p000
Oorspronkelijke cover (1971)

Zsa Zsa Ferguson

Lizzie Scott
gaat de vernieling in

Aquarius

Voorwoord

In het Jordaan-café ‘De Oude Wester’ op de hoek van de Prinsengracht en de Rozengracht wordt mijn aandacht getrokken door een magere, martiaal besnorde man in een lange militaire overjas. Hij brult tegen een paar oude mannetjes aan de toog dat zijn dossiers bij het instituut oorlogsdocumentatie zijn verdwenen. Dit op last van de Israëlische Mossad en de CIA, teneinde zijn rol als dubbelspion in de oorlog te verdonkeremanen. Hij beukt met zijn vuist op de bar, neemt een ferme teug van zijn jenever en heft dan een aanstekelijke schaterlach aan.
‘Wie is die man?’ vraag ik gefascineerd aan de barkeeper.
‘Ken je ’m niet? Dat is Willem Waterman, je weet wel, Willy van der Heide, de schrijver van de Bob Evers-boeken.’
Ik sta paf. Ik heb thuis minstens twintig Bob Evers-boeken in de kast staan, een aantal nog in de harde kaft met stofomslag, de rest in de pocketuitgave. Bob Evers, Arie Roos en Jan Prins zijn mijn jeugdhelden. En hier staat hij, vloekend en tierend, Willy van der Heide, de Karl May van mijn generatie. Ik kende alleen de foto’s achterop de pocketboekjes: een man schuin van boven op de rug gefotografeerd in een met schapenbont afgezet vest en vilten kalotje op zijn hoofd, geconcentreerd gebogen over zijn portable schrijfmachine met in de vensterbank een scheepslantaarn.
Het mag een wonder heten dat Waterman nog welkom is in dit café, verneem ik. Bijna alle Amsterdamse kroegen hanteren een absoluut Waterman-verbod uit vrees dat zijn gebral over Mossad en CIA de vaste klanten wegjaagt. Ik hoor dat hij in een andere kroeg in een geluiddempende lederen muilkorf, met scharnierende klep voor de drankinvoer, zijn excuses kwam aanbieden in een -vergeefse- poging de kroegbaas te vermurwen.
Ik maak kennis met de schrijver, betuig hem mijn eerbied en respect, zoals de geestelijk vader van de Bob Evers-boeken toekomt, en nodig hem eens uit op de redactie van Candy langs te komen, het succesvolle ‘nationale sex-vakblad’ waarvan ik mij op dat moment, eind jaren zestig, de uitgever en hoofdredacteur mag noemen.

Op mijn kantoor aan het Singel jaagt de bulderende Waterman de meisjes schrik aan, maar al snel blijkt achter knevel en kegel een innemende persoonlijkheid schuil te gaan. Alleen als Willem probeert mijn secretaresses annex lekkere meiden Ellis en Carola mee te krijgen naar zijn woonschip ‘Maria van Mijdrecht’, dat in de Prinsengracht voor anker ligt, durven zij onder geen beding alleen met hem in het vooronder. De verhalen over ’WWW’ en jonge vrouwen zijn legio. Jaap Verduijn, redacteur van het Nieuwsblad van de Boekhandel en Uitgeverij, die enige tijd aan boord van het voormalige grindschip verbleef, herinnert zich (in Candy #63) hoe hij altijd verbijsterd toekeek hoe ‘de besnorde deugniet (meestal met zijn pet nog op het hoofd) meiden mee in het mandje sleurde wier grootvader hij godbetert kon zijn!’
Voor mijn uitgeverij verricht de altijd in geldnood verkerende Waterman allerlei hand- en spandiensten. Zo leest hij de lezerspost en voorziet deze onder bulderend gelach van commentaar. Hij schrijft in een vloek en een zucht allerlei ‘voorlichtende’ artikelen, zoals ‘Dames, het doorslikken van zaad is goed voor u!’(Candy #45) en schrijft onder het pseudoniem C.B. McInverness MD het pornografische boekje Dokter, ik kom niet klaar, waarin seksueel onbevredigde vrouwen tijdens therapiesessies voor de open haard hun ziel en zaligheid uitstorten. Dezelfde naam - C.B. MCINVERNESS, PSYCHO-ANALYST (USA) - siert ook het opvallende naambord naast de deur van zijn negentiende-eeuwse huis in de Haagse Hugo de Grootstraat. Hier verruilt Waterman een paar keer per jaar zijn Amsterdamse bohémien-bestaan voor dat van de Haagse gentleman, compleet in driedelig pak en getrimde snor. Dat hier ook zijn echtgenote en kinderen wonen weet hij goed geheim te houden. Het weven van mystificaties rond eigen persoon en verleden, waartoe ook zijn onafzienbare reeks pseudoniemen behoort, drijft Waterman door tot in het extreme.

Intussen verneem ik meer over Willem van den Hout, zoals Waterman in werkelijkheid heet. Pers- en propagandamedewerker, eerst bij Philips in Eindhoven, later bij het Nationaal Front van Arnold Meijer, in opdracht van de Abteilung Aktivpropaganda van het Rijkscommissariaat. Hij is dan hoofdredacteur van het humoristisch-satirisch blad De Gil - ‘Periodiek orgaan voor geduldig Nederland’ - vol foto’s van Amerikaanse jazz-idolen, songteksten en NSB’ers die ‘labbekakken’ worden genoemd (een door Waterman bedacht woord). De oplaag schommelt tussen de 150.000 en 200.000 exemplaren waarna in 1944 na ‘Dollen Dinsdag’ (eveneens een Waterman-bedenksel) het blad stopt. Waterman wordt in Arnhem disk-jockey van de pseudo-Engelse radiozender ‘The Golden Pirate Club’ en draait naar hartelust verzoekplaatjes van Amerikaanse en Engelse krijgsgevangenen: verboden negermuziek, jazz, swing, dixieland. Zo moeten de geallieerde paratroopers in de omgeving van Arnhem aangezet worden zich over te geven.
Willem maakt in die donkere periode jeugdige luisteraartjes tot levenslange liefhebbers van klassieke jazz, zoals Robertje Jasper Grootveld, de latere provo-magiër. En de kleine Dick Verkijk, die als hij groot is een dik boek schrijft over de Hilversumse radio in bezettingstijd, waarin hij, met toch iets van vertedering, Willem W. Waterman ‘de meest non-conformistische nationaal-socialist in ons land’ noemt. In de oorlogsjaren schrijft Willem ook enkele humoristische boeken, waaronder het succesvolle Wie zei dat je in dezen tijd niet kon lachen?
‘Twee zielen moeten in hem hebben gehuisd,’ schrijft Henk van Gelder in NRC Handelsblad (2 april 1985) over Waterman, ‘de trotse oogkleppenhouding van fascisme en nationaal-socialisme en tegelijk het Angelsaksische relativeringsvermogen. Zijn sterrenbeeld was dus dat van de tweelingen.’
Begin jaren vijftig verschijnt het eerste Bob Evers-boek Een overval in de lucht, het begin van een serie jongensboeken, in zijn soort onovertroffen, die zelfs zijn eeuwige vijand Martin van Amerongen van De Groene respect afdwingt. De perszuivering kan die eerste Bob Evers-boeken gelukkig niet tegenhouden, omdat ze reeds tijdens de oorlog als feuilleton verschenen in het tweeweekse jongensblad Jeugd. Alleen is het dan Rob Evers, omdat Bob de bezetters wat te Amerikaans in de oren klinkt, Na de oorlog zit Waterman drie jaar in een interneringskamp, waar bewakers er een sadistisch genoegen in scheppen de lange boekenschrijver de pijp uit zijn mond te slaan, en dan te roepen: ‘Wie zei dat je in deze tijd niet kon lachen?’

Dat Willem W. Waterman in 1950 de man is achter het pikante blaadje Amor’s magazine, waarmee hij gelijk al zijn schrijfverbod van tien jaar ontduikt, lees ik min of meer bij toeval in het standaardwerk Het Geïllustreerde Tijdschrift in Nederland van prof. dr. Joan Hemels en drs. Renée Vegt.
Uit de collectie Meppelink krijg ik een aantal exemplaren van Amor’s magazine ter inzage. Hierin is de hand van de meester duidelijk herkenbaar. Ik zie dezelfde uit zijn favoriete tijdschrift Esquire geknipte ondeugende cartoons, die hij ook al eerder in De Gil had gebruikt.
Dan valt mijn oog op het verhaal ‘De voetbalmatch’ van ‘Henry W.’ (Amor’s magazine nr.8). In de penvoering herken ik gelijk de veelschrijver Van der Heide. Het verhaal gaat over een jongen die Bob heet, ‘een flinke gezonde boy uit de vierde klas van de H.B.S.’, die verliefd is en ‘niet zo maar een klein beetje, maar met alle kracht van zijn oersterke body. Alleen het voorwerp van zijn grote liefde weet het niet.’
In het verhaal nodigt de 15-jarige Bob het meisje van zijn begeerte, Toos, uit om bij hem thuis naar Nederland-Engeland te komen luisteren. De match blijkt echter een valstrik te zijn. Als Bob voorstelt dat Toos voor elk Nederlands doelpunt een kledingstuk uittrekt, neemt zij de weddenschap lachend aan, want weet zij: Engeland is veel sterker. Wat Toos niet weet is dat Bob de luidspreker van de radio heeft aangesloten op een microfoon in een andere kamer, waar complotgenoot Ben in een ‘rechtstreeks verslag’ de Nederlandse prestaties opjaagt naar de fantastische eindscore tien tegen twee !

Behoeft het seksloze beeld van ‘de echte’ Bob Evers bijstelling? Meisjes of de gedachte aan meisjes spelen geen enkele rol in de serie. Helaas heb ik Willem nooit over zijn Amor-periode horen praten, zelfs niet horen bulderen, ook niet op de burelen van Candy. Anders had ik hem kunnen vragen of we hier met de gezonde hormonale kant van dé Bob Evers te maken hebben. Helaas, het is een vraag waarover de bestuursleden van het Bob Evers Genootschap zich tot in eeuwigheid der dagen het hoofd zullen blijven breken.
Met het bezorgen van Lizzie Scott gaat de vernieling in, geschreven door ‘Zsa Zsa Ferguson’, zo wil ik dit voorwoord besluiten, heeft de uitgever een van de vele pikante WWW-pareltjes aan de vergetelheid ontrukt. Dit met grote instemming van voornoemd Genootschap en zijn voorzitter.

Peter J. Muller

Lizzie Scott gaat de vernieling in

Hoofdstuk I

Lizzie Scott had eigenlijk nooit precies geweten wat zij met dat dingetje tussen haar benen ààn moest, en dat was eigenlijk ook wel de reden dat haar huwelijk was misgelopen. Gelukkig waren er geen kinderen. Van de andere kant…had zij wel kinderen gehad, dan hadden zij en haar man het misschien nog wel gerooid, Hij had er een vriendinnetje bij genomen of zoiets. Maar dat voortdurende gekrakeel over kinderen had de doorslag gegeven. Jerry Scott: in wezen een heel redelijke en normale man - dat wilde zelfs Lizzie nog wel toegeven - wilde dolgraag kinderen hebben. Zoals hij het uitdrukte,: ‘Wat is nou een man zonder een of twee zoons?’
Maar toen het de eerste twee jaar niet lukte, ging de zaak tussen Lizzie en hem in snel temp verder uit de rails lopen. Jerry scheen te denken dat je in bed alleen maar wat extra kordaat hoorde op te treden om een vrouw zwanger te krijgen. En toen begonnen de moeilijkheden pas goed, want Lizzie was het soort van vrouw dat dan nog wel bereid is zo nu en dan op de rug te gaan liggen om haar man een seksueel plezier te doen, maar ze voelde er niets bij. Tenminste: in het begin van hun huwelijk niet.
Later, toen Jerry als een wilde fokstier aan het rammen was, voelde ze wel wat: pijn. Van afkeer en schrik bleef ze dan van binnen helemaal nauw en kurkdroog en als zij Jerry met die grote penis in haar buurt zag komen, stond het gillen haar heel wat nader dan het klaarkomen.
Nee, het ging zo gewoonweg niet langer.
‘Godverdomme,’ brulde Jerry tegen haar, de avond dat zij hem vertelde dat zij van hem weg zou gaan. ‘Wat wil jij nou eigenlijk? Ik verdien geld genoeg, je hebt een huis vol meubels en machines die je allemaal zelf hebt mogen uitzoeken, je ziet eruit als een sekspop waar alle vrouwen jaloers op zijn,,, en de hele dag loop je rond met een smoel van ouwe lappen. Wat wil je eigenlijk?’
Ja, dat wist Lizzie zelf ook niet zo best. Ze wist wel wat ze niet wilde. Geen kinderen, enne…. Niet drie of vier keer per week dat gelazer tussen haar benen.
‘Waarom heb je me eigenlijk getrouwd?’ brulde Jerry. Tja, daar had je weer zo’n vraag. Jerry was één meter negentig lang, met het gezicht en het figuur van een knap uitziende middengewichtbokser, Een echt mannelijke man. En hij had nog een goeie baan ook, met vooruitzichten op minstens een onderdirecteurschap. Je kon met hem lachen… tenminste, in die tijd kon je met hem lachen. En Lizzie had altijd zo’n veilig gevoel gehad bij hem in de buurt. Misschien was het dat wel geweest, dat veilige gevoel. Want Lizzie was het type van het kleine, schattige kindvrouwtje. Nou precies het soort van miniseksbommetje dat die grote, forse kerels als Jerry Scott pleegt aan te trekken.
Trouwens, niet alléén die grote, forse kerels, hoor. Lizzie Scott mocht dan klein van postuur zijn en slank gebouwd, een soort van parmantig poppetje… maar op het gebied van sex-appeal had ze het helemáál. Daar waren alle vrienden en kennissen het over eens. Er kon geen verjaardagspartijtje zijn of picknick, geen enkel uitgaansavondje, of Lizzie begon en eindigde met twee of drie mannen om zich heen, die gewaagde mopjes tapten ( over het verschil in afmetingen tussen Jerry en haar natuurlijk ) of zogenaamd beschermend hun hand op een knie of op haar schouder legden.
En ongelooflijk maar waar voor een meisje in New York: Lizzie was nog maagd geweest toen ze met Jerry trouwde. Er was wel eens een heftige vrijpartij geweest achter in een auto of wat gefriemel en gedoe in de keuken tijdens een avondje, maar officieel was Lizzie inderdaad als complete maagd het huwelijksbed ingestapt. Na een maand of zes huwelijksleven had zij heel stoute schoenen aangetrokken en was naar een vrouwenarts gegaan met een vraag of het feit dat zij zoveel kleiner was dan haar man misschien de reden kon zijn dat zij ‘het niet lekker vond’ als Jerry bovenop haar lag te rammen. Waarop die arts, na een kort onderzoek, in gelach was uitgebarsten en had gezegd: ‘Mijn lieve, beste mevrouw Scott… er zijn meisjes van vijftien, nog kleiner dan u, die zonder enige moeite zwaargewichtboksers verwerken en het nog heerlijk vinden ook. U heeft er geen idee van hoe rekbaar een vrouw daar van onderen is. Nee… daar zit het hem beslist niet in. Ik zou u aanraden, gaat u eens naar een psychiater.’
Maar daar voelde Lizzie niets voor. Stel je voor. Wat dacht die vent wel? Dat zij ergens abnormaal was?
En nu was zij dan gescheiden en zat ze in het vliegtuig op weg naar haar broer en schoonzuster in Chicago.

Natuurlijk had ze in New York kunnen blijven wonen - dat deden de meeste gescheiden vrouwen. Want de meesten van hen hadden ergens toch wel een nieuw huwelijk in het achterhoofd. Een aantrekkelijk jong gescheiden vrouwtje, 24 jaar oud, en zonder kinderen, zag heus wel kans om aan een nieuwe man te komen. De moeilijkheid was alleen dat Lizzie bij god iet wist naar wát voor soort van nieuwe man zij uit zou moeten kijken. Haar eigen Jerry had eigenlijk alles gehad wat een normale vrouw van een man maar kon verwachten: hij was fors en lang en zag er goed uit, had vrijwel geen ernstige fouten en verdiende een behoorlijk salaris. Seksuele afwijkingen had hij ook niet, behalve dan, eh… de neiging om telkens met zijn eigen vrouw naar bed te willen. Dat onze Lizzie daar een hekel aan had, dat kon je Jerry toch moeilijk kwalijk nemen. Dus de zaak zat eigenlijk zo dat Lizzie onbewust wel voelde dat de fout niet bij Jerry lag, maar bij háár. Bij haarzelf. Zij was, in die paar maanden tussen haar vertrek uit de echtelijke woning en hun officiële scheiding erachtergekomen, dat Jerry zo hier en daar werd gesignaleerd in gezelschap van lang niet onaantrekkelijke dames. Je kon er donder op zeggen dat Jerry, na het uitspreken van de scheiding, niet lang eenzaam zou blijven. Maar hoe moest het dan met haar, Lizzie? Ze moest er niet aan denken haar ex-man ergens tegen te komen in gezelschap van een tweede vrouw die luidkeels in verwachting was van een kind! Die vernedering zou zij gewoon niet kunnen verdragen. Als zijzelf nu maar kans zag een tweede huwelijk te sluiten, met beter seksueel verkeer…dan was het allemaal nog te pruimen, Nee, in New York blijven, waar veel te veel ex-vrienden en kennissen woonden, dat was onmogelijk. Maar met het geld voor levensonderhoud dat Jerry haar elke maand overmaakte, kon zij óók geen al te kromme sprongen maken. Op den duur zou zij toch moeten hertrouwen, óf een baantje erbij nemen.
En toen kwam die brief van haar enige broer, Bill Scranton, met het bericht dat hij terug was uit Duitsland, samen met zijn Duitse vrouw Herta, en een baan plus een huis in Chicago had gekregen. En daarheen was Lizzie nu op weg. De logeerkamer stond voor haar klaar, had Bill geschreven, en zijn Duitse vrouw, die zich in Amerika toch al eenzaam voelde, zou het eenvoudig dolletjes vinden haar enige schoonzuster te logeren te hebben.
Voor Lizzie was dit een ongedacht ideale oplossing: logeren was altijd een stuk goedkoper. Zij was uit New York weg, en een paar weken logeren gaf haar de kans tot zichzelf te komen. En wie weet…in een nieuwe omgeving leerde men geheel nieuwe mensen kennen. Wie weet wat de toekomst nog voor haar, het tere kindvrouwtje, in petto had?

