Hoofdstuk I.

WAARIN GEORGE VOOR VERRASSINGEN KOMT
TE STAAN.

Weinig menschen, die ooit met hun wagen uit een garage zijn gereden, zullen dat gedaan hebben in een humeur, als dat van George Willis. En er was alle reden voor dat stralende humeur. Ten eerste was het schitterend weer, het eerste goede weer na een lange periode van regen en mist. En George was een groot voorstander van goed weer. Verder startte zijn wagen onberispelijk, hetgeen een verrassing op zich was, want een tot dusver onbekend schrijver kan zich geen dure wagens veroorloven, en ten derde droeg hij in zijn borstzak een brief van een uitgeversmaatschappij, die hem een contract aanbood, dat hem voor de volgende tien jaar van zijn leven een man in bonis maakte.
Het wagentje schoot door het drukke verkeer van Londen, of het met hart en ziel bij de zaak was, en tien minuten later stopte George voor een der bekende kleine, maar gezellige en goede restaurants in Soho.
Soho is een geliefkoosd oord voor den doorsnee Londenaar, Soho is doorgaans zeer druk, maar zelfs tusschen al die lieden, die zich opgewekt voorthaasten, was George een opmerkelijke figuur.
Hij was langer, beweerden zijn vrienden, dan eenige bescheiden jongeman het recht had te zijn; in werkelijkheid was hij zes voet plus enkele duimen, niemand wist precies, hoeveel. Zijn haar was van een diep kastanjebruin en glansde in de zon, toen hij zich bukte, om een gevallen handschoen op te rapen. En toen hij zich weer oprichtte, het portier dichtsloeg en een oogje knipte tegen een passerende politieagent, waren zijn oogen van een vroolijk grijs.
Het was vroeg in het lunchuur, en niet te druk. George bleef even voorbij den ingang staan, stopte zijn handschoenen in zijn zijzak van zijn colbert en vroeg zich af, welk tafeltje hij zou nemen. Aan de straatzijde waren groote spiegelramen, waardoor de zon naar binnen scheen op de eikenhouten meubels en het glaswerk van enkele gedekte tafels.
Verder in het ruime restaurant, waar de zon niet meer viel, heerschte een prettig zacht licht, en geheel achterin, langs de zijkanten, waren boxen aangebracht, voor lieden die ongestoord wenschen te blijven.
De boxen waren te somber voor George's opgewekte stemming; hij nam een tafeltje in het midden, uit de zon, vanwaar hij het heele restaurant kon overzien.
Aan een toeschietenden kellner, klaarblijkelijk een Italiaan, die met een witte-tandenglimlach zijn hoed en handschoenen aannam, gaf hij snel een vrij uitgebreide lunch op en begon zijn omgeving te bekijken.
Het bekijken van zijn omgeving had George vaak uitstekende ideeën en types voor zijn romans gegeven en ook nu weer, nam hij uit gewoonte, de menschen om hem heen ongemerkt op. Het was het gewone Soho-publiek, enkele schilders, zéér klaarblijkelijk schilders, enkele acteurs en actrices, kenbaar aan hun voortdurend gebaren maken, en met het hoofd draaien, alsof iedereen op hen lette en een stuk of vier van die lieden, die in elk restaurant te vinden zijn en geen enkel speciaal kenmerk vertoonen.
En toen viel George's blik op de boxen, waarop hij een vrij uitzicht had en hij bleef vol belangstelling toezien. In de derde, van voren af, achter een lunch, die hij rustig koud liet worden, zat een der merkwaardigste kleine mannetjes, die George ooit was tegengekomen.
Hij had een scherpen haakneus en een paar rustelooze koolzwarte oogen, die schenen te gloeien van een vreemd fanatiek vuur. Ze zwierven van voor naar achter door het restaurant, bleven nu eens op den een, dan op den ander rusten, maar schenen toch nog het meest in de verte te zien en met iets anders bezig te zijn.
George rangschikte hem vrij gauw onder de tooneel- of scenarioschrijvers, maar kwam daarvan terug, toen het mannetje een portefeuille van de bank onder zich nam - hij scheen er al den tijd op gezeten te hebben - een sleuteltje greep, dat aan zijn horlogeketting hing, en de portefeuille er mee opende. Het was een handeling, die niet in verband te brengen was met een tooneelschrijver: de eerste, die portefeuilles met sloten meesleepte, moest nog geboren worden, dacht George met een glimlach, terwijl hij zich zijn vrienden onder die lieden voor de geest haalde.
Zijn lunch was intusschen gebracht en onder het lepelen van zijn uitstekende soep, viel George's oog op een tweede interessant persoon, die zeer kort geleden moest zijn binnen gekomen, terwijl hij zelf naar het kleine mannetje staarde, want enkele minuten te voren zat hij er nog niet.
Het was klaarblijkelijk iemand met behoorlijke middelen van bestaan. Hij was keurig gekleed, had goede manieren, maar er waren dingen aan hem, die George niet bevielen. Hij was niet vriendelijk tegen den kellner, maar deed uit de hoogte, op de manier van iemand, die het noodig acht, zichzelf van zijn superioriteit te overtuigen. Zijn blik was niet rustig, maar hij keek snel van links naar rechts, zonder zijn hoofd veel te bewegen.
Hij was op dat oogenblik interessanter voor George dan de man met de zwarte oogen, en George bracht zijn belangstelling op hem over. En hij merkte verschillende dingen op, die hem zeer interesseerden. De pas aangekomene scheen een buitengewone belangstelling voor het kleine mannetje aan de dag te leggen, hij keek tenminste uit de hoeken van zijn oogen, bijna voortdurend naar hem. Zijn blikken maskeerde hij achter een gordijn van rook, dat hij veroorzaakte door constant aan zijn sigaret te trekken, en George, die rustig voortging met zijn lunch, merkte verschillende, voor hem belangwekkende dingen op.
Ten eerste was de man, die zoo enthousiast sigaretten rookte, voor het kleine mannetje volkomen onzichtbaar, doordat hij achter een pilaar zat, waaraan haken voor kleeren waren bevestigd, zooals in de meeste restaurants het geval is. Het was zomer, en bijgevolg hingen er maar enkele regenjassen en hoeden, maar tusschen den pilaar en de regenjassen door kon hij het mannetje in de gaten houden, zonder herkend te worden.
En George's tweede, voor hem zeer vleiende ontdekking, bestond hierin, dat de nieuwsgierige vreemdeling plotseling zijn aandacht voor een groot gedeelte op hem scheen te hebben overgeplant. Het leek George aanvankelijk te gek, maar een voorzichtige blik in het rond overtuigde hem.
De vreemde zat hem vol belangstelling te begluren. George had wel vaker te doen gehad met lieden, die in een restaurant of café iemand den heelen tijd zitten aan te staren, en hij was dan ook geneigd, den kerel te vergeten, toen deze plotseling opstond van zijn lunch en naar den uitgang ging. Een oogenblik later zag George hem in een van de voor het restaurant geparkeerde auto's duiken, en iets doen aan het dashboard. Het leek George, dat hij zijn motor aanzette, maar toen de vreemde er even later weer uitkwam en het portier sloot, liet hij die gedachte weer varen.
Toen herhaalde zich hetzelfde spelletje weer, tot George er op het laatst onrustig van werd. De sigarettenrookende man staarde beurtelings naar hem en naar het kleine kereltje en scheen iets in zijn schild te voeren.
Hij beëindigde zijn lunch, nam een slok van zijn koffie en stak een sigaret op. En toen zag hij, dat het kleine mannetje opstond, alsof hij een plotseling besluit nam en in een der drie telefooncellen tegenover hen dook. De deur ging dicht en door het kleine ruitje erin scheen een licht, dat bewees, dat hij aan 't opbellen was. De papieren, waarin hij had zitten lezen, lagen nog op het tafeltje, waaraan hij gezeten had.
Toen kwam er een kellner naar hem toe met de boodschap, dat de heer, die aan het tafeltje naast hem zat, hem spreken wilde, en hem verzocht, hem in den foyer te ontmoeten.
George staarde den kellner in de grootste verbazing aan: “De heer naast me”, herhaalde hij, maar keek niet de richting van den sigarettenrookenden man uit; daarvoor was hij te welopgevoed.
De kellner knikte: “Ja, mijnheer, hij zei, dat het een zaak gold, die u ongetwijfeld zou interesseeren, en of u even in den foyer wilde komen.”
George knikte en dacht na. Alles te zamen was het een zonderlinge en geheimzinnige geschiedenis, maar George had van jongsaf een voorliefde gehad voor zonderlinge en geheimzinnige geschiedenissen.
Hij ging in den kleine foyer zitten, bestelde een kop koffie en wachtte. Hij sloeg zijn beenen over elkaar, eerst rechts, dan links, stak een tweede sigaret op en vloekte in stilte op den ander, die tenminste de goede manieren kon hebben, hem niet zoolang te laten wachten.
Toen er vijf minuten verstreken waren, besloot hij, er nog één te laten verloopen en dan te verdwijnen. Hij wandelde naar het raam, om de laatste minuut met uitkijken op straat te korten.
En toen zag hij, tot zijn stomme verbazing, hoe de man, op wien hij in de foyer aan het wachten was, op zijn gemak gezeten achter het stuur van zijn eigen oude two-seater, waarin hij het contactsleuteltje had laten zitten, rustig uit de file geparkeerde wagens wegreed en in een wip in het voorbijstroomende verkeer was verdwenen.
George was eerst te stomverbaasd om zich te bewegen. De brutaliteit van den kerel, om vlak voor het restaurant, waarin de eigenaar van den wagen zat, dien wagen te stelen en zijn eigen auto te laten staan, die veel beter was, dan het karretje, dat hij had gestolen, was te veel voor hem. Maar die verbazing duurde maar even.
Het volgende oogenblik was hij de deur uit, de straat op en bij den rooden wagen, dien den ander had laten staan. Hij sprong er in, en constateerde, dat de ander eveneens zijn sleuteltje in het slot had laten zitten. George dacht er niet verder over na, maar begon den rooden wagen uit de file te werken. Het was hem nu wel duidelijk, waarom de vreemde zijn wagen had genomen, inplaats van zijn eigen:de roode wagen was zoo tusschen de andere ingewerkt, dat het een halve minuut duurde, voor George er met voor- en achteruit schuiven in was geslaagd, hem vrij te krijgen.
De zware wagen schoot vooruit, de breede straat op, in de richting, waarin George den dief had zien verdwijnen... hij kende Londen op een prikje en wist, dat er enkele honderden meters ver geen zijstraat kwam... als hij er in slaagde, den kerel in zicht te krijgen op dat stuk...
En het geluk was nu met hem. Midden op de breede straat was een ongeluk gebeurd, of zooiets; George kon het niet duidelijk zien en het interesseerde hem ook niet. Wat hem meer belang inboezemde was dat hij, op het oogenblik, dat hij de opstopping in de gaten kreeg, zijn eigen wagen zich zag losmaken uit den verkeersknoedel en in volle vaart wegrijden. George nam een snel besluit. Hij zette zijn wagen een eindje terug, draaide het stuur en schoot over het trottoir heen, om de opstopping heen, achter den ander aan.
Een politieagent, die hem van het trottoir zag afduiken, hief zijn hand op, maar George reed door, met een grijns bedenkend, dat, als het nummer van den wagen werd genoteerd, hij in elk geval niet in moeilijkheden zou komen!
Toen begon een wilde jacht. De wagen, dien George nu reed, was aanmerkelijk beter dan die hem ontstolen was en langzaam maar zeker haalde hij, voortvliegend over het midden van den boulevard, zijn eigen groengrijze wagentje in. Als hij hem maar eenmaal voorbij was, was het een klein kunstje, den ander tot stoppen te dwingen... vóór hem lag een open stuk weg, zoo recht als een kaars... hij zette zijn tanden op elkaar, boog zich over zijn stuurwiel en trapte het gaspedaal tot den bodem in. De motor liet een zwaar geronk hooren, de wagen gaf een ruk en sprong vooruit...
Toen klonk er een knal en het stuurwiel werd bijna uit zijn handen gerukt. De boulevard, de wagen, dien hij achtervolgde, de in de zon schitterende huizen aan weerszijden, beschreven groote bogen langs den horizon, met een gierend geluid slipte de wagen over het gladde asfalt en kwam tot stilstand tegen den trottoirband.
In een oogenblik stonden er massa's menschen omheen, die hem vroegen, of hij zich bezeerd had, zijn wagen bekeken en opmerkingen maakten over woeste rijders...
George was wel geen rijder meer, maar woest was hij in elk geval, zoowel over het feit, dat een ellendige pech hem op het laatste oogenblik belette, den dief in te halen, als over de opmerkingen om hem heen.
Eén ding was hem echter volkomen duidelijk:dat hij maken moest dat hij weg kwam, vóór er een politieagent opdaagde...
Terwijl hij zich een doortocht baande door de verzamelde menigte, was George zich er terdege van bewust, dat er in zijn situatie zeer lastige vragen gesteld konden worden. En toen bemerkte hij plotseling, dat hij werd gevolgd, dat er iemand dicht achter hem liep, zóó dicht, dat die persoon hem enkele malen op zijn hakken trapte, zonder echter een verontschuldiging te laten volgen.
Toen hij voor de derde maal struikelde, keerde hij zich woedend om en wilde den ander de mantel uitvegen, maar de woorden weigerden absoluut, te komen...
Niet, dat George's spraakorgaan afwijkingen vertoonde... het meerendeel zijner vrienden plachten in vereerende bewondering toe te luisteren, als hij iets op of aan te merken had op het gedrag van één van hen, maar het is voor een ieder een lastig geval, als men constant op zijn hakken wordt getrapt, een pracht van een toespraak klaar heeft, en, zich omkeerende, bemerkt, dat de schuldige in kwestie een jongedame is.
Want het was een jongedame en wel een zeer mooie jongedame... Ze was een hoofd kleiner dan hij en van zijn indrukwekkende hoogte staarde George op haar neer, te verward om iets te zeggen.
De jongedame keek naar een punt, ongeveer ter hoogte van zijn tweeden vestknoop en scheen vol belangstelling te wachten tot hij den weg niet verder zou blokkeren.
George werd zich hiervan plotseling bewust, mompelde een verontschuldiging en zette zijn vlucht voort. Hij was nu bij den buitensten kring van de verzameling lieden, die poogden te ontdekken, wat er gebeurd was; niemand van die lieden wist, dat hij de bestuurder van den wagen was en ongehinderd bereikte hij het open trottoir. Hij was niets te vroeg, van de overzijde van de breede straat zag hij een agent, met de handen op zijn rug, oversteken, om te onderzoeken, wat er gaande was.
George ontwikkelde een indrukwekkende snelheid; hij strekte zijn lange beenen en wandelde voort in de richting van het restaurant in Soho, zo snel die beenen hem er brengen konden, zonder de algemeene aandacht op hem te vestigen.
Het was hem een groot raadsel, wat den kerel bezield kon hebben, die zijn wagen gestolen had... de roode wagen lag nu wel in puin tegen een trottoirband, maar dat had de kerel niet kunnen voorzien. Welk nut heeft het, een ouden wagen te stelen en zijn eigen wagen achter te laten, die niet alleen veel beter is, maar waar bovendien het contactsleuteltje ook nog in zit? George wist maar één oplossing voor het probleem:de roode wagen was eveneens gestolen en de kerel had het te gevaarlijk gevonden, om dien te houden, had een anderen gestolen, en den eersten laten staan...
Nu begreep George ook, waarom hij het restaurant uit was geloopen om iets aan het dashboard van den rooden wagen te doen. Hij had het contactsleuteltje er in gestoken, in de hoop, dat de bestolene hem zou achtervolgen in den rooden wagen en zich óf de politie op den hals halen, terwijl hij zelf een voorsprong kreeg, óf tevreden zou zijn met den voordeligen ruil en de roode auto houden, met hetzelfde funeste gevolg...
Tevreden met deze oplossing, en blij, op tijd den wagen in den steek te hebben gelaten, stak George een hand in zijn broekzak en wandelde door de stralende zon verder over het gladde plaveisel...
En toen keek hij plotseling om, waarom, dat had hij zelf niet kunnen zeggen... naderhand leek het hem het waarschijnlijkste, dat het kwam, omdat de persoon, die achter hem liep, naar hem had gestaard onder het loopen. George wist maar al te goed, dat iedereen opkijkt als men hem een tijdje aan blijft staren.
Maar zijn verbazing, terwijl hij snel weer vóór zich keek, was groot. Achter hem, op een pas of zes afstands, wandelde op haar doode gemak het meisje in het groen, dat George's hakken zulk een pijnlijke bewerking had doen ondergaan.
Ze deed absoluut geen moeite om het feit te verbergen, dat ze George volgde; bleef hij voor een sigarettenwinkel staan, dan hield zij twee ramen ervóór halt, en toen hij een bloem voor zijn knoopsgat kocht, stond zij even stil op den trottoirband, en stelde groot belang in het verkeer.
Toen hij het restaurant weer bereikte, waarvoor nu nog maar enkele wagens stonden, en het betrad, was het meisje nog steeds achter hem, en vormde het geval nog een even groot probleem als tevoren.
En het Lot was wel tegen George dien dag... hij trad het restaurant binnen, met twee problemen onopgelost in zijn brein, en het eerste, wat hij zag, was het kleine mannetje met de felle oogen, dat, temidden van een groep opgewonden kellners, voor een man, die klaarblijkelijk de eigenaar was, stond te gesticuleren.
George voelde zich opgejaagd... moesten hem dan overal complicaties in den weg komen, op een morgen dat hij ongestoord wenschte te blijven, om zich te verdiepen in de zalige wetenschap een man in bonis te zijn.
Tijd voor droefgeestige overpeinzing werd hem niet gelaten, want op dat oogenblik sprong een der kellners op hem toe en riep: “Hier is hij... dat is de heer, in wiens auto hij weggereden is.” Voor hij wist, wat er goed en wel aan het handje was, vormde George het middelpunt van een groep opgewonden lieden, die hem allen tegelijk vragen stelden, en dingen probeerden uit te leggen. Dit duurde voort, tot George woedend werd, de lui uit den weg veegde met één arm, en aan een tafeltje plaats nam.
“Wat voor den drommel heeft dat lawaai allemaal te betekenen” vroeg hij vol belangstelling aan den eigenaar.
Deze kreeg zijn kalmte terug, legde de rest van het gezelschap het zwijgen op en trok het kleine mannetje naar voren.
“Deze heer,” vertelde hij den aandachtig luisterenden George, “was aan het lunchen in ons restaurant. U moet hem gezien hebben, want u heeft al dien tijd tegenover hem gezeten.”
George bevestigde, dat hij hem inderdaad gezien had, en stak een sigaret op; hij voelde dat er meer verwikkelingen in aantocht waren...
“Deze heer,” vervolgde de restaurateur, “had enkele belangrijke papieren bij zich, die hij op zijn tafeltje had liggen, toen hij zich even verwijderde om te telefoneeren.”
George knikte, benieuwd wat er komen zou:hij had immers zelf de papieren zien liggen.
“Terwijl hij in de cel telefoneerde, zijn die papieren tot het laatste snippertje toe van zijn tafel gestolen... weg... absoluut weg...”
Hier nam het kleine mannetje zelf het woord met een eigenaardig, kort afgebeten, gedecideerd stemgeluid.
“Die papieren lagen op tafel,” begon hij, en keek George aan, “op tafel, begrijpt u? Ik ging de cel binnen. Ik bleef daar nauwelijks vier minuten, en al dien tijd heeft er maar één persoon in het achtergedeelte van het restaurant gezeten, en die man is u. Begrijpt u?”
George knikte geamuseerd, en deed een trek aan zijn sigaret.
“Jammer voor u, dat er nog een tweede man in het restaurant heeft gezeten” zei hij. “Als ik er alleen gezeten had, was er niets gebeurd.”
Het kleine mannetje keek hem verbaasd aan.
“Een tweede man”
George werd ongeduldig: “Ja, een tweede man... al dien tijd, dat ik er zat, heeft hij achter dien grooten pilaar, daar in het midden gezeten, achter dien pilaar en enkele regenjassen! En al dien tijd heeft hij u onopgemerkt in de gaten gehouden; heeft de kellner, die hier serveerde, dat dan niet gezegd?”
De eigenaar legde hem uit, dat de kellner, die daar serveerde, ijlings achter hem, George was aangevlogen, toen hij het restaurant overhaast verliet, en nu waarschijnlijk nog steeds doende was, te zoeken naar een langen jongeman in een rooden wagen, van wien hij 't bedrag van een lunch had te incasseeren.
George grinnikte... het scheen een zonderling stel kellners te zijn in dat restaurant... stel je voor, een kellner, die doorholt, op zoek naar een man in een rooden wagen!
“Maar hebt u dan niet gezien, dat er een man achter dien pilaar zat” vroeg hij aan het kleine mannetje, “hij zat te dampen als een mailstoomer.”
Het kleine mannetje schudde het hoofd.
“Ik ben een beetje bijziende,” zei hij, “en meestal draag ik geen bril bij me; ik dacht, dat u de eenige was in het restaurant”
“Welnu, bel de politie op” zei George. “Dat is een geval voor de recherche.”
Bij deze woorden scheen het mannetje erg te schrikken en zwaaide met zijn armen.
“Neen ,neen” zei hij, “in geen geval... het zijn papieren, waarvan de inhoud streng geheim moet blijven... als de politie ervan hoort, weet dadelijk de heele pers het, en dan zijn we naar de maan.” Hij mompelde nog iets in zichzelf en verzonk weer in gepeins.
“Dus, als ik het goed begrijp,” zei George, “heeft de kerel, die achter den pilaar zat, in het oogenblik, dat u in de telefooncel was, de papieren gepakt, en is er vandoor gegaan, zonder dat iemand het zag.”
Hier kwam de eigenaar van het hotel in opstand: “Maar dan had u het toch moeten zien”
George schudde spijtig het hoofd: “Ik vind het jammer, u te moeten teleurstellen”zei hij, “onze gladde vriend was zoo handig den eenigen toeschouwer uit den weg te ruimen, door een kellner op me af te sturen, met het verzoek, even in den foyer te gaan, omdat hij me wenschte te spreken. Ik deed het en het resultaat weet u.”
De twee anderen staarden hem verbaasd aan: “Dus hij stuurde een kellner op u af, met het verzoek, in den foyer te gaan, omdat hij u wilde spreken”
George knikte grimmig: “De vlieger ging prachtig op... ik ging naar den foyer, hij had het heele spelletje van tevoren blijkbaar precies berekend... hij nam snel, en zonder dat iemand het kon zien, de papieren van het tafeltje van onzen vriend hier... hij had tevoren afgerekend... wandelde het restaurant uit, zag, dat zijn eigen auto veel te vast tusschen de andere instond om er vlug mee weg te komen en koos het hazenpad in de mijne.”
De eigenaar van het hotel was een Italiaan en daarom was het hem niet kwalijk te nemen, dat hij in het publiek op zijn schedel krabde.
De restaurateur ging steeds voort met zijn schedel te masseeren: “Maar waarom liet hij het sleuteltje op zijn eigen wagen zitten?”
George haalde zijn schouders een beetje op: “Hij heeft het er naderhand weer op gezet, ik zag hem even het restaurant uitloopen en iets aan zijn wagen doen... ik denk, dat hij veronderstelde, dat ik, als ik zag, welk een auto ik voor mijn oude in ruil kreeg, misschien mijn mond zou houden. De roode wagen stond muurvast tusschen enkele andere in, ik had ten minste heel wat werk om hem er weer tusschen uit te krijgen. ”Het kleine mannetje zag hem scherp aan: “Is u hem achterna gereden?”
George keek hem verontwaardigd aan: “Wat dacht je dan? Dat ik ging zitten huilen, omdat mijn wagen weg was? Het was een veel te leuke sport, het komt niet alle dagen voor, dat je in Londen een beetje avontuur beleeft.”
George's stemming begon om te slaan. Nu hij eenmaal wist, hoe de vork aan den steel zat, begon hij den humor van het geval in te zien... zulke dingen brachten variatie in het leven...
“Heeft u gezien, waar hij heen reed?” vroeg het kleine mannetje verder.
George schudde het hoofd: “Neen, natuurlijk moest juist mijn band springen, toen ik hem bijna had ingehaald... hij reed den boulevard recht af.”
Het kleine mannetje dacht even na en haalde dan de schouders op: “Dat zegt niets” mompelde hij. Dan wreef hij zijn kin, keerde zich om, en wandelde weg.
De groep kellners had zich verspreid, en het restaurant kreeg langzamerhand zijn gewone aanzien terug. George ontdekte, dat hij aan hetzelfde tafeltje zat, waaraan hij eerst had gezeten, en keek naar zijn halfleege koffiekopje.
“Laat u me een andere koffie brengen” verzocht hij den eigenaar, “deze is ijskoud geworden, zelfs op een warmen dag als vandaag.”
George's koffie arriveerde binnen ongewoon korten tijd. Hij wilde juist een versche sigaret opsteken en liet zijn blik door het restaurant gaan, terwijl hij zijn hand in zijn zak liet glijden, om zijn sigarettenkoker te nemen, toen de hand plotseling halverwege bleef steken en zijn oogen verder opengingen, dan goed voor ze was.
Het meisje in het groen, dat hem den geheelen weg terug op de hielen had gevolgd, was van achteren zijn tafeltje genaderd en nam tegenover hem plaats, zonder een spier van haar gezichtje te vertrekken.
“Prachtig” zei ze, en keek hem recht in de oogen, “geef mij ook een sigaret, wil je? Ik heb er behoefte aan”

Hoofdstuk II.

DE LOTGEVALLEN VAN EEN GESTOLEN WAGEN.

De gevoelens van den man, die George's wagen inderhaast had medegenomen waren niet van de meest rooskleurige, toen hij de verkeersopstopping voor zich zag. Hij was er zich terdege van bewust, dat snelheid zeer gewenscht is, als men zoo juist een anders wagen vlak voor diens neus op den kop heeft getikt en een enkele blik in het spiegeltje, toen hij een volle minuut vergeefs had staan toeteren voor de verwarde massa auto's, vrachtwagens en voetgangers, was voldoende, om die onrust te doen toenemen.
Die ééne blik in het spiegeltje toonde hem een snel naderenden radiator, een radiator van een helrooden wagen, zijn eigen wagen, dien hij had achtergelaten... en het was voor hem geen probleem, wie er achter het stuur van dien wagen zat.
Op dat oogenblik kwam er tot zijn verlichting plotseling schot in de massa en hij glipte weg, juist vóór een tweede verwarring ontstond.
Hij achtte zich nu vrij veilig; in het gedeelte van den boulevard dat nu kwam, waren talrijke zijwegen en vóór de ander zich had weten vrij te maken, zou hij wel spoorloos in één daarvan zijn verdwenen, meende hij.
Helaas, het noodlot was wèl tegen hem!bHij had er niet op gerekend, dat George het grapje zou uithalen, over het trottoir te schieten en zijn verbazing, toen hij even later den radiator van zijn rooden wagen weer in zijn spiegeltje zag, was zeer diep en oprecht.
Terwijl hij in het spiegeltje den anderen wagen steeds nader zag komen, zocht hij koortsachtig naar een middel om dien kwijt te raken, maar hij vond er geen. Sloeg hij een zijweg in, dan zou de ander hem volgen. En harder rijden kon hij niet...
En op dat oogenblik, toen zijn achtervolger nauwelijks twintig meter achter hem was en hij de zaak als verloren beschouwde, klonk er een hevige knal, en in het spiegeltje loerend, zag hij den radiator achter hem een plotselinge zwenking maken en naar rechts slingeren, zoodat de wagen uit het gezicht verdween...
Zijn opluchting was groot. Dat er een van zijn banden springen zou, was een onverhoopt geluk, waar hij niet op had kunnen rekenen. Hij minderde vaart, om niet de aandacht van de politie op zich te vestigen en schoot de eerste de beste zijstraat in, om eventueele vervolgers van het spoor te brengen.
Tot dusver was het geluk met hem geweest, bedacht hij, de gestolen papieren zaten in zijn binnenzak; het eenige, wat hij nu nog te doen had, was zijn confraters te waarschuwen en te maken, dat hij verdween uit het Londensche leven, absoluut en onvindbaar verdween...
Maar daarvoor was het noodzakelijk, dat hij den wagen, dien hij noodgedwongen had gestolen, kwijt raakte. Als de politie van den diefstal hoorde, zou het geen uur duren, of de geheele Londensche politiemacht was op de hoogte van het nummer van de gestolen auto en hij zou geen tien meter kunnen rijden, zonder bij zijn kraag gepakt te worden...
Vijf minuten was het geleden, dat de kerel, wiens wagen hij had meegenomen, zijn lekken band had gekregen; als die dadelijk de politie waarschuwde, was hij nog altijd een kwartier of zoo veilig... maar dan moest hij ook zijn auto in den steek laten...
Hij was van meening, dat iemand, die een auto wil verbergen, dat doen moet temidden van andere auto's en niet in een afgelegen straat, waar de wagen dadelijk opvalt... daarom reed hij langs een grooten omweg, naar de Strand, zocht even, tot hij een telefooncel had gevonden en zette zijn wagen langs den trottoirband, een eindje verderop, waar nog ruimte was. Voor de telefooncel stond al een file wagens; er was daar een winkel, waar uitverkoop werd gehouden en die auto's waren blijkbaar van vrouwen, die aan het winkelen waren. Hij zette den wagen neer, trok de handrem aan, maar liet den motor loopen, hij was op alles bedacht en wilde zich een snellen aftocht verzekeren.
Het was een gesloten cel, die alleen een halve, glazen deur had en hij was er dankbaar voor. Het leven had hem geleerd, dat er vaak de meest zonderlinge toevallen de beste plannen bederven en hij wilde daar niet herkend worden...
“Hampstead 83652.”
Nauwelijks had hij het nummer gedraaid, of Hampstead antwoordde. Hij liet het muntstuk in de gleuf vallen en zei: “Hallo, jij daar, Wallace?”
Het antwoord was blijkbaar bevestigend, want hij knikte en zei: “Ik heb alles... ja, de heele boel, alles... ik kan je door de telefoon niet meer vertellen, maar breng dadelijk alles in orde, wat we hebben afgesproken... wat? Ja, ik heb ze hier bij me...”
Hij sloeg met een tevreden lachje op de zijzak van zijn jas en keek toen verschrikt naar beneden... zijn zijzak was leeg... hij keek naar zijn anderen zak, de hoorn van de telefoon met zijn eene hand vasthoudend... die zak was ook leeg.
Toen verhelderde echter zijn gelaat; ze waren natuurlijk uit zijn zak gegleden... het was een heele dikke rol papieren en ze lagen vast op den bodem van den wagen...
“Ja... all right,” zei hij weer in de telefoon, “sta niet zoo te schreeuwen... dus je zorgt voor alles wat we hebben afgesproken? Zo gauw mogelijk moeten we wegvaren... juist Cheerio”
Hij hing den hoorn op en wandelde de telefooncel uit, vroolijk en wel, en juist op tijd, om zijn wagen van den trottoirband, vijftien meter verder, te zien wegrijden... zijn wagen gestolen en opnieuw gestolen, met een rol papieren er in, die hem precies drie millioen pond sterling waard was...
Om deze plotselinge stijging van de criminaliteit in Londen te begrijpen, verdient het aanbeveling kennis te maken met het slag van lieden, dat zijn kostje ophaalt in de vrije beroepen... vrienden, collega's en kennissen van George... een verzameling van schrijvers, jazz-musici, schilders, reclame-tekenaars, voor het grootste gedeelte jonge kerels, nagenoeg allen ongetrouwd, omdat geen meisje tot dusver moedig genoeg was geweest, om een van deze jongelui, die van de hand in den tand leefden, tot echtgenoot te nemen.
De meesten van hen leefden op hun gevoel voor humor, dat leverde hun stof voor verhalen, voor teekeningen en moed, ingeval ze eens zonder een rooden cent zaten, hetgeen nogal eens gebeurde... En het was noodlottig voor onzen vriend uit de telefooncel, dat hij zijn wagen langs den trottoirband van de Strand parkeerde op dezen zonnigen morgen, juist toen enkele van George's meest intieme vrienden daarlangs kwamen, op zoek naar een man met zeer langen baard en een vuurrooden mopneus, dien ze als model hadden willen hebben.
Ze vonden den man met den baard en den mopneus niet, hij was plotseling in de drukte verdwenen, maar wel George's ouden groengrijzen wagen, die langs den trottoirband stond.
“Wel allemachtig” zei Peter Regan, die caricaturen teekende, “daar staat George’s wagen.”
Het was onmiskenbaar George's wagen; zijn nummer erop, zijn deuk in het achterspatbord.
“Hij is natuurlijk in het warenhuis iets aan het inslaan!”, zei O'Reilly, een roodharig jongmensch met veel sproeten.
“Sokophouders of zooiets” grinnikte Peter, “hij slaat ze altijd per dozijn in, omdat hij ze altijd onderweg verliest. Zullen we eens een mop hebben?”
Hij wandelde op den wagen toe en ontdekte, dat de motor liep en het sleuteltje in het contact zat...
“Heb je nu ooit zoo'n stomme ezel gezien” zei Peter en keek de andere twee aan. “Hij laat het sleuteltje in den wagen zitten en den motor loopen.”
“O, dat doet hij altijd” zei O'Reilly, “hij neemt zijn sleuteltje er nooit af en beweert, dat iemand, die zich de moeite geeft, om zijn wagen te gappen, of stapelgek, of iemand van de gemeentereiniging is, die het ding op de belt wil gooien.”
“Laten we ermee vandoor gaan.” zei Peter Regan. “Ik lach me dood, als hij dadelijk terugkomt en zijn wagen niet meer vindt! Ik zal ermee wegrijden, dan ga jij hier ergens in de buurt op den uitkijk staan, om te zien wat hij doet... ik zal hem een paar straten verder weer neerzetten...
En aldus geschiedde het, dat de man met het fraaie pak, toen hij uit de telefooncel kwam, nog juist op tijd was, om iemand onberispelijk van den trottoirband te zien wegrijden en met zijn wagen verdwijnen.
Hij stond een oogenblik onbeweeglijk en sprong toen vooruit. De wagen kon hem niet schelen... maar zijn papieren... hij moest en zou die hebben!
“Hei” brulde hij. “Houdt den dief! Houdt den dief”
O'Reilly was juist weggewandeld naar een pilaar aan den ingang van het warenhuis, vanwaar hij iedereen zien kon, die er uit kwam en hij sprong bij dat geluid op, alsof een wesp hem had gestoken...
Hij keerde zich in de richting van het geluid, verwachtend, George te zien en zag een totaal onbekende, zeer goed gekleed, die op den trottoirband stond te wijzen in de richting van het verkeer.
O'Reilly schrok zich een ongeluk. Stel je voor, dat George de wagen aan een ander had uitgeleend, of verkocht? Inmiddels ging de man op den trottoirband voort met heen en weer te springen en had in een minimum van tijd een behoorlijken oploop om zich heen verzameld.
O'Reilly mengde zich onder de menigte, drong naar voren en vernam in een oogenblik, wat er was gebeurd. De man, die beweerde, dat zijn wagen was gestolen, zei, de eigenaar ervan te zijn, en bij deze verklaring achtte O'Reilly het gewenscht, hem eens een beetje beter te bekijken. Toevallig had hij George de dag te voren nog in dienzelfden wagen zien rijden en een verkoop, in één dag afgesloten, scheen wel een beetje erg vlot. Bovendien wist O'Reilly, welk een voorliefde George had voor zijn oud wagentje en hij wist ook, dat er heel wat gebeuren moest, alvorens George zou overgaan tot het verkoopen ervan.
En deze wetenschap, gevoegd bij het zonderlinge feit, dat, op het geroep van de menigte: “Daar komt een politieagent” de beklagenswaardige bestolene plotseling in diezelfde menigte verdween, bracht O'Reilly ertoe, zich achter hem te dringen en met hem te verdwijnen.
De vreemde verdween in elk geval zeer snel. Hij dook het warenhuis binnen, cirkelde tusschen de toonbanken door, enkele malen het geheele gebouw rond, zoodat O'Reilly hem slechts met de grootste moeite kon volgen en verliet eindelijk het gebouw door den tweeden ingang, enkele tientallen meters vóór den eersten. Over de Strand, waar achter hen nog steeds een kleine oploop was, op de plaats, waar de diefstal was gepleegd, ging het tweetal over het zonnige plaveisel naar een tramhalte.
Tot dusver had de vreemde duidelijk zijn opwinding laten blijken; hij stond nu eens plotseling stil, wandelde dan weer snel door en eenmaal keerde hij plotseling op zijn schreden terug, liep O'Reilly bijna omver, draaide weer om en vervolgde zijn weg.
Zijn achtervolger zou, als ze niet op een drukken boulevard waren geweest, zeker eens door zijn roode haar gekrabd hebben... Wat mankeerde den kerel toch?
O'Reilly voelde zich overtuigd, dat daar iets meer achter stak en besloot, den ander te volgen tot hij wist, waar hij woonde, of iets ontdekte, dat de moeite waard was en het raadsel oploste.
En toen keerde het geluk zich tegen hem. Of de ander ontdekt had, dat die jongeman met zijn roode haar hem volgde, of dat hij alleen maar een vermoeden had, dat hij gevolgd werd, was niet duidelijk, maar toen ze beiden op een vluchtheuvel op de tram stonden te wachten, hief de vreemde plotseling zijn hand op, deed een passeerende taxi stoppen, en sprong erin.
Het volgend oogenblik was hij verdwenen in den stroom van verkeer, die over de zonnige Strand gleed...
De Strand pleegt niet bevolkt te zijn met taxi's en vóór O'Reilly een tweede ontdekte, die vrij was, waren er twee minuten verloopen. Hij hield die vrije taxi niet aan. Het was een onmogelijkheid het spoor van den ander terug te vinden. Het was een zeer woedende en teleurstellende O'Reilly, die van een vluchtheuvel afstapte, naar een telefooncel ging en George's huis opbelde, om te zien of die waardige jonkman thuis was, en hem verslag te doen van het voorgevallene.
Inmiddels snorde de taxi, waarin het voorwerp van de algemeene belangstelling gezeten was, over den boulevard, op weg naar het opgegeven adres, Milton Road Hampstead.
Milton Road was een straat, die, op zich, een Hampstead in het klein vormde. De lage nummers waren voor het grootste gedeelte heerenhuizen, bewoond door lieden, die het doen konden, en hoe verder men kwam in het hartje van Hampstead - Milton Road was zeer lang - hoe onaanzienlijker de huizen werden en hoe smaller de straat.
En een van de zeer hooge nummers was aan den taxichauffeur opgegeven; was de man minder lang taxichauffeur in Londen geweest, dan zou hij ongetwijfeld verbaasd hebben gekeken. Nu vertrok hij geen spier van zijn gezicht, en reed door een zijstraat van de Strand, om den langsten weg naar Milton Road te vinden, zonder dat het in de gaten liep.
Zijn passagier keek uit het raampje, in gedachten bezig met de onberekenbare grillen van het noodlot, dat hem eerst zo prachtig in de kaart speelde, en hem dan smadelijk in den steek liet...
Wie kon zijn wagen weer hebben gestolen? Waarom? Het was een oud, gemakkelijk te herkennen karretje, zonder eenige waarde... Hij staarde uit het raampje naar de vuile huizen, die men in sommige zijstraten van Londensche hoofdwegen zooveel aantreft en ging dan eensklaps rechtop zitten.
Was dat... hij kon zijn oogen bijna niet gelooven... langs den trottoirband stond, als eenige wagen in de heele straat, een kleine, oude, groengrijze twoseater. De taxi naderde het ding snel, tot hij het nummer kon onderscheiden. Het was dezelfde wagen! Het was de wagen, waar zijn kostbare papieren in waren blijven liggen! Hij verspilde geen tijd met peinzen over het hoe en waarom, riep den chauffeur toe, te stoppen, en voor de wagen geheel tot stilstand gekomen was, sprong hij eruit, en rende op het twoseatertje toe. Een blik op de bodem van de bestuurdersplaats was voldoende. Op de cocosvloermat lag een rol papieren, gedeeltelijk losgemaakt, maar onmiskenbaar de rol, die hij van het tafeltje in het restaurant in Soho had gegrist...
Met één greep had hij ze beet en liep terug naar zijn taxi, waar de chauffeur met belangstelling zijn doen en laten had gadegeslagen.
“Doorrijden naar Milton Road” beval hij met kalme stem, en de chauffeur, die in zijn leven meer zonderlinge dingen had zien geschieden en geleerd had, dat het voor een taxichauffeur beter is te zien en te zwijgen dan al te nieuwsgierig te zijn, stuurde zijn wagen verder naar zijn bestemming.

Hoofdstuk III.

GEORGE BIEDT ZIJN DIENSTEN AAN.

Te zeggen, dat George verbaasd was, toen hij het meisje in het groen op den stoel tegenover hem zag plaatsnemen en haar doodleuk om een sigaret hoorde vragen, is liegen.
Hij was niet verbaasd, hij vond het niet zonderling, hij accepteerde het met een kalm gezicht als de volgende verrassing, die het noodlot hem voor al dien tijd in petto had gehouden en nu op hem losliet.
Dus schoof hij zijn even stil gehouden hand verder in zijn jaszak, greep zijn sigarettenkoker en bood die geopend aan.
“Voilà” zei hij, “rechts Turksch linkerkant Virginia.”
Het meisje aarzelde even, haar hand boven de rijen sigaretten, en koos dan een Turksche uit. George vischte zijn sigarenaansteker uit zijn broekzak en was onuitsprekelijk verlicht, toen het ding werkte.
Terwijl het meisje haar sigaret aanstak en het roze licht van de vlam in het halfduister van het restaurant op haar gelaat speelde, nam George haar snel en goed op. Hij had geleerd menschen snel en goed op te nemen, en hij vergiste zich hoogst zelden.
Dit meisje was op de eerste plaats onmiskenbaar op en top een dame. Ze was geheel in het groen, een gedempt en bescheiden groen. Ze was klein van stuk, en elk van haar bewegingen en gebaren was bescheiden en getuigde van een goede opvoeding. Haar stem, toen ze hem om een sigaret vroeg, was zacht en beschaafd, met een zakelijken klank er in.
Haar gezicht, dat George zien kon, op het oogenblik, dat het licht van het vlammetje er op speelde, was zuiver ovaal, haar oogen van dat grijs, vermengd met bruin en groen, dat voortdurend van kleur schijnt te wisselen.
Haar neus was klein, maar duidde op karakter en was heel even gebogen. Het geheele gezichtje maakte een zachten vrouwelijken indruk, maar van een vrouw, die weet wat ze wil.
Het bleek spoedig dat ze inderdaad wist wat ze wilde.
Ze haalde de eerste trek rook van de sigaret naar binnen en George merkte vaag op, dat ze rookte zooals het moet, en zooals weinig vrouwen het kunnen, zonder het mondstuk van haar sigaret nat te maken en zonder er verwoed aan te trekken.
“Zoudt u zoo vriendelijk willen zijn, zich voor te stellen,” vroeg het meisje in het groen en George schoot overeind om haar hand, een slanke gehandschoende hand aan te nemen:
“Als ik me mag voorstellen... George Willis” stamelde hij.
Het meisje knikte goedkeurend en zei: “Phyllis Branberry.”
“Toch niet een dochter van professor Branberry, den beroemden kenner van vreemde inboorlingentalen?”
Phyllis knikte: “Juist... kent u mijn vader?”
Of George haar vader kende... in den tijd toen zijn eigen vader hem volstrekt tot een bolleboos in alle mogelijke dingen wilde maken, vóórdat George definitief weigerde, iets anders te worden dan journalist en schrijver, had hij een heelen tijd bij professor Branberry college geloopen en er vele interessante dingen opgestreken, die hij in zijn romans kon verwerken.
“Zeker,” zei hij, “ik heb enkele jaren les van hem gehad, ik kwam geregeld bij den professor thuis op de thee, ik begrijp niet, dat ik u daar nooit heb gezien.”
Phyllis lachte en liet een onberispelijk rijtje witte tandjes zien: “O, dat is heel goed mogelijk, ik heb enkele jaren in Afrika gewoond, bij een oom van me, die daar een farm had; ik ben dol op Afrika en op alles, wat met de tropen en de ongerepte natuur in verband staat... dat is waarschijnlijk in dien tijd geweest. Maar wat ik u vragen wilde is dit: “Wat deed u in den wagen van mijn neef?”
George staarde haar aan, zoals hij het nooit in zijn hoofd zou halen een meisje aan te staren, als hij volledig bij zijn positieven was: “De wagen van uw neef? Was...?”
Phyllis knikte: “Ja zeker, de eigenaar van den rooden wagen, dien u vlak voor mijn oogen in puin reed, is van mijn neef, James Forster heet hij, is een neef van de zijde van de eerste vrouw van mijn vader.”
George knikte gerustgesteld, het idee, dat het meisje tegenover hem in relatie zou staan met den kerel, die zijn wagen, plus nog papieren van een ander had gestolen, was te erg.
“Dat is een ingewikkelde historie,” zei George, en fronste zijn voorhoofd, “ik zat hier binnen te lunchen en uw neef zat een tafeltje verder. Op een gegeven oogenblik komt er een kellner naar me toe, die de boodschap brengt, dat de heer aan het volgende tafeltje mij noodzakelijk moest spreken en of ik even in den foyer wilde gaan, om hem op te wachten. Nu, ik was juist klaar met mijn lunch, en ik ging inderdaad naar den foyer, maar een paar minuten later reed hij weg, voor mijn neus, toen ik voor het raam stond te kijken, en in mijn wagen!... Ik vond het toen voor de hand liggend hem achterna te gaan in zijn wagen... ik zat hem vlak op de hielen op de Strand, toen ik een kapotten band kreeg en tegen den trottoirband schipbreuk leed... pech.”
Hij keek het meisje aan en zag een trek van verbazing op haar gezicht: “Stal hij uw wagen... maar waarom?”
George lachte een beetje grimmig en ging voort: “Nu komt het mooiste nog: ik begreep evenmin, waarom hij mijn ouden wagen had gestolen, maar toen ik terugkwam in het restaurant, stond er een oud mannetje in de hoogste opwinding te vertellen dat, toen hij in de telefooncel was, iemand zijn papieren had gegapt, die op zijn tafeltje lagen. Er kan maar één persoon het gedaan hebben en dat is James Forster... ik zat zóó, dat ik alles zien kon, wat er gebeurde, en ik was de eenige, die dat zien kon, dus lokte hij mij weg met die boodschap en verdween naderhand in mijn wagen, omdat het de eenige was, die een contactsleuteltje in het slot had steken; zijn eigen wagen was niet te gebruiken, omdat die vast stond tusschen enkele andere...”
Hij hield op, getroffen door de ontzetting, die op het gelaat van Phyllis was verschenen:
“Hij... wat was het voor een mannetje, dat zijn papieren kwijtraakte; hoe zag hij er uit”
George gaf een volledige beschrijving van het gezicht en het figuur van het kereltje en zag haar bleeker worden, naarmate haar gezicht kalmer werd: “Hij is het”mompelde zij, “hij heeft de papieren.”
Zij staarde een oogenblik in gedachten verzonken voor zich uit, keek dan plotseling George weer aan en zei: “Wat is uw beroep?”
“Journalist!” zei George, “ik lieg romans aan elkaar, en word daar soms voor betaald... den laatsten tijd nogal aardig.”
Het meisje keek hem onderzoekend aan en vroeg toen plotseling: “Houdt u van avonturen?”
George schoot overeind uit zijn stoel en boog zich verder over de tafel: “Avonturen... middernachtelijke inbraken... wilde jachten over vuilnisblikken en moestuinen... wedrennen met politieagenten... ik leef er op, waar zijn ze te vinden...?”
Phyllis glimlachte om zijn plotseling enthousiasme en ging voort: “Nee, ik bedoel werkelijke, gevaarlijke avonturen... tochten door een oerwoud, weken op een onbewoond eiland... schietpartijen misschien... houdt u daarvan?”
George nam een nieuwe sigaret, trok er aan en zei eenvoudig: “Waar zijn ze te vinden?”
Er ontstond een korte pauze. Phyllis keek hem door de rook van haar sigaret een tijdje aan en scheen te aarzelen. Dan boog zij zich voorover en vroeg: “Bent u bereid, op stel en sprong mee te gaan met een expeditie, die naar een onbewoond eiland vertrekt, misschien vier maanden wegblijft, maar in geen geval langer, en mogelijk in gevecht komt met een tweede expeditie?”
George was verbaasd. Dat er in dezen tijd van radio, zestiencylinder-automobielen en televisie nog zulke dingen bestonden als particuliere expedities naar onbewoonde eilanden, gevechten met concurreerende liefhebbers en zoo meer, was te goed om waar te zijn.
“Is er zulk een expeditie?” vroeg hij.
Phyllis knikte.
“Zeker, ik hoor er bij”
George verbaasde zich niet meer.
“Ik doe mee”zei hij, “al gaan jullie oude duikbooten opdelven op Robinson Crusoë's eiland! Ik ga mee, ik heb mijn heele leven gedacht, dat het onbestaanbaar was, in dezen tijd nog een echt ouderwetsch avontuur te beleven en nu ik er een ontmoet heb, zal ik het niet laten loopen.”
“Dus u doet mee” vroeg Phyllis en stond op, “met hart en ziel.”
“Nou en of!” zei George en hij meende het.
“Ga dan mee naar huis” zei Phyllis, “we zullen het aan vader vertellen en dan zal die u wel alles mededelen, wat u weten moet! Vergeet uw hoed niet.”
George draaide zich om, graaide zijn vergeten hoed en handschoenen van den kapstok en rekende af met den kellner, iets, dat hij ten tweede male in zijn opwinding zou hebben nagelaten, als een tactvol ober hem er niet aan had herinnerd, en ze liepen naar buiten, in den zonneschijn.
“Waar woont de professor tegenwoordig?” vroeg George, “nog steeds in dat groote huis aan Hyde Park?”
“Ja”zei Phyllis, “het is ons eigendom, en het bevalt ons heel goed, sinds we er centrale verwarming hebben laten aanleggen en zoo.”
George riep een taxi aan en gaf het adres van den professor, dat hij zich zoo goed van vroeger herinnerde. De taxi zoemde weg door het steeds drukker wordende verkeer en George, achterin naast Phyllis gezeten, fatsoeneerde den deuk in zijn hoed.
“Kunt u schieten?” vroeg Phyllis plotseling.
George keek haar snel aan: “Ja zeker, ik heb bij een van mijn vrienden vaak gejaagd...”
Phyllis knikte: “Prachtig, het kan best gebeuren, dat we het hard noodig zullen hebben.”
George antwoordde niet, maar keek door de ruiten van de taxi naar het vroolijke zomersche Londen, dat langs hen gleed. Het heele aspect van de stad was plotseling veranderd... hetzelfde Londen, dat er dien morgen had uitgezien als het oude Londen van altijd, vroolijk onder de zomerzon, Strand Piccadilly Circus, met zijn veelkleurige reclames, zijn helle autobussen, was nu plotseling veranderd in een stad, die met een geest van avontuur, rondwarend in de warme lucht, die over het asphalt heen in de taxi woei. George voelde een vreemde opwinding over zich komen en gedeeltelijk scheen die veroorzaakt te worden door het zachte parfum, dat het meisje naast hem nauwelijks merkbaar verspreidde.
Hij moest kunnen schieten... was het mogelijk, dat er nog zulke dingen werden voorbereid in ditzelfde oude Londen, onder den rook van Big Ben, aan den rand van Hyde Park Corner? Het was mogelijk, en George strekte zijn lange beenen uit, zich spitsend op het onderhoud met den professor, benieuwd naar wat er komen zou.
En op dat oogenblik reed de taxi voorbij een lange rij hooge, dichtbebladerde bomen, en een frissche wind woei naar binnen. De chauffeur maakte een scherpe bocht en reed een straat in, die George goed bekend was.
“We zijn er” zei hij en Phyllis knikte.
George hielp haar uitstappen en rekende met den chauffeur af. Toen hij met haar op de breede hardsteenen stoep stond, voor de deur, waar hij, jaren geleden, zoo vaak was doorgegaan, sloeg een verre torenklok half drie.
Toen zwaaide de deur open, en een butler boog eerbiedig in de donkere en koele hall.
“Dag Perkins” zei Phyllis, terwijl ze, gevolgd door George, naar binnen ging, “is vader ook thuis?”
De butler boog weer, en zijn zilveren haren glansden even in de binnenvallende zon, voor hij de deur sloot.
“Zeker miss Phyllis”zei hij”“de professor is in zijn studeerkamer.”
Toen viel zijn blik op George en hij bleef even staan.
“Zoo, Perkins,” glimlachte George, “herken je me nog, na al die jaren?”
“Mijnheer Willis!” zei de butler, “zeker, er zijn maar weinig heeren de een dergelijke lengte hebben, mijnheer.”
George grinnikte: “Je bent nog steeds dezelfde,”zei hij. “Ik geloof, dat jij onsterfelijk bent, is het niet, Perkins? Jij verjaart zoo eens in de eeuw.”
Perkins schudde droevig het hoofd: “Ik word al een dagje ouder.”
Op dat oogenblik kwam het hoofd van den professor uit de studeerkamer te voorschijn. George herkende zoowel de kamer als het hoofd dadelijk. De professor was een lang en mager man, zoo bruin als een stuk mahoniehout, en taai als een oude mummie. Maar George, die hem had meegemaakt op ontdekkingsreizen in het binnenland van Essex en Kent, wist, welk een uithoudingsvermogen in dat pezige lichaam stak. Zijn neus was zeer lang en in vorm volkomen gelijk aan dien van zijn dochter:zuiver en licht-gebogen.
De een ietsje te hoog eindigende punt wees op een intens gevoel voor humor. Hij droeg onveranderlijk tweedpakken, om den anderen dag met plus-fours of met een lange broek, maar even onveranderlijk waren die pakken hem te wijd. Als iemand hem er op wees, snoof hij verachtelijk en zei, dat kleeren alleen dienden om iemand tegen de kou of de warmte te beschermen, en dat in dat opzicht losse kleeren beter diensten bewezen dan nauwsluitende.
Een verdere eigenaardigheid van hem was zijn eeuwige pijp. Ook nu weer, nu zijn lange, smalle hoofd om de deur verscheen, stak er een groote, kromme pijp met een wijde kop in zijn bruine hoofd.
“Hallo, Phyllis” zei de professor, “heb je bezoek meegebracht?”
Phyllis wandelde naar hem toe, gevolgd door George, die met zijn lange beenen kalm achter haar aanstapte.
“Bezoek, dat welkom is, en nieuws, dat heel onwelkom is” zei Phyllis, terwijl ze de deur van de studeerkamer doorliep.
“Zoo, zoo” zei de professor, stak zijn hoofd weer om de deur, en botste tegen dat van George, dat juist om den hoek kwam.
“Allemachtig” zei de professor, zijn schedel wrijvende, en met de andere hand zijn pijp vasthoudend. “Dat is... dat is... Wel allemachtig, dat is George Willis... hoe gaat het met jou, kerel? Phyllis, waar heb je hem opgegraven?”
Phyllis was op een stoel in het midden van een kring mummie-kisten gaan zitten, en bleek in 't geheel niet onder den indruk van die sombere omgeving: “Ga toch zitten, jullie mannen... ik heb George in de stad ontmoet... ik mag wel George zeggen, hè, als je papa al zoo lang kent?”
George bevestigde met onredelijke haast, dat niets hem liever zou zijn.
“Welnu, ik ontmoette hem in de stad, hij had juist een diefstal gezien, die heel onprettig is voor ons, papa.”
De professor knikte en nam zijn pijp uit zijn mond: “Ik weet er alles van, kind”zei hij, “Bestor heeft me dadelijk opgebeld, om me te waarschuwen.”
“Prachtig” zei Phyllis, “de dief stal George's wagen en vluchtte ermee weg, en George zette hem achterna in zijn wagen. Het is een heel verhaal, maar hij is er in elk geval op gebrand, met ons mee te doen, dus te helpen met de expeditie!”
De professor, die na elken zin zijn pijp weer in zijn mond stak, nam die er nu weer uit, en staarde George met een verrast en verheugd gezicht aan: “Wat... wil hij met ons mee ook?”
George knikte nadrukkelijk: “Ik schrijf tegenwoordig romans, ik heb hard gewerkt den laatsten tijd, heb werkelijk succes gehad, en ik geloof, dat het me goed zou doen, als ik eens een tijdje ophield met liegen en vacantie hield. Toen Phyllis me vertelde, dat u leverancier was van wilde avonturen, compleet met onbewoonde eilanden, heb ik net zoolang gezanikt, tot ik mee mocht. Dus nu zit ik hier en wacht op orders.”
De professor boog zich, met een glimlach op zijn mager gezicht voorover, om zijn pijp leeg te kloppen in een grooten aschbak, die gevormd werd door een bewerkten luipaardschedel.
 ”Allemachtig” zei hij, en stond op, rondscharrelend om zijn tabakspot te vinden. George kende die gewoonte van hem van vroeger en wachtte op wat hij ging zeggen. Als de professor ergens mee in zijn sas was, ging hij steeds op zoek naar zijn tabakspot. Hij kon er dan over vallen, zonder hem te vinden.
“Allemachtig” herhaalde hij, “dat is erg prettig, het is wel een heel zware expeditie voor slechts drie lieden, zoals het eerst was, mijn dochter, mijn secretaris, Bestor, en ik zelf. Bestor is het mannetje, dat bestolen werd in het restaurant” voegde hij er aan toe, “hij kon er niets aan doen, het was niet te voorzien… Maar nu we er iemand bij hebben, die voor twee telt... ja, doe maar niet zoo bescheiden, jongeman, ik ken jouw spieren van vroeger... ziet het er vroolijker uit. Het was veel beter als er nog een man bij was, dien we konden vertrouwen, maar ja...”
Hij hield op, had zijn tabakspot gevonden, en keerde terug naar zijn stoel, den pot teeder in zijn armen geklemd.
“Daar kan ik wel voor zorgen” zei George, “dat is gauw genoeg gedaan. Ik heb onder mijn vrienden een Ier, een kerel, die caricaturen tekent, en in hetzelfde schuitje zit als ik; hij kan ook best een vacantie gebruiken. Hij is zoo betrouwbaar als de bank van Engeland...”
De professor keek hem aan, terwijl hij de tabak in zijn pijp stopte. “Vergis je niet, George... het is om den drommel geen vacantie! Dat was het eerst ook al niet; maar na wat er vandaag gebeurd is, zal jouw vacantie meer gaan lijken op een Wild-West-film, dan op een avontuur.”
“Ik ben gek op Wild-West-films”verklaarde George.
De professor haalde glimlachend zijn schouders op en keek naar zijn dochter.
“Heb je ooit zulk een roekeloozen gek gezien?” vroeg hij.
George sneed hem den pas af met de vraag: “Zal ik dien rooden Ier opbellen, of niet?”
De professor dacht even na: “Ik zou even wachten, tot je de heele historie weet, als je hem er dan nog in wilt betrekken, dan graag, als je tenminste voor hem kunt instaan...”
“Dat kan ik, absoluut”zei George.
“Prachtig”zei de professor. “Ga dan mee in de andere kamer, het is een lang verhaal en we kunnen er bij theedrinken.”
Met zijn drieën gingen ze de andere kamer binnen, een ruim, gezellig vertrek, dat koel gehouden werd door groote markiezen, die de zon buiten sloten. En terwijl Phyllis thee schonk, hoorde George in die halfdonkere, koele kamer, waar het straatlawaai slechts vaag doordrong, uit den mond van den professor, het zonderlingste verhaal van de moderne tijden.

