zware pistool op jullie ruggen gericht blijven houden of kan ik de artillerie aan kant doen? Ik zeg van te voren: ik heb zoo goed als geen geld in mijn zak, dus te halen valt er toch niets.”

„Praat toch geen onzin!” zei Mr. Smith, met een machtigen zwaai van zijn hand, die een ontijdig einde vond tegen den neus van nummer twee, naast hem... „maak niet zoo’n herrie om niks, Adams, het lijkt waarachtig wel, of je nooit een tik op je neus hebt gehad!”

„Niet zoo totaal onverwacht — en dan een van die hammen van jou!” gromde Adams verontwaardigd en snuivend.

„Wat een drukte om niks...” zei Mr. Smith, „wat ik bedoel is... doe dat pistool weg! Wat kunnen wij er nu in vredesnaam voor nut van hebben om nu, nu we terug gaan naar een plaats waar het warm is, nog een vechtpartij op touw te zetten? Tusschen ons bestaat nou een gentleman agreement... wat denk je wel van ons? Wij zijn geen ordinaire struikroovers! Ik geef je mijn woord, dat we het jou niet lastig zullen maken en dat geldt ook voor de andere twee. Accoord of niet?”

Clim stopte met een zucht van verlichting zijn revolver in zijn broekzak.

„Laten we dan als de bliksem maken dat we wegkomen... ik ben dat geharrewar in deze kou meer dan moe!”

Een kwartier later werd, een heel eind verder, een in een deken gewikkelde Mexicaan, die met een wrak paardje voor een nog wrakker wagentje uit een zijweg de hoofdweg op wilde draaien, bijna naar de eeuwige jachtvelden verwezen door een in volle vaart voorbijstuivende auto, waarin vier luidkeels zingende mannen waren gezeten.

Er is ter wereld niets opgewekters te bedenken dan een kwartet van vier hongerige Amerikanen, die zich met topsnelheid naar een eetgelegenheid begeven en, was de Mexicaan op de hoogte geweest van de Amerikaansche folklore, dan zou hij de enkele maten van het lied, die zijn sinds lang ongewasschen ooren troffen, herkend hebben als onderdeelen van de onsterfelijke ballade, waarvan het inter nationale

refrein luidt:

„Hold That Tiger!”

Toen Clim echter, enkele uren later, in de lobby van het Southland Hotel arriveerde en den nachtportier wakker porde om te vragen of die hem soms nog een kop koffie kon bezorgen, bezag hij de onmiddellijke toekomst met aanmerkelijk minder optimisme.

„Kan ik op dit uur nog een kop koffie krijgen?” vroeg hij den van slaap knikkebollenden portier. Die wreef zijn oogen uit, geeuwde, boog zich voorover om op de klok te kijken, die naast hem tegen den wand hing en trok een bedenkelijk gezicht.

„Kwart over één,” mompelde hij, „ik ben bang, dat...”

Clim haalde een dollarstuk uit zijn zak en liet het over het tafelblad naar hem toe rollen.

„Wat er over is, kun je houden,” zei hij, „als je me een kop koffie bezorgt. Er zal nog wel wat in de keuken zijn.”

De portier haastte zich weg en Clim liet zich vermoeid in een der fauteuils in de lobby zakken, waar hij dadelijk in gepeins verzonk. Drie minuten later bracht de portier een grooten kop koffie. Clim dronk die leeg en ging dan de trap op, naar boven. Zijn gepeins was zoo diep, dat hij geheel vergat, den portier te vragen of Ben in het hotel was aangekomen. Des te grooter was zijn verbazing toen hij, op het moment dat hij den sleutel in het slot van zijn kamerdeur omdraaide, de deur daarnaast hoorde opengaan en Ben’s bovenlichaam, gehuld in een pyjama, waarvan de kleuren zijn oogen pijn deden, naar buiten zag steken.

Clim stond stil, zijn hand op den sleutel, en bleef enkele oogenblikken onbeweeglijk staan, Ben aanstaren.

„Heilige katten! Waar kom jij vandaan? Wààr heb je gezeten?”

Ben ging even terug in zijn kamer en kwam terug in een badmantel, die, zoowel in stof als in snit, maar speciaal in zijn kleurenschema, zijn Indiaansche herkomst verried.

„Mag ik met u naar binnen?” zei Ben. „Ik heb veel nieuws, maar ik kan er niet uit wijs. Ik zit al een paar uur op u te wachten.”

Clim opende de deur en wierp Ben, toen deze hem passeerde, een bestraffenden en gekwetsten blik toe.

„Ik bespeur óók dingen waar ik niet uit wijs kan. Ik geloof niet, dat het Hemingway’s bedoeling is geweest, dat je het geld, dat hij je gaf om in je levensonderhoud te voorzien, zou besteden aan het aanschaffen van een nachtgewaad, waar een Zoeloekoning trotsch op zou mogen zijn. Waar heb je die dingen gekocht?”

Ben staarde naar beneden langs de plaats waar zijn exotisch gewaad over zijn buikje welfde en streek er met zijn handen overheen.

„Ik vond het een prachtige jas en had ’m werkelijk noodig. Het is me nou al twee keer gebeurt, dat er een dienstmeisje mijn kamer binnen kwam loopen toen ik me aan het verkleeden was... Ik kan toch waarachtig niet... nou, ik dacht: ik zal maar zoo’n kamerjas koopen, dat staat net ook.”

Clim sloot langzaam de deur, als gefascineerd naar de kleedingstukken vóór hem starend.

„Ja, ik vind dergelijke hoogstaande principes voor een zeeman werkelijk buitengewoon... maar je ziet er uit als Cleopatra in een van haar speelsche buien — in een van haar verduiveld speelsche buien. Enfin, ik zal mijn oogen wel half dicht doen. Ik heb zelf bedroevend weinig nieuws. Morescu ben ik volkomen en hopeloos kwijt. Ga zitten, daar staat een stoel.”

„Ja, ik ben hem ook kwijt,” zei Ben en liet zich in den aangewezen stoel zakken, waarna hij als een koddige waschbeer zijn kamerjas om zich heen plooide. „Toen dat geschiet begon bij de aankomst van de New Orleans, en u met uw handen in de lucht moest staan, zag ik Morescu, met dien langen vent bij hem, langs het hek wegrennen. Ik zat toen nog in die auto en de drie schietende kerels, die u vasthielden, letten heelemaal niet op mij. Ik had niet eens een revolver bij me, dus kon ik daar toch niets uitvoeren, en ik besloot, achter Morescu aan te gaan. Achter onze eigen wagen om sloop ik naar een tweede auto, een eindje verder op. Toen ik eenmaal daar was, was ik ver genoeg om niet meer in de gaten te loopen en ik rende naar de plaats waar ik Morescu had zien verdwijnen. ’t Was heusch niet gemakkelijk om hem in die drukte terug te vinden, maar gelukkig ging om de een of andere reden plotseling iedereen op den loop, zoodat ik vlugger kon opschieten. Ik kreeg die twee net in de gaten toen ze overstag gingen, een zijstraatje in, en ik bleef ze op de hielen. Ik moest verduiveld oppassen, dat ik niet gezien, werd, want ze liepen hard en keken telkens om, maar ik speelde het toch klaar. We renden een paar straten door en juist toen ik aardig buiten adem begon te raken, zag ik ze een café binnenduiken. Ik bekeek het geval eerst even en ontdekte, dat het café twee ingangen had, één in een zijstraat. Daardoor ging ik binnen, keek even rond en had gauw geschoten waar ze ergens zaten. Een paar tafeltjes verder nam ik plaats.

Ze dronken wat en bleven een paar minuten praten, toen stond die lange kerel op en ging weg. Ze gaven elkaar een hand en het zag er wel naar uit of ze elkaar voor een aardig tijdje goeiendag zeiden. Nou, dat vond ik best. Maar nauwelijks was hij weg of die Morescu roept een kellner en vraagt de telefoongids. Ik was natuurlijk verduiveld benieuwd, te weten wie hij van plan was op te bellen, dus stond ik op en slenterde, alsof ik niets anders te doen had, naar een kastje met sigaretten, dat naast de telefooncel stond. Ik bleef daar staan uitzoeken en ik had gelijk, want de deur van de cel bleef op een kier staan en ik kon het nummer hooren, dat de kellner aanvroeg. Zoo gauw ik de kans had, schreef ik het op. Het duurde een heele tijd vóór dit nummer door kwam; het was toen al heelemaal donker geworden. Van Morescu’s gesprek kon ik niets afluisteren; hij hield de deur van de cel potdicht, den heelen tijd dat hij telefoneerde. Toen hij er weer uit kwam, betaalde hij direct en ging daarna haastig de deur uit. Ik hem achterna. We gingen een paar straten door en alles verliep schitterend, tot hij plotseling een garage binnenliep. Ik schrok me een aap en holde terug om een andere garage te vinden, waar ik een taxi kon krijgen. Ik had het geluk, dat ik op straat een taxi vond en ik kwam juist terug toen Morescu achter het stuur van een grooten wagen de garage uitreed. Ik zei tegen dien taxikerel van mij: „Rijd achter dien wagen aan!” Toen had-ie waarachig het lef, tegen me te zeggen: „Nee, eerst geld, anders rijden we geen meter; ik ken jullie zeelui!” Nou, ik zat in duizend angsten en duwde dien chauffeur een paar dollar in zijn vingers. De afzetter! We zagen dien anderen wagen nog juist een zijstraat inschieten, en gingen er in volle vaart achteraan. We reden de kade over, een paar straten door en kwamen toen uit op den weg, die van Tampico af naar het zuiden loopt, langs de kust. Ik bereidde me al voor op een langen rit, toen waarachtig die vent in de taxi alweer geld wou hebben! Hij zei dat ik mijn vorige dollars al verreden had. Het was gelogen natuurlijk, maar wat kon ik doen? Ik had geen tijd te verliezen. Dus gaf ik hem nog tien dollar en zei hem een zoo groot mogelijker afstand tusschen ons en dien anderen wagen te bewaren.

Ik moet zeggen: daar hield hij zich secuur aan, want ik had het nog niet gezegd of met een klap springt de rechtervoorband, we slingeren over den weg, hobbelen over een paar scherpe keien aan den kant en vóór ik goed wist wat er aan het handje was, stonden we met twee lekke banden te kijken... en maar één reservewiel!

Ik heb ontzettende ruzie gemaakt; ik heb dien, chauffeur een paar klappen op zijn snuit gegeven en hem die tien dollar, die hij me ontstolen had, afgenomen. Toen ben ik op mijn eentje naar de stad teruggesloft. En hier zit ik nou: waar Morescu is, mag Mozes weten!”

Clim had het heele relaas met groote aandacht gevolgd en knikte:

„Dat heldert heel wat op. Ik heb een massa last gehad vanavond en allemaal voor niets. Ik begreep van de heele historie niets, maar nu zijn heel wat dingen me duidelijk. Toen jij weg was, is er op de kade een robbertje gevochten met het resultaat, dat de rollen werden omgekeerd en wij die Wild West heeren in den loop van een pistool lieten kijken. Ik heb het toen op een accoordje gegooid met dien roodharigen kerel dien ze eerst te pakken hadden, heb die drie lui in mijn wagen laten klimmen en ben ermee weggereden. Het is een lang verhaal, en nogal ingewikkeld ook, maar ten laatste speelde ik het klaar, die lui over te halen, mij te vertellen wat Morescu’s adres was als hij in Tampico verbleef. Ik heb ze toen naar de stad terug gereden en ben naar dat adres getrokken, zonder een seconde te verliezen, met een pistool in mijn zak. Maar jawel! Ze hadden daar in geen maanden iets van Morescu gehoord — hij noemt zich daar Zaminski. Daar zat ik. Ik liet natuurlijk merken, dat ik er geen snars van geloofde, maar ze bezwoeren me bij hoog en bij laag dat het zoo was, lieten me alle kamers doorkijken — waarom ze dat deden weet ik nog niet, ze hebben waarschijnlijk gedacht dat ik van de politie was — en ten laatste mocht ik het register doorsnuffelen. Inderdaad was de laatste maal dat Morescu’s schuilnaam voorkwam, een datum enkele maanden terug. Je snapt wel, dat ik niet erg vroolijk keek, toen ik dat huis uit kwam. Ik ben in een bioscoop gaan zitten om te probeeren een idee te krijgen voor wat er nu verder moest gaan gebeuren, maar ik weet waarachtig niet, wat we nu moeten gaan doen. Waar is die kerel gebleven? Als we dat maar wisten!”

Clim was onder het praten door op het bed gaan zitten en wreef vermoeid zijn hoofd. Het was van het allerhoogste belang, nu uit te visschen waar Morescu was. Om Morescu draaide alles; wààr het gestolen papier ook zijn mocht, het moest uiteindelijk weer bij Morescu terecht komen! Maar ga maar eens, zonder hulp van de politie, een man achtervolgen, die verdwenen is zonder een enkel bericht of wat ook achter te laten; verdwenen met een auto, midden in den nacht!

Clim schopte met de hak van zijn schoen tegen den zijkant van het bed en bekeek met gefronste wenkbrauwen zijn vuile verfomfaaide kleeren.

„Wist ik maar, waar hij heen is gegaan!” bromde hij, heesch zich van het bed en knielde voor een van zijn koffers neer. Terwijl hij met de riemen bezig was, zei Ben, achter hem, droogjes

„Maar ik geloof dat ik dàt wel weet.”

Clim keerde zich verontwaardigd om.

„Wat? Had je dat niet dadelijk kunnen zeggen? Hoe ben je dat te weten gekomen?”

Ben haalde een ouden tabakszak te voorschijn en begon een pijp te stoppen.

„De zaak zit zoo, mijnheer Perroney, ik zei al, dat ik het telefoonnummer, dat Morescu aanvroeg, had opgeschreven. Het is „Veraz 27”. Zoo gauw ik hier in het hotel terug was, heb ik beneden een telefoongids gevraagd en net zoolang gezocht, tot ik dat nummer heb gevonden... Het was de chef van het centrale douanekantoor te Veraz!”

Hij zweeg en stak met groote zorg zijn pijp aan. Clim liet de riem van den koffer uit zijn handen glijden, keerde zich om en ging heel langzaam op den koffer zitten. De gesp van de zware leeren riem gleed rammelend op den grond.

„Ik begrijp er nu heelemaal niets meer van!” kreunde hij, en stutte zijn hoofd in zijn handen, „wat heeft een boef als Morescu in naam van alles wat redelijk is, te maken met den douanedienst?”

Ben haalde de schouders op:

„Ik heb er anderhalf uur over liggen nadenken, mijnheer Perroney, ik ben heel veel hier in de buurt geweest en ik weet een heeleboel van de reputatie van de menschen in deze streek af. De chef van den douanedienst in Veraz staat bekend als betrouwbaar en volkomen eerlijk. Maar toch wil ik een lief ding verwedden, dat Morescu daarheen is gegaan... ik weet het niet zèker... maar er zijn van die dingen, waaruit je een hoop kunt opmaken... Kijk, toen Morescu uit die telefooncel kwam, liep hij naar zijn tafeltje, ging niet eens zitten, maar tikte meteen met een dollarstuk tegen zijn glas om te betalen, en ging direct weg, regelrecht naar een garage en reed in volle vaart den weg naar Veraz op... Ik weet niet waarom of hoe, maar zijn heele manier van doen, toen hij uit die cel kwam, was de manier van doen van iemand die een telefoongesprek met een ander heeft gehad en er dan regelrecht heen gaat zonder tijd te verliezen... U zult wel begrijpen wat ik bedoel. Maar wat hij daar in Veraz wil uitvoeren, snap ik ook niet; den chef van den douanedienst krijgt hij in geen geval te spreken vannacht. Je haalt een Mexicaansch douanier niet midden in den nacht uit zijn bed of er moest iets heel dringends zijn.”

Clim dacht langen tijd na, keerde zich dan plotseling om en begon de riemen van zijn koffer verder los te maken:

„Ben, ik vertrouw op jou in dit geval, het is het beste dat we zonder tijd te verliezen in onze bedden kruipen, en gaan slapen tot morgenvroeg. Hoe laat is zoo’n douanechef ’s morgens te spreken?”

Ben aarzelde even:

„Tien uur, als het dringend is, negen uur,” zei hij dan.

„En hoe lang rijden we er over van hier naar Veraz?”

„Dat duurt een uur of drie en een half, vier.”

„Dan staan we morgenvroeg om half zes op. Als ik maar een uur of drie, vier kan slapen is alles in orde, maar als ik nu wegrij val ik achter het stuur in slaap en dat is niet leuk voor de betrokken personen.”

Ben zweeg en scheen het er niet heelemaal mee eens te zijn. De stilte viel Clim op en hij keek om:

„Is er iets? Ben je het er niet mee eens?”

„Dat is te zeggen...” zei Ben, „waarom zouden we nu dadelijk niet wegrijden? Ik heb verleden nacht ook niet geslapen, maar de dag daarvóór wel, overdag, op order van mijnheer Hemingway. Ik ben frisch. Als we nu over een half uur of zoo wegrijden, kunt u rustig achter in de auto slapen. We komen dan tegen een uur of zes in Veraz aan, dat is veel te vroeg, maar dan zetten we den wagen langs den weg en dan kan ik ook nog een tukje doen. We zijn dan bij de hand, wat er ook gebeurt. Het lijkt me de beste oplossing!”

Clim knikte:

„Ja, maar kun je een auto rijden?”

Ben grinnikte:

„Als ik bij mijnheer Hemingway was en we gingen niet met de Lucky Lassie uit, maar met den wagen, chauffeerden we om beurten.

Clim rommelde in den inhoud van zijn koffer en zocht een degelijker stel kleeren uit dan het wit linnen costuum, dat hij aan had: „All right Ben, afgesproken. Zie dat je ergens in de stad of hier in het hotel een paar plaids koopt, al moet je den heelen boel hier ondersteboven zetten. Ik heb vanavond een proefje gehad van de nachttemperaturen in dit gezegende land en we zitten in een open auto, om van slapen maar te zwijgen. Ik heb geen trek om te ontwaken als bevroren vleesch. We gaan over een uur weg, ik zal zorgen, dat er een thermosflesch met heete koffie meegaat, iets te eten en misschien een klein fleschje cognac. Zorg jij maar voor de reisdekens. Tot kijk.”

Hij goochelde met stapels kleeren en overhemden en begon zich dan in snel tempo van zijn costuum te ontdoen Ben ging naar de deur, maar juist vóór hij haar achter zich wilde sluiten, riep Clim hem terug:

„Zeg, Ben!”

Ben stak zijn hoofd om den hoek.

„Jawel, mijnheer Perroney?”

Clim peuterde aan de knoopjes van een shirt:

„Wil je er vooral op letten, als je die plaids koopt, dat je ze niet neemt in een kleurenschema als die badjas van jou?” Ben was zichtbaar ontsteld:

„Maar... een beetje kleur geeft toch voor een plaid niet?” Clim knikte:

„Volkomen juist, een beetje kleur staat vroolijk, maar als je met die garderobe, die je daar aan hebt, in de buurt van een schele olifant komt, gaat het beest steigeren. Hou je aan effen grijs, bruin of donkerblauw.”

Ben ontdekte nog een hoopgevende mogelijkheid: „En als ze nu eens geen grijze, bruine of donkerblauwe hebben?”

Clim was juist bezig met het uittrekken van een schoen en die schoen vloog dwars door het vertrek en bonsde tegen de dichtvallende deur, precies op de plaats waar even tevoren het hoofd van Ben was geweest.

„Dan nemen we dekens van het hotel mee!” schreeuwde Clim. „Effen grijs, bruin of donkerblauw en niets anders!”

ZESTIENDE HOOFDSTUK

Spiegelgevechten in het maanlicht

De voetstappen van den cipier waren weggestorven en het snurken van de twee slapers aan de duistere zijde van de koele cel ging ononderbroken voort. Door het getraliede, maar vensterlooze luik in het dak van de cel was een gedeelte van een flonkerenden sterrenhemel zichtbaar; op den vloer tegenover de twee slapers lag een groot, blauw vlak maanlicht.

Hemingway en Peter stonden enkele minuten lang onbeweeglijk, nadenkend en luisterend. Dan stiet Hemingway Peter aan en fluisterde:

„Zeg, Regan, hoor je die lui snurken?”

„Zeker,” zei Peter verbaasd.

„Als wij nu eens zoo verstandig waren om óók een paar uur op één oor te gaan liggen, inplaats van die lui wakker te maken en te gaan vechten. Wij hebben geen van tweeën vannacht geslapen. Ik weet niet hoe het met jou gesteld is, maar ik merk het verduiveld goed. Die twee kerels loopen niet weg en als we vannacht of morgen in actie moeten komen, en dat moeten we vast en zeker, want ik ben niet van plan om kalm in dit kot te blijven zitten, zullen we blij zijn als we een paar uur slaap achter den rug hebben.”

Peter wierp een langen, wraakzuchtigen blik naar de diepe duisternis, waaruit het gesnurk klonk, maar knikte dan toestemmend.

„Je hebt weer eens gelijk, Hemingway. Het koele verstand gaat boven het jeugdig enthousiasme... maar laten we in elk geval zorgen, die twee kerels niet wakker te maken. Ik wil ze een verrassing bezorgen waar ze van opkijken ...ik heb waarachtig nog steeds een bult op mijn hoofd van dien klap, dien ze me gegeven hebben!”

Hemingway pakte hem bij den arm en trok hem mee naar de duistere zijde van de cel. Ze liepen op hun teenen. In het donker waren vaag de omtrekken van de tegen den steenen wand gebouwde kribben te zien . Langs den geheelen wand liep een breede houten bank, die van een opstaanden rand was voorzien om woelige slapers tegen het vallen te behoeden. Door de verticale schotten was die bank verdeeld in vijf afdeelingen, waarvan elke lang genoeg was om een groot persoon uitgestrekt te laten liggen. In de eerste twee compartimenten lagen twee donkere bundels; uit die richting kwam ook het gesnurk.

„Het is geen eerste klas hotel hier!” fluisterde Hemingway, „maar ik zou vannacht op een stapel baksteenen nog wel kunnen slapen. Trek je schoenen uit; als je met schoenen aan op die planken gaat liggen, schop je er vannacht in je slaap mee en dan maak je die heerschappen wakker... hoewel ze waarschijnlijk even moe zijn als wij. Weet je hoe laat het is?”

Peter keek naar de lichtende wijzers van zijn polshorloge: „Half acht!” zei hij, „het is vroeg donker hier.”

„Dat is altijd zoo,” zei Hemingway, „maar speciaal in dit seizoen. Om half twee word ik wakker, ik kan op tijd en uur slapen. Welterusten!”

Hij trok zijn schoenen uit, nam ze in de hand en sloop op zijn sokken naar de brits. Peter volgde zijn voorbeeld en vóór er vijf minuten verloopen waren, klonken er in de stille cel in vier toonaarden de regelmatige ademhaling en het onregelmatige snurken van slapende menschen.

En het rechthoekig vlak maanlicht op den vloer kroop voort. Het bereikte den muur en gleed er langzaam, héél langzaam tegen op. Geen der slapers verroerde zich nu meer; het gesnurk werd zeldzamer. Aanvankelijk kwamen er zwakke geluiden door het tralieluik in het dak, uitroepen van late Mexicanen in het dorp, die elkaar bij het naar huis gaan ontmoetten, het tokkelen van een guitaar met stalen snaren, het geblaf van enkele honden, dat ver klonk in den koelen nacht. Dan werd het dorp stil en kwam alleen een licht geroes van stemmen uit een der kamers, vóór in de gevangenis. Na eenigen tijd verminderde het stemgeroes. Een deur sloeg toe. Plotseling werd de stilte verbroken door het ratelen en knallen van een ouden automobielmotor, die werd aangeslagen. De knallen wekten enkele honden, nabij en veraf, die opnieuw schel begonnen te blaffen. Het lawaai verminderde echter snel naarmate de motor warm liep en het geknal veranderde in een gestadig gebrom. Dan klonken voor de laatste maal stemmen; de auto reed weg met een scherp gekras van tandwielen, de honden hielden op met blaffen en alles werd stil, stiller dan het eenig oogenblik te voren was geweest.