Nu zat zij in het straalvliegtuig, met het hoofd diep gebogen over een nummer van de Saturday Evening Post, om te ontkomen aan het opdringerige gepraat van de dikke zakenman naast haar, die zich al had opgeworpen tot haar beschermer en reisgids.
‘Nou, juffrouw,’ verklaarde de man nu, ‘ik wou werkelijk dat ik in uw kleine, snoezige schoentjes stond, hoor. Tjongejonge. Op weg naar Chicago en dat dan voor de eerste keer in je leven meemaken! Ikzelf ben daar geboren en getogen, maar ik wou dat ik die machtige stad voor het eerst kon ontdekken. Er zijn heel wat dingen te beleven in Chicago, juffrouw. Zeker voor een jonge, mooie vrouw. Denkt u niet?’
‘Dat zal best,’ zei Lizzie, in lichte wanhoop een bladzijde van haar tijdschrift omslaande.
‘Maar ja,’ ging haar beschermer voort, ‘als je als jonge vrouw in zo’n stad helemaal niemand kent, dan wordt het natuurlijk lastig.’
‘Mijn broer en mijn schoonzuster wonen er,’ zei Lizzie kortaf, zonder op te zien, ‘dus dat zie ik niet als een groot probleem.’
‘Neenee,’ zei haar buurman, niet in het minst uit het veld geslagen. ‘Maar als je jong bent, wil je ook wel eens met iemand anders de stad in dan eeuwig en altijd met je familie. Niet soms? Hahaha…’
‘Ik zal genoeg van de stad te zien krijgen, denk ik,’ zei Lizzie. ‘Want ik ga daar werken bij het Leger des Heils.’
Het bleef enkele tellen lang stil naast haar.
‘Het… het Leger des Heils? Een zo mooi meisje als u?’
‘Ja,’ zie Lizzie. ‘Ik had eigenlijk eerst non willen worden, maar dat leek me toch te stil. Bij het Leger des Heils zie je nog eens wat van het leven.’
Daarna kreeg ze de kans rustig haar tijdschrift uit te lezen, en op het vliegveld stond haar broer Bill haar op te wachten. Hij was wat gevulder geworden in zijn gezicht en ook in het algemeen wat forser, maar verder leek hij nog dezelfde oude, vertrouwde broer Bill.
‘Wat een gelazer met die huwelijken tegenwoordig,’ zie Bill, toen zij eenmaal het drukke vliegveld af waren. ‘En ik had juist het idee dat het tussen jou en Jerry zo goed marcheerde.’
‘Och, ja,’ zei Lizzie, wegduikend in de hoek tussen zitbank en portier, ‘ik geloof dat we gewoon niet bij elkaar pasten. Maar er zijn gelukkig geen kinderen, dus…’
Bill lette enkele tellen lang alleen maar op het verkeer en zei dan ineens: ‘Hoe zat dat eigenlijk bij jullie? Niet dat het me wat aangaat, maarre…’
Lizzie aarzelde een moment en antwoordde dan: ‘Heel eerlijk gezegd, Bill, ik was er gewoon nog niet aan toe. Jerry wilde wel, maar ik niet. En ik geloof dat ik daar nog heel verstandig aan heb gedaan, ook. Anders hadden we dat geduvel er nog bij gehad.’
Bill bromde wat onduidelijks voor zich uit en zei dan: ‘Herta en ik hebben het ook nog maar even uitgesteld. Zolang we daar in Duitsland zaten en ik elk ogenblik kon worden overgeplaatst, bedoel ik.’
‘Hoe oud is Herta ook weer?’
‘Zesentwintig.’
‘Ik ben reuze benieuwd haar te ontmoeten. Hoe is het met haar Engels? Gaat dat vlot?’
‘O, dat levert geen enkel probleem op, hoor. Je hoort alleen nog een beetje een accent, maar de meeste mensen vinden dat wel grappig.’
‘En hoe vindt ze het hier in Amerika?’
‘Dát zit wel goed, geloof ik. Het was een beetje eenzaam voor haar hier in het begin. Ik bedoel, ze had daar in Duitsland natuurlijk een hele hoop kennissen. En hier alleen mij. Maar dat gaat nou al wat beter. Ik heb haar een foto van jou laten zien en ze vindt het reuze gezellig om je een tijdje in huis te krijgen.’
Daarna viel er weer een stilte. Op een of andere manier begon Lizzie een killig gevoel over zich te krijgen. Op al haar vragen kwamen van Bill’s zijde allemaal heel normale antwoorden. Maar die antwoorden waren té normaal. Of te kortaf. Of de toon waarop ze gegeven werden was te droog. Alsof er achter die korte, normale antwoorden iets verborgen bleef dat het daglicht niet goed kon velen. Maar dat kon natuurlijk ook verbeelding zijn. Of Bill wist niet goed wat hij moest zeggen tegen een jongere zuster, wier huwelijk kort tevoren op de klippen was gelopen. Het meeste zou wel van de schoonzuster Herta afhangen.

Broer Bill reed het grindpad op van een van die typisch Amerikaanse voorstadhuizen: lang en laag gebouw, met een voortuin en een garage naast het huis. Hij liet de auto op het pad staan, boog voor zijn zuster langs om het portier te openen, en op dat moment zwaaide de voordeur van de bungalow open.
‘Dáár heb je Herta,’ zei Bill. ‘Loop maar naar binnen. Ik zorg wel voor je bagage.’
Terwijl Lizzie de rest van het pad opliep, naar de open voordeur toe, had ze alle gelegenheid haar schoonzuster op te nemen. En wát ze zich van een Duitse schoonzuster ook mocht hebben voorgesteld… beslist niet dit! Was dit een geboren Duitse? Het leek meer op een soort van Sophia Loren! Een vriend van haar ex-man (dat herinnerde Lizzie zich in een snelle flits) had eens, na terugkeer uit zijn militaire diensttijd in Duitsland, grinnikend gezegd: ‘Amerikaanse meisjes zijn in doorsnee een stuk beter dan de Duitse. Maar als die Duitsers eens een enkele keer een goed vrouwenproduct afleveren, dan is het ook absoluut superdeluxe, topklasse seksproduct, maar zonder veiligheidsriemen en zonder schijfremmen. Zo op het eerste gezicht was dit een dergelijk soort van topproduct. Het stond abnormaal hoog op de benen, met een heel rank middel en daarboven twee naar voren prangende borsten met eronder een wulpse welving van precies uitgekiend afgeronde heupen. Daar zat nergens een millimeter te veel of verkeerd aan. Alles zat heel exact op zijn plaats en er was juist zoveel materiaal gebruikt als het chassis kon dragen. Dat was van onderen verpakt in een nauwsluitende driekwart broek en van boven in niets meer dan een kortmouwige knalblauwe bloes, die achteloos (zogenaamd achteloos dan!) juist boven de navel met twee slippen was vastgestrikt. Dat liet een schitterend egaal gebruind middenrif zichtbaar.
En dan het gezicht! Kortgeknipt, donker Italiaans haar, met duidelijk groene ogen en van die opwindende, hoge jukbeenderen waar zo’n interessante, lichte schaduw onder valt. Terwijl Lizzie op deze seksbom toeliep, voelde ze zich met elke stap meer en meer als een tweedehands Volkswagentje dat juist een nieuwe laklaag heeft gehad, met tegenover zich een juist uit de showroom losgelaten Mercedes Benz met supercharges. Maar hoe… hoe in godsgodesnaam was broer Bill erin geslaagd dit topmodel mee naar huis te krijgen?
OP dat moment strekte het Duitse topmodel de beide armen recht naar voren (met de handpalmen naar buiten gedraaid in plaats van naar binnen, zoals elk normaal mens zou hebben gedaan) en zei, zacht en met een lage stem: ‘Lizzie! Hoe heerlijk dat je er eindelijk bent. Ik heb er zo naar verlangd je eens te ontmoeten… en nu ben je er dan eindelijk! Kom binnen, liebes Kind, en laat je vertroetelen.’
Lizzie legde beide handen in die van haar schoonzuster en had het daarbij willen laten. Dat verwachtte zij tenminste. Maar met een onstuimige ruk werd ze naar voren getrokken en meteen vouwden de armen van haar schoonzuster zich om haar middel in een innig-omklemmende omhelzing. Boezems, dijbenen en buik, dat alles drukte zich over de volle lengte tegen haar aan.
‘Meine lieve, sweet lieve Lizzie,’ zei Herta in een mengeling van Engels en Duits, liet haar omhelzing los en nam Lizzie bij de hand. ‘Kom mee naar binnen, dan kun je wat uitrusten van de reis. Hou je van Martini? Ik heb altijd een glazen kan vol in de ijskast, tegen de tijd dat Bill thuis gaat komen.’
‘Ja. O ja.’ Zei Lizzie, ietwat ademloos neerzinkend op een kussen van de lichtgele driezitsbank. Herta verdween de gang in, naar de keuken en meteen kwam Bill door de voordeur naar binnen sjokken, twee koffers in de ene hand en de derde in de andere.
‘Kun je die meteen nach boven brengen?’ schaalde Herta’s stem vanuit de keuken.
‘Ik wil eerst wat te drinken, hoor,’ bromde Bill, gooide de voordeur dicht en plofte schuin aan de overzijde van de woonkamer neer in een lage armstoel. Daar bleef hij achterover in liggen, met de benen languit voor zich uitgestrekt en de handen op zijn maag gevouwen.
‘Onze Lizzie,’ zei hij, vanuit halfgesloten ogen naar de zitbank kijkend. ‘Je ziet er verdomd goed uit, Lizzie. Tenminste, voor een vrouw met een gebroken hart.’
Lizzie zat wat verdwaasd naar haar broer te staren. In de eerste plaats had zij nog nooit meegemaakt dat haar broer iets anders dronk dan limonade of zo nu en dan één enkel glas bier. Maar dat was het niet alleen. Zij had hem ook nooit anders gekend dan als een keurige, bijna pietepeuterige precieze knaap. En juist dat was radicaal veranderd. Er zaten asvlekken op zijn jas, zijn haren waren niet zo netjes geknipt als wel had gekund, de veters van zijn schoenen zaten slordig gestrikt en de manchetten van zijn overhemd? Die waren gewoon niet schoon. Hij zag er natuurlijk niet uit als een vagebond, maar het welverzorgde, het keurige, dat was eraf. En dan die grijns waarmee hij nu, languit achterover in die armstoel, naar haar zat te kijken.
Op dat moment kwam Herta, hoog op de benen, naar binnen stappen met een blad vol kannen en glazen vlak voor haar middenrif. Ze zette dat blad niet op tafel neer, maar kwam ermee op Lizzie af en bleef vlak voor haar staan, met haar gespannen boezem (waar je verdomme de tepeltjes onder de stof van zag zitten) ter hoogte van Lizzie’s ogen en het blad wat lager.
‘Bedien jezelf, lieve, je weet beter dan ik hoe je het hebben wilt.’
Dat zou dan wel een Europese gewoonte zijn, dacht Lizzie, tilde de glazen kan met blokjes ijs en gemengde martini op en schonk zich een glas in. Herta hield ondertussen het blad onbeweeglijk stil, maar het leek alsof die warme, uitdagende boezem hoe langer hoe verder naar voren kwam, over dat dienblad heen. Lizzie werd er een beetje zenuwachtig van, lachte eventjes en sloeg de ogen op, als inleiding tot een of andere onbelangrijke opmerking. Tot haar verbazing vond zij de intense blik van Herta’s groene ogen recht op zich gevestigd, als had het Duitse meisje het ogenblik afgewacht waarop zij op zou kijken. Die magnetische groene ogen hielden de hare vast, terwijl een heel flauwe, wat pervers lijkende glimlach zich om haar mond plooide. Het leek of het Duitse meisje wilde zeggen (zonder woorden) dat er tussen hen - Herta en Lizzie - een stil geheimpje bestond, waar broer Bill part noch deel aan had en waar hij toch niets van zou begrijpen. Het bleek alras dat broer Bill inderdáád was veranderd. Herta had nauwelijks een teug van haar eigen martini genomen of die van Bill was al praktisch verdwenen. Lizzie keek snel zijwaarts naar Herta om te zien hoe die daarop reageerde, maar het Duitse meisje scheen die gang van zaken heel gewoon te vinden, zat kalm te praten met de benen over elkaar geslagen en haar eigen cocktailglas losjes tussen de vingers. Bill ledigde zijn eigen glas, stond op, schonk zich een tweede in en liet zich terugploffen in zijn fauteuil. Daarna ging het gesprek heel vlot over koetjes en kalfjes, tot Bill ook door zijn tweede glas heen was. Op dat moment zei Herta: ‘Ik zou nu eerst de bagage van je zuster maar eens naar boven brengen, vind je ook niet, Bill?’
‘Jaja,’ zei Bill, en hees zich uit zijn fauteuil omhoog. ‘Dat zullen we dan eerst maar doen.’
Ze hoorden hem de eerste treden van de trap opstommelen en toen zij Herta, een sigaret opstekend: ‘Wat ik zo prettig vind van Amerikaanse mannen, ze zijn zo gewillig.’
‘Ze zijn wat?’
‘Gewillig,’ herhaalde Herta, ‘buigzaam, gehoorzaam. Bij ons in Europa is het automatisch zo dat de man thuis de baas is. Daar wordt je als meisje al in opgevoed en je weet eigenlijk niet beter. De vrouw kookt en stofzuigt en wast af en strijkt de overhemden en als meneer zin heeft, moet je je broek uittrekken om hem te gerieven, of je daar nu zelf trek in hebt of niet. Amerikaanse mannen zijn heel anders. Die behandelen een vrouw als dame.’
Dat was voor Lizzie een geheel nieuw verhaal. Ze had wel eens gehoord dat Europese vrouwen zo heel anders zijn dan Amerikaanse, maar daar nooit veel aandacht aan geschonken. Trouwens, haar ervaringen met haar eigen Jerry hadden haar nu niet bepaald de indruk bijgebracht dat Jerry zich veel van de verlangens van zijn vrouw aantrok. Daar kwam nog bij, deze Herta maakte nu ook niet bepaald de indruk dat ze zich bij voorkeur gedroeg als een onderdanige geisha. Herta praatte verder: ‘Dat is waarschijnlijk een van de redenen, waarom ik zo graag een Amerikaanse man wilde hebben. Ik voelde niets voor die slavinnenrol voor de rest van mijn leven.’
‘O,’ zei Lizzie, wat verward, ‘maarre… Je hield toch wel van Bill toen je met hem trouwde?’
‘O, natuurlijk wel,’ zei Herta achteloos. ‘Bill was vanaf het eerste moment vreselijk lief voor mij. Eén en al aandacht en attenties. Maar een huwelijk kan niet elke dag bloemen en bonbons en hals over koppie verliefdheid blijven. Nu we het daar toch over hebben, hield jij dan niet van je eigen man, toen je trouwde?’
Tjatja. Nu waren de rollen omgekeerd. Lizzie zat even paf te kijken en antwoordde dan aarzelend: ‘Datte…, geloof ik wel, ja. Hij was zo groot en sterk en hij gaf me een veilig gevoel.’
Herta keek haar een tikkeltje spottend aan met haar groene ogen. ‘En is dat veilige gevoel niet gebleven?’
Lizzie voelde dat ze een kleur begon te krijgen. Tegenover deze Herta voelde ze zich een onervaren, onvolwassen kind. Maar waarom eigenlijk?
Ze voerden een heel gewoon gesprek. Maar om een of andere reden straalde deze Herta een levenswijsheid en zelfverzekerdheid uit waar zijzelf niet bij benadering aan kon tippen. Toen zij niet terstond het antwoord kon vinden, vroeg Herta abrupt: ‘Vond je hem lekker in bed?’
Lizzie kreeg een kop als vuur. Dat was op zichzelf al gek, want geen enkele getrouwde vrouw in New York verblikte of verbloosde als er seksuele zaken ter sprake kwamen. Herta ging losjes door: ‘Het is natuurlijk een feit dat van de honderd echtscheidingen er vijfennegentig voortvloeien uit moeilijkheden in een of ander bed. Man en vrouw kunnen met elkaar niet overweg, of de man heeft iemand anders gevonden waar hij de voorkeur aan geeft, of de vrouw houdt er een minnaar op na. Daar draait vrijwel altijd om, en de rest is gewoon camouflage rondom het bedprobleem. Ben je met je eigen man naar bed geweest vóór je trouwdag?’
Tegenover een andere vrouw had Lizzie het misschien nog wel op kunnen brengen die vraag te ontduiken, of te laten merken dat zij zich afvroeg waar die ander zich mee bemoeide. Maar de persoonlijkheid van deze Herta was zo dominerend dat ze begon met een schuchter gestotter en dan: ‘Nee, ik was altijd heel voorzichtig met die dingen.’
Herta knikte alsof zij dit antwoord wel had verwacht. ‘En je beleefde er niet veel plezier aan, ook?’
‘N.. niet erg, nee.’
Herta glimlachte wereldwijs en fijntjes, boog zich naar haar schoonzusje over en legde een hand op Lizzie’s knie.
‘Dat is het grootste probleem dat wij vrouwen hebben, liefje. Mannen begrijpen eenvoudig niet hoe vrouwen voelen en hoe wij in elkaar zitten. Die domme kerels denken eenvoudig dat wij het zonder meer hemels vinden als zij met dat domme ding van hen binnen in ons op en neer zitten te stompen. Maar wij vinden heel andere dingen prettig. Hopeloze onderneming. Zeker voor meisjes, zo fijngevoelig als jij.’
Ze kwam in één enkele, katachtige beweging overeind, strekte zich uit, zodat haar naakte middenrif wat hol kwam te staan, met de borsten uitdagend naar voren geprangd, en besliste dan: ‘Ik ga de keuken in, want ik heb wat lekkers klaargemaakt om je aankomst te vieren. Ik hoor Bill naar beneden komen, en dat betekent dat je bagage op zijn plaats staat. Zal ik je je kamer wijzen? Dan kun je eerst de boel op orde brengen en je wat opknappen.’
Lizzie stond dankbaar op. De overrompelende manier waarop deze schoonzuster de meest intieme huwelijks- en bedproblemen bij de kop greep, maakte haar volledig in de war.
In de gang kwamen zij Bill tegen.
‘Ik breng Lizzie even naar haar kamer,’ zei Herta kort. ‘Doe me een lol en drink niet de hele kan martini leeg, hè?’
Bill bromde wat, verdween de woonkamer in, en Lizzie volgde haar schoonzuster trapopwaarts, waarbij het vrijwel onmogelijk was niet gefascineerd te kijken naar het soepele bewegen van kuitspieren en heupen, het volkomen tegendeel van wat zij zich altijd van Duitse vrouwen had voorgesteld. Bij het woord ‘Duitse vrouwen’ dacht je onwillekeurig aan een van die grote, forse, hoogblonde molenpaarden, zoals Brünhilde en die andere zangeressen uit Wagner-opera’s, met speren en borstkassen en stemmen als misthoorns. Dit was heel wat anders. En er was nog een tweede ding dat niet klopte. Europese vrouwen waren zogenaamd zo volgzaam en lieten hun mannen de baas spelen. Ook op dat gebied was deze Herta dan een duidelijke uitzondering, want nu al had Lizzie de onuitwisbare indruk dat in dit huis Bill aanmerkelijk minder te vertellen had dan zijn Europese rasmerrie.
Herta opende een deur recht bovenaan op de trap en onthulde een vrolijke, vierkante en zonnige kamer: eenvoudig maar fleurig ingericht met gebloemde gordijnen, een dubbel bed, een kaptafel en leuke prenten aan de wand.
‘Daar is een grote muurkast,’ wees ze, ‘en je kaptafel heeft laadjes voor ondergoed en kleine spulletjes. De deur hier rechts tegenover is van onze slaapkamer en daartussen hebben we de badkamer, met een douche en een echt bad. Wat heb je liever? Een douche of een heet bad?’
‘Nou, eerlijk gezegd, liever een heet bad. Daar kan ik me zo heerlijk in ontspannen, weet je…’
‘Dan zal ik het voor je laten vollopen, schatje.’

Lizzie legde een van haar koffers plat op bed, sloeg het deksel op, haalde er wat ondergoed uit en begon zich uit te kleden. Ze had juist haar beha op bed gegooid en de duimen in haar laatste kledingstuk, haar lichtblauwe panty, geschoven om ook die naar beneden te ritsen, toen de deur van haar kamer openging en Herta naar binnen kwam stappen met een sigaret in de mondhoek. Zij liet zich zonder veel omhaal op de rand van de kaptafel neer en zei: ‘Je bad loopt nu vol. Je hebt nog een paar minuten. Ik heb er een pot heerlijk badzout bijgezet, ik dacht dat je dat wel lekker zou vinden.’
Lizzie knikte in een mengeling van dankbaarheid en verwarring. Ze had er nooit aan kunnen wennen als vrouwen onder elkaar zo nonchalant deden over hun naakte lichamen. Zij had nu dan wel die panty nog aan, maar niets verbloemde haar twee maagdelijk uitziende, elegante kleine borstjes die precies de vorm hadden van halve citroenen, met teer-roze tepeltjes waar bij citroenen die bobbeltjes zaten. Ze had altijd een zekere schuchterheid gehad aangaande haar eigen lichaam. Ze wist wel dat mannen haar heel aantrekkelijk vonden, maar zij vond zichzelf gewoon te klein, te slank, te ‘weinig van alles hebbend’ in vergelijking met andere vrouwen. En tegenover deze Herta, die van alle typisch vrouwelijke rondingen en maten over vrijwel het maximum beschikte, voelde zij zich als een kanariepiet tegenover een opgefokte paradijsvogel. Het ergste was dat Herta haar heel joel en kalm van top tot teen zat te bekijken.
‘Die man van jou… was die wel goed bij zijn hoofd?’ vroeg ze toen.
Lizzie keek verward op.
‘Jerry, bedoel je. Hoezo?’
Herta maakte een gebaar met de sigaret in Lizzie’s richting.
‘Welke man ter wereld laat nu zoiets elegants ontsnappen?’
‘Ikke… bedoel je mij?’
‘Natuurlijk bedoel ik jou. Ik wilde dat ik een lichaam had, zoals dat van jou. Mijn god, het is als een heel fijn porseleinen beeldje.’
Lizzie bukte zich over haar koffer, want zij voelde dat ze weer eens een kleur begon te krijgen.
‘Ik heb mezelf altijd nogal schriel gevonden. Een beetje dunnetjes.’
‘Kind, je weet niet wat je zegt. Je hebt een figuur om zelfs een vijftienjarige lolita groen van jaloezie te maken. En weet je wat het voordeel is van die figuren zoals jij hebt: die blijven nog twintig jaar lang goed. Vrouwen als ik, die moeten oppassen met dik worden. Daar heb jij zeker geen last van?’
‘Nee,’ zei Lizzie, ‘ik kan eigenlijk eten wat ik wil. Ik heb wel eens geprobeerd om wat gevulder te worden, maar dat gaat heel moeilijk.’
Herta knikte, stond op en maakte haar sigaret uit in een asbak. ‘Ik ga nu naar de keuken. Ik zie je straks wel. Handdoeken en alles liggen in de badkamer. Ik ben echt van plan om je eens heerlijk te vertroetelen. Dat kun je wel gebruiken, na alles wat je hebt meegemaakt, dacht ik zo.’