Hoofdstuk IV.

HET VERHAAL VAN DEN PROFESSOR.

“Je weet,” begon de Professor, “dat ik studie heb gemaakt van inboorlingendialecten in Afrika, vooral Centraal-Afrika, en dat ik, als er op dat gebied iets onbekend is, meestal te hulp word geroepen.”
George knikte, hij had jaren les van den professor gehad en wist meer dan genoeg van diens buitengewone kennis op dat gebied.
“Welnu,” ging de ander voort, met tusschenpoozen aan zijn pijp trekkend, “het zal een jaar of drie geleden zijn, midden in de maand December, dat er laat in den avond bij mij werd aangebeld. Phyllis was toen nog in Afrika bij familieleden op een farm en jij zult toen al een jaar of anderhalf van college af zijn geweest. Perkins deed open en toen ik mijn hoofd om den hoek van de studeerkamerdeur stak, om te zien, wie er zoo laat nog zijn kon, zag ik in de hal een allerzonderlingst klein mannetje en dat zoo allerzonderlingst kleine mannetje, met een paar felle zwarte oogen, was... ik geloof dat je het wel raden kunt...”
“Bestor” vulde George aan.
De professor knikte: “Inderdaad, het was de man, die later bij mij in dienst trad, zoogenaamd als mijn secretaris; hij heet niet werkelijk Bestor, maar zijn ware naam is zoo allemachtig moeilijk uit te spreken dat we hem unaniem hebben omgedoopt in Bestor. Maar dat kereltje, dat den butler was voorbijgeschoten in zijn haast om mij te spreken te krijgen, deed ongelooflijk opgewonden en zenuwachtig. Hij schuifelde voor mij heen en weer en praatte met een groote snelheid allerlei nonsens door elkaar; het eenige, wat ik er toen van snapte, was, dat het met inboorlingen te maken had, maar waarom hij in het hartje van Londen bang zou zijn voor inboorlingen, was me een raadsel, tenzij hij de inboorlingen van Londen bedoelde, natuurlijk. Maar hij zag er zoo uitheemsch uit... Hij was toen bijna zwart gebrand van de zon, zijn gebaren, en alles stempelden hem dadelijk tot iemand, die lang onder inboorlingen had verkeerd en het was duidelijk, dat er met hem iets bijzonders aan de hand moest zijn. Ik liet hem in mijn stueerkamer. Van die kamer waren de gordijnen gesloten, en van buiten waren de blinden dichtgemaakt, maar hij stond er op, dat ik de stalen valluiken zou laten zakken, omdat niemand ook maar een woord mocht afluisteren van wat hij te vertellen had. Ik wil eerlijk bekennen, dat ik op dat oogenblik dacht, met iemand te doen te hebben, die in de tropen matah glap was geworden of zonnesteek had gehad, of een heftigen malaria-aanval, en er niet weer geheel bovenop was gekomen. Maar zijn oogen, hoe onrustig die ook waren, maakten toch een betrouwbaren indruk als van iemand, die weet, wat hij wil.
“Professor,” begon hij, toen de valluiken naar beneden waren gelaten, “u kent alle inboorlingendialecten van Centraal-Afrika?”
Ik antwoordde hem, dat er ter wereld niemand bestond, die alle inboorlingendialecten van Centraal-Afrika kende, maar dat ik er wel een heele massa had bestudeerd.
“U is toch in elk geval de grootste specialist op dat gebied?” vroeg hij verder. Ik verzekerde hem, dat ik er in elk geval aardig wat van afwist, de kerel kon iemand zenuwachtig maken met al zijn loftuitingen.
Toen haalde hij uit zijn portefeuille een vodje papier, schreef er een paar woorden op, en overhandigde het mij.
“Kunt u dat lezen?”
Ik bekeek de woorden op het papiertje, het was kennelijk de een of andere negertaal, waarin ze waren geschreven, en er was iets vaag bekends in, dat ik niet kon thuisbrengen, maar lezen en begrijpen kon ik het niet.
“Neen,” antwoordde ik hem, “het is Afrikaansch, maar waarschijnlijk een verouderd dialect, al komt het wel overeen met enkele andere dialecten, die ik ken... waar komt het vandaan?
Het mannetje zweeg eerst een heele poos, en staarde me scherp aan. Dan hief hij plotseling zijn hoofd en zei: “Professor, ik wil een overeenkomst met u aangaan, maar vóór ik u de voorwaarden noem, moet u zweren, of uw eerewoord geven, dat alles strikt geheim zal blijven, tot ik u toestemming geef het aan een bepaald ander persoon mede te deelen.”
Ik had daar natuurlijk geen bezwaar tegen en gaf hem mijn eerewoord. Toen stak hij van wal en bij zijn eerste woorden sloeg ik bijna achterover van verbazing: “Het gaat om een bedrag van ongeveer zes millioen pond sterling,” zei hij, zoo kalmweg, of hij mededeelde, dat hij een paar sokophouders had aangeschaft.
“Die zes millioen pond bevinden zich op een eenzaam en volslagen onbewoond eilandje, een eilandje, zoo onbelangrijk, dat niemand er ooit komt, aan de Oostkust van Afrika, een mijl of zestig ten Noorden van Zanzibar. Ik ben langen tijd in Afrika werkzaam geweest als assistent van een ingenieur; ik ben trouwens ook in Afrika geboren, maar ik had een Engelschen vader en een Engelsche moeder. Die ingenieur, Wallace heette hij, werkte in het binnenland met een ploeg van honderd en twintig negers, gewone, wilde Congo-negers, die met een schip door de maatschappij naar het binnenland waren vervoerd. Hij had een opdracht om twee jaar lang daar in die moerassen en het oerwoud te zoeken naar delfstoffen... goud en zilver... Het was blijkbaar een gokje van die maatschappij, het was toen vóór den oorlog, en ze hadden zeker te veel geld of zooiets en besloten, Wallace daarheen te sturen, met een bepaald bedrag, dat hij per maand mocht uitgeven voor arbeiders en materialen, en verder lieten ze hem geheel aan zijn lot over. Ze schenen heel wat vertrouwen in hem te hebben... het was trouwens een prachtkerel, dat staat vast... Toen hij daar een maand of zes gezeten had en twee blanke assistenten had gehad, die het elk drie weken uithielden, en toen als wrakken, met malaria teruggingen naar de kust, bood ik aan, hem te helpen; ik had van mijnbouw wel geen verstand, maar aan assistenten, die den derden dag ziek werden en moesten worden teruggestuurd, had hij nog veel minder en dus nam hij mij aan, ook al, omdat ik heel wat meer van de talen van al die negers afwist, dan hij. We konden het samen best vinden; hij had in het begin nogal eens last gehad met zijn koelies, omdat hij vaak niet begreep, wat ze wilden, maar dat was nu gauw voorbij, omdat ik als tolk kon fungeeren. Een tijdlang ging alles schitterend...
En toen begonnen de moeilijkheden plotseling, een week nadat we een rijken goudader hadden ontdekt. Het was eigenlijk geen goudader, het leek meer op een plaats, waar in vroeger tijden stroomende rivieren goud hadden meegesleept, van de omliggende bergen, en het daar hadden laten bezinken. Het was een ongelooflijke massa en het lag allemaal op een hoop, in een rotsachtige inzinking op den bodem van het dal. De wanden van de bergen er omheen liepen allen naar beneden en de rotspunt was het laagste gedeelte van dat dal. In het gebergte hadden we al sporen van goud gevonden en Wallace had al zijn meening te kennen gegeven, dat, als er ergens goud zou zitten, het op den bodem van het dal zijn moest. We zochten twee weken, voor we onder de aangespoelde aarde en de planten de oude bedding van de rivier hadden gevonden, en die konden volgen, maar toen hadden we het goud ook...
En zooals ik zei:weer twee weken nadat we het gevonden hadden en met veel moeite aan het opgraven waren gegaan - het was hard werk, daar in die vochtige hitte en het zat diep - begonnen onze moeilijkheden. Een levensmiddelentransport van de kust kwam nooit aan; een transport met gereedschap werd onderweg overvallen en bracht er alleen maar het leven af; het eerste hebben we heelemaal nooit teruggezien, nog geen haar van een van de dragers...
Toen liepen op een goeden morgen een stuk of twintig negers weg, zoo maar ineens; ze kregen ruzie met mij over verdeeling van het werk, gooiden hun gereedschap neer, en waren in het oerwoud verdwenen voor ik een kans kreeg, ze terug te houden.
Ik had toen al in de gaten, dat er ergens iemand achter de schermen aan de touwtjes trok, en waarschuwde Wallace. Maar die lachte erom, zei, dat ik spoken zag, en dat er iemand met een nuchter stel hersens noodig was in dat zoogenaamde duistere Afrika...
Den volgenden morgen, toen we opstonden, waren er dertig negers weg en het was treurig te zien, welk een bedroevend troepje we over hadden. En de negers, die we nog hadden, wisten van niets, ze hadden hun makkers niet weg hooren gaan, wisten niet, waarom ze weg waren gegaan, het was aandoenlijk, te zien en te hooren, hoe onschuldig en onwetend ze waren! Den volgenden nacht lieten Wallace en ik niets merken, maar toen alles sliep kropen we, ieder met een geweer en een revolver bij ons, het kamp uit, en betrokken de wacht bij het eenige pad, dat van het dal over den heuvelrug voerde. We waren in doodsche stilte weggeslopen, geen geluid hadden we gemaakt. Dien nacht gebeurde er niets. Den volgenden nacht lagen we weer op wacht, waakten om beurten, omdat we het anders nooit zouden hebben uitgehouden; wéér gebeurde er niets.
Den derden nacht bleven we rustig in het kamp slapen... en 's morgens bij het krieken van den dag misten we tien negers... en dat was het ergste niet, maar die tien hadden de bougies van den motor voor de pomp meegenomen, niet alleen de bougies in den motor, maar ook de reserve-onderdelen.
Zonder die pomp konden we niet werken; de mijnput stond in één dag onder water. Toen werd Wallace razend... ik heb nog nooit iemand zoo ontzettend woest gezien. Eerst raasde hij als een gek, toen stond hij vijf minuten stil naar beneden te staren, in de put, die langzaam maar zeker vol met water liep, en toen hij zich omkeerde, was hij griezelig kalm, je kent dat wel, zoo'n moorddadige kalmte, met op elkaar geklemde tanden...
Op dat oogenblik was zelfs ik bang van hem. Hij zei niets, riep de negers bij elkaar. Het waren er een stuk of dertig, geloof ik; met het verlies van onze twee transporten mee zullen we er een groote honderd zijn kwijtgeraakt. Hij zette ze op een rij, wat ze gewillig deden; het was duidelijk te zien dat ze zoo bang waren als de dood. Dat Wallace tot alles in staat was, zou een gek nog wel hebben gemerkt. En toen trok hij ijskoud twee revolvers uit zijn en mijn gordel, en richtte die op het rijtje.
Ik was wel wijzer dan tusschenbeide te komen. Ik had er geen vage notie van, wat hij van plan was; in koelen bloede iemand neerschieten zou hij in geen geval doen, en wat hij verder in den zin had, was zijn zaak... in 't bijzijn van zwarten moeten blanken nooit onderling twisten; het ondermijnt het gezag erger dan wat ook.
Hij blafte hun toe, zich om te keeren en de eerste, die ook maar ook even aarzelde, zou een kogel tusschen zijn ribben krijgen. Ze aarzelden niet... ze liepen als lammetjes voor hem uit, alle dertig op een rijtje, met hun handen boven het hoofd en hij liet ze in zijn eigen blokhut gaan, nadat hij mij bevolen had, alle wapens er uit te halen. Die hut stond een paar honderd meter van de mijnschacht af, tusschen een paar hooge boomen, waar het vrij koel was en het gegrom van den motor niet hinderde.
Hij gaf mij een repeteergeweer en beval me, ze in die hut te houden, al moest ik ze een voor een neer schieten. Ik had geen moeite met ze, het gezicht van Wallace was al voldoende, om het zaakje kalm te houden.
En toen deed hij iets wat ik niet snapte. Telkens haalde hij een neger uit de hut, wandelde ermee weg, hem steeds bedreigend met zijn revolver, en kwam vier minuten later terug om een tweede te halen.
Niets was er te hooren in de pauzen tusschen het halen van de kerels, dan af en toe een geschreeuwd bevel van Wallace, dat ik niet kon verstaan door den afstand.
Toen hij den laatsten neger uit de hut haalde, zei hij mij kortaf, mee te gaan. We wandelden naar de mijnschacht en toen begreep ik, wat hij gedaan had, nog vóór ik het zag. Hij had dien morgen de ladders uit de schacht laten halen, omdat ze toch nutteloos waren en dwong nu de negers, die hij naar den put bracht, een voor een er in af te dalen, door langs den wand naar beneden te glijden. Er was weinig gevaar bij; ze konden hun vaart remmen aan de uitsteeksels van de wanden, die bovendien nog een beetje helden ook, maar eenmaal daar beneden, tot hun borst in het water, konden ze onmogelijk weer naar boven, daar waren die uitsteeksels veel te klein voor.
Hij liet den laatsten neger afdalen, wat deze na eenig tegenstribbelen met groote angstoogen deed en beval mij, aan de kerels beneden goed duidelijk uit te leggen, dat wij met twee revolvers boven aan den put de wacht zouden houden, om op te letten, dat er geen een uitkwam.
Als ze niet binnen een half uur wilden vertellen, wat er aan de hand was, en hoe onze motor was bedorven, zouden ze vanzelf als ratten daar beneden verdrinken; het water steeg langzaam hooger en hooger.
Toen ik dat gezegd had, ging er van beneden een geweldig geschreeuw op, maar toen we geen antwoord gaven, en rustig met onze beenen over den rand van de schacht bengelend, bleven zitten, hield het schreeuwen op, en een geluid van stemmen kwam uit het donkere beneden.
Ik zal de rest van het verhaal kort maken... er kwam een vent naar boven, die zei, dat hij alles vertellen zou. Hij dischte een verhaal op over een vreemden God, die gezegd had, dat ze alles van den blanken man moesten vernietigen; toen hij zoo ver was, riep Wallace een tweede neger naar boven en vroeg hem zijn verhaal te doen. Het was een prachtige geschiedenis, maar er klopte geen haar van met het eerste verhaal.
Wallace maakte geen drukte, maar smeet de kerels zonder een woord te zeggen over den rand van de put naar beneden, waar ze met een plons in het water belandden.
We kregen de waarheid er natuurlijk uit; na dien eersten keer gaven we geen acht meer op geroep van beneden, en toen het water hun zoowat tot hun neusgaten stond, en de kerels half gek waren van angst, liet Wallace de ladder weer zakken en hoorde een geschiedenis, die heel wat aannemelijker klonk.
Een neger opperhoofd, dat aan den anderen kant van het gebergte woonde, had van de goudvondst gehoord, en overleg gepleegd met een aan lager wal geraakten halfbloedhandelaar, die bij die stam woonde.
Die had hem den raad gegeven, den blanke eerst zooveel mogelijk van het goud uit den put te laten halen, de negers om te koopen, en, als het werk ten einde liep en het goud voor het grijpen lag, zijn verzwakte macht aan te vallen, de negers zouden dan wel gemeene zaak met hun rasgenooten maken. De weggeloopen negers zaten bij dat opperhoofd in zijn kraal, en er viel niet aan te denken, daar met zijn tweeën heen te gaan en herrie te maken; er viel zelfs niet aan te denken, hier te blijven en de ontginning voort te zetten, met of zonder bougies:we waren met z' tweeën, omringd door vijanden... We moesten weg, zoo gauw mogelijk, om hulp te halen; er was geen kwestie van, het goud mee te nemen:we zouden overvallen worden, vóór we drie mijl in het oerwoud zaten... overal om ons heen loerden natuurlijk spionnen...
Ik kon zien, dat het Wallace hard viel, het goud in handen van den vijand te laten, maar plotseling verhelderde zijn gelaat, en hij fluisterde me toe, dat hij een oplossing had gevonden.
Ik was machtig benieuwd, wat hij zou gaan doen en zijn oplossing was inderdaad heel eenvoudig. Hij wilde het uitgegraven goud in een groote, diepe rotsspelonk in het gebergte laten brengen, nauwelijks tien minuten gaans van de schacht af, en het diep daar in wegstoppen. Dan een lading dynamiet binnen in het hol... en vijf seconden later zou het alleen voor een blanke met moderne hulpmiddelen mogelijk zijn, dat goud te bemachtigen. De ontginning van de schacht was ook onmogelijk, we zouden de heele inrichting met enkele revolverschoten onherstelbaar vernielen, en, om niet vóórtijdig argwaan te wekken, een tijdsontsteking bij het goud in de spelonk leggen. Eén dag voorsprong zou voor ons voldoende zijn om weg te komen en als de anderen zagen, dat we het goud hadden achtergelaten, zouden ze geen moeite doen ons te achtervolgen en om zeep te helpen; het goud hadden ze toch. Maar het kwam helaas anders uit.
Toen we wilden beginnen met het eerste goudtransport naar de spelonk en de negers beladen op een rij stonden, wij ernaast, aan weerszijden, klonk er een verwoed geschreeuw, een schot viel, en voor we goed en wel wisten wat er gebeurd was, lagen we op den grond, gebonden, met een heelen troep woeste negers om ons heen. En het meest woest van die heele bende waren onze dertig eigen dragers; we zouden er beslist dadelijk het hachje bij hebben ingeschoten, als niet een halfbloed, die blijkbaar de aanstoker van het heele zaakje was, het had belet.
Van toen af was het een ellende. We hoorden orders uitvaardigen, tenminste, de halfbloed vertelde ons dat, want ik verstond van het gewauwel van die vreemde negers geen sikkepit, om het goud naar de kust te brengen en vandaar per prauw te vervoeren naar een eiland, dat ergens in de buurt in zee moest zijn gelegen, een groot, onbewoond eiland, waar nooit iemand kwam.
Het was duidelijk, wat de kerel in zijn schild voerde. Was het goud eenmaal daar - de zwarte negerkoning zal ook wel geen onderwijs hebben gehad in aardrijkskunde - dan was het een kleinigheid, het weer in te schepen naar Arabië of Italiaansch Somalieland, vlak in de buurt. Als het eerst maar buiten bereik van den zwarten koning was...
Wij waren volkomen machteloos, en zonnen alleen op middelen, om weg te komen. We werden niet bijzonder slecht behandeld; het meerendeel van dat zwarte geboefte scheen ons een dankbaar hart toe te dragen, omdat we het goud zoo fijn voor hen hadden opgegraven. Maar we wachtten onze kans af. We hielden ons rustig, lieten niet merken, dat we er ook maar aan dachten, te ontsnappen en zoodoende gebeurde, waar we op gerekend hadden:de strenge wacht verslapte meer en meer, men begon onze aanwezigheid in het kamp, in die groote hut midden in het dorp, heel gewoon te vinden, en enkele malen merkten we op, dat de twee negers, die ons vroeger geregeld bewaakten, overdag zoowel als in den nacht, nu bij het vallen van de donkerte wegslopen, soms één, soms zelfs allebei, om zich een beetje amusement te verschaffen... bij ons vonden ze het in elk geval niet.
We ontdekten nog iets zeer interessant. De halfbloed, die in het kamp was gebleven, had een zwarten trawant, die hem met hart en ziel toegedaan scheen te zijn, en die zwarte was het, die het transport naar de kust aanvoerde.
We vermoedden iets; we hadden den geheelen dag niets anders te doen, dan te peinzen en den halfbloed in de gaten te houden en ons vermoeden werd tot zekerheid, toen op zekeren dag een bode van het transport aankwam, met het bericht, dat het goud op het eiland was verstopt en het transport terugkeerde. Hij bracht enkele dingen mee voor het opperhoofd en ook iets voor den halfbloed en toen wisten we met zekerheid hoe de vork in den steel zat.
Het opperhoofd kreeg messen, een pistool en een Europeesch pak kleeren, waar hij zoo trotsch als een pauw mee rondstapte, maar het eenige wat de halfbloed kreeg, was een jachtmes... een heel groot en zwaar jachtmes. Nu, de kerel stapte altijd het kamp rond met zijn gordel vol met zwaarden en hakmessen van allerlei vorm en grootte; waarom moest hij zulk een mes hebben?
Wij hadden het antwoord al gevonden: Zijn zwarte handlanger was van plan, het transport ergens onderweg te verlaten, na de negers, die het goud hadden helpen verstoppen, om zeep te hebben gebracht; dat was gauw genoeg gebeurd, met een beetje vergif in het eten... Het mes bevatte in zijn uitgeholde handvat een kaart en de aanwijzing, waar de schat op het eiland verborgen was. Dan behoefden ze geen plaats van samenkomst af te spreken, met het risico, dat een van hen er niet op tijd was. Dit was veel eenvoudiger... de halfbloed wist, wat hij weten moest en kon op zijn gemak enkele dagen wachten met verdwijnen, vóór het in de gaten liep, dat het transport niet terugkeerde...
En toen zorgden we, dat we hem vóór waren. Op een nacht, dat het water met bakken uit den hemel viel en ieder dekking zocht in zijn hut, onze twee schildwachten óók, slopen we zonder veel moeite het kamp uit, en toen het weer beter werd, tegen het aanbreken van den dag, het tijdstip, waarop onze vlucht zou worden opgemerkt, waren we ver in het oerwoud, op weg naar het Oosten.
Toen het heelemaal licht was, en we tegen een bergrug, die het licht van de morgenzon onderschepte, omhoog klommen, keken we nog even om en zagen tot onze groote verbazing, dat er beneden ons, in de vlakte, waar de zon haar licht wierp, iemand liep. We behoefden ons niet te verbergen, want in de schaduw van den heuvel waren we totaal onzichtbaar voor iemand beneden.
En toen kneep Wallace me plotseling in mijn arm:
“Het is de halfbloed”fluisterde hij hees, “hij heeft op het oogenblik de aanduiding, waar de schat verborgen ligt, bij zich !.”
Het was waar... hij had natuurlijk in denzelfden nacht als wij het hazenpad gekozen - de kans kon niet mooier zijn - en was nu langs denzelfden weg als wij op weg naar de Oostkust.
Het was voor ons beiden duidelijk, dat we, op welke wijze ook, moesten trachten, dat bericht in handen te krijgen. Wallace boog zich naar me over en fluisterde: “Hij komt recht hierheen: ga gij rechts, dan ga ik links.”
Ik knikte, en even later zaten we verborgen in het struikgewas, dat tegen de bergen welig groeide, tot de halfbloed zou passeeren.
Hij hield rechts aan, wat voor ons links was, zoodat hij waarschijnlijk Wallace rakelings zou passeeren, inplaats van mij. En het bleek zoo te zijn ook. Toen hij ter hoogte van de lijn was, die tusschen Wallace en mij liep, klonk plotseling een kreet, de geluiden van een vechtpartij, een plotseling geroep en daarna werd alles doodstil.
Ik rende zoo snel ik kon door de ruwe struiken naar de plaats, waar ik vermoedde, dat Wallace zou zitten, maar vond niets. De struiken rezen rondom me op tot manshoogte en ik kon er onmogelijk overheen kijken. Wallace was grooter dan ik, maar ook voor hem zou het wel te hoog geweest zijn. Nog steeds bleef alles stil.
Ik hield het niet meer uit en riep:“Wallace?”
Geen enkel antwoord kwam, alles bleef roerloos en stil. Ik brak me baan door de struiken en vond plotseling de plaats, waar hij moest hebben gelegen. Hij had bij het erheen loopen, juist zooals ik thans deed, een gang gemaakt door het hooge gras en het hout. Ik kon zien, waar hij was gaan liggen en vond even later ook het spoor, dat de halfbloed had gemaakt, toen hij den heuvel op kwam. Het kwam bijna uit op de plaats, waar Wallace in hinderlaag had gelegen. En van die plek af leidde een derde, kronkelend en tamelijk breed spoor opzij. Ik volgde dat, met angstig hart... het spoor maakte tweemaal een bocht en na de tweede bocht stond ik plotseling aan den rand van een honderden meters diepen, loodrecht naar beneden vallenden rotswand. Het leek wel, of het gebergte hier met een mes was afgesneden, ineens ging alles naar beneden, een duizelingwekkende laagte...
Ik waagde het niet, naar beneden te kijken; ik zou trouwens toch niets hebben kunnen ontdekken, het was aan den voet van de bergen nog te donker.
Ik keerde me langzaam om, ...en toen eerst zag ik, in het midden van het pad naar den afgrond, waar de twee verongelukten al worstelend in waren gestort, het grote mes liggen, dat de bode van zijn zwarten trawant voor hem had meegebracht...
Het mes met de tekeningen!
Ik trok mijn pistool en sloeg met de stalen kolf op het beenen handvat, tot het losliet. Het was juist, zooals we verondersteld hadden... het handvat was uitgehold, en uit de ruimte kwam een rol dun papier, waarschijnlijk rijstpapier, waarop een kaartje was geteekend. Het was onmiskenbaar een kaartje, en er onder stond een heele reeks woorden in een vreemde taal, in gewone Latijnsche letters geschreven, maar voor mij absoluut onleesbaar. Ik verstond geen woord van die taal, hoewel ik er wel heel wat kende... Ik heb de kust bereikt, vrij snel zelfs en ik ben naar Engeland gegaan... Bij de politie heb ik geïnformeerd naar den grootsten expert op het gebied van Afrikaansche inboorlingentalen, en men heeft me naar u toe gestuurd...”
De professor hield op en poogde zijn pijp, die in de loop van het verhaal was uitgedoofd, opnieuw aan te steken; het ging niet, de pijp was leeg.
“Dat was het verhaal van Bestor” zei hij, “hij deed me het voorstel, om, als ik er in slaagde, te ontdekken, wat dat voor een negertaal was, en het geschrift te ontcijferen, samen een expeditie op touw te zetten naar het eiland en den schat uit te graven. Ik nam het voorstel aan... avonturen had ik in de laatste negen jaar niet meer beleefd. Mijn dochter was volwassen... of bijna, destijds, en ik voelde er heel veel voor, Afrika weer eens terug te zien. Ik nam Bestor in mijn dienst als secretaris en gedurende twee jaar heb ik dat manuscript zitten bestudeeren, het vergeleken met andere negertalen en pas een paar weken geleden had ik succes en slaagde ik er in met behulp van manuscripten uit het Britsch Museum, te begrijpen, wat in die vellen vermeld stond. Het was een aanduiding van de plaats, waar ergens op dat eiland de schat door de koelies was begraven en het verhaal van de wijze, waarop de trawant van den halfbloed zich van die negers had ontdaan. Zooals Bestor al had verondersteld, had hij, toen ze vleesch kookten, in 't bosch, hen op den terugweg vergiftigd.”
Hij zweeg, en stak zijn pijp aan. George, die zóó gespannen naar het verhaal had zitten luisteren, dat hij alles om zich heen had vergeten, richtte zich weer op en nam een sigaret in de doos voor hem op het tafeltje.
“Wat een geschiedenis” zei hij en blies een wolk rook uit “en ben je van plan, Phyllis, mee te gaan naar die wildernis?”
Phyllis keek hem verwijtend aan en haalde de schouders op: “George, ten eerste hebben we op het vasteland niets te maken, alleen maar op dat eiland, en ten tweede ga ik mee, al was het wèl op het vasteland.”
George zweeg, en de professor lachte: “Ja, George, als een vrouw iets van plan is... Maar waar het nu om gaat is het volgende: Bestor had in het restaurant in Soho een portefeuille met papieren bij zich, die een groote teekening bevatte, gecopiëerd uit een stafkaart van dat eiland en verder een afschrift van het document, met aanduiding, waar de schat te vinden was. Geen van ons drieën had er ook maar een enkel oogenblik aan gedacht, dat die schurkachtige neef van me er op uit zou zijn om die teekening en dat document te stelen... Maar dat helpt ons niets... hij heeft het gestolen, hij weet den schat te vinden en wij ook. Nu is het alleen maar de kwestie: Wie is het snelst bij dat eiland en wie heeft het meeste te vertellen... Zijn wij er het eerste, en heeft hij een heel schip vol handlangers bij zich, dan doen we niet veel... ik ken de reputatie van dat heerschap; hij is vroeger in Australië geweest en is hierheen gekomen, toen de grond hem daar te warm onder de voeten werd. Hij zou ons, als hij ons daar maar met een paar man aantrof, eenvoudig gevangen nemen en zoolang vasthouden, als noodig was, om veilig weg te komen... Als we dus gaan, moeten we een behoorlijke sterkte hebben... een macht van betrouwbare lieden, die hun hoofd niet op hol laten raken als ze een hoop goud zien.”
George dacht even na en knikte: “Daar kan ik wel voor zorgen, maar ik snap nog enkele dingen niet: is er bepaald een kaart nodig, om den schat op dat eiland te vinden? Het zal toch zoo groot niet zijn? En wie garandeert u, dat die zwarte trawant van den halfbloed niet reeds lang het goud heeft weggehaald?”
“Dat heb ik je vergeten te vertellen; mijn secretaris, Bestor, is in Afrika geboren en getogen, en houdt er Afrikaansche denkbeelden op na, ofschoon hij een Europeesche vader en moeder gehad heeft. Toen hij bij mij was gekomen met zijn kaart, en ik hem had toegezegd, te zullen trachten, die te ontcijferen, is hij regelrecht naar Afrika teruggegaan, heeft twee maanden lang op dat eiland op den loer gelegen, en toen kwam inderdaad de zwarte trawant opdagen, geheel alleen in een prauw, zooals Bestor wel had verondersteld; hij wilde het goud blijkbaar met niemand deelen. Maar wat Bestor van plan was geweest, ging niet door. Hij had kalm op den loer willen gaan liggen, tot de neger op de plaats waar de schat verborgen was, aan het graven was gegaan, en zou hem dan hebben aangevallen; maar het kwam anders uit. Die neger was oorspronkelijk opgevoed op een missiestatie, en had daar lezen en schrijven geleerd.
Toen hij den halfbloed niet had zien opdagen, en hem nergens meer vinden kon, snapte hij wel, dat er ergens iets misgeloopen moest zijn en werd zoo voorzichtig als iemand maar zijn kan. Waarschijnlijk veronderstelde hij, dat het mes met de boodschap in handen van dat opperhoofd was gevallen en al kon dat opperhoofd niet lezen, wat er op stond, hij zou toch zijn conclusies trekken.
Daarom naderde hij het eiland met de grootste voorzichtigheid, en Bestor, die er zich twee maanden lang had zitten verbijten van ongeduld, had natuurlijk hier en daar sporen achtergelaten... Bij de eerste stap, die de neger aan wal deed, bemerkte hij, dat er iemand, of meerdere lieden op het eiland waren, en maakte dat hij wegkwam.
En daar zat de goede Bestor... wat nu? Hij vond een oplossing, ging snel terug naar het vasteland, waar hij enkele doodarme, maar eerlijke handelaars kende en vertelde hun de heele historie. Ze verdienden daar tusschen die negers juist genoeg, om niet te sterven, het baantje van trader is ook niet meer wat het geweest is, en ze namen wat graag het aanbod van Bestor aan, om tegen hun levensonderhoud en een bepaald bedrag aan geld op dat eiland de wacht te betrekken. Ik stuur hun geregeld hun salaris; éénmaal, een jaar of zoo geleden, hebben er inderdaad drie prauwen met negers geprobeerd daar voet aan wal te zetten, maar die lui die daar met hun vijven op dat eiland zaten te kijken, waren zóó blij een verzetje te hebben en hun geweren af te kunnen schieten, en gingen zóó allemachtig te keer, dat die negers tweemaal zoo vlug verdwenen, als ze waren gekomen...
Bestor heeft heel die verdediging georganiseerd, hij begrijpt die lui volkomen, en hij heeft hen een radiotoestel gestuurd, ze zijn er wat blij mee...”
De professor grinnikte en zei: “En dus is thans de tijd om te handelen gekomen... zoo spoedig mogelijk moeten we op weg gaan naar dat goudeiland...”
“James Forster heeft natuurlijk voortdurend, alles, wat we deden, laten bespionneeren. Toen hij eenmaal wist, waar het om ging, en dat kon hij als lid van de familie vrij gemakkelijk te weten komen, heeft hij aan onze voorbereidende maatregelen natuurlijk wel kunnen bemerken, dat we de oplossing hadden gevonden. Ik veronderstel, dat hij in de buurt voortdurend met zijn auto op de loer heeft gelegen en toen hij Bestor met een portefeuille naar buiten zag komen, is hij hem gevolgd... hij heeft succes gehad... en de rest weet je.”
George knikte en nam een slokje van zijn versch ingeschonken kopje.
“Wat is er nu het eerst te doen?” informeerde hij, “mijn zaken zijn zoo, dat ik in een halven dag alles geregeld kan hebben voor een vertrek en enkele maanden weg kan blijven zonder bezwaar... ik kan morgenvroeg vertrekken, als het moet.”
De professor peinsde even en wreef zich over zijn spaarzaam begroeiden schedel...
“Ja... We hebben al een groot motorjacht gehuurd, met een zeer betrouwbare bemanning; het is van een goeden kennis van me, die het wegens gebrek aan geld dezen zomer toch niet gebruikt... verder is alles, wat we voor de expeditie noodig hebben aan boord gebracht; gisteren is de laatste lading ingescheept en we kunnen, als het noodig is, op stel en sprong vertrekken... Toen ik zag, dat ik elk oogenblik de oplossing van het document vinden kon, heb ik alles al in gereedheid gebracht. Bestor is een onwaardeerbare hulp geweest, hij weet beter dan ik, welke speciale maatregelen er aan de Oostkust noodig zijn.”
“Dus we kunnen morgen aan den dag vertrekken?” vroeg George.
“Juist” zei de professor, “maar daar ik nog enkele zaken te regelen heb - ik kon niet voorzien, dat we tot een zoo overhaast vertrek zouden worden genoodzaakt - lijkt het me het beste overmorgen, in de loop van den dag af te varen. Het motorjacht heet “Wanderer” en het ligt vóóraan in de jachthaven van de Theems. Als je dus overmorgen in de loop van den morgen met je boeltje aan boord komt, zijn we tegen den avond al midden in de Noordzee.”
George was vol enthousiasme; hij hield van snel handelen.
“Maar nu nog één ding”zei hij, “hoe denkt u over dien roodharigen vriend van me, O'Reilly, ik ben nog steeds overtuigd, dat hij springen zal naar de kans, om een avontuur mee te maken.”
De professor glimlachte: “Wel, als je voor hem instaat, en hij zijn mond kan houden, dan heel graag, hoe meer lui we hebben, hoe veiliger; ik heb er geen idee van, wat mijn lieve neef in het schild voert, maar dat het niet veel goeds is, dat staat wel vast. Ik acht hem in staat, een ouden schoener boven tot onder vol te stoppen met alle mogelijke uitschot van zeelieden en er mee op dat eiland te komen aanzetten. Het wordt een race, wie het eerst op dat eiland is; die daar de macht in handen heeft, kan heel eenvoudig anderen beletten, aan land te komen.”
George keek even nadenkend: “Maar is het dan voor die zes lui, die Bestor er heeft neergezet, ook niet gemakkelijk, die trawanten van Forster het landen te beletten?”
“Neen, als we het eiland met succes willen verdedigen, zijn er op verschillende strategische punten, zooals de baai en een rotsklomp, die een groot deel van het strand overziet, sterke bezettingen noodig; met zijn zessen kunnen die lieden het hoogstens een paar dagen uithouden, op zijn hoogst, zeg ik... maar ik geloof, dat we een voorsprong op Forster hebben. In elk geval... ik geloof, dat het 't beste is, dat onze wegen nu uit elkaar gaan en we elk van onze zaken regelen; we zien elkaar terug aan boord van het jacht, overmorgen. Als je thuis soms nog wapens hebt... neem ze mee, er zal waarschijnlijk niets zijn, wat we beter kunnen gebruiken dan wapens.”
George nam afscheid van den professor en Phyllis deed hem uitgeleide tot aan de deur.
George nam zijn hoed en handschoenen, en glimlachte van zijn groote hoogte op haar neer: “Ik zal me wat gaan oefenen in schijfschieten op leege blikjes in de keuken”zei hij, “het schijnt, dat er heel wat geschoten zal worden.”
Phyllis haalde haar schouders op.
“Misschien wel, misschien niet, zooals de Spanjaarden zeggen:Quien sabe? Maar laten we in vredesnaam geen lijken maken; tot nu toe is de zaak voor de autoriteiten geheim gebleven, zelfs de pers weet er niets van, maar als er dooden vallen wordt dat lastiger, dan komen er verwikkelingen waar het eind van weg is. Zelfs de Oostkust van Afrika heeft tegenwoordig last van ontkiemende beschaving. Tot ziens.”
Ze wuifde met de hand naar George, die uit de donkere en koele hal plotseling in het gouden licht van een zomernamiddag stapte... uit een huis vol romantiek in het nuchtere en moderne Hyde Park...
“Zoo gaat het” mompelde hij voor zich heen, “eindelijk komen de avonturen.”
Hij wandelde voort langs de heete, stoffige straten van Londen, met een eigenaardig opgewonden gevoel van binnen... Door zijn hoofd dwarrelden meisjes in `t groen, naakte inboorlingen, zes mannen met verwilderde baarden, die de wacht hielden op een eenzaam eiland en door dat alles heen stapte een eeuwig kalme, magere en gebruinde professor, zuigend aan een kromme pijp, constant zoekend naar zijn tabakspot...
In die stemming bereikte George zijn flatgebouw en liep de trap op naar boven. Op zijn etage zat, in een der stoelen op het portaal, zijn beenen op een tweeden stoel, een jonge man met een flegmatiek gelaat en vlammend rood haar.
“Hallo” zei George, “je komt als geroepen, O'Reilly, ik moest je juist hebben... ga je mee naar Afrika?”
O'Reilly had juist vijf tellen noodig, om de woorden geheel tot zich te laten doordringen; toen sleurde hij zijn lange beenen van den stoel tegenover hem en sprong overeind: “Meen je dat?”
George draaide zijn sleutel in het slot om: “Wat dacht je dan? Dat ik je lekker zou maken om niets?”
“Je bent er best toe in staat” bromde O'Reilly, “ik zit hier van twee uur af te wachten, tot je alsjeblieft thuis zou komen, ik heb in dien tijd twee doozen sigaretten leeggerookt, en...”
“Ik heb het gezien” zei George, terwijl hij zijn zitkamer binnenging, de peukjes lagen tot beneden aan de trap! Maar waar had je me voor noodig?”
O'Reilly viel in een fauteuil neer en loosde een diepen zucht: “Ik weet, wie je auto gestolen heeft.” zei hij.
George hield op met whisky in een glas schenken, en keek hem verbaasd aan: “Hoe weet jij voor den drommel, dat mijn auto gestolen is?” informeerde hij.
O'Reilly lachte: “Wij, lieden van de almachtige pers weten alles, dat kon je nu toch onderhand wel in de gaten hebben! Schiet op met die whisky... de kerel, die je wagen heeft gestolen, was een man, als heer verkleed, in een grijs costuum, droeg een lichtgrijze, slappe Emerson, had varkensleeren autohandschoenen en een donkerblauwe das. Zijn grootte was middelmatig en zijn neus kaarsrecht. Verder heeft hij een groot litteeken op zijn rechterwang. Wat zeg je van dit signalement?”
George haalde de schouders op: “Ik weet niet, hoe je aan die wetenschap komt” zei hij, “maar je signalement is niet volledig. Ik zal er een kleinigheid aan toevoegen... de naam van den kerel is James Forster, hij komt uit Australië.”
De blik van verbazing, waarmee O'Reilly hem aanzag was zóó echt, dat George in luid gelach uitbarstte.
“Bereid je voor op een tweede schok” zei hij, “je gaat als de weerlicht naar huis, pakt je koffers, brengt je zaken op orde, sleept je geld bij elkaar, neemt alle wapens mee, die je maar op kunt scharrelen, en komt dan naar mij toe. Overmorgen vertrekken we naar de Oostkust van Afrika om daar een schat te gaan opgraven van zes millioen pond sterling of zooiets; er wordt gevochten met zeeschuimers en boeven uit Australië, waarschijnlijk een aanval van negers, na afloop bal.”
O'Reilly dronk met een peinzend gelaat zijn glas leeg en zette het weer neer.
“George” fluisterde hij, “als je dit toch gefantaseerd hebt, vergeef ik het je van mijn leven niet”
George keek hem ernstig aan: “O'Reilly, als ik bij de liefde voor mijn oude pijp en bij de roodheid van jouw haren, je verzeker, dat het de geheele waarheid en niets dan de waarheid is, geloof je me dan?”
O'Reilly keek hem weifelend aan, maar knikte.
“Schiet dan op” zei George. “Morgenmiddag moet de heele boel klaar zijn en naar de Theems worden getransporteerd. Het schip waarop de menagerie huist, heet de “Wanderer”, nadere bijzonderheden kun je vernemen, zoo gauw je alles hebt ingepakt... en denk er aan:geen stom woord er over tegen wie ook, zelfs niet tegen de beminde hospita, of Peter... Peter kan onmogelijk mee door zijn contracten en hij zou de heele boel in het honderd sturen met zijn pogingen, om toch mee te gaan! Hier is een tweede whisky-soda, drink die leeg en maak dat je wegkomt ik moet als een gek aan het pakken.”
De snelheid, waarmee O'Reilly zijn whisky deed verdwijnen en naar de telefoon vloog om een taxi op te bellen, was ontstellend en bezorgde George groot genoegen. Toen O'Reilly de deur uit schoot om te kijken, of zijn taxi er al was, boog George zich over de balustrade van de trap en gilde: “Hei... O'Reilly...”
Deze waardige jonkman stopte midden op de trap en keek omhoog.
“Ja?”
George grinnikte: “Wees voorzichtig met je patronen, als die te dicht bij je haren komen, vlieg je er mee de lucht in!”
O'Reilly mompelde iets en schoot verder de trap af.
Op dat oogenblik ging de telefoon van George's flat en toen hij den hoorn greep, vernam hij een krakende stem, die zei: “Hallo... met het hoofdbureau van politie.” George loosde een zucht... wat hing hem nu weer boven het hoofd?
“Met Willis” zei hij, “is er iets bijzonders?”
“In Mount Street staat al sinds vanmorgen een wagen, het nummer van dien wagen is 483308; in het register stond dat nummer op uw naam, is dat juist?”
“Een groengrijze twoseater met allerlei deuken in de spatborden?” informeerde George.
“Dat klopt” was het antwoord.
“Dan is het inderdaad mijn wagen” zei George, “wat is er mee?”
Van de andere zijde van de lijn kwamen zonderlinge geluiden:
“Wat ermee is? Die wagen staat daar al meer dan een halve dag op een plaats, waar hij niet staan mag; vanmorgen is die door drie agenten verbaliseerd, omdat die met een krankzinnige vaart over de Strand vloog en een agent deelde mede, dat die wagen in de loop van den middag op diezelfde Strand is gestolen... wat ermee is? Wilt u oogenblikkelijk op het bureau komen en uitleggen, wat ermee is!”
George legde den hoorn even naast zich op een tafeltje neer en vischte een sigaret te voorschijn... hij kende die explicaties aan de politie... uren en uren wachten, dan uren en uren vertellen aan drie verschillende mannen met strepen en balken, uren en uren tijdverlies.
Hij nam den hoorn weer op en zei: “Hallo... politiebureau nog daar?”
Aan de taal was duidelijk te merken, dat het politiebureau nog daar was.
“Kunt u me ook zeggen,”informeerde George belangstellend, “wat er gebeurt, als ik me niet dadelijk, doch pas morgen ten bureele vervoeg, zooals het heet?”
“In dat geval, mijnheer,” brulde de stem van den anderen kant, “wordt uw wagen in beslag genomen, tot u zich meldt, of er wordt een bevel tot arrestatie uitgevaardigd.”
George haalde verlicht adem.
“Dan kom ik in den loop van de week wel even aan! De groeten aan mijn vriend den prefect.”
Hij hing den hoorn op en ging zijn koffers pakken... voor ze klaar waren met hun bevel tot arrestatie, of het proces-verbaal ook maar een tiende kans had, hem te bereiken was hij al mijlen buiten de territoriale wateren... en wat dien ouden wagen betrof, die mochten ze in beslag nemen... automobielen worden nergens zoo goed en veilig bewaard als in een politiebureel!

