Erotisch
Spel

169 standen

UITGEVERIJ KERCO N.V., RIDDERKERK

niet te bang - en niet te haastig

een inleidend woord
door

C.B. McInverness, M.D., Ph.D.
psychiater-sexuoloog.

Zodra de Sexuele Revolutie ook Nederland bereikte, begon deze metéén typisch nederlandse karaktertrekken aan te nemen. Dat wil onder meer zeggen, dat de sexuele emancipatie zich daar ging voltrekken met al het bezeten fanatisme van een Calvinistische beeldenstormerij. Zo van: „Nu zullen we eens even al die oude taboe’s in elkaar rammen, en wie niet vóór ons is, is tegen ons.”
Het gevaar van zulk een dwangmatige “bevrijding” is natuurlijk, dan men van het ene uiterste in het andere gaat vervallen en de sexuele bevrijding veel te grimmig serieus gaat nemen: massaal opmarcherend naar het orgasme met de Pil zegevierend in de hand en de spandoeken geheven.
Wij hebben het ene uiterste maar al te goed gekend: dat van het absolute taboe, waarin alle sex vies en zondig was, zoniet levensgevaarlijk, en op zijn best een getolereerde daad, in het verborgen noodzakelijk voor het instandhouden van de soort en het gevuld houden der kerken. Maar we zijn inmiddels zover, dat we dienen te beseffen, dat het evenmin juist is, alle geslachtelijke mogelijkheden te benaderen met een technisch handboek in de hand en een wild hervormerslied op de lippen. Het sexuele spel dient een speels plezier te blijven, anders schieten wij het belangrijkste doel voorbij.
Wie echter een speltechniek niet beheerst, kan moeilijk het spel goed spelen. En ondanks de vloed van geschriften die op dit gebied over Nederland wordt uitgestort, is de sexuele onwetendheid nog steeds schrikwekkend groot. De situatie is gewoonweg deze: een gering percentage Nederlanders praat en denkt de hele dag en de helft van de nacht over weinig anders dan sex... en het grootste percentage is nog steeds geen stap verder dan het aarzelend accepteren van DE PIL.
Hele generaties van getrouwde vrouwen trokken jaar-in, jaar-uit hun solide keperbroeken plichtmatig uit als hun echtgenoten tekenen van lusten vertoonden. Zonder dat deze laatsten zelfs maar de gedachte verdroegen, dat dit bedrijf voor een vrouw óók wel eens plezierig kon zijn. Al die vele tientallen jaren lang werden er regelmatig kinderen verwekt en draaide de wereldbol even onbewogen verder als in de tijden der heidense bacchanalen en de sexorgieën der Romeinen.
Maar... waarom zouden wij niet tevens voor ons genoegen mogen leven?
En: waarom zo grimmig als het voor hetzelfde geld zoveel plezieriger kan zijn?
Nu de eerste barricaden in de strijd tegen misplaatst zondebesef en de remmingen van het Taboe zijn gevallen... nu bemerken wij, dat er een nieuw probleem gaat opdoemen de vraag: „Hóéver mag men gaan met variaties op sexuele spelletjes? Met andere woorden: wat is eigenlijk al te gek, en wat is nog normaal?”
Als Jan van Vleuten de neiging krijgt om zijn lieve Mies een kus op haar intiemste plekje te geven... en Mies begint luid te protesteren dat zij niet van zins is, zich beschikbaar te stellen voor wat zij noemt: „vieze en perverse spelletjes”... WIE HEEFT DAN GELIJK?
Het antwoord daarop is van de ene kant heel eenvoudig en van een andere zijde zeer gecompliceerd. Want: vrijwel alles dat iemand op zijn eentje, of samen met een ander, sexueel plezier verschaft en bevredigt zonder dat daardoor iets of iemand wordt geschaad, is toegestaan... maar wat de een intens heerlijk vindt en beschouwt als het toppunt van extase, laat de ander koud, of maakt innerlijk verzet wakker.
Zo is er sinds geruime tijd in de Verenigde Staten van Amerika een groeiende rage van wederzijdse masturbatie en men kan dit werkelijk niet anders zien dan als vrijwel het meest onschuldige en gemakkelijke wederzijds tijdverdrijf dat een jongen en een meisje samen kunnen bedrijven, waarbij zij geen mens enige schade berokkenen, noch persoonlijk - noch in sociaal aspect. Dat deze sexcultus juist in de USA zo in zwang is geraakt, komt simpelweg doordat men daar als teenager per auto samen uitgaat zoals in Nederland op een brommer. Naarmate het aantal auto’s ook in europese landen gaat toenemen, zal deze sexuele ritus, of mode, of cultus, of hoe men dat wil noemen zonder twijfel naar die landen gaan overslaan.
„Petting” (het gezellig samen vrijen zonder het mannelijk lid binnen in het vrouwelijk schaamdeel te brengen) was reeds lang een erkend en algemeen geaccepteerd spelletje uit de twintiger jaren, en op die manier ook in andere landen in zwang. Maar vele jaren lang werd dat “opvrijen” beschouwd als een aanloop tot een ouderwetse en “normale” paringsdaad (vandaar ook de uitdrukking OPdrijven, waarbij het meisje verondersteld werd, zo opgewonden te raken dat zij ophield met protesteren) of ook wel als een noodzakelijk substituut voor een complete liefdesdaad, waar men uit zondebesef of uit angst, of om welke andere reden dan ook, niet aandurfde.
En toch altijd nog (zowel hier als in de Verenigde Staten) zag men toen dat wederzijds vrijen, met alle variaties en mogelijkheden daarvan, als een bezigheid waar je als kind al tegen was gewaarschuwd (! ) en ook een bezigheid die je desnoods op je eentje, en in diep geheim, in bed of op de WC bedreef, maar waar je toch eigenlijk liever geen ander bijhaalde als je wat volwassener werd. Kwam je al eens, samen in een auto, al vrijende, tot opgewonden bevrediging, dan liet het een bijsmaak na van een tezamen begane schuldige daad, die je liefst maar zo gauw mogelijk vergat, juist of je samen een spaarpot had leeggeroofd. Het taboe, natuurlijk.