Toen de plek maanlicht halverwege den muur was geklommen, klonk er een licht gestommel uit de laatste krib. Hemingway werd wakker. Hij ging op den rand van zijn brits zitten, strekte zijn rug, wreef zijn elleboog, die op de harde planken pijnlijk was geworden en knipte een oogje tegen de plek maanlicht, die trouw de wacht had gehouden. Te oordeelen naar de plaats, die het vlak maanlicht nu innam, moest het bij tweeën zijn.

Hemingway dacht een oogenblik na, tot de houten rand van de krib hem in de beenen sneed. Dan liet hij zich naar beneden glijden, trok zonder gerucht te maken zijn schoenen aan en stapte naar de krib ernaast. Peter sliep nog steeds. Hemingway legde de hand over den mond van den slaper en rolde hem met zijn andere hand heen en weer. De voorzorgsmaatregel was onnoodig; Peter werd zonder geluid te geven wakker en opende zijn oogen.

„Het is bij tweeën,” fluisterde Hemingway, „sta op en trek je schoenen aan, ik moet je een en ander vertellen.”

Peter schoot in zijn schoenen en Hemingway heesch zich in de krib.

„Kom ook hier binnen,” fluisterde hij, „dan kunnen we rustig praten.”

Peter maakte zijn veters vast en klom eveneens naar boven. Hij rekte zich uit en geeuwde:

„Wanneer begint de vertooning?”

„Ik heb een grootsch idee gekregen,” zei Hemingway. „Als we hier binnen op den houten vloer gaan vechten, wordt er lawaai gemaakt, dat alle cipiers uit het heele gebouw te hoop doet loopen...”

„Er zijn in totaal maar drie man in deze gevangenis,” zei Peter, „El Capitán de luie, en de twee douaniers die we gezien hebben... Een groote oploop zal het niet geven.”

„Zooveel te beter,” zei Hemingway, „het staat vast dat El Capitán, als chef, zich niet kan permitteeren, in een nederige stulp als deze gevangenis bij zijn ondergeschikten te wonen, dat kan nu eenmaal niet volgens Mexicaansche zeden en gewoonten. Neen, vriend Capitán heeft ergens in de buurt een huisje, of anders een paar kamers in de herberg, waar hij woont en slaapt. Pedro en die andere douanieren hooren waarschijnlijk hier thuis. Eén houdt de wacht en slaapt in een stoel bij de telefoon, de ander slaapt ook, maar heeft de wacht nièt. In elk geval moeten we zien, uit dit kot weg te komen, nu, vannacht. We zijn gefouilleerd vóór we hier kwamen, die andere lui natuurlijk ook. Al onze eigendommen zijn hierheen gebracht. Dat papier is dien anderen kerels vanzelfsprekend afgenomen en ligt ergens opgeborgen in een la of in een kast. Als we kans zien, uit deze cel te komen en die twee helden in het kantoor aan hun stoelen te binden, kunnen we dat papier opzoeken, de helden in kwestie in deze cel opsluiten en de plaat poetsen. Als de zon opgaat, kunnen we al een ontzaggelijk eind weg zijn. Vóór ik ben gaan slapen heb ik er even over liggen nadenken, wat wel de beste manier zou zijn om die twee bewakers te verschalken en ik heb een plan uitgebroed, dat een heel behoorlijke kans van slagen heeft. Ik zal het uitleggen:

We halen die twee lui daar in den hoek uit hun krib en beginnen een ontzaglijk gevecht. Hoe meer lawaai we maken, hoe beter. Flink wat geschreeuw en geklos op den vloer en zoo meer. Desnoods bonk je een van die kerels met zijn hoofd op de planken, dat helpt allemaal. Nu moet een van ons zijn tegenstander buiten westen slaan, er zit niets anders op. Kijk, op dat lawaai komt natuurlijk een van de cipiers aanloopen. Tusschen het oogenblik waarop het gevecht begint en het moment waarop die cipier binnenkomt, moet een van die twee lui bewusteloos op den grond liggen, bij de deur. Ik ga dan vlak naast hem liggen, zoo dicht mogelijk bij de deur en doe of ik eveneens knock-out ben geslagen. Jullie vechten op volle kracht door onder groot gestamp. Natuurlijk zal die douanier een paar passen naar binnen doen, met het pistool in zijn hand om aan het gevecht een einde te maken. Achter hem trek ik vlug een van mijn schoenen uit en geef hem met den hak een klap. Klaar!”

Peter zweeg enkele oogenblikken.

„Jawel,” zei hij dan, „maar als er nu eens twee van die heeren met pistolen komen inplaats van één, wat doe je dan?”

„Hetzelfde,” zei Hemingway vastberaden, „slaan en rààk slaan, zoodat de eerste buiten gevecht is gesteld. Dan spring ik nummer twee onmiddellijk om zijn hals, zoodat hij geen gelegenheid krijgt, met zijn revolver te gaan werken. Dan reken ik op jou om hem snel zijn pistool afhandig te maken. Het plan heeft, zooals ik al zei, een goede kans van slagen.”

Peter dacht even na en knikte dan toestemmend:

„Hemingway, je hebt het gevonden... alles is glashelder, laten we maar dadelijk beginnen!”

Hij klom uit de brits en boog en strekte zijn armen een paar maal. Hemingway maakte intusschen toebereidselen. Hij peuterde de veters van zijn eene schoen los en probeerde een paar maal of dat onderdeel van zijn kleeding gemakkelijk kon worden uitgetrokken. Het onderzoek scheen tot zijn genoegen te verloopen, want hij zette zijn voet weer neer en richtte zich op: „Weet je nu alles, Peter, of moeten we eerst nog een generale repetitie houden met denkbeeldige boeven?”

„Onnoodig,” zei Peter, „laten we maar beginnen.”

Hij ging naar een der twee compartimenten, waarin Crofts en Parker vreedzaam snurkten en trok een der twee gestalten bij den kraag.

„De dag der wrake is aangebroken!” zei hij. „Hei, sta op en verdedig je als een man!’

De man in kwestie bewoog en richtte zich op een elleboog op.

„Hei, hei,” gromde hij, slaperig, „wat is er nou weer! Kun je iemand niet eens rustig laten slapen? Hoe laat is het?”

„Het uur der wrake heeft geslagen!” zei Peter met een grafstem, „vooruit, kom uit de krib en word wakker, het is tijd voor de ochtendgymnastiek.”

De man was nu geheel wakker en richtte zich in zittende houding op, gesteund door zijn beide handen. Het was hem in het donker onmogelijk, te onderscheiden wie er voor hem stond.

„Parker!” zei hij, „als je voor den donder niet ophoudt met die krankzinnige nonsens, zal ik er uit komen en je leeren! Ben je nu heelemaal stapelgek geworden?”

„Hou je kop,” zei Peter, „ik ben Parker niet, maar Nemesis, de godin der wrake, ik heb je dat al tweemaal verteld. Kom eruit en incasseer een pak slaag, je hebt ’t verdient!”

„Parker!” gilde Crofts, „ik waarschuw je voor den laatsten keer! Ik wil slapen en als je grapjes wilt uithalen...”

Een ontzettend lawaai onderbrak hem. Hemingway, die voor de noodzakelijkheid stond, zijn tegenstander buiten westen op den grond te hebben, vóór Peter met den zijne genoeg herrie had geschopt om den cipier te doen toestormen, had geen seconde tijd verloren laten gaan, maar Parker uit zijn brits getrokken. Parker, die in de rotsvaste overtuiging leefde, dat Crofts zich het een of ander grapje permitteerde, werd nijdig, haalde, zonder een woord te zeggen zijn rechterarm naar achteren uit en gaf Hemingway, die daar in het geheel niet op verwacht was, een klap, dat hij suizebolde.

„Ben je nou bedonderd?” schreeuwde Parker, ik zal je leeren!”

Hemingway was door dien eersten, volkomen onverwachten klap even de kluts kwijt geraakt en bovendien verloor hij bij het achteruitstappen zijn evenwicht, omdat zijn losklepperende losse schoen hem hinderde. Toen Parker onmiddellijk na het toedienen van den eersten klap vooruit sprong en een linksche precies in Hemingway’s maagstreek plantte, hetgeen voor hem niet moeilijk was, daar hij Hemingway scherp afgeteekend zag tegen den door de maan verlichten wand, begon de situatie, reeds in het allereerste stadium van het gevecht, er bedenkelijk uit te zien.

„Peter!” hijgde Hemingway, „help eens even!”

Die noodzakelijkheid had Peter zelf ook al ontdekt en hij sprong naar voren om orde op de zaken te stellen. Op hetzelfde oogenblik kreeg echter ook Crofts een helder beeld van de situatie. Hij ontdekte dat het niet Parker was, die hem had wakker gemaakt, maar een wildvreemde. Toen Peter op Parker afvloog, sprong Crofts uit zijn bed en was precies twee stappen achter hem. Peter gaf Parker een mep, die hem in een halven cirkel deed ronddraaien en tegen den muur tuimelen.

„Hei!” hijgde Parker, „dat is twee tegen één.”

„Weet ik!” zei Peter, „maar er is niets aan te doen...”

Hij kwam niet verder, want Crofts, die hem van achteren was genaderd, schopte zijn beenen onder hem uit, zoodat hij met een klap, die zijn tanden op elkaar deed rammelen, op den houten vloer belandde. Wolken stof stegen op uit de reten der planken en dwarrelden rond in het blauwe maanlicht.

„Geef ze van leer, Parker!” riep Crofts, „ze zijn ook met hun tweeën!”

Hij sprong op Peter toe, maar terwijl hij sprong, rolde Peter zich over den grond weg, in de richting van Parker. Tot elken prijs moest één van de twee, Crofts óf Parker, Zoo gauw mogelijk buiten westen liggen. Peter sprong op en rende naar Parker. Hemingway hapte nog steeds naar lucht na de klap in zijn maag en had de grootste moeite om stand te houden; van een knock-out slaan van Parker was heelemaal geen sprake.

Peter wrong zich tusschen Hemingway en Parker in en gooide den laatste met kracht naar voren, tegen Crofts, die in volle vaart kwam aanloopen. Met een doffen smak ploften ze beiden tegen den grond.

„Vooruit, Hemingway!” zei Peter, „anders komt er iemand op het lawaai af vóór we onze lijken hebben klaarliggen.”

Dat gevaar was lang niet denkbeeldig. Het gevecht veroorzaakte een ontzettend tumult op den houten vloer. In zooverre was Hemingway’s berekening juist geweest. Peter overpeinsde dit, terwijl hij zich bukte en Croft’s beenen greep. Hij wierp die opzij, pakte Parker bij zijn kraag en trok hem snel overeind. Crofts was echter watervlug weer overeind gekrabbeld en omknelde op zijn beurt Peter’s beenen. Toen nam Hemingway een duik en pakte Crofts bij de keel. Crofts gorgelde en liet los. Peter verloor door dat plotselinge loslaten zijn evenwicht en plofte tezamen met Parker op den grond. De situatie werd nu critiek. Het was een wonder, dat tot nu toe nog niemand was komen opdagen. Peter verkeerde in een moeilijk parket. Hij durfde Hemingway niet alleen met een van de twee laten vechten, want als hij het loodje legde, behelsde de toekomst voor Peter niets anders dan een gevoelig pak slaag. Het eenige wat er overbleef was: rondrollen en ze alle twee bezig houden tot op een gegeven moment de kans kwam, een ongelukkigen slag op een kakebeen te plaatsen.

Hij gaf Parker een flinken klap op diens linkeroog, sprong snel weg en zag kans, zich op Crofts te wreken door ditmaal zijn beenen onder hem uit te schoppen. Crofts struikelde, Peter keerde zich om, zag Parker voor zich, dook bliksem snel, zoodat de op zijn kin gerichte slag over zijn hoofd heensuisde en gaf, vooruitspringend, zijn tegenstander een zuiver gerichten stomp in zijn maag.

Het effect was oogenblikkelijk. Parker zei: „Wuk!”, hapte naar lucht en ging op den grond zitten. Peter aarzelde even. Het was een klein kunstje, nu met één slag Parker voor een half uur tot rust te brengen. Hij hield zichzelf voor, dat nood wet breekt, dat in den oorlog alles is geoorloofd, maar kon zichzelf er niet toe brengen, een zittend man te slaan.

„Duivels!” zei Peter, keerde zich om en kwam juist op tijd om te zien, hoe Crofts een rechtsche van Hemingway ontdook, zich bukte en een klap op Hemingway’s kaak gaf, die een einde maakte aan het gevecht. Zonder een kik te geven, zakte Hemingway achterover tegen den muur en gleed langzaam naar beneden.

Toen zei Peter voor de tweede maal: „Duivels!”

De situatie was bedenkelijk in den hoogsten graad. Als er nu iemand binnenkwam, was de kans om den cipier buiten gevecht te stellen, miniem, en de manier, waarop Hemingway langs den wand naar beneden was gegleden, wekte niet veel hoop op diens spoedig ontwaken.

„Duivels!” zei Peter voor de derde maal, voorzichtig een stap naar voren doende. Crofts stond onbeweeglijk, zijn lichaam iets gebogen, balanceerend op zijn teenen, zijn armen een beetje opzij en naar voren langs zijn lichaam bengelend. Peter kende die teekenen maar al te goed; Crofts was een ervaren vechtersbaas en het was geraden, voorzichtig te zijn...

Crofts, die niet wist waaraan Hemingway’s zwakte te wijten was geweest, onderschatte Peter, en deed iets, wat hij in geen geval had moeten doen: hij sprong naar voren en sloeg onbesuisd naar Peter’s hoofd. Peter maakte oogenblikkelijk van dat voordeel gebruik, dook bliksemsnel onder Crofts’ opgeheven armen door en richtte zich op met zijn hoofd tegen de maagstreek van zijn tegenstander, tegelijkertijd diens beenen optillend. Crofts werd van den grond gelicht, spartelde een oogenblik hoog in de lucht en bonsde dan op den vloer. Peter keerde zich om en wachtte. Crofts krabbelde vloekend overeind, en op het oogenblik, dat hij waggelend op zijn twee beenen stond, maakte Peter met één slag, precies op de punt van Crofts’ stoppelige kin, een einde aan de vertooning.

Het geluid van Crofts’ tweede en laatsten val stierf weg en nieuwe stofwolken dwarrelden op. Er viel een diepe stilte.

Peter luisterde ingespannen... er kwam niemand. Zijn ooren suisden van het lawaai, dat er enkele minuten lang had geheerscht.

„Ik snap er niets van,” mompelde Peter, „hebben we nu al die drukte gemaakt voor niets?”

Hij stak het vertrek over en bukte zich over Hemingway. Die lag nog juist zooals hij was neergegleden, half liggend, scheef tegen den wand leunend. Op zijn gelaat lag een hoogst vredige trek.

„Hei, Hemingway!” zei Peter en schudde hem.

Hemingway verroerde geen vin.

„Er moet hier toch ergens water zijn,” mompelde Peter.

Hij ging op zoek. In een hoek, op een plankje tegen den muur, vond hij ten laatste een karaf water en een emaille beker.

Hij nam de karaf mee en goot een scheut water over Hemingway’s hoofd. Het water was koud en werkte effectief. Na enkele tellen kwam er beweging in de liggende gestalte en de oogen gingen open.

„Goeden morgen,” zei Peter, „een slok water?”

Hemingway dronk een beker leeg en krabbelde langzaam overeind.

„Hoe is het afgeloopen?” vroeg hij; „wel allemachtig!” Hij staarde neer op de onbeweeglijke gestalte van Crofts en den naar lucht hijgenden Parker. “Is dat allemaal jouw werk?”

„Alles mijn eigen werk!” zei Peter trotsch, „ en, met dat al zijn we precies waar we begonnen zijn, alleen heb ik een dik oog, een paar blauwe plekken en mijn revanche. Maar een cipier is er niet komen opdagen!”

Er viel een stilte. Hemingway streek over zijn kaak en keek Peter perplex aan.

„We hebben toch lawaai genoeg gemaakt, is het niet?”

„Ja!” zei Peter, nadenkend. „Ja, dat wel!”

„Maar waar zijn die verduivelde bewakers van ons dan gebleven? slapen die kerels? Dan zijn we de pisang! We krijgen die lui als ze slapen nooit wakker, al maken we nog zooveel herrie!”

Toen ontwaakte Peter’s vechtersbloed.

„O, niet?” zei hij. „Henmingway, je kent de reputatie der Regans niet. Als een Regan er op uit is, tumult te maken... Oh, boy! Ik geef je de verzekering, ik zàl alarm maken, al moest de geheele gevangenis in puin vallen... zijn hier geen losse meubelstukken?”

Hij ging op zoek en kondigde even later met een juichkreet de vondst van een tafel en twee stoelen in een der hoeken aan.

„Hei, help me eens mee,” zei hij, „die tafel en die stoelen moeten hierheen!”

Samen sleepten ze alles naar het einde van het vertrek.

„Laten we eens probeeren hoeveel lawaai we daarmee kunnen maken,” zei Peter, „pak jij de tafel aan het andere einde vast, langzaam optillen, een flink eind, en laten vallen.”

De tafel was een solide stuk werk, waarschijnlijk eens de trots van zijn maker, en was er speciaal op berekend, weerstand te bieden aan gevangenen, die hun woede ergens op wenschten te koelen. Als het ding uit gewapend beton was vervaardigd geweest, het had niet solider en zwaarder kunnen zijn. Menig gevangene had waarschijnlijk in den loop der jaren zijn krachten op het gevaarte beproefd, maar het had tot nu toe alle aanslagen overleefd. Toen dat bouwwerk met een daverenden slag op den vloer was neergekomen, grijnsde Peter verheugd.

„We zijn op den goeden weg!”zei hij, „laten we nu die twee stoelen erop leggen.”

De twee stoelen werden plat op de tafel neergelegd en het geheele samenstel werd een halven meter opgetild.

„Bij, ,drie’ laten zakken,” zei Peter: „één ...twee... drie!”

De tafel zakte niet alleen, maar werd door beiden nog eens extra neergeduwd ook. Het resultaat was boven alle verwachtingen. Van het adobe plafond vielen drie groote pakken klei, de karaf, die op den grond stond, sprong een handbreedte omhoog en viel om, zoodat Peter haar snel moest grijpen om het water te redden en Parker vergat zijn ellende en begon te protesteeren.

„Hou in vredesnaam op met dat kabaal! Dadelijk valt de heele keet boven ons hoofd in... wat zijn jullie van plan?”

„Zul je gauw genoeg ontdekken,” zei Peter opgewekt, „ben je weer genoeg opgeknapt om op je beenen te staan?”

„Laat me met rust,” zei Parker somber.

„Dat gaat niet!” zei Peter, „spijt me erg. Sta op en help mee tot nut van het algemeen... Drink dit op.”

Hij hield hem een beker water voor, goot hem een gedeelte van den inhoud door de keel en heesch hem op zijn voeten.

„Zie je wel, prees hij, „je bent zoo lekker als een kip!”

„Laat me liggen,” protesteerde Parker zwakjes.

„Geen denken aan!” zei Peter, „kom hier, pak deze tafel aan een eind beet! Juist! Nu tel ik tot drie en gedurende die drie tellen lichten we de tafel zoo hoog mogelijk op. Bij ,drie’ duwen we het heele geval zoo hard mogelijk naar beneden. De bedoeling is, zooveel mogelijk herrie te maken.”

Parker begon te sputteren, maar Peter dreigde hem met een tweede plof in zijn maag als hij niet wat meer sociale neigingen toonde, dus schikte Parker zich uiteindelijk in zijn lot.

„Prachtig!” zei Peter, „Hemingway, sleep het would-be lijk naar de deur en ga er naast liggen. Trek je schoen maar vast half uit. Vergeleken bij het lawaai, dat nu gaat volgen, was de slag bij Waterloo een schietwedstrijd voor klappertjespistolen. Let op, Parker... één... twee... Ja! Drie...! Opnieuw: Eén... twee... drie!”

Het gebouw schudde op zijn grondvesten, kolommen van in het maanlicht zilverglanzend stof stegen op, heele plakkaten klei vielen met doffe bonzen van het plafond en de muren, zelfs doode katten zouden van het tumult zijn ontwaakt.

De cipier ontwaakte ook. Na de achtste bons van de Vereenigde Stoelen en Tafels rammelde de ijzeren klink van de deur en een stem riep in het Spaansch.

„Doe alsof je vecht!” zei Peter tegen Parker. Hij liet de tafel voor de laatste maal vallen en gooide haar om. Temidden van het daverend lawaai van vallende meubels pakte hij Parker beet en begon, luid schreeuwend, een wilden rondedans door het vertrek, met tusschenpoozen op een heeschen fluistertoon bedreigingen uitend.

„Schreeuw, en doe of je vecht, of ik sla je op je grooten neus! Schreeuw!”

Parker zag blijkbaar plotseling in wat de bedoeling was, want hij rukte zich van Peter los, brieschte als een getergde muilezel en stampte in het rond, dat de planken dreunden.

„Ik zal je doodslaan!” gilde hij, met zijn armen zwaaiend.

„Kom maar op!” krijschte Peter, „daar, dat is voor jou!”

„Moord! Help!” schreeuwde Parker, „heidaar, geef hem van leer... pas op, hij heeft een mes!”

Toen ging de deur open en een douanier, de douanier die hen in die cel had gesloten, verscheen op den drempel. Hij stak scherp af tegen het licht, dat in de gang brandde. In zijn hand blonk een revolver.

„Cachimbe de San Juan!” hijgde hij ontsteld, „hou op, caramba! Als El Capitán dat hoort!...”

„Help, hij heeft een groot mes!” huilde Parker, „als hij...”

De douanier vloekte iets binnensmonds, stak zijn pistool vooruit en liep op hen af.

„Hou op... hou op,” zei hij, „als El Capi...”

De leeren hak van een schoen is een zeer hard voorwerp en Hemingway was niet van plan, voor de tweede maal dien nacht een fatale vergissing te begaan, zeker niet waar het een douanier met een groot pistool betrof.

De douanier met het groote pistool zei niets en deed niets, hij liet het groote pistool uit zijn hand vallen en gleed op den grond, waar hij vreedzaam op den rug bleef liggen, zijn mond half open.

„Zoo,” zei Hemingway, „eind goed, alles goed.”

Hij bukte zich en trok zijn schoen weer aan.

Peter haastte zich naar voren en raapte het pistool op.

Dan liep hij snel naar de deur en stak zijn hoofd naar buiten om de gang te verkennen.

„Niemand in de gang,” zei hij, „ik zal op den uitkijk blijven staan, bind jij intusschen de verschillende heeren hier stevig vast en zoek des douaniers zakken na. Er kan iets inzitten wat ons interesseert, sleutels of zooiets.”

De volgende vijf minuten had hij het zeer druk. Hij stond voor de zenuwsloopende taak, telkens zijn hoofd om den hoek van de deur te steken om te kijken of alles veilig was en tegelijkertijd zijn pistool op Parker gericht te houden als overwegend argument.