Lizzie liet zich neerglijden in het warmhete badwater met een zachte kreun van opluchting en ontspanning. Eindelijk alléén. De knip zat stevig op de binnenkant van de badkamerdeur, zodat er geen kans bestond dat deze overweldigende Herta opnieuw zou komen binnenstuiven met een of andere mededeling. Destijds, op school, was er ook een meisje geweest dat er een handje van had om binnen te komen glippen of rond te hangen als er aan- of uitgekleed moest worden. Die had maandenlang om Lizzie rondgehangen en toen was er later een of ander schandaal losgebarsten, waarna ze van school was gestuurd. Wegens lesbische neigingen, werd er verteld. Maar dat was een mager, lelijk, spichtig meisje geweest, met een brilletje op en het zat er dik in dat die nooit aan een man zou komen… zodat ze zich in wanhoop maar tot meisjes had gewend. Maar dat was allemaal onzin…
Je kon waarachtig van deze Herta niet in de verste verte beweren dat die geen man zou kunnen krijgen. Herta’s probleem was vermoedelijk, zich de mannen van dat sexy lijf te Houden! En die onverschilligheid met binnenlopen, dat was vanzelfsprekend typisch Europees. Nudistenkampen en zo bestonden daar al lang, vóór ze in Amerika in zwang kwamen. Neem nou die Zweden en die Denen en zo eens. Als je die verhalen daarover hoorde, zaten die zowat poedelnaakt overdag op kantoor. En daar werd geen mens meer koud of warm van.
Wat had Herta ook weer gezegd over mannen? Dat die niet begrepen hoe en wat vrouwen voelden. Dat was misschien wel waar. Neem nou bijvoorbeeld haar eigen ex-man Jerry. Als die een van zijn lustbuien kreeg (terwijl ze samen naar de televisie zaten te kijken, of zoiets) kon hij ineens vanuit zijn stoel opstaan en haar tussen de benen grijpen en zeggen: ‘Doe die broek eens uit, lekker dier…’ En of ze dan protesteerde, of sip keek, dat hielp geen bliksem. Hij trok haar dan gewoon de panty van de benen af en legde haar op de zitbank, of op de grond en dan moest het maar meteen gebeuren. Ze had wel eens bitter gezegd: ‘Het enige dat jij van een vrouw verlangt, Jerry, is dat ze een gat tussen haar benen heeft. Als het licht uit was, kon je net zo goed de buurvrouw hier hebben en je merkte het verschil niet eens…’
Waarop Jerry met een grijns antwoordde: ‘O, jawel hoor. Die heeft niet van die mooie kleine tietjes, zoals jij. Ik houd niet van die grote spelprammen.’
En dat was dan weer dat geweest. Dat was dan een kolossaal compliment, en daar moest ze het dan weer een half jaar mee doen. Ja, in dat opzicht had Herta wel gelijk: mannen begrepen totaal niets van de gevoelens of gedachtenwereld van een vrouw. Maar was dat nou met álle mannen zo? Zou er nou nergens ter wereld een soort van man bestaan waar je mee kon praten, of knuffelen, of teder kusjes wisselen…? Misschien, bedacht Lizzie, was ze toch wel te overhaast getrouwd. Ze had beter een paar keer iemand anders kunnen proberen. Maar na de dood van hun ouders had zij levensangst gekregen. Een behoefte om geborgen en onder de pannen te zijn. Nou, dat was je bij Jerry wel. Maar dan net als een huisdier. Je mand en je vreten en verder doen wat je gezegd wordt. Om van dat gedonder in bed maar te zwijgen.
Het badwater begon merkbaar koeler te worden. Lizzie kwam overeind, pakte de klaarhangende handdoek, en begon zichzelf af te drogen. Tijd om te verkleden en naar beneden af te zakken.

Hoofdstuk II

Oja, Herta kon koken, dat werd al duidelijk eer er iets op tafel stond, en wel door de overheerlijke geuren die zo nu en dan, als er een deur openging, vanuit de keuken de woonkamer in dreven. Daartegenover stond het even duidelijke, dat de eens zo sobere broer Bill inmiddels had leren zuipen.
‘Ha, zussie,’ juichte hij, toen Lizzie argeloos beneden kwam. ‘Schoon naar lichaam en schoon naar ziel. Kom hier bij broer Bill zitten en drink een slokkie mee.’
Hij lag languit op de zitbank, met das en boord los en al zijn haren in de war. Een schoen lag op de grond en de andere wipte hij los heen en weer op zijn tenen.
‘Zouden we dat nou wel doen, Bill?’ zei Lizzie, geschrokken. ‘We moeten zometeen aan tafel.’
‘O, ik niet, hoor,’ zei Bill, met een wijds wegwuivend handgebaar. ‘Ik heb straf. Ik heb altijd straf als ik een borrel te veel drink. Dan mag ik niks meer. Het enige wat ik dan nog mag is: naar de zaak gaan en geld verdienen. Je moet nou niet denken dat jij de enige bent met huwelijksmoeilijkheden. Nee, hoor. Het schijnt bij ons in de familie te zitten.’
Lizzie liet zich diep geschokt in een armstoel zakken en zat haar broer aan te staren.
‘Is dat een grote schok voor je?’ informeerde Bill, strekte een arm uit en reikte haar zijn lege glas aan. ‘Wees eens een liefhebbende zuster, en doe hier wat Coca-Cola in met een fikse scheut gin.’
‘Maar, Bill…’
Haar broer stoof woedend op.
‘Godsammebeware, wil je me nou vertellen dat mijn bloedeigen en enige zuster ook nog gaat zitten ouwehoeren? Laat maar, hoor. Ik zal het zelf wel doen. Was ik maar in het leger gebleven. Daar konden ze je ook het bloed onder je nagels uit pesten, maar dan op een manier die je toch beter kon pruimen.’
Hij kwam van de zitbank overeind, sjokte log naar het buffet aan de andere kant van de kamer, klokte wat gin in het lege glas en vulde het verder bij met Coca-Cola. Op dat moment werd Lizzie er zich van bewust dat Herta de deur had geopend, die vanuit de eethoek naar de keuken leidde.
‘Je hoeft niet zo geschrokken te kijken, Lizzie,’ zei ze. ‘Bill is niet elke dag zo, hoor. Die buien heeft hij alleen als er op de zaak iets mis is gelopen.’
Broer Bill barstte in een luid en nogal wild gelach uit en keerde zich om meet het gevulde glas halverwege zijn mond.
‘En dan kom ik thuis,’ hoonde hij, ‘en dan krijg ik heerlijk lekker eten. Is dat edelmoedig of niet?’
‘Ik zet tenminste geen zure gezichten, zoals zoveel van die vrouwen hier in Amerika,’ zei Herta opgewekt. ‘Zou jij de tafel willen dekken, Lizzie? Ik geloof niet dat Bill ervoor in de stemming is, of er veel van terecht zou brengen.’
Lizzie veerde ijverig op en vluchtte achter Herta aan de keuken in. Met een stapel borden op de ene arm en wat lepels en vorken in de hand kon ze het niet laten, te vragen: ‘Heeft hij dat al lang…? Dat Bill zoveel drinkt, bedoel ik?’
Herta roerde in een pannetje met heerlijk geurende saus.
‘Och, mannen hebben wel eens van die bevliegingen. Dan gaat er op de zaak iets niet zoals ze willen, en dat zit ze dwars. Nou kun je wel gaan tieren en krakelen, maar wat heeft dat voor zin? Daarmee jaag je ze alleen maar het huis uit en de kroeg in. Of in de armen van een of andere lieve en begrijpende secretaresse.’
‘Jamaar,’ zei, Lizzie, nog steeds met de borden en lepels in haar handen. ‘Als hij nou niet wil eten en maar blijft doordrinken.’
‘Dan gaat hij zometeen braaf naar boven, valt op bed en valt als een blok in slaap. Dan hebben we verder echt geen kind meer aan hem. Wat wou je er anders aan doen?’
Daar had Lizzie bepaald geen antwoord op. Ze ging nadenkend de woonkamer binnen, legde de eetmatjes op hun plaatsen en sorteerde de borden en het bestek. Bill lag weer ruggelings op de zitbank met één been plat en het andere been recht omhoog. Hij hield één oog gesloten en staarde langs zijn rechtopgehouden been naar boven.
‘Hebben jullie fijn in de keuken over me geroddeld?’ vroeg hij nors. ‘Ik dacht wel dat het zo zou gaan. In plaats van dat mijn eigen zuster partij voor mij trekt, gaan die vrouwen samen natuurlijk weer partij trekken tegen mij.’
‘Maar Bill,’ zei Lizzie ontsteld, ‘Hoe kun je nou zoiets zeggen? Ik ben nauwelijks binnen en jij praat over partij trekken.’
‘Wat nog niet is, zal dan nog wel komen,’ zei Bill met een bitter lachje. Op dat moment ging de keukendeur open en kwam Herta opgewekt binnen met in de hand een dienblad met schalen.
‘Het heerlijke voer,’ zei Bill. ‘Jaja, hoor. Lekker koken, dat kan onze lieve Herta. DE weg naar de liefde van een man gaat immers door zijn maag? Is het niet zo, Herta?’
Herta vertrok geen spier van haar gezicht en bleef even opgewekt kijken.
‘Kom je mee eten, of blijf je liever daar liggen drinken?’
Bill kwam overeind, en keek met een scheve grijns tussen de twee vrouwen heen en weer.
‘Weet je wat ik doe? Ik kom gezellig bij jullie aan tafel zitten en eet niet, maar drink. Wat dacht je van dat idee?’
‘Zolang je niet van je stoel afvalt, vind ik het best,’ antwoordde Herta, en ging even rustig zitten of er totaal niets aan de hand was.
Deze eerste maaltijd werd natuurlijk een ramp. En Lizzie vroeg zich af, waar ze in vredesnaam aan was begonnen. Als de logeerpartij op deze voet verder moest gaan, had ze tien keer beter toch maar in New York kunnen blijven.
Direct na de koffie stond Lizzie op, veegde met een hand over het voorhoofd en verklaarde dat ze doodmoe was van de reis, met nog schele hoofdpijn bovendien. Herta keek haar begrijpend aan. Bill zat restjes brood tot balletjes te draaien.
‘Ik ga maar naar bed,’ zei Lizzie. ‘Morgen is er weer een dag.’
Ze ging naar haar slaapkamer, draaide de deur van binnen secuur op slot, trok de dekens over haar hoofd en was binnen tien minuten in slaap.

Had onze Lizzie de scène kunnen waarnemen en afluisteren die zich diezelfde nacht in de echtelijke slaapkamer van Bill en Herta afspeelde, dan zou haar (ondanks har betrekkelijke onervarenheid) wel het een en ander duidelijk geworden zijn.
Na het vertrek van Lizzie was Herta zwijgend de tafel af gaan ruimen, maar zij was er nog niet halverwege mee klaar, toen Bill plotseling opstond en aankondigde: ‘Ik ga nog een glas bier kopen in het café.’
‘Je gaat je gang maar, liefste,’ zei Herta, zonder verder commentaar.
Ze hoorde de auto vertrekken, waste rustig af, maakte nog een potje koffie en ging naar de televisie zitten kijken. Maar haar aandacht was maar heel gedeeltelijk bij het programma. Zo nu en dan speelde er even een licht glimlachje om haar fraaie lippen. Maar niet op die momenten die bij het tv-programma paste. Het leek heel waarschijnlijk dat haar verborgen gedachten met heel iets anders bezig waren.
Om kwart na middernacht kwam echtgenoot Bill per auto thuis, smakte de voordeur achter zich dicht en begon stommelend de trap naar boven te beklimmen, zonder zelfs maar een enkele blik te werpen in de woonkamer, waar Herta in opperste zielsrust zat te kijken naar de Late, Late Show op de tv. Maar nauwelijks was de deur van de slaapkamer boven dichtgebonsd of Herta kwam traag uit haar leunstoel overeind, rekte zich lang en lui, juist zoals een wulpse kat, en begon de asbakken te legen. Het gemakkelijke van een echtgenoot als deze Bill was bepaald wel dat je met geen enkele verrassing rekening hoefde te houden. Hij was even ongecompliceerd en rechttoe-rechtaan als een niet al te intelligente reu. Herta wist nu al op een prik wat voor tafereel zij zou aantreffen als zij straks daarboven de slaapkamerdeur zou openen.
Ze zette de koffiekopjes en de asbakken in de gootsteen, sloot de achterdeur af, verstelde de thermostaat van de verwarming en rookte nog een halve sigaret, zittend op de armleuning van de bank. Zij wist vrijwel tot op de seconde, wanneer het juiste moment voor haar was aangebroken om naar boven te gaan om een begin te maken met haar psychologisch-sadistische pestcampagne. Een licht huivering van perverse opwinding tintelde door haar heen, terwijl zij de halve sigaret uitstompte in de gootsteen.
O nee, onze Herta was bepaald geen simpel en ongecompliceerd meisje. En dat was nu juist wat Bill had gemeend toen hij haar trouwde. Dat kon je geen lacher meer noemen, dat was een bruller. Het was nog stééds een bruller. Want Herta wist zelf bliksems goed om welke redenen zij Bill Scott aan de huwelijkshaak had geslagen. Wie onze Duitse Herta ook belazerde…zichzelf beslist niet. Al op heel jonge leeftijd was zij tot de ontdekking gekomen dat zij beschikte over niet alleen een opwindend lichaam, maar daarbij nog die ondefinieerbaar magnetisch-opwindende uitstraling die men sex-appeal noemt. Zij hoefde maar ergens binnen te komen stappen, zonder veel te praten of te doen, en binnen korte tijd werden alle aanwezige vrouwen onrustig en begonnen alle mannen haar kant uit te kijken of naar haar toe te komen. Dat was plezierig en voor een meisje meegenomen. Het vervelende was alleen (en Herta kwam tot dat inzicht kort na haar negentiende verjaardag) dat die sex-appeal en dat lichaam vrijwel het enige talent waren waarmee zij bij haar geboorte was begiftigd. Op school had ze de grootste moeite om mee te komen. Ingewikkelde of moeilijke gesprekken verveelden haar omdat zij ze niet begreep. Nu kunnen zelfs vrij domme mensen in het leven nog heel veel bereiken door hard werken en doorzettingsvermogen. Maar Herta was gewoonweg lui, behalve in bed, op de dansvloer en in een keuken. Eigenlijk dus juist in dat soort dingen waar de meeste mannen op tippelen. En met moet in het leven roeien met de riemen die men heeft. Dus Herta ging kooklessen nemen. Dat was, naar haar oordeel, het enige wat er aan haar ontbrak om absoluut zeker een rijke man aan de haak te slaan die haar in staat zou stellen, tot het einde van haar leven mooi, lui en tevreden voort te blijven bestaan.
Tot zij tijdens een weekje op de wintersport de Weense danseres ontmoette. En na die week was Herta een volkomen veranderd wezen. Het was daar, in de bergen, overtuigend gebleken dat zij, Herta, nog beschikte over één ander talent dat plotseling tot ontwaken was gekomen: een talent voor perverse variaties op lesbisch gebied van zulk een aangeboren raffinement, dat de seksuele toeren die ze tot dusver met mannen had uitgehaald, verbleekten tot fantasieloze en botte stomperdjes. Oja, in die ene week had de Weense danseres haar héél wat geleerd! In de eerste plaats dat mannen oliedom en oersuf waren, altijd bereid om geld en kleren te geven aan elke vrouw die hen tussen hun benen toeliet, en dat al die botte en suffe mannen prachtig konden worden gebruikt door vrouwen die hen bewust manipuleerden voor hun eigen, geheime doeleinden.
‘Je moet naar Amerika gaan, lieve,’ had de Weense danseres haar aangeraden. ‘Van alle soorten mannen op de wereld zijn de Amerikanen de allergrootste ezels. Die betalen zich rot en in bed zijn ze als dankbare konijnen. Vlug erop en erin en je bent van het gezeur af. Heb je geen zin, dan zeg je dat je hoofdpijn hebt. Neem een raad van mij aan en zie dat je een lobbes van een Amerikaan aan de haak slaat die je meeneemt naar de Verenigde Staten. Gaat hij je vervelen, dan vraag je daar echtscheiding aan en hij moet verder voor je betalen tot je weer eens hertrouwt.’
Op de laatste dag, na een woeste nacht in bed met de Weense danseres, was Herta in snikken uitgebarsten.
‘Kunnen wij niet altijd bij elkaar blijven, Fritzi? Ik kan je niet meer missen. Je bent mijn ziel, mijn leven en mijn alles.’
‘Kindchen,’ had Fritzi gezegd. ‘Ik denk er niet over. Je zou me op de duur gaan ergeren, en je zou doodongelukkig worden. Ik ben nu eenmaal van nature ongeneeslijk ontrouw. Ik ben het type van de jageres. Ik moet altijd nieuw wild veroveren en bezitten. Nee… je hebt van mij de meest belangrijke lessen geleerd: ga nu zelf op jacht en onthoud wat ik je gezegd heb.’
Dat was het keerpunt in Herta’s leven geweest. Drie maanden later ontmoette ze de Amerikaan Bill Scott, en het kostte haar maar enkele uren om tot het inzicht te komen dat zij hier precies het soort lobbesachtige, goedmoedige Amerikaan voor zich had waar haar lerares Fritzi op had gedoeld. Hij zag er heel presentabel uit, diende zijn tijd uit voor het Amerikaanse leger in Duitsland en zou daarna naar de Verenigde Staten terugkeren met uitstekende vooruitzichten in het verzekeringswezen. Hij was altijd goedgehumeurd, zo doorzichtig als glas, royaal en stapelverliefd op haar, Herta.
Juist in deze periode had ze een baantje als pasdame bij een confectie-atelier. Dat vereiste een paar uur werk per dag, en gratis kleren. Verder woonde ze bij haar moeder in huis, wat haar eigenlijk al lang de keel uithing, maar juist nu kwam haar dat uitstekend van pas, het stond zo degelijk. En een tweede ding dat zo mogelijk stond, was dat zij, vrij dikwijls, uiterst net en zedig, naar de bioscoop ging met een of andere vriendin. Niet naar dancings, zoals zoveel meisjes die samen op pad gaan om twee mannen op te scharrelen, maar werkelijk serieus naar de bioscoop. Of een ijsje eten in een keurige lunchroom. Daarna ging ze wel eens met zo’n vriendin naar huis, en bleef wat ‘napraten’, of soms daar logeren. Wat er op die kamers gebeurde, lekte nooit uit. Zelfs haar eigen moeder had daar geen flauw benul van. Maar in het halfjaar sinds haar afscheid van de Weense danseres ontwikkelde Herta zich tot een van de meest pervers-geraffineerde vrouwenverleidsters van haar stadje. Ze was zo effectief, omdat niemand - man noch vrouw - haar op het eerste gezicht kon verslijten voor een lesbienne. Zij maakte de indruk van de absoluut vrouwelijke seksbom. En zo zag Bill Scott haar dan ook.
De dag nadat hij haar had ontmoet, belde hij haar thuis op. Of zij mee wilde gaan eten. Herta moest dat afslaan. Zij ging met een vriendin naar een concert, vertelde ze. Het speet haar echt enorm dat ze Bill’s uitnodiging niet kon aannemen. Maar misschien wilde hij het nog eens proberen?
Bill probeerde het drie dagen later opnieuw. Maar nu kon Herta wéér niet, want die had beloofd bij kennissen op ziekenbezoek te gaan. Hoe vreselijk jammer. Maar twee dagen later kon ze wel. Wilde hij haar dan thuis komen afhalen?
Dat samen eten, samen naar de bioscoop gaan, samen varen op het meer duurde vier maanden lang. En al die tijd gaf Herta geen millimeter toe. Na een paar weken mocht Bill haar afscheidskusjes geven, en gearmd met haar wandelen, en na een tijdje ook weleens haar mollige borsten knuffelen, maar dat was dan ook alles. Op bepaalde dagen kon zij niet, omdat zij met een vriendin naar een concert moest, of naar kennissen. Als Bill dan probeerde, als derde man mee te gaan, of als vierde een vriend mee te nemen, werd dat beleefd, maar beslist afgeketst.
‘Daar kom niets van terecht,’ zei Herta dan. ‘Die vriendinnen van mij zijn even serieus als ik en spreken zowat geen woord Engels. Overigens begrijp ik niet wat je in mij ziet, Bill. Ik ben zelf al veel te serieus voor jou. Een vrolijk, luchthartig iemand als jij moet een of andere oppervlakkige lachebek opzoeken.’
‘Neenee,’ zei Bill dan. ‘Jij bent de vrouw van mijn leven.’
Daar gaf Herta dan geen enkel antwoord of commentaar op, en op den duur dreef hem dat tot een kalm soort van razernij. Op twee verschillende tijdstippen nam hij, nadat hij haar kuis en zedig thuis had afgeleverd, het kordaat besluit om haar niet meer op te bellen en precies dat te gaan doen wat zij hem koeltjes aanried: te gaan kijken naar een vlotter en meegaander vriendinnetje. Bovendien: op de een of andere manier voelde hij instinctief aan dat zij nooit een goede, opofferende, begrijpende echtgenote zou worden voor iemand als hij. Maar als hij haar een dag of zes, zeven niet had gezien, hád hij het gewoon niet meer. Dan begon hij alle mogelijke soorten van redenen te bedenken waarom hij haar niet zomaar kon laten schieten. Was het niet altijd zo dat de aanhouder wint? Was het geen bewijs van lafheid en karakterzwakte om iets, wat niet meteen lukt, op te geven? Was het niet juist hooglijk in Herta te loven en te prijzen dat zij niet zo vlot was met het uittrekken van haar broek als de meeste andere loslopende Fräuleins? En als hij haar dan opbelde, was er niets in Herta’s stem dat verried of zij verheugd was, of verbaasd, of geprikkeld.
‘Oh, hello,’ zei ze dan. ‘Bioscoop? Vanavond kan ik helaas niet. Maar morgen zou wel gaan.’
En dan was Bill weer precies even ver als maanden tevoren. Hij probeerde het men cadeautjes, maar die nam Herta niet aan. Hij probeerde het met een dramatische scène, in de stilgezette auto, op de terugweg van een zeiltochtje op het meer. Dat het onmenselijk was, van een gezonde jongeman als hij te verwachten dat hij als een monnik bleef leven. Dat hij, Bill, gek van haar werd. Gek!’
‘Kijk eens, beste Bill, ‘ zei Herta toen, ‘ik geloof echt niet dat ik een bevroren vrouw ben, hoor. De man die ik later trouw, zal in bed heus niet over mij te klagen hebben. Maar als ik me kan beheersen, waarom jij dan niet?’
En daar had Bill niet van terug. Na dat gesprek bleef hij tweeëneenhalve week weg en toen hij haar na die periode thuis opbelde, was zij veel koeler dan ooit tevoren.
‘Luister eens,’ zei ze. ‘We kunnen zo niet door blijven gaan. Ik heb er tenminste geen zin in. Je weet hoe ik erover denk, en daar blijf ik bij. Je kunt kiezen of delen.’
Dat ging precies zes weken goed, maar geleidelijkaan begon Bill hoe langer hoe meer te drinken. Als ze samen uit waren, verviel hij in vrij langdurige buien van pruilerige zwijgzaamheid, waarbij hij het ene glas bier na het andere leegdronk. In plaats van dan belangstellend te informeren waaróm hij zo vreemd deed (waar Bill heel duidelijk op uit was), bleef Herta zich volkomen op de vlakte houden. Zij ‘gaf geen draad’, zoals men dat weleens noemt, tot Bill daar op een avond ineens niet meer tegenop kon. Hij gooide een biljet van tien dollar op de cafétafel, mompelde wat onduidelijks en liep met lange, boze passen naar buiten en kwam niet meer terug.
Dat alles verontrustte Herta niet in het minst. Integendeel zelfs. Het was voor haar een kwestie van erop of eronder: alles of niets. De meeste vrouwen dromen ervan eenmaal te trouwen met een man waar ze van houden. Herta had iets geheel anders in de zin: te trouwen met een man die zij volkomen onder de duim zou kunnen houden. Niet zo in het oog lopend dat iedereen het zou merken - zeker niet - want dat zou haar man tot een publiek belachelijke figuur stempelen. Maar wel in zoverre dat hij het niet in zijn Amerikaanse hoofd zou halen haar iets te verbieden of haar in iets dwars te zitten. En zou dat niet lukken, dan zou ze gewoonweg omzien naar een ander en wat plooibaarder slachtoffer. Als spelletje bezien een kwestie van: kop zou ze willen en kruis kon ze niet verliezen.
Drie weken later, op een mooie voorjaarsavond, zat zij met een vriendin witte wijn te drinken in de tuin van een uitspanning aan de rand van de stad, toen een stel luidruchtige Amerikanen in een grote Buick het grind op kwam rijden. De man naast de bestuurder was Bill Scott. Niet helemaal bezopen, maar een goed eind heen. Voor Herta genoeg bij haar positieven gekomen was om handelend op te kunnen treden, zag Bill haar zitten, stond enkele tellen lang bewegingsloos en kwam dan langzaam op haar af. Vlak voor hun tafeltje bleef hij staan, maakte een trage, halfdronken buiging en zei: ‘Ik ben al dagen aan een brief bezig, maar ik ben niet zo schrijverig van aard. Ik kan het eigenlijk even goed zeggen: Wil je met mij trouwen, Herta?’
De vriendin keek stomverbaasd van de een naar de ander. Maar Herta vertrok geen spier van haar gezicht, en antwoordde: ‘IK vind dit geen onderwerp om halfdronken in het publiek te behandelen. Bel me morgenavond om zes uur thuis op. Maar nuchter, alsjeblieft. En ga nu weg en maak hier geen toestanden.’
Ziezo. Bill droop af en niemand was één haar wijzer geworden. Bill Scott niet en de vriendin niet, maar Herta wel. De volgende avond, na uren komediantendialoog, beloofde zij, met Bill Scott te zullen trouwen en hem naar de Verenigde Staten te zullen vergezellen als zijn wettige vrouw. Bill Scott viel zowat op zijn knieën van vreugde en de volgende ochtend werd een diamanten verlovingsring thuisbezorgd, samen met een enorme bos rozen.