Want het merkwaardige was, dat ditzelfde paartje, eenmaal wettig en deugdelijk getrouwd, het opwindende opvrijspelletje, dat hun zulk een verboden kick en genot had verschaft, meteen overboord zette, waarop men, vanaf de huwelijksdag, overging tot rechttoe-rechtaan bedrijven van de ouderwetse liefde... met alle bezwaren van dien. Maar dat lekker samen vrijen tot op het moment van wederzijdse bevrediging werd nou eenmaal nog steeds gezien als iets “abnormaals”.
Dat alles is heel langzaamaan gaan veranderen, tot dan nu het stadium is bereikt (vooral in het meest vooruitstrevende deel van de USA: Californië) dat “petting” de meest bedreven vorm van sexualiteit tussen twee personen van eenzelfde of verschillend geslacht is, zonder verdere nare bijsmaak of remming.

Men zet de auto even stil op een wat rustige plaats en bevredigt gezamenlijk zichzelf of de ander, met elke variatie van techniek die in dat opzicht mogelijk is, en waar de stemming naar is. En die mogelijke variaties zijn er heel wat! De voordelen zijn natuurlijk voor-de-hand-liggend. Want er bestaat geen enkele angst voor zwangerschap of geslachtsziekte; er is geen noodzaak van voorbehoedsmiddel; er is een veel minder ingewikkeld gedoe van uittrekken van kledingstukken of acrobatische toeren; ieder kan zijn eigen moment van orgasme veel beter bepalen en vooral voor het meisje (in Amerika is het percentage vrouwen dat bij een normale coitus-paring geen bevrediging behaalt nog hoger dan hier) bestaat niet het grote bezwaar dat de man vlug zijn zinnen bevredigt, terwijl zijzelf halverwege haar langzaam stijgende helling van opwinding “blijft hangen”. En dan ook nog dit, natuurlijk: niemand is de meerdere van de ander. Er is geen sprake meer van verleiden of verleid worden - men geraakt beiden op basis van volkomen gelijkheid tot een lichamelijke en geestelijke ontspanning, die weldadig aandoet, zonder ongewenste consequenties.
Wil men een kind... dan zal men op de methode van Adam en Eva moeten terugvallen. En stellig is dat dan een even aangename “variatie” als het beste uit de Kamasoetra.