„Parker!” zei Peter, „sla niet zulke vreeselijke taal uit. Bovendien heb je heelemaal geen reden voor ontevredenheid. Jullie hebben mijn papier gestolen en nu ga ik het terughalen, dat is alles. En laat je nu rustig vastbinden, dat is heusch het beste voor je. Je hebt een por in je maag gehad, die je nog lang niet te boven bent en wij gaan een zeer vermoeienden dag tegemoet... Wees nu rustig, later zul je er ons dankbaar voor zijn. Ga slapen... morgen komt er weer een dag.”

„Als ik dat geweten had!” raasde Parker, „als ik dàt geweten had... ik hoop dat je onderweg je nek breekt!”

„Hoop doet leven,” zei Peter. „Schiet wat op, Hemingway, ik voel me niets safe hier.”

Hemingway sleepte Crofts naderbij en bond hem ruggelings tegen Parker, zóó, dat de een onmogelijk de knoopen van den ander kon losmaken. Den riem van Parker’s broek haakte hij over een stevigen spijker in den muur. De douanier had genoeg riemen aan zijn uniform om drie mannen te binden. Toen Hemingway hem als een keurig bundeltje tusschen de vier pooten van de omgekeerde tafel had geknoopt, hield hij twee riemen over. Met één daarvan bond hij Parker’s voeten aan die van Crofts, de overblijvende riem ging aan de halzen van de Siameesche tweeling.

„Ik heb goed opgelet,” zei Hemingway, „en er zit niet één riem zóó strak, dat je er last van krijgen zult, maar loskomen zul je evenmin, dus ik raad je aan, het ook niet te probeeren, anders zou je van die riemen wèl last kunnen krijgen. Morgen word je vanzelf gevonden. Ja! Ik ben klaar!”

Hij wachtte tot Hemingway bij hem was, stapte dan de gang in en trok met uiterste voorzichtigheid de deur achter zich in het slot.

„Nu hoop ik maar, dat die eene overgebleven douanier het niet op zijn zenuwen krijgt en als een wilde gaat schieten als hij ons ziet, maar dat zullen we wel zien... kom mee!”

De gang, verlicht door twee petroleumlampen, maakte vijf meter verder een hoek. Om den hoek lag het kantoor waarin El Capitán dien avond had gezeten en daarheen slopen Peter en Hemingway op hun teenen, langs den muur, Peter voorop, het buitgemaakte pistool vooruitgestoken.

ZEVENTIENDE HOOFDSTUK

Een gevangenis loopt leeg

Voor Peter en Hemingway waren de avonturen van dezen nacht nog niet geëindigd met hun ontsnapping uit de cel. Het rad der fortuin, dat de laatste dagen toch al zonderlinge omwentelingen had gemaakt, hield nog enkele verrassingen voor hen in petto, en de eerste daarvan kwam toen Peter, met zijn pistool vooruitgestoken en Hemingway op de hielen, het kamertje van den douanechef bereikte en een blik naar binnen wierp. De deur van het vertrek ging, zooals bijna alle kamerdeuren, naar binnen open en stond nu op een kier, zoodat uit den gang slechts een gedeelte van den vloer zichtbaar was. Wat echter in het midden van dat stuk vloer lag, deed Peter ijlings een stap achteruit gaan en Hemingway’s arm grijpen.

„Stil! Hemingway, kijk eens op den grond!”

Hemingway schoof langs den muur naar voren en keek omzichtig naar binnen. Op de planken vloer, languit, lag de gestalte van den tweeden douanier, dien zij als Pedro hadden leeren kennen. Inzake zijn toestand was geen twijfel mogelijk, de slapheid van zijn gestalte gaf het duidelijk aan: hij was buiten kennis.

„Snap jij dat?” fluisterde Peter, weer naar binnen loerend.

Ook Hemingway keek nogmaals door de kier van de deur naar de onbeweeglijke gestalte in het khaki shirt en de vuile, witte broek en schudde langzaam het hoofd.

„Er gebeuren hier mysterieuse dingen!” fluisterde hij in Peter’s oor. „Zouden die twee douaniers ruzie hebben gekregen vóór die ander naar ons toekwam? Dat zou verklaren, dat die zoo lang wegbleef.”

Peter antwoordde niet en probeerde, zijn revolver geheven, bij de scharnieren waar de deur draaide, naar binnen te kijken om de rest van de kamer te overzien. Aan de binnenzijde van de deur hingen echter enkele uniformjassen, die hem het gezicht op het vertrek geheel benamen.

„Ja, dat lijkt me ook het meest waarschijnlijke,” mompelde Peter, in antwoord op Hemingway’s veronderstelling, „ik zou niet weten hoe het anders had moeten gebeuren... Laten we maar eens binnen gaan kijken. Maar blijf achter me, je kunt niet weten; in deze gevangenis kun je van alles verwachten. Pas op!”

Hij schoof langs de openstaande deur naar binnen en bereikte het einde van de deur. Het vertrek lag verlaten voor hem. Langs den witgekalkten muur stonden enkele banken; het verdere meubilair bestond uit een tafel, een paar stoelen en aan het verste eind van het vertrek nog een groote kast, waarvan enkele laden openhingen. Papieren lagen voor de kast op den grond verspreid. In het vertrek heerschte diepe stilte, twee petroleumlampen, zooals die in scheepskajuiten gewoonlijk worden gebruikt, hingen aan balken van de zoldering en verspreidden een onzeker licht.

„Er is hier iemand den boel aan het doorsnuffelen geweest!” zei Peter. „Kijk eens!”

Hij liet zijn revolver zakken en liep naar de overhoop gehaalde kast. Hemingway volgde hem. Op het oogenblik, dat Peter zich over een der geopende laden bukte, klonk achter hem het geluid van snelle voetstappen. Hij keerde zich om en zag nog juist een dikke gestalte door de deuropening schieten. Achter de gestalte viel de deur met een krakenden slag in het slot.

Peter sprong vooruit:

„Morescu!” riep bij, „dat was Morescu!”

Hij greep den knop van de deur, maar de sleutel aan de buitenzijde was reeds omgedraaid... Terwijl Peter een aanloop nam, vervloekte hij zijn eigen stommiteit. Jassen die achter de deur hingen! Jawel! De jas, die hem belet had, door de spleet van de deur te kijken, was de jas geweest, die Morescu, zich achter de deur schuilhoudend, had aangehad!

Peter had zijn aanloop genomen en belandde met het volle gewicht van zijn lichaan tegen het bovenpaneel van de deur. Het was een dun houten paneel en het brak in stukken alsof het een glasruit was geweest. Peter stak zijn hand door de opening en tastte in het rond.

„Zit de sleutel er nog op?” vroeg Hemingway in spanning. Peter zocht nog even.

„Ja!” zei hij dan. Au, wat is dat hout scherp... ja!” Met een knarsend geluid draaide de sleutel rond. Peter trok zijn arm terug uit het gat in de deur, rukte haar open en rende de gang door naar buiten.

De witgekalkte adobe huizen rond het plein lagen in den blauwen schijn van het maanlicht als massieve vierkante blokken met diepzwarte schaduwvlakken ernaast. De nacht, buiten, was prettig koel vergeleken met de klamme warmte, die in het gebouw was blijven nahangen. Peter stond stil in het midden van het stoffige plein. Door de stilte van den nacht klonk duidelijk het gebrom van een automotor. Het geluid verwijderde zich in de richting waaruit Peter en Hemingway dien middag waren gekomen.

„Ook dat nog!” zei Peter... „nu kunnen we wel naar huis gaan en naar ons papier fluiten, Hemingway, hij is er per auto vandoor!”

„Maar er is hier toch óók een wagen,” zei Hemingway opgewonden, „de wagen waarmee we gebracht zijn.”

„Was ’t maar waar,” zei Peter mismoedig, „die heb ik midden in den nacht met luid geraas hooren wegrijden. ik werd wakker van het lawaai.”

„Wie gaat er nu met zoo’n vehikel rijden!” snoof Hemingway, „je bent aan het droomen geweest, laten we eens gaan kijken of het ding niet ergens staat. Misschien vinden we een ezelwagen of een motorfiets,” voegde hij er aan toe, „alle beetjes helpen.”

Hij deed enkele passen in de richting van de gevangenis en Peter volgde hem zonder eenig enthousiasme, toen zijn oog plotseling werd getroffen door een schittering van maanlicht op glazen ruiten en metaal, ergens in de schaduwen aan een zijde van het plein. Mexicaansche woningen hebben hoogst zelden glasruiten; glas is een groote luxe in het gezegende land der stalen guitaren. Peter keerde op zijn schreden terug; vóór hij tien passen had gedaan, versnelde hij zijn pas tot een ren, roepend:

„Hemingway!”

Zijn aanvankelijk vermoeden bleek juist. In de schaduw aan de overzijde van het plein stond een auto. Het was een nieuw exemplaar van het meest gewone en gangbare merk dat er in de Vereenigde Staten werd gefabriceerd, maar toen Peter het portier openrukte, legde hij bij zichzelf een gelofte af, dat hij uit dankbaarheid nooit meer een ander merk wagen zou koopen als de contactsleutel in het slot zou blijken te zitten. De sleutel zàt in het slot, de motor was nog warm en sloeg aan bij den eersten trap op den starter.

Hemingway kwam hijgend aanrennen, rukte het andere portier open, stootte zijn hoofd in zijn haast met een klap tegen den rand van de kap en viel neer in de kussens.

„Au!” zei hij, „zeg, wat is dit voor een wagen? Van wie is-ie, waar komt-ie vandaan?”

Peter schakelde over in de tweede versnelling en stuurde den wagen in een wijden bocht over het plein, groote wolken zilverig glanzend stof opjagend.

„Waarschijnlijk van den dorps-O.W.er,” antwoordde hij, „het interesseert me overigens geen zier, we gaan nu Morescu achterna, dat is het belangrijkste. De eigenaar zal morgen wel merken dat zijn wagen weg is.”

Daarin vergiste Peter zich. De eigenaar wist het reeds, maar daarvan kon Peter ook niet op de hoogte zijn, daar de eigenaar in kwestie het plein eerst kwam ophollen toen Peter de derde versnelling inschakelde.

„Wel alle donders!” kreet de gestalte, toen zij, midden op het door de maan verlichte plein tot stilstand kwam en naar het snelverdwijnende roode achterlicht staarde, „daar gappen ze mijn wagen voor mijn neus weg!”

Hij schudde zijn vuist in woede, met als eenig resultaat, dat het langgerekte schaduwbeeld op den grond een groteske vuist terug schudde. De man staarde neer op de lange, smalle figuur op het witte stof, knikte dan tegen het meeknikkende schaduwhoofd en grinnikte:

„Maar dat papier hebben ze geen van drieën, dat hebben wij! Als het tenminste een beetje wil!”

Hij keerde zich om en liep met haastige passen terug naar de gevangenis. In het halfduistere vertrek met de rustig brandende petroleumlampen lag Pedro nog steeds op den grond. Zijn oogen knipperden en hij probeerde zich op te richten. De man, die van buiten was gekomen, sloeg hem enkele oogenblikken gade en keek toen om zich heen. Op de tafel aan de eene zijde van het vertrek stond een karaf water en een glas. Hij smeet wat water in het aangezicht van den douanier en gaf hem een glas vol drinken. Pedro keerde snel tot bewustzijn terug en staarde den over hem heen gebogen vreemdeling aan.

„Flinke mep geweest, hé?” zei deze, „naar de bult op je hoofd te oordeelen dacht ik dat je minstens tot morgenvroeg buiten westen zou liggen!”

Pedro zei niets, maar zijn glazige oogen verrieden maar al te duidelijk, in welken toestand zijn brein nog verkeerde.

De vreemde pakte hem bij den arm en hielp hem overeind.

„Blijf even stil zoo staan,” adviseerde hij, „dan houdt de vloer wel op met shimmyen.”

„Si, si,” mompelde Pedro, op zijn beenen waggelend. Nu hij eenmaal stond, kwam hij snel bij. De glazige blik in zijn oogen verdween en maakte plaats voor een uitdrukking van verbazing en verwarring.

„Neen, het dak is niet op je hoofd terecht gekomen,” verduidelijkte de vreemdeling, „klappen van vriend Morescu komen hard aan, vooral als hij ze stiekum van achteren geven kan met de kolf van een pistool! Zeg, president, wie zitten er nu in deze gevangenis opgesloten? Hei, geef eens antwoord! Cuántes hombres en ce calabozo?”

„Vier Americano’s, señor,” mompelde Pedro in het Spaansch. Hij keek om zich heen, zag een stoel en liet er zich dankbaar op neerzakken. De vreemde knipperde verbaasd met de oogen.

„Vier? Hoe ze heeten weet je natuurlijk niet, hé? Los nombres?”

Pedro schudde het hoofd

„Twee zijn er gisterenmiddag gebracht en twee tegen den avond.”

Turpey ontdekte, dat de douanier en hij in dezelfde positie verkeerden; hijzelf verstond lanzaam gesproken Spaansch en Pedro simpel Amerikaansch. Voor elk ging het spreken in de taal van den ander met groote moeilijkheden gepaard. Dus besloot Turpey zijn, vragen in het Amerikaansch te stellen, doorspekt met zooveel Spaansch als hem te binnen wilde schieten. Pedro volgde alreeds een dergelijk recept in het Spaansch.

„Zijn er twee bij, die in een motorboot op zee zijn ingepikt? Dos arrestados? Llegados en lancha automotora?”

„Ze zijn alle vier in een motorboot opgepikt,” zei Pedro korzelig, „twee ’s morgens en twee ’s avonds” Zijn hoofd deed op het oogenblik vreeselijk pijn en nu kwam deze gringo hem nog met allerlei vragen in een vreemde taal plagen ook! En het Spaansch, dat die gringo gebruikte was allerabominabelst bovendien.

De gringo knikte, keek Pedro onderzoekend aan, trok een pistool uit zijn broekzak en liet het, tusschen vinger en duim aan den trekkerbeugel bungelend, voor Pedro’s oogen dansen:

„Komaan mijn zoon, laat mij eens kijken wat er in de doos zit... Pronto!”

Hij slingerde het pistool aan den beugel rond zijn vinger, gooide het in de lucht, ving het weer op met den loop op Pedro gericht, en herhaalde met meer nadruk:

„Degame ver los hombres en calabozo!”

Pedro was nu langzamerhand wel zoo nuchter geworden, dat hij zich begon af te vragen, waar zijn strijdmakker gebleven kon zijn, maar, alhoewel hij de helft van wat deze gringo zeide, niet verstond, was de taal van een revolver internationaal genoeg om snel begrepen te worden. Het gelaat van den man achter het pistool suggereerde bovendien, dat een lang uitstel niet gewenscht was, dus verhief Pedro zich van zijn stoel, en nam den duplicaatsleutel van een spijker in den muur.

„Pronto!” drong de Amerikaan aan. Zijn geduld scheen even snel uitgeput als zijn Spaansche woordenschat.

Pedro schuifelde de gang door naar de cel en opende de deur omzichtig. De man achter hem gaf haar echter een trap, die haar wijd open deed vliegen. De inhoud van de cel lag voor hen. Vergeleken met de halve duisternis in de gang was het in de cel betrekkelijk licht door den maneschijn, die door het groote luik in het plafond viel en Pedro noch zijn metgezel hadden veel tijd noodig om uit te vinden wat die twee merkwaardige bundels beteekenden.

„La Cachimba de San Juan!” hijgde Pedro. „Filipo!”

Filipo’s antwoord bestond uit een heftig getrap met beenen en een Spaansch gekreun. De grootere bundel, bij den muur, kreunde in onverwacht New Yorksch.

De man met het pistool gaf Pedro een wenk, de cel binnen te gaan en voor hem uit te blijven loopen. Bij de grootste der twee bundels aangekomen, hield hij halt en wees naar beneden:

„Maak dien doek om hun mond los... quittar tela!”

Pedro bukte zich en haastte zich, aan het bevel te voldoen. De taal, die opsteeg zoodra de proppen uit de monden waren verwijderd, was voldoende identificatie.

„De touwen ook!” zei de man met het pistool ongeduldig... „quittar las cuerdas.”

Hij deed een stap vooruit en het maanlicht viel op zijn gelaat.

„Turpey!” schreeuwde Crofts, in opperste verbazing, „hoe kom jij hier? Waar is Morescu?”

„Weg,” zei Turpey, „maar het papier heeft-ie niet!”

De riemen, die het tweetal vasthielden, vielen weg en zij krabbelden overeind, de banden om hun voeten losmakend.

„Heb jij die twee kerels gezien, die ons een half uur geleden zoo vastgebonden hebben? vroeg Crofts, „die eene vent, die de laatste dag op de New Orleans steeds bij Perroney was en nog een tweede, dien ik niet ken?”

„Zeker!” zei Turpey. „Die zijn er in een auto vandoor gegaan om Morescu na te jagen... Ik hoop dat ze elkaar uit den weg ruimen; dan zijn we van een hoop last af. Kun je mee komen?”

Het tweetal strekte armen en beenen en schold op alles wat met Clim Perroney ook maar in de verte verband hield. Pedro bukte zich over de gestalte van zijn vriend Filipo en maakte aanstalten, hem te bevrijden, toen Turpey hem tegenhield.

„Laat zitten,” zei hij, „het zit keurig zoo. We zullen zoo geen last van hem hebben.”

Crofts, die met Parker al bij de deur stond, keerde zich om:

„Laat die lap van zijn mond halen, Turpey, het is heusch geen lolletje... ik heb zelf een paar minuten gedacht, dat ik niet genoeg lucht kreeg.”

Turpey bromde iets over weekhartigheid, maar bukte zich dan en trok den doek uit den mond van den tusschen de tafelpooten vastgebonden douanier.

„Zoo, broeder,” zei hij, „geneer je niet en doe verder of je thuis was. Adios!”

Hij nam Pedro weer op den korrel en dreef hem de cel uit, waarna hij hem volgde en de deur achter zich sloot. Den sleutel stak hij in zijn zak. Crofts en Parker wachtten in de gang.

„Nu hebben we eigenlijk weinig tijd te verliezen,” zei Turpey. „Hei, jij, hoeveel van die dappere vechtersbazen zijn er hier, behalve die tafelridder daar binnen? Cuàntos aduaneros en ce calabozo?”

„Niemand,” zei Pedro. „El Capitán is lang geleden naar huis gegaan.”

„En is er ook geen kans, dat er iemand komt opdagen?”

Pedro schudde het hoofd en legde moeizaam uit:

„Wij worden om de week afgelost. We zijn hier met zijn drieën. El Capitán, en twee aduaneros. De laatste aflossing is gisteren geweest.”

Ze gingen het kamertje van den douanechef binnen. Turpey sloot de deur, waar de splinters nog bij hingen, wees Pedro een stoel aan in den hoek en wendde zich tot Crofts:

„Toen jullie van de New Orleans weggingen, had je dat papier bij je, hé?”

„En óf!” zei Crofts. Hij ging op een der banken langs den witgekalkten muur zitten, strekte beurtelings zijn stijfgeworden been en keek nieuwsgierig naar de rommelige, geopende laden van de hooge kast bij den muur. Wel, alles liep vlot van stapel! We kwamen zonder eenige moeite van die schuit af en alles ging op wieletjes tot den volgenden morgen, toen we in de kajuit zaten te ontbijten. Voor we goed en wel wisten wat er aan het handje was, vlogen er stalen puntkogels om ons heen door de kajuit. Een motorboot lag ons in de verte met een machinegeweer te beschieten. We hadden niet dadelijk in de gaten, dat het een gouvernementsboot was en schoten terug. Toen was het natuurlijk heelemaal verkeken. We werden ingerekend en naar Veraz, aan de kust, gebracht. De een of andere gek had de gevangenis daar met dynamiet opgeblazen, dus werden we door stof en hitte heen naar dit oord getransporteerd. Maar hoe kom jij hier en waar is Morescu gebleven?”

Turpey schokschouderde ongeduldig:

„Dat komt er nu minder op aan. Waar is dat papier gebleven? “

„Dat hebben ze ons hier afgenomen,” zei Crofts, „toen we hier kwamen, zijn we gefouilleerd door die mooie mijnheer daar in den hoek en voor zoover ik weet, is alles opgeborgen door den baas van het spul. ’El Capitán’ noemen ze hem hier. Die zal er wel meer van weten... Hij trouwens ook!”

Hij wees met zijn hoofd in de richting van Pedro, die met gespannen gelaat het gesprek poogde te volgen.

Turpey keer de zich tot Pedro, haalde enkele voorwerpen uit zijn zak. Dan wees hij op Crofts en Parker en zei:

„Zeg, waar zijn de dingen gebleven, die je uit hun zakken hebt gehaald? Donde se... se... halla los documentos?”

Met gebaren verduidelijkte hij wat bij bedoelde en een trek van plotseling begrijpen vloog over Pedro’s gelaat.

„Daar!” zei hij, opstaande en op de kast tegen den muur wijzend, „in die kast, daar!”

Turpey liep op de kast toe met Pedro naast zich. Crofts volgde hen en zelfs Parker ontwaakte uit zijn contemplatie van een over den grond wriemelende tor om zijn aandacht aan dit urgente probleem te wijden.

„In deze laden of hier boven in?” vroeg Turpey, aan de houten deur rammelend. De kast was een stevig, houten meubel van meer dan manshoogte, op korte, zware pooten geplaatst. De onderste helft van de kast werd ingenomen door drie zware laden, welke nu alle drie openstonden. In die laden lagen revolvertasschen, geweeronderdelen, leege patroonhulzen, touw, een paar verroeste handboeien en wat vervuilde paperassen. Deze laden waren niet van sloten voorzien. Met de zware deuren, die het bovenste gedeelte van de kast afsloten, was dat echter wel het geval. Dwars over deze deuren liep een stevige stalen stang, die aan één uiteinde om een scharnier kon draaien en aan het andere uiteinde een gat waardoor een in de kast zelf vastgemaakte pin stak. Deze pin had eveneens een gat en door dit gat was de beugel van een solide hangslot gehaald. Het slot was dicht. Turpey bekeek de constructie. Zoowel scharnier als pin waren aan de binnenzijde van de kast vastgezet, zoodat het onmogelijk was, zonder de ijzeren stang door te zagen of planken uit de kast te breken het inwendige te bereiken.

„Is er geen sleutel van dat slot hier?” vroeg hij.

Pedro had de vraag blijkbaar zien aankomen, want hij stond al bij een revolverholster, die aan een riem van een kram in den muur hing. Hij keerde, juist toen Turpey zijn vraag stelde; het holster om. Er viel een kleine, glanzende patentsleutel uit, waarmee hij het hangslot opende.

Met luid gekletter viel de stang terug. Turpey rukte de deuren open en zag twee nagenoeg leege planken voor zich. Op de onderste plank lagen stapels patronendoozen, op de bovenste een verzameling voorwerpen, hetgeen hem een kreet van voldoening ontlokte.

„Hier ligt de boel,” zei hij, „wacht even!”

Hij greep de twee portefeuilles en zocht ze na. Ze waren vol papieren, paspoorten, brieven, foto’s, kaarten, maar het gezochte, het lijvige document was er niet in.

„Donders!” zei Turpey, „het is toch een flink stuk papier, hé?”

De twee anderen, achter hem, rekten hun halzen en keken naar den resteerenden stapel rommel op de bovenste plank:

„Dat haal je de drommel!” zei Crofts, ongerust „,als ik het papier in vieren vouwde, stak het nog aan alle kanten buiten mijn portefeuille uit! Ligt het daarboven niet?”

Turpey gaf hem de doorsnuffelde portefeuilles en graaide alles, wat er op de bovenste plank lag, naar zich toe. Er werd niets vermist behalve een pakje sigaretten en het betreffende document.

„Wat is dat nou voor kolder?” grauwde Turpey, die van ongerustheid prikkelbaar werd. Hij keerde zich tot den douanier:

„Zeg, dat papier dat wij zoeken... dat is hier niet bij... 0, goden, snapt die vent dan niets! Una grande papel... no lo herras encomprado!”