Onze Herta had vanaf het eerste moment zeer uitgekiend geweten hoe ze haar bruidsnacht aan moest pakken. Het was haar volkomen duidelijk dat de goede Bill deze nacht tegemoet ging als de triomfator die het langbegeerde en moeilijk te veroveren stuk schuchtere buit had binnengehaald. Herta bezorgde hem de verrassing van zijn leven. In plaats van preuts en blozend zich aan hem over te geven, ging zij tot actie over op het moment waarop het slot van de hotelkamer achter hen dichtklikte. Ze ging op de rand van het bed zitten, smeet het bruidsboeket met een boog op een stoel en zei, met een kromme vinger wenkend ‘Come here, Bill, darling, dichterbij, kom vlak voor me staan, darling,’ waarna zij tot Bill’s verbijsterde verheugenis langzaam en teder de ritssluiting van zijn broek naar beneden zipte, behendig een hand naar beneden liet glippen en zijn beide testikels keurend in een handpalm woog. Toen zijn penis begon te rijzen liet zij deze naar buiten floepen, waarna ze het geval bekeek met een licht geheven wenkbrauw en de huid ervan experimenteel op en neer bewoog.
‘Hij is wel mooi, hè?’ zei ze plagerig, bewoog het hoofd wat achteruit en bezag het geval van enige afstand, intussen met de enen hand zijn ballen zacht masserend, terwijl de andere zich ook niet onbetuigd liet. ‘Vind jij hem ook niet mooi, Bill?’
De goede Bill, met rood aangelopen kop, deels van opwinding en deels van verbijstering, stond wat hijgerig te mompelen en deed een onhandige graai naar het langverbeide lekkers, dat hij onder Herta’s lange bruidsrok vermoedde. Doch zij hield haar dijbenen kuis bijeen, terdege beschermd door haar lange rok, en zei: ‘Niet zo haastig, lieve Bill. Jij hebt natuurlijk, zoals al die flinke mannen, al een massa meisjes gehad. Maar ik heb nog nooit een man goed kunnen bekijken. Hoe werkt zo’n ding nu eigenlijk? (haar handen bewogen sneller en sneller) Is dat nou lekker, wat ik nu doe?’ Dat het lekker was, daaraan bestond geen twijfel, want blazend, kreunend en hijgend greep Bill met beide klauwen naar haar weelderige borsten, en nauwelijks had hij die te pakken, of hij kwam klaar met een spurt die drie kwakken stijfsel met windsterkte vier in het open front van haar bruidsjapon spoot. Herta keek koddig verbaasd naar beneden en zei, op meisjesachtige kirtoon: ‘Oh, wat leuk is dat. En is dat nou waar je kinderen van krijgt? Laten we dat nog eens doen. En waarom wordt hij nou slap?’
Bill was zo goed of zo kwaad niet of hij werd genoodzaakt haar omstandig enkele primitieve lessen te geven in seksuele voorlichting. Naderhand vertelde ze aan haar lesbische vriendinnen dat haar bruidsnacht het meest humoristische evenement geweest was van haar hel leven. Toen ze haar verse echtgenoot om vijf uur in de ochtend ten langen leste met rust liet, was deze bekaffe veroveraar ervan overtuigd dat hij een maagd aan de haak had geslagen die dat ideaal was waarover altijd zo hoog wordt geroemd: een dame in het publiek en een hoer in bed.`
Het kostte haar precies één maand om Bill te reduceren tot een hijgerige seksslaaf die ze met een gebaar van haar gekromde vinger kon laten doen wat ze wilde. Na twee maanden had Bill zijn belangrijkste lesje geleerd: zijn primaire taak in het leven was: te zorgen dat Herta haar zin kreeg. Want als Herta haar zin niet kreeg, kreeg Bill het ook niet. Dan deed zij geen bek open en liep zwijgend, innerlijk bevroren, poedelnaakt door het huis rond, zette poedelnaakt en plichtsgetrouw het heerlijkste eten voor hem op tafel en zat pralend met haar prammen boven de soep te wuiven, tot de goede Bill eerst horendol en dan murw, door de Amerikaanse knieën zeeg en met een woeste zwaai van zijn armen brulde: ‘Allright, allright…Ik zal je je zin geven!’ waarna zij spontaan overeind veerde, tussen zijn knieën neerknielde en bewonderend uitbracht: ‘Oh mijn grote, sterke lieveling, ik wist wel dat je van me hield. Nu houd ik ook weer van jou.’
Op een of andere manier werd hij vaker afgerukt dan hem lief was en op de meest vreemde plaatsen, en op de meest onverwachte momenten. Soms overviel ze hem in de wc, terwijl hij argeloos stond te pissen. Soms presteerde ze het om hem klaar te rukken achter het stuur van hun auto, terwijl ze in een file stonden te wachten bij een stoplicht. Een heel bijzondere liefhebberij van deze Duitse parel was het knuffelen van Bill’s ballen, als hij zich stond te scheren, en dan bij voorkeur als hij haast had. Het satanische hierbij bestond hieruit dat de goede, ongecompliceerde Bill eigenlijk niets liever wilde dan een rechttoe rechtaan potje naaien in het daartoe door God geschapen gat, maar dat festijn werd zorgvuldig bewaard voor hoogtijdagen. En dat waren natuurlijk de dagen waarop Herta, na een lange zenuwslopende campagne, weer eens haar zin kreeg.

Nu zou men kunnen menen dat die dingen waaromtrent Herta per se haar zin wilde doordrijven, bestonden uit superdeluxe ijskasten en bontjassen. Maar juist op dat punt had Bill bijzonder weinig reden tot klagen. Herta was een vrij zuinige en efficiënte huisvrouw en door dat superieure seks-chassis waarover zij van nature beschikte, had ze bepaald geen dure kleren nodig om een maximum aan effect te bereiken. Wat Herta met ijzeren hardnekkigheid voor zichzelf wilde houden was het recht om, evenals vóór haar huwelijk, haar uitgaansavondjes met haar vriendinnen te behouden. En daar begon onmiddellijk de schoen al te wringen, want het is een eigenaardigheid van Amerikanen dat ze altijd alles gezellig samen moeten doen. Er werden heel vreemde gezichten opgezet als des avonds bij Bill thuis de bel ging en er goede bekenden van hem op bezoek kwamen, waarna hij als een soort vrijgezel in de keuken met de ijsblokjes, de mosterd en de hompjes kaas stond te jongleren, waarbij hij dan moest bekennen dat hij zijn vrouw niet op kin bellen, omdat hij niet wist waar ze uithing. Op zichzelf was er natuurlijk niets op tegen dat een getrouwde vrouw met een vriendin naar de bioscoop ging. Die oorspronkelijke vriendinnen hadden allemaal de Duitse nationaliteit en bemoeiden zich vrijwel niet met de hecht aaneengesloten Amerikaanse legerkliek waar Herta nu was ingetrouwd. De eerste geruchten gingen pas de ronde doen toen Herta een speciale Amerikaanse hartsvriendin erop na ging houden: een nogal mager, rossigblond en kinderloos wezen dat de helft van de tijd achter de whiskyfles zat en van wie werd gefluisterd dat ze eigenlijk meer zag in meisjes dan in jongens. Toen Bill voor de derde maal thuiskwam en daar deze Evelyn aantrof, zweverig van de drank en giechelig van stemming, deed hij nors, sloeg met deuren, en ging vervolgens wrokkig naar de televisie zitten kijken. Dat had hij beter niet kunnen doen, want dat leidde er direct toe dat Herta korte tijd later de schouders ophaalde en zei: ‘Onze Bill is in een pesthumeur vanavond. Laten wij maar naar mijn kamer gaan, dan storen we hem niet zo.’ Waarna de dames, met de whiskyflessen en de ijsblokjes naar boven verhuisden en de slaapkamerdeur op slot draaiden.
‘God damn you,’ brulde Bill de volgende ochtend. ‘Ik wil die Evelyn hier niet meer over de vloer zien. Iedereen weet dat ze voor driekwart lesbisch is en als jullie hier hele dagen samen zitten te hokken, gaan er de raarste geruchten de ronde doen.’
Herta barstte in schaterend gelach uit: ‘Maar mijn beste Bill, er is toch geen redelijk mens die van mij zal denken dat ik iets in vrouwen zie. Als ze nou zo’n lekker ding als dat van jou tussen hun benen hadden…’
Ze kwam op hem af en begon tussen zijn benen te frutselen. Maar deze keer lukte het niet meteen en Bill bleef aan het brullen en het tieren, waarop Herta zich beledigd omkeerde, op de plaats bevroor en reageerde met de korte opmerking: ‘Goed dan, best Bill. Ik zal Evelyn niet meer hier vragen.’
Dat was het begin van de definitieve krachtmeting en Herta was vastbesloten geen millimeter toe te geven. Negen dagen lang presteerde zij het niet één bek open te doen. Ze liep pruilend poedelnaakt door het huis rond, lag elke nacht, alleen gekleed in wat parfum en schaamhaar, naast haar Bill in bed en was even onbereikbaar en ongrijpbaar alsof zij op Mars verbleef. Op de avond van de tiende dag kwam Bill vrijwel volledig bezopen thuis met een voorstel en een bos bloemen. Herta nam de bloemen op, bekeek ze van alle kanten, wandelde naar de keuken en dropte ze in de vuilnisbak. Daarna kwam Bill met zijn voorstel. Als zij dan zo verschrikkelijk op Evelyn gesteld was, kon zij met haar omgaan en haar ook thuis vragen, mar dan wel met andere mensen erbij, zodat daar niets over kon worden geroddeld.
‘Nee,’ zei Herta kortaf. ‘Die andere mensen, waar jij het over hebt, vervelen me stierlijk, en ik ben niet van plan me te laten vervelen. Evelyn is intelligent en amusant, maar niemand begrijpt haar en als er van die botte gezelligheidsfiguren van jou bij zijn doet ze geen mond open en zit ze alleen maar stil te zuipen.’
Wat Bill verder ook probeerde, beweerde of vroeg, dat hielp allemaal geen zier. Herta had haar ultimatum uitgebracht en deed opnieuw geen bek meer open. Drie dagen later kwam Bill thuis en wie zag hij op de driezitsbank…? Zijn vrouw met Evelyn. Hij stond enkele tellen verbijsterd te kijken, haalde diep adem, keerde zich om en wandelde het huis uit. Hij kwam om twee uur ’s nachts stomdronken boven water. Er werd niets meer over gezegd en die avond, voor de televisie, kreeg hij zijn beloning. Herta kwam binnen in een dun zijden kimono, ging recht tegenover hem zitten, half op haar rug in een armstoel, tilde plagerig de beide slippen van dat dunne gewaad uiteen en spreidde traag en uitnodigend haar prachtige dijbenen uiteen. Het tere roze van haar schaamlippen schemerde verlokkend achter haar opwindende buikhaar.
‘Zou je daar niet eens lekker diep in willen, lieve Bill?’
Bill struikelde haast over zijn logge poten om bij al dat lekkers te komen en met die naaipartij was meteen zijn toekomstig lot bezegeld. Het was eens en voor altijd duidelijk wie daar thuis de broek aan had…en wie er uitmaakte wanneer die uitging of niet.
De goede Bill was aan zijn Herta verslaafd zoals een alcoholist aan drank of zoals een Chinees aan zijn opiumpijp. Herta knipte een plukje van haar schaamharen af, deed dat in een gouden medaillonnetje en gaf hem dat cadeau, zoals ze zei: ‘Om altijd aan te denken.’
Nu, dat deed Bill dan ook, en Herta paste terdege op dat hij er nooit genoeg van kreeg. En op die basis stonden zij, toen Bill’s legerdiensttijd ten einde liep en ze vertrokken naar de Verenigde Staten: naar Chicago. En daar vond onze Herta natuurlijk een geheel nieuw en onontgonnen operatieterrein.