Dit enkele voorbeeld demonstreert op zichzelf al, dat sexuele spelletjes in de eerste plaats bepaald worden door de invloed van het taboe (aangeleerd of ingeprent verbod) en aan de andere kant weer van gewenning. Wij allen kennen wel het type man of vrouw dat tijdens de geslachtelijke daad of het voorspel voor geen geld van de wereld het licht aan wil hebben. O nee - stel je voor dat je iets zou zien of aan de ander làten zien! Onder de dekens ermee, en in ieder geval het licht uit! Hoeveel vrouwen in Nederland denkt U durven in deze tijden van Sexuele Revolutie de eigen echtgenoot zonder siddering aan te raken? En hoeveel vrouwen, denkt U, zouden hun man durven vragen om hen eens lekker te strelen? Nee nee, dames.... dat hoort nog allemaal bij de duistere, verborgen, “rare”, clandestiene handelingen, waar men wel zo nu en dan aan denkt en waar men ook wel eens van droomt, maar die men niet durft uit te spreken of voor te stellen. Zelfs niet aan de eigen huwelijkspartner.
Leve de sexuele emancipatie!

Ziet u - we zijn er nog lang niet. Want er is bepaald méér nodig dan het accepteren van DE PIL en het accoord gaan met geslachtelijke omgang alvorens het boterbriefje is uitgeschreven op naam en adres. Dat zijn wel de algemene doeleinden van de Sexuele Omwenteling, maar dan toch heus veel te algemeen. Omdat de mogelijkheden tot variatie in het sexuele spel zeer veel omvattender zijn dan kan worden uitgedrukt in een platenboek. Om de klaarblijkelijke reden dat lang niet iedereen zo gesteld is op acrobatische toeren en standen; op een soort van sexueel circus. Geen twee mensen hebben in bed precies dezelfde voorkeuren en eigenaardigheden. De ene man wordt wild opgewonden bij het voelen en zien van gitzwart schaamhaar, maar zijn beste vriend heeft daar juist een hekel aan en prefereert een lichte, blonde beharing. De ene vrouw vindt het heerlijk, als tijdens het sexuele spel haar tepels worden geknuffeld of gekust... de ander heeft daar een uitgesproken afkeer van. Vandaar ook mijn opmerking aan het begin van deze inleiding:
„....het gevaar van die dwangmatige “bevrijding” is dat men zijn sex veel te krampachtig serieus gaat nemen...” Men kan, wel verdraaid, zijn vrouw of vriendin niet benaderen aan de hand van een boekwerk met technische voorschriften, als gold het een buitenboordmotor of een nieuw soort japanse camera! Men dient elkaar te ontdekken en in vele gevallen dient men éérst zichzelf te ontdekken. Men dient op elkaar ingespeeld en afgestemd te raken en het kan - ook bij een vaste verhouding of in een stabiel huwelijk - geruime tijd duren aleer diep sluimerende intense verlangens of mogelijkheden tot grotere extase worden ontdekt en uitgespeeld.
En men moet ook steeds hiermee rekening houden: de vrouw is nu eenmaal van nature en aard meer schuchter, trager aanlopend en meer conservatief dan de man. Zij heeft er grotere behoefte aan, aan iemand te wennen, te worden “begrepen” en aangevoeld. Het is heus niet zo eenvoudig voor een meisje of vrouw om werkelijk bevredigd te worden tijdens een gejaagde omhelzing op de driezitsbank of achterin een auto. Dat lùkt wel... als zij eenmaal aan haar minnaar gewend is geraakt, en op hem ingespeeld. En men moet dat alles ook niet dogmatisch op gaan jutten. Sommige kinderen houden niet van slagroom en krijgen er zelf braakneigingen van. Nu heeft het even weinig zin om iemand met van nature geringe sexuele belangstelling met alle geweld tot hevig sexueel beleven te willen bekeren, als het geforceerd voeren van slagroomtaart aan een kind, dat daar een afkeer van heeft. Dat moet van binnen naar buiten komen, in de woorden van het bekende lied uit “Annie Get Your Gun: Doing what comes naturally.”