Pedro staarde van hem naar de kast en dan naar de twee anderen. Hij haalde de schouders op:

„Dat begrijp ik niet,” zei hij. „El Capitán legt alles wat van gevangenen is in die kast en doet dan de kast op slot. De sleutel doet hij in de revolvertasch daar aan den muur.”

Turpey knikte ongeduldig en probeerde zich snel in het Spaansch uit te drukken:

„Si, si, maar terwijl jij op den grond lag, bewusteloos, zijn er hier menschen geweest en die hebben deze laden doorzocht... kunnen die niet in de kast zelf zijn geweest?”

Pedro stak zijn handen in de lucht met een trek van verbazing op het gebruind gelaat. Zijn witte tanden blonken.

„Señor! De sleutel ligt altijd in die tasch aan den muur. Nooit anders. Een vreemde weet niet dat de sleutel daar is. En als zij het geweten hadden, zouden zij niet den sleutel hebben teruggelegd!”

Het drietal overwoog dit en concludeerde dat er geen speld tusschen te krijgen was. Zelfs al hàd Morescu van den sleutel in de tasch geweten, dan zou hij zich vanzelfsprekend nooit de moeite hebben gegeven, het kastje weer dicht te doen en den sleutel keurig op zijn plaats te leggen. Turpey maakte een ongeduldig gebaar... het was onmogelijk, dat Morescu het papier had meegenomen, hijzelf had hem de gevangenis zien binnengaan... nog geen minuut later was hij er weer uitgestoven met die twee vervloekte Amerikanen op zijn hielen... hij had in dien tijd den douanier nog knock-out moeten slaan... neen, het was uitgesloten, dat Morescu het papier in bezit had. Maar even zeker was het, dat de twee achtervolgende lui het óók niet hadden! Anders waren ze niet in dolzinnige vaart achter Morescu aangerend...

„Dan moet het papier ook nog hier zijn!” eindigde Turpey zijn zwijgende redeneering, „ergens anders dan in die kast! Zoeken jullie mee alles af!”

Er viel niet zoo erg veel af te zoeken, in het geheel kon de gevangenis prat gaan op twee gebruikte kamers: de kamer van den chef en een kamer aan de voorzijde, die op het plein uitkeek, voor de twee op post zijnde beambten, die daar ook om beurten sliepen.

Er werden enkele laden van tafels onderzocht, twee bergkastjes en de zakken van enkele vuile uniformjassen. Ten overvloede werden de laden van de groote kast nog eens doorsnuffeld, maar dat alles was in vijf minuten gebeurd. Men verzamelde zich weer in de kamer van den chef. Turpey was te ongerust en te zeer perplex om nijdig te worden.

„Het is hier niet,” zei hij tot Pedro, om zich heen wijzend. „Weggenomen kan het óók niet zijn... wààr is het!”

Pedro dacht even na en knikte dan bedachtzaam:

„El Capitán heeft het papier mee naar huis genomen,” zei hij dan, „El Capitán heeft thuis een ijzeren kast, een groote ijzeren kast. Soms gaan dingen, die veel waard zijn, in die kast. Hij zal het papier hebben meegenomen en veilig in die kast hebben opgeborgen!”

Het was de eenig mogelijke oplossing en Turpey slaakte een zucht van verlichting. Hij keerde zich om:

„Er is nog niets verloren,” zei hij, plotseling weer actief, tegen de twee anderen, „we moeten alleen als de bliksem maken dat we wegkomen en dien Capitán uit zijn bed halen vóór Morescu of die twee anderen er de lucht van kunnen krijgen, dat het papier daar zijn kan en het ons voor den neus wegkapen... Ik...”

„Morescu en nog eens Morescu,” zei Crofts, „hoe komt die hier verzeild? Hoe kan hij weten dat wij in dit vergeten gat zijn opgesloten?”

Turpey fronste ongeduldig zijn wenkbrauwen en heesch zijn afzakkende broek bij den riem op:

„Dat is eenvoudig. Toen hij na verloop van tijd ontdekte, hetgeen onvermijdelijk was, dat jullie niet meer aan boord waren, deed ik natuurlijk of ik van niets wist en jullie buiten mij om dat grapje hadden uitgehaald. Hij vertelde mij daarom den volgenden morgen wat hij voor snuggers had uitgehaald, met een voldane grijns op zijn vettig gezicht. Aan de kustwacht had hij een telegram gezonden, zooiets als:,Houd motorsloep New Orleans aan. Inzittenden twee Amerikanen. Smokkelen revolvers.’

Jullie hadden vast en zeker een paar revolvers bij je, en dat was een handige zet van hem. Zijn plan gelukte prachtig, zooals naderhand bleek. Samen gingen we aan land. In Tampico hadden we nog een kleine opschudding. aan den wal, doordat drie van Morescu’s revolverhelden op de kade stonden om, zooals hij in zijn eerste telegram had bevolen, Clim Perroney op de kade te kidnappen. Maar Clim Perroney was in den nacht ook van boord gegaan. En...”

„Wàt!” schreeuwde Crofts, „hoe kan dàt nou? Er was maar één motorboot aan boord!”

„Weet ik,” zei Turpey, „maar de een of andere gek moest precies een uur nadat jullie waren vertrokken, met een motorboot ons schip achterop komen varen en Perroney mèt den ander van boord halen! Wie het geweest is mag Joost weten. Morescu wist het niet en ik weet het ook niet. Maar daardoor kwam er in Tampico geen lange, in het wit gekleede figuur van boord, tot heel op het laatst — en toen was het een roodharige kerel, die met de heele zaak niets te maken had. Nou, hij kreeg prompt een pistool in zijn ribben geduwd. Dat gebeurde juist toen wij door het hek kwamen en een van die stomme klappertjeskerels van Morescu ging achter ons aan rennen, gillend: „Morescu! Morescu!” Wij weg, dat snap je, als ze nu den goeden nog bij den kraag hadden gehad! Enfin, we gingen samen een cafétje binnen en we hadden er geen tien minuten gezeten of Morescu vertelde, dat hij het binnenland in ging en me niet verder noodig had. Hij gaf me ruimschoots het geld, dat ik nog voor mezelf te goed had. Maar ik had hem door! Hij had dat telegram aan de kustwacht gezonden om jullie te laten oppikken. De eenige manier, waarop hij te weten kon komen, waar jullie plus dat papier ergens zaten, was door aan de kustbewaking te vragen, waar jullie waren opgesloten! Ik bleef door een raam van het café staan loeren, toen ik eenmaal buiten was, en toen ik hem een telefoonboek zag vragen, wist ik dat ik het bij het rechte eind had. Dadelijk ben ik gaan informeeren waar er ergens een auto te krijgen was. Ik wilde niet dadelijk opbellen, uit vrees dat ik ’t eerst verbinding zou krijgen en de Bewakingsdienst aan Morescu, als die opbelde, zou vertellen, dat er al iemand had geïnformeerd. Toen ik mijn auto had, ging ik in een café zitten. Een half uur later belde ik op. Ik kreeg den douanechef aan de lijn en hoorde van hem, dat er dien morgen twee Amerikanen in de boot van de New Orleans waren aangehouden en opgesloten in de gevangenis van Hernandez. Toen wist ik meer dan genoeg, hé? In volle vaart ben ik hierheen gereden en ik haalde Morescu’s auto vlak voor het dorp in. Met gedoofde lichten volgde ik hem uit de verte en toen ik hem voor de gevangenis zag stoppen, zette ik mijn wagen in de schaduw van een huis aan den anderen kant van het plein. Ik zag hem binnengaan en sloop naar den achterkant van het gebouw om te zien wat hij binnen ging doen en zoo noodig in te grijpen. Ik was ongeveer een minuut aan het zoeken naar een geschikt raam en naar een kist om op te staan, zoodat ik door die hooge ramen naar binnen kon kijken, toen ik daarbinnen een groot tumult hoorde. Even later hoorde ik een auto wegrijden. Ik rende van achter de gevangenis naar voren, maar ik struikelde over een stuk hout en vóór ik overeind was en mijn revolver had teruggevonden, was er zooveel tijd verloren gegaan, dat ik nog juist twee lui in mijn wagen dwars over het plein kon zien wegrijden. Achter Morescu aan, natuurlijk! Ik kon niets anders meer doen dan concludeeren, dat geen van de twee partijen blijkbaar het papier in handen had en naar binnen gaan... En nu moeten we verder geen tijd meer verliezen ook, maar als de bliksem maken, dat we bij dien Capitán daar terecht komen vóór Morescu of die andere lui. Wie zijn die twee anderen en hoe komen die hier? ’t Is een verwarring om gek te worden.”

„Hoe ze hier komen is me een raadsel,” bromde Crofts, „tegen den avond gingen wij slapen, want daar was den dag te voren niet veel van gekomen. Ik werd wakker doordat er iemand voor mijn krib lawaai stond te maken en voor ik goed en wel wist wat er aan het handje was, waren Parker en ik in een gevecht gewikkeld met twee lui, die ik heelemaal niet kende. Later zag ik, dat een van hen die gek was, die samen met Perroney van boord wilde gaan. We waren allebei verduiveld slaperig en verloren het gevecht, maar er was zooveel lawaai gemaakt, dat een van de cipiers kwam aanhollen. Daar hadden die twee op gerekend. Toen hij binnenkwam, gaf de een hem een klap op het hoofd... toen waren ze natuurlijk vrij! Hoe die kerels het hebben klaargespeeld zichzelf gearresteerd te krijgen door de kustwacht, snap ik niet... maar...

„Dat doet er verder ook geen steek toe,” zei Turpey, die gespannen, maar ongeduldig had geluisterd, „Pedro, jij gaat met ons mee om te wijzen waar het huis van El Capitán ergens is. Ja, met ons mee naar het huis van El Capitán! Si, si, pronto!” Hij trok het pistool weer uit zijn zak en wuifde er overtuigend mee.

„Hoever loopen we van hier naar El Capitán?”

Pedro was een wijs douanier en schikte zich in het on vermijdelijke, zooals hij trouwens den geheelen dag al had gedaan. Hij dacht even na.

„Een uur, misschien minder,” zei hij dan, „het is nu koud en we kunnen snel loopen.”

„Vooruit dan,” zei Turpey, „hebben jullie alles wat je kunt gebruiken in je zak gestoken? Kom, we hebben geen tijd meer te verliezen, dadelijk wordt het licht, we hebben al te veel gekletst.”

Pedro voorop, de anderen als ganzen er achter, gingen zij de duistere gang en de spaarzaam verlichte kamer door en naar buiten in het helblauwe maanlicht. De nacht was stil en koel.

ACHTTIENDE HOOFDSTUK

De jacht op een onvindbare woestijn

Peter en Hemingway mochten blij zijn, dat zij enkele uren slaap achter den rug hadden, dat was duidelijk vóór zij een halven kilometer buiten Hernandez waren. Morescu had een behoorlijken voorsprong op hen; slechts eenmaal, op een recht stuk weg, dat licht helde, hadden ze heel in de verte zijn roode achterlicht gezien, dat voort ijlde in de richting van Veraz. De weg was uitermate slecht, vol kuilen en stofhoopen en Peter, die achter het stuur zat, had zoozeer zijn aandacht noodig voor het besturen van den wagen, dat hij geen woord sprak. Het maanlicht, dat op den weg viel, veroorzaakte verraderlijke slagschaduwen en die zwarte schaduwen waren soms niet van rotsblokken te onderscheiden. De lichtbundels der koplichten, die rhythmisch met het dansen van den wagen op en neer zwaaiden, veranderden de kuilen in den weg in diepzwarte schaduwpoelen. Toen Peter tot de ontdekking kwam, dat vele schijnbare obstakels in werkelijkheid maar schaduwen waren, reed hij geruster en sneller, tot hij tweemaal vlak achter elkaar een echte kei voor een schaduw aanzag. Door een wonder braken er geen veeren en werd het oliecarter niet beschadigd, maar Peter ging er wijselijk toe over, zijn snelheid meer te matigen. Een tijdlang slingerde de wagen door stofhoopen en door kuilen, hen nu eens boven tegen het dak, dan weer laag in de kussens werpend en al dien tijd heen en weer slingerend als een zeilboot in een golfdal. Peter wist maar al te goed, dat één vergissing of één slechte band hen den strijd zouden doen verliezen en daarmee hoogstwaarschijnlijk hun kans om nog ooit iets van het papier terug te zien. Peter wist wat er voor Hemingway op het spel stond. Hemingway zei niets en tuurde ingespannen naar voren, in de hoop een glimp van het achterlicht van den ander op te vangen. Toen de weg voor hen een S-bocht maakte, uitte Hemingway een gebrom van voldoening:

„Ja, ik zie hem weer ...hij is ons dichterbij dan zoojuist!”

Peter antwoordde niet. Hij durfde zelfs niet eens zijn oogen opheffen van het naar hem toesnellend stuk weg tien tot twintig meter voor zijn koplampen. Dadelijk na de bocht werd het terrein meer heuvelachtig en begon de weg sterker te slingeren, tusschen de heuvels de laagste plaatsen volgend. Het kwam hier op zuivere rijkunst aan. De man, die wist hoe hij moeilijke bochten moest nemen, met de achterwielen door het losse zand slippend, kon er zeker van zijn, dat hij hier elken niet ervaren tegenstander kon kloppen, hoe goed diens wagen ook mocht zijn.

Hemingway klemde zich aan een kruk van het portier vast, zette zijn voeten tegen het dashbord en bewonderde zwijgend Peter’s werk in de bochten. Bij elke kromming, waaruit Peter’s wagen te voorschijn kwam met weinig vermindering van snelheid, scheef op den weg, rees zijn hoop op het achterhalen van het document. Het was ondenkbaar, dat Morescu het in rijkunst tegen Peter zou kunnen opnemen

En de volgende gebeurtenissen stelde hem in het gelijk. Al sedert enkele minuten had Hemingway geen rood achterlicht meer gezien, maar hij maakte zich daar niet bijster ongerust over. Tusschen deze heuvels, waartusschen de weg als een groote serpentine slingerde, was geen auto verder dan honderd meter zichtbaar. Toen kwam een verraderlijke bocht, een bocht van het soort, dat met een flauwe kromming begint en sterker en sterker buigt, naarmate men er verder in komt. Peter, die vanzelfsprekend den weg niet kende, reed de bocht in met een snelheid die, om aan den veiligen kant te blijven, iets beneden zijn schatting van het toelaatbare was gehouden. De weg liep door de diepte van een zeer smal dal, dat werd gevormd door twee heuvels, die aan den voet elkaar raakten, waardoor de weg tusschen de twee heuvelhellingen was ingesloten. Op deze plaats uit de bocht vliegen beteekende: met volle vaart tegen de met struiken begroeide helling oprijden, terugrollen en over den kop slaan. Het was stom geluk voor Peter, dat de nacht windstil was, zoodat het stof, dat Morescu’s wagen bij het passeeren had opgewaaid, tusschen de twee heuvels was blijven hangen. Toen Peter het dal inreed en nog in het eerste, flauw buigende gedeelte van de bocht was, noopten de stofwolken hem, zijn vaart te matigen. Dat redde zijn wagen van den ondergang. Hij minderde vaart in het flauwe deel van de bocht, reed met geringe snelheid, door het stof turend, de scherpe, bocht in en kon, ondanks het gelijktijdig aanhalen van hand- en voetrem, niet voorkomen dat zijn wagen met een harden slag tot stilstand kwam tegen den achterbumper van Morescu’s auto, die bijna dwars over den weg stond.

Eén blik was voldoende. Over het stuur van zijn eigen auto, slap en bewegingloos, hing Morescu, terwijl een straaltje bloed langzaam uit een wond aan zijn slaap sijpelde. Peter greep zijn pols en voelde een flauwen, maar regelmatigen slag.

„Het is in orde,” zei hij tegen Hemingway, „hij zal zoo wel weer bijkomen, hij heeft alleen zijn hoofd een beetje harder gestooten dan goed voor hem was.”

Hij bond zijn eigen zakdoek aan dien van Hemingway en knoopte het verband om Morescu’s hoofd. Een korte verkenningstocht maakte aldra duidelijk wat er gebeurd was. Morescu mocht zich gelukkig prijzen. Zijn wagen was, zooals te verwachten was geweest, met groote vaart uit de bocht gevlogen en tegen den heuvelrand opgereden, schuin naar boven, maar gelukkig op een plaats waar geen boomen stonden en uitsluitend kreupelhout. De wagen had zich met geweld een weg door de struiken geploegd, waardoor zijn vaart aanmerkelijk was geremd, had daarna zijn tocht in eenigzins dalende richting voortgezet en was met zijn laatste restant snelheid over den weg heen geschoten om dan tegen de heuvelhelling aan de overzijde te stranden. In het eerste gedeelte van zijn baan moest de wagen geweldig hebben geslingerd en daar had Morescu blijkbaar zijn hoofd gestooten. Het feit, dat op die plaats, in tegenstelling met andere gedeelten van den weg, geen boomen stonden, had hem voor een veel erger ongeval behoed..

Peter veegde het stof uit zijn oogen. Stof knerste tusschen zijn tanden. Hemingway zat op de treeplank van Morescu’s wagen en floot een deuntje. De nacht was stil; op de plaats waar de wagen door de struiken had geploegd, richtten enkele takken zich met een licht geritsel weer op. De maan stond laag aan den donkerblauwen hemel en in het Oosten verbleekte het blauw tot een wazige, veel lichtere tint. De frissche nachtlucht voelde vochtig en dauwig aan.

„Wat doen we er mee?” zei Hemingway.

„Zijn zakken nazoeken,” zei Peter.

Aldus geschiedde. Het leverde niets op.

„Hij zal het in een van de kastjes in het dashboard hebben gestopt,” opperde Hemingway. Samen schoven ze Morescu opzij. De kastjes waren geheel leeg op enkele, bij den wagen behoorende papieren na. Dan werd de heele auto nagezocht en Morescu nogmaals gefouilleerd. Toen Peter en Hemnigway zich eindelijk naast elkaar op de treeplank van den scheef over den weg staanden wagen lieten zakken, om krijgsraad te houden, was de oostelijke hemel zacht rose met hel oranje vlammen. Vlak boven hun hoofd ging een smalle band fijn groen over in licht blauw. De rest van den hemel was van zacht violet nu kristalblauw geworden.

Peter staarde zonder appreciatie naar de strook groen boven hem.

„De zon kan elk oogenblik opgaan,” zei hij, „ik wou dat ik een kop koffie had...”

Hij peinsde nog even, stond dan op en rekte zijn armen.

„We gaan koffie halen,” zei hij, „in de gevangenis!” Morescu hebben we tè gauw verrast. Hij heeft blijkbaar het papier niet kunnen vinden voor wij hem opjoegen... hij heeft ook niet den tijd gehad, het uit den wagen te gooien en het dan later op te halen, want hij was buiten westen vóór hij de kans had, een dergelijke beslissing te nemen... dus: het is nog in de gevangenis! Simpele logica... We leggen Morescu achter in onzen wagen, binden hem voor alle zekerheid zijn voeten vast en maken dat we terugkomen naar de gevangenis... laten we opschieten!”

Er werd geen tijd verspild. Met twee zware bagageriemen werden Morescu’s handen en voeten gebonden en daarna werd hij op de zachte kussens van de achterzitting in Peter’s wagen neergelegd. Peter keerde de wagen met eenige moeite. Er bleek niets anders te zijn beschadigd dan de voorbumper en een spatbord. Hij reed den weg terug, dien hij een kwartier tevoren met zooveel meer haast had afgelegd. Hemingway, naast hem gezeten, floot een deuntje. Er was geen twijfel mogelijk: Morescu had den tijd nog niet gehad om zijn papier te vinden toen zij hem verrasten... dus moest het daar nog zijn! Hemingway voelde zich aanmerkelijk hoopvoller dan kort tevoren, toen zij met halsbrekende vaart achter Morescu aanreden... de gevaarlijkste van hun tegenstanders was definitief buiten gevecht gesteld!

Het vlammende rood van den hemel boven de lage heuveltoppen vóór hen ging snel over in goudgeel, en dan, plotseling, kwam een smalle rand van de zonneschijf boven een heuvelrug in te verte te voorschijn. Tegelijk met het verschijnen van het licht kwamen de eerste warmtestralen door het glas van de voorruit.

„Over een uur is het gloeiend heet,” zei Peter, „maar daarom niet getreurd! Als we dat papier maar eenmaal hebben.” Hij floot opgewekt.

De wagen schoof zonder moeilijkheden over den stoffigen weg, liet het slingerende traject achter zich en kwam weer op het tamelijk rechte gedeelte, dat naar Hernandez voerde.

En toen kwam de groote verrassing! De wagen nam een bocht. Honderd meter ver liep de weg recht, dan kwam een tweede bocht. Op het midden van het rechte stuk liepen vier mannen achter elkaar door het stof. Peter noch Hemingway besteedden veel aandacht aan het groepje, tot het oogenblik dat de wagen zoo dicht was genaderd, dat de herkenning van de mannen op den weg mogelijk werd. Op het oogenblik, dat hij het viertal inderdaad herkende, hield Peter op het allerlaatste oogenblik zijn voet er van terug, het rempedaal in te trappen. Zijn voet bleef onbeweeglijk op het gaspedaal drukken. Hemingway hoorde hem haastig zeggen:

„Hemingway... pas op! kijk recht vooruit en let niet op die lui, of doe of je last hebt van de zon!”

Hemingway kneep zijn oogen half dicht en tuurde recht vooruit. Peter vertrok geen spier van zijn gezicht, haalde naar den kant van den weg uit en passeerde, een groote stofwolk achter zich latend.

Op het moment dat het viertal voorbij was, wendde hij zich tot Hemingway

„Zàg je dat? Die lui zijn uit de gevangenis ontsnapt! Hoe zouden die er uit zijn gekomen?”

„Wie was die derde kerel, die erbij liep?” vroeg Hemingway haastig, „ik zag een van de twee douaniers er bij loopen, maar den vierden man kende ik niet.”

„Ik ken hem evenmin,” zei Peter, „maar het staat wel vast, dat hij het is, die de anderen er uit heeft gelaten. Of misschien heeft Pedro het zelf gedaan nadat hij was bijgekomen...”

„Dat lijkt me allemachtig onwaarschijnlijk,” bromde Hemingway, „en waar komt dan die eene kerel ineens vandaan? Enfin, dat doet weinig ter zake... hebben die lui het papier nu, ja of nee?”

„De kans dat ze het hebben is onaangenaam groot, antwoordde Peter, „ze hebben daar in de gevangenis hun handen vrij gehad en ze zullen hun tijd niet hebben verspild! Wacht even!”

Hij had het rechte stuk weg, waarop de vier mannen liepen, nu achter zich en reed door de bocht. Toen hij uit het gezicht van het viertal was, minderde hij vaart, door het gaspedaal heel, heel langzaam te laten omhoog komen.

„Waarom stop je zoo zonderling?” informeerde Hemingway, „ben je bang dat je zult uitglijden?”

„Wees niet zoo lollig en gebruik je slaperige hoofd,” adviseerde Peter, „in dezen stillen ochtend is het gebrom van den motor een halven kilometer ver te hooren. Als ik mijn voet in eens van het gaspedaal neem, merken die kerels maar al te goed dat ik gestopt heb en hen dus heb herkend. Als ik héél langzaam mijn vaart laat uitloopen, sterft het gebrom langzaam weg op natuurlijk wijze.”

Hemingway zweeg en wachtte geduldig gedurende de heele minuut, die Peter gebruikte om langzaam aan gas te minderen en zijn vaart te laten uitloopen. Zoodra de wagen stilstond, sprong Peter er uit.