Hoofdstuk V.

NACHTELIJKE VERWIKKELINGEN AAN BOORD.

Het record, dat George vestigde in het bijeenzamelen van alles, wat men noodig kon hebben op een expeditie, en het per telefoon regelen van zijn zaken, is er een, dat tot op heden niet is gebroken en waarschijnlijk ook wel niet gebroken worden zal.
Hij volgde wel niet hetzelfde systeem als de helden uit zijn romans, die bij een overhaast vertrek niets anders plachten mee te nemen dan hun chèqueboek en een tandenborstel, maar hij was niettemin sober in zijn bagage. Hij zocht al zijn tweed-sportpakken uit, nam zooveel plus-fours mee als hij vinden kon en alles, wat bij sport- en reisgelegenheden nuttig pleegt te zijn. Daar hij veel aan jagen had gedaan, had hij een niet onaardige verzameling geweren en revolvers, weinig gebruikt en accuraat. Hij laadde ze, goed ingepakt in een specialen koffer, en vulde dien verder met kijkers, een kompas, kampeerbenoodigdheden, een enkele huisapotheek en dergelijke dingen meer. Alles, wat maar eenigszins een luxe-artikel was, bleef thuis en hij werd zoo enthousiast bij dit streven naar eenvoud, dat hij een tijdlang er over peinsde, of een Gilette-apparaat ook een luxe-artikel was... Hij besloot het toch maar in te pakken, nadat hij over zijn kin had gewreven, hetgeen een raspend geluid veroorzaakte... Om al in de haven van Londen aan boord te verschijnen met een baard van drie dagen, was lichtelijk overdreven, oordeelde George...
Het was laat in den warmen zomernacht, toen hij met het pakken klaar was, en een ander shirt ging aantrekken. De ramen van zijn flat stonden open, maar verkoeling bracht dat niet; de wind, die uit den duisteren nacht naar binnen woei, was heet en zwoel. Hij wurmde zich in zijn shirt en trok een kam door zijn verwarde bruine haren... hij had in niets zoo weinig trek als in naar bed gaan... George had nooit veel trek in naar bed gaan; ettelijke flatbewoners hadden opgewonden geprotesteerd tegen het tot diep in den nacht of vroeg in den morgen rammelen van zijn schrijfmachine, maar George beweerde, dat hij 's nachts veel betere inspiratie kreeg dan overdag...
Daarop hadden de flatbewoners unaniem geantwoord, dat het hen geen zier interesseerde, dat George zoveel inspiratie kon krijgen als hij wilde, mits hij die stil hield, en andere lieden, die slapen wilden er niet mee lastig viel.
George vond dat onbillijk, maar loste de moeilijkheden op, door een geluidlooze schrijfmachine aan te schaffen... zijn werktijden bleven even nachtelijk als ze steeds geweest waren...
De klok op den schoorsteenmantel wees kwart over elf. Kwart over elf... en alles was klaar, niets was er meer te doen! In bed kruipen op een zomernacht om kwart over elf was uitgesloten... de vermaken van de stad lokten hem niet, nu hij eenmaal in een grandioos avontuur was gewikkeld.
En toen schoot plotseling een denkbeeld door zijn hoofd: Als hij een taxi nam, O'Reilly even opbelde, en ze tezamen zich gingen inschepen aan boord van de “Wanderer”?. Een schip, dat over een dag plotseling moet vertrekken, is beslist nog bezig met laden en het zou geen ongerief met zich brengen, daar om een uur of twaalf in den nacht te komen aanzetten.
Hij ging naar de telefoon, en belde O'Reilly op. Het duurde een heelen tijd, voor hij gehoor kreeg en toen eindelijk O'Reilly's stem over den draad kwam, was die schor en woedend: “Wie is daar voor de drommel?”
George grinnikte: “Ik ben het maar, George... schiet je al op met pakken? Ik was van plan...”
Hij hield op, want O'Reilly uitte een kreet.
“Wil je ophouden over pakken... ik heb juist mijn laatsten koffer dichtgekregen, en dat alleen, door er drie lui bij te halen, die er op zijn gaan dansen! Ik baad in het zweet mijns aanschijns en nu kom jij ook nog zaniken over pakken! Wat wou je?”
“Ik wou alleen zoo gauw mogelijk aan boord van dat schip komen; als ik hier nog een dag langer moet rondhangen, houd ik het niet meer uit... en je moet dit niet vergeten:als er morgen lui komen aanloopen, en dat gebeurt vast en zeker, willen ze natuurlijk met alle geweld weten waar we heen gaan, en als we het niet zeggen willen, zijn ze best in staat, om ons achterna te gaan. En dan heb je de poppen aan het dansen; als die bende ruikt, dat er avontuur in de lucht hangt, zijn ze niet meer weg te slaan, het beste wat we kunnen doen, is nu dadelijk maken dat we weg komen en aan boord gaan... Bel jij een taxi op, een flinke groote, waar wat in kan, laad het zaakje in en kom naar mij toe. Als er niet genoeg ruimte over is, en dat zal wel niet, nemen we een tweede of een derde... maar schiet op, we hebben kans, dat het aan boord van dat schip niet zoo warm is als hier...”
De klik bewees, dat O'Reilly den hoorn had neergelegd, om een taxi te gaan opbellen... George lachte, O'Reilly was een prachtkerel, om als vriend te hebben...
En hij bleek ook een handige kerel te zijn, want nog geen kwartier later hoorde George een wagen stoppen voor zijn deur, en toen hij zijn hoofd naar buiten stak, zag hij O'Reilly naast een enorme taxi staan.
“Is er nog plaats daar?” informeerde George van boven af.
“Geen millimeter” was het antwoord, en George constateerde, dat het zoo was... zelfs op de treeplanken van den ongelukkige wagen stonden koffers, die met riemen waren vastgebonden. Het wekte alleen verbazing, dat O'Reilly er zoo gauw in was geslaagd, dat heele zaakje op te laden en er niet onderweg de helft van had verloren.
George belde een tweede taxi op, die in korten tijd arriveerde, samen droegen ze het heele zaakje naar beneden en zetten het in den wagen. George's bagage was niet zoo uitgebreid als die van O'Reilly en er behoefde niets op treeplanken te worden vastgebonden. Maar het vormde wel een probleem, hoe George zelf in den wagen zou plaats nemen. Tenslotte ging hij op een grooten hutkoffer zitten en legde zijn lange beenen op de plaats naast de chauffeur neer. Hun huiseigenaren hadden ze van alles verwittigd, den sleutel had George bij den portier afgegeven, dus kon de tocht worden aangevangen.
En die verliep voorspoedig. Het was natuurlijk te voorzien geweest, dat O'Reilly's wagen enkele van zijn koffers verliezen zou en dat George kramp zou krijgen, en even heen en weer moest wandelen, maar dat was alles, en om twaalf uur precies stopte de taxi aan den ingang van de groote jachthaven. Het zware ijzeren hek was dicht, maar niet afgesloten, een der chauffeurs opende het en beide wagens reden in het stikdonker over de breede kade.
Geen lantaarn brandde er. Als er bekend is, dat er 's nachts een jacht gaat uitvaren, dan laat men vaak enkele booglampen branden, maar daar was nu geen sprake van, en de eenige verlichting van het terrein werd gevormd door de stralen der autolampen. George's wagen reed vooraan en zijn chauffeur keerde zich plotseling om en vroeg: “Waar moet u ergens zijn, mijnheer?”
Dat was voor George inderdaad een probleem. Londens jachthaven heeft een niet onaanzienlijke lengte en waar ergens, tusschen al die zwarte scheepsrompen, lag de “Wanderer” Overdag zou die gauw genoeg gevonden zijn, maar in het stikdonker...
“Wacht even” zei George, “stop.”
De wagen stond met een geknars van remmen stil en George sprong er uit, om met O'Reilly te gaan overleggen.
“Wat zullen we doen?” vroeg George, “het zaakje hier uit laten doen en de “Wanderer”gaan opzoeken, of alles zoolang in de wagens laten, tot we de schuit hebben gevonden?”
O'Reilly schold hem uit voor een ezel, dat hij niet eerder bedacht had, dat de jachthaven een kilometer of zoo lang was, en gaf als zijn opinie te kennen, dat, als ze zich niet blauw wilden betalen aan nachttarief voor wachtende taxi's', het beste was, dat ze het zaakje lieten uitladen op de kade en op zoek gingen naar de “Wanderer”.
En aldus geschiedde. In het licht der koplampen werd de geheele bagage uitgeladen en in twee hoopen neergelegd; ze rekenden af, de chauffeurs tikten aan hun petten, sloegen hun portieren dicht en de volgende minuut stonden ze in een diepe duisternis... in de verte verdwenen de roode achterlichtjes der twee taxi's.
“Dat is alvast een avontuur” bromde O'Reilly, “bij de volgende stap dien we doen, kunnen we in de jachthaven liggen.”
Zoo erg bleek het echter niet te zijn... midden in den zomer wordt het 's nachts nooit geheel donker, als de lucht tenminste onbewolkt is, en dat was het geval... verder brandden er bijna op elk schip lantaarns, en die weerspiegelden in het water. Toen hun door de autolampen verblinde oogen een beetje aan de duisternis gewend waren, konden ze de geheele haven zien liggen, en duidelijk de afscheiding tusschen kademuur en water onderscheiden. Maar daar hield het bij op ook, de landzijde was zwart, inktzwart, alleen de plaatsen, waar een loods of een pakhuis stond en waar dus ruiten waren, die licht weerkaatsten, waren vaag zichtbaar.
“Wat nu” bromde O'Reilly weer, die in de richting van de massa roode en groene lichtjes over het water staarde.
“Er zal toch zeker wel een nachtwaker op dit stuk terrein zijn,” zei George, “de haven, waar geen nachtwaker is, moet nog worden aangelegd.”
Ze gingen op zoek naar een nachtwaker, struikelden over leege olievaten, liepen smerige vegen op aan volle olievaten, schaafden hun knieën en schenen aan stapels kisten, en George viel languit over een rol zeildoek, dat sterk naar teer rook, toen een stem ergens uit de duisternis zei: “Heidaar, wat moet dat?”
Een verblindende lichtstraal schoot te voorschijn en deed hun oogen pijn. De straal ging langzaam van boven naar beneden over hen heen, bleef toen op hun knipperende oogen rusten en een stem informeerde: “Wie zijn jullie en wat moet je hier?”
George had een onbedwingbaren lust, hem te adviseren, naar den duivel te loopen, maar hij hield zich in en begon uit te leggen, dat zij zich wilden inschepen op de “Wanderer”, maar dat ze het schip niet konden vinden.
“'t Wordt tijd dat jullie komt” zei de man achter den lichtstraal, “overmorgen vroeg vertrekt de schuit, 'k heb net vandaag bericht gekregen.”
“Weet ik” zei George, “waar ligt-ie?”
De nachtwaker scheen iemand te zijn, die van oordeel was, dat haastige spoed zelden goed is; een plotselinge daling van het licht duidde tenminste aan, dat hij ergens op was gaan zitten en zijn stemverandering, dat hij een pruim tot zich genomen had.
“Heb jullie je plunje bij je?” informeerde de man weer.
Ditmaal hield George zich niet in, maar vertelde wat hij te vertellen had, en dat was niet weinig. Het klonk krachtig door den stillen nacht en zelfs O'Reilly, die er een aardig vocabulaire op na hield, zweeg in ontzag.
Toen George ophield, wegens gebrek aan adem, en op de rol zeildoek ging zitten, waar hij even te voren over was gestruikeld, had hij den nachtwaker medegedeeld, dat ze inderdaad hun plunje bij zich hadden, maar dat dat hem geen steek aanging, dat het hem evenmin een steek aanging, al waren ze ontsnapte gevangenisboeven; dat hij zich wilde inschepen op de “Wanderer” en dat, als de ander hem niet wilde vertellen, waar de “Wanderer” was gelegen, hij naar zekere plaats kon loopen, die volgens George zeer geschikt was voor nieuwsgierige nachtwakers. Hij voegde er nog veel meer bij, maar dat had niets met het probleem te maken.
Toen het afgeloopen was, maakte het licht een zacht wiegelende beweging en de pruimstem zei: “Tjonge, tjonge, tjonge... Wat een taal tegen een oud man”
Toen nam O'Reilly het offensief over.
Hij deelde den nachtwaker mede, dat hij nog geheel wat andere taal tegen hem zou gebruiken, als hij niet vertelde, waar de “Wanderer”lag, maar het had geen resultaat; de onzichtbare man achter de lantaarn bleef met zijn hoofd wiegelen en misprijzende geluiden maken.
“Als de kapitein dat hoorde...” begon hij met lijzig geluid, maar hij sprak alleen tot O'Reilly, want George sprong overeind en liep woedend uit den lichtbundel, weer de kade op. Even later bewees een gonzend geluid en een uitroep, dat de ongelukkige George weer eens een kist had ontmoet, en dat de kist er het beste was afgekomen.
“Nachtwaker” zei O'Reilly streng, “haal geen grapjes uit, en zeg, waar de “Wanderer” ligt.”
“Ga weg” zei de nachtwaker, “je hebt een oud man beleedigd, je hebt rood haar, en ik hou niet van menschen met roode haren.”
Toen ging O'Reilly ook weg, niet op aandringen van den nachtwaker, maar omdat hij geen moord wilde begaan op een oud man, en hij voelde, dat dat ervan komen ging, als hij nog langer, pijnlijk over al zijn botten, warm en onder de olie en wagensmeer, met dien nachtwaker moest gaan staan redekavelen. Hij liep in de richting waarin George was verdwenen, gevolgd door den lichtstraal van de nachtwaker, en zijn roep: “De kapitein heeft een hekel aan roodharige matrozen, denk eraan.”
Op het oogenblik, dat het tot O'Reilly's hersens doordrong, dat de kerel hen al dien tijd voor matrozen had aangezien, en hij begon de humor van het geval te vatten, kwam hij in aanraking met dezelfde kist, die George had gedwarsboomd, plofte voorover, en belandde boven op dat ongelukkig individu, dat zat uit te rusten van de vermoeienissen van den nacht...
Toen was de climax bereikt... ze vochten niet, ze scholden niet, ze krabbelden eenvoudig overeind, geslagen door het noodlot, en sjokten voorzichtig de werf af, in de richting van het eerste het beste schip, dat ze langs de kaden zagen gemeerd.
Het was een groot en lang schip, met twee pijpen en het was geheel wit geschilderd. Tusschen het wit, dat schemerde in den nacht, kwam hier en daar een gouden gloed te voorschijn, het was zelfs in het donker duidelijk, dat het een prachtig jacht was.
George wandelde naar den rand van de kade en keek naar den boeg van het jacht, boven hem. De naam van het schip stond in gouden letters op de steven, maar was bijna niet te lezen.
“Hei, Reilly, wat staat daar” informeerde George. Ze tuurden te zamen een tijdlang en zooals het altijd gaat, als men 's nachts scherp en langduirg naar iets tuurt, plotseling wordt het voorwerp, waar men naar staart, voor een oogenblik scherper en helderder en in dat eene oogenblik had George drie letters van den naam kunnen lezen.
“Het is de “Wanderer” juichte hij, en gaf O'Reilly een klap op zijn schouder... ga mee, we zullen eens kijken, of we aan boord iemand vinden, die wakker is.”
Er lag een loopplank naar de kade, iets, wat men bij een koopvaarder in den nacht nooit zien zal, als er tenminste niet wordt geladen of gelost en over die loopplank betraden ze het gladde dek. Alles aan het schip was wit geverfd, de reling, de brug, de pijpen, de kajuiten, en dat wit maakte het op het dek van het jacht betrekkelijk licht.
Op een groote reddingsboei aan een der twee sloepen, die in de davits hingen, stond in gouden letters: “Wanderer.”
Er was geen twijfel meer mogelijk, ze waren op de “Wanderer”, het schip, dat den volgenden dag zou vertrekken, den volgenden dag, want het was al ver over twaalven. Maar zou er aan boord dan geen mensch wakker zijn? Hield er dan niemand de wacht?”
“De schuit lijkt wel uitgestorven” zei George en wandelde rond over het dek.
En toen kreeg O'Reilly een ingeving: “Ik snap het al!Alles is al aan boord, heeft de professor jou toch gezegd, is het niet?”
George bevestigde, dat het schip al sedert een week absoluut zeeklaar lag.
“Het is een jacht, dat in Londen thuis hoort,”ging O'Reilly verder, “dat alleen 's Zomers wordt gebruikt, dus de meeste leden der bemanning zullen wel in Londen wonen, waarschijnlijk allemaal... morgenavond moeten ze aan boord zijn, want in den morgen varen we uit. Natuurlijk is de bemanning vanavond thuis, de kapitein ook, en die stomme nachtwaker met zijn geklets moet een oogje op de schuit houden. Het is natuurlijk een van de twee of drie nachtwakers van de haven, die voor een goede fooi den heelen nacht een extra-oogje op dit schip houdt. Daarom ligt natuurlijk ook die loopplank uit, anders kan hij niet aan boord komen, als het nodig is.”
Dat was natuurlijk de oplossing, maar geen prettige... Om één uur in de nacht aan boord te zijn van een schip, waar geen sterveling je den weg wijst, waar hoogstwaarschijnlijk alle hutten met bedden gesloten zijn, behalve dan in het vooronder, is niet zoo genoeglijk.
Op dat oogenblik klonk er een stem van de kade, die riep: “Hé daar, wat doen jullie twee op dat schip?”
Het was hun oude bekende, de nachtwaker, die weer met zijn lantaarn aan het spelen was.
“Kom van dat schip af, en laat eerst je papieren zien.”
George en O'Reilly kregen het gevoel, dat de wereld zonder dien nachtwaker een beter oord zou zijn en ze deelden hem dat onomwonden mede.
“Kom van dat schip af en laat je monsterpapieren zien”riep de man met het licht woedend.
“Jij met je geklets over monsterpapieren” riep George, “we zijn passagiers.”
Van de kade klonk een luid gelach, en het lantarenlicht schudde heen en weer.
“Passagiers! Ha... ha... met broeken vol teer, hun haren recht overeind en een taal, waar een bootwerker nog van zou schrikken, passagiers aan boord van de “Wanderer” van Lord Wellstone! Hahaha! Ik zal eens even boven komen, om een buiging te maken voor hunne lordschappen.”
Hij maakte aanstalten om de loopplank te betreden en de twee aan boord hoorden het onmiskenbare geluid van den haan van een cylinderrevolver, die achterover wordt gehaald.
“Vlug, de loopplank” fluisterde O'Reilly, en voor de nachtwaker in de gaten had, wat ze van plan waren, trokken ze samen de smalle loopplank van de kade en aan boord. Het volgende moment lagen ze plat op het dek. Het was mogelijk, dat de nachtwaker meende, dat ze niet veel goeds in hun schild voerden en op hen wilde gaan schieten.
Maar de nachtwaker was blijkbaar een man, die geen overijlde dingen deed. Het bleef doodstil op de kade en even later werd het de twee op het dek duidelijk, waarom. Ze waren nu eenmaal op het schip en als ze niet in het water wenschten te springen, waren ze gedwongen, er op te blijven ook, of zich aan den nachtwaker over te geven.
De waardige man zat hoogstwaarschijnlijk rustig op een leege kist zijn pijp te rooken, zijn pistool in zijn hand, gereed om de boeven in te pikken, als ze probeerden, van de schuit af te komen.
“We zijn eigenlijk een paar stomme ezels” zei O'Reilly tegen George. “Als we hem meteen rustig hadden uitgelegd, dat we passagiers waren en onze paspoorten hadden laten zien, hoefden we nu niet op onzen buik op het dek te liggen.”
“Je bent een ellendige nuchterling” was George's antwoord. “Die nachtwaker met zijn gewauwel en zijn gelach maakte ons nijdig; nu is 't een spelletje geworden, ik houd wel van zo’n grapje.”
Hij wandelde gebukt en onzichtbaar voor den waker beneden hem, naar de plaats, waar de groote trap naar beneden voerde, de trap voor de passagiers en de stuurlieden. O'Reilly volgde hem op de hielen en samen daalden ze de trap af, naar de kajuiten.
George tastte naar een schakelaar en draaide dien om. Het schitterende licht deed hun oogen pijn, maar toen ze er eenmaal aan waren gewend bleek het dat ze stonden in een hal, waarop verschillende deuren uitkwamen en twee gangen. De deuren bleken te leiden naar den salon, de rookkamer, de kaartenkamer en de eetzaal, maar wat George op dat oogenblik meer belang inboezemde, waren de machines. Dat het een prachtig jacht was, bleek duidelijk, maar voor hen was het van veel meer belang, of het schip in staat was, een behoorlijk aantal knoopen te loopen.
Ze dwaalden een tijdje door de achterste gang, met haar zijdeuren, voor ze den doorgang ontdekten, die verbinding gaf met het achterste gedeelte van het schip. Er zat aan den binnenkant een grendel op, aan hun zijde dus, zoodat nooit een van de matrozen van zijn afdeling uit onderlangs naar voren komen kon, maar steeds over het dek moest.
Van die deur, een zware eikenhouten deur, beslagen met koper, leidde onmiddellijk een breede stalen trap naar onderen. De grendel, die op de deur zat, was open geweest, en op het moment, dat ze beiden de stalen ladder naar beneden afliepen, stond George stil, en pakte O'Reilly bij zijn arm.
“Stil” fluisterde hij, “beweeg je niet, ik zag daar beneden zojuist een licht schijnen.”
O'Reilly antwoordde niet, en tuurde naar beneden, in het duistere machineruim. Een lucht van heete olie, benzine en ijzer steeg van beneden naar hen omhoog, maar in de duisternis, was niets te zien en geen geluid drong tot hen door behalve het zachte klokken van de golven tegen den stalen kiel van het jacht.
“Je bent gek,” fluisterde O'Reilly, “er is niets te zien.”

George maakte een ongeduldig gebaar: “Er is geen twijfel mogelijk, op het oogenblik, dat ik door de deur stapte, zag ik beneden een licht branden, en dat licht ging plotseling uit, toen we de trap af begonnen te gaan. En even daarna hoorde ik een geluid van metaal, alsof iemand met een ijzeren voorwerp ergens tegen stootte. Er is iemand beneden in de machinekamer.”
Tegenover deze pertinente verklaring hield O'Reilly zijn mond, hij wist drommels goed, dat George niet iemand was, die zich verbeeldde dingen te zien welke er niet waren.
“Wie kan het dan zijn?” vroeg hij weer, en in het licht dat vanuit de open deur achter hem scheen, zag hij dat George zijn schouders ophaalde.
“Weet ik dat, maar dat het iemand is, die niet veel goeds in zijn schild voert, dat staat vast; als het iemand was, die hier iets te maken had, zou hij zich niet zoo angstvallig stil houden! Houd jij hier de wacht bij deze deur, ik ga terug, draai de deur aan de buitenkant op slot, zodat niemand er uit kan, en ga over het dek de machinekamer in. Als ik van de andere kant hier binnenkom, zal ik wel fluiten, dan kun jij de trap afkomen en zonder dat er iemand deze deur uit kan kunnen wij het ruim afzoeken.”
En aldus geschiedde. O'Reilly hurkte op de trap neer en George sloot de zware deur achter hem. Zoodra die dicht was, heerschte er in de machinekamer een heete en diepe duisternis. Het was absoluut onmogelijk een hand voor de oogen te zien; van beneden af glansden alleen vaag de rijen patrijspoorten waardoor de lichtschijn van de haven glom.
O'Reilly luisterde scherp, of zich beneden iets bewoog, maar buiten het telkens aanzwellende gekabbel van de golven van de Theems, die weer begon te rijzen, het werd vloed, klonk alleen een zwak geluid van boven, de stappen van George op het dek. Even later kondigde een lichtschijn in de verte, en een gerammel van metaal aan, dat hij de ander den hoofdingang van de machinekamer had gevonden, en de stalen deur aan die zijde had geopend. Een fluitje echode door de groote ruimte, en een seconde later baadde de geheele machinekamer beneden hem in een zee van licht, zoodat het voor O'Reilly aanvankelijk onmogelijk was, iets te zien door den fellen glans der lampen.
Met beide handen aan de glimmende stalen rails van de leuning daalde hij de trap af, en toen hij beneden was gekomen was hij zoover aan het licht gewend, dat hij zijn omgeving kon opnemen. En dat was de moeite waard. Juist in het midden van de door stalen schotten afgesloten ruimte stond een tweetal enorme Dieselmotoren, groen geverfd, en elk deel, dat niet groen was, blonk en schitterde of het zoo uit de fabriek kwam. Ondanks de lucht van olie en benzine, die er hing, maakte de geheele ruimte een kraakzindelijken indruk, van de rijen oliespuiten in een rek aan den wand af, tot de draden van de electrische leidingen toe.
Het was duidelijk dat het jacht een ongewoon groote capaciteit had. De meeste plezierjachten zijn gebouwd op comfort, en niet op snelheid, en zijn niet voorzien van Diesselmotoren, die soms een hinderlijk gedreun veroorzaken. Het was blijkbaar het jacht van een sportliefhebber, een jacht gebouwd voor iemand, die er snel mee wilde varen... en daar geld voor over had!
Toen viel zijn aandacht weer op George die aan den anderen kant van de stalen loopbrug stond, die rondom de machines leidde en hem wenkte. Hij liep er heen en tezamen overlegden ze, wat ze het beste konden doen.
“Er is maar een uitgang, op het oogenblik en dat is de breede deur, waardoor ik daarjuist ben binnengekomen,” zei George, “ik kan die deur niet op slot doen, de sleutel is niet te vinden... daarom zal ik daar de wacht houden, terwijl jij de machinekamer doorzoekt, er is hier beslist iemand, maar ik weet absoluut niet wat hij in zijn schild voert, dus wees voorzichtig.”
Hij ging terug naar de deur, waardoor hij was binnengekomen en O'Reilly begon systematisch het terrein af te zoeken. Het eerst keek hij of er nog een deur was, behalve de tweede bekende, waardoor iemand kon ontsnappen, maar er was er geen; de twee eenige toegangen vormden die, welke ze gevonden hadden. Hij wandelde over de metalen loopbrug rond de motoren, en zocht die af, hij ging naar beneden, en keek in hoeken en gaten onder de steunen van die loopbrug, waar schaduw viel van de motoren, en zich iemand gemakkelijk kon hebben verstopt... niets.
Daarop zocht hij alle kisten en kratten af, die langs de wanden stonden, waarbij enkele heel groote waren, voor reserveonderdeelen en eindigde met te struikelen over een dwarsstang, en op de ijzeren roosters te smakken.
Nijdig krabbelde hij weer overeind en riep tegen George: “Als hier iemand zit, kan het nergens anders zijn dan in een van de koppen van de motoren, of in een leeg benzineblik, ik vind niets.”
George antwoordde niet dadelijk, maar zat op de trap bij de deur en wreef zijn opkomenden baard.
“Er is iemand hier binnen” hield hij koppig vol, “ik hoorde hem wegloopen, toen we binnenkwamen en hij hoort op het oogenblik alles wat we zeggen, maar waar zit hij, voor den drommel...”
En toen uitte hij plotseling een kreet en sprong overeind: “Reilly, ezel, kijk eens in de groote watertank.”
Reilly stapte over de ijzeren spijlen, die de vloer bedekten, op de groote watertank toe. Die tank stond langs een der buitenwanden, een cylindervormig, hoog gevaarte, minstens een meter of tien lang, en drie hoog, dat van boven werd afgesloten door een klep met een schroef erop. Ernaast stond een benzinemotor met een er aan gekoppelde pomp:het was zeker de drinkwatertank. De klep, die boven op de tank zat, was dicht, maar toen O'Reilly tegen de buizen opklom, die aan den buitenkant van den cylinder liepen, zag hij, toen zijn hoofd op de juiste hoogte was, dat de schroef, waarmede de tank werd afgesloten, los stond, zoodat de klep van binnen en van buiten met een duw was op te lichten.
Met een laatsten zet zat hij boven op de tank, ging er schrijlings op zitten, om op alles voorbereid te zijn en lichte plotseling de klep op.
Het volgende oogenblik voelde hij een stekende pijn in zijn hoofd, vurige ballen spatten uiteen voor zijn oogen en toen gleed hij langzaam van de bolle tank af, in zijn val gestuit door de waterleidingen aan de buitenzijde, en plofte op de stalen platen van den vloer.
Maar nog vóór die plof in de ooren van George klonk, was de kerel, die in de tank gezeten had, en O'Reilly met een stalen sleutel een klap had toegediend, druipend van het water, eruit gesprongen, en over den rammelenden metalen vloer op George afgesneld.
In een enkele seconde overzag deze, boven aan de trap staande, de geheele situatie. De kerel had in zijn hand een wapen, waarvan een enkele klap voldoende zou zijn, om hem een arm te breken, of zijn schedel te splijten, en er was voor hem geen tweede wapen in de buurt... het eenige, wat hem overbleef was:doen of hij vluchtte, en zien, of hij een kans kreeg...
Hij keerde zich om, en vloog de trap op, achtervolgd door den kletsnatten kerel met zijn langen ijzeren sleutel. Boven aan de trap was een deur, die naar het dek leidde, geen massieve deur, maar een, gevormd uit spijlen en stangen, om de machinekamer te laten afkoelen. Een seconde, nadat hij de deur was doorgevlogen, smeet hij die achter zich in het slot en wachtte ernaast op het dek, onzichtbaar voor den ander.
Een moment later kwam dien de trap op in volle vaart en bonsde tegen de gesloten deur. Hij zag George niet, want die hield zich verscholen tegen den wand van de kajuit gedrukt. Daarop liet de ander zijn sleutel zakken en stak zijn hand door de tralies, om den grendel van de stalen deur te schuiven. Dat was, waar George op had gerekend. Hij greep die hand vast, toen den pols en voor de ander het had klaargespeeld, zijn zwaren schroefsleutel door de spijlen te steken, om die als wapen te gebruiken, had hij met zijn vrije hand den ander een por in de maagstreek gegeven, dat hij een raar geluid gaf, zijn sleutel kletterend van de trap af liet vallen, en ophield met spartelen.
George zag, dat zijn stomp goed was aangekomen, liet den pols van den vent los, en zag hem langzaam langs den stalen wand op het portaal van de trap neerzinken, zijn handen tegen zijn maag gedrukt, en happend naar lucht. Hij grinnikte tevreden, en wilde de deur openen, om naar den ander toe te gaan, toen achter hem een stem klonk, die hem toesnauwde: “Handen omhoog!”
Tegelijk met dat bevel voelde George een hard voorwerp in zijn lendenen gedrukt en hij begreep plotseling, wat er was gebeurd! Op de een of andere wijze had de nachtwaker het klaargespeeld, aan boord te komen, had hem bij de deur bezig gezien met zijn tijdverdrijf, en stak hem nu een pistool in zijn ribben. Er was iets in de stem van den nachtwaker, dat George zei, dat het beter was, geen grapjes uit te halen op het oogenblik, en dadelijk zijn handen omhoog te steken. Hij deed het, zonder aarzelen.
“Juist”zei de nachtwaker, achter hem, en een duw met den loop van het pistool vergezelde zijn woorden:“Dat is het eerste verstandige ding, dat je vanavond doet, blijf zoo verstandig, ik ben gemachtigd een pistool te dragen, en ook er gebruik van te maken, als er iemand op een schip, waar hij niet thuis hoort, zijn tijd doorbrengt met anderen tegen de wereld te slaan! Wat heeft dat allemaal te betekenen?”
Toen viel zijn blik door de tralies van de half openstaande deur op de zacht bewegende gestalte van den man, die zich in de tank had opgesloten en nu weer begon bij te komen.
“Waarom zijn jullie tweeën aan het vechten geslagen?” informeerde hij, “in het begin van den nacht waren jullie het zoo roerend eens.”
George poogde hem uit te leggen, dat dit niet zijn metgezel van den nacht was, die mee aan boord was geklommen, maar een wildvreemde, die zich in de machinekamer had verborgen gehouden, maar de nachtwaker keek hem hoofdschuddend aan, zijn pistool nog steeds op hem gericht: “Wat een krankzinnig verhaal, waar is nummer drie dan?”
“Die ligt beneden” zei George, “bij de watertank; die vent hier had zich in de tank verborgen, hij was iets aan de machines aan het doen, toen we het schip rondliepen en verstopte zich erin, toen wij binnen kwamen. Mijn vriend keek in de tank en kreeg een klap met een schroefsleutel, ik weet niet, hoe het met hem is, zouden we niet beter even naar beneden gaan kijken?”
De nachtwaker, die om hem heen was geloopen, om hem van voren op te nemen, keek hem in het licht van de electrische lamp boven de trap aandachtig en een beetje onzeker aan: “Je ziet er uit, of je betere tijden hebt gekend,” zei hij, “maar wat doe jij, om te beginnen, aan boord van dit schip?”
“Ik ben passagier, en vertrek morgen met dit schip naar Afrika” zei George ongeduldig, of je het gelooft of niet, ik zie er alleen zoo smerig uit door dat nachtelijke gesjouw over die ellendige haven, we zijn een paar keer tusschen petroleumvaten terecht gekomen, en over den grond gevallen. Moet je mijn paspoort zien? Daar staat mijn beroep op, ik ben schrijver...”
“Schrijver?” zei de nachtwaker, met een wantrouwig gezicht, “journalist”
George knikte: “Ja, dat is het.... ik schrijf voor kranten en mijn vriend beneden ook.”
De nachtwaker keek opgewekter dan hij den geheelen avond gekeken had. Een zware last scheen van zijn gemoed te zijn geschoten.
“O” zei hij, en liet zijn pistool zakken... “Journalist.” Hij scheen met journalisten méér rare ervaringen te hebben opgedaan, want hij stopte zijn pistool in zijn zak, en zei: “Laat je papieren zien, voor alle zekerheid”
George trok zijn portefeuille te voorschijn, haalde er zijn pas en zijn perskaart uit en liet die zien.
De nachtwaker scheen volkomen bevredigd, wat zijn identiteit betreft, maar keek hem toch nog een beetje wraakzuchtig aan: “Maar waarom moeten jullie met alle geweld midden in den nacht aan boord komen en het heele schip op stelten zetten... het...”
Hij kwam niet verder, want George pakte hem bij zijn arm en trok hem de trap af, naar beneden: “Klets nu niet verder” zei hij, “laten we eerst gaan kijken, hoe het met O'Reilly is.”
Hij schoot de trap af, gevolgd door den ander. Hij had zijn ongerustheid over zijn vriend bedwongen, omdat hij heel goed had ingezien, dat het noodig was, eerst de nachtwaker gerust te stellen over zijn persoon, maar nu kwam zijn onrust met verdubbelde kracht terug. Hij herinnerde zich de slappe manier, waarop het lichaam van O'Reilly langs de tank naar beneden was gegleden, en dat beviel hem helemaal niet.
O'Reilly lag op den grond, zooals hij was neergevallen, het hoofd met de vlammend roode haren op de ijzeren ramen, die de vloerbedekking vormden, zijn beenen omhoog tegen den bollen wand van de watertank.
Zijn oogen waren gesloten, dat was al een goed teeken, en toen George zijn hand op zijn hart legde, voelde hij het kloppen, wel zwakker dan normaal, maar duidelijk.
Hij stond op, en krabde zijn hoofd.
“Niets bijzonders” zei hij tegen den gebogen nachtwaker, “alleen een flinken tik op zijn schedel gehad, hij zal zoo wel weer bij zijn positieven zijn, ik ken dat harde hoofd van hem.”
En met die woorden haakte hij een slang los, die opgerold tegen een der koele wanden van de tank hing en draaide de kraan open. Een frissche waterstraal spoot uit het koperen mondstuk op den grond.
Die straal richtte hij op den roodharigen schedel van O'Reilly en het duurde niet lang, of hij sloeg zijn oogen op, en knipperde er mee tegen het felle licht van de onbeschutte electrische lampen.
“Hallo” zei George, “hoe gaat het ermee?”
O'Reilly kwam nu heelemaal bij zijn positieven, hief het hoofd op en grinnikte flauwtjes: “Waar is-ie, heb je hem te pakken?” informeerde hij, en keek om zich heen.
George herinnerde zich met een schok, dat hij den kerel, dien hij een por in zijn maag gegeven had, onbewaakt bij de deur had laten liggen en haastte zich daarheen...
Het was te laat! Nog vóór hij de trap geheel was opgeloopen, zag hij, dat de gestalte, die boven op het platform gelegen had, was verdwenen. Hij vloog de traptreden verder op, door de traliedeur, die was blijven openstaan, en het gladde dek op. In het Oosten werd al een bleeke glans zichtbaar, over het water van de Theemshaven heen, die een nieuwen dag aankondigde. De kerel was spoorloos verdwenen, de loopplank, die ze met hun tweeën enkele uren tevoren op de schuit hadden getrokken, lag nog steeds op het dek, dus aan wal kon hij niet zijn gegaan... het eenige mogelijke was, dat hij of nog aan boord was, of te water was gesprongen.
Achter zich hoorde George voetstappen, en zag, dat de nachtwaker en O'Reilly hem waren gevolgd en het dek met hun oogen afzochten.
“Alle duivels” zei O'Reilly, die zich nog een beetje onzeker tegen de kajuitwand staande hield, “waar is die vervloekte kerel gebleven?”
Dat vroeg George zich ook af, en hij liep naar den boeg van het schip, om een onderzoek in te stellen, toen hij zich op een kreet van den nachtwaker met een ruk omwendde: “Daar gaat-ie.”
Inderdaad, daar ging hij, met een heel behoorlijk vaartje...
Flauw zichtbaar in het vage morgenlicht, dat het water grijs liet oplichten, gleed, onhoorbaar, maar ver om zich heen rimpels verspreidend, een roeiboot. De boot scheen van de achterzijde van het schip te komen, en de nachtwaker foeterde: “Alle duivels, hij is met dezelfde boot weggevaren, waarmee ik op het schip ben gekomen, en naar beneden gegleden langs het touw, waartegen ik een half uur geleden omhoog klom.”
Het was zoo, het touw, dat van den buitenwand van het schip omlaag hing, en waartegen de nachtwaker was opgeklauterd, hing met zijn einde in het water... de boot eronder was weg.
Geen tweede boot was te vinden... en de vluchteling verdween snel in den doolhof van naast en bij elkaar liggende schepen.
“Schiet dan” zei O'Reilly tegen den nachtwaker.
Deze haalde de schouders op, trok zijn revolver, mikte zorgvuldig vóór de boot, en trok af. In de ochtendstilte weerklonk het schot ver over het water, en echode van alle zijden terug. Een fonteintje van water spoot op voor den boeg van de nu al onduidelijk zichtbare boot, maar die verminderde haar vaart geen seconde en vóór een tweede schot werd gelost, zwenkte de vluchteling plotseling tusschen twee schepen in en was aan het gezicht onttrokken.
“Die is foetsjie” gromde de nachtwaker, terwijl hij zijn pistool weer in zijn zak stak. “Maar wie is die kerel voor den drommel, en wat heeft hij hier aan boord te maken?”
George wreef peinzend over zijn kin: “Ja, ik meende iets bekends aan den vent te zien” zei hij, “maar met al dat gesla en gepor met pistolen heb ik niet de kans gehad, zijn gezicht goed in het licht te krijgen. Toen ik hem voor de traliedeur een por in zijn maag gaf, was zijn gezicht in de schaduw en keek tegen een paar felle electrische lampen in... en toch had ik het idee, dat ik hem meer had gezien.”
O'Reilly grinnikte: “Dat is best mogelijk, het is die oolijke grappenmaker, die jouw wagen heeft gestolen.”
George stond een oogenblik perplex, en staarde hem aan, zonder een woord te zeggen: “Die Forster?” vroeg hij toen.
O'Reilly knikte: “Ja, die kerel, die de papieren heeft gestolen; ik zag zijn gezicht duidelijk op het oogenblik, dat hij mij dien klap met zijn schroefsleutel gaf, en er is geen twijfel mogelijk, hij is het.”
“Maar wat moet die vent hier midden in de nacht in de...?” begon George, maar verder kwam hij niet, want hij sprong naar de trap, die in de machinekamer leidde, toe, en vloog die met drie treden tegelijk af.
Op hetzelfde moment begreep ook O'Reilly, welke gedachte hem door het hoofd was geschoten, en hij verdween, wel iets langzamer, maar zoo snel hij kon, in de machinekamer. De nachtwaker volgde, zijn bezadigd hoofd schuddend over de onbezonnenheid der jeugd, op waardige wijze.
Beneden stond George over de kop van den eersten Diesselmotor gebogen, boven op de ijzeren brug, en onderzocht de machine.
“Zoek jij de andere na, Reilly” zei hij, “hij heeft misschien nog niet de kans gehad, iets aan de machines te bederven, maar je kunt niet weten, zoek goed; een beetje zand in de olieleiding stopt de heele zaak.”
Een tijdlang was het stil in de holle ruimte, behalve nu en dan een metalen gerammel, als een van de twee met een schroefsleutel controleerde, of er ook een moer of een dop was losgedraaid.
Ze vonden totaal niets... er was niets losgedraaid, niets stuk, en George deed een stap achteruit, om naar de groote ijzeren gevaarten voor hem te staren... de vent was midden in zijn werk gestoord, dus moest ook te constateren zijn, waar hij aan bezig was geweest. Dat hij het plan had gehad, de motoren onklaar te maken, daaraan bestond geen twijfel. Als de boot niet op tijd kon vertrekken, was er een zeer groot voordeel aan zijn kant...
En toen deed een plotselinge uitroep van O'Reilly hem opschrikken.
“De schroefsleutel” zei O'Reilly, “de schroefsleutel.”
George begreep het onmiddellijk en schold zichzelf voor een idioot, dat hij daar niet eerder aan had gedacht. Natuurlijk, de schroefsleutel, dien de kerel in zijn hand had gehouden in de watertank, was het stuk gereedschap, waarmee hij aan het werk was geweest, toen hij werd verrast!
In een oogenblik was George de stalen treden opgesprongen en vond boven op het plaatijzeren platform de schroefsleutel, waarmee de kerel hem had bedreigd.
Het was een lange, smalle stalen staaf, met aan ieder einde een steeksleutel, die vier vlakken vertoonde; het was dus voor een zeshoekige moer geweest, en niet eens een grote moer...
Peinzend liep hij met het ding in zijn handen de trap af en riep O'Reilly en den nachtwaker: “Weet een van jullie, waar deze sleutel voor wordt gebruikt?” informeerde hij en gaf het ding over.
De twee anderen bekeken het van alle kanten, schatten de grootte van de moer, waarvoor de sleutel zou hebben moeten dienen, maar geen van de twee kon zich indenken, waar moeren van die grootte aan een Diesselmotor te vinden waren: “Het moeten lastig te bereiken moeren zijn” merkte O'Reilly op, anders was het geen steeksleutel, maar een gewone schroefsleutel.”
George keek neer op het ding in zijn hand en wandelde weer naar de machines toe, om de moeren op te zoeken, waarop het gereedschap zou kunnen passen. De twee anderen zochten de twee motoren van boven tot onder af, maar vonden niets dan grootere of kleinere moeren...
“Dan heeft hij hem ook niet gebruikt om mee te schroeven” merkte de nachtwaker op, met verrassende logica.
En toen sloeg George zich voor het hoofd.
“Ezel, die ik ben” zei hij, en bukte zich over de zware, koperen buisleiding, die de samengeperste olie in de heete cylinderkoppen spuit. Met zijn vinger voelde hij langs de onderkant van de buis en uitte een kreet, toen hij geheel onderaan, op een lastig te bereiken plaats was gekomen.
“Daar heb je het” zei hij, “zie je die plekken koper op den kop van deze sleutels”
De anderen knikten. Die twee plekken geel koper, die op den sleutel zaten hadden ze ook gezien, maar dat is iets heel gewoons, op een sleutel komt zooiets vaak voor. Een schroefsleutel wordt nu eenmaal vaak als hamer gebruikt.
“Toen de nachtwaker opmerkte, dat die sleutel niet was gebruikt om iets los te schroeven, dacht ik er aan, dat hij gebruikt moest zijn om iets te slaan of te wringen...” zei George, en wel op een plaats waar koper zit. En de meest kwetsbare, koperen plaats aan den Dieselmotor is de olieleiding! Die Forster kon met zijn gereedschap niet aan het slaan gaan, want dat zou in den stillen nacht, in een stalen schip over de heele nachthaven zijn gehoord, dus moest hij iets verwringen... en dat heeft hij hieronder met de buisleiding gedaan... kijk, die is omgebogen, je ziet, dat het koper is afgeschilferd.”
Zoo was het. Als men er op lette, was het duidelijk te zien, dat er een bocht in de oliebus was, die er niet in hoorde, maar in gewone omstandigheden viel het niet op, koperen buisleidingen aan een motor loopen nu eenmaal in zonderlinge bochten...
“Maar wat zou dat nu” vroeg de nachtwaker, de buis is toch nog heel?”
George knikte en wreef nog eens met zijn vinger langs de zijden van de verborgen buis: “Ja, dat is ze, maar hoe! Veeg er eens met je vinger langs, dan voel je, dat het koper op de scherpe bocht hier en daar een scheurtje vertoont, dit is een buis, die onder een zwaren druk staat en het koper is dik, als zo'n dikke buis een paar maal heen en weer wordt gebogen, zit er heel gauw een klein scheurtje in... als nu de motor wordt aangezet, en hij doet een paar slagen, wordt de olie in de buis onder idem zooveel atmosferen samengeperst en de buis barst... voor dat die leiding weer is gerepareerd, en dat moet goed gebeuren, anders is ze dadelijk weer stuk, gaan er een paar dagen heen, in elk geval twee dagen, als het geluk met ons is, en als de ander twee dagen voorsprong heeft...?”
Hij hield op, want dat was iets, dat den nachtwaker niet aanging.
“Maar wat moeten we doen” vroeg O'Reilly, “als die motor wordt aangezet barst die buis.”
George grinnikte: “Jawel, maar als die buis wordt gelascht, voor de leiding is gescheurd, is het in een wip klaar en zoo solide als het kan... dan hoef je er alleen maar een flinke klomp koper omheen te lasschen en het ding springt van zijn leven niet. En dan hebben we nog het voordeel, dat de tegenpartij denkt, dat hij ons een dag of twee ophoudt; hij vermoedt natuurlijk nooit dat we uitgevonden hebben, dat hij aan de olieleiding heeft zitten prutsen.”
“Dus wat doen we?” vroeg O'Reilly en geeuwde.
“Niets” zei George, “we kruipen zoo goed en zoo kwaad het gaat in de eerste de beste kooi, die we vinden en slapen een paar uur; die kunnen we best gebruiken. Als de machinist aan boord komt, vertellen we hem, wat er gebeurd is en hij heeft dat zaakje in een half uur opgeknapt... zeg nachtwaker?”
De nachtwaker stond nog steeds de oliebuis te bestudeeren en keek op: “Jawel, mijnheer”
“Zou je zoo vriendelijk willen zijn, een oogje te houden op onze plunjezakken en zoo, die liggen ergens op de kade; het zou kunnen zijn, dat de een of ander dat matrozengoed de moeite van het meenemen waard vond...”
De nachtwaker grinnikte en ging naar de trap: “Jawel, maat”zei hij, en verdween fluitend naar boven.
Beneden in de machinekamer staarde George naar O'Reilly en O'Reilly staarde terug.
“Zou je niet eens in bed kruipen, roodharige nachtbraker” informeerde George vol belangstelling en trok een sigarettenkoker uit zijn zak.
O'Reilly nam een van de sigaretten, haalde een aansteker te voorschijn en liet er met een peinzend gelaat een vlammetje uit springen...
Toen klom hij langzaam de trap op naar het dek en rekte zich uit. De eerste stralen van de zon wierpen lange schaduwen op het glanzend witte dek van het jacht en speelden door de rookwolkjes uit George's sigaret.
En terwijl de eerste teekenen van leven zich op de schepen rond hem vertoonden en een matroos op een jacht aan de overzijde van de haven met heldere stem een lied zong, terwijl hij een puts water ophaalde, floot de langbeenige jongeman, gezeten op de railing, de eerste maten van:“When the morning rolls around again.”

Hoofdstuk VI.

DE RACE BEGINT.