Hoofdstuk III

Toen Lizzie de volgende ochtend wakker werd, lag ze een tijd lang te luisteren naar geluiden in het huis, onzeker van gevoelens en even onzeker over wat nu eigenlijk van haar werd verwacht: kordaat opstaan en opgewekt plaatsnemen aan de echtelijke ontbijttafel, of maar soezerig blijven liggen tot er iemand aan de deur kwam. Ze was nooit zo bijzonder kordaat geweest en bovendien was zij wat huiverig over het soort van humeuren wat zij beneden kon aantreffen, dus bleef ze maar onder de dekens liggen tot de droge slag van de voordeur en het knoerpen van autobanden op grind haar deed vermoeden dat haar broer weg was naar zijn werk. Tien tellen later bewoog de kruk van de deur. Toen die op slot bleek, kwam er een korte, bevelende klop en dan Herta’s stem: ‘De koffie is klaar. Ben je wakker?’
‘Jaja, ik ben wakker.’
Herta’s stem, op ongeduldige toon: ‘ Waarom doe jij in Jezusnaam je deur op slot?’
Lizzie krabbelde het bed uit en graaide naar haar gebloemde ochtendjas, en terwijl ze die aandeed, haastte ze zich naar de deur en draaide de sleutel om. Daar stond Herta in een kort, wijdgepijpt sportbroekje met van boven niets anders dan het topstuk van een bikini dat niet meer dan de helft van haar magistrale borsten bedekte. Haar zongebruinde buik welfde in een heel flauwe bocht naar voren en Lizzie zag tot haar verbijstering dat in het holletje van de navel van haar schoonzuster een lichtblauwe halfedelsteen prijkte in een dun gouden randje. Herta stapte de slaapkamer binnen, keek even rond, snoof een paar keer wat lucht op, stapte dan op het bed af en rook aan de nog warme lakens die zojuist door Lizzie waren verlaten.
‘Precies wat ik dacht’ zei Herta, haar neus begravend in het midden van het bed. ‘Jouw lichaam geurt als parfum, weet je dat?’
Lizzie stond wat te blozen en te frunniken aan het sluitkoord van haar ochtendjas. Herta richtte zich op, stapte op haar af en bekeek haar schoonzuster van het hoofd tot de voeten.
‘Ik ben vreselijk gevoelig voor de manier waarop mooie vrouwen ruiken, weet je dat? Dat heb ik altijd gehad. Weet je waar jouw lichaam naar ruikt?’
Lizzie stond wat te stotteren en eindigde maar met verward het hoofd te schudden. Met beide handen probeerde zij wat orde te brengen in haar verwarde haren.
‘Een soort van seringen,’ zei Herta. ‘Laat mij eens aan je ruiken?’ Ze trok de beide panden van Lizzie’s ochtendjas uiteen, legde haar gezicht tegen de dunne chifonne nachtjapon die Lizzie’s buik bedekte en bleef zo even staan. Haar warme adem streek intiem over Lizzie’s lichaam en veroorzaakte een lichte trilling van beginnende opwinding die ergens diep in haar buik scheen te ontdooien.
Een van Herta’s armen gleed onder de ochtendjas door om Lizzie’s middel, maar juist toen Lizzie in een vreemde paniek op het punt stond zich terug te trekken, richtte Herta zich abrupt op, haar arm latende waar die was en zei: ‘Kom mee, schoonzusje, wij gaan gezellig samen koffie drinken.’
Met de hand beschermend en zusterlijk om het slanke middel voerde Herta haar de trap af, de keuken in.
‘En hoe is je eerste nacht hier verlopen? Goed geslapen?’
Lizzie tilde haar kop koffie met beide handen op en begon het bekende, beleefde verhaal over heerlijke nachtrust.
‘Nou, je broer heeft ook geslapen als twee ossen,’ zei Herta nonchalant, en dat gaf Lizzie de gelegenheid om te beginnen over iets waar zij in bed al een hele tijd over had liggen piekeren. ‘Doet hij dat wel vaker…zo het huis uitlopen en zoveel drinken?’
Herta haalde haar schouders op en antwoordde kort: ‘Dat zijn mannenzaken en ik vind niet dat je daar als vrouw je neus in moet steken. Mannen zijn nu eenmaal anders en denken anders dan wij vrouwen. Mannen hebben nu eenmaal zo nu en dan behoefte om met mannen onder elkaar te zijn, elkaar op de schouders te meppen en vieze, rauwe moppen te tappen. Zoals wij, vrouwen, onze eigen wereld hebben met behoefte aan speciale vrouwelijke tederheden. Dat moet je niet door elkaar halen, schoonzusje.’ Herta boog zich wat voorover en aaide Lizzie enkele malen langzaam en liefkozend over het zijdedunne, blonde haar. Op precies het juiste psychologisch moment, nadat weer die huiverende trilling, laag in haar buik, bij Lizzie was wakker geworden, nam Herta haar hand weg, stak een sigaret op, en vroeg: ‘En wat ben je nu verder van plan met jezelf te gaan doen? Ik bedoel, heb je enig soort van plan voor je verdere leven?’
Lizzie antwoordde vaagjes: ‘Ja, ik zal wel iets moeten gaan doen, natuurlijk. Wat werk zoeken, dacht ik.’
Heb je vroeger weleens gewerkt?’
‘Nou, niet zo erg veel. Een paar maanden in een bloemenwinkel en daarna een tijdje in een boetiek. Administratie en zo, ook wel. Maar ik kan natuurlijk een secretaressecursus gaan volgen.’
‘Voorlopig ben je al een hele aanwinst voor onze kleine gemeenschap hier. Een heel stel mannen zullen je binnenkort wel komen bezichtigen, denk ik zo. Dat heb je aan je broer Bill te danken want die heeft links en rechts luidkeels opgegeven van de aantrekkelijkheden van zijn pas gescheiden jongere zuster.’
‘Oh, mijn God, ‘ zei Lizzie ontdaan. ‘Heeft hij dat hier allemaal rondverteld?’
‘Met de beste bedoeling, neem ik aan,’ zei Herta met een scheen lachje. ‘Hij wil waarschijnlijk zijn beminde zusje zo snel mogelijk weer veilig onder de pannen brengen. En zeg me nu eens eerlijk, mooi zusje, is dat eigenlijk niet wat ergens in jouw eigen achterhoofd zweeft? Iemand, zo mooi en sexy als jij, en dan nog zonder kinderen, kan elke maand wel tien huwelijken sluiten.’
Lizzie maakte plotseling een paniekerig afweren gebaar: ‘Dat is nou wel het allerlaatste waar ik voorlopig op uit ben. Ik wil gewoon een tijdje helemaal alleen zijn. Tot mezelf komen. Sommige dingen voor mezelf uitdenken, als je begrijpt wat ik bedoel.’
Vanaf de overkant van de tafel zat Herta een tijdje recht en aandachtig haar schoonzusje in de ogen te kijken met een merkwaardig penetrerende blik, als keek zij dwars in de ziel en in de lichamelijke geheimen van het blonde vrouwtje. Dan schoof zij een van haar handen over het tafelkleed naar voren en nam daarmee een van Lizzie’s handen beet zonder met haar blik Lizzie’s ogen los te laten. Met een zachte, lage, vertrouwelijke stem vroeg zij: ‘Kon je in bed eigenlijk wel met je man overweg?’
Lizzie kreeg een kop als vuur, maar Herta’s dwingende ogen, nog steeds diep in haar kijkend, maakten het haar onmogelijk om liegende of ontwijkende antwoorden te geven. Dan zei zij: ‘In het begin ging het allemaal wel, geloof ik, maar op den duur begon ik er een hekel aan te krijgen.’
Herta’s duim bewoog zich zacht strelend heen en weer over de binnenkant van Lizzie’s handpalm. Zij knikte langzaam en begrijpend, liet dan plotseling de hand los en zei op heel andere toon: ‘Weet je dat ik eigenlijk geen enkele foto van jou heb? Ja, wel zo’n snapshotje waar je op staat met je man op Coney Island, maar geen echt goede. Ik heb een pracht van een camera meegenomen uit Duitsland. In de voorkamer hebben we op het ogenblik prachtig licht. Mag ik je daar eens fotograferen? Kom mee, maar doe dan wel die tuttige ochtendjas uit.’
Voor Lizzie goed en wel wist wat er gebeurde, zat zij in haar ragdunne nachtjapon in een schuin binnenvallende baan zonlicht met Herta wijdbeens tegenover haar, turend in de zoeker van de camera.’
‘Besef je eigenlijk wel hoe lief en mooi je bent?’ zei Herta, terwijl de sluiter van de camera klikte.’
‘Maak eens één schouder bloot…’En toe Lizzie, wat aarzelend, één schouderbandje opzij schoof, liet Herta opeens de camera zakken, stapte op haar af en zei: ‘Wat staan we toch te teuten en te tutten…Mooie dingen zijn er om gezien te worden,’ en meteen trok zij met een ferme ruk de gehele bovenkant van het dunne nachtgewaad naar beneden, boog zich voorover en bewoog strelend en liefkozend de top van een pink rond de zachte contour van een van Lizzie’s naakte borsten.’
‘Juist,’ zei Herta, met een stem als een ademtocht. ‘Zo zacht als fluweel en o, zo gevoelig. Blijf stil zitten en laat mij maar begaan.’ Terwijl haar hand heel zacht en liefkozend om beurten beide blonde borstjes bleef beroeren, zei haar stem, verleidelijk en gebiedend: ‘Doe langzaam je ogen dicht, Lizzie. Laat je mooie lange, zijden wimpers zakken.’ En terwijl haar stem zacht doorpratend voortging, daalden haar strelende, beminnende, bewonderende handen langzaam lager en lager. Vreemde huiverringen van ontwakende gevoelens trilden door Lizzie’s hongerig lichaam, en zonder tegenstribbelen liet zij toe dat haar nachtgewaad over haar knieën naar boven werd getild terwijl Herta zei: ‘Je bent daar van onderen nog mooier dan van boven, liefje. Laat mij je kussen…Ik wil eindeloos lief voor je zijn.’
Lizzie was ten prooi aan een chaos van gevoelens die nog nimmer eerder in haar waren ontwaakt. Niet in haar jongste meisjesjaren en zeker niet met haar eigen man. Met een gedeelte van haar wezen besefte zij dat zij bezig was met iets te doen wat volkomen taboe was: zich te laten strelen en kussen door een vrouw. En toch was zij niet in staat, zich aan die liefkozing te onttrekken.’
De bewonderende, overal ronddwalende handen van het Duitse meisje, die nu eens hier, dan eens daar de meest gevoelige plekken van haar huid tot leven brachten, hielden haar in een permanente staat van afwachtende hulpeloosheid. Als die hypnotiserende, lage stem maar eens wilde zwijgen. Als die steeds verder explorerende vingers maar even ophielden met haar zenuwen in spanning te houden, zodat zij even de kans kreeg om haar verstand te gebruiken, dan zou zij misschien de ogen kunnen openen en opstaan, naar haar slaapkamer kunnen vluchten en de sleutel kunnen omdraaien in het slot. Nu was haar dat volslagen onmogelijk: haar lichaam werd door Herta’s stem en handen even reddeloos gehypnotiseerd als een vogeltje door de blik van een slang. Toen kwam het moment dat Herta’s vingertoppen met cirkelvormige krauwelgebaren begonnen te strelen over het blonde, flossige haar boven tussen haar dijbenen., die vrijwel onmiddellijk reageerden met enkele korte, zenuwachtige schokjes. Meteen kwam Herta’s ingehouden stem, vlakbij haar oor: ‘Laat je gaan, mijn Lizzie. Je bent véél te lang liefde en begrip tekortgekomen. Hoor je mijn stem, Lizzie? Doe je benen eens een beetje uit elkaar, Lizzie. Een klein beetje maar.’ En tegen haar wil vouwde het blonde meisje haar knieën een handbreedte uiteen maar sloeg ze onmiddellijk geschrokken weer tegen elkaar, terwijl ze het hoofd van links naar rechts rolde: ‘Niet doen, Herta. O, mijn god, dit mág niet.’
De warme adem van het Duitse meisje streek langs haar oor en de dwingende, verleidelijke stem antwoordde: ‘Natuurlijk wel, Lizzie. Ik doe je toch niets kwaads? Die beestachtige mannen, die hebben je kwaad gedaan. Je kunt mij vertrouwen, Lizzie. Lieve, mooie Lizzie. Lizzie, ik wil je eeuwig strelen en bewonderen, Lizzie. Bij mij ben je veilig, niet meer tegenstribbelen, Lizzie. Doe je benen een beetje uit elkaar, toe nou, liefje. Je bent zo mooi daar beneden, zo zacht…’
Weer weken de knieën aarzelend een beetje vaneen, maar op het ogenblik dat Herta’s vingertop van bovenaf neergleed in het verborgen gleufje tussen het elegante blonde schaamhaar, sloegen de dijbenen van het blonde meisje, in een beschermende reflex, weer tegen elkaar. Maar Herta had veel te veel ervaring en raffinement om niet te weten hoe zij dergelijke aanvankelijke schuchterheden moest overwinnen. Zij ritste behendig de zijsluiting van haar korte sportbroekje naar beneden, nam één van Lizzie’s handen en legde die in het warme, dampende dal van haar ruigbekroesd seksravijn, terwijl haar stem bijna smekend vroeg: ‘Streel mij daar, lieveling. Wees ook een beetje lief voor mij.’
En daarmee was het hek voorgoed van de dam. Herta’s lippen grepen gretig en liefkozend een van Lizzie’s roze tepels, één van haar handen begon vragend en dwingend naar beneden te schuiven tussen Lizzie’s benen en haar andere hand geleidde de vingers van het blonde meisje in het rond tussen haar wijd geopende benen. Aanvankelijk bleven de vingertoppen van het blonde meisje nog passief, maar naarmate haar opwinding en vooral ook haar nieuwsgierigheid verder en verder ontwaakten, begon Lizzie, in het begin nog heel schuchter, maar gaandeweg actiever, de intieme geheimenissen tussen Herta’s benen te onderzoeken. Het duurde niet lans of zij lagen in de lengte gestrekt dicht tegen elkaar op de kussens van de bank met hun hijgende adems suizend langs elkaars oren en hun handen koortsachtig strelend en tastend in steeds feller klimmende opwinding. En vanaf dat moment voelde Lizzie zich opgenomen door een hete golf van veel te lang onderdrukte extase. Haar knieën spreidden zich vanzelf uiteen en lichte, korte schokjes gingen over haar benen en buik, terwijl haar adem korte kreetjes begon uit te stoten: ‘O, ja, Herta, dat moet je doen. Méér, Herta, méér. Mijn God, dit is niet te geloven! Vlugger, Herta, vlugger!’ en een paar tellen later barstte al haar jarenlang gefrustreerd seksueel verlangen los in een explosiegolf van klaarkomen die tellenlang bleef voortduren en dan langzaam wegebde tot zij roerloos en volkomen slap terneerlag met gesloten ogen en haar mond half open, terwijl kleine druppeltjes zweet parelden op haar bovenlip. Haar ene hand lag bewegingsloos tussen Herta’s benen, maar het Duitse meisje deed geen moeite daar op dat moment verandering in te brengen. Met een flauwe glimlach van triomf op de lippen, rond de ietwat scheve, perverse mond, richtte zij zich op een elleboog op, nu absoluut zeker van haar verovering en haar eeuwig meesterschap over deze jonge, zo aantrekkelijke prooi. In die houding bleef zij rustig afwachten tot Lizzie’s ogen zich een beetje openden en zij wist precies wat voor uitdrukking zij daarin zou lezen: de bijna dronken, onzekere zweverige blik van een vrouw die voor de eerste maal door iemand tot orgasme is gebracht. Terwijl het Duitse meisje opzij reikte naar een laag tafeltje, daar een sigaret afnam en die aanstak, zei Lizzie, op zachte en verbijsterde toon: ‘IK wist niet dat zoiets mogelijk was. Dit is me nog nooit overkomen.’
Herta blies een rookwolkje uit, recht naar een van de roze tepeltjes, en antwoordde met een flauw glimlachje: ‘Eens moet de eerste keer zijn, liefje. Maar begin je nu te begrijpen wat je al die jaren hebt gemist, en waarom jouw huwelijk is misgelopen?’
Het blonde meisje lag daar een tijd over na te denken, slikte dan iets weg en vroeg, niet zonder een ondertoon van angst: ‘Bedoel je…Wil je daarmee zeggen dat ik eigenlijk abnormaal ben?’
Herta wierp haar hoofd achterover en lachte uitbundig: ‘Wat gebruik jij een idiote woorden, mijn beste kind. Dat jij fijngevoeliger bent en meer behoefte hebt aan tederheid dan grovere en bottere vrouwen, dat betekent toch zeker niet dat je abnormaal bent? Die botteriken van kerels, die niets van het gevoelsleven van een vrouw begrijpen, die stomme Neanderthalers, die zijn abnormaal.’
‘Dat zal dan wel zo zijn,’ zei Lizzie, nog steeds ten prooi aan een chaotische mengeling van nooit eerder beleefde gevoelens. ‘Kan ik een trekje van jouw sigaret krijgen?’
‘Ik zal er een voor je aansteken,’ zei Herta, ‘en als die op is zullen we eens kijken of het nog een keertje gaat. Je weet nu hoe het moet, en de tweede keer is meestal nog beter dan de eerste. Maar ga dan mee naar boven, naar mijn slaapkamer. Daar hebben we een groot, breed dubbel bed, en dat is wel zo comfortabel. Kom, geef me je hand en kom mee. Dan zal ik je een heel leuk grapje leren.’
.
Als in een half beleefde droom liet Lizzie zich door Herta meevoeren de trap op, maar naarmate zij hoger kwamen, begon het Duitse meisje sneller en sneller te lopen, alsof zij op weg was naar iets dat geen langer uitstel duldde. Zij liep met snelle schreden de open slaapkamerdeur door, op het nog opengeslagen liggende bed af, en wierp zich daar ruggelings op neer, met de armen wijd uitnodigend uitgestrekt.’
‘Kom bij me, mooie Lizzie, kom in mijn armen.’
Lizzie legde zich naast haar neer en drukte haar trillende en verlangende lichaam over de volle lengte tegen het hete vlees van Herta; vol spanning afwachtend, wat de strelende en tastende handen haar voor genotsgolven zouden gaan bereiden. De eerste minuut gebeurde er vrijwel hetzelfde wat zij beneden, op de bank, al had leren kennen: het langzaam, teder opvrijen van alle gevoelige plekjes. Haar eigen hand was nu ook iets minder schroomvallig, uit eigen beweging tastte zij nieuwsgierig en begerig naar de weelderige, warme en vochtige geheimen tussen Herta’s benen, en nu begon het Duitse meisje zelf te reageren: ‘Weet je nu wat je met mij doen moet, Lizzie? Hetzelfde wat ik bij jou heb gedaan. Wees eens lief voor mij, Lizzie? Wil je dat?’
‘Natuurlijk, Herta, natuurlijk wil ik dat.’ Lizzie’s vingers bewogen onhandig en twijfelend tussen Herta’s dichtbehaarde schaamlippen. ‘Is het lekker zo, Hertalief?’
‘Ja, ‘ zei het Duitse meisje, ‘maar ik weet wal lekkers. Iets dat nog veel spannender is. Je moet je omdraaien, Lizzie, en dan op handen en knieën gaan zitten. Je bent zo mooi van onderen, Lizzie, dat ik je vlak voor mijn ogen wil zien. Ik wil je daar kussen. Heel zacht en lief en innig kussen…Doe maar eens wat ik zeg.’
In een verwarde mengeling van afwachtende opwinding en nieuwsgierigheid volgde Lizzie de instructies van Herta op. Zij draaide zich om, met haar gezicht bij Herta’s voeten, ging dan op handen en knieën zitten, en het volgende moment sloegen de armen van Herta zich klemmend rond haar dijbenen en een hete, begerige vrouwenmond perste zich wijdopen tegen haar blonde vrouwelijkheid. Een zachte, hete lans drong kronkelend en zoekend door in haar intieme ingang, terwijl de lippen, wrijvend en happend, alles beroerden wat aan zachtroze, gevoelige dingetjes tussen dat zachte schaamhaar verborgen lag.’
‘Oeh… ahhh!’ kreunde Lizzie, haar onderlichaam heen en weer bewegend over die gretig happende, heftig tastende mond. ‘Oh, Herta, dit is ontzettend. Wat doe je me aan! O, dat is heerlijk; dat is gewoon goddelijk, Herta. Neenee, jajaja! O, Herta, je bent een wonder, een heerlijk wonder. Wat heb ik al die jaren in godesnaam allemaal gemist! Doe je benen wijd uit elkaar, Herta…, Ik wil je zelf óók kussen. Ik wil mijn tong diep in je stoppen, Herta…Mijn heerlijke, goddelijke Herta. O, wat heb jij een prachtige, grote, machtige kut, Herta. Doe bij mij wat ik bij jou doe, Herta. Jaja! O, daar voel ik het aankomen. Herta, het komt…het komt! Ik kan het niet meer tegenhouden, Herta, oooaahhhh, o, dit is verschrikkelijk! Herta, Herta, wat heb je me geleerd. Wat moet er van ons terechtkomen, Herta…Hertalief, ik sterf van genot!’
Maar dáár liet Herta het niet bij zitten. Die verdomde Lizzie was nu twee keer klaargekomen, en dat was mooi genoeg. Nu wilde Herta zelf aan haar trekken komen.’
‘Nou wil ik, godverdomme!’ zei ze tussen haar tanden en gaf Lizzie een woeste klets met de blote hand tegen de boven haar nadeinende billen.’
‘Vooruit! Duw je tong diep in me. Bijt me in mijn kittelaar, lik me in mijn gleuf, verdomme! Harder! Harder! Hoor je niet wat ik zeg, luie geile meid! Jij lekker twee keer klaarkomen en mij hier zo laten liggen. Dat had je gedacht. Maak me klaar, voor de duivel, of ik sla je reet bont en blauw. Klets! Dieper met je tong… harder! Nou begin je het te leren, ja. Weet je dat ik zes of zeven keer achter elkaar klaarkomen kan? Vooruit, of ik bijt je een stuk uit je kut, lui geil ondier. Dieper! Vlugger! Ja, nou ga ik voor de eerste keer komen. Ik wil je kut proeven als ik klaarkom… Sneller, vlugger…Ja, daar kom ik! Ik hap je in je kutje…Aaahoe!’
En daarop volgde een half uur, zoals Lizzie in haar meest woeste dromen niet voor mogelijk had gehouden. Na de tweede toer van Herta was haar ongeoefende tong doodmoe van het likken en doordringen in het onverzadigbare liefdehol van de Duitse lesbienne, maar Herta kende geen pardon, en ophouden was er niet bij. Toen Lizzie uitgeput in snikken uitbarstte: ‘Maar ik kan gewoon niet meer, Herta! Ik wil wel, maar ik kan niet. Laat me even uitrusten.’ Snauwde het Duitse meisje: ‘Duw dan je vingers erin, verdomme, maar ga door! Ik begin nou pas lekker op toeren te komen.’
Alles bij elkaar kreeg de verbijsterde Lizzie die ochtend een stoomcursus lesbische techniek, waarbij het huilen haar nader stond dan het lachen. Wat die ochtend zo teder en lieflijk was begonnen als een verfijnde seksuele idylle, was nu ontaard in een lesbische orgie, waarbij het felle slagen regende op haar roodgemepte billen en de tranen van ontsteltenis, moeheid en pijn neerdruppelden op Herta’s buik en dijbenen.’
Maar na een half uur was die explosie van seksueel geweld ten slotte ten einde. Herta vouwde de benen tegen elkaar, duwde Lizzie van zich af, richtte zich op een elleboog op, en reikte naar het tafeltje naast het bed om een sigaret te zoeken.’
‘Je leert het nog wel, liefje,’ zei ze tegen de volkomen uitgeput naast haar liggende Lizzie. ‘Oefening maakt de meester. Als je maar niet denkt dat je telkens bij mij kunt komen om zelf lekker klaargemaakt te worden, en dan mij opgejut achter te laten. Voor wat hoort wat. God, wat voel ik me lekker. Daar had ik echt behoefte aan. Hoe vaak ben ik ook weer klaargekomen? Vijf, nee, zes keer. Geen record, maar het kan ermee door. Ga mee naar beneden, dan zal ik verse koffie voor ons maken en dan gaan we boodschappen doen.’