„Kom mee, ” zei hij, „we moeten die lui achterna, „het zal een frissche sprint worden!”

„Achterna!” zei Hemingway, „waarom doen we dat niet per auto? Waarom zijn we niet meteen gestopt, toen we de heeren zagen aankomen?”

„Omdat,” zei Peter hoofdschuddend, „we niets mogen riskeeren.” Hij liep haastig terug naar de plaats, waar de weg een bocht maakte, die hen voor het viertal onzichtbaar deed blijven, en ging voort:

„Als ik aanstalten had gemaakt om te stoppen, zouden de heeren meteen in de struiken langs den weg zijn gedoken, daar kun je zeker van zijn. Eén of twee van hen zouden zeker zijn ontsnapt... en als de één, die ontsnapte, nu eens het papier in zijn zak had? Wat dan? Als we nu met den wagen achter hen aan gaan is onze kans heelemaal nihil. We kunnen den wagen niet gebruiken om hen in de struiken na te jagen en je snapt wel, dat de heeren zich zullen verspreiden zoo gauw ze deze auto zien naderen!”

Heminwgay liep in snellen pas naast hem.

„Maar waar wilde je dan heen? Hen achterna hollen?”

Peter schudde meewarig het hoofd.

„Maar, Hemingway’ waar zijn je eminente hersens? We maken een omweg door het struikgewas, tot we uitkomen op de plaats, waar Morescu zijn salto maakte, tusschen de twee steile heuvels in. Daar wachten we de heeren op en als ze in de fuik zitten, komen wij te voorschijn, de een vóór hen, de ander achter hen. Geen schijn van kans, dat ze dan weg komen! Hier is de bocht, nu moeten we even voorzichtig loeren...”

Ze kropen opzij van den weg in de struiken en staken voorzichtig hun hoofden buiten de bladeren. Tot Peter’s groote vreugde stond het viertal nog stil op de plaats, waar ze hen hadden gepasseerd. Uit de verte was al duidelijk te zien, dat de heeren druk over iets redeneerden. Eén figuur stond een weinig afzijdig: de douanier.

„Ze zijn het blijkbaar oneens,” grinnikte Peter, zooveel te beter... alle tijd, dien ze verspillen met praten, behoeven wij minder hard door de struiken te rennen... de zon wordt al onprettig warm...”

„Wacht eens,” zei Hemingway, hem bij den arm grijpend, „ze staan daar wel te confereeren, maar zouden wij niet liever even wachten op den uitslag van die conferentie? Vast en zeker hebben ze ons herkend en vragen ze zich af... kijk eens, wat gebeurt er nu?”

Ze staarden ingespannen over het witte stof van den weg, waarboven de lucht door de hitte al begon te trillen, naar het viertal in de verte. Twee van hen kwamen terugloopen, de anderen zetten hun tocht voort in de oorspronkelijke richtting

„Alle goden!” zei Peter, „er komen er twee hierheen... wat doen we nu?”

„Een mep op hun hoofd geven als ze hier passeeren, zei Hemingway, „en hard ook! We kunnen ze onmogelijk laten loopen en ze terug laten keeren om aan die anderen te vertellen, dat onze wagen hier verlaten staat en wij hen waarschijnlijk op de hielen zitten. We moeten ze onschadelijk maken, er zit niets anders op. Dan hebben we het dadelijk ook gemakkelijker met de anderen, die zijn dan maar met hun tweeën!”

Peter knikte:

„Je hebt volkomen gelijk! Ze zijn al betrekkelijk dichtbij, blijf jij rustig hier zitten, dan ga ik een eindje terug aan den overkant van den weg in de struiken zitten. Als ze jou voorbij zijn, duik je onhoorbaar te voorschijn... met al dat stof op den weg gaat dat best. Je geeft een van hen een afdoenden klap met een pistool. De ander keert zich dan natuurlijk naar jou om. Dan spring ik te voorschijn en maak korte metten met nummer twee. Als ik jou was, zou ik den eersten klap geven aan Crofts, die loopt met een groot pistool... Pedro is ongewapend voorzoover ik zien kan... ja, dat klopt. Crofts mag vooral niet de kans krijgen om een schot te lossen, anders zijn de anderen gewaarschuwd. Ik ga nu weg, er is geen tijd meer te verliezen.”

Peter schoof door de struiken een eindje achteruit tot hij een paar meter achter de bocht was en stak dan snel den weg over. De weg was smal, hoogstens een meter of drie, en aan weerszijden liep het struikgewas tot vlak aan den grond door. Met eenige zorg kroop Peter er in. Die zorg was vereischt, want op vele plaatsen stonden venijnige cactussen met droge, dorre stekels. Hij zocht naar een plaats, waar hij den minsten weerstand zou hebben te overwinnen als hij uit het hout te voorschijn kroop, ging gehurkt zitten en wachtte af.

Het wachten duurde zeer kort. Hij hoorde gepraat toen Crofts en Pedro den hoek om kwamen, een haperende tweespraak, half in het Spaansch en half in het Amerikaansch. Door een opening tusschen de droge bladeren loerend, zag hij dat, zooals hij al vermoed had, Pedro geen wapen droeg. Crofts hield het zijne in de hand, zijn vinger door den trekkerbeugel gestoken. Na tien passen waren zij Hemingway gepasseerd. Peter hield zijn adem in en keek gespannen. Als er maar niets ritselde!... Er ritselde niets, alleen klonk er een doffe klap, toen de in de zon schitterende, blauwstalen loop van Hemingway’s revolver op Croft’s schedel neerdaalde. Pedro, die schuin vóór Crofts had geloopen, hoorde den klap en keek om. Peter wilde te voorschijn springen, maar hij behoefde in het geheel niet in actie te komen. Hemingway was er zeker van geweest, dat de eene klap op Crofts schedel afdoende was geweest en had zijn revolver weer opgeheven. Pedro keerde zich om, juist op tijd om den stalen loop zijn neergaande baan te zien beschrijven. Hij gleed geluidloos in het stof naast Crofts.

„En wat nu?” zei Hemingway, „we kunnen ze bezwaarlijk hier laten liggen, Peter... als ze bijkomen en wij zijn weg komt er groote herrie, die andere twee zijn in een oogenblik gewaarschuwd!”

„Goden, wat wordt het hier heet,” zei Peter. Hij veegde met de mouw van zijn linnen jasje langs zijn voorhoofd, zichzelf vervloekend, dat hij zijn zakdoek om Morescu’s hoofd had gebonden.

„Als jij nu even den weg afloert om te kijken of die twee andere heeren niet van opinie zijn veranderd en óók hierheen komen, zal ik intusschen deze twee vastbinden.”

Hemingway ging den weg verkennen en Peter ontdeed de beide gevangenen van alles wat zich aan hun kleeding voor vastbinden leende. Pedro bleek hier het meest productief. Mexicaansche uniformen munten uit door veelheid van koppels en riemen en toen Pedro kaal was, had Peter genoeg materiaal om het tweetal aan handen en voeten te binden. Juist toen Hemingway terug kwam van zijn verkenningstocht en mededeelde dat de twee anderen in de verte waren verdwenen, legde Peter de laatste hand aan zijn gevangenen.

„Keurig werk!” prees Heminway, zijn laatste sigaretten tellend, „kijk eens of de heeren sigaretten bij zich hebben... Nee, niet Pedro, die heeft alleen van die vieze, bruine... de andere.”

De eerste greep was raak.

„Dat is tenminste iets,” zei Hemingway, „zoolang er maar te rooken valt, is het leven nog wel uit te houden. Wat doen we met de heeren? Laten liggen gaat niet.”

Peter staarde neer op de twee onbeweeglijke gestalten aan zijn voeten en wreef peinzend over zijn stoppelige kin. Enkele oogenblikken heerschte er diepe stilte. Dan knikte hij langzaam:

„Ja, ik geloof wel, dat ik het weet! We leggen vriend Pedro bij Morescu in den wagen, de één voorin, de ander achter. Dan rijden we den wagen van den weg af en een flink eind het struikgewas in, dat is best te volvoeren als we een plaats uitzoeken waar het hout niet zoo dicht is. Dan leggen we Crofts ook een flink eind van den weg af ergens neer. We zullen hem iets in den mond moeten stoppen om te beletten dat hij door schreeuwen alarm maakt. Laten we maar opschieten, dadelijk komt er iemand voorbij en dan kon die wel eens nieuwsgierig worden of alles aan de twee andere heeren verderop overbrieven... zelfs voor Mexico ziet het er niet bepaald alledaagsch uit!”

Aldus geschiedde. Pedro werd vóór in den wagen op de kussens gelegd. Hij vertoonde nog geen teekenen, die er op wezen dat hij ging bijkomen. Peter bezag hem met welgevallen en sloot het portier.

„Laten we eerst dien naar de struiken dragen, de wagen loopt lang zoo gauw niet in de gaten als dat levende lijk!” Ze namen Crofts samen op en verdwenen met hem in de struiken. Het was geen gemakkelijke tocht. Crofts was zwaar gebouwd, de struiken waren hoog, maar juist niet zoo hoog, dat ze het brandende zonlicht onderschepten, zoodat Peter en Hemingway, die moeizaam de vele cactussen poogden te omzeilen, heftig transpireerden vóór zij al strompelend vijftig meter waren gevorderd. Dan vertoonde het terrein echter een plotselinge inzinking, de bladeren van struiken en planten, ginds bruin-verschroeid, kregen hier een heldergroen aanzien, hier en daar stonden groepjes zonderling vergroeide boomen. Het ging hier gemakkelijker. Niet alleen was de lucht koeler, maar ook het aantal cactussen was belangrijk kleiner.

„Hier is het tenminste vochtig,” hijgde Hemingway.

„Waar we geloopen hebben is het anders ook vochtig,” bromde Peter terug „het drupt met een straaltje van mijn neus.”

De terreininzinking volgend, kwamen zij lager en lager, tot ze eindelijk een groote boomgroep bereikten. Het struikgewas bleek hier zeer dicht; overal in het woud groeiden reusachtige varens. Onder de boomen was het vergeleken bij de temperatuur op den weg en in het rond opmerkelijk koel. Peter legde zijn helft van Crofts neer en baande zich een weg door de struiken. Even later hoorde Hemingway hem roepen:

„Sleep hem mee, het is ideaal hier.”

Hemingway pakte Crofts onder de armen en sleepte hem mede door het pad, dat Peter in de struiken had gemaakt. De plaats bleek inderdaad ideaal. Het frissche groen van de boomen was nu verklaarbaar; in het midden van de open plek lag een waterpoel van enkele tientallen meters doorsnede. Het was hier blijkbaar het laagste gedeelte van de groote inzinking, waar al het regenwater zich verzamelde.

„Als-ie nu nog niet goed ligt, weet ik ’t niet,” zei Peter, om zich heen kijkend, „we zullen hem aan dien boom daar vastbinden, ik heb riemen uit de auto meegenomen. Als mijnheer lust heeft om te schreeuwen, hoort geen mensch hem. Hij is hier een heel eind van den weg af en bovendien smoort het dichte gebladerte van de boomen zijn stem... dit hier lijkt me een geschikte boom. Het is niet noodig het hem moeilijker te maken dan noodig is... hij kan hier op een zachten bosch varens zitten. Misschien heeft hij last van vliegen bij het water, maar wij zelf hebben het ook zoo lollig niet... help eens een handje.”

In twee minuten was Crofts zoodanig aan den boom vastgemaakt, dat het een onmogelijkheid was, dat hij nog ooit alleen zou loskomen.

„En nu terug,” zei Peter, „als de weerga, we hebben al veel te veel tijd verloren.”

Zonder op de warmte te letten, renden ze terug naar de auto. Er was geen mensch in zicht.

„Ik zal even uitkijken naar een goede plaats,” zei Peter, „als ik roep, kom dan op de plaats waar je me hebt zien verdwijnen door de struiken heen... je doet maar of je een tank bestuurt.”

Hemingway schoof Pedro wat opzij en ging achter het stuur zitten. Noch Morescu, noch Pedro vertoonden eenige teekenen van leven. Peter scheen geluk te hebben, want nog geen minuut nadat Hemingway hem had zien verdwijnen hoorde hij roepen:

„Kom maar... zuiver rechtuit rijden!”

Hemingway reed den wagen een eindje terug om de bocht in de struiken te kunnen nemen, mompelend: „op hoop van zegen”, en reed met een groot gekraak van brekende takken de struiken in, vurig hopend dat de scherpe cactusstekels niet meer dan één band zouden doorpriemen.

Peter had de plek echter goed uitgekozen. Nadat de wagen door een twee meter dikke laag struiken was gedrongen, zag Hemingway voor zich een zandige vlakte met hier en daar verspreide steenen. Hemingway moest haar oversteken in de tweede versnelling, omdat de wielen neiging vertoonden tot wegzakken in het losse zand. De temperatuur van het koelwater steeg onrustbarend snel. Links en rechts schoten verschrikte hagedissen en groote spinnen onder steenen weg. De totale diepte van de vlakte was ongeveer driehonderd meter. Toen Hemingway haar halverwege was overgestoken, ontdekte hij Peter aan de overzijde, die met zijn armen een plaats aangaf tusschen de dwergboomen, waar de plantengroei weer begon. Toen de wagen die plaats bereikte, ging Peter op de treeplank staan, bestoft en transpireerend.

„Wat een karwei,” hijgde hij, „rij den wagen onder de boomen en laat ’m staan. Als de heeren schreeuwen, zal geen mensch hen hooren. Hoe gaat het met hen?”

De slachtoffers verroerden zich niet.

„We behoeven ze niet steviger vast te binden dan nu het geval is,” zei Peter, „we hebben geen seconde meer te verliezen... als ze nu dadelijk bijkomen, gaan ze natuurlijk elkaar losmaken, maar vóór ze dat hebben klaargespeeld is er zooveel tijd verloopen, dat ze in geen geval tijd zullen hebben, hun vriendjes te waarschuwen... laten we maar maken dat we wegkomen!”

Hij legde Pedro languit op de voorbank en sloot de portieren.

„Ziezoo! Laten we nu eens kijken, hoe we dien omweg zullen maken ...hoe loopt die weg ook weer?” Hij teekende met de punt van zijn schoen lijnen in een plek geel zand... „Na dat rechte stuk, waar we die vier kerels tegenkwamen, loopt den weg slingerend met een grooten boog naar links, herinner je je niet? In dat stuk ligt ook die S-bocht, de weg gaat daar heelemaal naar links. Dan komt dat heuvelachtige traject, waar Morescu schipbreuk heeft geleden. Als we nu van hieruit rechtuit naar dat heuvelachtig stuk loopen, zonder den weg te volgen, snijden we een kolossaal stuk af, en maken we een goede kans, die twee heeren vóór te zijn. Maar het zal geen grapje zijn... kijk dat eind open vlakte eens...!”

Hij maakte zijn shirt aan den hals open en ging op weg met een flinke pas, zoolang mogelijk de schaduw van de dwergboompjes volgend. Hemingway volgde hem op den voet.

„Met het sjouwen door woestijnen zult ge uw woestijn verdienen,” zuchtte Hemingway, „maar in elk geval is het goed voor ons figuur, dat loopen.”

„Wat zullen wij een figuur krijgen,” beaamde Peter. „Galgenhumor,” zei Hemingway.

Van dat oogenblik werd er niet veel meer gesproken. Zij bereikten het einde van de groep boomen, aarzelden even en betraden dan de breede vlakte van hard zand, rijkelijk met cactussen begroeid, waarop de zon onverzoenlijk brandde.

Spoedig waren hun gestalten nog maar kleine figuren in de opstijgende en wervelende kolommen heete lucht, nietig vergeleken bij sommige reuzencactussen, die zij passeerden. Het laatste geluid, dat van hen door de heete stilte naar de groep dwergboomen overdreef, waren enkele woorden, die deel uitmaakten van de toepasselijke ballade:

„Soldats de la Légion,

De la Légion Etrangère, Qui n’avez pas de pays,

La France est votre mère...”

NEGENTIENDE HOOFDSTUK

Waarin het woestijnthema zeer op den voorgrond treedt

Peter’s revolver bleef onbeweeglijk gericht op het tweetal, maar zijn gelaat drukte verbazing, ongeloof en zelfs ontzetting uit.

„Weet je het zèker, Hemingway?”

Hemingway deed een pas achteruit in het fijne, heete zand, veegde zijn voorhoofd af en schudde het hoofd:

„Ik behoef het niet nóg eens te probeeren, Peter, ik heb alles onderzocht, hun zakken, hun mouwen en hun schoenen... ze hebben het papier niet bij zich!”

„Dat heb ik jullie toch al gezegd vóór je mijn zakken ging nazoeken,” gromde Turpey, „mag ik misschien mijn armen laten zakken, het is te vervloekt heet hier om je erg in te spannen zonder noodzaak.”

„Laat maar zakken,” zei Peter met een afwezigen blik in zijn oogen, „ik snap er nu heelemaal niets meer van! Zeg, Hemingway, dat papier moet toch èrgens zijn!”

„Lijkt me logisch,” zei Hemingway droogjes. Hij was langs den weg gaan zitten en hield voor alle zekerheid zijn eigen pistool op het tweetal gericht. Peter zag er dermate verdwaasd uit, dat diens bruikbaarheid als scherpschutter op dat oogenblik twijfelachtig leek.

„Morescu had het niet, zei Peter, met een stem en een blik alsof hij droomde, „deze twee lui hebben het niet... Crofts had het natuurlijk niet... en...”

„Alle donders,” liet Turpey zich ontvallen, „hebben jullie Crofts óók al te pakken gekregen? Hoe is dat nu weer mogelijk?”

„Wij werken met stille kracht,” zei Peter, wiens glazige blik verdween en plaats maakte voor een peinzende uitdrukking, „er is maar één mogelijkheid overgebleven en...”

Hij hield op, onderbroken door het luide gebrom van een automotor.

„Daar komt een wagen aan,” zei Hemingway, ijlings opstaande, „laten we maken dat we van den weg af komen, laten we maar in de struiken gaan staan, die revolvers van ons loopen erg in de gaten.”

„Vlug dan,” zei Peter. Hij porde zijn eigen wapen in de lendenen van Turpey en dwong hem, de struiken in te loopen. Hemingway volgde hem en kroop enkele meters verder weg. Hun hoofden waren juist zóó hoog, dat zij door de bovenste takken van de struiken heen den weg konden zien en toch door die takken aan het gezicht waren onttrokken.

Ze stonden daar nog geen vijf seconden, of de wagen in kwestie schoof de bocht om met betrekkelijk matige snelheid. Zoowel Peter als Hemingway wilden zich op de eerste plaats zoo effectief mogelijk verborgen houden; de belangstelling voor de naderende auto was slechts zeer bijkomstig. Dat was dan ook de reden dat Peter pas toen de wagen hen reeds was gepasseerd, een kreet uitte, Turpey een por in den rug gaf met den loop van het pistool en hem toebrulde: „Vooruit, den weg op!”

Turpey protesteerde heftig, maar een tweede por deed hem ijlings gehoorzamen. Hemingway volgde Peter oogenblikkelijk, Parker voor zich uitdrijvend.

„Wat is er?” riep hij, „waarom heb...”

„Dat was Morescu, in den wagen waarin we hem vastgebonden lieten liggen!” brulde Peter, „daar gaat-ie!”

Onderlinge veeten waren vergeten. Peter wuifde met zijn pistool naar alle zijden, behalve naar Turpey en liet het ten slotte in het zand vallen, wat hem noodzaakte het in den zak te steken en het andere, dat hij van Turpey had afgepakt, in gebruik te nemen.

Turpey lette niet op de kansen, die hij had om weg te loopen, maar vloekte dat het zelfs Peter’s aandacht trok.

„Wat kan het jou eigenlijk schelen?” zei Peter, „wees blij dat je baas op vrije voeten is!”

„Mijn bààs!” raasde Turpey, „dat was-ie! Weet je dan niet dat wij, toen we jou dat papier afnamen, het voor eigen rekening deden en Morescu voor den gek hielden? Hij is een even groote concurrent van ons als van jullie.”

Peter staarde hem enkele seconden lang in volslagen stilzwijgen aan.

„Groote goden op den Olympus!” zei hij dan, „nu wordt de heele historie nog ingewikkelder... ik zeg geen woord meer, ik moet het heele geval eerst eens op mijn gemak uitdenken.”

„Uitdenken!” hijgde Turpey, „laten we dien Morescu liever achterna gaan. Hij is voor ons allebei even gevaarlijk!”

Peter zweeg, staarde hem aan en poogde te begrijpen.

„Ik snap dat niet,” zei Hemingway „dat papier is niet te vinden daar, waar Morescu heen is gegaan, maar den anderen kant uit, in de gevangenis. Waarom is die Morescu nu nog zoo gevaarlijk? Het papier heeft hij in geen geval, dat staat als een paal boven water!”

Turpey zweeg en keek Parker zwijgend aan. Parker, eveneens zwijgend, staarde Turpey aan. Turpey zelf bevond zich in een dilemma. Hij wist met onomstootelijke zekerheid, dat het document zich in handen van den douanechef bevond. Als hij dat echter verzweeg en Morescu zijn gang liet gaan, waren de kansen tien tegen één, dat Morescu vroeger of later voor zichzelf zou concludeeren dat de chef de spil was, waar alles om draaide... En kreeg Morescu eenmaal het papier in handen, dan was radicaal en onherroepelijk alles verloren...

Turpey overwoog de groote wijsheid van het oude gezegde: een half ei is beter dan een leege dop.

„Nu,” zei Hemingway ongeduldig, „waarom ben je er zoo verduiveld happig op, Morescu te pakken te krijken?”

„Laat me even denken,” zei Turpey met een wanhopig gebaar van beide armen, „laat me even kalm nadenken, de heele zaak is voor mij even moeilijk als voor jullie!”

„Dat verzoek kan ik me indenken,” zei Peter. „Hemingway, lààt hen denken en laten wij zelf ook even overleggen! We binden gewoon hun handen met de polsen aan elkaar, dan kunnen ze niet wegloopen. Terwijl zij praten, hebben we een kans voor een interne conferentie... Waarachtig, ik heb die noodig! Nóg meer van deze aardigheidjes en ik ben een zenuwinzinking, nabij.”

Turpey en Parker werden ontdaan van hun broeksriemen en hun vier handen werden achter hun ruggen aan elkaar gebonden.

„Onder die boomen daar is het koel,” zei Peter, „laten we daar gaan zitten.”

Onder het loopen vertoonde Turpey een merkwaardige haast. Hij ging onder den eersten den besten boom zitten en begon een ruggelingsche samenspraak met Parker. Peter overlegde met Hemingway en telde op de vingers van zijn hand af.

„Morescu had het papier beslist niet. Accoord?”

„Ja,” zei Hemingway.

„Geen van die andere boeven had het, we hebben ze gefouilleerd. Is dat juist of niet?”

„Volkomen juist,” knikte Hemingway.

„Maar het wàs dien middag in de gevangenis,” ging Peter voort. „Géén van onze tegenstanders heeft het er uit gehaald. Morescu is bijgekomen, maar heeft in geen geval gelegenheid gehad, zich los te maken, naar de gevangenis te gaan, het papier te vinden en dan binnen den tijd, die er verloopen is, hier te passeeren... Niemand heeft het weggenomen. Dus moèt het papier nog daar zijn... logica of niet?”

„Onwrikbare logica,” bevestigde Hemingway met een hoofdknik, na enkele oogenblikken overpeinzing. „Er is geen speld tusschen te krijgen...”

„Maar snap jij dan,” zei Peter wanhopig, „waarom die Turpey of hoe die vervloekte kerel ook heeten mag, zoo’n haast heeft om Morescu te pakken te krijgen? Ik zou zoo zeggen dat hij...”