Zo verlaten als de “Wanderer” er uit had gezien, in den nacht dat George en O'Reilly aan boord kwamen, zoo druk was het op den dag, die daarop volgde.
Nauwelijks een kwartier, nadat George op de railing was gaan zitten en ijle sigarettenwolkjes uitblies, waren de eerste matrozen aan boord gekomen en den heelen verderen dag was het aan boord van het prachtige schip een geloop en gedraaf geweest, dat George van den eenen hoek naar den anderen vluchtte, totdat de professor in den middag arriveerde met Phyllis.
Het was een van de prachtigste dagen, die de Theemshaven ooit gekend had en Phyllis zag er in haar witte, linnen japonnetje, een japonnetje, zoo simpel als het maar kon, op het groote, glimmende scheepsdek koel en frisch uit.
Terwijl George met haar het schip van boven tot onder doorliep, en haar de gebeurtenissen van den afgeloopen nacht vertelde, hoopte hij, dat O'Reilly, dat luie ezelsveulen, in zijn hut zou blijven en hen niet zou komen storen. Zijn hoop werd vervuld... O'Reilly was in den loop van den middag wakker geworden, had een langdurig bad genomen, zijn schedel onderzocht, en toen daaraan niets anders fout bleek dan de kleur van het haar, was hij begonnen, zijn bagage, die inmiddels aan boord was gebracht, uit te pakken.
Het was een vrij gemakkelijke karwei gebleken, de zwakke plek in de olieleiding te lasschen, en toen tegen den avond de motoren werden beproefd, werkten ze feilloos; geen druppel olie lekte er uit.
Het was acht uur en de ondergaande zon zette het gladde water van de van de laagstaande Theems in gloed. George en Phyllis, die met den professor hadden gedineerd in de hut van den kapitein, stonden naar het opruimen van het dek te kijken, toen de professor op hen toe kwam loopen, zijn groote pijp in de mond: “Hallo” zei hij. “We vertrekken vannacht.”
“Vannacht” zei Phyllis, “en gaat Bestor niet mee, die is nog steeds niet aan boord?”
De professor schudde het hoofd: “Neen, beste kind, Bestor gaan niet met ons mee, we moeten nu immers zoo overhaast vertrekken, dat er veel dingen te regelen zijn, die alleen ik of Bestor kunnen opknappen. Ik heb er vannacht met hem over gesproken, en het leek ons de eenige oplossing, dat ik mee ga, anders had jij trouwens ook thuis moeten blijven” voegde hij er aan toe.
Phyllis knikte.
“En aan boord van het schip is dus alles heelemaal klaar?”
De professor knikte weer, terwijl de rook uit zijn pijp in dikke wolken omhoog steeg.
“Ja, kind, er was gerekend op een spoedig vertrek, en Wilkins, de kapitein, had zijn zaken zoo uitstekend op orde, dat hij me mededeelde, dat het veel beter was, vannacht te vertrekken, dan morgenvroeg... Waarom zouden we een geheelen nacht verknoeien, de boel is klaar, de tanks zijn vol olie, de matrozen hebben afscheid van hun vrouwen genomen... elke minuut, die we langer wachten, geeft den vijand een voorsprong. En vergeet niet, dat hij op het oogenblik in de vaste veronderstelling verkeert, dat hij ons schaakmat heeft gezet met dat vernielen van die olieleiding; hij rekent er op, dat we pas over een dag of twee kunnen vertrekken... en het was voor hem beslist noodig, ons op te houden, anders had hij dat risico niet genomen, dat is duidelijk.
Hij is dus nagenoeg gelijk met ons, of een beetje bij ons ten achter. Vertrekken we nu vannacht, dan heeft hij pas morgen in de gaten, dat we er vandoor zijn; het gebeurt bijna nooit, dat er 's nachts een schip uit de jachthaven vertrekt. Ontdekt hij morgenvroeg, dat we weg zijn, dan moet hij zijn eigen machines nog klaarmaken, en we hebben een kleinen dag voorsprong op hem, dat zegt heel wat. Ik ben er tot op het moment niet achter kunnen komen, wat voor een schip die Forster heeft gecharterd, maar toen hij eenmaal wist, dat wij de “Wanderer” hadden, zal hij in geen geval een ouwe sleepboot hebben genomen, reken daar maar op! Neen... wie het eerst aan het eiland is, heeft voor een groot deel het heft in handen, en daarom zal ik alles doen, wat ik kan, om de eerste te zijn... we vertrekken om één uur vannacht! Good Luck”
Phyllis en George keken elkaar aan: “Om één uur begint dan het avontuur”zei George.
Phyllis lachte: “Dus die heele vechtpartij van vannacht noem jij géén avontuur... moeten er bij jou eerst lijken vallen, voor er sensatie aan is?”
George schudde het hoofd: “Welnee... voor mij begint de mop pas op het eiland, als er gevochten moet worden, en O'Reilly en ik naast elkaar, hij met fladderende roode haren, en ik met een in den tusschentijd gegroeide baard, op den vijand staan in te hakken... O'Reilly is een prachtig vechter... ik heb hem meegemaakt bij Rugby; als je hem bezig ziet, geloof je, dat hij van gummi is...”
Op dit oogenblik kwam de man van gummi met zijn hoofd boven den koekoek van de kajuitstrap uit, en in de stralen van de avondzon zag hij er inderdaad uit, of hij van roode rubber was.
“Goeden avond, luiaard” begroette hij George, en knipperde tegen de zon in. Hij verrees verder uit den koekoek, kwam in de schaduw van een mast, en kreeg Phyllis in het oog, die rustig naast George tegen de railing geleund stond.
O'Reilly werd nog eens zoo rood, verslikte zich, hoestte, en kwam toen schuifelend en verlegen op haar toe: “Neemt u me alstublieft niet kwalijk,”mompelde hij, “ik had u tegen de zon in totaal niet gezien...”
George herinnerde zich opeens, dat O'Reilly met Phyllis nog geen kennis had gemaakt, en stelde hem aan haar voor.
“Zoo, bent u nu die beroemde vechter?” informeerde Phyllis belangstellend.
O'Reilly wierp een achterdochtigen en snellen blik op George, en keek Phyllis gekrenkt aan.
“Ik vecht bijna nooit; de laatste keer is geweest, toen ik George een pak slaag gaf, omdat hij opmerkingen maakte over mijn haren... nietwaar George?”
George keek hem minder vriendelijk aan, verklaarde, dat dat al een heelen tijd geleden was en stelde met een heimelijken schop naar zijn grinnikenden vriend voor, hun voorraad wapens te gaan inspecteeren, om te zien wat er van bruikbaar was.
In de laatste zonnestralen werd wapeninspectie gehouden. Zooals de heele verzameling daar op dek lag, bood ze een moorddadigen aanblik, en van boven af, over de railing van de brug gebogen, keek kapitein Wilkins geïnteresseerd toe.
“Van wie zijn al die schiettuigen?” riep hij naar beneden, op het moment dat George de geweren begon te sorteeren.
George keek omhoog, in het magere gezicht van den Amerikaan.
“Van ons drieën”antwoordde hij, en wees het kringetje rond.
Wilkins keek een tijdlang van George naar O'Reilly, van O'Reilly naar Phyllis en dan weer naar den stapel vuurwapens.
“Als ik dat geweten had...” zei hij dan, en wreef over zijn schedel onder zijn wit met gouden uniformpet.
“Wat dan?” vroeg George.
De kapitein grinnikte, en liep de trap af.
“Dan had ik voor mijn matrozen geen geweren gekocht... er ligt daar genoeg voor een heel slagschip.”
Vóór George hem van repliek kon dienen, was hij de treden van de trap naar de brug afgedaald en dook in de kajuit.
Het was de moeite van het kijken waard.
“Laten we eens kijken” zei George.
Phyllis lachte en haalde haar schouders op:
“Laten we alles maar schoonmaken en invetten en onder onze kooien leggen... ik heb zoo'n vaag vermoeden, dat het uur nog eens komen zal, dat we blij zijn, nog wat wapens met passende munitie over te hebben.”
Op dat oogenblik voelden ze beiden onder hun voeten plotseling een vage trilling, die langzaam sterker en sterker werd en in de stilte van den zomeravond klonk een zacht gebrom.
“De motoren loopen” zei Phyllis, “Gaan jullie mee in de machinekamer kijken?”
Daar waren George en O'Reilly oogenblikkelijk voor te vinden; het gezicht van loopende motoren is steeds boeiend en zeker het loopen van twee zware machines, van wier snelheid en betrouwbaarheid 12 millioen pond sterling afhingen...
Het was heet in de machinekamer, de electrische lampen aan de zoldering brandden alle op volle kracht en op de glimmend stalen loopbrug om de twee onbeweeglijke gonzende motoren stonden drie mannen, waarvan één aan zijn wit met goude uniform dadelijk kenbaar was als de kapitein. De drie mannen luisterden onbeweeglijk, naar den toon van de werkende motoren, een volle minuut lang, gedurende welke de machinist door aan een handle te draaien, de motoren steeds sneller liet loopen. Niet de geringste onregelmatigheid viel hun op en toen de hooge zingende toon weer was afgezakt tot een zacht gebrom, knikte Wilkins met het hoofd: “In orde” zei hij, en wandelde op de trap toe. En toen zag hij Phyllis met haar twee begeleiders staan en glimlachte, een echte Amerikaansche glimlach, met twee rijen helderwitte tanden.
“Hallo, miss Branberry, hebt u ze hooren draaien?” Hij knikte vriendschappelijk tegen George en O'Reilly en ging voort: “Ze loopen feilloos; als ze zich tot Aden toe zoo houden, is het onmogelijk, dat we worden ingehaald, of het zou door een torpedojager moeten zijn. De lijn van het jacht, en de kracht van de machines maken het tot het snelste in Engeland, in zijn grootte dan natuurlijk. Ik geef toe, dat een raceboot voor twee personen waarschijnlijk vlugger gaan zou... maar met een raceboot kan de vijand den oceaan niet oversteken... Als we er in slagen, vóór hem weg te komen, en die kans is heel groot, dan zijn we, als we geen pech krijgen, ook het eerste bij het eiland.”
“Hoe laat gaan we weg, kapitein?” vroeg O'Reilly, die scheen te branden van ongeduld.
Wilkins glimlachte weer; hij hield van lieden die er vaart achter wilden zetten.
“Zoodra het heelemaal donker is” antwoordde hij. “Eerst dachten we om één uur weg te gaan, maar dat valt toch te veel op; om één uur in den nacht is er geen schip dat vaart, op de rivier... een uur of half elf zal beter zijn. Als u me nu wilt excuseeren, ik moet met den professor nog enkele dingen bespreken voor onderweg.”
Hij salueerde op hoffelijke wijze voor Phyllis, wuifde met zijn hand tegen de andere twee en rende de trap naar het dek op.
O'Reilly keek op zijn horloge: “Kwart voor tien” zei hij, “over een uur zijn we onderweg naar het groote avontuur. Laten we het dek op gaan, het zal er nu wel interessant zijn.”
Dat was het niet. Er was geen mensch aan dek, volkomen rust heerschte daar. De loopplanken en de laadbrug lagen op de kade, of er niemand aan vertrekken dacht; de boot lag met drie trossen aan den wal gemeerd en de scheepskok zat op een omgekeerde leege kist op de kade in het halfdonker aardappels te schillen. Voor eenieder, die op den uitkijk stond, zag het er uit, of het schip nog minstens een heelen dag daar zou blijven liggen.
George grinnikte zachtjes: “Heb je ooit zoo'n sluwe vos van een kapitein gezien? Vóór iemand er erg in heeft, is de heele zaak aan boord, de machines staan op het oogenblik warm te draaien en in vijf minuten is de heele schuit als een spook verdwenen.”
Het was nu geheel donker; in de verte, boven de city, hing al die krans van licht, die Londen begint uit te stralen, zoodra het duister wordt. In het Westen was niets meer te zien dan een rooden gloed op de plaats, waar de zon in het water van de Theems was weggezonken; aan de tegen den nog lichten hemel afstekende scheepsmasten rondom hen hingen al enkele lantarens, roode en groene lichten pinkten over de rivier.
In de verte blies met regelmatige tusschenpozen een zware sirene.
En toen was het dek van de “Wanderer” plotseling vol leven. Enkele matrozen, kwamen bijna onhoorbaar op hun rubberzolen uit hun kwartier te voorschijn en sjorden de trossen op den wal los. Nauwelijks waren die losgeworpen, of ze renden over de loopplanken aan dek, sleepten deze en de breede laadbrug aan boord, en rolden de trossen op.
De kapitein stond niet op de brug, daar zou hij van veraf te zien zijn geweest, maar aan den ingang van de machinekamer en op het oogenblik, dat de laadbrug op het dek schoof, stak hij zijn goudgebiesde pet in het door het open luik stralende licht, en riep een bevel naar beneden.
Op hetzelfde moment veranderde de zacht zoemende toon, die tot nu toe door het schip had geklonken. De toon liep snel omhoog, bleef even gelijk en werd zwaarder; van een gezoem werd het een gebrom. Een rilling ging door het dek van het schip, een lichte ruk en meteen begon de kade weg te glijden, in de richting van den lichtschijn van Londen.
Achter in het stuurhuisje glom een zacht licht, waarin een man zich heen en weer bewoog. De kapitein was plotseling op de brug geklommen, maar stond niet overeind; hij zat op een dwarsstang, zoodat zijn hoofd juist onder den witten, plaatijzeren wand van de brugkuip bleef.
Een groene en een roode lantaarn wierpen hun licht aan weerszijden van het schip naar voren... als het een spookschip was geweest, had het vertrek niet plotselinger en geheimzinniger kunnen zijn.
Met steeds toenemende snelheid gleed de kade achteruit en van hen weg. De afstand tusschen den steilen kademuur en het wit schemerende jacht werd elke oogenblik grooter, en toen George zich over den zijwand van het schip boog, zag hij een boeggolf, die opbruiste, en, terwijl hij keek, in omvang toenam. De snelheid van het jacht was nu al groot, de havenlichten en lantarens van de in de haven liggende schepen gleden sneller en sneller weg, de machines bromden in een steeds hooger toon, de schroeven maakten een bruisend geluid en de weerkaatsingen dansten in het langs het jacht opgolvende water.
Een zacht gefluit van boven deed hen plotseling opzien. De kapitein stond nu recht overeind op de brug, en wuifde tegen hen, er behoefde nu niet meer te worden gezwegen; in de duisternis, midden op de rivier, zou niemand het jacht herkennen.
“Wat een schip hè” lachte de kapitein, “het schiet weg als een auto.”
De kracht van de machines moest inderdaad zeer groot zijn, te oordelen naar den korten tijd, dien het schip noodig had om een behoorlijke snelheid te bereiken; het eenige verschil met een auto was, dat het veel rustiger en stiller liep, het voer niet, het scheen over het water van de Theems heen te glijden...

Hoofdstuk VII.

WAARIN DE MACHINES HET MEEST TE
VERTELLEN HEBBEN.

Op het oogenblik dat de “Wanderer” de haven van Londen uitschoof en de passagiers aan boord de roode en groene lichten van de schepen langs den oever achter zich zagen verdwijnen, zouden ze, als ze goed hadden opgelet, boven een van die groene lichten een rooden weerschijn hebben opgemerkt. Mogelijk had een van hen dien gezien, doch er geen aandacht aan geschonken. Dat was hun ook niet kwalijk te nemen geweest; in een haven als die van Londen liggen den geheelen nacht schepen onder stoom en die schepen, meest onschuldige vrachtvaarders, hebben alle een rooden gloed boven hun pijpen, soms zelfs een regen van vonken, als de stoker in het vuur harkt.
Maar hadden ze geweten, dat een dier vele groene lichten brandde op een onder stoom liggend schip, waarvan op datzelfde oogenblik de trossen werden losgesmeten, en hadden ze voor een enkel oogenblik de omtrekken van dat schip gezien, en daarbij het gelaat van den man, die naast den gezagvoerder op de brug stond... ongetwijfeld zou kapitein Wilkins het laatste van zijn Dieselmotoren hebben gevergd, al had hij zijn jacht tot oud roest moeten varen...
En op het oogenblik, dat vier leden in den luxe salon van de “Wanderer”hun eerste dertien kaarten opnamen, om te zien, wat ze bieden zouden, weerklonk over de stille Theemshaven, die al ver achter hen lag, het geluid van een schelle sirene, en met een regen van vonken uit zijn drie pijpen schoot een zonderling gevormd, grijs schip voorwaarts in de kleine golfjes, die nog steeds nakabbelden na het snelle voorbijvaren van het witte jacht.
Aan boord van dat tweede schip werd weinig gesproken. Het leek in geen enkel opzicht op de boot, die een kwartier tevoren dienzelfden weg was gegaan. Het eenige, wat er aan dat schip fraai was, was zijn lijn; die was een trots geweest der Britsche Marine en de roem van een jong scheepsbouwer. Alles aan het schip was grijs, zwart of roestig. Het droeg drie schoorsteenen, licht achterover hellend, en elk van die drie schoorsteenen was grijs. Het had korte, dunne masten, waartusschen de drie draden van een antenne zoemde in de wind en het trillen van den geheelen romp verried oogenblikkelijk, dat het geen motoren als beweegkracht had, maar stoommachines.
En het moesten krachtige stoommachines zijn, want de snelheid, waarmede het donkere, nauwelijks zichtbare schip voortgleed over het bruisende water, was zeer aanzienlijk... zoo aanzienlijk zelfs, dat anderhalf uur, nadat het schip in beweging was gekomen, de twee mannen op de brug een uitroep slaakten, toen de boeg een bocht van de rivier omschoot, en heel in de verte twee lichten zichtbaar waren.
“Dat is-ie” zei een van hen... “ik zou alleen wel 'ns willen weten of-ie nou op volle kracht vaart.”
De ander gromde iets en de eerste man greep de kruk van de telegraaf op de brug en deed het instrument driemaal bellen. De handle van die telegraaf stond reeds lang op: “Volle kracht vooruit”maar het stampen van de machines, dat de brug deed trillen, versnelde nog iets in tempo. Het was duidelijk, dat de machinist beneden alles uit zijn machines haalde, wat er uit te halen viel.
Het schip sidderde even, werd een enkel oogenblik heel stil en richtte toen zijn neus iets op. Het bruisen van de twee schroeven nam in kracht toe en evenzoo het spatten van het boegwater.
Na vijf minuten ingespannen turen, met zijn handen op den rand van de scheepsbrug, keerde de man, die het bevel tot uiterste kracht had gegeven, zich om en haalde een pijp uit den zak van zijn jasje. Ondanks de snelheid van het schip, die een flinke wind over de brug blies, was het niet koud; de temperatuur van de lucht was zwoel, bijna warm.
“Het komt dichterbij, we loopen in” zei de man en stopte zijn pijp uit een tabakszak van groot formaat.
“Ze hebben ons nog niet in de gaten” zei de ander, “die boot moet beslist harder kunnen loopen dan ze op het oogenblik doet, anders is ze haar reputatie niet waard! Waarom fluit je niet een paar keer, dan kunnen we zien waar we aan toe zijn, ik wil eerst weten, welke van die twee schuiten het vlugst is. Ik begrijp trouwens niet, hoe ze weg hebben kunnen komen, met die bijna stukgebroken olieleiding; het zou me niets verbazen, als dadelijk die leiding knapte, als ze op volle snelheid varen... je hebt kans, dat die samengeperste olie, als die over de heete motoren vliegt, de heele zaak in brand zet”
“Zoveel te beter” gromde de ander, “maar ik geloof, dat je de een of andere stommiteit hebt uitgehaald, en dat er niets aan die leiding mankeert. Als die werkelijk was, zooals je mij vertelde, dan was ze uit elkaar gevlogen bij de eerste explosies van den motor... Maar we zullen zien.”
Hij greep een kleine, koperen handle, die aan den voet van de schoorsteen achter hem uitstak en haalde die driemaal over.
Driemaal gilde een schelle fluit ver over het water en de beide lage oevers.
Toen de laatste klank wegstierf, trokken beide mannen een nachtkijker uit een lederen foudraal om hun hals en staarden naar het jacht vóór hen, dat de beide lichten voerde.
Er was niets te zien, gedurende vijf minuten tuurden ze naar den witschemerenden romp tusschen de lantarens, maar geen beweging was waarneembaar, geen enkele manœuvre verried, dat men aan boord van het andere schip iets had opgemerkt...
En dat er aan boord van het witte jacht geen enkele beweging te bespeuren viel, was verklaarbaar. Op het oogenblik, dat het achtervolgende schip zijn stoomfluit liet werken, was er geen levende ziel aan boord van dat witte jacht, die niet sedert een half uur wist, dat een snelle boot hen op de hielen zat. Aan boord van een luxe jacht hebben matrozen meestal niet veel te doen en een drietal van hen hing dan ook over de railing, van het oogenblik af, dat ze Londen uitvoeren.
Op het moment, dat ze de groote bocht van de Theems omschoten, meenden ze, in de verte een tweede schip te zien aankomen, maar in de meening, dat het een havenlicht was, of een buiten de haven gemeerd schip, dat laat zijn lichten ontstak, sloegen ze er geen acht op.
En toen, toen ze de bocht reeds lang achter zich hadden en een groote lengte rivier achter hen konden overzien, zagen ze plotseling dat roode en dat groene licht in de verte verschijnen.
Het duurde geen seconde, voor ze realiseerden, dat ze werden achtervolgd door een boot, die sneller voer dan hun jacht, en dat feit was merkwaardig genoeg om het dadelijk aan den kapitein mede te delen.
De kapitein stond op de brug en tuurde vooruit, of hij de mondingslichten van de Theems nog niet kon zien, toen hij werd gewaarschuwd, en met een uitroep rukte hij zijn nachtkijker uit het foudraal.
Van het schip was weinig anders te zien dan de twee lichten, zelfs door den nachtkijker. De donker geschilderde romp maakte dat het niet te onderscheiden was.
Wilkins aarzelde even... wat moest hij doen... was het achtervolgende schip dat van Forster, wat was het dan voor een boot, die op het oogenblik sneller voer dan de hunne? Dat het een flink schip moest zijn, was te zien aan den afstand tusschen de beide boordlichten en den regen van vonken, die hoog in de lucht woei, wees op een behoorlijke machinegrootte.
Was het 't schip van Forster niet?... Hij rende op de kajuit af, en daalde met vier treden tegelijk. Toen hij de deur open rukte, klonk juist de stem van den professor, die annonceerde: “Drie schoppen”
Wilkins kon een grinnik niet onderdrukken, toen hij het viertal zoo genoeglijk zag bridgen; hij knipte een oogje tegen George en zei: “Professor, we worden achtervolgd door een schip, dat sneller vaart dan het onze.”
Die enkele woorden brachten in vijf tellen het geheele gezelschap aan dek en aan de achterrailing, waar ze stonden te turen naar de twee lichten met den regen van vonken er boven.
“Hij haalt ons in” zei Wilkins nijdig, “maar ik weet niet, wat het voor een schip zijn kan en evenmin van wie het is.”
De professor zweeg even en wreef nadenkend zijn schedel. Uit zijn zak vischte hij een ouden tabaksbuidel, waaruit hij zijn pijp begon te stoppen. Even later woei er een vonkenregen uit den kop van die pijp, die hem deed lijken op een miniatuur slagschip.
“Wat doen we?” herhaalde Wilkins ongeduldig, “ik kan nog harder.”
De professor lachte, en nam zijn pijp uit zijn mond. Dan keek hij Wilkins aan, en zei: “Laten passeeren, en met dezelfde snelheid blijven doorvaren.”
Wilkins staarde hem verbaasd aan: “En als dat nou eens, hoe het mogelijk is, snap ik niet, maar als dat nou eens het schip is, waar Forster en zijn kornuiten op zitten?”
“In dat geval zeker laten passeeren! Veel vertoon maken, net of we op topsnelheid varen... maar laten passeeren.”
Hij keek Wilkins een oogenblik aan, zijn grijze oogen twinkelend; dan zei hij: “Begrijp je?”
Wilkins haalde ineens diep adem, en grijnsde breed: “Natuurlijk” zei hij, en grinnikte weer, “dan hebben we ze waarschijnlijk te pakken.”
Toen verhuisden ze allen, de kapitein uitgezonderd, naar het kaartenkamertje, dat tegelijk dienst deed als deksalon en dat door zijn vele ramen een vrij uitzicht gaf op de rivier achter hen.
En zoo kon het gebeuren dat, toen de stoomfluit van het achtervolgende schip driemaal gilde, er geen enkele opgewonden beweging aan boord van het witte jacht te zien was. De motoren bromden onverstoorbaar door, het schip week geen duimbreed af van zijn koers midden in de rivier, maar voer rustig verder, spattend door het schuim, in de richting van de nu dichtbijzijnde Noordzee.
Door de ramen van de kaartenkamer keken de professor en zijn drie metgezellen gespannen naar de steeds naderende lichten. De vonkenregen boven het schip werd sterker en sterker, het was duidelijk, dat de snelheid tot het alleruiterste werd opgevoerd.
“Het moet het schip zijn, waar Forster op staat” zei de professor, “geen enkel ander schip, welk een haast het ook had, zou ons met een dergelijke krankzinnige vaart passeeren... elk oogenblik kunnen zijn ketels in de lucht vliegen.”
Plotseling voelde George iets aan het trillen van het dek veranderen.
“We varen langzamer” zei hij.
De professor knikte: “Ja, Wilkins is een sluwe vos, hij haalt een heel klein beetje van onze snelheid af; dat merken ze niet, als ze bezig zijn in te halen.”
“Maar waar is dat goed voor?” informeerde George, “Al denkt hij dat we niet harder kunnen, dan op het oogenblik, hij blijft toch op volle kracht doorstomen naar Afrika.”
Op dat oogenblik werd zijn aandacht weer geboeid door het hen inhalende schip. Het was hen nu zoo dicht genaderd, dat het, om te kunnen passeeren, naar links moest uithalen, en door die manœuvre konden ze een weinig van de zijkant zien. Zoodra het zoo ver was dat het, in rechte lijn varend, hen voorbij kon, zagen ze, dat het schip niet minder dan drie schoorsteenen had: uit drie pijpen spoten regens vonken omhoog...
“Allemachtig”zei O'Reilly, “het lijkt wel een mailstoomer.”
Ze tuurden ingespannen, maar alleen de vonkenregen uit de drie pijpen was te onderscheiden, de rest van het schip was een onduidelijke, grauwe massa.
“Wacht even” zei de professor, en liep naar de deur, “we hebben een paar zoeklichten aan boord! Gaan jullie mee, we gaan oorlogje spelen!”
De anderen volgden hem haastig en hoorden hem iets zeggen tegen een groepje matrozen, dat op het dek stond te kijken. Terstond haastten ze zich weg naar het voordek en liepen naar een vormlooze massa, waarom een zeildoek was gebonden. Het was een groote klomp, dien George al eerder had opgemerkt, maar hij had totaal vergeten te informeeren, wat het was, dat onder dat zeil zat.
Het touw werd er afgewikkeld, het zeil gleed naar beneden, en tot hun stomme verbazing stond daar een groot zoeklicht op het dek geschroefd en daarvoor... een machinegeweer, wel niet vast opgesteld, maar voor oogenblikkelijk gebruik gereed.
Een der matrozen ging op de plaatijzeren zitplaats, die achter het zoeklicht was aangebracht zitten, en draaide snel een paar handwielen.
De groote rondte van den reflector keerde geluidloos om en richtte zich op het schip, dat nu bijna op gelijke hoogte met hen was. Op het moment, dat de reflector horizontaal stond, haalde de matroos een hefboom op het instrument over, en een verblind witte lichtstraal spoot door de duisternis over het dek, en viel op den boeg van het schip naast hen.
Snel zwaaide de lichtkegel naar achteren... weer naar voren, en toen iets naar boven.
“Een kreet van verbazing ging er op onder de menschen, die aan boord van de “Wanderer” vol spanning toekeken.
“Een torpedojager” riep Phyllis.
Inderdaad, van de achteroverhellende boeg af tot de van hun kanonnen ontdane geschutstorens was het ding onmiskenbaar een torpedojager... grijs geschilderd, met hier en daar een roestplek, wegens zijn verouderd geschut door de Marine afgedankt, een beetje opgeknapt, en prachtig bruikbaar voor een enkele snelle reis naar Afrika. Nu was ook opgelost, hoe het mogelijk was, dat een zoo groot schip zoo snel liep... een torpedojager draagt de naam van jager niet voor niets... en als er maar genoeg kolen aan boord zijn, klopt een torpedojager alles...
De lichtbundel vaagde nog eenmaal over den romp, de korte masten, de geschuttorens, de achteroverhellende pijpen en teekende grillige wolken in de uitgestooten rookkolommen. Dan schakelde de matroos het licht uit en het zeildoek bedekte weer het zoeklicht...
De torpedojager passeerde hen, schoof naar rechts, toen hij hen voorbij was, en liet een regen van vonken op het dek neerkomen, tot groote woede van Wilkins, die beloofde, dat hij die afgedankte kanonnenhelden nog wel krijgen zou... en verdween langzaam in de verte.
Na een kwartier, toen de «Wanderer”op de ebbende Theems het zoete water verliet, om het voor enkele maanden met het zoute te verwisselen. was de vonkenregen nog slechts een flauwe gloed boven de Noordzee.
En van het oogenblik af, dat van den torpedojager nog slechts een zwak flikkerend lichtpuntje in de verte te bespeuren was, ving de race aan. Het was aan geen twijfel onderhevig, dat Forster langs den kortsten weg naar de Straat van Gibraltar zou stevenen en vandaar weer in rechte lijn de Middellandsche Zee oversteken, om het Suezkanaal te bereiken. Kapitein Wilkins verklaarde overtuigd te zijn, dat de snelheid van de “Wanderer” als de motoren op topsnelheid liepen, grooter was dan die van den torpedojager; het verschil zou misschien een kwart mijl per uur zijn, maar over den afstand Londen-Aden maakte dat wel degelijk een groot onderscheid... En daarbij kwam nog, zooals hij uitlegde, de omstandigheid, dat een torpedojager niet in staat is, om dagen achtereen op volle snelheid te varen:de oude machines zouden het beslist niet uithouden.
Het plan was nu het volgende:in een boog naar de Straat van Gibraltar te varen, een boog, die naar volle zee afweek, niet veel, maar voldoende om een schip, dat in een rechte lijn voer, te passeeren, zonder opgemerkt te worden. Als de vijand in de overtuiging verkeerde de “Wanderer” achter zich te hebben gelaten, zou hij ongetwijfeld niet zoo roekeloos zijn, op volle snelheid te blijven varen, maar iets van zijn vaart laten afzakken... Zonder dat Forster zich ervan bewust was, zou het witte jacht, waarvan de nieuwe motoren een dagenlange volle snelheid konden volhouden, hem passeeren en met een grooten voorsprong bij het eiland aankomen.
“Denkt u, dat het succes zal hebben?” vroeg George den kapitein.
Die haalde zijn breede schouders op en een grijnslachje vertrok zijn bruin, mager gezicht: “Ik zou niet weten, waarom het niet zou lukken... als we een flauwe bocht naar rechts maken, scheelt ons dat een gering aantal mijlen, en waarom zouden we gezien worden? De kans, dat de tegenpartij naar landzijde aanhoudt, is veel grooter, dan dat hij naar volle zee een bocht zou maken... nietwaar? En worden we gezien... nou ja, dan zijn onze machines nog iets sneller dan de zijne.”
Hij wuifde met zijn hand en ging naar beneden, terwijl zijn stuurman, een joviale, altijd lachende Engelschman, op de brug klom voor de nachtwacht.
Het weer was schitterend, de zee effen, en onder de duizenden sterren - de maan rees juist op boven den gladden horizon - keek Phyllis op haar polshorloge.
“Twee uur” zei ze, “vinden jullie nachtbrakers het niet langzamerhand tijd om naar bed te gaan?”
George en O'Reilly keken elkaar schuldbewust aan en waren tot hun leedwezen genoodzaakt, toe te geven, dat het inderdaad tijd was, om in bed te liggen.
Het is anders veel te mooi weer om naar bed te gaan” opperde George, die altijd van opinie was, dat het te mooi weer was om te slapen, al regende en stormde het dagen achtereen.
Maar O'Reilly sloot zich tot George's groote woede bij Phyllis aan: “Het is veel beter voor je, George, als je vroeg naar kooi gaat,” zei hij honingzoet... “wie weet, hoeveel slaap we te kort komen, als we aan het schatgraven slaan... je moet nu vast vooruit slapen.”
“Zoo, en jij, geldt dat voor jou dan niet?” informeerde George:
“Ik?” zei O'Reilly verbaasd, “ik kan drie nachten achtereen zonder slaap, en toch zoo frisch blijven als een hoentje.”
George grinnikte: “Ja, als je overdag slaapt, zeker... ga mee naar bed, en sta niet als een kalf naar de maan te kijken.” Hierop kwam Phyllis tusschenbeide, die olie op de golven goot, en het zoover bracht, dat ze tezamen de trap afgingen en George en O'Reilly beloofden, dadelijk en zoet te gaan slapen, zonder eerst in hun hut met geweren of pistolen te gaan spelen.
Benedendeks lag alles verlaten, de professor en de kapitein waren als oude en verstandige lieden reeds lang in bed gekropen en de stuurman stond op de brug.
“Tot morgen” zei Phyllis. “Wel te rusten... en droom niet te veel van torpedojagers.”
“George droomt alleen van Zondagsjagers” grinnikte O'Reilly, die volgens George zijn halve leven doorbracht met grinniken. “Hij is nu eenmaal een egocentrisch iemand.”
Phyllis hoorde zijn “goeden nacht”wegsterven in de gang, toen hij er in stoof, achtervolgd door George.

Hoofdstuk VIII.

WAARIN DE MACHINES NOG VEEL MEER
TE VERTELLEN HEBBEN.

Het sprak vanzelf, dat van het jeugdige drietal den volgenden morgen Phyllis het eerst weer aan dek was; vrouwen zijn zonderlinge wezens, ze kunnen nachten zonder slaap, lange trein- of autoreizen maken, en er na afloop uitzien, of ze even een straatje zijn omgeloopen.
De zon - het was tien uur in den morgen - stond al hoog aan den hemel, het weer was zoo schitterend als het maar zijn kon. George was nog beneden in de eetzaal, en stilde zijn stevigen honger, terwijl O'Reilly een kijkje was gaan nemen in de machinekamer. Aan het ontbijt had de kapitein hun medegedeeld, dat het schip den geheelen nacht, iets naar rechts uit zijn koers wijkend, op volle snelheid had geloopen, en dat ze nu hoogstwaarschijnlijk den torpedojager achter zich hadden gelaten. Zijn voorsprong was dien nacht juist groot genoeg geweest om hem uit het gezicht te laten verdwijnen; daarna had het jacht zijn vaarrichting gewijzigd en zijn snelheid vermeerderd.
De professor kwam nu ook uit den koekoek te voorschijn, gevolgd door George. George had een revolver in zijn hand, en kondigde aan, dat hij dien dag zijn tijd nuttig wilde besteden, door zich een beetje te oefenen in schijfschieten. Zijn zakken puilden uit van patronen en hij had de kok al overstuur gebracht, door alle leege flesschen uit de kombuis te gappen, die er te vinden waren, wat den man klagend deed informeeren waar hij voor den drommel leege flesschen voor noodig had. Het lekte in de daarop volgende conversatie uit, dat de kok gerechtigd was, het geld van de leege flesschen op te strijken, als hij ze in de een of andere haven kwijt kon, maar zijn gemoedsbezwaren verdwenen, toen George hem een souvereign liet zien en hij hielp daarop ijverig mee, de leege flesschen aan dek te sjouwen.
Aanvankelijk wilde George ze op de railing zetten en er op aan het schieten gaan, maar de kapitein, die van de brug af het heele gedoe vol belangstelling gadesloeg, wilde er niet van horen en zei, dat George eerst proeven van bekwaamheid moest afleggen, voor hij z'n heele railing in puin wilde zien schieten. Daarop trok George zijn revolver en schoot op zijn doode gemak drie gaten in het vlaggetje, dat boven aan de fokkemast wapperde.
Toen de kapitein zich had overtuigd, dat het inderdaad drie gaten waren, zei hij weinig meer en George zette de flesschen op de railing.
Hij had in het geheel zeventien flesschen machtig kunnen worden en hij had nog vijf patronen in het magazijn. Na die vijf schoten waren er nog twaalf flesschen over... Toen begon hij zijn magazijn weer te vullen, maar kreeg herrie met O'Reilly, die uit de machinekamer was komen duiken op het geluid der schoten en ijlings zijn pistool had opgehaald.
“Ben je niet wijs?” zei dat roodharig individu. “Laat mij ook eens een keer op die flesschen schieten, voor jou maakt het toch geen verschil, of jij er nou vlak bij staat, of op dertig pas afstands; als jij nog twaalf keer dien trekker van dat ding van jou hebt overgehaald, heb ik niets meer om op te schieten... nee, nou is het mijn beurt”
Hier kwam George vol verontwaardiging tegen op, omdat hij beweerde, dat O'Reilly minstens even goed schieten kon als hijzelf, en eindelijk besloten ze het om beurten te doen, maar dan op veertig pas afstand.
“Hei...”riep Wilkins, van de brug af, “als je maar in de gaten houdt, wie van jullie twee helden dadelijk de splinters van mijn railing heeft afgeschoten!”
Ze beloofden het, haalden de zekeringen van hun pistolen af en begonnen te schieten.
Na het twaalfde schot waren er geen flesschen meer over en de railing was even gaaf als altijd.
“Jullie idioten” riep Wilkins van boven, “die willen nog gaan oefenen met een pistool! Waarom gaan jullie niet in een circus... er is...”
Hij hield op, en staarde naar een punt aan den horizon. Dan nam hij zijn kijker en tuurde er een halve minuut lang onbeweeglijk door.
Toen hij den kijker weer liet zakken, stond zijn gelaat nijdig.
“Die ellendige patrouillevaartuigen van jullie” merkte hij op, “daar komt er een recht op ons af, moet natuurlijk weer weten wat we gaan doen en zoo meer.”
Phyllis, die de geheele schietpartij met groote belangstelling had gevolgd, en zich kostelijk had geamuseerd, ging naar beneden, om haar vader te halen, die iets was gaan berekenen en George en O'Reilly hingen over de verschansing naar het snel naderkomende vaartuig te turen.
Het was spoedig zoo dichtbij, dat ze de vormen ervan konden onderscheiden en het bleek een groot model motorsloep te zijn, een van die vaartuigen, die de Britsche visscherij bewaken en een zeer sterken motor hebben.
Het lage, witte bootje draaide in volle vaart bij en bleef op honderd meter afstand naast hen varen.
Met een scheepsroeper spraken de beide kapiteins met elkaar en Wilkins noemde op verzoek den naam van zijn schip, de plaats van vertrek en bestemming.
Na een afscheidsgroet van den gezagvoerder verdween de patrouilleboot snel. Ze voer weg in de richting, waaruit zij gekomen was.
En van dat oogenblik af gebeurde er den geheelen dag niets. Het witte jacht schoot door de golven van de Noordzee, zonder dat er iets haperde aan zijn motoren, zonder dat een schip in zicht kwam, binnen een afstand van enkele kilometers... men bracht den avond door met het bestudeeren van de kaart van het eiland, met praten aan dek en bridgen.
De machinist en zijn assistent losten elkaar af bij het toezicht houden op de machines:de eene overdag, de andere 's nachts en hoewel het voor hen een zwaar karwei was, elk etmaal twaalf uur in touw te zijn, deden ze het opgewekt, omdat van de motoren op het oogenblik alles afhing.
De kaart van het eiland en de uitleg, dien de professor van de situatie gaf, was verreweg het belangwekkends. Ze zaten dien avond in den grooten salon, de professor, de kapitein, Phyllis en haar twee satelieten. Ze hingen met hun ellebogen rond een groote kaartentafel en daarop, onder het naar beneden vallend licht van een lamp, die de hoeken van de salon met hun tapisserieën in het duister liet, lag de vergroote tekening van het eiland, door den professor van een stafkaart overgenomen.
Hij deelde mee, dat het geen gemakkelijk karwei was geweest, een stafkaart te krijgen van een dergelijk verlaten stuk grondgebied als het eiland, maar dank zij een kennis aan het Departement van Buitenlandsche Zaken had hij het tenslotte klaargespeeld.
Nu lag de plattegrond van het eiland voor hen, in vier kleuren geteekend en zoo duidelijk als het zijn kon. De vorm van het eiland was elliptisch; het was aan den Zuidkant laag, en daar was ook een breed, zandig strand, dat langzaam omhoog liep naar den bergketen in het midden. Aan de Noordzijde daarentegen zette die bergketen zich voort tot aan de zee en een schip dat het eiland van die zijde naderde, zag boven zich een tientallen, soms zelfs honderdtallen meters hoogen rotswand, die geen scheurtje of spleet vertoonde, waarin een boot kon worden vastgemaakt. Het eiland was aan de Noordzijde volkomen ontoegankelijk.
De twee punten van het eiland, de uiteinden van de ellips, waren allebei van een merkwaardigen vorm. Het eiland maakte den indruk, vroeger rondom het gebergte een strand te hebben gehad, maar waarschijnlijk was een groot gedeelte ervan weggezonken, zoodat de eene helft als met een mes afgesneden, was blijven staan. De hooge rotswand, die in het Noorden op zee uitzag, en door de golven werd bespoeld, was in het midden het hoogst, en liep naar de punten van het eiland langzaam af, onregelmatig en brokkelend, tot hij eindigde bij het zandige strand.
Aan de eene punt van het eiland was, omdat daar vroeger een rotsvallei was geweest, een lange en smalle baai ontstaan, waarvan de wanden hoog en steil waren; die punt zag er uit als de tong van een slang, met twee vorken. De andere punt was een rotsformatie, die gedeeltelijk onder water lag, zoodat zich daar het verschijnsel voordeed, dat een heele reeks van steeds kleiner wordende eilandjes van het eiland af in zee liepen:boven water uitstekende rotsklompen, soms puntig, soms vlak, waarvan de eerste, die dicht bij land gelegen waren, een behoorlijke grootte hadden, maar waarvan de laatste veel leken op reusachtige haaientanden.
De lieden, die Bestor destijds op het eiland ter bewaking had geplaatst, woonden te zamen in een aantal groote hutten, gebouwd van op het eiland groeiende boomen en in een kloof van het gebergte gelegen. Dit had het groote voordeel, dat de zon daar alleen juist op de middag kwam; op de rest van het eiland heerschte een gloeiende hitte, maar in de hutten was het steeds prettig koel.
De taak van die bewakers was hoofdzakelijk, het eiland te beschermen tegen lieden, die van den goudschat wisten en dien wilden bemachtigen. De eenigste wijze, waarop zulke ongewenschte bezoekers het eiland konden benaderen, was van de strandzijde, of desnoods langs een van beide punten.
Daarom was op den hoogsten top van den berg een uitkijkpost geplaatst, geborgen in een groepje kromgewaaide palmbomen, dat daar stond, en die uitkijkpost beheerschte den geheelen omtrek van het eiland. Toen dan ook de bewuste toch naar het eiland werd gemaakt door de vloot van prauwen, bemand met negers, was die vloot gesignaleerd, toen ze nog op anderhalve mijl verwijderd was, en de ontvangst, die den zwarten werd bereid, toen ze trachtten voet aan land te zetten, was zóó warm, dat ze ijlings het hazenpad kozen...
Op elke landtong aan de twee zijden van de strandstrook was, tegen den bergwand aan, zoodat de rugzijde gedekt was, en gedeeltelijk ingegraven, een blokhut gebouwd, verborgen achter planten, en rotsklompen. Die blokhutten waren practisch onneembaar en vormden een ideale bescherming tegen indringers.
De strook strand, die zich over een breedte van minstens acht kilometer uitstrekte, was daarentegen niet te beschermen door het handjevol mannen, dat op het eiland vertoefde, en daarom waren er daartoe ook geen pogingen gedaan. Wel stonden op de helling van den berg, zoodat een groot gebied kon worden bestreken, twee schuttersposten, drie kilometer van elkaar en elk met drie man bezet en deze twee waren het ook geweest, die de negers tot den aftocht hadden gedwongen.
Toen de professor zoover gekomen was met zijn verklaring, hield hij op, en een plotselinge stilte heerschte in de salon.
“En,”ging hij even later voort, onder een doodsche stilte, omdat allen voelden, dat er nu iets ging volgen, waartoe het vorige slechts een inleiding was geweest, “het is nu wel duidelijk, dat, indien de vijand het eiland het eerst bereikt, er voor de bezetting een schijn van kans is, hen langer dan één dag tegen te houden. Ze zullen hen, als ze probeeren, op het strand te landen, waarschijnlijk terugdrijven door geweervuur uit de posten op het gebergte, maar als Forster na enkele uren hun sterkte heeft ontdekt en dat moet hij na een halven dag in de gaten hebben, zal hij met zijn overmacht natuurlijk dadelijk doen, wat ieder redelijk wezen doen zou, zich in afdeelingen splitsen. Eén troep gaat dan op de eene eilandpunt aan wal, een tweede op de andere en de rest houdt de bezetting bezig door voor het strand te blijven liggen; het is duidelijk, dat tegen een aanval van drie zijden niets is in te brengen! En heeft Forster met al zijn trawanten, want hij zal een lief stelletje hebben meegenomen, wees daar zeker van, eenmaal op het eiland post gevat en zich in de door onze lieden opgerichte posten genesteld, dan is er voor ons geen schijn van kans meer, om nog een voet daar aan land te zetten, we konden evengoed probeeren, een volledig bewapend fort in te nemen.”
Weer viel een korte stilte, waarin de professor zijn adem inhield, zijn potlood boven het papier liet rondcirkelen en het ingespannen luisterende kringetje aanzag: “En nu,” zei hij langzaam, “zal ik de plaats aangeven, waar, volgens het document, de schat verborgen is. Zooals ge allen weet, was op de kaart, die door den neger werd gemaakt, alleen de omtrek van het eiland aangegeven; de plek, waar de schat was begraven, was omschreven in het bijgevoegde document, dat ik naderhand heb moeten vertalen. Dit document vermeldde niet de plek, waar het goud was verborgen, maar wel de wijze waarop we kunnen te weten komen, wààr het verborgen is. We moeten namelijk uitgaan van een bepaald punt en dat bepaalde punt ligt hier.”
Hij wees met zijn potlood naar een plaats op de kaart, waar een zwarte stip te zien was.
“Deze plek,” ging hij voort, “is een rotsklomp, die op een klein plateau omhoog steekt en duidelijk van een afstand te zien is. Van dat punt af moeten we een tweede opzoeken, dat zuiver ten Noorden van het eerste is gelegen, op enkele honderden meters afstand en een kenteeken draagt, dat alleen te ontdekken is, als men weet, dat er een staan moet. Juist in het midden van de lijn tusschen deze twee punten moet men gaan staan, en honderdvijftig pas naar het Westen doen. Op die plek is een metalen koker begraven; de aanwijzing, waar de schat te vinden is.
Het is heel sluw opgezet. Iemand, die de negertaal niet verstaat, of maar een klein beetje, is in geen geval in staat, die instructies te begrijpen en ze ten uitvoer te brengen! Als een onbevoegde er echter in mocht slagen, de instructies te snappen, dan vindt hij den koker, weer in die taal geschreven en die zegt pas, waar de schat ligt! Doch dan weet hij nóg niets...
Het document zegt bij den aanvang, dat de schat wel in de buurt van dien koker ligt, al is het lezen van den inhoud van den koker absoluut noodzakelijk, om bij het goud te kunnen komen... ik begrijp niet goed, hoe dat laatste in elkaar zit, maar dat zal nog wel blijken.
De stip wijst de plaats, waar de buurt, dus het goud, is verborgen... de stafkaart geeft aan, dat dit een tamelijk vlak rotsplateau is, een honderd meter boven den zeespiegel, en door rotswanden omgeven, een der meest woeste streken van het geheele eiland... alles komt er dus voor ons op aan, dat we het eerst bij het eiland zijn, al moesten we onze machines in puin varen... begrepen.” Zijn smal, gebruind gezicht stond vastberaden en het werd George en O'Reilly plotseling duidelijk, dat er blijkbaar op de race over zee, die ze aanvankelijk als een vrij tamme beweging hadden beschouwd, nog wel iets kon komen kijken...
Ze zagen den professor aan, over de tafel gebogen onder het felle lamplicht. De kapitein zat achterover geleund en staarde naar het plafond, op zijn sigaar kauwend. Hij wist er blijkbaar al alles van.
“Wat beteekent dat, professor?” vroeg George.
De professor keek hem scherp aan: “Dat beteekent, dat we plotseling genoodzaakt zijn, door een onvoorzien voorval, dat zoo juist aan den kapitein bekend werd, op de uiterste snelheid te varen... dat vereischt voor stoker en machinist een zoo groote inspanning, dat ze er na twee dagen bij neer zullen vallen, als niet...”
George begreep het: “Als wij, mannelijk gedeelte van de expeditie, niet mee helpen, ons deel van het werk in de machinekamer te verrichten.”
De professor knikte: “Er zijn behalve die twee lui nog drie matrozen en een kok aan boord, en die weten geen snars van motoren, we kunnen hen er niet op laten letten... het vereischt lieden, die met motoren bekend zijn en dat zijn wij in de eerste plaats, jij, O'Reilly en ik.”
George sprong overeind... een gelukkig man: “Dus eindelijk is er eens wat te doen” krijschte hij en gaf O'Reilly zoo'n klap op zijn schouder, dat die waardige man bijna van zijn stoel schoot. “Kom mee, jij roodharige vrijbuiter, we gaan overalls aantrekken en motoren smeren... leve het avontuur!”
O'Reilly keek hem wraakzuchtig aan, wreef zijn schouder en informeerde dan naar iets, wat George totaal vergeten had: “Professor... wàt heeft de kapitein vernomen, dat het noodig maakt, zoo snel te varen?”
George bekoelde plotseling, en leunde weer over de tafel; zelfs Phyllis toonde nu nieuwsgierigheid.
“Ja vader, wat is er gebeurd”
De professor keek ernstig naar den kapitein, die achter zijn sigaar nog steeds naar het plafond staarde: “Vertel het hun, Wilkins”
De kapitein wendde zijn blik van het plafond af, nam zijn sigaar uit zijn mond, en zei: “De matroos, die beneden de draadlooze bedient, zat vanmiddag, nadat het patrouillevaartuig bij ons was geweest, te luisteren naar de weerberichten, toen hij - ze werken op dezelfde golflengte - een gesprek opving tusschen de patrouilleboot en een schip, dat de naam droeg van “Speedy”.. De Speedy informeerde bij den patrouillevaarder, of deze nergens een schip had gezien, dat den naam droeg van “Wanderer” en zoo ja, waar zicht dat schip dan ergens bevond.”
Hij hield op, en er heerschte in de kajuit een diepe stilte.
“Allemachtig”zei George toen. “Dus ze weten natuurlijk op het ogenblik, dat we hun vóór zijn.”
Wilkins knikte: “Ja, dat weten ze, en ze zullen zich niet ophouden met janken, en zich afvragen hoe dat komt, maar alles op haren en snaren zetten om een zoo hoog mogelijke snelheid te bereiken... het is pech voor ons, dat ze op het idee kwamen, andere schepen te gaan vragen, of die ons ook hadden gezien, maar daartegenover staat weer, dat het stom geluk was, dat wij dat gesprek afluisterden en het is bekend:een gewaarschuwd man telt voor twee. Dus van nu af aan is het een doodgewone wedstrijd, beide partijen rennen om het hardst... zonder elkaar te zien...”
Weer viel een stilte, maar nu van korten duur, want O'Reilly stond op, en gaf met duivelsch genoegen, dat op zijn gezicht te lezen stond, George een daverenden klap op zijn schouder terug:
“Trek je overall aan” zei hij. “We gaan vannacht de machines vertroetelen... kom mee... we zullen we ze laten loopen”
Ze verdwenen door de deur... en van dat oogenblik af was het leven aan boord geconcentreerd om één vraag:“Hoe doen het de motoren?” De wachten in de machinekamer, waar steeds twee man aanwezig moesten zijn, werden verdeeld tusschen George, O'Reilly en de twee man van het personeel; de professor zou zich op algemeen verzoek niet met dat werk ophouden; hij was veel onmisbaarder voor het uitwerken van plannen en het overweegen van kansen, dan in de machinekamer. Bovendien werd hij al een dagje ouder en tusschen de vier stalen wanden was het, nu ze de Straat van Gibraltar naderden, gloeiend heet.
De twee hulpstokers doken den eersten nacht in hun overalls naar beneden, vol enthousiasme, maar voor ze tien minuten met den vermoeiden machinist hadden rondgeloopen, om te weten te komen wat ze weten moesten, liep het zweet hun met straaltjes langs den nek naar beneden. Dieselmotoren, op vol aantal toeren loopend, geven 'n massa hitte, en de ventilatorbuizen zogen warme zeelucht naar binnen, die niet in staat was, afkoeling te brengen.
En zoo geschiedde het, dat Phyllis, die hun een half uur later voor het naar bed gaan even goedennacht wilde komen zeggen, ijlings uit het deurgat verdween, met hoogrood gelaat, achtervolgd door een brullend gelach van haar vader, die met haar mee was gegaan, omdat beneden, twee tot het middel naakte en woest uitziende gestalten met oliekannen in de weer waren...
En ze waren in de weer... het was hun overduidelijk, dat, wilde de onderneming slagen, er geen stangetje of krukje warm mocht loopen, geen olieleiding verstopt raken, dat een vergissing of onachtzaamheid de heele zaak onherroepelijk in de war kon sturen... en ze sjouwden, zooals ze zich geen van beiden konden herinneren, ooit gesjouwd te hebben, sinds hun kinderjaren bij 't kamperen... in een gloeiende hitte, moe en slaperig...
Toen de groote scheepsklok, langzaam vier slagen liet horen, die juist boven het geraas van de motoren uitklonken, kwam het eerste morgenlicht vaag door een der patrijspoorten naar binnen, en O'Reilly veegde door zijn haren, die eens rood waren geweest, maar nu alle mogelijke oliekleuren vertoonden.
“Hoe laat worden we eigenlijk afgelost?” wilde hij weten.
George haalde vermoeid zijn schouders op, en wischte zich het hoofd af met een dot poetskatoen: “Reken maar uit: Vier man, die met hun vieren in ploegen van twee, etmaal na etmaal moeten waken, dat maakt twaalf uur per ploeg... we zijn begonnen om elf uur, dus om elf uur vanmorgen zijn we klaar.”
O'Reilly zuchtte diep, wreef weer zijn verwarden haardos, en staarde door het patrijsluik, dat lichter en lichter werd: “Alle goden... ik dacht, dat dit een ontspanningstocht was.”
George snoof verachtelijk, en luisterde naar het geluid van de rechtsche schroefas: “Jij hebt je heele leven nog niets anders gedaan, dan je ontspannen... het wordt meer dan tijd, dat je aan het werk komt.”
Toen ratelde plotseling de telefoon, die van de brug af verbinding gaf met de machinekamer, en O'Reilly, die er het dichtst bij stond, nam de hoorn op: “Hallo, met de hal”zei hij, “ja... prachtig... ja, we zullen zien.”
Met een bedachtzaam gezicht hing hij den hoorn op de haak en keek George aan: “De Straat van Gibraltar is in zicht” verklaarde hij, “de oude slavendrijver op de brug vroeg belangstellend, of alles in orde was en zei, dat hij ons ontbijt met whisky naar beneden zou laten brengen, als we ons interesseerden voor de Straat, moesten we door een der patrijspoorten kijken...”
Ze keken niet door de patrijspoorten, ze hielden de zoemende vliegwielen in de gaten, controleerden toerentellers en oliedrukmeters, en scholden tegen elkaar op den kok, die zoolang wachtte met dat ontbijt en de whisky...
Toen het half elf was, kwam de machinist met zijn assistent naar beneden, en wilde hen aflossen, maar George en O'Reilly, tollend van slaap en vermoeienis, verzochten hem, naar de weerga te loopen en terug te komen om elf uur; als hij dacht, dat ze een half uur cadeau wilden hebben, had hij het mis.”
Klokslag elf uur kwamen de twee weer naar beneden en namen grinnikend het baantje over.
“Let op” zei de machinist, “zeg niet te veel tegen den kapitein, hij heeft een humeur of hij drie nachten aan den zwier is geweest.”
“Hoe komt dat?” vroeg George, en stak zijn smerige hoofd ter afkoeling onder een koudwaterkraan, “wat heeft-ie uitgevoerd?”
“Hij heeft den heelen nacht op de brug gestaan” antwoordde de ander, “hij tolt van de slaap, als ik jullie was, zou ik den stuurman adviseren, een beetje in de buurt te blijven; als ie van de brug af rolt, breekt ie zijn nek.”
Terwijl de twee amateur-stokers doodmoe de trap op sjokten en flauw grinnikten tegen den kok, die hun vroeg, of ze trek hadden in nog een whisky, zagen ze den kapitein op hen afkomen. Hij zag er moe uit, had dikke ogen, die roodbeloopen waren en droeg zijn pet achterover op zijn hoofd. In zijn mond bungelde een versche sigaret.
“Zoo, leden van het corps der onvermoeiden” zei hij, “laten we spiertje gaan trekken, maar gauw, want ik ben zoo moe als een hond.”
“Waarom spiertje trekken?” wilde O'Reilly weten.
“Wie het eerst de badkamer mag gebruiken, ezel” was het antwoord.