Wat Lizzie, in haar diepe geschoktheid, nog het meest verbijsterde, was de plotselinge wijze waarop haar Duitse schoonzuster van stemming en aard kon veranderen. Van lief, begrijpend en teder was zij plotseling veranderd in een genadeloze, ranselende duivelin die alleen maar bedacht was op haar eigen lusten en bevrediging. Maar zodra zij eenmaal gekregen had wat haar meest verborgen driften haar bevolen, werd elke herinnering daaraan in haar gedrag volkomen uitgewist, en de rest van die dag was Herta een en al zorgzaamheid, vrolijkheid, aandacht en attentie. Terwijl Lizzie uitgeput op de bank in de woonkamer lag en een serveerblad kreeg gebracht vol met de lekkerste slaatjes en hapjes, smaakvol opgediend op gekleurde schoteltjes rond een vaasje bloemen, was het haar vrijwel onmogelijk om zich voor te stellen dat deze zelfde, sluipendlopende, licht over haar haren strelende Herta, het zelfde wezen was dat als een wilde feeks met haar blote hand op haar roze billen had liggen ranselen; zonder enig geduld of begrip voor de wanhopige tranen van uitputting, die neerdrupten in haar wijdopen schaamspleet. Nu zij langzaam wat tot rust begon te komen na de schokkende ervaringen van die ochtend, begonnen langzaam de onafwendbare consequenties van wat er gebeurd was tot Lizzie door te dringen. Hoe moest zij haar broer, als die straks thuiskwam, in de ogen kijken? Hoe moest deze logeerpartij verder verlopen? Om vijf uur, toen Herta naar het kleine barretje in de hoek ging om uit gin en vermout een kan martini te mixen voor de thuiskomst van haar wettige echtgenoot, had Lizzie eindelijk al haar laatste reserves aan wilskracht en moed bij elkaar gesleept. Haar schoonzuster leek in zo’n begrijpende en schattige stemming, dat zij het aandurfde om te beginnen: ‘Herta, ik heb, eh…zo’n beetje liggen nadenken over wat we… Over wat er vanmorgen is eh … voorgevallen. En ik geloof echt dat het maar beter is dat ik straks mijn koffertje inpak en terugga naar New York. Want…’
Herta zette kalm de kan martini op het glazen bovenblad van de bar, deed enkele passen de kamer door, ging zitten op de armleuning van een fauteuil en antwoordde liefjes: ‘Zo, schoonzusje, dacht jij dat? Dan zou ik maar rap van ideeën veranderen als ik jou was.’
Er viel een stilte. Die stilte duurde lang. Het begon er op te lijken, of Lizzie lag te wachten tot haar schoonzuster nader zou verklaren wat zij met die opmerking bedoelde, maar na enige tijd werd het hoe langer hoe duidelijker dat Herta dat absoluut niet van plan was.’
Wat koppigheid betreft was zij al tijden geleden Bill Scott de baas gebleken en daarbij vergeleken was deze Lizzie een zachtgekookt eitje. Het was dus eindelijk natuurlijk Lizzie die een paar keer zuchtte, eventjes kuchte en toen slapjes voor de draad kwam met: ‘Hoe bedoel je dat?’
Herta bekeek koeltjes de nagels van haar linkerhand: ‘Och,’ zei ze, ‘Jij denkt ook niet ver na, is het wel? Als jij straks aan je geliefde broertje aankondigt dat je je koffertjes gaat pakken, lijkt het me niet onredelijk als hij gaat vragen hoe dat zo ineens komt. En nu ben ik altijd heel eerlijk van aard en dan zou ik hem moeten zeggen dat je zo geschrokken was van wat wij vanmorgen hebben uitgehaald dat je…’
Lizzie veerde met een schok van de zitbank overeind.’
‘Dat durf je niet. Zoiets zou je nooit aan mijn broer durven vertellen.’
Herta hief de linkerhand wat op, bewoog die heen en weer en liet het late zonlicht spiegelen in haar nagellak.’
‘Maar hij wéét het, liefje. Daarom was hij gisteren ook zo zenuwachtig.’
Lizzie zat haar met grote ogen aan te kijken.’
‘Wát weet Bill?’
‘Dat ik, laten we zeggen, zo nu en dan, eh… speciale belangstelling heb voor sommige seksegenoten van mij. In het begin ging hij daar wel over tekeer, maar toen me dat ging vervelen heb ik hem kort en duidelijk voor de keus gezet: ophouden met zeuren of anders echtscheiding. En hij kan me gewoon niet missen, liefje, dus wat wil je?’
Na enkele tellen ontsteld zwijgen barstte Lizzie ineens los: ‘Ik geloof je niet.’
Herta maakte een achteloos schoudergebaar. ‘Probeer het. Ik zal je niet tegenhouden.’
Lizzie barstte verontwaardigd los: ‘Ik kan niet geloven, ik kan me niet voorstellen dat mijn broer… dat ik… dat wij…’
Het was nu Herta’s beurt om ongeduldig uit te vallen: ‘Zit nou niet te kletsen als een naïeve totebel, alsjeblieft. Die goede, beste brave broer van jou heeft natuurlijk geen seconde verwacht dat zijn eigen brave zuster de eerste de beste ochtend al met haar tong tot aan de huig tussen mijn schaamlippen zou zitten. Wat wist hij eigenlijk van jou af? Maar op het ogenblik dat jij de auto uitstapte en op de voordeur toeliep, wist ik al hoe laat het was. Je bent een geboren pot, liefje, ook al wil je dat voor jezelf niet bekennen. Ook al trouw je nog tien keer, dan zul je toch nooit iets anders zijn dan een pot die alleen maar kans ziet om klaar te komen bij een andere vrouw. En nou wil ik er geen woord meer over horen. Trouwens, daar hoor ik de auto van je broer aankomen.’
Diezelfde avond werd een groot gezelligheidssucces: Herta had haar zin weer eens gekregen, dus die zette haar beste beentje voor.’
Bill Voelde (zonder dat hij voor zichzelf al te diep op de redenen daarvoor wilde ingaan) dat er een of andere beloning voor hem in het vooruitzicht lag, binnen de muren van de slaapkamer en dat kikkerde hem zozeer op, dat hij niet meer dronk dan twee martini’s en tijdens het eten aankondigde dat hij beide vrouwen zou fuiven op een bioscoopje. Daarna dronken ze nog een kopje koffie. Bill vertelde enkele lachverhalen en vervolgens ging iedereen welgemoed naar bed. De eerste dag van Lizzie’s logeerpartij was ten einde. Ondanks het feit dat zij méér dan bekaf was van vermoeidheid, duurde het lang eer zij zich in slaap had gewoeld. Daarvoor waren er te veel schokkende dingen in een te korte tijd met haar gebeurd.’
Het was maar goed dat zij niet kon voorzien wat haar nog te wachten stond. Had zij over voldoende gezond verstand beschikt, dan was zij in alle stilte, met of zonder koffers, de trap afgeslopen en door een raam naar buiten geglipt … om nooit meer terug te keren. Maar Lizzie was nooit iemand geweest die sterk was in doortastende besluiten, en in de tweede plaats was een ziekelijke nieuwsgierigheid naar mogelijke nieuwe kutavonturen met deze perfide schoonzuster toch nog sterker dan zij voor zichzelf wilde weten.’