Het is, vooral bij vrouwen, lang niet zo zeldzaam dat zij geen of geringe sexuele belangstelling hebben en heeft men eenmaal een dergelijke vrouw getrouwd... dan kan men weinig anders doen dan haar accepteren zoals zij is. Deze vrouwen zijn meestal tevreden met hun kinderen en huishouden en gewoonlijk best bereid, aan sexuele verlangens van hun man toe te geven, mits die verlangens geen al te exotische vormen aannemen. Geen bibliotheken vol handboeken kunnen daar iets aan veranderen. Als het er van nature niet in zit, dan komt het er ook niet uit.
Je hebt allerlei soorten mensen. Dit is een waarheid als een mammoeth, waar men rekening mee dient te houden. Er is een type man of vrouw, die door de aard van het beestje geboren is met felle sexuele belangstelling en aandrift. Die zal een sexueel handboek eerder doorwerken dan iemand die liever op koffievisite gaat. Maar daarnaast hebben wij - sociaal en practisch - te maken met het grote aantal huwelijken, dat kapot loopt juist op sexuele misverstanden, onverenigbaarheid of groeiende ontevredenheid. Van ervaren echtscheidingsadvocaten kan men - vrijwel unaniem - de mening vernemen: „Wat ze ook zeggen en wàt voor schone verhalen ze je ook komen opdissen - tot en met de verzoenkamer - als man en vrouw in bed samen goed overweg kunnen, is er héél veel nodig voor zij tot echtscheiding besluiten. De ware achtergrond van elke echtscheiding is vrijwel steeds het feit dat in het sexuele leven iets rammelt.”
Vooral in de Verenigde Staten verneemt men veel over “morele wreedheid” of incomptabiliteit (onverenigbaarheid). Er zijn bepaalde staten, waarin dat alleen al reden en grond tot echtscheiding vormt. En dus wendt mevrouw Anita Aalbes zich tot de rechtbank met eis tot scheiding, aangezien haar man, Frank Aalbes, erop staat om vóór het ontbijt lever met uien te eten, hetgeen iets is waar het tere zenuwgestel van de fijngevoelige Anita niet tegen kan. En mevrouw Betty Boop smeert John Boop een echtscheidingseis plus een fikse onderhoudsverplichting aan de broek, vanwege John’s hobby om op zolder met miniatuurtreintjes te spelen, waardoor zij zich onvergeeflijk verwaarloosd voelt.
Dit is natuurlijk duidelijk kletsika. Als Anita Aalbes des morgens bij het ontwaken met plezier door Frank Aalbes was aangegrepen, dan had hij desgewenst zijn uien naast haar in bed kunnen opknauwen, zonder dat zulks haar bijzonder had gestoord. En als Betty Boop opwindende herinneringen had aan de wijze waarop John Boop haar beminde, dan zou zij best bereid zijn, in tintelende spanning beneden op hem te wachten tot hij zijn spel met locomotiefjes wilde omzetten in een spel met haar!