Hoofdstuk IX.

DE WEDSTRIJD WORDT EEN HANDICAP-RACE.

Na het passeren van de Straat verloren George en zijn makker in den strijd geheel en al hun besef van tijd... overdag sliepen ze als blokken, 's nachts stonden ze in de machinekamer, tot het middel naakt, hoorden het eentonige gebrom der motoren, en wischten met dotten poetskatoen het zweet van hun voorhoofd.
Toen ze den tweeden nacht aan het werk waren, om half twaalf kwam er een telefoontje van de brug naar beneden, dat miss Phyllis hen wilde komen zoeken, en wat lekkers voor ze had. Er werd bijgevoegd het vriendelijk verzoek van miss Phyllis, of ze zich zooverre bedekken wilden, dat ze beneden kon komen.
Ze trokken hun overalls weer omhoog, telefoneerden naar boven, dat ze er betamelijk uitzagen, en even later kwam Phyllis in een wit linnen jurk de trap af, een mand in haar hand.
En van dat oogenblik af waren de momenten, dat Phyllis naar beneden kwam, de eenige verzetjes in hun leven, behalve hun onderlinge plagerijen en de mopjes, die de kapitein of de stuurman door de telefoon naar beneden riepen... Het werk was zwaar; naarmate ze zuidelijker kwamen, nam de hitte toe, en ze vroegen zich ontsteld af, wat dat worden moest, als ze eenmaal het Suez-kanaal en de Roode Zee passeerden. Van den torpedojager, zoo deelde de professor hen mede, was geen taal of teeken meer te bespeuren. Ze hadden, nadat ze Gibraltar achter zich hadden gelaten, op allerlei manieren getracht, daar iets over te weten te komen, ze hadden radiografisch verschillende kuststations opgeroepen, andere schepen in de Middellandsche Zee gepraaid, maar geen van hen had blijkbaar iets van dat schip gezien of gehoord... als het een onzichtbaar schip was geweest, had het niet spoorloozer zijn weg kunnen kiezen.
En toen kwam de dag, dat ze de monding van het Suez-kanaal bereikten. Het was in den vroegen ochtend, ongeveer tegen den tijd, waarop ze Gibraltar waren gepasseerd, en de hitte beneden was een voortdurende aanleiding tot slechte taal voor George en O'Reilly.
De ventilatoren werkten op volle kracht, de twee deuren van de stalen ruimte stonden dag en nacht tegen elkaar open, maar de luchtstroom bereikte de diepte van de machinekamer niet, en de twee beneden hadden het gevoel, of ze in een voorportaal van de hel werkten.
“Eindelijk het Suez-kanaal!” zei George, “nog een dag of twee, drie, en we zijn er!”
“Roep niet te hard!” zei O'Reilly, “tot dusver is alles naar mijn zin veel te ordelijk verloopen, dat kan zoo niet duuren... onverwacht komt er een klink in de kabel!”
En er kwam inderdaad een klink in de kabel, den volgenden dag, toen ze rustig in hun bedden lagen, met alleen een laken over hen heen, droomend van oorden, waar geen machinekamers waren.
De kapitein stond boven op de brug; het was klaarlichte dag, en de oevers, de lage, gloeiende, zandige oevers van het kanaal, met hun groepjes palmboomen hier en daar, schoten snel naar achteren. Het dek van het schip was uitgestorven... iedereen was beneden in zijn hut, en probeerde achter een ventilator te vergeten, dat er ooit koele plaatsen waren geweest, ver weg, heel ver weg, in Engeland... of lag achterover in een stoel voor een geopende patrijspoort en hield zich zoo rustig als hij kon.
De stilte was volkomen, het jacht was het eenige schip, dat op dat oogenblik in zicht was en zijn machines deden de vloer van de brug zachtjes trillen. Wilkins zelf vervloekte den dag en het uur, dat hij scheepskapitein was geworden, en zijn, door de weinige slaap en het onafgebroken turen pijnlijke oogen zochten naar een plaats, waar de hoog aan den heeten hemel staande zon niet blikkerde...
En toen, terwijl hij juist zijn magere witbleeke beenen over den rand van de brug heesch, en tegen een vlaggestok leunde, ging er plotseling een rilling door het schip, het schudde eventjes, zwaaide heen en weer, en zette toen, langzaam maar zeker, koers naar een der oevers van het kanaal.
Het gezoem van de motoren was veel lichter in toon geworden, zwakker...
Wilkins heesch zijn beenen met een zwaai weer op de brug, alle hitte en vermoeidheid vergetend, en schreeuwde iets naar achteren, naar het stuurhuisje, waar de roerganger zich bevond.
Die stond al als een razende het stuurwiel rond te draaien en het schip, dat recht op den oever was afgestevend veranderde zijn koers, en voer weer recht door het kanaal, maar met een snelheid, die plotseling veel minder was dan zooëven.
En toen ratelde de telefoon uit de machinekamer. Wilkins greep den hoorn, en hoorde de opgewonden stem van den machinist.
“Kapitein daar?”
“Ja zeker!” antwoordde Wilkins, “wat is er gebeurd?”
“De linkermachine liep opeens als gek, we hebben die dadelijk stopgezet, ik geloof, dat de koppeling tusschen machine en schroefas gebroken is, de linkerschroefas!”
Het eenige, wat Wilkins zei, was één woord, maar het was een zeer krachtig woord, dat ruim voldoende was, om alles uit te drukken, wat hij op dat oogenblik voelde.
“Onderzoek dadelijk, wat er aan het handje is!” zei hij, “en als de koppeling werkelijk kapot is, machine buiten werking laten en op één motor verder varen! We zullen halen, wat eruit te halen is!”
Hij hing den hoorn neer, draaide een ander nummer en belde den stuurman beneden uit zijn hut. Die kwam even later aan dek, in zijn kamerjas, tegelijk met den professor, die beneden in den salon over een kaart had zitten rooken, en gevoeld had, dat er iets met het schip niet in orde was.
Ze stoven de brug op, het geheele voorval had nog geen driekwart minuuut in beslag genomen en vroegen, wat er gebeurd was.
“Koppeling tusschen linker-motor en schroefas is gebroken!” zei Wilkins kortaf; er was nu niets slaperigs meer aan hem, hij was zoo wakker als een man maar kan zijn. “We zullen op één schroef verder varen!”
Die enkele woorden waren voldoende om het laatste restje slaap bij den stuurman en den professor te verjagen en met strakke gezichten keken de drie mannen elkaar aan.
“Maar dat kost ons de helft van onze snelheid!” zei de stuurman.
Wilkins knikte, en keek naar de nu veel langzamer voorbijglijdenden oever: “Dat weet ik, maar als we dat ding moeten repareeren, of laten repareeren, kost ons dat minstens drie dagen, en als we die dagen op halve snelheid doorvaren, zijn we bijna, waar we wezen moeten... een eenvoudige berekening!”
De anderen zagen dat ook dadelijk in, en de stuurman schoot naar achteren, om den roerganger van het gebeurde op de hoogte te stellen. Een schip, dat door twee schroeven wordt aangedreven, waarvan er een links en een rechts van de kiel zit, vertoont, als er een schroef buiten werking wordt gesteld, natuurlijk neigingen, om naar links af te wijken, juist als bij een tweemotorig vliegtuig, waarvan er een motor defect raakt... dat moet door meer rechts te sturen worden opgeheven. Dat is geen gemakkelijk karwei, het roer trekt met groote kracht naar één zijde, en alleen de voortdurende inspanning van de spieren om het recht te houden, is al voldoende, om iemand snel uit te putten. Gelukkig was de constructie van dit roer er een, die indirecte krachtsoverbrenging had, waardoor het volle trekken van het schip niet op het rad kwam te rusten, zooals bij een gewone zeilboot het geval zijn zou.
In de machinekamer was intusschen een opgewekt debat ontstaan, of de kapitein zou doorvaren, of bij zou draaien, om het defect te laten herstellen.
Maar na vijf minuten, toen de machinist de aangerichte schade in oogenschouw had genomen, kwam hij tot dezelfde conclusie, die de kapitein dadelijk getrokken had: dat het beste zou zijn, op halve snelheid door te varen. Het was een defect, dat de moeite waard was, er was niets geweest, dat de komende breuk had voorspeld, geen zonderling geluid, geen gepiep in het inwendige van de ashuls. De motor was aan de linkerzijde met geweldig geraas op vol aantal toeren gaan loopen, zooals de motor van een auto doet, als men de koppelingspedaal indrukt. De motor schudde en daverde op zijn steunen tot de machinist er op afvloog en hem buiten werking stelde.
De andere motor, die de rechterschroef aandreef, liep schitterend verder, en alleen een licht gevoel van onzekerheid, veroorzaakt door de steeds veranderende koers van het schip vóór de roerganger het weer recht had gekregen, was te bespeuren...
Nu zaten de machinist en de stoker boven de groote stalen buis, waarin de as van den motor zich bevond, die daar gekoppeld was aan de as van de schroef. Het was de eenige plaats, waar de verbinding kon zijn verbroken; dat een as in het midden doorbreekt is een groote zeldzaamheid.
De professor kwam naar beneden en vond hen bezig met het afschroeven van de stalen plaat, die de met olie gevulde koppelingsruimte afdekte. Na vijf minuten was de plaat los, en de zware koppeling lag bloot.
Het was, zooals ze gezegd hadden, er was geen herstellen aan. De koppeling was gescheurd, door een constructiefout hoogstwaarschijnlijk, die aan het licht was gekomen door de dagen en dagen achtereen voortdurend druk van de op volle toeren loopende machines, en de enkele seconden, dat het losse einde van de motoras in de ruimte als razend had rondgeslingerd, had in het koppelingshuis een ravage aangericht, die het een ieder duidelijk maakte, dat er in geen dagen herstellen aan was. Ze waren genoodzaakt, op één motor verder te varen...
De kameraadschappelijke geest aan boord van het schip werd er door versterkt. Zelfs de kok, die van ouds aan boord van een schip van alle navigatiediensten is vrijgesteld, kwam in zijn vrijen tijd helpen aan het verzorgen van de scheepsmachines, de kapitein en de stuurman sliepen ieder zes uur per etmaal, aten op de brug of in bed en zochten voortdurend met een kijker den horizon af, of niet een spoor van den torpedojager opdook. De marconist bracht halve nachten door aan zijn toestel, seinend naar alle posten, pogend uit te vinden, waar de torpedo ergens was gesignaleerd.
De tweede dag na het ongeval, toen ze Aden juist achter zich hadden, de laatste étappe voor hen lag, en de spanning aan boord steeds toenam, kwam de marconist uit zijn kleine hut rennen, zwaaiend met een vod papier.
Er was geen mensch meer aan boord, die er nog uitzag, zooals aan boord van een luxe jacht verwacht kan worden. Zelfs Phyllis die natuurlijk van alle werk was vrijgesteld, waarde als een engel van barmhartigheid rond, bracht sterke koffie in het holst van den nacht naar den kapitein en den roerganger, en whisky naar de mannen in de machinekamer. Ze droeg al sedert dagen geen linnen jurken meer, maar witte schorts met een riem er om, tropenshirts en een groote witte hoed. Ze waren bijna onder den equator, en de hitte werd ontstellend.
Het uiterlijk van den marconist was dan ook voor een ieder, die van den toestand niets afwist, angstaanjagend. Hij droeg geen pet, zijn uniformjas had hij sinds lang niet meer aan in zijn heete hokje onder de brug, maar droeg shirts. Hij liep in een vuile, witte broek, op linnen tennisschoenen en had een baard van drie dagen.
“Kapitein! Kapitein!”riep hij, en rende de brug op. De anderen, die aan dek waren, veel waren het er niet: twee matrozen en Phyllis, volgden hem in spanning met de ogen... zou hij weten, waar de torpedojager was?
De kapitein nam haastig het papier aan en doorliep het snel. Dan las hij het blijkbaar nog eens, zei iets, wreef zijn baard met zijn bruine hand, en zette zijn goudgegalonneerde pet nog verder achter op zijn hoofd.
“Roep den professor!”brulde hij naar beneden.
Een der matrozen haastte zich naar beneden, en kwam even later terug met den rennenden professor. Die vloog met twee treden tegelijk de brug op, en Wilkins overhandigde hem het papier van den marconist:
“Alsjeblief!”zei hij, “bericht van Suez, torpedojager Speedy gepasseerd op volle snelheid, in den nacht van Dinsdag op Woensdag, half drie. Koers Zuiden. Bestemming onbekend.”Kunt u even naar beneden gaan en berekenen, waar hij nu zoowat zijn kan?”
De professor, zijn eeuwige pijp, die hem in de tropen nog dierbaarder werd dan in Engeland, in zijn mond, in een wit pak gestoken en met een oude stroohoed op het hoofd, sprong de trappen af met een verrassende snelheid en verdween in de kajuit.
Het was een eenvoudig rekensommetje, als men de kaart en het aantal zeemijlen erbij had... van Suez af naar de plek waar ze zich thans bevonden, was zooveel zeemijlen... de torpedojager liep zoo en zooveel per uur... de professor kreeg bij deeling van de uursnelheid op het aantal zeemijlen een getal van zeven en dertig.
De torpedojager had dus zevenendertig uur noodig, om van Suez te komen naar de plaats, waar de “Wanderer”thans over de zee voortkroop... en hoeveel uren geleden waren zij zelf Suez gepasseerd? Hij zocht het even op in het scheepsjournaal... juist... om acht uur Dinsdagavond...
Hij telde het aantal uren uit en bleef ontzet naast het getal zitten staren: het aantal uren dat verloopen was, sinds zij Suez passeerden, was zesendertig!
Hij rekende het geheel nog eens na... het klopte alles als een bus... Zevenendertig uur had de torpedojager met zijn snelheid noodig om van Suez te komen naar de plaats, waar ze zich thans bevonden... en zijzelf waren zesendertig uur geleden Suez gepasseerd!
Dat betekende, dat over een uur of twee, drie, afhangend van kleine onnauwkeurigheden in de berekening, de torpedojager hen in zou halen... op het oogenblik was hij vlak bij hen!
Er was niets aan te doen... er lag een groot stuk open zee tusschen hen en het eiland, ze liepen op een machine en als de torpedojager niet in de lucht vloog, of er geen muiterij aan boord uitbrak, zou de bemanning van de “Speedy”het eerst op het eiland zijn.
Peinzend ging de professor aan dek, zijn berekening in de hand, en liep de brug op.
Hij vond den kapitein door zijn kijker turend in de verte. De stuurman stond aan het andere einde van de brug en praatte door de telefoon met een matroos, die in het topje van den mast zat en de horizon achter hen afzocht.
Toen liet de kapitein zijn kijker zakken, het koperen beslag blikkerend in de zon en zag den professor, die hem het papier voorhield.
“De torpedojager zal over een uur of twee...”begon de professor.
“Bij ons zijn!”vulde Wilkins aan, met een grijnslachje, “ik maak u mijn compliment over uw berekening, professor, als u door dezen kijker naar den horizon kijkt, ongeveer dààr, zult u hem zien!”
Hij gaf den kijker over en na even zoeken had de professor de “Speedy”gevonden. Op dien afstand waren alleen een rookpluim en drie schoorsteenpijpen te zien, vlak bij elkaar, maar het was duidelijk, dat het de Speedy moest zijn.
Het schip deed zijn naam eer aan, want de rookpluim werd snel grooter en de pijpen rezen langzaam boven den horizon.
“Over een anderhalf uur zal hij op gelijke hoogte met ons zijn,”zei Wilkins, “en als ik me in zijn snelheid niet vergis, klopt hij ons met ongeveer een etmaal, we komen vier en twintig uur na hem op het eiland aan.”
Er viel een stilte op de brug. Ieder van de drie mannen daar was bezig met zijn eigen gedachten en die kwamen alle op hetzelfde neer: wat te doen, hoe te redden wat er te redden viel, want de zaak zoo maar opgeven, dat wilde geen van hen. De heete middagzon brandde op het dek, op de brug en blikkerde op de witte lak.
Het gebrom van den eenen motor was nauwelijks merkbaar, het eenige hoorbare geluid was dat van de boeggolf, door de snelheid van het jacht opgeworpen, maar het was slechts een zwak geruisch, vergeleken bij het spatten van enkele dagen tevoren.
De matroos in den grooten mast klauterde weer naar beneden, langzaam en geruischloos met zijn dekschoenen.
“Het eenige wat we doen kunnen,”zei de stuurman, die zijn telefoon had opgehangen, en naast den professor en den kapitein over de brugleuning leunde, is de marconist verbinding laten zoeken met het radiotoestel op het eiland; er is daar een radio-zender en -ontvanger, heeft de professor gezegd, en ik geloof, dat we nu wel binnen het bereik daarvan zijn gekomen...”
De kapitein knikte: “Het lijkt me het beste, wat te doen valt... we kunnen ze waarschuwen voor wat er komen gaat en instructies geven... als ze het daar dien eenen dag kunnen uithouden, en daar is kans op, zijn wij intusschen aangekomen en dan zijn we gered!”
Toen richtte de professor, die peinzend over de railing had gehangen, zich plotseling op en zei: “Er is... wacht eens, we kunnen het wagen, geloof ik... Wilkins geloof jij dat er slecht weer op komst is?”
De kapitein schudde het hoofd, zonder zich een seconde te bedenken.
“Absoluut niet, ik heb nog nooit een barometer zoo hoog zien staan; het is heet, maar niet drukkend... als er slecht weer komt, dan is het beslist niet binnen vier en twintig uur! Maar wat zou dat?”
De professor grinnikte, en pakte ded arm van den kapitein: “We hebben die motorsloep aan boord, je weet wel, die ik speciaal mee heb genomen, om langs de kust te patrouilleren... die sloep heeft een benzine motor en loopt minstens tweemaal zoo hard als die torpedojager... ze is speciaal op snelheid gebouwd. Als vier of vijf van ons in die sloep gaan, bij het vallen van de schemering, met wapens en munitie en zoo bij ons en koers zetten naar het eiland, zijn we daar tien uur voordat Forster daar aankomt en met zijn elven of twaalven kunnen we hun een warme ontvangst bereiden. Tien tegen een, dat hij denkt, dat er niemand op dat eiland is... het zou een uitstekende mop zijn!”
Het gezicht van Wilkins klaarde langzamerhand op en de stuurman grinnikte breed: “Het is het prachtigste idee, dat ik in tijden heb gehoord, kapitein!”verklaarde hij. “Ik mag zeker met de sloep mee; u moet op het schip blijven!”
Wilkins begon te lachen: “Het is een schitterend idee!”zei hij, “het is natuurlijk een waagstukje, maar veel risico is er niet aan verbonden, als ze voorzichtig zijn. Op zijn hoogst kan de motor weigeren en dan vinden we jullie onderweg wel... het lijkt me schitterend... wacht even!”
Hij drukte op een knop naast de scheepstelegraaf en een belgerinkel klonk door het geheele schip. Het was het scheepssignaal: “Alle hens aan dek!”
En alle hens kwamen aan dek; behalve de stokers en de machinist in de machinekamer. Ze kwamen uit hun bedden, hun hangmatten, de kok van achter zijn fornuis, met een mes in zijn hand en gingen bij elkaar onder aan de brug staan. George en O'Reilly, die in bed hadden liggen uitrusten van hun uitputtende twaalf uur achter den motor, hadden hun kamerjassen aangetrokken en met hun haar recht overeind zagen ze er fantastisch uit. Zelfs Phyllis, die in een leunstoel had gezeten, wachtend tot de tijd kwam om whisky ter opkikkering naar de brug te brengen, was tegenwoordig.
Wilkins bekeek van de brug af het rijtje mannen beneden, waarvan sommigen nog slaperig met hun oogen tegen de felle zon knipten en zei: “Door het ongeluk met de eene schroefas is het ons onmogelijk geworden, met het jacht het eerst op het eiland te zijn... de torpedojager haalt ons in, zonder dat we er iets tegen doen kunnen... Maar omdat we vastbesloten zijn, den wedstrijd te winnen, is overeengekomen, dat hedenavond een groote motorsloep in zee zal worden gelaten, die een snelheid heeft, welke die van den torpedojager ver overtreft en ook vóór hem op het eiland zijn zal... Ik zeg jullie van tevoren... de bemanning van die sloep zal moeten schieten, zal waarschijnlijk verduiveld hard moeten schieten en zal het eiland moeten houden, twaalf uur op zijn minst, tot de rest van ons met het jacht is aangekomen... begrepen...?”
Het was duidelijk, dat de bemanning begreep waar het heen ging, en dat ze stuk voor stuk verlangend waren, aan de expeditie deel te nemen. Toen Wilkins dan ook zijn vraag stelde: “Wie van jullie biedt zich aan als vrijwilliger, om...”kwam hij niet verder, want alle handen vóór hem schoten tegelijk de lucht in. Wilkins keek het rijtje goedkeurend aan, een grimlachje op zijn vermoeid, bruin gezicht: “Ik heb zes man noodig, de rest moet aan boord van het schip blijven... de stuurman gaat mee als gezagvoerder, begrepen... verder blijft de kok hier... ja, kok, er is niets aan te doen, dan had je toen je je loopbaan als keukenkunstenaar begon, maar niet zoo lui moeten zijn, en echt matroos moeten worden!”
Toen het gelach was weggestorven, ging hij verder: “Als de sloep eenmaal weg is, kunnen we het hier aan boord kalmaan doen, dan is één man in de machinekamer voldoende, dus George en die man met zijn roode haren... als je je in fatsoenlijke kleeren gaat steken en probeert wakker te worden, kun jullie ook mee...”
O'Reilly bewees hem, dat hij wakker was, door hem de meest uitgezochte termen naar zijn hoofd te slingeren, waarbij er sommige waren, die zelfs de matrozen nog deden opkijken en volgde daarna overhaast en gelukkig George naar beneden. Van de overblijvenden werden nog drie man uitgekozen, zoodat er in het geheel zes waren, toen plotseling Phyllis naar voren stapte en vol belangstelling vroeg, waarom zij niet mee mocht.
Wilkins was eerst te stom verbaasd om iets te zeggen, maar de professor deed het voor hem: “Jij mag mee! Maar vergeet je verbandtrommel niet!”
Het volgend oogenblik was zijn dochter de kajuitstrap afgevlogen en de kapitein stond den professor met open mond aan te kijken...
“Van alle gekke, rare professoren...”begon hij, slikte dan even, en ging verder: “laat jij je dochter met een troep halfwilde jonge kerels naar een onbewoond eiland gaan, om daar met machinegeweren een bende schavuiten weg te houden...?”
“Ja!”zei de professor.
De kapitein was den schok nog niet geheel te boven.
“Zonder eenige bescherming... heb je zonnesteek?”
De professor schudde zijn bruinen schedel: “Ze heeft bescherming!”
Wilkins gromde iets in zijn baard: “Van dien roodharigen idioot en zijn vriend zeker... en die halve wilden op het eiland?”
De professor wandelde doodbedaard naar de trap, die van de brug naar het dek leidde, en zei over zijn schouder: “Neen, van mij! Ik ga ook mee!”

Hoofdstuk X.

VOORBEREIDENDE STRATEGIE.

De snelheid, waarmee de boot werd geladen en te water gelaten, pleitte voor het enthousiasme, waarmee de lieden, die er in zouden vertrekken, bezield waren. Het voornaamste, de eerste lading van de boot, zou bestaan uit wapens, en daarvan werden dan ook een groote massa aan boord gebracht.
Tijdens het inladen hing de boot in de voor haar bestemde davits; zoolang de reis geduurd had, was het zeildoek niet van de twee roeiboten af geweest, althans van wat ieder voor roeiboten had gehouden. Thans bleek één ervan een motorsloep te zijn met sterken motor, de andere een zeilsloep. Het geheele proces van in- en uitladen duurde nog geen kwartier. Toen waren de wapenen, de munitie en de eventueel noodige proviand aan boord gebracht, het benzinereservoir was vol en enkele blikken benzine werden voor alle zekerheid nog in de boot gezet.
De witte sloep zwaaide langzaam in haar zware takels, en het wachten was nu slechts op het vallen van de schemering, om ongemerkt te kunnen vertrekken. Het was absoluut onmogelijk, dat nu reeds te doen, want de snelvarende torpedojager was nu ongeveer op gelijke hoogte met hen gekomen, en passeerde duidelijk zichtbaar, op ongeveer een mijl afstand. Groote rookwolken stegen op uit zijn schoorsteenen; het was duidelijk dat hij de “Wanderer”herkend had en van zijn voordeel tot het uiterste gebruik wilde maken.
Aan boord van het witte jacht volgden de matrozen en passagiers over de railing hangend, den loop van het oude oorlogsschip met belangstelling; de gedachte aan de verrassing, die den lieden aan boord van dat schip zou wachten, als ze aan het eiland kwamen, deed hen allen inwendig lachen.
“Wees jij nou maar stil, kokkie,”merkte een van de matrozen op, die was uitgepikt om met de sloep mee te gaan, “dat ze den kous op den kop zullen krijgen, zal niet aan jou liggen, maar aan ons, luie, dikke en vadsige scheepskoks kunnen ze niet gebruiken, als er geschoten moet worden... je hebt het den kapitein hooren zeggen!”
“O, ja?”informeerde de luie en dikke kok, hem van boven tot onder opnemend, “ik ben benieuwd, wat voor een gezicht je zult zetten, als jullie morgenvroeg op dat eiland aankomen, rammelend van de honger, zonder dat een luie en dikke scheepskok vroeg in den morgen uit zijn bed is gehaald, om eten klaar te maken voor uitgehongerde, niet te vullen scharminkels van matrozen!”
Dit aspect van de zaak was nog niet bij de matrozen opgekomen en deed hen voor de rest van den tijd in somber peinzen verzinken.
De bemanning van de motorboot liep ongeduldig het dek rond, of zat hier en daar op de railing in de schuine stralen van de langzaam zinkende zon, revolvers of geweren te poetsen.
George en O'Reilly waren in de boot bezig den motor na te zien, ze vulden het carter met olie, schroefden de bougies los en maakten het schoon en toen ze hem eindelijk aandraaiden, gaf de motor na de derde poging een plof en begon met een vroolijk pokepok te loopen.
De zon zonk nu snel en de kapitein liet bekend maken, dat er eerst gegeten moest worden, alvorens de tocht in de boot zou aanvangen. Dit monterde de matrozen, die het twistgesprek met den kok hadden gehad, aanmerkelijk op en toen ze hun laatste hap eten in de kombuis hadden verorberd en in de nu bijna volkomen duisternis weer aan dek klommen, was de stemming uitstekend.
Allen gingen in de boot, George bij den motor, de stuurman voorin met een zaklantaren en een kompas in zijn hand, Phyllis en de professor in het midden. De matrozen namen op de andere banken plaats, en in de groote sloep was zoveel ruimte over, dat ze er gemakkelijk in hadden kunnen liggen.
Twee matrozen vierden de takels, nadat de davits buiten boord waren gezwaaid, en met een dansende beweging raakte de boot de golven. Naast hem rees hoog de aan de waterlijn groen aangeslagen wand van het witte jacht, en toen de twee takelhaken waren losgeworpen, duwden twee matrozen de sloep van het schip af. George schakelde de koppeling in, het water achter de sloep begon te bruisen, de steven verhief zich en met een vaart schoot de boot weg van het jacht in den duisteren nacht. In het Westen viel nog een flauwe weerschijn op het water.
De boot hield zich schitterend op de golven. Ze was niet zwaar geladen en voorzien van een krachtigen motor en deze twee factoren maakten haar gemakkelijk bestuurbaar; ze danste over de golven heen en antwoordde dadelijk op elke draaiing van het stuurrad. De boot had geen roer, zooals de meeste sloepen er een hebben: een helmstok, om een punt draaibaar, maar een in het midden der boot aangebracht rad, dat door in den wand van het bootje loopende kettingen op het metalen roerblad werkte. Het werd door een midden in de boot zittende matroos bediend.
De lichten van het jacht verdwenen snel achter hen en de stuurman ontstak zijn zaklantaren, om bij het licht daarvan op het kompas te letten. Hij gaf zijn aanwijzingen aan den matroos bij het stuurrad, controleerde den koers en doofde toen het licht weer.
De motor liep met een zacht gesnor; het was geen buitenboordmotor, maar een ingebouwde, en er was dan ook geen vrees, dat ze, zonder licht, en nagenoeg geruischloos varende, door de torpedojager zouden worden opgemerkt, als ze dien inhaalden. En dat geschiedde vrij spoedig; de snelheid van de kleine boot was zeer aanzienlijk, en toen op een gegeven oogenblik een golf, hooger dan de vorige, haar ophief, zagen de matrozen, die voortdurend den horizon in het oog hielden, een licht links schuin voor hen.
“De torpedojager is in zicht!”riepen zij.
Daarop werd de voorzichtigheid verdubbeld. Er werd streng bevel gegeven, geen licht te ontsteken; de stuurman zelf keek nu en dan op zijn kompas, met zijn hoofd en zijn zaklantaarn onder een oude jas. De snelheid werd iets verminderd om den motor stiller te laten loopen en langzamerhand werd de Speedy duidelijk zichtbaar. Het schip was nu op gelijke hoogte met hen, maar op ongeveer een mijl afstand en soms was er van den vonkenregen uit de schoorsteenen niets te zien als ze in een golfdal doken.
Ze werden niet opgemerkt; het zou ook onmogelijk geweest zijn, niets was er, dat hun aanwezigheid kon verraden... na verloop van een kwartier was er alleen, als een hooge golf hen verhief, iets van den vijand te zien en weer een kwartier later werd het rookverbod opgeheven en konden de inzittenden een sigaret opsteken.
De vaart door den nacht verliep vlot en rustig. Sommige der matrozen waren op den bodem van de sloep gaan liggen, met hun hoofd op een opgerolde jas of een patroontasch en sliepen. Alleen de stuurman in den boeg, de matroos aan het wiel, George, O'Reilly en Phyllis waren nog wakker, zelfs de professor sliep. George en zijn vriend losten elkaar om het uur af bij den motor, controleerden het olie en benzinepeil en de temperatuur. Degene die vrij was zat een praatje te houden met Phyllis of den stuurman of rookte sigaretten met den matroos, wiens beurt het was om te sturen.
Toen het Oosten plotseling rose kleurde en de eerste vale schijn van den ochtend in de kille boot viel, stond Phyllis, die de laatste twee uren had geslapen, op, en stak een spiritus-toestel aan. Daarop had ze in een wip heete koffie gezet en maakte er iedere man in de boot mee tot een gelukkig mensch... Er is niets troosteloozer en ongezelligers ter wereld te bedenken, dan het oogenblik dat, na een doorwaakten nacht, het licht terug begint te komen, en de zon nog juist niet boven den horizon is. Dat oogenblik is het koudste van den nacht, het licht is vaal en grijs en de romantische sfeer van den nacht wordt verdreven, zonder dat de romantische sfeer van den dag ervoor in de plaats komt... Heete koffie is dan het aangewezen ding.
Toen de koffie warm naar binnen was gegoten en iedereen was wakker gemaakt, kwam zoo snel als alleen in de tropen plaats vindt, de zon boven den horizon uit, en tegelijk met het verblindende licht, dat hen van opzij in de oogen scheen, stroomde een weldadige warmte over hen uit.
Het is alleen betreurenswaardig, dat de ochtendwarmte van de zon in de heete luchtstreken slechts een kwartier of zoo weldadig is, oogenblikkelijk daarop wordt de hitte sterker en een half uur later is ze niet meer te harden...
Maar de inzittenden van de boot, maakten zich niet druk over het opzetten van het meegenomen, bij de boot behoorende zonnescherm, want zoo gauw het behoorlijk licht was, klom een der matrozen op een bank en bleef op den uitkijk staan.
Zooals ze gedacht hadden, schreeuwde hij bijna oogenblikkelijk: “Land! Twee streken Oost!”
De stuurman had op zijn kompas uitstekend gestuurd, de afwijking van den te volgen koers was slechts twee streken.
De roerganger stuurde twee streken West en na verloop van een half uur konden alle inzittenden, nu puffend in de heete zonnestralen, zonder te gaan staan den hoogen noordelijken rotswand van het eiland zien oprijzen.
“Stuurman!”zei George opeens, “weten ze, dat er een sloep van ons op komst is, anders zien ze ons misschien voor den vijand aan!”
De stuurman stelde hem gerust: “Neen. De kapitein heeft, voor we het schip verlieten, den marconist verbinding laten zoeken met den zendontvanger op het eiland... De zender werkte prachtig, de kerels waren dolblij, dat er een menschelijk wezen kwam opdagen en dat er waarschijnlijk wat te vechten viel... ze hebben daar maanden en maanden gezeten, zonder eenige andere afleiding dan hun radio! Hei... roerganger... vaar om het eiland heen, aan den Oostkant er omheen... we zullen aan den Zuidkant landen.
Geen enkel teeken werd er op het eiland gegeven, dat liet blijken dat de bezetting de naderende sloep had gezien. Ongetwijfeld hadden ze via hun radio van den professor de strengste instructies gekregen, geen signalen te geven... als de sloep onverhoopt wat laat mocht zijn, zouden die signalen door den torpedojager worden bemerkt en de lieden van Forster zouden zijn gewaarschuwd...
De sloep naderde den hoogen rotswand nu snel en begon er langs te varen. Het was duidelijk, dat wat de professor gezegd had over een wegzinken van de eene helft, juist was geweest: de rotswand rees bijna loodrecht uit zee op, hier en daar tot een hoogte van een paar honderd meter, en op het loodrechte vlak waren nog de verschillende lagen steen te zien, waaruit het gebergte was gevormd. Die steenlagen waren soms van de meest grillige slingeringen en kleuren... sommige waren groen, andere rood, weer andere roodbruin tot paars en al die banden van kleuren kronkelden langs en over elkaar, verdwenen en kwamen weer te voorschijn, schitterend in het felle zonlicht, dat er op viel.
De rotswand werd snel lager, het was duidelijk, dat ze de eene landtong van het eiland naderden. De wand was nu ook minder steil, hier en daar kwam zelfs een klein stukje strand aan den voet te voorschijn, en plotseling viel de wand naar beneden en slechts enkele verspreide rotsklompen, door breede strooken geel zand van elkaar gescheiden, bleven over.
Het werd hier voorzichtig varen, vlak onder water konden rotspunten verborgen liggen, en een stoot van zulk een klip onder tegen den bodem van de boot was voldoende om deze te doen zinken.
Een paar maal scheelde het, ondanks voorzichtig varen, en goed peilen, een haartje, maar ze kwamen zonder ongevallen aan het einde van de landtong en zagen toen een merkwaardig schouwspel...
De Oostpunt van het lange, smalle eiland was gevorkt, het gebergte had zich daar gespleten en aan twee uitloopers met hun boven water stekende punten hadden zich koralen vastgezet en het gevolg was geweest, dat er tusschen die twee natuurlijke pieren, met groen en palmen begroeid, een lange en smalle haven was gevormd, waarin het water volkomen helder en kalm was.
“Vaar hier maar naar binnen!”zei de stuurman, “langzamer... ik weet niet, hoever het hier diep is...”
Op het moment, dat de boot met haar zoemenden motor in het spiegelgladde, kristalheldere water tusschen de twee begroeide pieren gleed, en onzichtbaar werd voor eenieder, die van het Noorden uit ze naderde, sprong een man te voorschijn op de linkerpier, die met zijn armen zwaaide, en iets tegen hen riep.
George zette den motor even stil en toen konden ze verstaan wat hij brulde: “Vaar maar door! Het water is diep tot aan de kust toe!”
Het volgende oogenblik bromde de motor weer op volle snelheid en de kiel van de sloep teekende een lang zog in het koele diepe water. Het was duidelijk, dat, waar nu water was, vroeger een diep rotsravijn was geweest, dat, bij de daling van het eiland, onder was geloopen.
De man, die op de eene pier was verschenen, rende over die pier naar een plek op het eigenlijk eiland, dus daar, waar de haven op haar smalst was, en toen de motorboot die plek naderde, zagen ze, dat daar een stuk of drie booten op den wal getrokken lagen; daarnaast was een lage houten steiger gebouwd. George liet den motor langzamer loopen en zwenkte handig, in een groote bocht, de boot langs den steiger. Een der matrozen gooide een touw uit en de man, die op het steigertje op hen stond te wachten, ving het handig op, en maakte het vast.
De wijze waarop hij hen begroette, was uitbundig. Hij was kennelijk maar al te blij, dat hij na een lange periode van eenzaamheid weer eens een menschelijk wezen zag. Oogenblikkelijk was hij in gesprek met den professor, die het eerst aan land was gekomen, en de anderen bekeken hem vol belangstelling.
Hij droeg een oude broek, met een zware leeren riem om zijn middel vastgemaakt, een rood shirt, dat op verschillende plaatsen was gerepareerd, liep op bloote voeten, maar had een grooten hoed op het hoofd; een hoed, zooals de inlanders ze vervaardigen uit stro. Hij had een baard, dien hij blijkbaar niet wilde laten aangroeien, maar daar scheermessen op het eiland waarschijnlijk een onbekende luxe waren, had hij dien met een schaar zoo kort mogelijk geknipt; het effect was schilderachtig, maar niet bepaald bevredigend. Aan den leren gordel om zijn middel hing een groote revolvertasch, waarvan de klep was afgesneden, en uit die open tasch stak de glinsterende, blauw stalen kolf van een zware Smith-Wesson. Over zijn schouder hing aan een versleten riem een kort geweer, klaarblijkelijk een karabijn.
De matrozen waren oogenblikkelijk begonnen met het uit de boot laden van de wapens en toen die, met blikken benzine en de instrumenten op het steigertje waren neergelegd, vormden de wapens het belangrijkste deel van de lading.
“Hoe zitten jullie in je wapenen en munitie?”vroeg de professor aan den man.
Die lachte vroolijk en klopte op zijn revolvertasch:
“Als we van alles evengoed voorzien waren als van dit!”zei hij in het Engelsch, met een vreemd zangerig accent, “was ons leven een paradijs, we hebben onzen voorraad bijna nooit behoeven aan te spreken, en Bestor heeft ons aardig wat schietmateriaal bezorgd; het eenige waarvoor we wat gebruikt hebben, is voor het schieten van vogels en zoo, dat was tegelijk een prachtige oefening.”
“Dus ik kan dit allemaal onder ons verdeelen?”vroeg de professor, “jullie hebben genoeg?”
De man knikte, knoopte een gesprek aan met de matrozen, en de professor begon de wapens uit te deelen.
Het bleek, dat er veel meer voor elk van hen was, dan ze ooit zouden kunnen dragen, dus liet hij ieder een eigen geweer en een revolver uitzoeken: het merk waarmee hij het beste vertrouwd was, en de rest werd in de boot geladen...
“Jij bent natuurlijk de post, die hier de wacht houdt in die hut daar?”informeerde de professor weer.
De man knikte, en allen keken in de aangewezen richting. Het kostte hun even tijd, om ergens in den begroeiden, schuin oploopenden rotswand, aan den voet van het strand, een hut te ontdekken; het ding stond prachtig verborgen. Het was gedeeltelijk in een spleet van de rotsen gebouwd; van voren voorzien van een zware hout en zandschutting, die geen kogel door zou laten, en gemaskeerd met planten.
“Stuurman!”zei de professor, “wil je dan twee van je matrozen aanwijzen, die hem helpen dezen post te versterken, drie man is hier ruim voldoende, hier komt, als ze met z'n drieën aan het schieten zijn, geen vloo aan land!”
De twee matrozen, die aangewezen werden, keken even om zich heen en knikten tevreden... wat de professor had gezegd, was waar, de hut lag een meter of twintig boven den zeespiegel, ervoor lag niets dan een groote vlakte strand, zoo effen als een plank en de lieden in die hut konden de haven over de geheele lengte bestrijken.
“Good Luck!”
“Good Luck!”zei de professor, “geef ze van katoen, jullie krijgt je aandeel in de winst, dat weet je; laat zien wat je waard bent!”
Hij gaf elk van de twee matrozen de hand, drukte die van den gebaarden vreemdeling met zijn bruine gelaat nog eens extra, en wandelde langs het heete strand weg, gevolgd door de rest van zijn troep.
Het waren de stuurman, George en O'Reilly, die Phyllis tusschen zich in hadden en een matroos. De hitte op het eiland was veel grooter, dan die op het hooge, voortdurend door zijn vaart in den wind liggende jacht ooit geweest was en na vijf minuten liep het zweet hun met straaltjes langs het gelaat naar beneden. Het was stil op het eiland, doodstil, zelfs de zee maakte geen geruisch, er was blijkbaar in geen weken wind geweest, en alleen kleine rimpeltjes waren te zien, die geluidloos op het flauw hellende strand braken. Het was een geluk voor hen, dat het een harde grondsoort was, waar ze over liepen en geen mul zand, ander was het een marteling geweest.
Toen ze ongeveer een kwartier geloopen hadden, pratend over allerlei onderwerpen, riep de stuurman plotseling:
“Daar staat een man, hij zwaait!”
Allen stonden stil en staarden in de richting, waarin de stuurman wees. En inderdaad, boven op een hooge rotspiek, maar nog steeds lager dan de hoogte van den bergrug, stond in de verte de zwarte silhouet van een man, scherp afstekend tegen de wit-blikkerende zonneplekken op de rotsen achter hem.
Had dat figuurtje iets geroepen, ze zouden het door den afstand waarschijnlijk niet hebben gehoord. De professor zette zijn witte tropenhelm op den loop van zijn geweer en zwaaide dat heen en weer.
Een oogenblik later zagen ze, hoe het figuurtje zijn hoofddeksel had afgenomen, het eveneens op zijn geweer had geplaatst, en er mee in de richting wees, die schuin het gebergte in liep. Dat herhaalde hij eenige malen.
“Hij wil, dat we daarheen komen!”zei de professor, “dat zullen we dan maar doen!”
Ze zetten zich weer in beweging, dwars over het strand en vijf tellen daarna zagen ze hoe de gestalte plotseling verdween, en later weer te voorschijn kwam op een punt, lager gelegen.
“Hij komt ons tegemoet!”zei de professor.
En zoo was het. Toen ze het breede, langzaam oploopende strand waren overgewandeld, en aan den voet van een koele rotskloof stonden, kwam uit die kloof de gestalte van een man tevoorschijn, die hen uitbundig begroette.
Hij was nagenoeg op dezelfde wijze gekleed als de ander, die hun op den steiger den weg had gewezen, alleen droeg deze een grooten kijker in een versleten leeren foudraal om zijn hals. Hij had een lang mager lichaam en George maakte bij zichzelf de opmerking, dat hij een broer van den professor had kunnen zijn.
Te oordeelen naar de hartelijkheid van den professor was hij dat ook, maar toen hij werd voorgesteld, wat hij een totaal overbodige en onnutte ceremonie scheen te vinden, bleek zijn naam toch anders te zijn.
“Crawley!”zei de professor, “Herbert Crawley!”
Herbert Crawley bleek een merkwaardig beschaafde en gecultiveerde stem te hebben, en naderhand vertelde de professor hun, dat hij van een zeer goede familie uit Engeland was, voor ingenieur had gestudeerd, maar het wilde leven had verkozen boven een bestaan achter een rekentafel en naar Afrika was getogen. Hij was leider van de bezetting op het eiland.
Crawley deelde hun mede, dat hij niet dacht, dat ze zoo vroeg zouden aankomen, hij had hen niet voor den middag verwacht en alleen de post aan den landtong opdracht gegeven uit te kijken, omdat hij wist, dat ze daar landen zouden. Hij was met de twee andere leden van de bezetting - want er was ook een wacht aan de Westpunt van het eiland - op den top van de rotsen op den uitkijk gaan staan, en had hen zien aankomen, maar hun boot had een zoo groote snelheid dat hij er niet in was geslaagd, tijdig beneden te zijn: van die rotsen klauteren was geen gemakkelijk werk. Hij had hen naar de rotsspleet laten komen, omdat hun kampement in die spleet was gelegen, nagenoeg de eenige plaats op het eiland, waar het verblijf koel en aangenaam was.
Hij keerde zich om en liep terug de rotsspleet in. De anderen volgden hem, blij, dat ze op een koele, schaduwrijke plaats kwamen. Het was een diepe, lange rotsspelonk, van boven nagenoeg even breed als van onderen en toen ze een honderdtal meters er in waren, bleek het, dat de wanden van boven zelfs nog iets naar elkaar toebogen. Het gevolg was natuurlijk, dat er alleen juist op den middag, als de zon in het zenith kwam, stralen binnen vielen, en dat maar gedurende een half uur per dag. Door de groote hoogte van het ravijn kwamen er ook nooit sterke temperatuurwisselingen voor, het was er altijd prettig koel, nooit koud en nooit heet, het was, of ze uit de tropen plotseling in een stukje gematigd klimaat waren overgebracht. De breedte van het ravijn nam voortdurend af, er kwam een bocht en toen viel er uit den rechterzijwand en waterstraal naar beneden die daar, vóór hen, een meertje vormde, waaruit een stroompje afvloeien, verder het ravijn in. De professor keek verbaasd naar het zonderlinge verschijnsel, dat een bergland afwatert naar binnen, en vroeg aan Crawley, waar dat wegstroomende water bleef.
Deze haalde de schouders op en keek naar het smalle, snelvlietende beekje:
“Daar hebben we ons lang over verbaasd,”zei hij, “vlak bij de plaats, waar we onze hutten hebben gebouwd, is een groote, diepe put in den grond, en daar verdwijnt nu al sedert het oogenblik dat we op het eiland zijn het water in. Ik geloof, dat het vroeger een geiser geweest is, die, toen het eiland wegzonk, is uitgedoofd, en nu van onderen met de zee in verbinding staat; we hebben wel eens geprobeerd, met een heel lang eind touw te peilen, hoe diep het was, maar we hebben nooit grond gepeild, het zal we een buis zijn, die van onderen in zee uitkomt...”
Dit leek den professor ook het waarschijnlijkst en ze richtten hun aandacht weer op het terrein rondom hen. Het water stroomde hier tusschen twee verhoogde oevers, het was nu ook geen rots meer, waarop ze traden, maar zandsteen. Het water had dezen in den loop der tijden diep uitgeschuurd tot een prachtige, gladde bedding, waardoor het kristalhelder voortstroomde. Vijf minuten later maakte het ravijn een tweede scherpe wending en toen ze die hadden omgeloopen, stonden ze verrast stil.
Het ravijn verwijdde zich hier plotseling tot een grooten, gesloten ketel, met zuiver rechte, gladde wanden. Het leek een reusachtige cylinder, die op zijn eene einde was gezet, en op den bodem waarvan een vijftal houten blokhuizen was gebouwd. Het water, waarlangs ze waren gewandeld, liep naar een punt, midden in den bodem van dien cylinder en verdween daar, zonder een poel te vormen, zonder lawaai; het goot zich eenvoudig in een ronde opening in den rotsbodem en verdween.
Hun verbazing duurde echter niet lang, want de professor keerde zich om en zei: “Kom, lui, er zijn belangrijker dingen voor ons te doen op het ogenblik, als we onzen schat te pakken hebben, na veel verschieten van kruit, kunnen we alles op ons gemak bekijken; nu moeten we ons bezig houden met strategie.”
En daar hielden ze zich mee bezig. Ze gingen de grootste der vijf hutten binnen, ontstaken een petroleumlamp, want er drong slechts weinig licht in het diepe dal, en bogen zich over een kaart, die hun begeleider op de tafel had liggen.
Het was wederom een vluchtige schets van het eiland en op de plaatsen, waar ze de versterkte posten wisten, waren roode kruisen aangebracht.
“Op deze plaatsen zijn versterkte posten!”begon Crawley, maar de professor hief glimlachend zijn hand op.
“Mijn voortreffelijke secretaris, Bestor,”zei hij, “heeft me dat allemaal verteld, maar op welke van uw posten is het meest versterking noodig, om het eiland met succes tegen een overmacht te kunnen verdedigen? Dat wil zeggen, gedurende op zijn hoogst vier en twintig uur; over een uur of twintig verwacht ik de “Wanderer”hier en dan zijn we in staat, iedereen het hoofd te bieden... maar waar is op het oogenblik het zwakke punt van het eiland?”
Crawley aarzelde niet, en plaatste twee vingers op twee roode kruisen tegen den bergrug aan.
“Hier!”zei hij.
Het waren de twee schuttersposten, die, enkele kilometers van elkaar, tegen den bergwand waren gelegen en die met hun tweeën het geheele, lange strand moesten beheersen.
“Dit is het zwakke punt!”zei hij, “als we twee man aan één zijde van 't eiland hebben, bij die rotsklompen, en drie man, zooals er nu zijn, bij de landtongen, geen mensch komt dààr door... maar als de heele bende op verschillende plaatsen van het strand gaat aanvallen en onze menschen dwingt, op verschillende plekken tegelijk vuur te geven, dan kan het wel eens gebeuren, dat er iemand doorsluipt. En als zich iemand van den vijand in het gebergte heeft genesteld, dan is er geen houden meer aan... de versterking, als u die gaat aanbrengen, is het nuttigst, verdeeld over de lengte van het strand.”
De professor bekeek nog even peinzend de kaart en knikte: “Je hebt absoluut gelijk!”zei hij dan. “Dus er moet om te beginnen een man naar den anderen uithoek van het eiland, om den man daar te gaan helpen? Dan zal dat onze derde matroos zijn, vermoed ik... Peterson, als jij dien eenzamen drommel daar eens wat ging opvroolijken...”
De matroos klopte op zijn uitpuilende zakken en slingerde zijn geweer over zijn schouder. Maar dan betrok zijn gezicht en hij keek den stuurman even aarzelend aan.
“Wat is er, Peterson?”vroeg die den matroos, “heb je weer honger?”
De matroos, een reusachtige, blonde Zweed, keek hem verontwaardigd aan, en zei: “Neen, stuurman, maar valt daar ook wat te vechten?”
Onder het bulderend gelach, dat er opging, vernamen ze de stem van den stuurman, die hem beloofde dat hij, als het eenigszins mogelijk was, den vijand naar hem toe zou jagen, of hem anders zou laten halen...
Peterson vertrok opgewekt, onderweg zijn magazijn vullend. De strijdlust van Peterson bleek echter aanstekelijk te hebben gewerkt, want de stuurman zelf informeerde plotseling, waar zij zouden moeten gaan zitten.
De professor deelde hem mede, dat George en O'Reilly tezamen met een man van de bezetting de eene post zouden nemen en de stuurman, hijzelf en Crawley de andere.
Iedere post had dan drie man en er bleven de twee man boven in het gebergte over, die als reserve zouden fungeeren en zich naar elke plaats spoeden, die ze zagen, dat bedreigd werd.
Tot hun stomme verbazing liep Crawley toen naar een hoek van het vertrek en nam een telefoonhoorn van den haak.
“Heb jullie hier telefoon!”zei de stuurman, en ook de professor keek verbaasd.
“Wel zeker!”lachte Crawley, “we hebben een radiozender en ontvanger, waarvoor we een heele accumulatorenbatterij hebben staan; het was een kleine moeite, om een draad te leggen naar de uitkijkpost boven op den hoogsten top van het gebergte... ik zal de twee lui, die daar nog zitten, van de plannen op de hoogte stellen.”
Hij sprak een tijdlang in den hoorn en drukte hen op het hart, goed uit te kijken, of ze den torpedojager niet zagen; die moest in den loop van den middag aankomen. Hadden ze dien gesignaleerd, dan mochten ze onder geen voorwaarde iets doen, wat kon verraden, dat het eiland bewoond was, maar dan moest een van hen naar beneden komen, en hem verwittigen van den koers, dien het schip nam.
Toen hij den hoorn weer ophing, was het Phyllis, die met een verontwaardigd gezicht haar vaders arm een rukje gaf en vroeg, waar zij moest blijven.
De professor keek haar verbaasd aan, terwijl hij bezig was, het magazijn van zijn zware Parabellum te vullen.
“Wel, hier natuurlijk, in deze hut!”zei hij.
Phyllis keek hem kwaad aan: “Om wat te doen? Sokken te stoppen?”
De professor lachte: “Neen kind, jij blijft hier, houdt je verbandtrommel klaar en kookt eten, dat is de taak der vrouw, je wou me toch niet komen vertellen, dat je met ons mee wilde gaan en schieten?”
“Dat wou ik juist wel!”zei Phyllis, en een gelach ging op, dat haar woedend maakte.
“Ik kan even goed schieten als u, vader, dat weet u toch wel?”
De professor knikte ernstig: “Zeker, kind, maar ik vrees, dat onze tegenstanders ook even goed kunnen schieten als ik en daarom blijf jij hier, compris? Je zorgt, dat er heete koffie en eten is, voor het geval er een paar uitgeputte lieden iets noodig hebben; jouw taak hier is zeker zoo belangrijk als die van ons! En nu geen gemopper meer... als ik je er op betrap, dat je aan het schieten wilt gaan, laat ik je onder bewaking stellen...”
Phyllis zag in, dat er niets aan te doen viel; ze kende haar vader en als hij zoo sprak was er niemand, zelfs zijn beminde dochter niet, die hem van opinie kon doen veranderen.
Elk van de mannen nam een voorraad conservenblikjes mee; Crawley deelde hun mede, dat er in elke hut voldoende drinkwater in den grond was gegraven voor een heele week en de twee ploegen van drie man vertrokken door het ravijn.
Er waren twee mannen overgebleven in den uitkijkpost, die boven op het hoogste punt van het gebergte was gelegen. Op het oogenblik, dat de sloep het eiland bereikte, lagen er daar vier, Crawley en drie man; maar Crawley was naar beneden gegaan en had vervolgens per telefoon een tweede geroepen, om een der posten aan de kust te helpen versterken. De twee, die er waren overgebleven, hadden een vrij gemakkelijk baantje.
Het gebergte was van een buitengewoon onregelmatigen en grilligen vorm; dat was van de plaats, waar de twee mannen lagen, duidelijk te zien. Ravijnen en rotsplateaux wisselden elkaar af; door dat alles heen liep nu en dan een hooge bergrug en het gevolg was, dat het voor iemand, die den weg niet heel goed wist, bijna onmogelijk was, die uitkijkpost te bereiken.
De post zelf bevond zich op een afgeronden bergtop; het was in vroeger tijden waarschijnlijk een spitse top geweest, maar regen, wind en de inwerking van de zonnehitte hadden den spits doen verdwijnen tot een heuvelachtigen klomp, met hier en daar uitstekende punten, die waren blijven staan. Vanuit zee was de klomp duidelijk te zien, afstekend tegen de lucht; bevond zich daar dus iemand, dan had hij nauwkeurig zorg te dragen, dat zijn hoofd niet te ver omhoog stak, anders zou hij zonder eenige moeite met een kijker gezien kunnen worden.
Om dat bezwaar te ondervangen, had Crawley tusschen twee groote verhevenheden van den top in, die, uit zee gezien, tegen den hemel afstaken als twee kleine puntjes, een stuk rots laten weghakken, zoo groot, dat in de ontstane holte gemakkelijk vier mannen konden liggen. Naast hen rezen als twee muren de rotsblokken op, die hen tegen de zonnestralen beschutten, en vóór de spleet tusschen die blokken waren planten geplaatst, die een wachter geheel onzichtbaar maakten.
De telefoon, die verbinding gaf met de nederzetting in den dalketel, was geplaatst in een uitholling van een der rotsblokken, waar ze nooit beschadigd worden kon.
Nu lagen er twee mannen, plat op hun buik, op wat oude kleedingstukken, en zochten met hun kijkers den horizon af.
“Komt die schuit nog niet?”bromde een van hen en draaide zich op zijn andere zijde, “elk oogenblik moeten we hem toch in het vizier krijgen...”
Hij stak zijn hoofd buiten de bescherming van de rotsblokken en keek snel naar de hoogte van de zon.
“Het is bij twaalven, het...”
En toen uitte zijn metgezel, die onafgebroken door den kijker had liggen turen, een kreet:
“Een rookwolkje aan den horizon, dat moet-ie zijn!”
De ander schoof met een schok vooruit, bracht zijn oogen aan het glas van zijn telescoop, zocht even den horizon af en toen bleef zijn kijker onbeweeglijk wijzen naar een bepaald punt van den grooten cirkel, waar lucht en water elkaar raakten.
“Hij is het... rookwolken, dat is een stoomschip!”zei hij, “ik zal gaan telefoneeren!”
Hij greep den hoorn naast zich en draaide aan de kruk van het ouderwetsche toestel. De stem van den man, die order had gekregen, in de hut te blijven wachten, tot hij bericht kreeg, dat de torpedojager in zicht was en dan dat bericht door te geven aan Crawley, antwoordde hem.
“Hallo Bill... heb jullie hem in de gaten?”
“Ja,”antwoordde Bill van boven, “hij is juist opgedoken, ik denk dat hij nog een mijl of vier weg is, maar hij vaart allemachtig gauw, je mag je wel haasten... adios!”
De ander, beneden in de hut, waar hij Phyllis had geholpen, de diverse ingrediënten bij elkaar te zoeken, die noodig waren om koffie te zetten en een maal te bereiden, drukte zijn breeden, ouden hoed vaster op zijn hoofd, slingerde zijn blinkend geweer over den schouder, en goot een kop koffie naar binnen, die Phyllis voor hem had ingeschonken.
“Good luck, miss!”zei hij, zette zijn kop weer neer en wuifde met zijn eene hand, “het beste met de kachel!”
Lachend verdween hij door de deuropening, en haastte zich het pad langs het water af, terwijl Phyllis pogingen in het werk ging stellen om op de hoogte te komen van de nukken van de geïmproviseerde steenen kachel.
Op het oogenblik, dat de boodschapper uit de hut de schutterspost aan het strand bereikte, waar Crawley, de stuurman en de professor verblijf hielden, naar binnen ging, en zijn boodschap afgaf, was de tropedojager het eiland genaderd en stoomde niet naar de Oostzijde, waar de twee landtongen lagen, maar naar de Westpunt.
Dat was zeer verklaarbaar; de professor wist, dat er een landingsplaats was in het Oosten, maar Forster wist daar totaal niets van, en voer op goed geluk naar het Westen.
De twee mannen boven op den berg volgden vol belangstelling den loop van het schip, en vloekten van spijt, dat het niet langs den rotswand naar het Oosten was gevaren. Waarschijnlijk zou het schip daar op de een of andere rotspunt zijn gestooten, tot hun groote vreugde. In het Westen was daar weinig kans op. En die kans werd nog kleiner, toen bleek, dat de bemanning van het oude oorlogsschip het zekere voor het onzekere nam en een behoorlijk eind uit de kust bleef. Zoo voer het schip op halve snelheid tot de plaats, waar het gebergte in zee verzonk, en de heele reeks steeds kleiner wordende eilandjes zich in het water uitstrekte.
“Ik lach me een aap, als ze dààr proberen aan land te gaan,”zei een der twee mannen, die door de telefoon met Bill was betiteld, “dan zullen ze het warm krijgen. Er zijn daar niets dan rotsen, steil uit zee oprijzend en de eenige plaats waar ze op het eiland kunnen klauteren, wordt bestreken door die twee lui in de hut. Kijk die ezels!”voegde hij er juichend aan toe, want op dat oogenblik maakte de torpedojager een draaiende manoeuvre, kwam tot stilstand en met behulp van hun kijker zagen ze een groote bedrijvigheid aan dek.
“Bill!”grinnikte de ander, met zijn oog voor het glas, “ik geloof al zijn leven, dat ze een boot laten zakken!”
En zoo was het inderdaad. Door hun kijkers konden ze in den fellen zonneschijn duidelijk waarnemen, hoe van het zwarte dek van den torpedojager een witgeschilderde sloep werd neergelaten, waarin een zevental mannen was gezeten.
Een lichte flikkering nu en dan bewees dat enkele daarvan met geweren bewapend waren. De sloep verwijderde zich van het schip, zóó langzaam, dat men de conclusie kon trekken, dat ze door roeiers werd voortbewogen.
De boot voer op het eiland af en bereikte den rotswand, die daar wel niet hooger was dan een meter of acht, maar toch hoog genoeg, om de sloep voor een oogenblik aan het gezicht der mannen te onttrekken. Even later kwam ze weer in zicht, op een plaats, waar de rots achteruit week, en de kustlijn te onderscheiden was. Dat was de plaats, de eenige aan dien punt van het eiland, waar het mogelijk was, zonder touw of ladder aan land te komen en het was duidelijk, dat de bemanning van de sloep zou pogen, daar aan wal te gaan.
De twee mannen, hoog boven het strand, die door hun kijkers dat alles, dat enkele kilometers verder geschiedde, even duidelijk konden zien, alsof ze er enkele honderden meters vanaf stonden, wachtten in ademlooze spanning. De sloep werd op het smalle strookje strand geroeid, een man sprong er uit en trok met een touw den boeg van de boot op het gelige zand. Dan kwamen de anderen overeind, legden hun riemen neer en wilden eveneens aan land stappen...
En op dat oogenblik stak de man, die het eerst uit de boot was gekomen, plotseling zijn armen omhoog en bukte zich dan om naar zijn been te grijpen. Een tweede deed hetzelfde... een oogenblik heerschte er een groote verwarring onder de kleine zwarte figuurtjes; toen wierpen ze zich plat in het water, achter de boot.
En eerst op dat oogenblik hoorden de twee wachters boven op de rots, twee zwakke knallen, de knallen der twee op een grooten afstand afgevuurde schoten.
“Ze hebben er elk een in hun been, Bill!”zei de eerste man, nam even zijn telescoop van zijn oog en ging een beetje gemakkelijk liggen. “Ik ben allemachtig benieuwd, hoe dat af zal loopen?”
Hij behoefde niet lang te wachten. De twee mannen, die in hun been waren geschoten, hadden geen kans gezien om weer achter de boot te duiken, maar waren plat op het door de felle zon verlichte, gloeiende zand gaan liggen en hielden zich dood. De rest van de lieden, verschanst achter de houten sloep, hield zich rustig.
En toen spoot een klein, wit rookwolkje langs een der zijden van de sloep, gevolgd door een tweede, aan den anderen kant.
“Bill!”zei de eene man, die met zijn voeten schopte van plezier; “heb je ooit zulke stomme kaffers gezien? Ze gaan achter die houten boot liggen schieten... geweerkogels gaan daar door als boter...”
De feiten stelden hem in het gelijk. Geluid van schoten bereikte hun ooren nog steeds niet, maar er ontstond een groote beweging onder de zwarte figuurtjes, die achter de boot lagen; enkele sprongen op en renden weg, terwijl sommige op hun buik achteruit kropen, verder het water in.
Toen eindelijk enkele gedempte knallen klonken, lag de boot, wit schitterend in de zon, op het strand, met erbij alleen nog maar de twee kerels, die in hun been geschoten waren en zich als lijken gedroegen.
Even heerschte er volkomen rust en dan verscheen een gestalte aan de naar hen toegewende zijde van een rotsklomp, zoodat ze voor den vijand onzichtbaar was, en die gestalte bleef daar enkele oogenblikken.
“Wat voert die kerel daar uit?”informeerde Bill's metgezel.
Bill haalde de schouders op en loerde door zijn kijker:
“Ik denk, dat het een van die matrozen is, die met het jacht zijn meegekomen,”opperde hij, “en dat hij hun nu aan het vertellen is, dat ze moeten maken, dat ze weg komen, als ze niet tot gehakt willen worden geschoten!”
Zoo bleek het te zijn.
De verdwenen gestalten kwamen een voor een uit het water te voorschijn, de twee imitatie-lijken verrezen en na eenig geharrewar om de boot vlot te krijgen, dropen de aanvallers af... hun langzaam op en neer gaande riemen schitterden in de zon.
“Wat zal ze dat tegenvallen,”grinnikte Bill, “zeg, Pete, kijk eens naar den torpedojager!”
Ze richtten hun kijkers erop, en zagen, dat de torpedojager den steven had gewend en langzaam verder voer, om de punt van het eiland heen, om aan de andere zijde te komen. De sloep, die in rechte lijn voer, zouden ze op die wijze onderweg kunnen oppikken.
Het was duidelijk, dat Forster, na zijn eerste mislukte poging, was gewaarschuwd; hij wist nu, dat er menschen op het eiland waren, die hem beletten, daar voet aan wal te zetten... hij was van plan, eerst het eiland te verkennen. De sloep kruiste de baan van den jager en blijkbaar was er een touw of een kabel overboord gegooid, want daarna volgde de boot in het zog van het oorlogsschip, als een klein kind, dat aan moeders rokken hangt. Steeds sneller beschreef het schip een grooten cirkel om de rij uitstekende eilandjes heen, om niet onverhoeds op een klip te stooten, en na een kwartier was het aan de strandzijde van het eiland gekomen en voer met geringere snelheid weer naar de kust toe.
Die geringe snelheid werd ongetwijfeld veroorzaakt doordat voortdurend de diepte werd gepeild. Het schip voer in schuine lijn langs de kust, steeds daarop aanhoudend. Het was nu veel dichter bij den uitkijkpost en de twee mannen daar moesten zich omkeeren, om het te kunnen volgen. Ze hadden nu ook hun kijkers niet meer noodig; de afstand van het midden van het eiland tot de kust was op het smalle gedeelte niet meer dan een kilometer en de lucht was kristalhelder.
Weer lag nu de torpedojager stil, de gesleepte sloep werd langszij getrokken, maar de bemanning bleef er in. Het was doodstil, geen beweging op heel het lange, in de zon flikkerende strand verried, dat er zes geweerloopen gereed stonden, kogels over de kuststrook uit te braken...
En toen uitte de man naast Bill een minder net woord, maar dat woord was vergeeflijk: “Bill, de weergaasche idioten gaan het nog eens proberen!”
Het bleek waar te zijn, en Bill grinnikte in stilte. Of Forster nu in de meening verkeerde, dat er alleen maar menschen zaten aan dien eenen uithoek van het eiland, of veronderstelde, dat de schutters boven in het gebergte zaten, op een te grooten afstand, om juist te kunnen vuren, was niet duidelijk; maar in elk geval werd een tweede sloep neergelaten, waarin vier mannen plaats namen. Toen die sloep even later door een andere gevolgd werd, en Peter zijn kijker richtte, zag hij, dat er in die andere ook maar vier gezeten waren... die twee kerels met hun defecte beenen waren dus al buiten gevecht gesteld!
De twee sloepen voeren onder een grooten hoek van elkaar af. Het uitgangspunt was de torpedojager en als ze elk hun koers hielden, zouden ze ongeveer zeshonderd meter van elkaar op het strand aankomen. Nu was de bedoeling van Forster, hier een tweede poging te wagen, duidelijk. Hij veronderstelde, dat enkele mannen niet in staat zouden zijn, twee verschillende troepen, die een heel eind van elkaar aan land kwamen, te weerstaan; maar die voorstelling maakte, dat Bill Pete een por in zijn lendenen gaf, en zich verheugde op de dingen, die komen zouden.
En ze kwamen... ze behoefden heusch niet lang te wachten. Toen de eerste sloep bijna aan land was, was de tweede, die een iets langere baan had gekozen, nog honderd meter ervan verwijderd.
En zonder voorafgaande waarschuwing spoten er plotseling drie fonteintjes water op voor de boeg van de eerste sloep. Een paar tellen daarna klonken drie scherpe knallen.
Het was wel zielig voor de lui in de boot, er werd op hen geschoten, maar geen van hen kon ontdekken, waar de schoten vandaan kwamen. Forster was in die boot gezeten; het was hem onmogelijk geweest, zijn handlangers er toe te krijgen, een tweede poging te wagen, zonder dat hij met een der booten meeging.
“Jij zit hier hoog en droog op het schip!”verweten ze hem, “jij hebt makkelijk praten, maar wij vertikken het, ons hachje erbij in te schieten, terwijl jij met je leelijke hoofd zit te wiegelen en och, och roept!”
Forster had geen tijd verknoeid met disputeeren, maar had een geweer gegrepen, en was in een der sloepen gaan zitten.
Vol vertrouwen was hij op het eiland afgestevend en stond op het punt, het bevel te geven, de riemen in te trekken, toen de drie kogels het water voor den boeg deden opspatten en zijn matrozen hun riemen deden intrekken, sneller dan ze ooit op een bevel van Forster zouden hebben gedaan.
De boot dreef zachtjes naar het strand, en vier paar oogen poogden te ontdekken, waar de schoten vandaan waren gekomen. Het was Forster duidelijk, dat ze van het eiland kwamen, maar wààr... ?”
De zon scheen fel op het zand, op de witbestoven rotsen, en een rookwolkje van een schot, tegen dien lichten achtergrond gezien, was volkomen onzichtbaar.
Op dat oogenblik had de tweede boot bijna het strand bereikt en de inzittenden van dat vaartuig deden precies dezelfde ervaring op... drie fonteinen spoten voor hen omhoog, te dichtbij, om hen onverschillig te laten en de knallen der schoten drongen door tot Forster in de eerste sloep.
Het was een van die oogenblikken, waarin groote beslissingen moeten worden genomen en Forster was er zich van bewust. Het was hem niet kwalijk te nemen, dat hij in de meening verkeerde, dat die tweede serie van drie schoten afkomstig was van dezelfde personen als de eerste serie... en daarop grondde hij zijn bevel: “Vooruit!”
Hij ging overeind staan in de boot, en zijn doodsverachting deed de matrozen hun riemen weer opnemen, om de boot met een laatsten zet op het land te schuiven.
Toen vloog Forster's fraaie tropenhelm, die in stilte menig haveloos matroos hem benijd had, van zijn hoofd, een waterfontein spoot op, vlak naast hen en een derde kogel floot rakelings over hen heen. Woedend sprong de van zijn waardig hoofddeksel beroofde Forster uit de boot, en plaste door het water aan land. Hij hief zijn geweer op en mikte op... ja, waarop... er was niets te zien... totaal niets en terwijl hij nog naar een goed doel stond te zoeken, was datzelfde doel hem vóór en de wolken omhoogvliegend zand deden hem inzien, dat de partijen te ongelijk waren naar zijn smaak...
“Terug, jongens!”riep hij en keerde zich om.
Hij had geen reden, zich woedend te maken; zijn matrozen waren slechts al te voortvarend geweest in de uitvoering van zijn bevel en een aanvoerder kan ijver slechts op prijs stellen... Maar men kan ijver ook te ver voeren, en toen Forster zijn boot ontdekte, die zich, door zes riemen voortbewogen, met bekwamen spoed verwijderde, liep zijn gal over. Hij schudde zijn in de zon blinkend geweer tegen de in de zon blinkende rotsen van het eiland, maar het eenige antwoord van den onzichtbaren vijand was een kogel, die het zand van het strand raakte, ricochetteerde en huilend hoog boven zijn hoofd verdween.
Hij aarzelde niet langer... gooide zijn geweer op het strand, gespte niet zonder een gevoel van spijt zijn nieuwe Browning af en ontdeed zich van zijn bovenkleren. Het was hem niet kwalijk te nemen, dat hij in dit klimaat het geringst mogelijke aan onderkleeding droeg; hij was dus snel klaar en koelde zijn woede op de spattende golfjes, toen hij zijn moeizamen tocht naar den torpedojager aanving.
De bemanning van de andere boot, die bestond uit de vier matrozen en den stuurman en die zulke onprettige ondervindingen hadden opgedaan aan de Westpunt van het eiland, was door ondervinding wijs geworden, wijzer dan Forster gebleken was te zijn, en toen de eerste serie van drie kogels, dwars over het breede, kale strand, dat geen spoor van dekking bood, hen deed opschrikken, aarzelden ze geen seconde, maar zuchtten diep, wendden den steven van de sloep en roeiden terug naar den torpedojager, inwendig hopend, dat For ster de een of andere stommiteit zou uithalen, en een kogel trachten tegen te houden.
Hij haalde wel degelijk stommiteiten uit, maar het vaste besluit van de verdedigers, alleen in geval van noodweer dooden te maken, behoedde hem voor lichamelijk letsel, aangenomen natuurlijk dat hij onder het terugzwemmen naar zijn schip geen beroerte kreeg van woede.
Het water van den Oceaan is koel, en hij kreeg geen beroerte.