Hoofdstuk IV

Toen Lizzie de volgende ochtend wakker werd, had zich intussen in haar innerlijk een merkwaardige ommekeer voltrokken. Want deze zwakke en broze poppetjes zoals de zogenaamd hulpeloze Lizzie, hebben meestal een verbazingwekkende capaciteit om zich in het leven te handhaven. Dat komt doordat zij zich met een voor anderen onbegrijpelijke gewetenloosheid kunnen neerleggen bij feiten die nu eenmaal toch niet te veranderen zijn. Lizzie’s onderbewustzijn had dit gedurende haar slaap verwerkt. Wat gebeurd was, was geaccepteerd en terwijl zij neerzat voor haar toilettafel, luisterend naar de geluiden die van beneden kwamen, traag en behaagziek een kam halend door haar blonde haren, voelde zij slechts de trage opwinding van een nieuwsgierige afwachting over wat deze dag haar brengen kon. Ze deed nu ook iets dat zij nooit eerder had uitgehaald. Zij ging naakt voor de spiegel staan, spreidde de benen wat uiteen en bekeek haar behaarde driehoekje met ongewone belangstelling. Hoe totaal verschillend was haar eigen intieme deel met dat van Herta. Het was klein, met smal, lichtbehaarde randjes, eigenlijk een soort minikutje, vergeleken bij het forsbehaarde maxi-apparaat waar Herta op mocht bogen.’
Maar, elegant of fors, het was onze Lizzie allang duidelijk geworden dat zij allemaal in principe op eenzelfde wijze functioneerden, mits op de juiste wijze behandeld. Het was nu twintig over acht en zij betrapte zich erop dat zij met enige spanning zat te luisteren tot de slag van de deur en het geluid van autobanden zou aankondigen dat haar broer naar zijn werk was. Die voordeurbons kwam tien minuten later. Lizzie hield haar adem in, legde de vingertoppen op de rand van haar toilettafel en zat vol spanning te wachten op de verwachte komst van Herta. Maar er kwam helemaal geen Herta opdagen. Er kwam ook geen enkel geluid van beneden: geen radiomuziek, geen stofzuigergesnor, geen gerinkel van vaatwerk. Best dan. Het gaf Lizzie ergens een aparte van opwinding om zichzelf te dwingen wat langer boven te blijven en zo het opwindend moment van het weerzien met haar schoonzuster uit te stellen. Want elk moment dat het wachten langer duurde, verhoogde de extase als dit eindelijk zou komen. Maar dat hield zij niet langer vol dan precies één kwartier op haar reisklokje. Toen stond zij plotseling op, gekleed in een appelgroene pyjama, afgezet met crèmekleurige kant en wandelde met grote show van onverschilligheid en een brandende sigaret in een mondhoek heel kalm de trap af, zichzelf lekker plagende met de extra seconden die dat haar kostten. Zo stapte zij de keuken binnen, met een air of zij op niets anders uit was dan op een vers kopje koffie.’
De keuken lag leeg en verlaten.’
Na een bijna paniekerige speurtocht door het hele huis werd het duidelijk dat Herta, vermoedelijk samen met haar man, de deur was uitgegaan. Lizzie begon hoopvol rond te kijken naar een of ander briefje. Maar niets hoor, geen briefje. Dus Lizzie begon wat triestig zelf koffie te zetten en daarmee zat ze in haar eentje aan de keukentafel, zenuwachtig trekkend aan de ene sigaret na de andere. Zo nu en dan stond zij even op, keek eens uit het raam en enkele malen begon haar hart wat sneller te bonzen en trok een vreemde tinteling door haar buik, als ze het geluid hoorde van een naderende auto. Dat ging twee uur zo door.’
En toen Herta eindelijk de sleutel in het voordeurslot stak, voelde Lizzie de adem stokken in haar keel. Ze stompte haastig het restje van een sigaret uit en was met groot vertoon van uiterlijke kalmte bezig een nieuwe op te steken, toen Herta naar binnen stapte, een net met boodschappen op het aanrecht deponeerde, opgewekt hallo zei en meteen de keuken weer uit wandelde. Dat gebeurde zo snel en zo wreed, onverschillig, dat Lizzie een ogenblik dacht dat de tranen haar in de ogen zouden springen. Niet eens een korte blik van verstandhouding: geen aaitje over haar haren; geen bemoedigend drukje op de arm, totaal niets. Alleen maar dat kille hallo, en wegbenen uit de keuken.’
Lizzie bleef verslagen aan de keukentafel zitten. Maar het duurde niet lang of zij begon zichzelf voor te houden dat zij zich op zat te winden over niets. Herta had haar gewoon eens lekker willen laten uitslapen en was alvast boodschappen gaan doen; zij zou zometeen wel binnenkomen om gezellig samen koffie te gaan drinken.’
Maar Herta kwam niet weer opdagen. De elektrische keukenklok zoemde onaandoenlijk verder en toen er een halfuur van eenzaamheid was verlopen, begon de betekenis van Herta’s koele hallo tot Lizzie door te dringen: Herta was helemáál niet van plan om gezellig koffie te komen drinken in de keuken. Zij zat ergens anders in het huis. Was het soms haar bedoeling dat Lizzie naar háár toe zou komen? Na nog vijf minuten wachten, twijfelen en talmen stond Lizzie plotseling op, wreef haar sigaret uit en beklom de trap naar boven. Daar stond zij even te luisteren. De deur van haar eigen slaapkamer stond nog open, maar die van Herta was dicht. Lizzie sloop erop af, stond eventjes gebukt te luisteren en klopte dan schuchtertjes: ‘Herta, ben je daar binnen?’
Na een tel of wat kwam het antwoord, loom en een tikje verveeld klinkend: ‘Kom maar binnen.’
Herta lag spiernaakt op bed een krant te lezen, met een sigaret in de linkermondhoek en één knie hoog opgetrokken wat aan Lizzie een opwindend uitzicht gaf op een deel van Herta’s weelderige schaamflos.’
‘Ik… ik heb je vanmorgen gemist.’
Zonder haar ogen van de krant af te nemen, zei Herta: ‘Ja, ik had een heel stel boodschappen te doen.’
‘Maar waarom heb je me niet gewekt? Dan hadden we ze gezellig samen kunnen doen.’
Na een tel of twee kwam het nonchalante antwoord: ‘ Och, dat was weer zo’n gedoe.’
En dat scheen dan voorlopig wel het einde te betekenen van deze spannende conversatie. Lizzie stond nog even te aarzelen, maar kon niets redelijks vinden om het gesprek mee voort te zetten. Maar in zo’n situatie komt er altijd een moment waarop men té lang heeft staan teuten en dan is het onmogelijk geworden om zonder meer om te draaien en weg te lopen. Dus Lizzie begon even met de wreef van haar voet langs haar andere kuit te schuren en vroeg dan: ‘Heb ik soms iets gedaan waar je boos over bent?’
Het prachtige lange dijbeen ging naar beneden, de krant zakte, en de licht geamuseerde blik uit Herta’s groenige ogen keek Lizzie vlak aan.’
‘Boos op jou? Waarom zou ik in vredesnaam boos op jou zijn? Of heb je iets van het servies gebroken?’
‘Nee, nee. Maar ik dacht dat je misschien, eh… na dat gesprek van ons gisteren…’
Herta bewoog de palm van haar hand losjes strelend over haar lichtgewelfde buik, lachte even en zei: ‘Maar mijn beste Lizzie, je moet niet zo egocentrisch zijn. Denk je dat de hele wereld draait om jou en jouw probleempjes? Ik heb waarachtig meer aan mijn hoofd dan bedspelletjes alleen, een heel huishouden zonder personeel, een moeilijke echtgenoot die de neiging heeft veel te veel te drinken, en die al de pest in krijgt als ik niet steeds bereid ben mijn broek voor hem uit te trekken. Je bent een schat van een kind, met een pracht van een lichaam, maar ik ben op het moment werkelijk niet in een bui om iets anders te doen dan plat op mijn rug liggen en de krant te lezen. Je bent toch zeker niet vergeten dat ik een getrouwde vrouw ben, is het wel? Jij hebt de hele nacht lekker alleen in je bed kunnen liggen soezen, maar ik ben de halve nacht met je broer bezig geweest. Kun je dat volgen?’
Het beviel Lizzie niet bijzonder. Om een heleboel verwarde redenen. Maar zij begreep het en bracht dat ook naar voren. Herta trok langzaam de naar Lizzie toegewende knie weer omhoog en liet haar dijbeen zijdelings wegvallen, wat een schitterend panorama verschafte op haar seksuele bloemperk. De krant ging weer omhoog, maar vlak voor zij verder ging met lezen, voegde zij er nog aan toe: ‘Je moet goed begrijpen, Lizzie, dat er altijd een element van risico in zit om een verhouding te beginnen met iemand die getrouwd is. Wat niet wegneemt dat je zou kunnen proberen om mij alsnog in de stemming te brengen voor een of ander opwindend spelletje. Maar ga dan eerst naar beneden en zet wat verse koffie voor me. Wie weet in wat voor een bui ik ben als je daarmee terugkomt?’
De krant ging weer omhoog, en dat was blijkbaar dat. De stilte die nu volgde was een tweede keerpunt in de zich ontwikkelende verhouding tussen Lizzie en haar schoonzuster. Zonder het met zoveel woorden tegen zichzelf te zeggen, voelde het blonde meisje maar al te goed dat er nu twee wegen voor haar open stonden. Zij kon zich op de hakken omdraaien, naar haar kamer wandelen, een briefje voor haar broer achterlaten, en nooit meer iets van haar laten horen. De andere weg voerde naar een duistere huiveringwekkend-opwindende toekomst vol onbekende gevaren en extases.’
Zij keerde zich om op de hakken, legde géén briefje neer, stapte de keuken binnen en ging verse koffie maken. Toen herinnerde zij zich hoe Herta haar de middag tevoren die lekkere hapjes had geserveerd toen zij uitgeput op de zitbank lag in de woonkamer. Lizzie nam datzelfde Zweedse serveerblaadje, vond het gisteren voor haar gebruikte vaasje en liep de tuin in om een vers bosje bloemen te vergaren. Met dat vaasje en de vers geurende koffie kwam zij Herta’s slaapkamer binnenzweven.’
Het Duitse meisje had de krant naast zich op de vloer gegooid en lag languit gestrekt ruggelings op bed, met de handen onder het hoofd.’
‘Weet je wat ik dacht?’ zei ze loom, toen Lizzie met het blaadje in de handen vlak naast het bed halt hield. ‘Ik vertelde je toch dat ik zo gevoelig was voor geuren? Daarginds op mijn toilettafel staat een fles heel bijzondere Italiaanse parfum. Dat flesje met die lichtgroene dop en het zilveren etiket. Breng me dat eens, wil je?’
Lizzie zette het blad met koffie en bloempjes op het lage tafeltje naast het bed. Er lag een paar sokken van haar broer op, maar zij weigerde de volle betekenis daarvan tot haar bewustzijn te laten doordringen. Oja, Herta had wel degelijk gelijk gehad toen zij eerder die ochtend zei dat Lizzie een egocentrische aard had, maar dat stelt deze schijnbaar zwakke figuren juist in staat zich in de meest onmogelijke situaties te handhaven. Zij zien eenvoudig niet wat zij niet willen zien.’
Met het kleine, elegante flesje in de hand liep Lizzie naar het bed terug. Herta stak achteloos een hand uit, nam het flesje over, schroefde het dopje eraf en bewoog het heen en weer onder haar neus, langzaam haar ogen sluitend.’
‘Ik heb je koffie hier,’ zei Lizzie. Herta knikte alleen maar en bleef met gesloten ogen liggen, genietend van de geur van het exotische parfum, waarvan enkele vleugen zich nu door het slaapvertrek begonnen te verspreiden. Lizzie begon opgewonden en hitsig te raken. Haar ogen dwaalden over het uitdagend naakt liggende prachtige lichaam van haar schoonzuster, en de herinnering aan de onbeschaamde extases van de vorige dag deden haar begerig kijken naar alle onderdelen van de naakte Duitse seksbom, die echter alleen maar aandacht scheen te hebben voor haar parfum.’
‘Herta?’
Het duurde even eer Herta de ogen half opende en vragend opkeek.’
‘Herta… mag ik naast je komen liggen?’
‘Oja, hoor. Als je dat zo graag wilt. Maar trek dan wel die belachelijke versierpyjama uit, dan zal ik je meteen een paar levenswaarheden aan je verstand brengen.’
Zij wachtte kalm af tot het naakte lichaam van Lizzie naast haar lag en ging dan op rustige toon verder: ‘Kijk eens, lief zusje, of je dat, wat wij doen en wat er tussen ons bestaat nu liefde wilt noemen of geilheid, of een of andere psychologische honger, dat verandert niets aan het feit dat het altijd van twee kanten moet komen. Ik heb een zware nacht achter de rug en ik ben nu eenmaal iemand die eraan gewend is zijn eigen zin te krijgen. Wij kunnen samen nog een hoop plezier beleven, als het maar goed tot je doordringt dat ik er niet ben om jou op je kutwenken te bedienen. Als je nu zin hebt in een of ander opwindend spelletje dan zul je mij daar eerst voor in de stemming moeten maken…als je begrijpt wat ik bedoel. En na wat ik je gisteren heb geleerd, lijkt me dat volkomen duidelijk. Ik ben geen machine die jou op je wenken kan bedienen.’
Lizzie bleef een minuut of wat bewegingsloos liggen en wat er gedurende die periode in haar omging, zal wel altijd een mysterie blijven. Het meest waarschijnlijke is dat zij intuïtief een laatste en wanhopige poging wilde wagen om toch nog een gedeelte van de macht in handen te houden, maar zij maakte de vergissing om daarbij terug te vallen op een verkeerde methode. Mogelijk zweefde in haar kinderlijk brein de herinnering aan striptease-scenes, zoals zij die een enkele maal in New-Yorkse nachtclubs had zien vertonen. Daarbij kwam nog een impuls van gekwetste ijdelheid omdat juist die pyjama met die kantjes, waarover Herta zo smadelijk had gelachen, voor haarzelf het summum betekende van lichamelijke verleidelijkheid. Verder, natuurlijk, had Herta haar de dag tevoren keer op keer in de meest hete en geile bewoordingen verzekerd dat zij een mooi en begeerlijk lichaam had. Zij stond dus op, raapte de zojuist uitgetrokken pyjama weer op, trok die aan en ging aan het voeteneinde van het bed staan, haar heupen heen en weer wiegend, zó als zij dat striptease-danseressen had zien doen aan het begin van een act.’
‘Kijk eens, Herta,’ zei ze op verlokkende toon, met de vingertoppen tegelijk de onderkant van het pyjamajasje omhoogheffend. Het Duitse meisje opende loom de ogen, staarde enkele lange tellen naar het voeteneinde van het echtelijk bed, wierp dan in een hulpeloos gebaar beide armen wijd uiteen en begon te gillen van het lachen, ondertussen met horten en stoten uitbrengend: ‘Waar heb je in godsnaam die belachelijke stunt geleerd.’ Maar dat lachen duurde niet lang. Het eindigde even abrupt als het was begonnen. Herta schoot overeind in zittende houding en snauwde: ‘Hoe je lichaam eruit ziet, weet ik nu langzamerhand wel. Gooi die libellelappen uit. Kom hier bij me en doe wat.’ Meteen liet zij zich weer achterover vallen en bleef met gesloten ogen liggen afwachten.’
.
Tijdens de scène die nu volgde, kreeg Lizzie haar tweede serie lessen. Haar taak was - dat was haar afdoende duidelijk gemaakt - om Herta op te voeren tot een staat van voldoende seksuele opwinding. Dat was blijkbaar de enige manier om voor zichzelf te verkrijgen waar ze op uit was. Welnu, dan zou zij tonen dat zij een goede leerlinge was. Zij legde de palm van een hand bovenop de welving van Herta’s linkerborst en begon het zachte vlees ervan met de tepelheuvel voorzichtig te strelen en te kneden, ondertussen aandachtig neerkijkend op het onbeweeglijk gelaat van het passief neerliggende Duitse meisje. Na een minuut of wat manipuleren van beide borsten was het enige resultaat dat de beide tepels wat meer overeind gingen staan. Maar noch op het gezicht, noch op de lichaamshuid van Herta was enig ander teken van reactie te bespeuren.’
‘Doe ik het goed zo?’ fluisterde Lizzie.’
Na enkele tellen kwam het droge antwoord: ‘Ik wacht af.’
Lizzie boog zich nu voorover, nam een van Herta’s tepels tussen haar lippen en liet haar zachte tong spelende bewegingen uitvoeren, terwijl een van haar handen langs de navel naar beneden gleed en de zachte huid van buik en dijbenen begon te strelen. Maar of zij dat alles nu snel deed, of langzaam, en of zij al trachtte via vingers en tong te willen dat dit prachtige, inerte lichaam haar liefkozingen zou ondergaan…geen enkel schokje of trilling gaf aan dat het warme, vrouwelijke vlees instemmend reageerde. Er was blijkbaar iets anders nodig om haar doel te bereiken en het begon tot Lizzie door te dringen dat Herta haar op deze zwijgende wijze aan het verstand wilde brengen wat haar wel of niet behaagde. Zacht fluisterend vroeg Lizzie: ‘Doe je benen eens uit elkaar, lieve.’
Onmiddellijk vouwde Herta’s solide gebouwde, maar prachtige lange benen zich uiteen, juist zover dat Lizzie er gemakkelijk de hand tussen kon schuiven. En met de vingertoppen begon zij een liefkozend en onderzoekend spel tussen de zachte, warme, vochtige plooien die tussen het kroezelige haar verborgen zaten. Zo nu en dan vonden haar vingers de ingang van Herta’s liefdeskanaal, bewogen daarin heen en weer en verlieten dat dan weer om andere gevoelige plekjes experimenteel te bespelen. Ook dit alles leidde niet tot merkbare reacties en Lizzie kreeg het vermoeden dat Herta met ijzeren wilskracht haar gestimuleerd-zijn beheerste, tot haar dátgene werd geboden wat zij in diepste wezen begeerde. Lizzie nam een kort besluit, maar in wezen was het een besluit dat haar door Herta’s wil werd opgelegd. Zij ging op handen en knieën zitten met één been aan weerszijden van Herta’s hoofd, en liet zich voorzichtig zakken tot haar intieme lippen omzichtig die van Herta’s mond beroerden. Tegelijkertijd boog zij zich voorover om met haar eigen mond op onderzoek uit te gaan in het rijke, harige oerwoud dat zo uitnodigend voor haar openlag en dit bracht eindelijk de zolang verbeelde tegemoetkoming. Het Duitse meisje kromde haar ruggengraat, trok de knieën hoog op en bracht haar weelderige schaamberg omhoog. Tegelijkertijd schoot haat spitse, hete tong als een steekvlam in Lizzie’s vagina en vanaf dat moment was er geen houden meer aan. Wild kronkelend en hijgend sloeg Herta haar armen om Lizzie’s ranke middel, trachtend met haar tong zo diep mogelijk tussen het blonde schaamhaar door te dringen. Haar buik deinde in steeds woester tempo op en neer en nog geen halve minuut later sloeg zij onverwacht de beide kuiten in Lizzie’s nek, perste haar uit alle macht met de mond tegen haar onderbuik, en kwam dan klaar met een hoge, langgerekte gil, waarvan de parfumflesjes op de toilettafel stonden te rinkelen. Lizzie schrok daar werkelijk van, want niet alleen had zij een dergelijk geweld nooit meegemaakt, zij wist niet eens dat zoiets bestond. Zij keerde zich op handen en knieën om, keek neer op het nog extatisch vertrokken gezicht van het Duitse meisje en vroeg vol ontzag: ‘Doe jij dat vaker, Herta? Zo’n lawaai maken, bedoel ik?’
Herta opende loom de ogen, lachte scheefjes en antwoordde: ‘Dat vind ik het heerlijkste wat er is. Hard gillen als ik klaarkom, bedoel ik. Toen ik nog thuis woonde, moest ik altijd mijn hoofd in een kussen stoppen en dat was iets afschuwelijks. Daarom wil ik ook geen personeel hebben. Eén keer, dat was nog in Duitsland, lag ik met een vriendin van mij te rotzooien in een bos en wij dachten dat we helemaal alleen waren en toen liet ik ook zo’n gil los. Tien tellen later stonden er twee boswachters met jachtgeweren op mijn blote kut neer te kijken. Maar dit huis hier heb ik juist uitgezocht, omdat de buren niet zo vlak bovenop ons zitten. Zullen we nog een keertje?’