Toen werd hij onderbroken door een uitroep van Turpey.

„Hei, jullie daar, we hebben even overlegd en ik wil open kaart spelen. Niet dat ik zoo gebrand ben op open kaart spelen, maar ik móét wel, anders gaat alles heelemaal mijn neus voorbij. Maar dat doet verder niets terzake. Ik wil een accoord met jullie aangaan. Als ik zeg, waar het papier te vinden is, hoeveel contant heb je er dan voor over? Op je eerewoord bevestigen!”

Peter staarde Turpey aan, zes volle seconden, slikte moeizaam en keerde zich toen tot Hemingway. Hij gaf geen uiting meer aan wat hij dacht of voelde... woorden zouden trouwens ontoereikend zijn geweest.

„Dat moet jij beslissen,” zei hij dan op ongewoon bescheiden toon, tegen Hemingway knikkend.

„Schiet op nou,” zei Turpey, „geloof me, elke minuut is goud waard.”

„Is het papier dan niet in de gevangenis?” vroeg Hemingway.

„Neen,” zei Turpey.

Er viel een diepe, veelbeteekenende stilte, waarin het gezoem van enkele muggen hoorbaar werd.

„Wat vraag je?” zei Hemingway dan, nu ook bescheiden.

„Tienduizend dollar voor ons beiden,” zei Turpey, „nemen of niet nemen!”

„Genomen,” zei Hemingway, opstaande, „onder de voorwaarde, dat we het stuk dààr vinden en dat je naderhand geen pogingen meer gaat doen om ons dat papier afhandig te maken.”

„Mijn woord,” zei Turpey, „ik hou van een gijntje nu en dan, maar mijn woord is mijn woord, dat kan Parker getuigen.

Parker, die onverstoorbaar met zijn rug tegen den stam van den boom leunde, knikte instemmend tegen de bladeren boven hem.

Peter stond op en de Siameesche tweeling scharrelde moeizaam overeind.

„Laten we als de duivel maken dat we wegkomen,” zei Turpey, „we zullen waarschijnlijk tijd genoeg hebben, maar tienduizend dollar is een heele schep geld en ik wil liever niets riskeeren. Ik zou je verder willen verzoeken, onze handen een beetje anders vast te binden. Zoo gauw we deze struiken uit zijn, zullen we door heel wat stof en hitte moeten loopen vóór we zijn waar we wezen moeten — en zooals we nu gebonden zijn, gaat het niet.”

Peter, die achter hem liep, keek Hemingway eens aan.

„Zou hij het een of ander willen uithalen?” fluisterde hij, zijn beenen hoog optillend om enkele kleine, maar venijnige cactussen te ontgaan.

„Kan hij niet, ” zei Hemingway, „als we zijn linkerhand vastmaken aan de rechterhand van den ander, kunnen ze nooit zoo hard loopen als wij. Bovendien zijn wij gewapend.”

Ze braken door de struiken en kwamen op den weg. De hitte was nu bijna ondraaglijk. Ze waren vlak bij de plaats waar Morescu enkele uren tevoren was verongelukt en in de smalle, met geel zand en wit stof gevulde engte tusschen de heuvels bleef de hitte hangen tot alles in de omgeving door de trillende, gloeiende luchtkolommen scheen te dansen. Groote cactussen voerden groteske dansen uit, de weg slingerde als een reusachtige serpentine. En ondanks al deze beweging was het windstil.

Peter bevestigde de riemen anders om de polsen van de twee mannen, zooals hem gevraagd was.

„Waar is dat papier nu ergens te vinden?” vroeg hij, toen de stoet zich temidden van een stofwolk in beweging zette.

„Thuis bij den douanechef,” zei Turpey korzelig. Zijn geheele manier van doen gaf maar al te duidelijk te kennen, dat hij met moeite en noodgedwongen afstand deed van een kostbaar geheim. „We hebben de geheele gevangenis doorzocht en we hoorden, dat El Capitán, zooals ze hem noemen, thuis een safe heeft, waarin hij wel vaker dingen van waarde, die hij liever niet in een houten kast opbergt, bewaart. We hebben Pedro gedwongen, ons den weg te wijzen, maar toen wij jullie wagen zagen passeeren, stuurde ik hem met Crofts een eind terug om te kijken of jullie inderdaad wel waren doorgereden... Dat gebrom van dien motor hield zoo verdacht snel op!”

Peter grinnikte en keek Hemingway aan.

„Voordat we scheidden, heeft Pedro me uitgelegd, waar dat huis ergens ligt. Van hier af zal het een half uur flink loopen zijn; het is een zijweg links, een weg, die speciaal naar het buitenhuis van den chef was aangelegd. Het is de eenige zijweg hier in de buurt; er woont hier verder geen mensch. Ik snap niet wat zoo’n vent er voor plezier in heeft om moederziel alleen te gaan wonen; hij gaat altijd met den arrestantenauto heen en weer naar Hernandez of hoe dat gat heeten mag, maar nooit heeft hij iemand om mee te praten dan die twee ezels van douaniers en een of tweemaal per jaar zijn chef aan het kustbewakingsstation te Veraz... Wat een baan!”

De baan van El Capitán werd op dat oogenblik uit de gedachten van het viertal weggevaagd, want het passeeren van een bocht bracht hen op de plaats, waar nog steeds Morescu’s wagen scheef over den weg stond. Diepe wielsporen deden zien hoe Morescu ’n tien minuten tevoren in een boog om zijn vorigen wagen was heengereden.

„Hemel,” zei Peter, „zou deze wagen nog te gebruiken zijn? Hij is ten slotte nergens tegenaan gebotst of zoo!”

„Maak me niet blij met een doode musch,” bromde Turpey, „of ik gooi het er dadelijk bij neer, alles zit vol stof, tot mijn ooren toe... en die hitte!”

Hij zette zich, noodgedwongen door Parker gevolgd, op de treeplank van den wagen neer. Peter was er in geklommen en merkte op, dat de versnelling stond ingeschakeld en de handrem was aangetrokken. De motor was dus waarschijnlijk tot stilstand gekomen, doordat Morescu eenvoudig niet den tijd had gehad, de versnelling te ontkoppelen en, met ingetrapt koppelingspedaal en aangetrokken handrem, tijdens den slingerenden rit door de struiken zijn hoofd had gestooten en bewusteloos was geraakt. Toen hij het bewustzijn verloor, koppelde zich den motor weer onder zijn verslappenden voet, maar de handrem bleef aangetrokken staan. Toen de wagen stilstond, stopte automatisch ook de motor. Peter floot zachtjes en gooide de handrem los. Hij zette de versnellingshandle op ,vrij’ en trapte op den starter. Bijna op hetzelfde oogenblik sloeg de motor aan.

„Dacht ik het niet,” grinnikte Peter, de nog steeds brandende koplampen doovend. Hij schakelde in, drukte op het gaspedaal, daarbij rekening houdend met het mulle zand en liet de koppeling opkomen. De wagen sidderde één onderdeel van een seconde en schoot dan vooruit. Een luid getier achter hem deed hem stoppen. Turpey en Parker waren toen de treeplank plotseling onder hen verdween, in het stof terecht gekomen. Peter gooide het portier open.

„Klim er in,” zei hij, „en schaam je! Voor vijf duizend dollar de man kun je best een extra hapje stof slikken. Ik kijk ook niet op een paar cactussen, kijk maar!”

Hij stak zijn linkerbroekspijp achter het stuurrad om hoog. Zijn witlinnen costuum was in de verloopen dagen al smeriger en smeriger geworden, maar de laatste nacht was wel zéér bewogen geweest, en in dien nacht had speciaal Peter’s broek het moeten ontgelden. Cactusstekels hadden van de knie af tot den zoom toe letterlijk geen vierkante centimeter broekspijp intact gelaten. Wat Peter’s onderbeenen bedekte geleek meer op een vatenkwast dan op een kleedingstuk. Zijn ellebogen waren zwart inplaats van wit, twee knoopen van zijn jas waren verdwenen, zijn schoenen verkeerden in een ontoonbaren toestand. Zijn das had Peter sedert lang naar beneden getrokken, zoodat de knoop ergens ver onder zijn hals bungelde. Hij had een slap shirt aan gehad en dat had hij bij het eerste verschijnen van de zon aan den hals geopend. Aan het geheel werd de ,finishing touch’ verleend door een driedaagsche baard, en het stof van den weg had óók zijn werk gedaan. Achter het stuur van Morescu’s wagen zittend, zijn oogen half dichtgeknepen tegen het felle licht op den weg, zag Peter er meer uit als een boekanier, die per vergissing in een modern tijdperk was verzeild geraakt, dan als de eerste klasse passagier van drie dagen tevoren.

Hemingway had op het oogenblik, dat hij den wagen binnenkwam, zijn jas uitgetrokken en zag er even schilderachtig uit als Peter. Hij was zich verder bewust van het feit, dat het voor de twee heeren achter hem zeer verleidelijk moest zijn, met hun vrije handen grapjes uit te halen, dus liet hij een onvriendelijk uitziend pistool over den rand van de zitting wijzen. Het rijden in een gesloten auto heeft bij hooge temperaturen steeds het voordeel, dat de inzittenden in de schaduw zitten èn in een flinken luchtstroom, maar nadat Peter een proef had genomen met het oproepen van dergelijken flinken luchtstroom door het openzetten van de voorruit, kwam er, behalve een gloeiende, prikkend heete wind een stofstroom naar binnen, die alle inzittenden deed gillen:

„Doe dicht!”

Daarna leden ze in stilte, zónder luchtstroom. Het eenige vreugdevolle moment was, toen Hemingway op den bodem van den wagen een thermosflesch met koude thee ontdekte, waaraan zij bij het eerste onderzoek van den wagen geen aandacht hadden besteed, maar die nu van groot belang werd.

Toen de flesch leeg was, boog Turpey zich naar voren. „We moeten er nu ongeveer zijn... we rijden zeker al een minuut of tien. Hier moet ergens een eenzame, heel hooge cactus links van den weg staan. Vlak daarnaast slaat een zijweg af. Waarachtig! Daar heb je die cactus!”

Een reusachtige cactus, terzijde van den weg in het veld staande, stak tegen de schelblauwe lucht af, zijn contouren trillend door de enorme hitte.

„Wacht eens,” zei Peter, „het is nu al tamelijk laat. Als de waarde Capitán zijn hielen eens heeft gelicht en niet meer thuis is? Wat dan?”

„Hij is thuis,” zei Turpey, „daar heb ik ook meteen aan gedacht, maar Pedro zei, dat hij gewoonlijk laat opbleef om van de koelte van den nacht te profiteeren en dan laat in den morgen door bleef slapen. Hij gaat nooit naar de gevangenis vóór twee uur in den middag. Hij komt steevast in het dorp aan als iedereen zijn siësta doet en hij wordt door de geheele bevolking elken middag opnieuw vervloekt omdat die ratelende wagen van hem alles in den wijden omtrek wakker maakt. Nee, hij is vast en zeker thuis.”

„Ik hoop het voor jouw tienduizend dollar,” mompelde Peter, den wagen in den smallen zijweg manoeuvreerend. Zoodra hij daar was, bleek dat Turpey zich niet had vergist. Het weggetje was voorzien van een soort plaveisel van naast elkaar gelegde, min of meer rechte takken, waarover de wagen gemakkelijker liep dan door los zand. Het pad was geheel recht en in de verte was een lang, laag huis te zien, half van adobe en half van hout. Vóór het huis stond een wagen, die door Peter, Hemingway en Parker werd herkend als de wagen, waarin zij van Veraz naar Hernandez waren over gebracht.

„Daar staat een auto,” zei Turpey, ongerust.

„Da’s in orde,” zei Peter, „dat is de kar van den chef zelf.”

„Gelukkig,” zei Turpey, in de kussens terugvallend, „ik schrok me dood.”

„Die tienduizend dollar van jou worden hoe langer hoe reëeler,” erkende Peter, het laatste stuk weg afleggend, dat hem nog van het huis scheidde, „ik hoop alleen, dat onze vriend geen geval van heldenmoed krijgt en bij het zien van een heele horde ontsnapte gevangenen als een gek aan het schieten slaat.”

Hij stopte den wagen naast den anderen, zette den motor af en kroop achter het stuur uit. De anderen volgden hem en stonden enkele seconden naar het lange, lage huis te staren. De helwit gekalkte adobe muren weerkaatsten den vollen gloed van het zonlicht. Onder de aangebouwde warande waren de vensterlooze ramen zwarte rechthoeken. Het houtwerk van de warande was verveloos en door de eeuwige zonnehitte op vele plaatsen gebarsten en gescheurd. Op de plaatsen, waar de verf was verdwenen, was het kale hout door de zon verbleekt.

„Hei!” riep Peter.

Er volgde een korte, doodsche stilte.

„Hij slaapt,” zei Turpey, „we kunnen beter naar binnen gaan en hem wakker maken. Het viertal klom de uitgedroogde treden van de houten trap op, stak de warande over, ging de openstaande voordeur binnen en bleef staan.

Achterover in een breeden, leeren fauteuil, die zeer lang geleden betere dagen had gekend, zijn beenen op den rand van een eenvoudige tafel, lag El Capitán, zijn hoofd opzij, zacht en tevreden ademhalend. Zijn kleeding was hoogst onvolledig. Hij droeg Mexicaansche pantoffels, een pyjamabroek en een oud shirt. Het shirt hing open en toonde zijn gebruinde borst. Op de tafel stonden de resten van een eenvoudig ontbijt; ergens in een hoek van het halfduistere vertrek tikte een klok. Enkele muggen zoemden loom.

Hemingway was de eerste, die de rust verbrak. Hij deed enkele passen naar voren, wierp een blik op de tafel, boog zich er dan overheen en tikte den slapende met den loop van zijn revolver zachtjes op zijn teenen. Zonder schok of uitroep werd de chef wakker. Hij opende langzaam zijn oogen, knipperde even tegen het licht en knikte dan welwillend.

„Mórge!” zei hij, „waarmee kan ik de heeren dienen?”

TWINTIGSTE HOOFDSTUK

Een woestijn duikt op uit een zonderlingen hoek

Als Peter minder snel naar het huis van El Capitán was gereden en een minuut of vijf later den zijweg had bereikt, had hij, alvorens dezen in te slaan, het genoegen kunnen smaken, zijn ouden vriend Clim te ontmoeten, die, slapend achterin zijn auto liggend, met Ben aan het stuur, door stof en hitte op weg was naar het Groote Rendez-vous, de gevangenis in Hernandez. Een zeer menschelijke behoefte was de oorzaak geweest, dat Clim er achter was gekomen dat zijn oorspronkelijke conclusie verkeerd was en dat Morescu, inplaats van den douanechef te Veraz te gaan interviewen, in het holst van den nacht Veraz was gepasseerd om door te rijden naar de calabozo van Hernandez.

Het was zeer toevallig in zijn werk gegaan. Toen Ben met vier neutraal getinte plaids was teruggekeerd en Clim zijn koffers had gepakt, verliep er zeer weinig tijd vóór de wagen de diepe, door de maan geworpen schaduw voor de warande van het Southland Hotel uitreed om zijn weg naar Veraz aan te vangen. Clim had zich volgens afspraak op de achterbank gelegd, met twee plaids bedekt, en sliep, zonder van schokken en slingeren iets te bemerken, den slaap der uitgeputten. Ben, die den nacht tevoren in zijn kooi op de ,Lucky Lassie’ had kunnen doorbrengen, was een veilig chauffeur en zonder dat er iets geschiedde, dat Clim’s slaap kon storen, legde de wagen door den stillen kouden maannacht den weg naar Veraz af.

Toen Ben de eerste huizen in de verte zag liggen, stopte hij den wagen, stak zijn pijp op en wekte Clim. De sterren waren al verbleekt. Clim, wakker wordend, zag aan den oostelijken hemel de rossige en oranje vlammen, die op datzelfde oogenblik Peter’s aandacht trokken, toen die jongeman, uit het veld geslagen na het vruchteloos zoeken in Morescu’s auto, op de treeplank van dien wagen neerzonk.

Clim rilde, geeuwde, mompelde het een en ander over klimaten, die niets beters weten te doen dan van het eene uiterste in het andere te vervallen en ging rechtop zitten.

„We zijn er,” zei Ben, met zijn pijp wijzend. „Daar ligt Veraz. Zullen we hier blijven wachten?”

Clim geeuwde nog eens, keek verlangend naar den vlammend rooden hemel, waar elk oogenblik de zon te voorschijn kon komen en dacht na. Hij was slaperig en hij had geruimen tijd noodig om tot een beslissing te komen.

Dan trok hij een der plaids weer over zijn schouders en geeuwde voor de derde maal.

„Het is onzin, Ben, om hier te blijven wachten... we weten niet eens waar het huis van den douanechef is! Als die gekke Morescu het in zijn hoofd haalt, er in den vroegen ochtend heen te gaan, en het klaarspeelt om hem in alle vroegte te spreken te krijgen, kunnen we naar onzen vriend fluiten!... O, goden, wat heb ik een slaap... en als-ie nou eens langs een anderen weg dan deze het gehucht weer verlaat? Wat dan?... Neen, Ben, we rijden een eindje verder, tot we een of ander café langs den weg vinden, waar ze julep en koffie en zoo meer verkoopen... jij weet hier toch wel een van die dingen staan?”

Ben grinnikte.

„Zeker... ik ben hier vaak genoeg geweest... een eindje vederop is een klein cafétje, nog juist buiten de stad dat den heelen nacht open blijft voor vrachtrijders en chauffeurs en zoo... daar kunnen we koffie krijgen. Goeie koffie ook!”

Clim viel terug op de zitting en trok de plaid vaster om zijn schouders.

„Rij op, Ben, rij door... koffie heb ik hard noodig! Als je de koffie, heet en wel, geroerd en alles, klaar hebt, kom me dan roepen, maar geen seconde eerder! Hoe is het mogelijk, dat iemand zóó’n slaap heeft! Dat doet de sfeer van het land natuurlijk... alles en iedereen is hier eeuwig siesta aan het houden...” Hij geeuwde en viel midden in een geeuw in slaap.

Hij werd weer wakker door een rukken aan zijn schouder. Ben’s hoofd was, mèt een grooten beker dampend vocht, dat heerlijke koffiegeuren verspreidde, door een portierraampje gestoken.

„Mijnheer Perroney...” zei Ben, „mijnheer Perroney... word wakker... hier is koffie... Hei...”

„All right, all right, ik bèn wakker!” protesteerde Clim, zich overeind hijschend. „De zon is al op, zie ik... ja, geef die koffie maar hier, ik hoop dat-ie heet is.”

Hij brandde zich bij den eersten slok, schopte slaperig de plaids van zich af en klom den wagen uit met den dampenden beker koffie in zijn hand, om zijn beenen te strekken. De zwarte schaduwen van een groepje palmboomen, die zich over het gebouw heenbogen, vielen op den witten steen van het kleine roadhouse. Clim dronk al wandelend zijn koffie op, Ben naast zich. Toen hij klaar was en zijn leegen beker op de treeplank had gezet, zei Ben:

„Mijnheer Perroney, wilt u nóg een kop koffie?”

Clim staarde hem verbaast aan.

„Alle goden, wat zet jij er een haast achter ...ben je bang dat ik zal bezwijmen?”

Ben schudde het hoofd.

„Neen, maar ik ben bang dat we dadelijk weer weg moeten!..”

Clim staarde zijn chauffeur aan en dacht aanvankelijk dat deze, alvorens de koffie naar buiten te brengen, eerst in ruime mate had genoten van een edeler vocht. Maar nadat hij zelf den waard had hooren bevestigen, dat een man, die zuiver beantwoordde aan de beschrijving van Morescu, enkele uren tevoren in een auto had stil gehouden en den kortsten weg naar Hernandez had gevraagd, daarenboven zich de ligging van de gevangenis in die plaats op een stuk papier had laten uitteekenen, waarbij hij zelfs de vraag had gesteld of hij vóór zonsopgang daar zou kunnen zijn, was ook Clim gedwongen, geloof te hechten aan Ben’s conclusie, dat Morescu, inplaats van naar Veraz te gaan om den douanechef te spreken, zijn weg onmiddellijk had voortgezet naar de gevangenis in Hernandez.

Zoodra dat tot hem doordrong, was Clim’s slaperigheid ook verdwenen. Hij ging weer naar binnen en vroeg een tweeden kop koffie. Terwijl hij het heete vocht opslorpte, stelde hij eenige vragen aan den over de toonbank hangenden waard en vernam dat Morescu ongeveer vier uur tevoren was vertrokken, na enkele koppen koffie te hebben gedronken. Hij had zelfs een thermosflesch koude thee gekocht om onderweg mee te nemen.

Clim legde een dollarstuk op de houten toonbank, keerde zich om en wenkte Ben, hem naar buiten te volgen. Het was nu dag. De zon stond een handbreedte boven den horizon en reeds was haar warmte duidelijk merkbaar. Clim gooide de plaids van de achterzitting en viel in de kussens neer.

„Rij maar weer verder, Ben,” zuchtte hij, „ik ben benieuwd of er ooit een einde zal komen aan onzen zwerftocht! De weg naar de gevangenis weet je nu, hé?”

„Heb ik binnen gevraagd,” zei Ben, „maar ik begrijp er werkelijk niets van... waarom is Morescu verder gereden? Ik dacht, dat hij hier den douanechef moest spreken! Met hèm heeft hij in elk geval getelefoneerd.”

Clim keek peinzend uit het raam.

„Dat dacht ik ook, Ben, oude makker, maar ik heb blijkbaar een verkeerde conclusie getrokken... Toen Morescu den chef opbelde, heeft bij hem blijkbaar nièt willen spreken, maar iets anders gevraagd. Er is me op het oogenblik maar één ding duidelijk en dat is, dat we vriend Morescu moeten volgen door hel en hoog water... ik zie trouwens ook niet in, wat we anders zouden kunnen doen! Jij wel?”

Ben bromde ontkennend en stuurde den wagen door de nauwe straatjes van Veraz volgens de aanwijzingen van den waard in het café. Veraz was een klein stadje en het duurde geen vijf minuten voor zij op den smallen weg naar Hernandez uitkwamen.

Clim voelde zijn slaperigheid terugkomen en stak een sigaret op. Het hielp niet; de langzaam groeiende warmte, het gebrom van den motor en het wiegen van den wagen maakten hem suf.

„Jij vind den weg wel, hé?” zei hij, „dan ga ik nog een tukje doen. Als je hoort schieten of vechten of Morescu’s wagen tegenkomt, maak je me wel wakker! Adio!”

Hij viel prompt in slaap.

Ben, achter het stuur, hield zijn oogen goed open, en hoewel hij op den stoffigen weg verscheidene auto’s passeerde, ontmoette hij er geen, die ook maar in de verte geleek op den donkerrooden wagen, waarin hij Morescu had zien vertrekken. De eerste auto, die hij tegenkwam, had inderdaad Morescu als bestuurder, maar het feit, dat Morescu er vandoor was gegaan in de donkerblauwe Sedan, waarin Peter en Hemingway hem hadden achtervolgd, welke wagen zij op hun beurt hadden geleend aan Turpey, en het schitteren van de zon in de voorruiten der wagens, bewaarden Morescu voor een herkenning door Ben.

En zoo kon het gebeuren dat, tegen tien uur in den morgen, een wagen bij de gevangenis van Hernandez stopte, waaruit Clim en Ben stapten... de eerste verkwikt door vele uren slaap, de laatste heel voorzichtig, daar hem de taak was opgedragen, zonder opzien te baren naar de achterzijde van de gevangenis te sluipen en daar een oogje in het zeil te houden.