Hoofdstuk XI.

WAARIN ZEEROVERTJE WORDT GESPEELD.

De bemanning, overgebleven aan boord van de “Wanderer “, was zeer gering in aantal. De drie matrozen waren met den stuurman meegegaan naar het eiland; alles, wat er nog over was, bestond uit den kapitein, den kok, den stoker en den machinist.
En dat ging ook best voor een dag of wat; één man in de machinekamer was voldoende, nu alles niet meer van de snelheid van het jacht afhing. De kapitein had nu een gemakkelijke taak op de brug, en in de perioden, dat Wilkins zich genoodzaakt zag, een beetje te gaan slapen, kon hij het toezicht overdragen aan den machinist; er was voor het jacht niet het geringste gevaar.
De torpedojager, die hen bij het vallen van den avond van den vorigen dag was gepasseerd, zou, nu de zon in het zenith stond, wel reeds aan het eiland zijn aangekomen en er de noodige verrassingen ondervinden. Er heerschte een gloeiende hitte op het dek van de “Wanderer “, de zee was spiegelglad, geen windje was er te bespeuren en de eenige rimpeling van het zeeoppervlak werd veroorzaakt door de vaart van het jacht.
Het was dan ook te billijken, dat Wilkins, toen de klok half twee wees, den machinist had geroepen, hem het toezicht had opgedragen en naar beneden was gegaan, om te pogen, een beetje van zijn achterstallige slaap in te halen.
Ondanks de hitte in zijn hut duurde het geen tien minuten of hij sliep, in slaap gesust door het zachte zoemen van den overgebleven motor.
De stilte en rust op het schip waren intens, de kok sliep, de kapitein sliep, beneden in de machinekamer had de stoker niet veel te doen en zat op de stalen loopbrug, een sigaret in zijn mondhoek. Het schip schoof rustig door den oceaan. Zoo verliep de middag. De machinist was snel naar zijn hut gegaan, om even later terug te komen met enkele afleveringen van een detectiveverhaal, dat hij uit Engeland had meegenomen, en, op den vloer van de brug gezeten, zijn rug tegen een der stutten van de railing, las hij verder, terwijl het jacht, met vastgezet roer, kalm zijn koers vervolgde. De zon daalde lager en lager, de hitte nam langzamerhand af en de plekken schaduw op het dek werden grooter.
De hemel, die den geheelen dag uit louter vuur, wit vuur had bestaan, nam een diepblauwe tint aan, de zee werd blauw met een gouden weerschijn op de plaats, waar de zon erin verzonk, en het jacht zelf bleef wit, met donkere vlekken schaduw, groote, zwarte vlekken...
De machinist verslond de laatste bladzijde van zijn roman, zuchtte diep, keek spijtig naar het peukje sigaret, waaraan hij vergeten had te trekken, mikte het dan over de railing en zoo intens was de stilte, dat hij het korte gesis hoorde, toen het ver beneden hem, in zee uitdoofde.
Hij rekte zich uit, geeuwde en krabbelde overeind.
En toen, in zijn half gebukte houding, met één hand nog op het dek, bleef hij zitten, met steeds grooter wordende oogen starende naar een silhouet, die, nauwelijks een mijl verwijderd, voor de zonneschijf voorbijgleed.
Hij staarde langen tijd naar de langzaam voortglijdende, zwarte omtrekken, maar geen vergissing was mogelijk: in het Westen, op nauwelijks een mijl afstand, kwam de torpedojager opzetten...
Hij schoot verder overeind, rende de trap van de brug af en geluidloos met zijn rubberzolen naar de hut van den kapitein. Hij verspilde geen tijd met kloppen, maar schoot door de openstaande deur naar binnen en schudde Wilkins aan zijn naakten schouder... zijn pyamajasje had de kapitein uitgetrokken...
“Kapitein... de torpedojager!”
Op het oogenblik, dat de hand van den machinist hem aanraakte was Wilkins wakker, en toen hij het woord torpedojager hoorde, stond hij al naast zijn bed.
“Waar?”zei hij, schoot zijn witte, lange uniformbroek over zijn pyjama heen, trok zijn jasje aan, en gaaide naar zijn goudgebiesde pet.
“Waar is-ie, wat is er aan het handje?”
De machinist poogde hem te vertellen, wat er aan het handje was, terwijl ze de twee trappen naar de brug oprenden, maar toen Wilkins daar eenmaal stond vroeg hij niets meer, er was niets te vragen...
De koers van het oorlogsschip was nu gewijzigd, het stevende recht op hen aan, en de silhouet was nu dat van een slagschip, recht van voren gezien, de smalle romp, de hooge masten... het voer langzaam, maar zou hen binnen een kwartier hebben bereikt.
“Wat is ie in vredesnaam van plan?”zei de machinist.
Wilkins gromde iets tusschen zijn tanden en hield het schip onafgebroken in het oog. Wat Forster van plan was, wist hij natuurlijk niet, maar hij kon wel enkele dingen bedenken, die hij van plan zou kunnen zijn, en geen van die dingen was plezierig.
Hij gaf den machinist bevel, den kok te wekken en den stoker aan dek te laten komen; hijzelf moest den stoker in de machinekamer vervangen en goed acht geven op de aanwijzingen van de scheepstelegraaf.
“Van de juiste bewegingen van het jacht zal een massa afhangen!”riep Wilkins hem achterna, “ik geloof, dat ze ons willen aanvallen!”
Even later kwam de kok, nog steeds in zijn witte voorschoot, slaperig de brug op, en Wilkins maakte hem klaar wakker, door hem op den torpedojager attent te maken.
“Haal als de gesmeerde bliksem het doek van dat machinegeweer op den boeg af!”zei hij, “kun jij, behalve soep koken, met een machinegeweer omgaan?”
De kok zette een verheugd gezicht, wreef zijn handen aan zijn niet al te schoone schort af, en deelde hem mede, dat hij, toen hij toen hij nog in het leger was, bij de mitrailleurafdeling had gediend.
“Da's het eerste stukje goed nieuws, dat ik vandaag hoor!”zei Wilkins, “laat zien, dat je haar op je tanden hebt... maar schiet niet voor ik je het bevel geef en schiet op het doel dat ik aangeef, gesnapt?”
De kok riep hem toe, dat hij het gesnapt had en rende naar het voorschip, om het machinegeweer te onthullen.
Het stond bij het groote zoeklicht, dat ze op de Theems hadden gebruikt en Wilkins keek een tijdlang met peinzenden blik naar die twee voorwerpen. Toen schoot hem een gedachte door het hoofd en een oogenblik later was het duidelijk, dat het denkbeeld kans van slagen had.
Hij boog zich over den rand van de brug, de torpedojager was nu niet verder dan een halve mijl weg en zag op dat oogenblik den stoker uit de machinekamer te voorschijn komen.
“Je komt als geroepen!”deelde Wilkins hem mede, “we zullen een paar warme uurtjes krijgen... haal als de drommel alle munitie voor dat machinegeweer, ik weet niet, waar die precies staat, maar het is ergens in de kaartenkamer!”
Hij zag den kok heen en weer rennen tusschen de kombuis en den boeg, en met een ketel de groote, glimmend stalen koelcylinder van den mitrailleur vullen. Op het oogenblik, dat de cylinder vol was, kwam de stoker met zijn armen vol langwerpige smalle kisten mitrailleur-patroonbanden, naar voren.
“Maak als de duivel, dat je met dat ding klaar bent om te schieten!”zei Wilkins, nam zijn kijker en richtte die op het naderkomende schip. Nog steeds verried niets daar aan boord, wat het van plan was, maar dat Forster niet van het eiland was teruggekeerd, om garnalen te gaan visschen, was meer dan duidelijk...
Op het dek van den torpedojager was niets te zien, dat op een bijzondere bedrijvigheid wees, zelfs met den kijker niet; een stuk of twaalf mannen stonden bij de railing op de voorplecht en keken naar het jacht.
Ondanks het feit, dat de schepen steeds dichter bij elkaar kwamen, werd het zicht slechter; de snel invallende tropische schemering ging over in den nog sneller invallenden nacht.
Toen hij ten laatste zijn blikken van den nu vagen omtrek van het oorlogsschip afwendde en weer naar het dek van zijn eigen schip keek, zag hij, dat de kok zijn witte voorschoot had afgedaan, en in een donkere broek op de ijzeren zitplaats achter het machinegeweer was gaan zitten. Hij had zijn bovenlichaam ontbloot, want ondanks het verdwijnen van de zon was het nog warm, heel warm...
Wilkins stapte van de brug af. Als er een gevecht op komst was, leek het hem wenschelijker, niet als witte schietschijf boven op de brug te fungeren; het jacht had betrekkelijk weinig aan een dooden kapitein...
Nog altijd was het stil. In het Westen vertoonde de hemel een rooden gloed, die in zee weerkaatste, de lucht boven hen was violet, bijna zwart, maar op geen van beide schepen werd ook maar een lichtje ontstoken; slechts met de grootste moeite konden ze nu de vage vorm van het naderende schip onderscheiden.
Wilkins was midden op het dek gaan staan, zijn kijker in de hand. Op een plaats, vanwaar hij elk oogenblik zijn bevelen kon doorgeven aan den machinist, beneden, en de mannen bij het machinegeweer in de gaten houden.
Nu werd in de diepe stilte plotseling een stampend geluid hoorbaar, het werken van de stoommachines aan boord van den torpedojager... die was blijkbaar dichtbij... hij was nu te onderscheiden aan den vagen gloed, dien de ketelvuren boven zijn pijpen uitstraalden.
“Richten!”zei Wilkins tegen den man achter den mitrailleur, “richten op den romp van het schip... niet hooger, begrepen, ik vertrouw die koks nooit, ze willen altijd aan het slachten!”
De kok grinnikte uit de duisternis voor op den boeg, en een zacht klikkend geluid verried, dat hij het vizier stelde.
“Klaar!”kwam het terug.
“Kun je je vizier zien?”vroeg Wilkins, “het is zoo helsch donker...”
De kok grinnikte weer, dat was een gewoonte van hem.
“Die professor is een handige vent!”zei hij, “de vizierkorrels zijn bestreken met radiumverf!”
Wilkins lachte zachtjes... het was een onverhoopte bof.
“Een schot of honderd!”beval hij. “Vuur!”
Het leek, in de doodsche stilte, die er aanvankelijk geheerscht had, of er een vulkaan uitbarstte. Een onafgebroken reeks van paarse vlammen spoot van den boeg van het jacht, een vlammentong van tien voet lengte en het dek trilde onder de snel op elkaar volgende explosies.
Toen was het stil, betrekkelijk stil, maar een gesuis in Wilkins ooren, na het gedonder van het machinegeweer, belette hem, goed te hooren, wat er op het andere schip werd geroepen.
Want dat er geroepen werd, en een heele hoop ook, leed geen twijfel. Waar eerst niets te zien was geweest, sprongen nu lichtende patrijspoorten te voorschijn, een heele rij; het bewees, dat de torpedojager zijn koers had gewijzigd en nu evenwijdig met hen voer. Op het dek dwaalden lichten rond, blijkbaar lieden met zaklantarens.
“Hou je klaar voor een tweede bediening!”zei Wilkins, “zeg, Tomkins, ga liever plat op je buik liggen, als ze gaan schieten...
Hij had het nog niet gezegd, of van het dek van den torpedojager spoten enkele rossige en paarse vlammetjes, kogels vlogen fluitend over het dek en enkele sloegen met een doffen slag in de verschansing.
“Vervloekt!”brulde Wilkins, “de ellendelingen... ik zal ze leeren, mijn prachtige verschansing in flarden te schieten! Geef ze van katoen!”
Zij laatste woorden werden verdronken in een onafgebroken gebrul, dat werd uitgebraakt door het machinegeweer.
Het waren nu geen waarschuwingsschoten meer; de kok draaide op deskundige wijze aan het kleine handwiel van het voetstuk en de stroom van stalen puntkogels, van links naar rechts door den zwarten nacht vegend, ratelden tegen den metalen wand van het oude oorlogscship, kletterde door de schoorsteenen en deed heele regens van splinters vliegen van de houten brug en de dekkajuiten. Zelfs boven de snel op elkaar volgende knallen was duidelijk het gerinkel van brekend glaswerk en het gekraak van hout te hooren, als de stroom van projectielen langs de patrijspoorten of een kajuit veegde. De kok werd blijkbaar enthousiast en hoorde het bevel van Wilkins niet; hij hield tenminste niet met vuren op vóór de eerste band van duizend patronen leeg was en het machinegeweer vanzelf zweeg.
Wilkin's oogen en ooren deden pijn... zijn oogen door het voortdurende geflikker van de vuurstralen en de damp van het kruit, die in wolken over het dek dreef; zijn ooren door het geratel.
Langs de railing tastte hij zijn weg naar voren en vond den kok rustig op zijn zitplaats achter zijn wapen, bezig, een tweeden patroonband in het mechanisme te laten glijden.
“Hei, jou idioot!”brulde Wilkins, met zijn hand door zijn tranende oogen vegend, “ben je van plan, die lui met hun schuit naar Madagascar te schieten... moet je hooren!”
De kok en de stoker luisterden temidden van de wolken kruitdamp, die door de langzame vaart van het schip slechts traag voorbijwoeien en hielden op met hun gedoe aan den mitrailleur.
Van over het zwarte stuk Oceaan, dat nu een weinig verlicht begon te worden door de sterren, maar voor hen door de kruitdamp nog niet zichtbaar was, kwam een verward geroep en geschreeuw, een gekraak als van gebroken glas, waarop wordt getrapt, en een heele massa ondefinieerbare geluiden.
“`t Zou me niets verbazen, als je de heele hoop oude roest in elkaar geschoten had!”bromde Wilkins, die over de verschansing was gaan hangen, en probeerde iets te zien te krijgen... “Allemachtig! heb ik het je niet gezegd, die koks zijn de meest bloeddorstige kerels die er bestaan... duizend stalen puntkogels van een kaliber van negen millimeter! Daar schiet je de groote pyramide mee in gruizels!”
De lust in schieten scheen de bemanning aan den anderen kant voorloopig te zijn vergaan, er klonken ten minste geen schoten meer, maar die stilte beviel Wilkins nog veel minder dan hun gepaf...
“Ze voeren iets in hun schild!”zei hij. Op dat oogenblik dreven de laatste wolken kruitdamp weg en de rij verlichte patrijspoorten kwam weer in zicht. Op het dek van den torpedojager was nu zelfs niet het kleinste lichtje te zien... de afstand tusschen de beide schepen was ook grooter geworden; het eenigste, waar ze op konden schieten, was die rij patrijspoorten, die met hen mee door het water schoof, met de in zee dansende weerspiegeling er onder.
“Waarom zouden die gekken die lampen in het ruim laten branden?”wilde de kok weten. Hij had een nieuwe patroonband in zijn wapen gestopt, de handle driemaal overgehaald, en was gereed voor een nieuwe losbarsting.
Wilkins krabde zijn schedel:
“Ik denk, dat we iets in het ruim getroffen hebben, dat ze repareeren moeten, ze zullen er wel niet op gerekend hebben, dat we een mitrailleur aan boord hadden... ik zou niet weten, wat we met zijn vieren hadden moeten beginnen, zonder dat ding,”voegde hij er aan toe, “het blijft zoo volkomen rustig daar aan boord... ze zitten iets uit te broeden... het is toch niet mogelijk, dat er nog zoo'n oud kanon van de Britsche Marine daar in een van die geschutstorens zit?”
Hij had blijkbaar die opinie van een echten Yankee over de manier van een anders Marine oorlogsschepen af te takelen, en het idee, dat de Admiraliteit een kanon zou vergeten er af te halen was zoo schitterend, dat de kok zich verslikte in zijn pogingen om zijn lachen in te houden. Wilkins was juist van plan, hem flink te zeggen waar het op stond, toen enkele kogels tusschen hen door floten, of met een plof in de verschansing terecht kwamen. Meteen klonk er achter hen een serie knallen.
Wilkins bukte zich, vloekte in opperste verbazing en vroeg zich af, waar die schoten vandaan konden komen. Hij behoefde niet lang in twijfel te blijven: een tweede rij vuurstralen flikkerde op de oppervlakte van het water aan den achterkant van het jacht, kogels floten overal om hen heen, en even later spoot een tweede salvo honderd meter verder te voorschijn. Het geknal van die schoten was nog niet weggestorven, of van het dek van den torpedojager klonken een reeks korte knallen, met ertusschen nog scherpere, die bewezen, dat daar met geweren en revolvers werd geschoten... Nu werd het ernst! De vijand had twee sloepen uitgezet, blijkbaar een motorsloep met een andere, honderd meter achter hen op sleeptouw, want ze hielden het jacht bij.
Het vuren bleef aanhouden, van drie verschillende zijden en het gefluit en getik van voorbijvliegende en inslaande kogels was niet van de lucht.
“Vuren, kapitein?”smeekte de kok, die, diep gebukt over zijn vizier, gedekt was tegen het vuur uit de twee sloepen. Die sloepen waren veel lager gelegen dan het dek van het jacht en hun kogels konden iemand, die laag in het midden van het dek zat, niet bereiken. Met het vuur van den torpedojager was het anders gesteld... de dekken van de twee schepen waren op dezelfde hoogte en vóór de kapitein “Vuur!”had gezegd, gaf de kok een gil en pakte zijn rechterarm met zijn linkerhand vast.
“Waar ben je geraakt?”vroeg Wilkins snel, richtte zich op, alle voorzichtigheid uit het oog verliezend en boog zich over zijn kok.
“Bovenarm!”zei de kok, “niks bijzonders... geef ze van katoen, kapitein... het ding begint te schieten, als je dien uitstekenden knop daaronder, naar binnen en dan naar links drukt! Schiet ze van die schuit af!”
Wilkins was nu hartgrondig nijdig, zoo nijdig als een Yankee-kapitein maar zijn kan. Alle Amerikanen, klein of groot, hebben in hun aderen wat van het vechtersbloed van hun opvliegende voorvaderen, die in ossenwagens streepje voor streepje hun land moesten veroveren. En Wilkins maakte op dien regel geen uitzondering.
Hij duwde zijn, nu besmeurde, wit met gouden uniformpet achter op zijn hoofd, gaf den kok zijn zijden zakdoek en beval den stoker, hem te helpen, een noodverband aan te leggen. Dan ging hij op het veerende stoeltje achter het machinegeweer zitten, richtte de twee groengeel glanzende vizierpunten op de rij patrijspoorten en drukte den pal naar binnen en naar links.
Het machinegeweer schokte en steigerde in zijn handen, wolken witte rook spoten knetterend naar buiten, maar door die rook heen zag hij telkens weer die rij lichten, die hem als baken dienden, en toen hij plotseling enkele ervan zag verdwijnen, wist hij, dat hij het wapen kende, en hij richtte hooger. Op het oogenblik, dat het machinegeweer was beginnen te vuren, verdubbelde het aantal vuurstralen, dat van drie zijden naar hem wees, in aantal en eenige malen vloog een scherpe splinter van de hardhouten verschansing tegen zijn hoofd.
Soms hield hij even zijn vuur in, zocht de plaats, waar de meeste vuurstralen vandaan kwamen en schoot er dan weer op los...
Maar het vuur van het vijandelijk dek verminderde niet, scheen integendeel steeds heviger te worden en hij hield op, toen een fluitende kogel hem langs zijn schouder striemde en zijn witte jas scheurde.
“Hei kok!”zei Wilkins en veegde het zweet van zijn voorhoofd, “wat zijn dat voor kerels, daar op dat dek; dat ding hier schiet zuiver, ik heb er een heel stel lichten in de kajuiten mee stuk geschoten, maar die lui op dek schijnen immuun voor kogels.”
De kok lag op zijn maag, een wit verband op zijn naakten rechterarm en loerde naar den torpedojager.
“Weet u wat ik denk, kapitein... dat ze in die ouwe, stalen geschutstorens zitten, en door de spleten schieten, waardoor vroeger de loopen van de kanonnen staken... daar kunnen we ze bijna nooit raken... ze schieten om een hoekje van dat stalen schild en duiken weer weg...”
Wilkins vloekte en krabde onder zijn pet. Hij bloedde aan een diepe snee op zijn schedel, merkte hij nu, waarschijnlijk door een splinter veroorzaakt. En dan verhelderde zijn gelaat: “Hei... Tomkins, oude hellestoker, geef me eens een versche patroonband, deze is bijna leeg!”
Op de aanwijzingen van den kok zette hij de nieuwe band in het slot en laadde de kamer.
De kruitwolken waren weer weggedreven, maar het vuur hield nog steeds aan. De kok had intusschen een stalen luik gepakt, dat werd gebruikt, om bij stormweer over de houten luiken heen te schroeven en dat tegen de verschansing gezet, vóór het machinegeweer. De stoker sjorde een groote rol zeildoek ertegen en het geheel vormde een prachtige verschansing.
“Daar gaat-ie!”zei Wilkins, “let op!”
Ze letten op, benieuwd, wat die kapitein van hen nu weer zou hebben uitgedacht, en het werd hun spoedig duidelijk.
Een torpedojager, die zoo oud is, dat de Britsche Marine die afdankt, en als oud roest verkoopt, beroemt zich meestal niet op een dikke, rondom het schip loopende stalen pantsering, zooals de nieuwe alle hebben... meestal is het een uit platen aan elkaar geklonken ijzeren scheepswand, vrij dun en half doorgeroest. De wand van een torpedojager, die dertig à veertig jaar geleden van stapel is geloopen, die jaren heeft liggen roesten, wachtend om aan een slooper te worden verkocht, heeft zwakke plekken, bestaat zelfs uit niets anders dan zwakke plekken en wat bij een nieuw schip verspilling zijn zou, was bij dat drijvende wrak best te probeeren...
Wilkins schoot zich wederom in op enkele patrijspoorten, en toen hij zijn afstand gevonden had, richtte hij zijn vuur op het midden van den scheepswand, een meter of vier lager en hield het daar... het moest succes opleveren, en als hij er in slaagde, het vuur nagenoeg op dezelfde plaats te houden... en dat was mogelijk, bij zulk een spiegelgladde zee...
Er is geen stalen, geen ijzeren plaat in elk geval, die bestand is tegen negen-millimeter stalen puntkogels, die, enkele honderden in de minuut er tegen aan regenen, en de platen van deze scheepshuid maakten geen uitzondering op den regel. Toen de door het machinegeweer schokkende band bijna al zijn patronen had omgezet in rookende, heete hulzen, klonk er, nog boven het gedonder van het wapen uit, een fluitend en huilend geluid, en Wilkins liet het wapen zwijgen... het was noodig ook, want uit de trechtervormige monding van de koelcilinder spoot een dikke straal stoom: het koelwater was gaan koken...
Maar dat was niet de eenige straal stoom, die op dat oogenblik te voorschijn kwam, op een plaats waar hij niet hoorde; het huilende en fluitende geluid werd teweeggebracht door een der stoompijpen van den torpedojager, die door een mitrailleurkogel was geraakt. Het was te voorzien geweest, dat, toen eenmaal een plaat van de scheepshuid was bezweken, de kogels door de machinekamer zouden vliegen en natuurlijk moest er vroeg of laat een in een stoomketel of een pijp terecht komen. Het was gelukkig voor den torpedojager, dat er geen ketel was getroffen... ketels zijn zeer gevoelig voor kogels, zoolang ze onder zóó en zooveel atmosferen druk staan...
Er was niemand, die nog vuurde op het oorlogsschip. Het vereischt meer koelbloedigheid, dan van de doorsnee-mensch kan worden verwacht, rustig aan dek te blijven schieten, terwijl het kogels regent in een machinekamer, waar twee ketels onder vollen stoom staan...
Toen flikkerden plotseling de lichten aan boord van het vijandelijk schip en een moment later gingen ze uit.
Wilkins glimlachte en veegde het sijpelende bloed uit zijn oogen; de kok lag op zijn maag te grinniken.
“Ze hebben de machines stop moeten zetten, kapitein”zei hij, “de dynamo werkt niet meer!”
Het was merkwaardig stil opeens, het vuren in de booten achter hen was gestaakt, geen geroep weerklonk meer, het eenige, dat over den Oceaan hoorbaar was, kwam van het vijandelijke schip, een sissend, fluitend geluid: ontsnappende stoom.
“Waarom sluiten ze den stoom niet af?”vroeg de kok, die nu overeind ging staan, “moet je dat horen!”
Wilkins onderzocht, welke scheuren en sneden hij had opgeloopen, zoo goed als dat op den tast ging, maar het viel nogal mee.
“Ik denk, dat ik een van de verbindigspijpen tusschen de stoomketels heb geraakt!”zei hij, “dan moet er in elk geval een ketel heelemaal leegloopen, voor ze iets kunnen doen, en zoolang die ketel leegloopt, is er geen mensch, die in de buurt van de machinekamer komen kan... of hij moest vuurvast zijn!”voegde hij er even later aan toe en hinkte naar het zoeklicht. Een der laatste kogels van den torpedojager had het stalen luik omgeworpen, en het was tegen zijn knie terecht gekomen.
“Hei... Tomkins, help me eens even met dat zoeklicht, ik zal de heeren in het zonnetje zetten!”
Ze gingen zoo plat als ze konden op het dek liggen, om geen kogel tegen te houden, als er op het zoeklicht werd geschoten, en de kapitein draaide langzaam aan het handwiel boven zijn hoofd, tot de reflector op den torpedojager gericht was, althans op de plaats, waar die het laatst was gezien.
De handle werd overgehaald en een straal, die hun oogen deed tranen van pijn door zijn felheid, liet de kleine golfjes van den zeespiegel schitteren.
Het eenige, wat de straal belichtte, was zee, en nog eens zee. Langzaam veegde de lichtbundel over de wateroppervlakte... terug, nog verder terug, en plotseling verscheen de boeg van een grijs, hier en daar roestig schip in het licht. Het lag stil, en het witte licht, dat nu langzaam er overheen gleed, speelde met de groote wolken stoom, die nu uit alle hoeken en gaten schenen te voorschijn te komen.
“Ze hebben daar gratis Turksche baden!”merkte Wilkins op, en liet het zoeklicht terugdraaien, om uit te vinden, waar de twee sloepen gebleven waren. Toen pinkten er even een paar vuurflitsjes uit de verte en het glas van den reflector spatte hun in een regen om de ooren. De reflector zelf was onbeschadigd, maar toen een tweede kogel het handwiel raakte, en gierend en huilend hoog in de lucht ricochetteerde, achtte Wilkins het verstandiger, het licht uit te doen; zoeklichten zijn vrij kostbare stukken speelgoed.
Het sissen van den ontsnappenden stoom op het, nu al ver achter hen liggende stoomschip was nog maar een zwak geluid, en het brommen van den Dieselmotor onder hen werd weer hoorbaar.
Wilkins stond op zijn plaats onder het zoeklicht en schudde de glasscherven van zich af.
“Kok!”zei hij, “heb je er nooit naar verlangd, dat eens een ander je eten voor je koken zou, en jij op je luie, vette rug kon liggen?”
De kok protesteerde heftig tegen de aantijging, dat hij een vetten rug had. Het attribuut: lui liet hij liever buiten beschouwing.
“Spartel nou maar niet tegen!”zei zijn kapitein.
“Tomkins... jij bent nog heel en zonder gaten, jij kookt dadelijk eten voor den kok, en de kok kruipt met zijn kapotten arm in zijn kooi.”
De kok gaf een kreet van schrik en sprong een halven meter van het dek.
“Ik denk er niet aan!”riep hij, “geen kwestie van!”
Wilkins keek hem hoog verbaasd aan: “Maar kok... wil je niet in je kooi en 's morgens ben je er niet uit te krijgen!”
“Dat is 't 'm niet!”legde de kok uit, “maar als ik eten naar binnen moet werken, dat hij daar gekookt heeft, kunt u me even goed dadelijk overboord laten zetten, kapitein!”
Wilkins stond genadig toe, dat de kok zijn eigen eten kookte, en ging grinnikend naar de machinekamer, gevolgd door den stoker.
“Hallo, beneden!”riep hij, en de stem van de machinist antwoordde dadelijk.
“We hebben den slag gewonnen! Hoe gaat het daar beneden?”“Stom vervelend!”zei de machinist, “er was hier niks te beleven, ik geloof, dat jullie boven alle lol hadden, er is hier niet eens een kogel binnen komen schieten... Er zijn toch geen dooden aan dek?”
Wilkins schudde het hoofd: “Ben je gek... alleen de kok heeft een verbonden arm!”
De machinist zuchtte in wanhoop: “O, goeie hemel... die ligt natuurlijk drie weken doodziek op bed en wij moeten maar zien, hoe we aan eten komen... dat nou ook juist de kok een blauwe boon moest tegenhouden!”
Wilkins knipoogde door de traliedeur naar beneden: “Sttt! Hij kookt ons eten wel!”
De machinist staarde hem verbaasd aan: “Hoe hebt u dat wonder voor mekaar gekregen?”
“Vraag dat maar aan den stoker!”lachte Wilkins, en ging de deklampen inschakelen, om de schade eens op te nemen.