Wat men vrijwel nooit hoort op advocatenkantoren, in de verzoenkamer, of voor de president van de rechtbank is de klacht van de vrouw, dat haar man veel te vlug tot orgasme komt en haar onvoldaan achterlaat. Of het bezwaar van de man dat zijn vrouw erbij ligt als een diepvriesrollade, terwijl zijn vriendinnetje geestdriftig bereid is, alles te doen wat hij fijn vindt. En dan is het einde in zicht, want elke volgende sexuele mislukking vergroot de afkeer en de wrok, het geirriteerd zijn en de groeiende zekerheid dat het onmogelijk is “verder zo door te gaan”. Het volgende stadium is, dat de een zich gaat ergeren aan de manier waarop de ander aan een oorlel trekt, of vergeet de dop op de tube tandpasta te draaien. En als het eenmaal zóver is, kan men de hoop op wederzijdse harmonie wel in de vuilnisbak deponeren.
Dat soort van (sexuele) “onverenigbaarheid” is lang niet altijd zo onherroepelijk hopeloos. Er is in veel gevallen sprake van gebrek aan fantasie, of een soort luiheid, of ook wel van een aangeleerde voorkeur of afkeer. Neem het type vrouw (dat lang niet zo zeldzaam voorkomt), dat er een geheim soort van opwinding in vindt om bij het licht van een schemerlamp haar intieme delen te laten bekijken. Vrouwen zijn namelijk veel vaker verborgen exhibitionisten dan men volgens krantenberichten over mannelijke naaktlopers wel zou menen. Als een vrouw behaagziek vraagt: “Hoe vind je de nieuwe manier, waarop de kapper mijn haar heeft gedaan?” is dat een soort woordcode voor: „vind je mijn lichaam aantrekkelijk?” Het verbaast de meeste mannen, dat de vraag: „Mag ik je eens helemáál bekijken? Je bent zo mooi! “ zo effectvol aanslaat, en zo vaak met: „vooruit dan maar,” wordt beantwoord.... Maar denk er wèl aan: vrouwen beschikken nu eenmaal over een sterker schaamtegevoel en meer schuchterheid dan mannen. Niet in alle gevallen natuurlijk en ik zou niet gaarne de welgeboren dames de kost geven, die voor vrijwel elk soort van toer te porren zijn. Maar dat is dan het door-de-wol-geverfde type. De doorsnee-vrouw, met kinderen en huiselijke zorgen, moet wat tactvoller tot erkenning worden gebracht van haar eigenaardigheden en geheime vormen van opwinding.
Bezie dit boek dus vooral niet als een verplichte handleiding tot het uithalen van ingewikkelde toeren, als die “toeren” werkelijk “niets voor u” zijn. Maar één regel gaat op: een natuurlijke nieuwsgierigheid, hoe verborgen ook, is de zuiverste graadmeter. Zo gauw u gaat merken dat u in uw eentje gaat denken: „Hoe zou dat of dat nu eigenlijk zijn, als ik het eens probeerde?...,” op dat moment kunt u er vrijwel zeker van zijn, dat in die richting een nieuwe belevenis voor u is weggelegd. En zeker ook dit: juist al deze dingen zijn een kwestie van experimenteren en op elkaar afgestemd en ingespeeld raken.
Maakt u zich vooral en alstublieft géén zorgen als de eerste experimentele toer uitdraait op een mislukking. Iedereen met enige sexuele ervaring, die uitgaat boven het rechttoe-rechtaan gedoe, gevolgd door omdraaien in bed en gesnurk, heeft ontdekt dat de ware “kick”: het betere sexuele stereospel - steeds een kwestie blijft van elkaar goed kennen en aanvoelen.
Het paar dat samen in bed stapt en meteen de eerste keer tot de erkenning komt: „Dit is het helemáál!“ heeft stom geluk gehad. En zelf dàt paar moet uitkijken... dat het niet op elkaar raakt uitgekeken. Want niets is dodelijker in een huwelijk en in sexueel verkeer dan routine, verveling en gewoonte.