Clim, die een paar honderd meter vóór het dorp door Ben was gewekt, had hem order gegeven, den wagen een paar huizen vóór de gevangenis tot stilstand te brengen en dan, langs de huizenrij glijdend, tot achter de gevangenis te sluipen, om, zoodra hij een schot hoorde of een tumult, naar binnen te rennen en te hulp te komen.

Op het oogenblik dat de wagen stopte, kwamen van alle zijden, van beschaduwde plekjes en uit het dorpscafé belangstellenden te voorschijn. In den loop van den nacht waren velen van hen uit hun slaap gewekt door het geluid van af en aan rijdende vreemde auto’s, doch toen het daarbij bleef, hadden zij zich op hun andere zijde gelegd en verder geslapen. In den ochtend verbreidde zich echter het gerucht, dat er iets bijzonders aan de hand was en de wagen die nu, met twee Amerikanen bemand, arriveerde, bevestigde dit gerucht op wel zeer krachtige wijze.

Heel Hermandez liep uit, op de bedlegerigen en lammen na, en omringde de auto nog vóór Clim en Ben geheel waren uitgestapt. Toen dezen echter naar buiten kwamen, in de felle zon, maakte de menigte haastig ruim baan; de glanzende revolver in Clim’s hand had een groot aandeel in het bereiken van dit effect.

De totale afwezigheid van auto’s voor de deur van de gevangenis wekte wel eenigszins Clim’s onrust en was de reden, dat hij in groote haast langs de lage rij huizen naar de gevangenis liep, snel bukte, om het eene raam aan de voorzijde te passeeren en de open voordeur binnensprong.

Een koele, donkere gang lag verlaten voor hem. Aan de linkerzijde van die gang stond een deur open. Clim liep er heen en keek om den hoek. In het midden van het vertrek hurkte een Mexikaansche douanier, die bezig was, een koffer vol te pakken met allerlei voorwerpen die rondom hem op den grond lagen. Hij zat met zijn gelaat half naar Clim toegewend en stopte, op het oogenblik, dat Clim om den hoek van de deur keek, juist een revolver in een holster. Clim achtte het raadzaam, even te wachten. De douanier legde den holster met het wapen in den koffer en. nam een uniformjas op.

Clim achtte nu het oogenblik gekomen. Hij stapte naar binnen, zijn revolver geheven:

„Handen omhoog!” zei hij, den douanier op den korrel nemend. De man schrok heftig, keek op en staarde in de duistere diepte van den revolverloop. Hij handelde daarop als een wijs man, stond op en stak zijn armen in de lucht.

Clim bekeek hem enkele seconden peinzend. Hier stond hij nu, met een douanier aan het einde van zijn pistool, maar wat nu? Hij keek den douanier aan en de douanier staarde hém belangstellend aan. Enkele tellen duurde dat pijnlijk zwijgen. In de gevangenis heerschte een doodsche stilte, maar dan werd plotseling die stilte verbroken door een regelmatig bonzend geluid, dat uit de verte scheen te komen, uit de gang, niet ver verwijderd.

„Wat is dat?” informeerde Clim, die zich in een situatie bevond, waarin elk merkwaardig geluid afdoende behoorde te worden uitgelegd.

Douanier Pedro haalde de schouders op, schudde het hoofd en uitte enkele woorden in het Spaansch.

Het gebons herhaalde zich, sterker, en ditmaal vergezeld van geschreeuw.

„Wat is dat?” zei Clim, meer nadrukkelijk. Hij sprak geen letter Spaansch, maar het leek hem, dat een dergelijke ongecompliceerde vraag als „ Wat is dat?”, vergezeld van alle mogelijke schouder en wenkbrauwgebaren, die een nietweten uitdrukten, zelfs voor een hottentot verstaanbaar moest zijn.

Toen Pedro dan ook voor de tweede maal de schouders ophaalde en het hoofd schudde, verloor hij zijn geduld. Hij deed enkele passen, die hem achter Pedro brachten, en wenkte met zijn pistool in de richting van de deur.

„Vooruit!” zei hij, „bij bet eerste verdachte ding, dat ik tegenkom, schiet ik je door je ribben, begrepen? Bàng!”

Het gebons ging nu aanhoudend voort. Bij vlagen weerklonk het geschreeuw. Overigens leek de geheele gevangenis verlaten. Clim dreef Pedro de deur uit, de gang in en wachtte daar even. Het lawaai kwam van links, om den hoek van de gang, nu veel duidelijker hoorbaar.

„Vooruit!„ zei Clim, „en geen grapjes; als ik den trekker overhaal, is het te laat.”

Of Pedro alles begreep wat er achter hem gegromd werd, staat niet vast, maar het was een feit, dat hij als een toonbeeld van gedweeheid voort liep, de gang af, den hoek om en tot voor de deur van de cel, waarin de Laatste der Douaniers, die enkele uren tijd had gehad om zich van zijn riemen te bevrijden, zat opgesloten. De zware houten deur trilde onder de schoppen, die er van binnen tegen werden gegeven, het ijzerbeslag en de onderdeelen van het slot rinkelden. Het geschreeuw van den gevangene was een heesch en schor: „Hei” geroep... het had, wat verstaanbaarheid betreft, evengoed Hoogduitsch als Beloedsjistansch kunnen zijn.

„Wie is daar binnen?” vroeg Clim met een ruk van zijn hoofd naar de deur.

Pedro deed geen moeite meer om de vraag niet te verstaan. Zonder aarzelen zei hij:

„Twee Americano’s en een Mexicaan.”

„Wat!!” zei Clim. Hij staarde Pedro enkele oogenblikken aan, pogend, dit te verwerken. Dan zag hij plotseling licht. Natuurlijk! Dat was de reden, dat Morescu naar deze gevangenis was getogen! Of Peter en Hemingway, óf de twee boeven uit de motorboot lagen daarbinnen... en op de een of andere manier, waarschijnlijk van den douanechef in Veraz, was Morescu dat te weten gekomen...

„Doe de deur open,” zei Clim, met zijn pistool porrend, „open!”

Pedro begreep hem zonder tijdverlies.

Hij trok een sleutel uit zijn zak, stak hem in het slot en draaide. Zoodra de deur enkele centimeters geopend was, werd zij van binnen verder opengerukt en de deerlijk gehavende gestalte van een douanier stoof door de opening, schreeuwend en verwoed gesticuleerend. Naderhand wist Clim zich niet precies meer te herinneren hoe alles in zijn werk ging, hij wist alleen, dat het verbazend snel was gebeurd.

Het ging echter zeer eenvoudig: op het moment, dat de woedende douanier door de wijd openstaande deur stoof, ontstond er een lichte verwarring, waarin Pedro snel twee stappen achteruit deed. Dan gaf hij Clim, die nu naast hem stond, een duw in den rug, die maakte dat hij met pistool en al door de wijd geopende deur vloog, over den drempel struikelde en languit op den vloer van de cel terecht kwam. Vóór hij begonnen was, op te staan, dreunde de deur in het slot.

Er was maar één mogelijkheid en Clim greep die oogenblikkelijk aan. Hij hief zijn revolver op en vuurde op het slot. Een dikke, witte wolk kruitdamp spoot langs de wanden en de deur omhoog en deed hem kuchen, maar zonder aarzelen vuurde hij voor de tweede maal, iets lager. Een stuk metaal sprong los, vloog met een gierend geluid weg, ricochetteerde langs den muur en viel rinkelend op den houten vloer. Clim gaf een schop tegen het slot. Het was verwrongen en zat los, maar het hield nog. De derde oorverdoovende knal van het wapen was echter tevens de laatste. Stukken metaal vlogen naar alle zijden, de rest van het slot verdween uit het gezicht en waar het slot was geweest gaapte nu een versplinterd gat in de deur. Een seconde later rende Clim door de gang. De kamer, waar hij den douanier had aangetroffen was verlaten, de koffer, die op den grond had gestaan, was weg.

Clim keek haastig in de andere kamers. Alles was leeg en verlaten.

„Het lijkt waarachtig wel of alles en iedereen hier stapelkrankzinnig is!” klaagde hij, naar de voordeur loopend. Toen hij die bereikte, zag hij echter een schouwspel, dat hem een oogenblik met stomheid sloeg.

Midden over het plein reed de wagen, waarin hij met Ben gekomen was, in volle vaart weg; een groote stofwolk achter zich latend. Aan de twee reservewielen, die met riemen achter op den wagen waren bevestigd, klemde zich een man vast. Clim, die zijn revolver al had opgeheven, liet haar weer zakken. De man was Ben. In spanning zag bij, hoe Ben, met een behendigheid, die alleen een zeeman eigen kon zijn, zich boven op de twee banden heesch, zich met één hand vastgreep, aan een uitsteeksel van den kap van den wagen en zich dan achteroverboog. Een seconde later klonk een schot, en de wagen, die intusschen een behoorlijke snelheid had bereikt, slingerde als een zeilboot in een storm.

„Hou vast, Ben!” gilde Clim, naar voren rennend. Voor hij het plein echter half was overgestoken, klonk een tweede schot en de wagen stond stil. Eén man sprong er uit; de douanier, die Clim in de cel had geduwd. Hij liep van den wagon weg, keerde zich dan om en mikte met een pistool, blijkbaar in de hoop, den man, die achterop had gezeten, onder schot te krijgen. Ben was echter op de treeplank gaan zitten aan de zijde, van den douanier afgewend. Clim rende intusschen door het dikke stof geluidloos naderbij. De menigte, die aan de randen van het plein uit deuren en door ramen toekeek, gaf geen geluid. Vijftig meters scheidden Clim nog van den douanier, die, de revolver in de hand, stap voor stap achteruit ging. Clim matigde zijn ren tot een stap, op zijn teenen, om vooral alle geluid te vermijden, zijn goed gesternte smeekend, dat de zaken aldus voort mochten gaan. Elk oogenblik kon de man achter zich kijken...

Het was echter Ben, die de zaken naar een snelle ontknooping dreef. Hij stak plotseling zijn hoofd boven de motor kap uit, vuurde snel in de lucht, om den douanier angst aan te jagen en dook weer weg. De kogel vloog zoo dicht langs Clim’s wang, dat hij de zucht van den wind voelde. Dat besliste den strijd. Clim, vastbesloten, zijn leven niet ontijdig in een gehucht als Hermandez te beëindigen, legde de rest van den afstand tusschen hem en den man voor hem in één ren af en liet de kolf van zijn revolver met tamelijke kracht op de zwaren kuif nederdalen... op hetzelfde oogenblik, dat Ben zijn tweede schot loste. Ditmaal floot de kogel door Clim’s haren.

„Ben!” gilde Clim in doodsnood... „Hei! Ik ben het, kijk uit ezel!”

Eerst verscheen er een groot pistool over den in de zon blikkerenden bovenkant van de motorkap, dan één starend oog en een stuk schedel, en dan kwam Ben in zijn geheel te voorschijn.

„Aha!” zei Ben. „Ik had nog net den tijd, toen ik binnen hoorde schieten, achter de gevangenis vandaan te rennen en achter op den wagen te klimmen, waarmee ik dezen vreemden snoeshaan zag wegrijden. Er kwam nog een tweede vent uit de gevangenis, maar die is verdwenen, ergens tusschen de huizen door!”

„Deze is het voornaamste,” zei Clim, „hij heeft vandaag al eens een klap gehad... kijk eens, wat een buil! Enfin, hij zal er gauw een tweede bij hebben... wat zat jij te schieten achter op die auto? Wou je met alle geweld lijken veroorzaken?”

„Ik schoot op de banden,” zei Ben, „ik heb ze allebei lek geschoten, toen moest-ie wel stoppen.”

„Goed werk,” zei Clim, „pak jij ’m bij zijn beenen, dan zullen we hem naar binnen dragen. Als we eenmaal binnen zijn, rijd dan den wagen met lekke banden en al onder het raam van de gevangenis en houd het dorpsgepeupel op een afstand... Ik ben van plan, in die gevangenis te blijven kampeeren tot er iemand komt opdagen, die me van al deze waanzin tekst en uitleg kan geven... waarachtig, een krankzinnigengesticht is een tehuis voor professoren in logica vergeleken bij den janboel, waar ik hier in verzeild ben geraakt... er is geen kop of staart aan het geval te vinden... heb je zijn beenen? Vooruit dan... wacht even , laten we hem in den wagen leggen, dan rijden we het heele geval naar de plaats van bestemming. Moet je die belangstelling zien! Je zou zeggen, dat ze hier in Mexico nog nooit een pistool hebben hooren afgaan... Wat een land en wat een hitte... je zult je tweede versnelling moeten gebruiken, Ben, anders kom je nooit door het stof heen met die leege banden. Wàt een hitte... ik hoop alleen, dat ze in die gevangenis een paar vaten geconfiskeerd bier hebben liggen...”

En zoo stonden de zaken in de calabozo van Hermandez om elf uur in den ochtend, toen Ben, die voor het open raam de wacht hield, daarbij geholpen door een flesch koel gerstebier, uit het café gerequireerd, twee met stof overdekte auto’s uit de richting Veraz in volle vaart het plein zag oprijden. Vóór hij den tijd had om Clim, die in een stoel lag te slapen, met zijn shirt aan den hals open en zijn voeten, een pistool en een flesch bier op de tafel vóór hem, wakker te maken, waren de inzittenden van de twee auto’s met getrokken revolvers dood de deur naar binnen komen rennen. Clim, die met ’n schok ontwaakte door de porren, die Ben hem toediende, opende zijn oogen juist op tijd om Peter en Hemingway te zien binnenkomen, op den voet gevolgd door een douanier met gouden tressen op zijn witte jas, die drie aan elkaar gebonden mannen voortdreef.

„Peter!” riep Clim, in opperste verbazing.

„Waar is Pedro?” hijgden Peter en Hemingway tegelijkertijd... Pedro! De douanier, heb je hem niet gezien?”

Clim nam een langen teug uit de beslagen, koele flesch voor hem en zuchtte diep. De schare breidde zich waaiervormig uit. Peter boog zich over de tafel heen en klopte met zijn revolver op het houten blad.

„Heb je Pedro gezien? Geef toch antwoord, idiote gek! Een lange zwarte kerel met...

„Met een neus als een bloemkool?” vroeg Clim.

„Ja, ja!” zei Peter ongeduldig, „en een groote buil op zijn hoofd, die Morescu er op heeft geslagen!”

„Ik heb er nog een bij geslagen,” zei Clim voldaan. „Wil je ’m zien?”

„Is Pedro hier? Héb je ’m?” juichte Peter. „Waar is-ie?”

„Doe die kast maar open,” zei Clim, naar de deur van een muurkast achter hem wijzend.

Drie man stormden er op af, de deur vloog open en een drievoudige triomfkreet weerklonk. Pedro, aan handen en voeten gebonden, knipperend tegen het licht, werd uit de koele duisternis van de kast te voorschijn gesleurd.

„Heb je hem gefouilleerd?” vroeg Peter, zich een oogen blik uit zijn gebogen houding oprichtend.

„Ik!” zei Clim, „waarom in vredesnaam...?”

Hij zweeg een oogenblik, sperde zijn oogen open, schoof de flesch bier langzaam opzij en rees als gehypnotiseerd van zijn stoel op. „Je denkt toch niet dat hij... dat hij dat papier in zijn zak heeft?”

Clim raakte door het idee van streek en voegde zich haastig bij de drie, die allen tezamen al bezig waren, Pedro’s zakken na te zoeken. Het klaverblad Turpey, Crofts, Parker, hecht aaneengebonden, kwam dichterbij, peinzend over tienduizend verloren dollars, en staarde over de hoofden der hurkende menschen heen naar de voorwerpen, die uit de zakken van den lijdzamen Pedro werden gehaald. Ben, die evenmin als Clim ook maar iets van het hoe en waarom snapte, vereenigde het nuttige met het aangename door met grimmig gelaat een pistool in de lendenen van den middelste van het drietal te porren en, gebukt, tusschen het woud van beenen vóór hem te loeren naar hetgeen er binnen den kring plaats vond.

En toen viel de Groote Stilte.

Als een man met een hamer op zijn duim slaat, zal hij waarschijnlijk spontaan een minder keurig woord zeggen. Als hij zich met scheren snijdt, zal hij tieren. Als zijn auto vlak voor zijn neus wordt gestolen, kan hij lachen als het ding goed verzekerd is en razen als zijn nieuwe hoed er in ligt. Als hij een ander met zijn verloofde ziet wandelen, kan hij wit worden en op de plaats ineenzakken, doodslag begaan, óf zijn beste vrienden opbellen en hen inviteeren voor de blijde viering.

Er zijn echter enkele zeldzame gevallen, waarin de betrokken personen als verstard staan... waarin geen woorden, hoe krachtig of in hoe groote getale ook, toereikend zijn.

Vandaar de doodsche, ijzingwekkende stilte, toen Peter de in de zakken van den man op den grond gevonden papieren inzag en ze daarna langzaam aan Hemingway, die naast hem stond, doorgaf. Over Hemingway’s schouder zagen de anderen, waaruit de papieren bestonden. Het was een pakje Amerikaaansche bankbiljetten, ongeveer vijfhonderd dollars, en een chèque, betaalbaar aan toonder, geteekend door iemand, wiens signatuur duidelijk luidde:

’I. K. J. Morescu.’

De chèque was eveneens voor een bedrag van vijfhonderd dollar.

Zeer langen tijd zei er niemand iets. De zacht krakende chèque ging van hand tot hand en kwam bij Peter terug. Hij staarde er op neer en fluisterde dan:

„De datum van vandaag... vanmorgen uitgeschreven!”

„Maar wat is er dan?” vroeg Clim, in wanhoop, „wat beteekent dit allemaal?”

Peter keerde zich om, schoof enkele der menschen achter hem opzij en liet zich in een stoel aan de tafel neervallen. Hij zette Clim’s koele flesch bier aan den mond en dronk lang en diep.

Heel langzaam zette hij de flesch weer neer.

„Dat beteekent, Clim, ouwe jongen,” zei hij, „dat het spelletje nu uit is en dat wij het definitief verloren hebben. Vanmorgen had ik Morescu te pakken... te zamen met dat sujet Pedro, die massa op den grond, en nog een van die drie heeren dààr. Onze twee andere vrienden van de New Orleans waren nog op den loop en ik had sterke vermoedens, dat een van hen dat papier had. Later zal ik je de historie wel eens precies vertellen... ik heb er nu geen zin in... Het komt hierop neer, dat ik Morescu in mijn wagen achterliet, óók keurig gebonden. Wij wisten dat Morescu het papier niet had en vermoedden dat een van de twee voortvluchtige heeren het in den zak had. Wat wij geen van allen hebben vermoed, maar wat nu achteraf is gebleken, waar te zijn, is, dat Pedro met zijn ‘ik versta u niet’-snuit het al dien tijd in zijn zak heeft gehad... à propos, kapitein, kunt u hem niet eens vragen, hoe hij op het onzalige denkbeeld kwam, dat papier te stelen en hoe hij wist dat het voor Morescu waarde had? Dan weten we dat tenminste voor een volgenden keer!”

Hij keerde zich weer tot Clim, ging achterover in zijn stoel liggen en schoof zijn handen diep in zijn broekzakken.

„Toen wij Morescu en Pedro hadden achtergelaten en achter de overige twee aangingen, is Pedro met Morescu aan het onderhandelen gegaan. Ze hebben elkaars touwen losgemaakt en Morescu heeft Pedro zijn contante geld gegeven, plus een gelijk bedrag als chèque. Niet te veel voor dat papier! Toen is Morescu er met mijn wagen vandoor gegaan en Pedro is inderhaast naar de gevangenis teruggekeerd om zijn boeltje te pakken en de plaat te poetsen... Jij bent net op tijd aangekomen. Ik vermoed, dat jij hem bij die bezigheid hebt verrast... Crofts hadden we ergens op een andere plaats opzij van den weg gelegd en dien hebben we zoojuist opgehaald, toen we van El Capitán kwamen.”

Clim staarde hem enkele seconden aan.

„Je zei, dat je Parker en Turpey achterna joeg, daar kan ik zonder uitleg bij... maar wat heeft El Capitán ermee te maken?”

„We kregen Turpey en Parker te pakken,” zei Peter, „ze hadden het papier niet. Maar ze hadden wèl een mededeeling voor ons: dat Pedro hun had verteld, dat de Capitán meermalen waardevolle voorwerpen mee naar huis nam om ze in zijn stalen safe een veilig plaatsje te geven. Wij zijn er allemaal ingeloopen. Toen we met ons vieren bij den Capitán aankwamen, deden we de ontdekking, dat de eenige ijzeren kast in het heele huis het horloge van den Capitán moest zijn... hij had het papier rustig in de gevangenis laten liggen! Dus vriend Pedro had sprookjes liggen vertellen; El Capitán nam nóóit iets van waarde mee naar huis! Toen werd het een eenvoudig sommetje. Morescu was er het eerst geweest... ja, dat vertel ik later wel. Hij had het papier niet. Parker, Turpey en Crofts hadden het niet... Wijzelf hadden het niet... El Capitán had het niet... maar weg wàs het! De conclusie lag voor de hand: Pedro! En nu hèbben we eindelijk den man, die het papier wèl had en nu heeft hij het juist vijf uur geleden aan Morescu verkocht...”

Hij zweeg en staarde Pedro, die door zijn chef in ratelend Spaansch werd ondervraagd, aan, alsof hij poogde vast te stellen welke straf voor den verkooper van het papier groot genoeg zou zijn.

„We kunnen wel ophouden met piekeren,” zei Hemingway, „de zaak is uit, onherroepelijk. Op het oogenblik is Morescu, met een goede auto en zes uur voorsprong, al lang op het hoofdkwartier van het Crystal Water Syndicate aangekomen... een achtervolging heeft niet den minsten zin.”

De douanechef stond op en kwam naar de tafel. In den hoek hokten Turpey, Parker en Crofts bij elkaar, gedempt pratend, bewaakt door Ben.

De douanechef ging op een derden stoel aan tafel zitten en knoopte zijn jas los.

„Het is erg eenvoudig, eigenlijk,” zei hij. „Toen Pedro gistermiddag die eerste twee kerels, die nu daar in den hoek staan, in het cachot had gestopt, bleef hij enkele minuten achter de celdeur staan luisteren. Ze waren erg druk aan het praten en Pedro, die evengoed Amerikaansch verstaat als ik, hoorde enkele belangwekkende dingen. Ik veronderstel, dat hij tegen jullie allen deed of hij geen Engelsch verstond om tijd te winnen voor zijn antwoorden. Hij is op het dak geklommen en heeft bij het open luik in het dak van de cel liggen luisteren naar wat in de cel gezegd werd. Zoo hoorde hij, dat in de kast in mijn kamer een zeer waardevol document lag, waar een zekere Morescu veel geld voor zou willen geven. Hij hoorde ook, dat het heel waarschijnlijk was, dat Morescu hierheen zou komen. Zoodra ik gisterenavond mijn hielen had gelicht, is vriend Pedro aan het werk gegaan. Hij had het papier juist gekaapt en den sleutel weer op zijn plaats gelegd, toen Morescu binnenkwam en hem buiten westen sloeg. Toen werd Morescu weer door jullie gestoord... de rest weet je zelf beter dan ik... maar je hebt Pedro wèl de kans van zijn leven gegeven door hem met Morescu alleen rustig in een auto te leggen!”

Hij keek Peter en Clim aan, trok een gezicht, keerde zich op zijn stoel om en grijnsde tegen Hemingway.

„Stel je voor! Je hadt het papier voor het grijpen en daar leg je het bij vriend Morescu in den wagen... Haha!”

Hij lachte luid, maar Peter keek hem alleen maar nijdig aan.

„Ik heb me vertèld,” zei hij dan, terwijl er voor het eerst weer een glimp van vreugde op zijn gelaat verscheen.