Hoofdstuk XII.

EEN VERRASSING.

Op het eiland waren allen, die het gevecht hadden meegemaakt, hoogst verbaasd, toen, nadat Forster aan boord van den torpedojager was geheschen, dat schip zich in beweging zette en met de grootste snelheid in noordelijke richting verdween.
Zoodra het duidelijk was, dat het schip wegstoomde, verlieten de zes mannen, die het eiland van de strandzijde verdedigd hadden, hun koele forten en voegden zich op het heete, door de schuine stralen der dalende zon verlichte strand bij elkaar.
“Zeg, professor!”riep George al van verre, “waar gaat die kerel heen? Terug naar Engeland?”De professor antwoordde niet, maar sjokte zwijgend door het mulle zand verder, tot ze bij elkaar waren. Dan keerde hij zich naar zee en staarde naar de in de verte verdwijnende rookpluim.
“Dat is onmogelijk!”verklaarde hij. “Er is niemand, die, na éénmaal zijn neus gestooten te hebben, een dergelijke grootsch opgezette onderneming opgeeft, en er vandoor gaat... de kerel heeft op het oogenblik niets te verliezen... bedenk dat wel. Of hij het nu nog driemaal probeert, het kan hem op zijn hoogst nog wat gaten in zijn matrozen kosten, of een gat in zichzelf, en bang is de kerel niet. Ik ben ervan overtuigd, dat hij iets van plan is, maar wat kan dat zijn?”
Ze hadden zich omgekeerd, en sjouwden met hun zessen terug naar de blokhut in het keteldal, waar Phyllis nu wel hun eten klaar zou hebben. Ondanks de hitte voelden ze allen een geduchten honger ,hetgeen niet te verwonderen was, daar ze sinds den vorigen avond, voor het vertrek van het jacht niet hadden gegeten.
“Het lijkt me het waarschijnlijkst, dat hij naar de een of andere, hem bekende kustplaats vaart, om versterking te halen!”zei de professor, “misschien wil hij ons overvallen, als we op de terugreis zijn... wie weet!”
Bij geen van hen kwam het denkbeeld op, dat Forster het brutale stukje zou uithalen, midden op zee te probeeren, het jacht buit te maken; en vol overtuiging, dat, nu alles tot dusver zoo goed geloopen was, het verder ook wel zou lukken, gingen ze het diepe ravijn door, en werden bij de nederzetting door Phyllis verwelkomd.
“Zoo... beminde kind!”zei de professor, terwijl hij zijn geweerriem over zijn hoofd haalde, en het wapen in een hoek zette, “valt er iets te eten voor vermoeide strijders?”
Phyllis keek hem leelijk aan, ze was er blijkbaar nog niet geheel overheen, dat ze niet had mogen meedoen aan de schietpartij, maar onder het gelach en geplaag van de anderen kwam ze al heel gauw in haar goed humeur, en toen ze allen om de groote tafel in het midden waren gezeten, in het licht van enkele petroleumlampen, want het was ondertusschen duister geworden, was er niets meer, dat de goede verstandhouding verstoorde.
Het maal was bereid uit alle mogelijke groenten en eetwaren in blik; zelfs de melk, die voor sommige gerechten noodig was geweest, was gefabriceerd uit bussen melk in poedervorm, en de snelheid, waarmede de geïmproviseerde schalen werden geleegd, kwam niet alleen voort uit den eetlust der deelnemers, maar was tevens een compliment aan Phyllis' kookkunst.
Zooals ze daar om de tafel heen zaten, was het een zonderling gezelschap. De een had een baard van twee dagen, de ander een van vier dagen, en de meesten van hen droegen kleeren, waarvan de oorspronkelijke kleur nog maar juist in het gezicht kwam.
Zooals te verwachten was, zag van allen de professor er nog het meest toonbaar uit. Op zijn bruin gezicht waren de vlekken geweervet en vegen kruit niet zoo erg te zien als bij de anderen; daarbij had hij, die altijd iets anders scheen te doen dan de rest, geen wit costuum aan, maar een oude scheepsbroek, die hij van den stuurman had geleend, en een donker poloshirt. Die broek werd opgehouden door een riem, die er uit zag, of hij bestemd was om er een olifant mee te knevelen. Het eenige, wat hem gelijk stelde met de anderen, waren zijn schoenen, die waren van wit linnen en rijkelijk met teer, vuil en stof bedekt.
Zijn metgezellen hadden allen witte kleeren aan gehad, toen ze van het jacht vertrokken, maar nu, na een nacht, doorgebracht in een sloep, een dag sjouwen door zandhoopen, en klauteren over rotsen, om het wegnemen van het kruit niet te vergeten, leken die eens witte pakken meer op tijger- of panterhuiden, dan op linnen kleedingstukken.
Crawley en zijn metgezel hadden in 't geheel geen schoeisel aan hun voeten, maar deze werden aan onbescheiden blikken onttrokken door de rafels van hun lange broeken, die juist tot op den grond hingen.
Phyllis liet, toen de maaltijd beëindigd was, haar blikken over de zonderlinge groep glijden en merkte op:
“Als je jullie zoo zag, zou je waarlijk denken, dat er heel wat was gedaan vanmiddag; jullie zien eruit, of je een tiendaagschen veldtocht hebt meegemaakt en alles, wat er gedaan is, is een beetje schieten vanuit een hut! Kijk mij eens, ik heb een kachel aangemaakt, eten gekookt voor tien uitgehongerde opscheppers, dit hol aangeveegd, en gevochten met twee petroleumlampen, en ik zie er uit om door een ringetje te halen.”
Plots rinkelde de telefoon in den hoek, en bezorgde George, die het heele ding vergeten had, bijna een hartklopping van schrik. Maar hij trad op het toestel toe en nam den hoorn op.
Voor hij gelegenheid had, zich te melden, begon de man aan het andere einde van den draad, de man, die boven op den top van den berg als uitkijk lag, haastig te spreken: “Hallo... aan den Noordkant van het eiland, in de richting, waar vanmiddag die torpedojager is verdwenen, is wat aan het handje, ...ik kan door mijn kijker flitsen zien, en af en toe klinkt er een lawaai, juist of ze in zee aan het schieten zijn... het jacht is toch niet slaags geraakt met dien torpedojager?”
George gaf hem geen inlichtingen, en verspilde geen tijd met hem mede te delen, dat het heel waarschijnlijk was, dat het jacht was slaags geraakt met den torpedojager... hij gooide den hoorn op den haak, wat de man op den berg tegen zijn kameraad deed opmerken, dat ze het al bliksems druk schenen te hebben, daar beneden... en rende de deur uit, om den professor te zoeken.
Het was pech voor hem, dat de professor, in de andere hut, de telefoon had hooren rinkelen, en juist kwam aanloopen, om te zien wat er aan het handje was. Toen ze elkaar hadden opgeraapt, en hun pijnlijke botten wreven, zei de professor met merkwaardige kalmte en tact: “Wat was er aan de telefoon?”
George slikte enkele opmerkingen weg, en bepaalde zich ertoe, te vermelden, dat er schieten was gehoord en gezien, in zee, ten Noorden van het eiland, en dat de man van de wacht als meening te kennen gaf, dat de twee schepen zeeslagje aan het spelen waren.
De professor zei een tijdje niets, dan beende hij terug naar de hut, en deed daar de geheele verzameling dampende lieden schrikken met een enkel krachtig woord.
“Groote goden, professor...”zei de stuurman, “wat een woord in den mond van een beschaafden blanke!”
“Hou je gezicht!”zei de beschaafde blanke, “Forster is op het oogenblik met het jacht in gevecht! En nou mag jij leelijke woorden zeggen!”
Van deze permissie maakten ze allen een dankbaar gebruik en allen verdrongen zich om den langen professor, om nieuws van het slagveld.
De eenige, die zich redelijk kalm hield, was O'Reilly, geheel in tegenstelling met zijn landaard en de oorzaak van zijn kalmte was een opwellende gedachte, die hem zijn revolver deed te voorschijn halen en het wapen onderzoeken.
“Houden jullie je toch kalm!”merkte hij op, “haal liever je geweren en peuter het zand er uit; we moeten schieten!”
Dit was aanleiding tot vele sarcastische opmerkingen.
“Van den top van het gebergte zeker!”informeerde George, “misschien is er nog wel een ouwe windbuks, waarmee je den torpedojager van hier af in den grond kunt boren!”
De professor schudde het hoofd: “Eeuwige kemphanen... er is...”
Het gerinkel van de telefoon, in de hut, waar Phyllis stoïcijnsch vaten waschte, deed hem ophouden, en de heele vergadering ijlings in de andere hut binnenstormen tot grooten schrik van de huishoudelijke jonge dame daar.
“Jullie lijken wel gek, vanavond!”merkte ze op, “wat is er aan het handje, hebben jullie een kwartje verloren?”
De professor trok een gezicht tegen zijn dochter, terwijl hij als eerstaangekomene den hoorn van het toestel nam: “Geen kwartje, maar misschien twaalf millioen pond!”zei hij. “Hallo... wat is er? ...Niets meer te zien, en niets te hooren, zeg je? Weet je zeker, dat er zoojuist geschoten is ?... Wat? Een kwartier aan een stuk... kan het niets anders geweest zijn... o, dank je!”
Hij maakte een grimas tegen het mondstuk van de telefoon, legde den hoorn neer en keerde zich om: “Zeg Crawley, die lui van jou hebben wel schilderachtige opmerkingen... ik vroeg dien kerel, of het niet iets anders geweest kon zijn, of hij zich niet vergist kon hebben en hij vroeg me vol belangstelling, of ik soms dacht dat ze vuurwerk afstaken in Perzië! Maar het schijnt nu afgeloopen te zijn, er is geen licht meer te zien en ook niets te hooren, het laatste, wat er in zicht was, was een felle stralenbundel, ik denk, dat dat het zoeklicht van het jacht is geweest... maar deksels, hoe is dat afgeloopen... het eenige wat we kunnen doen, is wachten!”
Toen liet weer het bescheiden stemmetje van O'Reilly zich hooren, en George, die aan het vatenwasschen was geslagen, en juist een opmerking kreeg van Phyllis, dat hij beter deed, niet als een aap naar haar te staren, en tien minuten lang hetzelfde bord af te drogen, vernam juist zijn opmerking: “We zouden ook aan boord van de motorsloep kunnen gaan, met een man of zes, en op verkenning uittrekken, wie weet...”
Het voorstel vond algemeenen bijval en George, die moest kiezen tusschen Phyllis en de borden en de sloep en de geweren, besloot, na ampele overweging, dat hij nog veel uren borden zou kunnen wasschen, maar dat de kans, om vrijbuiter te spelen, waarschijnlijk maar één keer voorkwam in een menschenleven. Dit deelde hij aan Phyllis mede, terwijl anderen hun geweren uit elkaar zochten: “Phyllis!”begon hij, “vind je het erg, als ik met hen meega... ik...”
Hij werd een weinig van zijn stuk gebracht door de met buitengewone hartelijkheid gegeven verzekering, dat niets de jongedame in kwestie minder leed zou berokkenen, dan zijn vertrek.
“Ik... eh... bedoel...”ging George voort, en kreeg een schitterenden inval: “ik bedoel, dat de tijd komen zal, dat ik dag in dag uit vaten zal kunnen wasschen, met jou... en zoo'n avontuuur komt maar eens in een eeuw voor!”
Phyllis keek hem verbaasd aan en George grijnsde inwendig: “Dag in dag uit vaten wasschen met mij?”informeerde het meisje in haar witte jurk, die ze nu toch maar niet had verwisseld... “ik zou wel eens willen weten, wanneer?”
George ging buiten bereik staan van den natten vaatdoek in haar hand, en greep zijn geweer: “Als we getrouwd zijn!”fluisterde hij en schoot de deur door, achter in de verte verdwijnende gestalten der anderen aan...
Hun tocht over het stille, door de juist opgekomen maan verlichtte strand vorderde snel en er werd weinig gesproken. Geen windje blies er, de nacht was warm, en ieder had genoeg te doen met zijn eigen ademhaling. Ze wilden zoo snel mogelijk hun sloep bereiken, er in springen en onderzoeken, wat er van het jacht was overgebleven... er was niemand onder hen, die in ernst de mogelijkheid aannam, dat het jacht met succes weerstand had kunnen bieden. Met vier man aan boord en een defecte machine, vechten tegen den overmachtigen en onkwetsbaren torpedojager... Hun stemmig was dan ook niet van de vroolijkste... hoe was het den kapitein gegaan... en was hij nog gezond en wel... En wat moesten ze aanvangen, als beide schepen in handen van den vijand waren? Elke overpeinzing in dien geest maakte hem zwijgzamer, en het was een somber troepje, dat zich, verlangend aan boord te komen, over het smalle strand aan de Oosthoek van het eiland repte, om de motorsloep te bereiken.
Voor hen lag de lange, smalle haven in een zee van blauwachtig zilveren licht: de maan, die snel hooger steeg, stond recht tusschen de beide pieren, en gaf aan de blauw en zwarte rotsen een spookachtig voorkomen. De haven daarentegen was als een sprookje... Tegen het zilveren licht van de maan, dat in het gladde water spiegelde, teekenden zich de silhouetten af van twee mannen, die op het steigertje zaten, en hun beenen in het water lieten hangen. De rook van hun pijpen rees recht omhoog in de stille lucht. Het waren de twee bewakers van de Oostpunt van het eiland, die een luchtje aan 't scheppen waren.
De professor opende juist zijn mond, om hen iets toe te roepen, toen hij als versteend bleef staan, en naar een langzaam naderbijglijdend voorwerp staarde.
“Wat is dat?”zei hij, en wees recht voor zich uit.
De anderen achter hem, hielden plotseling halt en keken in de aangewezen richting...
Recht voor hen uit, midden tusschen de twee pieren, schitterend wit in het helle maanlicht, een zilveren rimpeling aan weerszijden van den slanken romp, gleed daar het jacht, op onbegrijpelijke wijze ongedeerd, als een spookverschijning de haven binnen.
Geen van hen allen zei een woord... ze staarden naar het geluidloos voortglijdende jacht, en zwegen...
Toen werd de stilte van den nacht verstoord door een scherp ratelend geluid: het jacht maakte een lichte zwenking en kwam tot stilstand, zacht wiegelend op het blauwe water. De ankerketting was naar beneden gegleden. En van de brug van het schip kwam een roep, helder galmend over het water:
“Eiland, ahoi! “

Hoofdstuk XIII.

DE KRIJGSKANS KEERT.

Op hetzelfde oogenblik, dat het jacht zachtjes de haven van het goudeiland binnengleed, heerschte er op een ander punt van den Oceaan een groote drukte.
Drukte is misschien niet het juiste woord voor de opwinding aan boord van den torpedojager; het was onmiskenbaar een verwarring. Ten eerste was er het ongelooflijke feit, dat een stalen schip, met een bemanning van een kleine twintig koppen, met machines, die volkomen intact waren, het had moeten afleggen tegen een luxe-jacht, dat weliswaar een machinegeweer aan boord had, maar een totale bemanning van vier lieden... en van dat schip was een machine hopeloos defect, zoodat het in zijn bewegingen belemmerd was.
Het was Forsters' ongeluk geweest, dat hij van het voordeel aan zijn zijde geen profijt had getrokken, maar nu was het te laat, om daar over te zaniken, en dat bracht hij de lieden aan dek van den torpedojager, die om hem heen geschaard stonden in het flauwe licht van enkele zaklantarens, onder het oog.
“Gedane zaken nemen geen keer!”riep hij, en keek den kring havelooze individuën rond. Het was een prachtig samenraapsel van aan lager wal geraakte vechtersbazen en zeelui van Londen, en elk gelaat waar de lichtbundel van de zaklantarens op viel, was nijdig. En daar was reden voor ook; enkelen van hen hadden verbanden om hun hoofd, anderen om hun schouder, en twee steunden moeizaam op een been, waarom een groezelige lap was gewikkeld. Die twee waren de slachtoffers van den eersten aanval op het eiland. Doordat de scheepsketels waren leeggeloopen, weigerde de dynamo natuurlijk ook, en op het geheele schip was niet anders licht te verkrijgen dan met zaklantarens of oude petroleumlampen.
“Wat gebeurd is, is gebeurd!”ging Forster voort, in den nu zwijgenden cirkel van mannen, “was er soms iemand onder jullie, die kon vermoeden, dat er een machinegeweer aan boord stond? Hè ?... Zijn er onder jullie soms nog, die me willen komen vertellen, dat ze al dien tijd wel vermoed hadden, dat er met een mitrailleur op ons zou worden geschoten? Spreek op!”
Niemand antwoordde, de kring bewaarde het somber zwijgen. Foster voelde zich langzaam meester van het terrein worden, en zette zijn aanval voort: “Ik heb jullie beloofd, dat de helft van het goud, dat we te pakken krijgen, voor jullie was... is dat redelijk of niet?”
Een gegrom van instemming klonk.
“Juist... ik zet, evengoed als jullie, mijn leven op het spel in de hoop rijk te worden; ik ben bij den aanval van zoojuist het eerst in de sloep gegaan... ik heb evengoed als jullie de kogels om mijn ooren horen fluiten... ik draag hetzelfde risico als jullie... waar of niet?”
Het gegrom van instemming was ditmaal hartelijker dan de vorige maal. Forster wist, hoe hij zulke ruwe kerels moest aanpakken, en maakte er een handig gebruik van: het was hun duidelijk, dat de man, die hen in dienst had genomen, wat hij ook mocht zijn, in elk geval geen lafaard was; hij was steeds, als hun aanvoerder, voorop.
“Dat het tot dusver niet gelukt is, is tegenslag, dat kwam door omstandigheden, die geen van ons voorzag, en ook niet kon voorzien; maar geen van jullie zal, nu we met moeite ons doel genaderd zijn, toch van plan zijn, om met de staart tusschen de beenen er vandoor te gaan, is het wel?”
Er kwam geen antwoord; misschien waren er onder de matrozen, die diep in hun hart genoeg hadden van de heele affaire; en niets liever wilden, dan naar Engeland terug te gaan en wel zoo gauw mogelijk. Maar het besef, dat hun schip hulpeloos was, dat hun hun terugweg was afgesneden, en vooral de angst, door hun kameraden te worden uitgelachen, als ze dat hardop zeiden, deed ook die enkele twijfelaars zwijgen.
“Dus we zijn het eens... we weten van geen wijken...”voer Forster voort, die zich stelselmatig opwond, en er alles op zette, om de anderen mee te slepen met zijn enthousiasme, en hun geen kans te geven om zich te bedenken of met elkaar overleg te plegen... “we zullen doorvechten tot het uiterste toe, en we zullen succes hebben... wie gedraagt zich als een man, in plaats van als een laffe landkrab, wie gaat met mij mee?”
Zijn laatste woorden gaven den doorslag. Drie van de belhamels staken hun bruine knuisten omhoog en de rest volgde oogenblikkelijk; de lucht was vervuld van hun geschreeuw.
Forster had graag geglimlacht, maar hij bedwong zich, hief zijn hand op, om stilte te verkrijgen en ving aan: “Het jacht is op het oogenblik bij het eiland gelegen, dat zal eenieder van jullie wel duidelijk zijn, niet?”
Er was niemand, die daar aan twijfelde; het zou moeilijk geweest zijn, te veronderstellen, dat het jacht door was gevaren naar Kaapstad, of om het eiland heen kringetjes voer.
“Is het dan waarschijnlijk, dat ze, nu ze de overtuiging hebben, ons buiten gevecht te hebben gesteld, het jacht onder sterke bewaking laten?”
Een oogenblik heerschte er stilte en dan brak een waar oproer los. Het bloed van hun voorvaderen en bij elk van hen zullen er wel een stuk of wat zeerovers in de familie hebben gezeten, bruiste in hen op, en het besef, dat Forster het ditmaal bij het rechte eind had, maakte hen enthousiast voor het plan.
“Alle duivels!”brulde de stuurman, een reusachtige, zwarte kerel, “hij heeft gelijk, jongens... het jacht heeft natuurlijk als bewaking maar één man aan boord, op zijn allerhoogst twee; we varen naar het eiland, doodstil in de motorsloep, met een tweede op sleeptouw en vallen het jacht aan... we behoeven het niet eens stil te doen, want vóór er alarm is geslagen, en er iemand ter versterking aan boord van het jacht is kunnen komen, zitten we er al hoog en droog bovenop, en kunnen hen bestoken met hun eigen machinegeweer! Haalt de wapens bij elkaar, laad de pistolen, en in de sloepen... Jenkins bedient den motor!”
Het volgend moment was het dek van het schip vol van heen en weer vliegende schaduwen en flitsende lichtbundels van zaklantarens; af en toe klonk het gekletter van een stalen geweerloop.
Ondanks die schijnbare verwarring duurde het geen tien minuten, voor de laatste der achttien manschappen langs het touw, dat buiten boord hing, naar beneden gleed en zijn plaats in een der sloepen innam.
Forster had in de eerste sloep plaats genomen, de sloep die werd aangedreven door een merkwaardig stil loopenden motor; een motor met een lange uitlaatpijp, die hem bijna onhoorbaar maakte. De stuurman had het commando over de tweede boot, even groot als de eerste, en door een kabel daarmee verbonden.
Er werd ten strengste verboden, eenig licht te maken, en het geluk scheen met hen te zijn, want de maan, die tot nu toe helder had geschenen, en het naderen van het eiland tot een riskante zaak maakte, verdween gedeeltelijk achter enkele kleine, heel langzaam voortschuivende wolkjes en maakte het juist zoo donker, als gewenscht was. Het eiland was vlakbij, dat wisten ze, waarschijnlijk niet meer dan enkele mijlen ten Zuiden, en als het dag was geweest, hadden ze waarschijnlijk in de verte flauw een spits van het gebergte kunnen waarnemen. Nu behoefden ze niet op kompas te varen; het was een onmogelijkheid, het land te missen.
De sloep voer geruischloos weg, alleen een zacht suizend geluid van den uitlaat van den motor, op enkele honderden meters afstand volkomen onhoorbaar, bewees den mannen in de achterste sloep, dat de motor liep.
Ze voeren snel, ondanks het feit, dat er een boot op sleeptouw was genomen en nauwelijks een uur, nadat ze van den torpedojager waren vertrokken, waar twee mannen aan boord waren gebleven, om op het schip te letten, waren ze op een geweerschot afstand van het eiland en voeren onder de beschutting van den hoogen Noordelijken rotswand verder. Even tevoren was de maan weer te voorschijn gekomen; de wolkjes, die ze gedurende hun tocht met zooveel spanning hadden gadegeslagen, waren niet weggedreven, maar langzaam opgelost, waarschijnlijk in de een of andere stijgende, warme luchtstrooming, en juist op tijd waren ze onder de rotsen gearriveerd. Was de maan vijf minuten eerder doorgebroken, dan zouden de twee mannen, die op den bergtop op wacht lagen, ondanks het feit, dat ze slechts af en toe over zee keken, hen hebben moeten zien; twee sloepen, die varen over een spiegelgladde, zilverwitten zeespiegel, zijn dingen, die men niet mist; maar op een onverlichte zee, waar zwarte en donkerblauwe weerspiegelingen elkaar afwisselen, ziet men niets...
Nu is het een feit, dat, als de twee mannen boven voortdurend hadden uitgekeken, en scherp uitgekeken, ze een rimpeling op het duistere zeeoppervlak zouden hebben waargenomen, die er niet hoorde, maar ja, ze hadden de twee anderen, die den geheelen dag daar gelegen hadden, afgelost, ze wisten, dat de torpedojager buiten gevecht was gesteld... dus waarom zouden ze uitkijken naar een gevaar, dat in het geheel niet meer bestond? Daarom hadden ze zich den tijd gekort door te gokken met twee dobbelsteenen, in het licht van een zwakke zaklantaarn, die ze ten overvloede nog naar zeezijde hadden afgedekt met een jas.
En die dobbelstenen waren de oorzaak, dat Forsters' twee sloepen nu ongehinderd en voor den uitkijk onzichtbaar, op halve snelheid onder langs den rotswand voeren, op weg naar de Oostpunt van het eiland, waar naar alle waarschijlijkheid het witte jacht zou liggen... waar zou een schip anders gaan liggen dan in de haven?
De rotswand boven hen werd lager en lager, en toen die puntig en brokkelig begon te worden, en nog maar een hoogte van een meter of tien had, gaf Forster bevel, den motor zoo langzaam en stil mogelijk te laten loopen, en zelfs het praten te staken.
De mannen hielden zich voorbeeldig aan dat bevel, ze begrepen allen, dat op het oogenblik slechts een rotsachtige landtong hen scheidde van de haven, die ze gezien hadden tijdens hun eersten ongelukkigen tocht rond het eiland; een enkel onvoorzichtig geluid kon hen verraden, en het succes van hun tocht hing af van een snellen en onverhoedschen aanval.
De rotsen rechts van hen vielen plotseling omlaag, en tegelijk scheurde de kiel van de langzaam glijdende eerste boot over een zandigen bodem. Forster hief zijn hand op, en de stuurman in de gesleepte sloep gaf bevel, de vaart van die sloep te remmen, anders zou die met een bons op de motorboot zijn geloopen. Het remmen van de tweede boot veroorzaakte een licht geplas, dat niet te vermijden was, ...en in ademlooze spanning luisterden allen, of het ergens was gehoord...
Alles bleef stil, en dat was te begrijpen. Het witte jacht was in de haven achtergebleven, bewaakt door twee mannen, louter een formaliteit, want van al de verdedigers van het eiland was er niet één, die ook maar in de verste verte de mogelijkheid overwoog, dat er een aanval op het jacht werd beraamd. Dat de trawanten van Forster met een sloep het eiland zouden naderen kwam bij geen van hen allen op en al was dat bij iemand het geval geweest, dan had hij het dadelijk op zij gezet, in de meening, dat de wachtposten boven op het gebergte elke nadering zouden verijdelen.
De twee mannen, die op het jacht waren achtergebleven waren dezelfde twee, die op het steigertje hadden gezeten, op het oogenblik, dat het schip de haven binnenvoer; zij hadden den geheelen dag nog geen schot behoeven te lossen en waren het minst vermoeid.
Toen allen teruggingen naar de nederzetting in den rotsketel, hadden die twee genoeg van het staren naar de maan en de zilveren haven en waren den salon van het jacht ingegaan, om daar een beetje te kaarten. Op het oogenblik, dat het riemgeplas van de mannen uit de tweede sloep door den stillen nacht klonk, schraapte juist een van hen een stapeltje ivoren fiches uit den voorraad van den kapitein naar zich toe en de ander gaf nieuwe kaarten.
“Is dat nou het heele avontuur?”merkte de man op, die de kaarten had gegeven, geeuwde en keek, wat hij gekregen had.
“'n Dekselse tamme beweging!”stemde de ander toe, “hier, laat ik eens tien fiches inzetten, jij moet toch ook de kans hebben, eens wat terug te winnen!”
De ander bromde iets met een ontevreden gezicht en legde zijn eigen fiches in den pot.
“Kan gebeuren!”merkte hij op. “Ik verdubbel!”
Zijn metgezel schudde droevig het hoofd: “Jij had nooit poker moeten leeren spelen,”merkte hij op. “Ik verdubbel den pot nog eens!”
“Prachtig!”zei de kerel tegenover hem, en schoof het dubbele van wat op tafel lag naar voren... “Nou is het jouw beurt weer, om te verdubbelen... loop je weg?”
Zijn medespeler keek hem snel aan, om in zijn gezicht te lezen, wat hij van plan was, maar de ander keek diep peinzend naar de rook van zijn pijp, sloeg zijn beenen in hun vuile broekspijpen over elkaar en zweeg.
“Neen!”zei de man, die den ander verweten had, dat hij niet pokeren kon... “ik loop niet weg... ik verdubbel nog eens!”
Hij telde een tijdlang fiches bij elkaar en schoof daarna den heelen hoop naar het midden van de tafel. De ander bekeek den stapel, die er nu lag, vol belangstelling, en scheen uit te rekenen, voor hoeveel aan goed geld daar nu bijeen was.
“Ik vraag: zien!”zei hij dan, trok zijn beenen van den stoel, waarop ze lagen en leunde over de tafel heen. Uit zijn bruine knuist gleden achter elkaar zijn fraaie kaarten op de tafel, het waren ruiten boer, vrouw, heer en aas.
De ander vloekte iets, en legde vier heren neer.
De man tegenover hem streek met een intens droevig gezicht, den heelen stapel fiches naar zich toe, nam de kaarten, schudde ze geducht, en gaf.
“Laat ik er nou eens tien zetten, nou is het jouw beurt, om 's iets terug te winnen!”merkte hij droogjes op, maar kwam niet verder, liet de kaarten uit zijn vingers glijden en staarde naar de deuropening tegenover hem.
“Wat is dat?”hapte hij. Zijn metgezel keerde zich om en scheen te bevriezen waar hij zat. Langzaam, nog steeds omziende, schoof hij zijn handen in de lucht, zoo hoog als ze gaan wilden. In een van die handen hield hij nog steeds de kaarten.
“Aardige kaart heb jij daar in je vingers!”merkte de man in de deuropening op, met een opvallend beschaafd accent, “ik mag omrollen, als dat geen double en een flush is! Leg die double en die flush maar weer neer, en dat pistool van je ernaast, en jij ook, grappenmaker!”
De man met de mooie kaarten en de grappenmaker zuchtten diep over de wisselvalligheden van het noodlot, vischten omzichtig, onder de bedreiging van den revolverloop, hun wapens uit de holsters, en legden ze op het groene laken van de speeltafel.
De man in de deuropening knikte, deed een stap vooruit en greep de pistolen van de tafel. Dan floot hij driemaal en dadelijk daarop dreunde het dek onder de voetstappen van een aantal mannen.
“In orde!”riep Forster door de opening naar boven, “ik heb ze. Laat een van jullie, die een hartkwaal heeft, of zooiets, naar beneden komen om op de lui hier te passen...”
Er klonk boven even een gepraat en daarna kwam een matroos met zijn linkerarm in een groezelig verband de trap af hebbelen.
“Dat zal ik wel doen!”zei die, “ik heb toch een kogel in mijn arm!”
Hij trok zijn revolver te voorschijn, zette een stoel tegen den muur en toen Forster de trap naar het dek oprende, ging hij met zijn rug tegen den muur geleund, op dien stoel zitten, en bekeek de ongelukkige twee schildwachten voor hem.
“Pech voor jullie!”merkte hij droogjes op. “Nou zijn wij de baas aan boord... wat spelen jullie daar?”
Hij boog zich voorover en zag de vijf kaarten, die op tafel waren gevallen. “Poker!”zei hij dan... keek naar de deur, peinsde een oogenblik en stond dan op. Hij hinkte naar de deur, want hij scheen nog iets aan zijn been te hebben ook, en deed haar dicht. Dan stak hij zijn revolver voor in zijn broeksband en ging aan een der korte einden van de tafel zitten.
“Ik doe mee!”merkte hij op... “en eerlijk, begrepen, want ik heb het pistool! “

Hoofdstuk XIV.

EEN STRIJD OM TWAALF MILLIOEN POND.