„Verteld?” zei Clim, „waarmee?”

Peter knikte met zijn hoofd naar Pedro, die nog steeds languit op den grond lag.

„Het eenige lichtpunt in de historie,” zei Peter, „na regen komt zonneschijn... kijk eens... Pedro heeft driè bulten op zijn hoofd inplaats van twee! Eén heeft Morescu geslagen, de tweede Hemingway, de derde Clim... Drie keer knock out... ik vraag me af, of er op zijn schedel nog plaats is voor een vierden bult.”

„Vast en zeker,” verzekerde de douanechef, die blijkbaar voelde dat hij eenige compensatie moest verschaffen voor zijn gelach van zoojuist, „hij heeft een ontzettend groot hoofd; plaats genoeg... zal ik ’m losmaken en ’t voor je opknappen?”

„Laat maar,” zei Peter, „mijn belangstelling was zuiver theoretisch; bovendien komt met al dat gemep ons papier niet terug, anders zou ik geen seconde aarzelen!”

„Wat moet er met die drie handlangers van Morescu daar in den hoek gebeuren?” vroeg Clim.

„Laat ze loopen!” zei Peter, „ze hebben mij een keer buiten westen geslagen en ik heb het hen gedaan, dat is in orde. Ik ben niet van plan, tijd en moeite te verknoeien met het indienen van klachten, het levert niets op; we komen er geen steek verder mee... maar misschien stelt El Capitan belang in de heeren? Met Pedro erbij heeft hij een heel aardige menagerie om op te passen.”

„Hij mag het heelemaal alleen doen,” zei Clim, „de laatste van zijn trouwe douaniers is spoorloos verdwenen!”

De kapitein schrok op.

„Filipo!” zei hij, „alle duivels, ja! Filipo ...waar is die nu weer? Hij is verdwenen!”

„Te oordeelen naar de vaart, waarmee hij de gevangenis uitrende, toen Pedro de deur van de cel opendeed, zal hij voorloopig wel wegblijven ook,” grinnikte Clim vol leedvermaak. „Er is tijdens zijn vertrek zooveel geschoten, dat hij waarschijnlijk niet met rennen ophoudt, vóór het Panamakanaal hem tot staan brengt! Maar wat gebeurt er nu met die drie lui hier... geen van ons is van plan, een aanklacht te gaan indienen en herrie te maken over een zaak, waar toch niets meer aan te redden valt.”

El Capitán staarde hem aan, keek dan naar Peter en ten slotte naar het drietal in den hoek, zijn stoppelbaard wrijvend. Het veroorzaakte een raspend geluid in de diepe stilte.

„Mijn laatste gevangenbewaarder!” zei hij dan, in steeds stijgende woede van verontwaardiging. „Mijn eenige cipier is er vandoor, hé? Ik zal hier een paar dagen alleen zitten hé, tot er uit Veraz twee lui worden gestuurd, hé? Wat waarschijnlijk twee weken duurt, hé? Ik zal de heeren driemaal daags hun eten brengen, hé? Ik zal gevangenbewaarder gaan spelen, hé? Mijn cipier is er vandoor gerend... tot het Panamakanaal! All right! All right!!”

Hij sprong woedend overeind en haalde een zakmes uit zijn zijzak van zijn jas, waarmee hij de drie aaneengebonden mannen in den hoek naderde.

„Wees niet bang, helden!” brulde de kapitein, „blijf maar staan! Dacht je, dat ik nog doodgraver wilde gaan spelen ook, hé? Rennen zul je, rennen! Van hier tot Panama!”

Tierend sneed hij de touwen door, die het drietal vasthielden.

„En maak nou dat je weg komt,” brulde hij, „er uit! Je hebt gehoord, dat hier niets meer te halen valt! Rennen! En ik hoop voor jullie, dat je fut in je afgetakelde karkas hebt om te blijven rennen tot Panama, of het zal je slechter vergaan dan den man, die te lui was om opzij te gaan en met zijn vrachtauto een truck met dynamiet in puin reed... vooruit!!”

Het drietal vloog met wilde angstoogen de deur uit, en de gang door, met slechts één wensch en één verlangen: een zoo groot mogelijken afstand te scheppen tusschen hen en dezen krankzinnige.

De kapitein sprong naar het raam en staarde de door het stof van hen plein weghollende gestalten na.

Dan rukte hij plotseling zijn revolver te voorschijn en mikte in de lucht.

„Moet je die kerels zien!” raasde hij, „moet je zien! Te lui om hun beenen op te tillen! Naar Panama!” brulde hij. Het schot van zijn zware 45, daverde over het plein. De stofwolk, die achter de rennende mannen opsteeg, werd dikker, het gejuich der ijlings toeschietende dorpelingen dreef op wolken gloeiend heete lucht naar binnen.

De kapitein wendde zich van het raam af, stak zijn rookend pistool weg en ging naar zijn stoel aan de tafel.

„Wat een land!” gromde hij, „de douanechef kan zijn eigen arrestanten driemaal per dag eten brengen... Wat een land! En verdienen! Het gouvernement is me overmorgen precies een jaar tractement schuldig. Ik denk dat ik overmorgen een intiem feestje met mezelf organiseer om dat te vieren! Alles wat ik hier wil is rust! Rust en vrede — en daar gaan mijn cipiers op den loop en tegelijk schuiven ze me de boeven met bosjes op mijn dak!”

Hij greep de flesch bier en liet het inmiddels lauw geworden restje verdwijnen.

Peter keek hem enkele seconden lang nieuwsgierig aan.

„Je bent toch Amerikaan, naar je spraak te oordeelen?” zei hij dan.

„En óf,” zei de douanechef, met den rug van zijn hand langs zijn mond vegend, „geen beter land dan de U.S.A. Je krijgt er tenminste bier inplaats van lauwe bierpap, zooals hier!”

„Maar wat doe je dan hier?” vroeg Peter in verbazing, „waarom begraaf je je hier, waarom werk je voor een gouvernement, dat niet betalen kan, in een smoorhitte tusschen cactussen en hagedissen?”

El Capitán knoopte zijn shirt half open en trok de kraag over zijn uniformjas. Hij leunde achterover in zijn stoel en tuurde enkele seconden naar de zwarte balken van het plafond. Dan haalde hij de schouders op.

„Leg Pedro in de gang,” zei hij, „en geef me je woord als man, dat je er over zult zwijgen!”

Clim en Peter sleurden Pedro in de gang en sloten de deur. „Ons gezamenlijk woord heb je,” zei Peter.

„De kweste is,” zei El Capitán, „ik heb niet altijd zoo strikt volgens de letter van de wet geleefd als ik nu doe. Er is eens, enkele jaren geleden, door een aantal menschen waarvan ik er een was, een behoorlijke partij drank gesmokkeld, wààr, dat doet er niet toe, en er werd een eveneens behoorlijk sommetje aan verdiend. Hoevéél, dat doet er ook niet toe. Het heele gezelschap werd ingerekend; op het laatste oogenblik speelde ik het klaar, te verdwijnen mèt de buit. We waren met ons drieën. De twee anderen, die nu brommen, brommen met de plezierige wetenschap, dat hun aandeel op hen wacht als belooning voor het feit, dat ze hun mond dicht hielden over mij. De duiten zijn belegd bij verschillende banken in Europa, die zijn safe. Maar ikzelf ben alles behalve safe, als ik in de U.S.A. kom. Hier in Mexico loopen duizenden kerels rond met tienduizenden namen... niemand stelt hier lastige vragen; dan konden ze wel aan het vragen blijven! Ik heb destijds dit baantje gekocht; het is te onbelangrijk en te ver af om te worden opgemerkt als er een andere regeering mocht komen, geen mensch komt ooit hier, ik zit hier veilig... Over een paar jaar is mijn smokkelarij verjaard en kan ik uit mijn hol te voorschijn komen. Mijn derde aandeel met opgezamelde rente van een jaar of tien is voor de meeste menschen een fortuin... voor mij ook. Ik ben niet zoo stom als de meesten zijn,om na één goeden slag een tweeden en een derden te probeeren of de groote trom te gaan roeren; vroeg of laat wordt je tóch gepakt. Over vier jaar ben ik nog jong... after all: life begins at forty!”

Hij grinnikte breed. Hij leek merkwaardig veel op Wallace Beery met zijn losse jas en shirt, zijn wilden stoppelbaard en zijn ondanks alles sympathieke, onbeschaamde tronie.

„Wat het gouvernement betaalt of niet betaalt, laat me koud!” zei hij, „in één week krijg ik aan rente méér dan mijn heele tractement hier in een jaar bedraagt... ik wil hier rust en vrede. Veel rust en...”

Hij werd onderbroken door een uitroep van Ben, die bij het raam had gestaan.

„Hei, daar komt een auto aan!”

„Allemachtig,” kreunde de kapitein, “daar hèb je het gedonder! Nog meer arrestanten! Betalen doen ze niet, maar ik krijg het hier ongeveer even druk als de directeur van Sing Sing in den tijd, dat de U.S.A. waren drooggelegd. Wat is dàt nou weer?”

Ze waren allen naar het raam geloopen en staarden neer op het vreemdsoortige vehikel, dat juist had gestopt. Het was een der alleroudste modellen two-seater, die ooit van een autokerkhof waren gesleept. Het geheele, knalgeel geverfde karkas sidderde door het schokken van den stationnair loopenden motor. Het woord stationnair was in dit geval een zeer vleiende term; het was een wonder, dat de motor niet van het chassis af huppelde. Om aan de daverende machinerie kans tot afkoelen te geven, waren de beide zijkleppen van de motorkap met touw omhoog gebonden, wat aan het ding het voorkomen gaf van een reusachtige tor. Het geheel werd overspannen door een opgelapte zeildoeken kap. Van onder die kap kroop een roodharig jongmensch, dat zijn beenen ontvouwde, zich omkeerde en iets uit den wagen begon te sleuren.

„Wel almachtig!” zei Clim verbaasd, „dien vent ken ik, Peter... het is die gekke kerel, dien de matrozen aan dek sleurden inplaats van jou, toen we met Hemingway’s boot van boord wilden gaan... later werd hij op de kade door Morescu’s handlangers gekidnapt in de overtuiging, dat ik het was. En nu komt hij hier weer opduiken. Wat sleurt hij in vredesnaam uit den wagen?”

Op dat oogenblik hoorde de roodharige jongeman, dat er boven hem werd gesproken. Hij keerde zich om, keek op, zag de verzameling voor het venster.

„Aha!” zei hij, „is de politiechef daar?”

El Capitan kreunde:

„Nou ben ik nog politiechef ook! En allemaal voor niets per jaar! Een politiechef bestaat hier niet!” riep hij naar beneden, „ik behandel alleen douanezaken, ontduikingen en zoo meer.”

„Ik heb hier een geval van ontduiking,” zei de jongeman onverstoorbaar, „ wetsontduiking.”

„Hemel,” klaagde de chef, „dadelijk heeft iemand ’m nog ,ezel’ genoemd of zooiets en komt-ie dat aangeven.

Naar beneden riep hij:

„Wat is er dan?”

„Verkeersovertreding,” zei de jongeman. „Ik heb den dader bij me; hij kwam met een krankzinnige vaart aan den verkeerden kant van den weg een hoek om en reed mijn eenige spatbord finaal in elkaar... moet je kijken! Ik heb dat spatbord zelf gisteren met zorg gelakt, ik kan zoo maar niet dadelijk een nieuw nemen. Ik eischte dat hij de schade zou vergoeden en dat wou hij niet doen. Toen zei ik hem, mee naar den politiechef van het district te gaan en dat wou hij ook niet. Ik hield voet bij stuk en toen wilde hij wegloopen. We hielden een kleine vechtpartij en toen moest hij wel meekomen. Hier heb ik ’m.” Hij stak een reusachtige knuist onder de kap en trok een slappe gestalte bij den kraag van een jas te voorschijn.

„Hij is nog niet heelemaal bijgekomen,” verklaarde hij, „maar dat komt wel in orde... ik ben verduiveld zuinig met het beetje geld, dat ik heb, en daar komt me zoo’n vent en rijdt iets wat nog geen vierentwintig uur nieuw is, finaal in gruizels... de schade is acht dollar en die wil ik betaald hebben. Sluit ’m op in een cel en als-ie bij komt, kunt u ons allebei verklaringen laten afleggen. Ik wil mijn acht dollar terug hebben, ik heb die hard noodig!

De chef kreunde opnieuw.

„’t Lijkt wel of de geheele U.S.A. samenspannen om mijn ééne cel vol te rammen,” klaagde hij, zijn zakken nazoekend. Hij vond acht dollar in klinkende munt en stak ze buiten het raam.

„Hier zijn acht dollar,” zei hij, „neem dien vent mee en jaag hem weg!”

„Ik denk er niet over,” zei de jongeman, zijn handen in zijn zakken stekend, „ik lever dezen vent over aan de justitie, en ik ben niet van plan voor vuilnistransportdienst te gaan fungeeren en... Jaag hem zelf weg!”

Hij keerde zich woedend om en begon het slappe lichaam verder uit den wagen te sleuren.

De chef zag het vreeselijke moment naderen, waarop het lichaam onder zijn hoede zou achterblijven.

„Het recht heeft uitspraak gedaan!” brulde hij vertwijfeld, „hier zijn acht dollar schadevergoeding, mits je dien man meeneemt en uit den wagen gooit op de plaats waar je hem hebt gevonden! Ik wil hem niet!”

„Ik denk er niet over,” verklaarde het jongemensch over zijn schouder heen, hijgend door het sjorren, „ik ben geen rijkstransportdienst.”

„Dan veroordeel ik je weegens mishandeling en sluit je voor een volle week op. Dacht ja, dat je in dit land vreedzame burgers knock-out kon slaan? Een volle week in de cel als je met alle geweld herrie wilt hebben! Begrepen?!”

„Ja! Begrepen!” brulde de jongeman terug, „ ze hebben altijd gezegd, dat Iersch bloed koppig is, en je zult merken dat het zoo is! Je kunt me voor een week opsluiten, accoord! Maar ik vertik het om dezen vaatdoek mee rond te sleepen! Dat kan niemand me bevelen en ik doe het niet! Recht is recht!”

„Twee weken cachot!” gilde de chef, zich uit het raam buigend, in vertwijfeling.

„Al was het drie jaar!” brulde het roode jongmensch, zijn prooi loslatend en zich in zijn volle lengte oprichtend, „ik neem hem niet mee!”

Er viel een diepe, plotselinge stilte. De chef richtte zich op uit zijn gebogen houding en veegde met de goudgegalonneerde mouw van zijn jas over zijn voorhoofd.

„Wat moet ik doen?” fluisterde hij, „geven jullie me in vredesnaam raad... Die gek... dadelijk zit ik met twee arrestanten te kijken, waarvan er één met alle geweld blijven wil... wat ben ik begonnen!”

Peter, wiens hoofd rood zag door de vele pogingen om zijn lach in te houden, opende juist zijn mond om raad te schaffen, toen een gil van Clim hem deed opschrikken, Hij keek op en zag Clim met één geweldigen sprong door het raam in het stof van het plein belanden. Dan uitte Peter een tweeden kreet:

„Hemingway! Die vent daar... het is Morescu!”

Een tweede sprong, en Peter knielde naast Clim in het stof. De gestalte, die door den rooden jongeman uit den wagen was gesleurd, had zich bewogen, was omgevallen en als Morescu herkend.

Peter rukte Morescu’s jas open en haalde diens portefeuille te voorschijn. Eén blik was voldoende. Het opgevouwen officieele perkament was zoo groot, dat het tusschen de twee helften van de portefeuille uitstak.

„Daar is het!” fluisterde Peter in ontzag. „Hemingway, het is waarachtig te goed om waar te zijn! Daar is het!’ Stop het weg, man, stop het weg!”

Hemingway stopte het weg, plotseling weer een en al actie en wendde zich dan tot den douanechef, die nog steeds voor het raam stond.

„Doe me één plezier,” smeekte hij, op Morescu wijzend, „en sluit hém op, voor een uur of zes. Sluit hem op in een kamer zonder ramen en zet een machinegeweer voor de deur. Zes uur is alles wat ik noodig heb om met dit papier naar mijn hoofdkwartier te komen. Als jij het niet wilt doen, moet Peter hem vastbinden en met een geladen revolver voor zijn neus zwaaien zes uur lang!”

De douanechef, zijn Wallace Beery gelaat in wanhoop vertrokken, kreet:

„Héb ik het niet gezegd! Sing-Sing is er niets bij! Maar bréng hem naar binnen... of er nou een gros is of een gros en één... er ontstaat hier vast en zeker hongersnood. Waar al het eten voor die lui vandaan moet komen! Ik weet het niet... En wie ze al dat eten moet brengen?!”

Tierend keerde hij zich om, uit het gezicht verdwijnend.

„’t Is in orde,” zei Peter, „Clim, help eens een handje!”

Samen droegen ze Morescu naar binnen en sloten hem op in de kamer van den chef. Toen ze terug kwamen, was Hemingway nog bezig, zijn binnenzak dicht te naaien. De roodharige jongeman zat op de treeplank van zijn wagen. Hij had den motor nu afgezet en alom heerschte een heete loome rust.

Hemingway en Clim staarden neer op den man op de treeplank. Het was duidelijk, dat de zonderlinge jonge man hun een dienst bewezen had, die duizenden dollars waard was... maar...

Hemingway trad naar voren en stak zijn hand uit.

„Uit naam van de Allied Oil Companies of Mexico moet ik u allerhartelijkst bedanken voor den buitengewoon grooten dienst, dien u haar zoo juist hebt bewezen en ik wilde dat er een manier was om...

De roode jonge man was haastig opgestaan en schudde de aangeboden hand. Hij keek zeer geïnteresseerd.

„Heb ik de Allied Oil zoojuist een belangrijken dienst bewezen?”

„Een uitermate belangrijke dienst,” zei Hemingway, „en ik...

„En vertegewoordigt u Allied Oil?”

„Dat doe ik!” zei IIemingway.

„Geef me dan uit naam van Allied Oil een baantje,” zei de roodharige jongeman, „ik ben chemisch ingenieur en ik ben met mijn laatste geld naar Mexico gekomen om een baantje te vinden!”

„Je hebt het!” zei Hemingway, „rij maar achter me aan, over tien minuten ga ik weg. Morgen kun je aan den gang. Heb je een pistool?”

„Hoort dat bij de werkzaamheden van een chemisch ingenieur?” vroeg het roode jongmensch.

„In dit gezegende land wel,” zei Hemingway, „ als je er geen hebt, vraag je er maar een aan den douanechef, die heeft er genoeg!”

Hij keerde zich om en wenkte Clim.

„Ga even mee naar binnen,” zei hij, „wij hebben nog iets te vereffenen!”

Binnen in de kamer ging Hemingway aan tafel zitten. Hij trok een chèqueboek te voorschijn en probeerde of zijn vulpen nog inkt gaf. Na eenige vergeefsche pogingen lukte het.

„Destijds heb jij die woestijn met pokeren van me gewonnen!” zei Hemingway, „onder de conditie, dat ik het ding voor den vastgestelden prijs kon terugkoopen. Die prijs was, als ik me niet vergis, tienduizend dollar. Nietwaar?”

„Klopt,” zei Clim.

Hemingway schreef snel een chèque uit en wuifde haar heen en weer, Dan vouwde hij haar op en legde het papiertje op tafel.

„Ik heb haar nu teruggekocht,” zei hij, „maak geen bezwaren, het gaat op kosten van Allied Oil, en geloof gerust, dat Allied Oil maar al te blij is, dat ze dat eigendomsbewijs heeft... het Crystal Water Syndicate zal over drie maanden niet meer bestaan, en stroomannetjes als Morescu zullen ander emplooi moeten zoeken.”

Hij stond op en ging naar het raam. De motor van de gele tor stond weer te daveren. Peter en de roode jongeman waren in een bulderende discussie gewikkeld over de wijze waarop de ontsteking stond afgesteld. Hemingway ging naar buiten en trok Peter aan zijn jas.

„Ik moet weg!” riep hij, boven het lawaai van den motor uit, „maar dat rare gezicht van jou moet ik nog eens zien, al was het alleen om te kijken of het wel waar is... ik kom terug!” Hij keerde zich om en zag Clim achter zich.

„Waar kan ik jullie over een week vinden?”

Peter en Clim staarden elkaar vragend aan. Dan trok Clim een papiertje uit zijn zak en liet het Peter lezen, na het opengevouwen te hebben.

Ja, wààr?” zei Clim. Toen gleed er iets als plotselinge inspiratie over zijn vuil, stoppelig gezicht. Hij pakte Peter’s schouder en schreeuwde:

„Peter... herinner jij je nog wat we altijd samen hebben willen doen, vroeger op college, als we nog eens geld voor ons zelf kregen?”

Peter herinnerde het zich plotseling.

„Een boot koopen en een kruistocht maken door de Stille Zuidzee!” juichte hij. „Hemingway, over een week kun je ons vinden in de haven van New Orleans, bezig een jacht uit te rusten...”

„Ik zal er zijn,” zei Hemingway, „neem Ben mee en laat je door hem raden in technische zaken, hij heeft veertig jaar ervaring. Cheerio!”

Het portier van den wagen, waarin Morescu den vorigen dag uit Tampico was vertrokken, klapte dicht, een oorverdoovend lawaai van de gele tor, twee zwaaiende armen — en dan onttrok een groote stofwolk de twee wagens aan het gezicht.

De gloeiende middagzon brandde op het plein. Na het geronk der motoren was het nu ongelooflijk stil en rustig.

„Wat zullen we gaan doen?” zei Clim.

„Een glas julep drinken,” zei Peter, „in dat café daar! Ben, ga je mee, je hebt je aandeel verdiend!”

Het drietal slenterde langzaam over het plein, drie kleine, diepzwarte schaduwvlekjes schoven met hen mee onder de hooge, witte zon.

„En El Capitan?” opperde Clim, de handen in de zakken van zijn broek gestoken. De chèque in zijn jaszak kraakte.

„Die laten we een flesch brengen„, zei Peter, „hij is toch te lui om in de hitte het plein over te steken en àls hij dat gedaan kreeg zou hij in het café prompt in slaap vallen...

El Capitan, in de deuropening van de gevangenis tegen een stijl leunend, keek hen na tot zij in het café verdwenen waren. Dan keerde hij zich om, met zijn schouder zoo lang mogelijk tegen den stijl leunend, en ging de gang binnen. Op den grond lag Pedro, aan handen en voeten gebonden.

El Capitan bezag hem langen tijd peinzend.

„Ik jou driemaal per dag eten geven, hè?” mompelde hij, „daar ben ik kapitein voor, hè? Rapporten schrijven met ingewikkelde explicaties, hè? Maar dat zal mij niet gebeuren! Ik wil hier rust en vrede

Hij bukte zich en sneed de touwen door, pakte Pedro in zijn kraag en sleurde hem de gang door tot voor de open deur. Dan hief hij zijn voet op en schopte Pedro met een boog over den drempel.

„Rennen!” brulde hij, zijn pistool te voorschijn halend, „zooals je voorgangers gerend hebben... tot aan Panama!”

„Tot aan Panama!!” gilde hij met meer nadruk, zijn pistool opheffend en in de lucht mikkend, Pedro rende. Zijn chef haalde den trekker over. Het schot weigerde.

El Capitan bekeek het wapen met afkeer.

„Wat een land!!” zei hij vol afschuw, zijn vochtig voor hoofd afvegend, „ zelfs de patronen deugen niet!”

Hij vischte een sigaret uit zijn zak, stak haar aan en ging langzaam weer naar binnen, waar het donker was en koel.

Drukkerij C. Scheltiens, Bredabaan, 443, Merksem-Antwerpen