De gedachte, dat ze zich thans bevonden op een eiland, waarop twaalf millioen aan goud was verborgen, beroofde maar weinig van de vermoeide verdedigers van hun slaap.
Toen de kapitein, na de schrammen en gaten in zijn huid te hebben verzorgd en verbonden, zijn verhaal had verteld, onder doodsche stilte en allen het er over eens waren, dat Forster voor goed was uitgeschakeld, werden allen tegelijk zich er plotseling van bewust, dat de laatste dagen hen niet rijkelijk met tijd tot slapen hadden bedeeld. Er waren er onder hen, die zesendertig uur aan een stuk in het touw waren geweest en uit de verschillende hoeken van de groote hut kwamen onderdrukte geeuwen.
Er was niemand, die te voorschijn durfde te komen met het voorstel, te gaan slapen; allen wachtten tot de professor of de kapitein er voor uitkwamen, slaap te hebben, en naar bed te willen gaan. Dus hielden allen zich moedig wakker met 't rooken van pijpen, tot O'Reilly de situatie redde.
“George”merkte hij op, “wat zit je toch slaperig te kijken, verlang je naar je bed?”
George nam zijn pijp uit zijn mond en keek hem nijdig aan: “Iedereen zou slaperig worden, als hij een uur aan een stuk tegen dat gezicht van jou aan moest staren!”verklaarde hij en mikte een schop onder de tafel door. O'Reilly had dat voorzien, en zijn beenen onder zijn stoel geborgen, zoodat George's teenen met een klap tegen een poot van dat nuttig meubelstuk belandden, wat zijn humeur er niet beter op maakte.
“Troost je maar, George!”ging het roodharige wezen verder, “ik voel me ook niet zoo frisch als het wel kon!”
Het volgende oogenblik was de hut plotseling vervuld van de stemgeluiden van mannen, die hun pijpen uit hun bebaarde kaken namen, om te verklaren, dat ze zich, om de een of andere onnaspeurlijke reden, óók een weinig slaperig voelden.
De professor glimlachte en keek op zijn armbandhorloge: “Wat een wonder!”merkte hij op, “het is bij tweeën, en er is niemand, die den nacht te voren behoorlijk heeft geslapen; laten we naar bed gaan, morgen moeten we den schat gaan opgraven en dat gesjouw met al dat goud zal een aardig karweitje zijn!”
O'Reilly, de fantast, poogde uit zijn hoofd uit te rekenen, hoe 'n groote hoop twaalf millioen pond sterling aan goud wel vormde; de anderen brachten hem echter snel tot zwijgen en toen de hutten onder hen waren verdeeld, verliep er geen kwartier of in den geheelen kring van blokhuizen was geen enkel licht meer te zien.
En het eenige geluid, dat nog zacht door het maanlichte dal klonk, waren de stemmen van George en zijn vriend, die voor hen tweeën op één na de kleinste hut hadden gekregen, en ieder op een stoel, in het midden van het vertrek zaten, pogend, uit te vechten, wie er in het ééne bed mocht slapen, en wie op de drie naast elkaar gezette kisten die met wat dekens een tweede bed vormden.
“Ik heb recht op het bed!”verklaarde George met nadruk, “ik voel een begin van malaria, en het is een uitstekend geneesmiddel voor malaria, om goed te slapen...”
Daarop antwoordde O'Reilly sarcastisch, dat, als er een malariabacil in de buurt van George's gezicht kwam, en dat in de gaten kreeg, die bacil hals over kop rechtsomkeert zou maken, om in een rustig hoekje van den schrik te bekomen.
George beweerde toen, dat hij dien dag het hardst had gewerkt, dat hij had helpen omwasschen en de ander niet.
Toen maakte O'Reilly een snuivend geluid en zette in een kort maar krachtig betoog uiteen, dat vaten wasschen met Phyllis voor George een ontspanning was, in plaats van werk en dat hij zelf die ontspanning had gemist, dus dat hij...
Op dat punt van de besprekingen haalde George een shilling uit zijn broekzak en zei kort: “Kop of kruis? Als je het raad, mag jij het bed hebben...”
“Kruis!”zei O'Reilly en de glinsterende shilling viel tinkelend op den houten vloer, rolde in een kringetje rond en lag stil.
Ze bonkten natuurlijk hun hoofden tegen elkaar, om te zien, wat boven lag en George kleedde zich zwijgend uit om op de drie kisten te gaan liggen, terwijl O'Reilly, vanuit zijn zachte bed, uitweidde over de voordeelen van een bed boven drie kisten, tot George van woede eindelijk in slaap viel.
O'Reilly had gelijk. Het was een vervelende eigenschap van O'Reilly, dat hij, ondanks al zijn gekke streken, meestal gelijk had. Toen George midden in den nacht wakker werd, was het hem glashelder, dat inderdaad een bed verre te prefereeren is boven een leger van twee dekens op drie kisten.
Toen hij er zich op had neergelegd, had hij bij zichzelf de opmerking gemaakt, dat hij wel eens zachter gelegen had, maar nu hij wakker werd...
Er was geen bot in zijn lange lichaam, dat niet op de een of andere plaats pijn deed... hij was gaan liggen met zijn voeten buiten de rand van zijn ligplaats uitstekend, maar hij werd wakker met zijn voeten op de kisten, terwijl zijn hoofd in de ijle ruimte hing. Hij poogde zijn hoofd weer op de juiste plaats te brengen, maar ontdekte een stekende pijn in zijn nek. Zijn knieën waren stijf, zijn schouders deden hem zeer en elke nieuwe plaats, die hij voor zijn heupen zocht, leek harder dan de vorige.
Hij gooide een schoen naar de plaats, waar hij den rug van O'Reilly vermoedde en poogde weer in te slapen... het lukte hem niet. Hij had zijn polshorloge aangehouden en de wijzers stonden op kwart over drie... Hij had dus ongeveer een uur geslapen... en nooit van zijn leven had hij minder hoop gehad, dat hij opnieuw zou indutten, dan op het oogenblik. Hij telde kudden schapen, horden olifanten, giraffen, rhinocerossen en vlooien, en elk oogenblik werd hij meer en meer wakker.
Toen hij eindelijk bij de vijfduizend acht en veertigste vlo was aangeland, en een pijn had, alsof die heele kudde op hem was losgesprongen, werd het hem eindelijk duidelijk, dat hij zijn geheele leven nog niet zoo helderwakker was geweest en hij ging op den rand van zijn legerstede zitten.
O'Reilly, in het warme bed tegenover hem, snorkte af en toe zacht en George speelde even met het idee, hem uit zijn bed te sleuren en er zelf in te kruipen, voor de ander geheel bij zijn positieven was.
Maar de overweging dat niets ter wereld O'Reilly ervan zou weerhouden, hem met een kan water te begieten, of mieren onder de dekens los te laten, deed hem zuchtend van dat plan afzien en naar zijn schoenen graaien.
Het was het eenige wat hij doen kon, de slaap zou zich niet over hem ontfermen, dien nacht, dat was duidelijk... hij zou zich gaan aankleeden, om de zon te zien opgaan boven de zee...
Toen dat besluit eenmaal genomen was, stak hij zijn moede hoofd in een emmer water tegen den muur, haalde een kam door zijn haren, want hij was een welopgevoed jonkman, en gespte zijn revolver om. Hij was wel gedwongen om dat te doen, want de eenige riem, die dienen kon, om zijn broekspijpen omhoog te houden, was de koppelriem van zijn revolvertasch.
De nacht was nog steeds warm en hij liet zijn jasje uit, 'n broek en shirt zijn voldoende in een tropischen nacht.
En zoo geschiedde het, dat George, de kronkelingen van het ravijn volgend, dat nu eens in zijn geheele lengte door de maan werd beschenen, en dan weer in volslagen zwarte schaduw naar voren tredend op het helverlichte, vlakke strand, als versteend bleef staan, en voor zich uit staarde.
Want het jacht, het slanke, witte jacht, dat volgens alle begrippen van wat paste en hoorde, in de haven moest liggen, aan twee ankers, gleed, langzaam en stil als een visioen, evenwijdig aan de kust, over het spiegelende wateroppervlak. George was een nuchter jongmensch, ondanks het feit, dat hij zich bezondigde aan het verzinnen van romans, en na de eerste drie seconden van verwarring, was hij even koel en bij zijn positieven als altijd, en had uitgemaakt, dat dat witte schip, dat daar dreef, inderdaad een wit jacht was en wel de “Wanderer”en geen luchtspiegeling, hallucinatie of iets dergelijks.
Maar hoe, voor den drommel, kwam het schip daar? Hadden de twee lui aan boord niet opgelet en waren de ankers geslipt?
Onmogelijk! Zelfs al hadden de ankers losgelaten, dan kon, op een windstillen nacht, een jacht nog niet in zulk een korten tijd de haven uit drijven en op zijn doode eentje langs de kust varen... Neen, het jacht moest losgemaakt zijn en bestuurd worden... maar door wie? De twee mannen van de wacht zouden niet zoo krankzinnig zijn, de motoren aan te zetten en uit verveling met het schip te gaan grasduinen midden op zee...
Plotseling hield het schip zijn vaart in, en draaide bij, met den boeg naar het eiland gericht. Er waren dus menschen aan boord... en vóór George den tijd had, uit te vinden, wie, zag hij een van de twee sloepen van het jacht, die nog in de davits hingen, naar beneden zakken. Hij kon niet zien, of de sloep bemand was, daarvoor was de afstand te groot, en het licht te zwak, maar dat er meer dan twee man aan boord zijn moest, dat was nu duidelijk... twee mannen laten geen heel motorjacht bijdraaien, en een sloep uit de davits zakken op deskundige wijze... en het zien van de sloep, die van het schip afzette, en met vele, in het maanlicht flikkerende riemen recht op de kust toe kwam, was voldoende... met een schok herinnerde hij zich, hoe de kapitein gezegd had, dat de sloep, die zijn jacht had aangevallen, een motorsloep was met een geluidloos loopenden motor, die een andere op sleeptouw had...
Natuurlijk hadden ze met die twee sloepen het eiland onbemerkt kunnen naderen, en het jacht overmeesteren...
Hij wachtte geen seconde langer om te zien, wat de bemanning van die sloep op land ging uitvoeren, maar keerde zich om en rende het ravijn in.
Het was niet noodig... Het eerste gedeelte van het ravijn liep recht, kaarsrecht van zee af naar het centrum van het eiland, en tusschen de twee hoog oprijzende wanden van de rotsspleet door kon men den bergtop zien, waarop de uitkijkpost was gelegen. Langs dien bergtop liep een pad naar beneden, en terwijl George toevallig zijn blik naar omhoog liet gaan, terwijl hij haastig voortliep, zag hij de silhouet van een man een enkel oogenblik tegen de volle maan, die achter den bergtop stond, afsteken. De afstand was groot, maar tegen de witte schijf van de maan was een vergissing onmogelijk; er was een man bezig, den bergtop af te dalen.
Natuurlijk... en George stond stil... hij had den uitkijkpost vergeten. Een enkele blik van een van die twee mannen over het eiland zou hen het witte jacht doen zien... en alarm slaan. Waarschijnlijk had van al de slapende lieden in de hutten niemand de telefoon gehoord, die een eind van hen verwijderd, in de eetzaal stond te bellen, en die kerel was nu op weg om de nederzetting te alarmeeren... op dat moment zag George, die nog steeds naar den bergtop staarde, de silhouet van den man, in gebukte houding nu, wéér, een heel eind lager, hij stak nu juist af tegen het onderste randje van de maanschijf, en tegen den berg gemeten bedroeg de geheele doorsnede van de maan minstens enkele honderden meters... de kerel maakte haast met zijn afdaling.
George maakte, nu hij zeker was, dat de nederzetting zou worden gewekt, een snelle berekening... hij schatte den afstand van het ravijn en de afstand dien de ander zou moeten afleggen... die van den ander was iets grooter, maar op een minuut of twee kwam het niet aan... George keerde zich om, en rende terug naar den ingang van het ravijn... het was nu veel belangrijker, de aanvallers tegen te houden, tot de rest van de verdedigers was gewekt... als hij die hut maar kon bereiken, die op het strand stond, tegen den bergwand aan, was hij gered... die hut was zoo goed versterkt als een fort, met dikke wanden, waartusschen zand was gestort, en in die hut waren enkele doozen patronen plus nog wat geweren neergezet. De professor had er op gestaan, men kon nooit weten, wat er gebeurde, had hij gezegd, en George zegende op het oogenblik die slimmen, ouden vos. Als hij maar in die hut kon komen! Hij zou het er in elk geval een half uur moeten uitzingen, die aanvallers een half uur tegen te houden; over een half uur, op zijn vroegst, kon de nederzetting hem bereiken...
Hij kwam hijgend en verhit bij den ingang van het ravijn aan, drukte zich in de schaduwstreep van een van de wanden, en loerde het strand af.
Schuin links voor hem lag de sloep op het strand, een witte sloep, met een inktzwarte schaduwvlek ernaast. Er stonden mannen bij de sloep en George telde ze... zes in totaal... de rest was waarschijnlijk nog aan boord, om ergens anders te worden afgezet, of een zestal was aan wal gezet aan de haven... de bedoeling was waarschijnlijk, den aanval bij het aanbreken van den dag van verschillende zijden te beginnen... waarschijnlijk wilden ze probeeren uit te visschen, waar de nederzetting ergens was, om de verdedigers in hun slaap te overvallen...
George grinnikte in stilte... de afstand van den mond van het ravijn naar de hut was nauwelijks driehonderd meter... en de hut had naar drie zijden schietgaten... naar het Oosten, naar zee en naar het Westen, zoodat die zijde den mond van het ravijn bestreek. Zoolang er nog iemand, die schieten kon, in die hut zat, kwam er niemand het ravijn levend binnen.
Hij bukte zich, haalde diep adem, en vergat van stomme verbazing zijn longen leeg te pompen... want over die strook zand, die gelegen was in de schaduw tusschen de rotsen en de hut, rende een witgekleede gestalte, diep over den grond gebukt, bereikte den hoek, en dook even ongemerkt door de deur naar binnen. Met een zucht liet George zijn longen leegloopen en zijn spieren verslapten. Wie had daar in vredesnaam al dien tijd in de schaduw van den rotswand gezeten ,tweehonderd meter van hem vandaan? Wie kon het zijn... dat het een vriend was, was zeker... hij had alle mogelijke moeite gedaan, om niet door de mannen bij de boot op het strand gezien te worden... maar wie?
George's peinzen werd afgebroken door een vuurstraal en een knal. Wie het ook was, die in die hut zat, in elk geval zette die persoon er vaart achter! De knal van het schot echode na over zee, en werd enkele malen, telkens zwakker, herhaald. Bij de boot was geen beweging te zien, de mannen daar schenen niet getroffen te zijn, behalve dan door hun schrik, en stonden als versteend, zonder te hebben gezien, waar het schot vandaan was gekomen.
Een tweede straal paars vuur spoot uit de hut te voorschijn en weer echode de knal na. Ditmaal was de beweging bij de boot voldoende, om het gebrek aan actie van de vorige maal ruimschoots te vergoeden... een van de mannen ging achter de boot liggen, de rest verspreidde zich over het strand, en legde zich plat op den buik; hier en daar flonkerde even een stalen geweerloop in het witte maanlicht, als om te suggereeren, dat ze gericht waren op de plaats, waar de vuurstraal was te voorschijn gespoten.
Het algemeen wachten was blijkbaar op het derde schot, dat zou aantoonen, waar ergens, in de schaduw van de rotsen, de schutter verborgen zat. Dat schot liet niet lang op zich wachten en nauwelijks was de vuurstraal te voorschijn gespoten, of zes rossige en paarse vlammen lichtten op het strand. De inslag van de zes kogels in het hout van de hut geleek op een roffel. De zes knallen kwamen even later; het leek op vuurwerk.
En toen begon het in ernst. De eene vuurstraal volgde op de andere, de lieden op het strand schenen er zich van bewust te zijn, dat, nu ze eenmaal ontdekt waren, het een kwestie van tijd zou zijn, voor de geheele bezetting van het eiland was gealarmeerd, en zou komen aansnellen... Ze zouden natuurlijk in hun boot hebben kunnen klimmen, of naar het jacht toe zwemmen, maar om de een of andere duistere reden deden ze dat niet, doch bleven plat op het strand liggen, en richtten hun vuur op de blokhut.
Hun ratelend snelvuur had blijkbaar geen succes, de schutter in de hut schoot met verrassend korte tusschenpoozen een aanvankelijk was George er verbaasd over, dat zijn geweer niet gloeiend werd. Maar een oogenblik later bemerkte hij een verschil in den knal van het geweer, en hij grinnikte in stilte... die kerel daar binnen zette het eene geweer weg, als het heet was en greep een ander; er waren er een stuk of zes...
De zaken zagen er rooskleurig uit, vond George, die kerel daar in die hut zat zoo veilig als het maar zijn kon, de schietgaten waren klein, en van het strand af, tegen de in de schaduw liggende voorzijde van de hut niet zichtbaar. De zes aanvallers moesten dus schieten op de vuurstralen, die ze even te voren hadden gezien, ze konden nooit nauwkeurig mikken... dichterbij komen behoefden ze ook niet te doen, als ze tenminste prijs stelden op een lang en gelukkig leven... op een volkomen vlak strand dichterbij kruipen, als er iemand aan de andere zijde op zijn doode gemak in het maanlicht kan richten, is een zeer ongezonde onderneming.
Voor George stonden de zaken zoo, dat hij het beste kon blijven, waar hij was, althans voorloopig. Als hij, in zijn wit linnen pak, drie honderd meter ging rennen langs een zwarten rotswand, was het niet onwaarschijnlijk, dat hij in de gaten liep. Als de kerel in die hut in een benarde positie kwam, was het wat anders, maar nu zou het dwaas zijn, een groot risico op zich te nemen, terwijl het heelemaal niet noodig was. Van hieruit kon hij evenmin aan den strijd deelnemen... zijn revolver zou op dien afstand niets uitrichten...
Hij legde zich op zijn buik, tegen den rotswand aangedrukt, en maakte zich gereed, alles wat er gebeurde, met aandacht te volgen.
Er was blijkbaar iemand van die lieden op het strand getroffen, want er kwam alleen nog vuur van den man achter de boot, en van vier andere punten... een moment later zag George, na een schot uit de hut, hoe de boot zich plotseling op haar andere zijde legde, terwijl enkele splinters er af vlogen. Een zeer ongepast woord, zoo luid gezegd, dat het zelfs op dien afstand verstaanbaar was, klonk over het strand, en van achter de boot kwam geen geweervuur meer, maar alleen het snelle schieten van een automatisch pistool.
“In zijn linkerarm geschoten!”grinnikte George tegen zichzelf, maar zijn lach bestierf op zijn bruin gezicht.
Een luid, zwaar ratelend geluid klonk uit zee, een bijna onafgebroken serie van vuurstralen kwam van den boeg van het jacht.
Met een schok kwam George tot het besef, dat hij het machinegeweer vergeten had... het machinegeweer, dat nu in handen van den vijand was!
De vuurstralen van het strand verdubbelden plotseling in aantal; met dien geweldigen steun in hun rug kregen de aanvallers weer moed, maar hun schoten waren op niets gericht...
Uit de hut kwam nu geen enkel schot meer... en George begreep maar al te goed, waarom. Een zware Vickers-Armstrong geeft enkele honderden schoten per minuut en elk schot laat een projectiel van negen millimeter doorsnede met een stalen punt, op het doel neerkomen.
Die hagel van stalen puntkogels verspreidt zich over een oppervlakte van ettelijke vierkante meters, op dien afstand, en het is voor iemand, die elke paar seconden zulk een projectiel door een schietgat naar binnen hoort fluiten, beter, zich niet voor een schietgat te vertoonen.
Het vuren van het machinegeweer hield aan en George voorzag nog meer narigheden. In een minimum van tijd zou de hagel van kogels den eersten wand van de hut aan splinters hebben geschoten, het zand zou wegvliegen of wegstroomen en de binnendekking van den dubbelen wand zou in een oogenblik eveneens aan vezels zijn gerukt... elke seconde werd de positie van den man daarbinnen benarder... hij moest plat op den grond blijven liggen, wilde hij niet getroffen worden.
Het ging, zooals hij gevreesd had. De bediening van het wapen op het schip was goed, de hagel van kogels kwam krakend en ploffend tegen den voorwand van het blokhuis aan en George zag van zijn ligplaats af de splinters in het rond vliegen. De splinters werden spanen, enkele seconden later vielen er hier en daar heele stukken hout naar beneden en een zingend en huilend geluid verried, dat enkele kogels reeds het zand van de vulling raakten.
George aarzelde geen seconde meer, hij trok zijn riem een gaatje vaster aan, en wierp snel een blik op zijn polshorloge... pas tien minuten waren er voorbij... het kon nog een half uur duren, voor de versterking kwam... goed... hij zou vechten tot het laatste toe!
Hij dook te voorschijn uit de schaduw van het ravijn en repte zich zoo diep gebukt als hij kon, langs den rotswand. De vliegende gestalte moest gezien worden, het kon niet anders...
Hij keek op, en schatte den afstand, die hem nog van de hut scheidde... een derde had hij achter zich, nog steeds was geen kogel over hem heen gefloten... de helft... hij rende voort, hijgend over het mulle zand, elke meter die hij won vóór ze hem zagen was een ontdoken kogel.
Een kreet uit de verte bereikte zijn ooren... hij wist wat dat beteekende, als het machinegeweer op hem werd gericht, was hij verloren... er was geen enkele kans, dien stroom van kogels te ontwijken...
En toen zweeg de mitrailleur, een enkel ondeelbaar oogenblik was er diepe stilte, waarin hij het gehijg van zijn ademhaling hoorde, en dan floot een kogel over hem heen en ricochetteerde langs de rotswand, krijschend in de lucht. Een tweede wierp een stofwolk voor hem op, een derde rukte een plant uit het zand.
Nog vijftig meter naar de hut... waarom zweeg dat machinegeweer? En toen begreep hij het plotseling, de patroonband was leeggeschoten ,en vóór een nieuwe was ingezet zou hij in veiligheid zijn!
Voor de geweerkogels had hij nu geen angst meer; in vergelijking met de dreiging van de Vickers-Armstrong was dat niets... een zingend projectiel deed hem bijna struikelen, omdat het een stuk van de hak van zijn schoen meenam, en een, dat van de rotsen terugkaatste, verwondde zijn arm.
Toen was hij bij de hut en leunde tegen den wand, beschermd tegen schoten van het strand, zoolang hij zich tegen het hout gedrukt hield. Vlak naast hem was een schietgat; hij was te verstandig om zijn hoofd er voor te steken en riep luid: “Hallo daarbinnen... hallo... doe die voordeur open, ik ben George... schiet wat op, als een van die kerels op het strand een beetje mijn kant uit kruipt, kan hij me als schietschijf gebruiken!”
Zijn stem was blijkbaar herkend, want van binnen kwam een uitroep, en daarop volgde het geluid van haastige beweging. Een zwaar krakend en piepend geluid kondigde aan, dat de half in splinters geschoten, zware, dubbele deur openzwaaide. George ging plat op den grond liggen, omdat hij maar al te goed wist, dat vier geweerloopen waren gericht op den hoek van de hut, ter hoogte van zijn borst en kroop snel, op zijn buik, den hoek om. Het strand golfde natuurlijk een weinig en hij werd door de eveneens plat op hun buik liggende mannen niet opgemerkt; hij schoof de donkere hut binnen zonder dat er een schot op hem was gelost.
Binnen in de hut was zijn eerste werk, overeind te springen en de deur, die half uit haar hengsel hing, te sluiten. Dan keerde hij zich om, en poogde in het duister te ontdekken, wie de ander was, die zich in het blokhuis bevond. Hij zag alleen een vage witte gestalte, en zei: “Hallo... veilig aangekomen, we zullen zien, wat we met zijn tweeën kunnen doen... wie is daar?”
Een parelend lachje klonk door de duisternis en George voelde zijn hart stilstaan, en aarzelde weer op gang komen: “Phyllis!”hijgde hij... “wat doe jij hier?”
Zijn nu aan de duisternis gewende oogen zagen de gestalte in het wit de schouders ophalen en de stem van Phyllis antwoordde: “Ik kon niet slapen, ik had een soort voorgevoel, geloof ik, de dingen gingen allemaal zoo mooi, dat ik voelde dat er ergens een steek los moest zijn. Eindelijk ben ik opgestaan, nam mijn geweer mee, en liep het ravijn uit. Ik was juist een paar honderd meter deze hut voorbij, toen ik ons jacht zag komen aanvaren, ik verstopte me in de schaduw van een kleine rotsspleet, om te zien, wat er aan het handje was, en zoo gauw ik bemerkte, dat het schip door den vijand was genomen, en dat hier wilden landen, ben ik naar de hut gerend, zoo gauw ik dat doen kon en... ja, hier zit ik nu!”
Het volgende oogenblik zat ze niet, maar lag ze, en George erbij, want een gekraak en gekletter, dat elk gesproken woord onhoorbaar maakte, kondigde aan, dat het machinegeweer weer was beginnen te vuren.
Zoolang ze plat op den grond lagen, waren ze veilig, de kogels floten ver over hun hoofden heen, maar zoodra de mannen op het strand zouden bemerken, dat het wapen hen onschadelijk maakte, zouden ze hun kans waarnemen, en het strand over rennen, tot ze dekking kregen aan den voet van den rotswand, achter een klomp steen of zooiets, en dan, van drie zijden ingesloten werd hun positie hachelijk.
Het lawaai in de hut was oorverdoovend. Kogels floten door de schietgaten, groeven zich in de houten wanden, gierden weg door het zand ervoor, sloegen kletterend tegen den rotswand aan weerszijden. Afgerukte houtsplinters vlogen overal rond en eenmaal raakte een terugketsende kogel het slot van een tegen den wand staand geweer, en maakte van dat nuttige wapen oud roest.
George, op zijn buik liggend, raasde en tierde in alle veiligheid - want hij kon zelfs zijn eigen stem niet verstaan - tegen alle vrouwen ter wereld en speciaal tegen haar, die dachten, dat ze een heele scheeps lading boeven tegen konden houden en daarbij anderen in moeilijkheden brachten.
En toen hield even plotseling als het was begonnen, het mitrailleurvuur op. Enkele stukken hout van den voorwand zakten nog krakend weg en dan was het stil.
George vloog overeind, greep het eerste het beste geweer, dat hij zag staan, rukte den grendel open, om te zien, of het magazijn gevuld was, en stak het wapen door een schietgat. Phyllis deed hetzelfde.
De eerste blik, dien George op het strand wierp, deed hem twee mannen zien, vlak achter elkaar, die dwars over het strand renden, om in de beschutting van de rotsen naast de hut te komen.
Hij mikte zorgvuldig en trok af. Een moment later kraakte een tweede schot naast hem. De eerste man stak zijn handen in de lucht, zijn geweer vloog in een boog over het maanverlichte zand, en hij viel op zijn handen en knieën neer, zijn eene been met zijn hand vasthoudend
De andere kerel was er iets beter afgekomen, de kogel van Phyllis had zijn geweer geraakt, en de enorme klap, dien het wapen hem daarop gaf, deed hem, met pijnlijke heupen en een verzwikten pols, over het strand rollen.
Het was geen groote kunst geweest; die lui waren in hun overtuiging, door het machinegeweer te zijn gedekt, roekeloos dicht bij de hut gekomen. Op die afstand was het even prachtig schijfschieten als het mikken op pijpekoppen in een kermistent.
“Dat zijn er weer twee!”zei Phyllis, en stopte een versche patroon bij de overige in het magazijn.
“Ja, en daarginds komen er weer acht!”bromde George, die het oogenblik verwenschte, waarop de professor zijn dochter had leeren schieten.
Het was een feit. De mannen, die aan de Oostpunt van het eiland door Forster aan land waren gezet, om van die zijde binnen te dringen, waren op het geluid van het gevecht aan komen rennen, en hun zwarte figuren naderden in de verte snel over het zand.
“Ik zou een aardig ding over hebben voor die Vickers, die op dat jacht daar staat!”bromde George... “die lui daar zouden aardig gauw verdwenen zijn! Waarom blijft dat ding zoo lang stil?”
Hij zocht het zwaarste kaliber geweer uit, dat in de rij tegen den muur stond, en bekeek het met welgevallen. Het had een vizier met een stelschroef, en was speciaal gemaakt voor scherpschieten.
Hij stak het wapen door een schietgat, richtte nadat hij zijn vizier had ingesteld de eerste van de acht rennende gestalten en trok af.
Het was een prachtig schot uit een prachtig wapen; de kerel kreeg den kogel in zijn been, en tolde over den grond. De zware knal van het zware geweer echode na over zee.
De mitrailleur zweeg nog steeds en plotseling herinnerde George zich de ervaring, die de kapitein had opgedaan met den stoomenden cylinder... de bijna tweemaal duizend schoten, die het wapen had afgevuurd, hadden het koelwater aan het koken gebracht, en toen er toch verder was geschoten, was het wapen zoo heet geworden, dat nu het mechanisme weigerde!
Hij vertelde het aan Phyllis, en loerde het strand af. Het zou een aardig tijdje vergen, om den mitrailleur weer in orde te krijgen; als er aan een machinegeweer iets klem zit, is het een heel karwei het weer op gang te brengen.
Het strand was nu verlaten... de maan was laag aan den hemel gezonken en het licht werd flauwer en flauwer. De oneffenheden van het strand werden groote zwarte schaduwplekken, waarin het moeilijk was iets te zien; het wachten was nu, tot de vijand weer met vuren zou beginnen.
Hij nam zijn repeteergeweer op en keek op zijn polshorloge. Een korte berekening wees uit, dat het nog vijf minuten duren zou, voor de versterking er op zijn vroegst wezen kon... hun positie werd er beter en beter op.
En toen floot plotseling een kogel door een der zijraampjes van het blokhuis, en plofte in den wand er tegenover. George tierde, de kogel had hem bijna geraakt; maar waar kwam dat schot vandaan ?”
Terwijl hij keek, flikkerde een tweede flits van achter een paar rotsblokken onder aan den rotswand en een derde hooger op, waar iemand tegen het gebergte was opgeklommen. Het vuur werd nu plotseling weer hervat. In de donkere plekken van het strand voor hen hadden zich, door onbemerkt vooruit te sluipen, de acht, of liever de zeven nieuwe mannen genesteld en enkele van de eerste zes waren er blijkbaar in geslaagd, vóór het schieten van de Vickers ophield, de rotsen te bereiken.
Het werd nu een gevaarlijk spelletje. Er floten kogels van voren en opzij door de hut heen, de stukgeschoten voorwand beschutte hen maar ten deele en als George achteruit stapte, moest hij oppassen, niet in één lijn te komen met een van de schietgaten opzij.
De lijn van de vuurstralen kroop langzaam maar zeker met sprongetjes vooruit. Soms verdween de vuurstraal, die hij een heele tijd op een bepaalde plek van het strand gezien had, en een tijdje later kwam die dichterbij weer te voorschijn...
Het aantal kogels, dat door de ramen vloog, inplaats van zich in den houten wand te boren, werd steeds grooter, tot het George tenslotte te bar werd.
Hij zette zijn geweer tegen den muur, en keerde zich tot Phyllis.
“Geef je geweer hier!”zei hij.
Phyllis loste juist een schot, maar hoorde zijn woorden en trok haar rookenden geweerloop terug.
“Mijn geweer aan jou geven?”zei ze verbaasd.
George knikte: “Ja!”
Phyllis keek hem aan, alsof hij een zonnesteek had gekregen: “Waar is dat goed voor?”wilde ze weten, “kun je met mijn geweer beter schieten dan met het jouwe?”
George werd ongeduldig: “Phyllis, je weet drommels goed wat ik bedoel, het wordt hier veel te gevaarlijk voor een meisje; geef dat geweer hier, en ga op den bodem van de hut liggen!”
Phyllis keek van hem naar het geweer, en van haar geweer naar den grond: “George... doe niet zoo idioot!”zei ze toen, “ik kan...”
Een kogel siste tusschen hen tweeën door en George werd woedend: “Ja, ik weet heel goed, dat je evengoed schieten kunt als ik en als je vader en als wie ook, maar dat doet niets ter zake, jij geeft dadelijk het geweer aan mij, en gaat op den grond liggen... begrepen?”
Dit was een heel andere George dan de eeuwige grappenmaker, die pijpen rookte en haar plaagde, dat voelde Phyllis... dit was een George met vegen kruitdamp op zijn gezicht, een George, die in de machinekamer had staan sjouwen, twaalf uur per dag, in een gloeiende hitte.
“Begrepen?”bulderde George.
Phyllis zei niets meer. Ze zweeg onderdanig, gaf haar geweer over zonder een woord te zeggen en ging op den grond liggen.
Op dat moment floot een zwaar kaliber kogel precies over de plaats waar zij zoo juist had gestaan.
Toen werd George woest, hij behoefde nu niet meer telkens op Phyllis te letten en schoot er op los als een razende. De geweren, die in zijn handen heet werden zette hij opzij en nam nieuwe.
Het vuur van de tegenpartij nam in hevigheid toe. Bijna voortdurend knalden er schoten, een sloep met de mannen, die nog aan boord van het schip waren geweest, roeide naar den wal en George keek voortdurend op zijn horloge. Op het oogenblik konden de overigen er al zijn, als ze haast maakten; en dat ze haast zouden maken, stond wel vast, het geratel en geknal der revolvers en geweren klonk over het geheele eiland heen.
Maar zijn positie, en ook die van Phyllis, werd elke minuut hachelijker. De een na de ander slaagde er in, den bergwand terzijde van de hut te bereiken, en eenige malen plofte een door een schietgat vliegende kogel in den houten vloer, een teeken, dat de aanvallers tegen de rotswanden opklommen, om de hut van achteren te naderen.
Het was nu duister buiten, de positie der aanvallers kon alleen worden bepaald door de vuurstralen van hun geweren en George begon een andere tactiek te volgen. Hij richtte zijn geheele aandacht op de plek, waar telkens een schot vandaan kwam, en zoodra een lichtstraal daar verscheen, loste hij er een schot op.
Meestal had hij succes, hetgeen de kreten, die er soms opstegen, bewezen. Maar terwijl hij zich met één man bezig hield slopen er vijftien anderen naar voren en George verbaasde zich er juist over, dat hij niet in den weg gekomen was van een stukje lood.
En toen knetterde plotseling rechts van hem een razend geweervuur, een groot geroep weerklonk, de versterking was gearriveerd.
Een oogenblik heerschte er een groote verwarring, de professor kwam met zijn mannen uit het ravijn stormen, zag den halven kring van lichtflitsen en opende het vuur daarop. Enkele van zijn volgelingen liepen verder door en vormden eveneens een boog, met het doel, de aanvallers van hun jacht af te snijden en hun poging lukte wonderwel. Vóór de trawanten van Forster, die dichtbij de hut op het strand lagen en zich even rustig hielden, om te zien wat er ging gebeuren, het bemerkt hadden, hadden de stuurman en twee matrozen, Crawley met een van zijn mannen en O'Reilly hem in een grooten boog getrokken en openden van de zeezijde af het vuur op de belegeraars van de hut.
In een minimum van tijd ontbrandde er 'n hevig gevecht. George kon van zijn hut uit duidelijk de twee cirkels onderscheiden, die door de mannen van Forster en die van de professor werden gevormd.
Het vuur, dat uit de hut door George, nu weer door Phyllis geholpen, nu er slechts een enkele kogel in hun richting kwam en van de andere zijde door den stuurman, O'Reilly en Crawley werd geopend op de mannen, die tusschen hut en zee in lagen, was zoo hevig, dat na enkele minuten die mannen, daar de weg naar de zee was afgesneden, zich genoodzaakt zagen, terug te trekken naar den rotswand, waar ze in den rug waren gedekt en bovendien door omhoog klimmen van boven af het vuur op het strand konden openen.
Het werd nu een liniegevecht; de professor en zijn mannen waren op het strand meester van het terrein en hadden bovendien de verbinding tusschen het jacht en de lui die er op thuis hoorden, afgesneden.
In een grooten boog, die met de uiteinden den rotswand raakte aan weerszijden van de plaats waar Forsters mannen zich hadden verschanst, sloten ze deze in, zoodat het eenige, wat die mannen overbleef, was: vechten, tegen de rots omhoogklimmen en het binnenland zien in te komen, of zich overgeven.
Van het laatste scheen geen sprake te zijn. Wat er ook van de matrozen van Forster gezegd mocht worden, lafaards waren het in geen geval, ze beantwoordden schot voor schot de aanval van de professor, en het was te voorzien, dat het een lange strijd zou worden, als de munitie het tenminste uithield. Het was hun onmogelijk, hun voorraad aan te vullen.
Langzamerhand werd het licht, maar George durfde zijn post in de hut niet te verlaten, uit vrees, dat enkele van Forsters mannen naar beneden zouden sluipen en zich er nestelen. De hut was gelegen op wat men Niemandsland zou kunnen noemen, aan den voet der rotsen, waar Forsters aanhangers zich op ongeveer honderd meter hoogte hadden geposteerd. De professor en zijn mannen, die zich in de periode van duisternis in het strand hadden ingegraven met de kolven van hun geweren, konden de hut evenmin naderen; het strand lag geheel onder het vuur van de schutters op de rotsen.
En zoo ging de zon op.
Haar stralen, die in de lengte over het strand vielen, maakten het dadelijk moeilijk, de plaatsen te bepalen, waar iemand zich had ingegraven: in het felle licht waren de vuurstralen maar flauw zichtbaar, en de meesten waren zoo verstandig geweest, hun patronen met rookzwak kruit mee te nemen, zoodat alleen een heel klein blauw wolkje hing op de plaats, waar een geweer was afgevuurd.
George, de geen schietgaten achter in de hut had, daar die tegen de rotsen was aangebouwd, kon zoo goed als niets doen en besteedde zijn tijd door een gesprek met Phyllis te beginnen, terwijl ze allebei door de aan splinters geschoten schietgaten van de hut den strijd volgden.
“Hier zitten we nu, vriezen we dood, dan vriezen we dood!”bromde George en zocht in zijn zakken naar een pakje sigaretten, waarvan hij zeker wist, dat het er gisteren nog in had gezeten. Hij vond het niet dadelijk.
Hij graaide één voor één zijn zakken na en vischte er alle mogelijke voorwerpen uit op, zakdoeken, patronen, enkele leege hulzen, lucifers, stukken touw, een oude bougie van een motor, en ten laatste het gekreukte en verfomfaaide, maar kostbare pakje sigaretten.
“Goddank!”zei Phyllis, “er is niets ter wereld, waar ik meer trek in heb dan in een sigaret!”
George keek haar verontwaardigd aan, het pakje sigaretten in zijn hand.
“Voor mij zijn sigaretten niet alles!”merkte hij op, “er zijn dingen, die ik op het oogenblik liever zou hebben dan een sigaret!”
Phyllis keek hem verbaasd aan, in haar verwarde krulhaar tooverden vroege zonnestralen, door een gehavend schietgat schijnend, gouden lichtjes. Op haar rechterwang zat een groote, zwarte veeg, wat haar nog aantrekkelijker maakte, hoewel een vrouw zich dat nooit kan indenken.
“Wat zou dat kunnen zijn?”zei ze verbaasd en bemerkte op hetzelfde oogenblik, dat ze in de val was geloopen.
“Een kus van jou!”zei George, en keek treurig naar het pakje sigaretten in zijn handen.
Phyllis hield haar hoofdje scheef en keek hem aan: “Zou jij... jij hartstochtelijke roker, liever een kus van mij hebben dan een sigaret?”
“Ja!”riep George.
“Begin dan vast met mij er een te geven!”zei Phyllis. Ze kreeg haar sigaret en George hield haar een brandende lucifer voor, toen een verdwaalde kogel door een spleet van den voorwand gierde, en die sigaret veranderde in een wolkje tabaksstof.
“Een nieuwe!”zei Phyllis, en ditmaal ging het aansteken zonder ongevallen. Buiten knalden de geweren, boven hun hoofden floten de kogels, en met hun tweeën zaten ze, merkwaardig genoeg, midden in de vuurlinie, en toch op de meest veilige plaats van het geheele front.
Het meisje in haar vuil witte jurk ging tegen den wand van de hut zitten, trok met welbehagen aan haar sigaret, en blies den rook in George's gezicht.
“Heerlijke sigaret, George!”zei ze, “nog steeds liever een kus?”
George vloekte inwendig, dat was duidelijk te zien, maar volhardde.
“Spreekt vanzelf!”zei hij.
Phyllis schudde haar hoofdje: “Dat is heel gemakkelijk gezegd, je weet, dat je dadelijk je sigaret kunt rooken; maar als ik je nu eens vroeg, dat heele pakje sigaretten kapot te breken, voor een kus, zou je het dan doen?”
George aarzelde niet...
“Dadelijk!”zei hij, “zonder een seconde aarzelen.”
Hij hield het pakje tusschen duim en wijsvinger omhoog, gereed om het te vernietigen. En alsof het noodlot in hoogst eigen persoon de kogels bestierde, op dat oogenblik sloeg een kogel in het dak van de hut, een groote splinter viel er af en het pakje sigaretten in George's handen was niet meer dan een hoopje gekleurd papier en losse tabak op den grond, waartusschen hier en daar nog een stukje wit vloei schemerde.
“Zoo!”zei Phyllis even later... “weg sigaretten... zou je nu tevreden zijn met een kus... er is geen sigaret meer te krijgen!”
“Neen!”riep George, “één kus is niet voldoende!”
Phyllis stond verontwaardigd op: “Dat is chantage... kon ik weten, dat dat pakje door dien splinter zou worden meegenomen? Eenvoudig chantage!”
“Juist!”zei George, “dat is het, en er zit niets anders op dan betalen!”
Phyllis hield haar hoofdje weer scheef.
“Eén kus?”vroeg ze.
George schudde het hoofd.
“Twee?”vleide Phyllis.
George schudde nog nadrukkelijk het hoofd: “Met me trouwen!”zei hij, “er zit niets anders op!”
“Niet minder?”zei Phyllis.
“Geen haar minder!”bevestigde George.
Phyllis zuchtte en werd opgevangen door George's armen:
“Dan vrees ik...”begon ze, maar kwam niet verder.
Een heelen tijd werd er zeer weinig gezegd; dan peuterde Phyllis heur haar los uit een knoop van George's shirtzakje en zei: “Wacht eens even!”
“Ja, maar dan heel even!”dreigde George en liet haar eene arm los.
Met haar vrije hand wroette Phyllis in een zak van haar jurk, en het kleine bruine handje kwam weer boven met een gekreukt en verfomfaaid pakje sigaretten.
“Die had ik nog!”zei ze met een ondeugend lachje.
George keek haar verontwaardigd aan: “En wou je, dat ik die nu oprookte?”zei hij.
“Wat anders?”zei Phyllis.
George legde het pakje sigaretten buiten het bereik van rondwarende projectielen en trok haar krullekopje naar zich toe: “Sigaretten rooken kan ik mijn heele leven nog, dagen aan een stuk... maar...”
De kogels, die daarna door de lucht zoemden, sisten nijdig, als ze de hut passeerden. Het is voor een kogel ook niet alles, om met dergelijke minachting te worden behandeld!
Hoofdstuk XV.

DE GLIMLACH VAN FORTUNA.

Het was een langdurig pokerspelletje, dat beneden in den salon van de “Wanderer”werd gespeeld door de twee gevangenbewakers en hun cipier.
Aanvankelijk was er aan dek weinig anders te vernemen dan gepraat en de geluiden van mannen, die aan boord kwamen, maar ongeveer een half uur nadat Forster bezit van het schip had genomen, begon eensklaps de vloer te trillen, een teeken, dat de motoren waren aangezet, of liever de eene motor die nog loopen kon. Een lichte ruk, en de helling van het jacht wees aan, dat het zich in beweging had gezet en in een boog de haven uitvoer.
Boven hun hoofden was het nu stil en alleen een zacht, muzikaal geluid van spattende golfjes was in de salon hoorbaar.
De twee mannen speelden door, er was voorloopig weinig anders te doen, het heele dek zat vol vijanden. Mochten ze er al in slagen, het pistool te bemachtigen, dat naast dien vent met zijnen eenen arm, tegenover hen lag, dan zouden ze nog tegen die vijftien man aan dek niets kunnen uitrichten.
Ongemerkt keken ze elkaar aan, trokken even hun wenkbrauwen op en schudden beiden hun hoofd, het was voldoende, ze hadden elkaar begrepen, er was op het oogenblik niets te doen dan afwachten.
Zoo ging het pokerspelletje verder, in de pauzen, wanneer er werd gegeven, en ze hun aandacht niet bij het spel behoefden te bepalen, luisterden ze scherp naar de geluiden op dek, en een uur later, toen een van hen, die door den ander Bertie werd genoemd, het spel schudde, voelden ze de vaart van het jacht verminderen, en een bekend gepiep verried, dat er een boot werd uitgezet.
Bertie gaf de kaarten, met een handigheid, door lange ervaring verkregen en keek snel zijn makker aan. Die vertrok geen spier van zijn gezicht en keek in zijn kaarten. Het was duidelijk; het beteekende: Kalm houden, niets doen, afwachten.
En ze wachtten af, hoorden het geplas van de riemen, toen de sloep zich van het schip verwijderde en de enkele stemmen van de nog aan boord gebleven mannen. Een tijdlang was er niets bijzonders te hooren, niets te beleven; om beurten wonnen en verloren ze, tot plotseling uit de verte een schot klonk.
Ditmaal keek zelfs de man met zijn defecten arm op.
“Ze zijn aan het vechten geslagen, of de een of andere stommeling heeft zijn geweer af laten gaan”bromde hij.
Wie het ook was, die zijn geweer af had laten gaan, in werkelijkheid was het het schot, dat Phyllis had gelost, toen ze in de hut was gedoken, het was blijkbaar niet per ongeluk afgegaan, want nog geen vijf tellen later klonk een tweede schot en daarna was het geratel van het geweervuur niet van de lucht.
“Het schijnt er warm toe te gaan!”zei hun stoïcijnse bewaker, trok zijn pistool iets dichter naar zich toe en schoof twintig fiches vooruit.
“Ik wil een gokje wagen!”merkte hij op.
De twee anderen hadden hun aandacht in het geheel niet meer bij hun spel en luisterden ingespannen naar het verre geknetter der geweren.
Boven hun hoofd, op het dek, werd geroepen en geschreeuwd, menschen liepen haastig heen en weer, en zonder eenige waarschuwing barstte plotseling boven hen het ratelend lawaai los van het machinegeweer.
Het geknal van de schoten daverde de kajuitstrap af, de wanden van den salon trilden en beneden was het een leven als een oordeel.
“'t Lijkt waarachtig wel, of ze het heele eiland in gruis willen schieten!”merkte hun bewaker kalm op, verschikte iets aan het verband om zijn arm en pakte zijn kaarten weer op.
De zware Vickers daverde door, er scheen geen einde te komen aan dien patroonband, en toen na een periode, die eindeloos scheen, het schieten even plotseling ophield als het was begonnen, suisden hun ooren er van.
Het onbewogen gezicht van den vent tegenover hen irriteerde de twee andere pokerspelers ontzettend. De onzekerheid omtrent wat er op het eiland geschiedde, het besef, dat hun gebrek aan waakzaamheid er de oorzaak van was, dat hun belangrijkste wapen nu in handen van den vijand was gevallen, hun toenemende ongerustheid maakte hen nijdig op den kerel, die zonder zich ergens over te bekommeren, telkens rustig zijn stapeltje fiches naar zich toe haalde, want onrust en verstrooidheid is nu niet bepaald bevorderlijk voor een goed pokerspel.
Weer barstte het machinegeweer los, maar ditmaal schoot het niet zoo lang als tevoren, er waren naar schatting een paar honderd patronen door het wapen geloopen, toen plotseling het schieten ophield en er een diepe stilte inviel.
“Stommelingen!”mompelde de man tegenover hen, “hebben 't ding heet laten loopen!”
Zoo was het blijkbaar. Een borrelend en fluitend geluid op het dek bewees, dat er een straal stoom en kokend water uit den koelcylinder spoot, en uit rennende voetstappen was op te maken, dat er koud water werd gehaald.
Doelloos schuifelend met hun kaarten en hun fiches, zonder op te letten, wat ze inzetten, luisterden de twee mannen of de mitrailleur weer op gang zou komen. Er verliepen minuten, er klonken geluiden van een woordenwisseling van het dek; enkele malen vingen ze op: “Vastgeklemd... moet eerst uit elkaar worden gehaald... geen verstand van...”en zoo meer.
Dan hield plotseling de twist op en een gepiep, dat ze kenden als dat van de katrollen der davits, verried, dat de tweede sloep in zee werd gelaten.
Er klonken bevelen, geroep, een heftig geplas, toen de sloep op onhandige wijze in zee belandde en daarna een tijdje niets. Op dat oogenblik daalden de overgebleven leden er bemanning met hun geweren waarschijnlijk langs een touw de sloep af.
Het geroep begon plotseling weer, en met een regelmatig plassend en bonkend geluid werd de sloep van het schip weggeroeid.
De geluiden van de schoten op het eiland namen steeds in kracht toe, het was het oogenblik, dat de acht mannen, die aan het begin van het eiland aan wal waren gezet, over het strand kwamen aanloopen, en aan het gevecht deelnamen. Nog altijd was de tijd niet gekomen, om den man aan te vallen, die hen bewaakte. Hij zat met ware woede te spelen, en verloor langzaam maar zeker de voorzichtigheid uit het oog; de fiches, die zich voor hem ophoopten, wonden hem blijkbaar op, hij zat over zijn kaarten gebukt, zijn oogen halfdicht, en geleek een loerende kat.
Een tijdlang nam het geweervuur langzaam in hevigheid toe, en ten slotte leek het razende geknetter op een drietal naast elkaar vurende machinegeweren; dit werd veroorzaakt door de aankomst van de versterking uit de nederzetting, die het vuur opende op de belegeraars van de hut.
Het was nu voor Bertie en zijn maat geen kunst, te concludeeren, waar dat plotselinge dolle schieten vandaan kwam; er moesten opeens veel menschen zijn komen opdagen, dat wilde zeggen, dat de professor met zijn mannen op het slagveld was gearriveerd...
Bertie keek over tafel naar zijn makker, knikte met het hoofd, en liet daarna snel zijn wenkbrauwen even heen en weer gaan; het signaal: “Ja, op hem af, maar even een kans afwachten.”
Die kans kwam spoedig, Bertie gaf de kaarten, en gaf ze een beetje onhandig, zoodat een er van juist over den rand van de tafel gleed, en op de knie van hun bewaker viel. In normale omstandigheden zou de kerel het niet in zijn hoofd hebben gehaald, zich te bukken, en hen uit het oog te verliezen, maar zijn opwinding deed hem totaal zijn positie vergeten... hij bukte zich.
Er waren geen drie seconden noodig, om de revolver te grijpen, die naast hem aan het andere einde van de tafel lag, en terug te wijken naar de deur. Toen hun bewaker zich, met de kaart in zijn vingers, oprichtte, op het hooren van het lawaai van hun sprong naar de deur, zag hij den loop van zijn eigen revolver op zich gericht.
“Blijf daar maar, vriend!”zei Bertie, “en tel je fiches, de professor zal wel groote afrekening houden!”
De kerel staarde hem aan of hij nog niet geheel wakker was, keek dan naar den stapel fiches voor hem, en begon die te tellen, terwijl hij langzaam zijn schouders ophaalde.
“Waarachtig, zoo'n vent heb ik van mijn leven nog niet meegemaakt!”zei Bertie, terwijl hij de deur achter zich op slot draaide, “ik geloof dat die kerel nog kalm zou blijven, als ze hem een millioen cadeau gaven en het vlak daarna weer afpakten... laten we eens gaan kijken, wat we met dat machinegeweer kunnen uitvoeren!”
Toen ze achter elkaar aan dek kwamen, was het licht geworden, zoo licht, dat ze goed konden zien, wat er op het strand gebeurde, en er waren geen vijf minuten noodig, om het tweetal duidelijk te doen begrijpen, hoe de verdeeling van de strijdkrachten op het eiland was.
In de stralen van de opkomende zon zagen ze den halven cirkel van hun kameraden, die de mannen van Forster tegen de rots insloten.
“Zouden de lui nog hooger dien berg op kunnen?”vroeg Bertie peinzend, en krabde zijn schedel.
De ander haalde een kijker uit de hut van den stuurman en richtte die op het strand. Een poosje keek hij er ingespannen door, liet hem dan zakken, en schudde het hoofd: “Beslist niet!”was zijn oordeel, “die lui zijn zoo hoog geklommen als ze konden, om het strand beter te kunnen beschieten, maar ze kunnen geen van allen een streepje hooger!”
Bertie bromde tevreden: “Dan zullen we eens een handje helpen!”verklaarde hij, “als dat ding op den boeg tenminste schieten wil!”
Hij liep naar voren, waar het heetgeloopen machinegeweer nog steeds stond, met een voor de helft leeggeschoten patroonband er nog in.
“Ik heb zoo'n idee, dat-ie nou wel afgekoeld is!”merkte de ander op, vischte traag een pakje sigaretten uit zijn broekzak, en trok er twee rafelige eindjes sigaret uit.
Met de stompjes sigaret in hun mond, hun oogen dichtgeknepen tegen den scherpen rook, onderzochten ze den mitrailleur. Het ding was nu zoo koud als een stalen wapen maar zijn kan, en toen Bertie er den patroonband had uitgetrokken, en het slot weer dicht deed, kon hij de handle zonder veel moeite overhalen; een ingedeukte huls viel uit de kamer.
“Die huls zat klem,”zei Bertie, en raapte het ding op. De huls was door de hitte waarschijnlijk blijven steken en de patroonband was gescheurd, waardoor de heele zaak was vastgeloopen.
Nu het wapen eenmaal weer in orde bleek, was het een werkje van tien seconden, den patroonband er weer in te doen, en het ding te laden door een handle opzij driemaal over te halen.
“Hij is voor mekaar!”grinnikte Bertie, “heb je wel eens met zoo'n ding geschoten? Ik heb alleen wel een zoo'n Vickers zien bedienen, en weet, hoe je 'm laden moet, maar verder niets!”
De ander haalde de schouders op en zoog een laatste trekje rook uit zijn miniem peukje sigaret: “Het eenige wat ik ervan afweet, is, aan welke kant de kogels eruit komen, en daarbij houdt het op!”
Bertie ging op het stalen voetstuk zitten achter het vizier en richte het wapen op het strand. Dan trok hij zijn gerafelde broekspijpen weer omhoog, strekte zich en krabde zijn kin.
“Als ik op die lui op die bergen ga zitten schieten, en ik doe het niet goed, heb je alle kans, dat ik een paar van onze eigen lui aan splinters schiet,”zuchtte hij, “en dat is niet de bedoeling.”
De ander beaamde dit en merkte op, dat het 't beste zou zijn, als hij zich eerst even inschoot op een palmboom, een eindje verder op het strand.
Bertie haalde verlicht adem: “Je bent verduiveld slim voor iemand die niet goed wijs is!”beaamde hij, “dat zullen we doen!”
Hij verloor geen tijd, stak zijn beenen onder het wapen, boog zich over het vizier, dat, naar hij wist, op de juiste afstand stond en richtte op den palmboom.
De geheele afstand was een driehonderd meter en de zware Vickers-Armstrong kan, als het moet, nog wat verder dragen.
Het was pech voor den armen palmboom, dat het zulk een Vickers was, die met ratelend geknal zijn rook en kogels in zijn richting uitbraakte...
Voor er veertig kogels uit den band waren, zag men zellfs op dien afstand de splinters van het harde palmhout vliegen, juist iets beneden de plaats, waar Bertie had gericht en toen de honderdste patroon, schokkend in den kronkelenden band uit het wapen te voorschijn kwam, zeeg de palmboom langzaam en waardig neer op het strand.
“Netjes!”merkte de man naast het machinegeweer op.
“O zoo!”zei Bertie. “Nou begint de mop!”
Hij draaide het wapen en, met de ervaring, die hij bij den palmboom had opgedaan, richtte hij juist een klein beetje boven het midden van de groep van Forsters aanhangers, die voor het grootste gedeelte met vuren hadden opgehouden, om te zien, wat dat geschiet met den mitrailleur te beduiden had.
Allen hadden verwacht het gehuil en gekletter der machinegeweerkogels tegen den rotswand te hooren, maar toen er niets van dien aard geschiedde, begonnen ze vol belangstelling te zoeken waar die kogels dan wel bleven...
Een van hen zag den palmboom aan splinters vliegen en de heele troep wist, wat dat te betekenen had... er was zich iemand aan het inschieten... Het eenige, wat hun nog belang inboezemde en zeer hevig belang inboezemde, was, wie er achter dat machinegeweer zat... de man, dien ze hadden achtergelaten, om op de twee gevangenen te passen, of die twee gevangenen zelf...
De snelheid, waarmede de palmboom werd onthoofd, was nu niet bepaald geschikt, om hen gerust te stellen en toen de kruin van den boom, temidden van een wolk van stof, op het mulle gele zand van het strand plofte, was er geen man onder hen, die niet achter het dichtst bijzijnde rotsblok wegkroop om op alles voorbereid te zijn.
Het was hun geluk. Drie seconden later huilde en floot een hagel van zware kogels over het strand, het gedender van het wapen dat ze afschoot dreef over zee naar hen toe. Er waren kogels, die het zand raakten en krijschend van hun baan weken, kogels die zich met een klap te pletter sloegen tegen de rotswand, kogels die rotsblokken raakten en dezelfde uitwerking bleken te hebben als een granaat... de stukken rots vlogen met groote kracht naar alle zijden... het leek, of het geheele stuk rots, waar ze zich hadden verschanst, onder zwaar shrapnellvuur lag. En tot hun woede begonnen de mannen op het strand, die zich even hadden stilgehouden, opnieuw te vuren.
De toestand werd voor de bezetting van de rots onhoudbaar. Wilden ze zich achter grootere rotsblokken tegen de kogels van het machinegeweer gaan dekken, dan stelden ze zich bloot aan een kruisvuur van de geweren op het strand en als ze dat nalieten konden ze elk oogenblik door den regen van mitrailleurkogels getroffen worden.
De uitslag was niet twijfelachtig... noch voor Bertie achter zijn machinegeweer, noch voor den professor op het strand, noch voor Forster... En daarom wekte het niemands verbazing, toen een oogenblik nadat Bertie op het jacht den tweeden band van duizend patronen in werking had gebracht, en het machinegeweer beter bleek te schieten dan ooit, drie geweren verrezen boven rotsblokken tegen de bergwand, met aan elken loop een wapperende witte doek...
De geweren op het strand zwegen, maar de mitrailleur ratelde nog even door. Bertie was zoo enthousiast aan het sproeien, dat hij de witte lappen niet had opgemerkt, en pas toen de flegmatieke man aan zijn zijde hem aan zijn ooren trok, merkte hij wat er aan de hand was.
“Ze geven zich over, jij bloeddorstige idioot!”merkte die flegmatieke man op.
“'t Beste wat ze konden doen!”zei Bertie en haalde zijn gerafelde broekspijpen naar zich toe, “heb jij nog een stompje sigaret, ik heb er een heidensche zin in!”
En terwijl hij de eerste behaaglijke trek aan het gekregen stompje deed, daalde de eerste van Forster’s handlangers met een opgelucht gezicht van den hellenden bergwand af, en leverde zijn geweer in.
Hoofdstuk XVI.

DE CLUB DER RIJKE LIEDEN.

Het was vroeg in den namiddag van denzelfde dag. Forster zat in de groote hut en rookte sigaretten met een chagrijnig gezicht. Als familielid van den professor werd hij met consideratie behandeld, mocht roken, en zag zich de eer te beurt vallen, door twee man te worden bewaakt, twee man, die hun taak met grooten ijver opvatten en constant een pistool op hem gericht hielden.
De rest van de bemanning van den torpedojager was in een der andere hutten opgesloten, de meest solide en onwrikbare was ervoor uitgezocht en de deur en de twee ramen stonden onder constante bewaking.
En terwijl de gevangenen in die hut, die op hun verzoek enkele spellen kaarten hadden gekregen, elk voor zich hun best deden, zich schadeloos te stellen voor het verspelen van hun twaalf millioen pond sterling, door het geld van hun makkers te winnen, bereikte de professor, gevolgd door den kapitein, den stuurman, Crawley, O'Reilly en geheel achteraan het duo Phyllis-George, hijgend het rotsplateau, dat op de kaart was aangegeven.
De professor wandelde over het door de felle zon helverlichte en witbestoven plateau naar een rotspunt, in den vorm van een haaientand, die zich in het midden van het plateau verhief.
Hij legde zijn hand erop, en hield halt. De anderen voegden zich bij hem.
Rondom was de rotsvlakte omgeven door hooge bergruggen, en slechts een enkel pad, waarlangs ze waren gekomen, leidde naar boven. Doordat het dal zoo diep was gelegen drong geen zuchtje wind er in door, en het langgerekte, met stof overdekte, vlakke stuk rotsgrond scheen hitte uit te stralen; de bodem brandde onder hun voeten.
De professor veegde met een zakdoek, die al vochtig was, over zijn bruin voorhoofd, dat door een tropenhelm werd beschaduwd, en trok uit een van zijn zakken een stuk verfomfaaid papier te voorschijn.
“Dit is het rotspunt, dat op de kaart staat aangegeven!”begon hij, “het document zegt, dat een twee honderd meter ten Noorden, zuiver ten Noorden van deze rotspunt, een tweede aanwijzing is gelegen, gekenmerkt door een erop aangebrachte inscriptie. Het zal wel een platte steen zijn, of zooiets, want ik zie in het Noorden niets anders dan stof! Kapitein, mag ik dat kompas hebben, dat u hebt meegenomen?”
Wilkins trok het kompas uit zijn foudraal en gaf het hem. De professor hield het horizontaal, wachtte even, tot de naald stil stond, en keek toen door de spleet, die opzij in het koperen deksel was aangebracht, naar een eventueel landmerk in noordelijke richting.
“Die kromme piek daar!”zei hij even later, “in de verte, die ligt zuiver ten Noorden van deze plaats, we moeten dus recht daarop aanhouden.”En aldus geschiedde. Crawley bleef achter bij de rotspunt, om te controleeren, of ze werkelijk wel in zuiver rechte lijn gingen, en naar zijn aanwijzingen bleven ze zuiver op de lijn, die van de rotspunt naar de plek in de verte liep.
Honderd meter hadden ze nu achter zich. Honderdvijftig...
“Nu kan het gaan komen!”zei de professor en begon langzamre te loopen. “letten jullie mee op?”
Ze letten op, onderzochten elken centimeter van de grond, dien ze passeerden, maar het was niet voor ze ongeveer tachtig meter verder waren, dat ze ontdekten, wat ze zochten. Het was een platte, vierkant gehouwen steen, nauwelijks een handbreedte hoog, die in den steenen bodem was ingelaten, zoodat hij onmogelijk toevallig kon verschuiven, doordat er iemand tegen stootte, of een dier er tegen krabde.
Naar het merkteeken behoefden ze niet lang te zoeken.
Op den steen zagen ze, nadat het stof was weggeveegd, een kruisje gehouwen, een simpele kruising van twee lijnen, maar een voldoende bewijs, dat deze steen niet door de natuur was neergelegd.
“Dat is hij!”zei de professor, en richtte zich weer op.
“Nu moeten we het midden tusschen de twee punten vinden, op de lijn, welke die twee punten verbindt en dan honderd en vijftig passen naar het Westen doen, maar wat voor passen, voor den drommel, groote of kleine? Maar hier kwam Crawley te hulp. Hij had zich, toen hij zag, dat er gevonden was, wat er gezocht werd, bezig gehouden met het meten van den afstand tusschen de twee punten en hij naderde hen, voor zich zelf tellende, met regelmatige passen.
“Driehonderdvierentwintig!”zei hij hardop. “Het midden ligt dus op honderdtweeenzestig pas van een van de twee stenen af!”
De professor trok hem aan een knoop van zijn jasje: “Zeg Crawley... je weet, dat het document vermeldt, dat we van dat midden uit honderdenvijftig pas naar het Westen moeten doen, maar weet jij soms, wat die neger bedoeld kan hebben met honderdenvijftig pas? Ik wilde alleen weten: is een pas bij de negers, waar jij iets van af weet, soms een vaste maat?”
Crawley knikte: “Ja, dat is heel gewoon, als een neger het heeft over zooveel pas, dan is dat een pas van een middelmatigen neger, een kerel van een kleine zes voet, een langere neger houdt dus zijn pas een beetje in, en een korte rekt hem uit, het is verbazingwekkend, hoe zuiver het altijd uitkomt... ik zou voorstellen, om den stuurman de afstand te laten uitmeten, die is niet lang en niet kort!”
De niet lange en niet korte stuurman trok een leelijk gezicht tegen hem en met hun allen keerden ze terug naar de plaats, waar ze het midden vermoedden. Crawley kwam hun al tellende achterop.
“Eeenenzestig... tweeënzestig!”zei hij... “hier is het. Stuurman, steek van wal.”
De stuurman stak van wal; rustig voortstappende, recht op het Westen toe. De anderen volgden.
Bij den honderdvijfenzestigsten stap hield hij halt, en keerde zich om.
“Hieronder ligt twaalf millioen pond sterling aan goud!”zei hij en sloot zijn oogen, “ik voel het.”
Het oogenblik daarop voelde hij de vuist van den professor, die hem in zijn maag porde en hem achteruit deed springen.
“Jij bedekt met je groote voeten den heelen grond!”klaagde deze, “ga eens opzij en laat ons kijken!”
Ze keken en zagen niets, maar het verbaasde geen van hen; niemand had verwacht dat de honderdenvijftig pas van den stuurman hen juist zouden doen uitkomen, waar ze zijn moesten.
“Zoeken jullie mee de grond af?”vroeg de professor, “er moet natuurlijk ergens een kenteeken zijn, je kunt niet verwachten, dat we met dynamiet den heelen bodem vijftig meter in het rond laten openspringen!”
Het kenteeken was er, en het was spoedig gevonden. George, die met zijn schoenpunten over den bodem krabde, voelde plotseling een oneffenheid en toen hij het stof wegveegde, bleek er een vierkante, opstaande rand op den grond te zijn. George schopte tegen den rand en voelde, dat hij een weinig meegaf. Wat dat te beteekenen had, was duidelijk. In den rotsbodem was hier een vierkant gat uitgehakt, waarin, juist zooals bij het merktneken, dat ze daareven hadden verlaten, een passende steen was ingelaten.
George riep de anderen er bij, en te zamen slaagden ze er in, den smallen rand van de steen te pakken en het ding uit het gat te tillen. Er onder lag een vierkant gat en daarin stak de professor zijn hand. Even later bracht hij een metalen kokertje te voorschijn.
“De aanwijzing, waar de schat verborgen ligt!”zei hij en schroefde den deksel eraf. Er in zat een gelig rolletje, dat een klein vierkant stuk papier bleek te zijn.
Onder ademlooze spanning las de professor, hetgeen er op stond, herlas het, peinsde even en glimlachte dan: “Het is maar één regel!”zei hij dan, “geschreven in dezelfde taal natuurlijk als het document, dat ik heb ontcijferd, en de meeste woorden komen ook in het document voor; in elk geval kan ik begrijpen, wat het behelst, zonder dat ik er een woordenlijst, die ik heb aangelegd, voor behoef te raadplegen...”
Hij keerde het papier om en liet het hun zien.
“Wat staat er op?”vroeg Wilkins ongeduldig.
De professor glimlachte: “Een heel handige zet van den kerel, die het goud verstopte: het goud ligt onder den steen, dien we gevonden hebben... de steen met het kleine kruisje erop...”
Enkele verbaasde kreten onderbraken hem, en allen staarden in de richting, waar de vierkante steen lag.
“Het is duivelsch goed uitgekeken,”ging de professor verder, en wandelde op zijn doode gemak op den steen met het kruisje af, “als iemand er in slaagde, te weten te komen, dat hier het document lag met de aanwijzing, wat zou kunnen gebeuren, doordat hij bijvoorbeeld een gesprek erover afluisterde, en hij kon dan het document niet ontcijferen, zou hij nooit van zijn leven op het denkbeeld komen, dat het goud verborgen kon zijn op een plaats, waar hij al geweest was, op een plaats, zoo vlak onder zijn neus... geen van jullie had er ook maar een enkele seconde aan gedacht, ik ook niet!”
Op dat oogenblik bereikten ze den steen met het kruisje, en allen bukten zich, om hem te grijpen, en op te tillen. Hij was zwaarder dan de vorige, maar na enkele pogingen liet hij los, en kwam naar boven. Ook onder dezen steen gaapte een gat, maar een gat, dat juist een man kon doorlaten, en zich naar beneden verwijdde. De professor bukte zich en stak zijn hoofd in de opening. De anderen poogden, zich verdringend, iets te zien, maar het was er veel te donker en ze trokken zich in afwachting terug.
Dan stak de professor zijn arm in het gat, en even later hield hij in zijn hand enkele geel en rood glinsterende klompjes.
“Dat is het goud!”zei hij, “de heele ruimte ligt er vol mee... twaalf millioen pond! De helft is, zooals was bepaald, voor Bestor en mij, de rest wordt gelijk onder allen verdeeld... mag ik jullie gelukwenschen, is stel voor te stichten de Club der Rijke Lieden!”
En terwijl de leden van de pas tot stand gekomen Club der Rijke Lieden opgewonden pratend het smalle pad naar beneden afdaalden, keerde de professor zich om, voor hij de bocht van het pad omsloeg, en zag, boven op het plateau, George in zeer vertrouwelijk gesprek met Phyllis.
“Hei!”riep hij, “komen jullie nog, of zijn jullie een samenzwering aan het smeden, om stiekum wat mee te nemen?”
George ontwaakte, zag hem, en grinnikte:
“We zijn elkaar aan het feliciteeren!”riep hij terug, “we komen zóó, schoonpapa, nog even!”
Het was niet waar, dat het maar even duurde, doch dat konden ze geen van tweeën helpen, en de professor maakte hun er geen verwijt van.

(Nadruk verboden.)

Uitgeverij “DE PALM “, Ommeganckstraat 36, ANTWERPEN.

Drukkerij DE VOS-VAN KLEEF (P.V.B.A.), Roodestraat 44, Antwerpen