Hoofdstuk V

Toen broer Bill die avond thuiskwam, zorgde hij voor een verrassing. In de eerste plaats kwam hij thuis in een goed humeur, en in de tweede plaats bracht hij iemand mee: een zakenrelatie die Fred Bissell heette.’
‘De arme jongen is nog vrijgezel en ik kwam hem tegen toen hij op weg was naar een cafetaria,’ legde Bill uit. ‘Toen ik hem vertelde welk een kookwonder ik had getrouwd, was hij niet moeilijk mee te krijgen. Denk je dat er nog genoeg in huis is voor één man meer, Herta?’
Er zijn vrouwen die van zoiets zenuwachtig worden, maar niet de efficiënte Herta. Bovendien was het voor beide vrouwen vrijwel meteen duidelijk dat Fred Bissell niet zozeer voor Herta’s kookkunst was meegenomen, danwel als gegadigde voor Lizzie. Want vanaf het allereerste moment begon hij met glimoogjes naar Lizzie te kijken. Met veroverende glimoogjes. Dat was nog tot daaraan toe. Lizzie was er heus wel aan gewend door dat soort begerige blikken te worden gevolgd of achtervolgd. Vervelender was dat onze Fred er vanaf het eerste begin van uit scheen te gaan dat Lizzie eenzelfde soort van bewondering voor hem aan de dag legde.’
‘O. lieve help,’ zei Lizzie, toen ze even bij Herta in de keuken was om nieuwe ijsblokjes te halen voor de martini. ‘Al zijn leven heeft Bill met zijn botte mannenhoofd een soort van propagandacampagne gevoerd om mij aan de man te brengen. Zo van: ‘Mijn zuster Liz logeert nu bij mij en die heeft een rothuwelijk achter de rug en wat ze nodig heeft is een rustige, vrolijke vent die haar flink aanpakt en al die nonsens laat vergeten.’
‘Jaja,’ zei Herta, bezig met het uiteenplukken van verse slablaadjes. ‘Hij kwam hier binnenstappen met het air van iemand die al driekwart van de campagne gewonnen heeft. Maar…’
‘Hij is gewoon stom,’ zei Lizzie opgewonden. ‘Hij is waarachtig nog botter en stommer dan mijn eigen ex-man. Want kijk, tegen jou als geboren Duitse kan ik zoiets wel zeggen: de mannen in New York hebben heus wel wat meer in hun mars dan die heikneuters hier in Chicago. Hij zit me daar een stel duffe mopjes weg te geven, die wij in New York al vier jaar vergeten zijn.’ Vanuit de woonkamer, waar de beide mannen zaten, kwam een luid en bulderend gelach en Lizzie, met een bakje ijsblokjes in de hand, keek Herta met een half wanhopige, half smekende blik aan. Het Duitse meisje hield die blik eventjes vast, deed dan twee snelle stappen om de keukentafel heen, stak één hand uit en schoof die glad en behendig van bovenaf in Lizzie’s rokband. Haar vingertoppen krauwelden eventjes heen en weer over de bovenrand van Lizzie’s schaamdriehoek en meteen zei Herta’s stem op die bekende zachte en lage toon: ‘Maak je niet druk om die duffe honden, Lizzie… Wij hebben toch elkaar, is het niet?’
Nauwelijks voelde Lizzie Herta’s plagende vingertoppen vlak in de buurt van gaar genotsknobbeltje of haar ogen kregen weer die zweverige, halfdronken blik. Haar mond ging half open en haar adem hijgde naar buiten.’
‘Jaja…O, doe dat even, lieve. Dan kan ik er weer tegen.’
Herta gaf nog een laatste, geraffineerd kneepje, trok snel haar hand terug en zei, met een spottende blik: ‘Jij moet onze gast gaan bezighouden. Of die kerels komen zometeen hier binnenstormen om te kijken waar je blijft. Mars, naar binnen.’
‘O, barst. O, stik!’ siste Lizzie nijdig, schonk Herta nog een snelle, hete, halfgeile en halfkwade blik en stapte dan met korte, driftige passen naar de voorkamer, waar zij werd begroet met een juicherige kreet van haar bewonderaar.’
‘Harmonie van contrasten,’ riep die. ‘Een warme vrouw met ondergekoeld ijs. Ze hebben toch allebei hun voordelige punten, wat jij, Bill?’
De goede Bill lag ver onderuit in een armstoel en keek goedmoedig in het rond. Van zijn kribbigheden van de voorgaande dagen was weinig meer te bespeuren. Het scheen wel alsof hij zich heel wat zekerder en veiliger voelde nu er twee mannen in huis waren in plaats van een. Lizzie nam plaats op de rand van een imitatie kameelzadel, met haar rokrand zoveel mogelijk naar beneden getrokken en een glas sinaasappelsap tussen de vingers.’
Fred Bissell gaf zichzelf een daverende klets op een dijbeen en bulderde: ‘Oh, Liz, heeft Bill jou ooit het verhaal verteld van ons samen op de conferentie van verzekeringsmensen in Houston?’
Er volgde een omstandig e luidkeels verhaal over een nachtelijke tocht kroeg-in kroeg-uit , met ruzie met een taxichauffeur en een eindeloze onderhandeling met een dame van lichte zeden. Lizzie kon met de beste wil van de wereld niet aanvoelen wat er nu voor grappigs aan dat verhaal was, maar dat scheen Bissell niet in het minst te hinderen.’
Lizzie zat met een soort van halfbevroren grijns op haar gezicht naar hem te kijken, ondertussen aan andere dingen denkend. Maar Fred scheen dat roerloze staren aan te zien voor een houding van ademloze bewondering. Want hij eindigde tenminste met een air van enorme zelfingenomenheid de hand door zijn haren strijkend: ‘Jaja, je moet niet denken dat jullie alleen maar in New York de bloemetjes buiten kunnen zetten, hoor? Wij hier in Chicago weten onze partij óók mee te blazen. Wat jij, Bill?’
Op dat ogenblik riep Herta vanuit de keuken om assistentie. Lizzie repte zich daarheen.’
‘En hoe gaat het binnen met de hofmakerij?’ vroeg Herta. ‘Denk je dat je je opwinding in zoverre de baas kunt blijven om de tafel te dekken?’ Zij reikte Lizzie met de ene hand het tafellaken aan plus een stapeltje servetten. Meteen greep haar andere hand van achteren tussen Lizzie’s benen, bewoog daar even heen en weer en trok dan weer terug. Wéér sidderde die hete, wilde en geile impuls door Lizzie’s lichaam.’
‘Pest me niet zo,’ siste zij tussen de tanden. ‘Het is al erg genoeg dat ik me daarbinnen tot stopverf moet zitten vervelen.’
‘Leg maar gauw dat kleed en die servetten neer, schatje,’ zei Herta, met een laag vibrerende stem. ‘Als je terugkomt voor de borden mag je heel even mijn kut bekijken.’
Dit was een geheel nieuw soort van spelletje: telkens eventjes in de keuken iets lekker geils doen en dan met een strak, bevroren gezicht bij de mannen de tafel arrangeren. Het enige bezwaar was dat Lizzie zo in staat van trillende afwachting verkeerde, dat zij goed moest uitkijken niet alles uit haar handen te laten vallen. Toen het kleed en de servetten op hun plaats lagen, stond zij nog even, innerlijk tot het uiterste gespannen, op de tafel neer te kijken. Zou Herta werkelijk, of was het maar weer een van haar venijnige plagerijen? Van Herta kon je elk soort van streek verwachten…daar was Lizzie inmiddels al wel achter. Dus zwevend en innerlijk verdeeld tussen geile hoop en halve vrees liet zij terug naar de keuken. Daar stond Herta ijzig kalm voor het aanrecht, bezig met het lepelen van appelmoes in schaaltjes.’
‘Kom je de borden halen, liefje?’
Lizzie perste de lippen opeen en voelde zich niet in stat daar antwoord op te geven. Toen er geen antwoord kwam, keek Herta plagerig om over een schouder, tilde met de linkerhand de achterkant van haar wijde dirndl-rok op en zei: ‘Kijk maar…’ Met de rechterhand bleef zij onverstoorbaar doorgaan met het lepelen van appelmoes vanuit de pan in kleurige schaaltjes. ‘Ik heb mijn broek voor je uitgetrokken.’
Lizzie keek snel achterom. Maar de woonkamer was zo gelegen dat ook iemand die de gang in kwam, onmogelijk meteen de keuken binnen kon kijken. Ze liep met snelle passen en fel blozend om de tafel heen, bukte zich en keek onder de rand van Herta’s rok. De Duitse lachte zacht en kirrend en plaatste meteen haar voeten een eind verder uiteen, wat Lizzie de kans gaf om van achteren haar ene hand, met de open palm naar boven, onderlangs de vochtig-behaarde schaamlippen te strijken. Zij had nog niet eerder vanuit deze houding, vanachteren tussen de billen, de sensationele schaamconstructie van haar schoonzuster bekeken en zij besefte nu, met een hete golf van geile extase, dat vanaf de achterkant de hete, natte behaarde lippen veel gemakkelijker uiteenweken dan vanaf de beter beschermde voorkant. Met een plotselinge drift plonsde zij twee aaneengesloten vingers ertussen en ineens door in het sappige buikgat, maar op hetzelfde moment trok Herta met een zijdelingse ruk haar achterdeel van Lizzie’s hand weg, en duwde haar rok naar beneden.’
‘Dit gaat uit de hand lopen,’ zei ze, keerde zich om en bleef vlak voor Lizzie staan, met de benen vast tegen elkaar geperst. Haar diep in de ogen kijkend vroeg ze: ‘En hoe is het met jou? Ben je al nat van onderen? Laat eens voelen.’
Lizzie’s mond hing heet ademend half open. Met een snelle, angstige blik opzij naar de open keukendeur rukte zij haar rok omhoog, greep Herta’s vrije hand en duwde die van voren in haar dunne panty. De geroutineerde vingers van het Duitse meisje graaiden gebogen van voren tussen Lizzie’s dijen en tastten snel rond. Lizzie kon een gesmoorde kreun niet onderdrukken. Haar tong kwam tussen de lippen tevoorschijn en haar knieën knikten slapjes op en neer. Zij was inderdaad al nat geweest tussen haar benen vanaf het eerste moment dat Herta haar had betast, maar dat was niets vergeleken bij nu. Het hete schaamsap stroomde naar buiten en langs Herta’s vingers over de rest van haar hand.’
‘Wij zijn gewoon voor elkaar gemaakt, weet je dat?’ zei het Duitse meisje tussen de tanden, trok met een ruk haar hand terug, duwde Lizzie’s rok naar beneden en ging met een pervers lachje verder. ‘Zullen we een grapje uithalen? Dat bovenste bord daar is van mij. Daar doe ik wat van jouw sap op. Dan heb ik tijdens het eten wat van jou bij me.’ En meteen veegde ze haar vingers, waar het sap van Lizzie nog op glinsterde, over de oppervlakte van het bovenste der stapel borden. Vlak daarop kwam er een opgedirkt-vrolijke stem uit de gang: ‘Ik geloof dat we toch de meisjes teveel verwaarlozen, Bill! Hoe staat het ermee, lekkere diertjes?’
Fred Bissell, met een halfleeg glas in de hand en een brede, populaire grijns op het gezicht, kwam in de deuropening staan. Lizzie keerde zich van geïrriteerde woede met de rug naar hem toe en ging met het slastel in de slabak staan roeren.’
‘Rot op,’ zei Herta zogenaamd joviaal. ‘Hier is het vrouwenterrein. Breng jij vast de borden naar binnen?’
Liz nam de borden op en bleef voor de deuropening staan tot Fred Bissell begreep dat zij heus niet van plan was vlak langs hem te strijken en dus zelf wat achteruit ging. Zodra de deur vrij was, glipte Lizzie de gang in en naar de woonkamer. Fred achter haar aan.’
‘Die zus van jou heeft alle kuren van een kruidje-roer-mij-niet,’ daverde zijn stem achter haar. ‘En dat voor een vrouw uit New York.’
Lizzie ging zwijgend de borden op de juiste plaatsen zetten.’
‘Onze Liz was altijd een beetje een stille,’ zei broer Bill sussend vanuit de diepte van zijn armstoel.’
‘Een stil watertje met diepe gronden, hè?’ brulde Fred en liet die beestachtig originele opmerking volgen door een luid gelach om zijn eigen geestigheid. ‘Jaja. We weten wat we aan die New-Yorkers hebben. Van buiten gereserveerd maar jonge jonge, als ze eenmaal loskomen.’
Lizzie was nu zo door het dolle heen dat ze het niet kon laten terug te snibben: ‘Wanneer wij loskomen, maken wij dat toch altijd nog zelf uit en hou daar wel rekening mee.’
Fred Bissell trok een gezicht of hij een fledder met een natte doek in zijn gezicht had gekregen.’
‘Zozo,’ zei hij na een paar tellen, ‘geen katje om zonder handschoenen aan te pakken.’
Daarna was hij een minuut of wat voorzien van een geestelijke domper. Lizzie werd door Herta bezig gehouden met heen en weer lopen tussen keuken en woonkamer en intussen kwam zij tot het besef dat het wel aanbeveling verdiende als zij zichzelf wat zelfbeheersing kon opleggen. Zij had al een vragend-onderzoekende blik van haar broer Bill opgevangen en het zou best eens kunnen zijn dat die op zijn logge, trage manier bezig was uit te vissen hoe het land tussen die twee vrouwen in zijn huis erbij lag. Al te bits doen tegen de vrienden die hij mee naar huis nam, was niet erg verstandig.’
Bovendien, wat schoot zij daar mee op? Als zij al te duidelijk zou laten merken dat zij niets zag in Fred Bissell…dan zat het er dik in dat Bill een der volgende dagen met iemand anders zou komen aandragen. En als zij dan de een na de ander afbekte, zou het echt niet lang duren of haar eigen broer kwam tot de conclusie…die beter verborgen kon blijven. Zij nam dus met een soort van geestelijke ruk het besluit zich aan tafel neutraal-normaal vrolijk te gedragen. Die ene avond van opoffering zou beslist de volgende dag zijn beloning wel opbrengen. Bij dat besluit werd zij in niet geringe mate geholpen doordat zij zag hoe Herta, met een heimelijke blik van innige verstandhouding, haar vinger spelenderwijze over haar nog lege bord liet rondgaan en dan die vinger, met een guitig kinderlijk gebaar, even in haar mond stak. Die stomme mannen hadden natuurlijk geen vaag vermoeden van wat er werkelijk vlak voor hun neuzen gebeurde, maar |Lizzie had er een duivels plezier over. En alles bij elkaar verliep het etentje nog een stuk beter dan wel had gekund. Niet alleen was het maal zelf bijzonder goed (zoiets kon je werkelijk met een gerust hart aan Herta overlaten), maar broer Bill raakte bijzonder goed op streek en slaagde erin enkele werkelijk amusante gekke verhalen te vertellen uit de periode dat hij nog dienst deed in het Amerikaanse bezettingsleger in Duitsland. Dat op zijn beurt vrolijkte Lizzie weer een heel stuk op. Zij herkende nu plotseling weer hele stukken van broer Bill, zoals zij hem in haar jonge meisjesjaren thuis had meegemaakt. Dat gaf haar innerlijk het soort van reactie: Ach…,mannen waren zo kwaad niet, zolang ze maar niet over kinderen willen hebben en over je lichaam gaan zitten zeuren. De algemene sfeer werd misschien wel niet dolgezellig, maar het geheel begon te marcheren zonder spanningen en wrijvingen. Ook Herta wilde dat blijkbaar zo houden, want direct na de koffie zei ze tegen haar man: ‘Laten wij samen nou even de tafel afruimen, dan kan Lizzie wat platen uitzoeken en op de grammofoon leggen.’
‘Dan kan ik daarbij met mijn vakmanschap adviseren, opperde Fred, en Lizzie hield een ogenblikje haar hart vast, maar dat bleek ook alweer onnodig. De knaap wist inderdaad heel wat van muziek af en de rest van de avond verliep zonder moeilijkheden, met kopjes koffie, hier en daar een glaasje likeur en wat luchtig geklets. Tot middernacht voorbij was, en Fred Bissell aankondigde dat hij moest gaan. Hij gaf iedereen een handje, bensde broer Bill op de schouder, ging naar de deur en draaide zich toen ineens op de hakken om, alsof hem iets te binnen schoot.’
‘Dat is waar ook, Lizzie, jij houdt nogal van muziek, heb ik gemerkt. Nou weet ik hier een klein barretje en daar speelt een werkelijk steengoede pianist. Heb je zin om morgenavond mee naar die snaak te gaan luisteren?’
Lizzie was door die vraag overrompeld, Suf, want iets dergelijks had ze toch eigenlijk kunnen verwachten. Normaliter had zij heus wel geweten hoe op zulk een uitnodiging te reageren, maar door de gebeurtenissen van de afgelopen dagen was zij zo onzeker van zichzelf geworden dat zij enkele tellen na die vraag wat verwezen heen en weer stond te kijken tussen haar broer Bill en schoonzus Herta. ‘M… morgenavond?’ hakkelde zij dan. ‘Ik… ik weet niet.’
Maar het was Herta die daar kordaat bovenop sprong.’
‘Bill, wij hebben toch nog zo’n losvaste afspraak lopen met de Drummonds? Als wij nu morgenavond iets met die Drummonds doen, dan zit Lizzie tóch alleen thuis.’
Bill stond wat nadenkend en verlegen langs zijn kaak te aaien.’
‘De Drummonds…,’ zei hij. ‘Ja, natuurlijk. Ja, dat zou inderdaad heel mooi uitkomen.’ Hij keek wat scheefjes zijdelings naar zijn zuster: ‘En ik geloof niet dat Lizzie morgen een andere afspraak heeft, is het wel?’
Lizzie kreeg niet eens de tijd om na te denken. Trouwens: wat had ze moeten zeggen? Ze hadden haar aardig in een hoek gemanoeuvreerd.’
‘Ja, ik ken hier nog vrijwel niemand. Dus…’
‘Dat is dan afgesproken,’ zei Fred Bissell op de toon van de echte doordouwer die eindelijk de top van de berg heeft beklommen. ‘Ik ben morgen hier om kwart over acht en dan gaan we kijken wat Chicago aan een New-Yorkse te bieden heeft. Arrivederci, allemaal.’
En met een soort van sint-bernardshond-handkus in de richting van Lizzie verdween hij de gang in, begeleid door zijn kornuit Bill.’
‘Wel verdomme nog aan toe,’ siste Lizzie stiekem tegen haar schoonzuster. ‘Wat flik je me nou? Ik was net zo lief morgen op mijn eentje hier thuis gebleven.’
Herta was helemaal niet onder de indruk.’
‘Jezus, je doet net of je naar de slachtbank moet.’ Zij wierp het hoofd achterover en geeuwde als een panterkat. ‘Ik ben bekaf na al deze geweldige festiviteiten. Zet jij de boel in de keuken? Ik ga naar bed. Maar eerst in bad.’
En voor Lizzie nog iets kon zeggen of bedenken, was Herta de kamer al uit en halverwege de trap. Buiten klapte een autoportier dicht. Dan kwam de bons van de voordeur en even later stapte broer Bill binnen. Hij keek zoekend rond: ‘Waar is Herta?’
‘Die was moe. Die wou een bad nemen en meteen naar bed.’
Bill knikte en keek tevreden de kamer rond.’
‘Dat was een heel geslaagde avond,’ zei hij goedkeurend. ‘Vond je ook niet, Liz? Aardige vent, hè, die Fred Bissell.’
‘Och ja,’ zei Lizzie, naar haar nagels starend. ‘Hij is geen droomprins, natuurlijk, maar wat wil je?’
‘Godallemachtig,’ barstte Bill los. ‘Wat is er eigenlijk met jullie wijven tegenwoordig aan de hand? Is er dan niets of niemand meer goed genoeg behalve Beatles en homoseksuele modepiassen en zo meer? Voor een vent als Fred Bissell zouden heel wat redelijk denkende meisjes hun handen dichtknijpen.’
‘Nou, ik heb toch beloofd dat ik morgen met hem uit zou gaan? Of niet soms?’
‘Maar wel met een gezicht of hij je uitnodigde voor de tandarts, zeg.’
‘Ik vind hem nu eenmaal niet zo spannend,’ zei Liz stug.’
Bill sloeg de ogen ten hemel, hief de handen en liet die met een klets tegen zijn dijen neervallen.’
‘Ze vind hem niet spannend. Wat zoek jij dan eigenlijk? Een soort kruising tussen een maffialeider en Cary Grant?’
‘Ik zoek helemaal niks!’ zei Lizzie heftig, opstaande en een pas makend in de richting van de deur. ‘Ik kom hier om wat rust te vinden en niet om aan de lopende band te worden belaagd door allerlei popelende en seksueel hijgende huwelijkskandidaten, dat zoek ik. Gewoonweg rust! Ik ben nauwelijks aan het ene huwelijk ontsnapt of ik word weer met man en macht in de richting van het volgende geduwd. Goed, ik zal morgen met die fijne Bissell van jou op toernee gaan, als je maar niet in je bolle hoofd haalt dat ik verloofd zal terugkomen of iets dergelijks. Dat zie ik er heus niet in zitten. Welterusten.’

Maar bovenaan de trap gekomen bleef Lizzie roerloos staan, met ingehouden adem luisterend naar eventuele geluiden van achter de deur van Herta’s slaapkamer of vanuit de badkamer. Een fel-brandende en innerlijk-opwindende nieuwsgierigheid maakte het haar onmogelijk om rustig, koeltjes en zonder meer haar eigen kamer binnen te gaan. Voor haar ogen verrezen hete fantasievoorstellingen van het wulpse lichaam van haar schoonzuster, achterover liggend in het warme badwater… of van datzelfde sensationele lichaam, verlokkend schemerend achter het doorzichtige waas van een nachtgewaad. Van achter de badkamerdeur kwam geen geluid van plassend of klaterend water. Lizzie sloop naar de andere deur, bukte zich en luisterde naar wat zwakke geluiden van iemand die daarbinnen op blote voeten of op muiltjes heen en weer liep. En zonder erbij na te denken, zonder zelfs zichzelf te kunnen bedwingen, hief Lizzie en een hand op en klopte heel zachtjes met een knokkel op het paneel.’
Daarbinnen bleef het enkele tellen lang stil. Dan kwamen zachte, lichte voetstappen op de deur toe en het volgend ogenblik werd die enkele handbreedtes geopend. Door de halfopenstaande gaping stonden beide vrouwen even naar elkaar te kijken: Herta poedelnaakt en met een felrode badhanddoek in de hand, Lizzie met een halfangstige, halfverliefde blik. Herta stond haar aan te kijken met het air van iemand die wacht op een boodschap of bericht. Tot Lizzie stotterend zei: ‘Ik wou je nog even welterusten wensen.’
‘Dat is vriendelijk van je,’ zei Herta droogjes. ‘Van harte hetzelfde.’
Lizzie’s ogen konden het niet laten haar blik even over het vlak vóór haar pronkende lichaam te laten dwalen. Het in haar opzwellende, hete verlangen, dat zij al die uren van de lange, saaie avond had moeten onderdrukken, deed de adem stokken in haar keel.’
‘Ga nu weg,’ zei Herta. ‘Zometeen komt Bill naar boven. Je moet het niet ál te gek maken.’
Lizzie knikte woordeloos en begon zich al af te wenden om naar haar eigen kamer te gaan, toen Herta, fluisterend, haar terugriep.’
‘o, Lizzie?’
Lizzie draaide zich met een ruk om. Herta wenkte haar met een gebaar dichterbij, boog zich door de halfopen deur voorover en zei zacht: ‘Weet je wat ik straks zal doen?’
Lizzie slikte iets weg en keek haar met wijdopen ogen aan.’
‘Ik ga straks in bad. Da zal ik héél erg aan jou denken, en aan al je mooie, lieve dingen. En aan wat wij samen zoal hebben gedaan. En dan zal ik mezelf hier, hier beneden strelen en kietelen, tot ik klaarkom. En in bed moet jij hetzelfde doen. Beloof je dat?’
‘Ik, ik weet niet, of ik dat wel kan.’
Herta’s ogen bliksemden op en haar vrije hand schoot naar beneden en legde zich op haar weelderige bos schaamhaar.’
‘Hier… hier leg ik mijn hand als ik straks aan jou denk. En dan kietel ik me daar en dan kom ik klaar. Ik wil dat jij hetzelfde doet. Belóóf het me.’
Lizzie’s ogen staarden naar Herta’s hand, met de vingers zacht wriemelend in de verborgen gleuf tussen het donkere haar.’
‘Kijk, zo moet je het doen. Beloof het me.’
‘Ik…, ik zal het proberen,’ fluisterde Lizzie.’
‘Precies om één uur,’ zei Herta nog en deed de deur dicht.’
Lizzie hoorde aan de binnenkant de sleutel omdraaien.’
Hoe Lizzie uitgekleed raakte, kon zij zich de volgende dag met geen mogelijkheid meer herinneren. Al haar gedachten en gevoelens waren bij de mogelijkheden van wat Herta zojuist had gezegd. Om één uur, had Herta nog gefluisterd.’
Lizzie keek op haar horloge. Twaalf minuten voor één. Ze gooide haar panty uit, liet zich ruggelings achterover op bed vallen en stak met trillende vingers een sigaret op, onderwijl scherp luisterend naar de geluiden uit de gang.’
Om acht minuten voor één hoorde zij de slaapkamerdeur opengaan en dan het zachte zingen van een vrouwenstem tijdens het korte ogenblik van passeren tussen slaapkamer en badkamer. Alleen al het horen van Herta’s stem liet een golf van verliefde verlangens door Lizzie’s lichaam stromen.’
Zij sloot de ogen en zag in gedachten wat er nu in de badkamer ging gebeuren… daarbij geholpen door het geluid van stromend water door de buizen. Nu stonden de badkamerkranen open, en wat deed Herta zelf nu? Stond zij zich te bewonderen voor de badkamerspiegel? Stond zij misschien met de hand tussen haar benen te friemelen om zich alvast wat op te winden? Stond zij… stond zij met gesloten ogen aan haar, aan Lizzie te denken, juist zoals Lizzie, hier op bed, aan Herta lag te denken? En zou het werkelijk lukken, wat Herta daarjuist had gezegd? Als Herta zoiets zei, moest het wel waar zijn. Als vanzelf bewoog Lizzie’s vrije hand zich strelend over haar kleine borstjes. De tepels deden licht pijn van verlangen en terwijl zij met stijf gesloten ogen en de vergeten opbrandende sigaret in de andere hand alle dingen weer eens voor zich zag die zij en Herta in de afgelopen dagen samen hadden gedaan, voelde zij tussen haar benen dat nu bekende, prikkelende, hete, natte gevoel opkomen dat zij al kende als een zeker teken van niet meer te stuiten seksueel begeren. Zij keek op haar horloge en op hetzelfde moment stopte het suizen van het badwater door de leidingen. Het bad was dus vol genoeg… en nu stapte Herta erin.’
Meteen ruk richtte Lizzie zich half op, stompte haar sigaret uit in de asbak, liet zich terugvallen op bed, spreidde de benen in een wijde hoek vaneen en begon met beide handpalmen de binnenkanten van haar dijbenen te strelen, terwijl haar adem fluisterde: ‘Oh, Herta, mooie, wrede, heerlijke Herta. Waarom ben je hier niet bij me? Waarom mag ik niet bij je in bad zitten? Kon ik maar eeuwig bij je zijn, Herta, in bed en in bad en overal, altijd. Ik zie je helemaal voor me, Herta, je prachtige borsten tot aan de tepels in het warme water, en je grote, volle kut met al dat har wuivend als fijn zeewier. Denk je nu aan mij, Herta? Ik denk aan jou, aan alles van je. Wat doe je nu, Herta? Over je buik strelen? Ik doe het ook, Herta. Ik denk aan jou. Helemaal intens aan jou…’
En zo groot waren Lizzie’s fantasieën en opwinding, dat zij achter de leden van haar stijf gesloten ogen inderdaad haar geliefde Herta vlak voor zich in het bad zag zitten. Zij zag als in een kleurenfilm hoe Herta met het hoofd achterover in het badwater lag: haar hand verlangend strelend tussen haar sappige schaamlippen en denkend aan haar beminde Lizzie. De handen van het blonde meisje begonnen nu heen en weer te bewegen in de plooien tussen dijbenen en schaamlippen.’
‘Herta! Herta! Doe je ook wat ik doe? Voel je wat ik voel?’
Een van Lizzie’s vingers gleed in het glad en nat geworden spleetje en toen zij haar eigen roze kittelaar beroerd, ging een korte schok van genotsvolle vreugde door haar buik.’
‘O, Herta, het gaat! Het gáát! Ik wil dat je klaarkomt, Herta. Denk heel intens aan mij, Herta.’ Lizzie’s vinger bewoog sneller en sneller. Vóór har verrees het beeld van Herta’s hete, spitse tong: in en uit floepend in haar buikgaatje. Eén van Lizzie’s vingers schoof voorzichtig haar nauwe, meisjesachtige vagina binnen, voelde even rond in de warme, zachte vochtigheid en begon dan op en neer te bewegen.’
‘Het gaat werkelijk, Herta. O, dit is verrukkelijk. Wat leer ik toch een heerlijke dingen van je, mijn liefste, mijn heerlijkheid. Doen we dat morgen samen, beminde? Gaan we morgen samen in bad zitten? Herta… Oeh… Ik voel me komen, Herta. Kom jij ook, Herta? Ik houd het niet meer tegen! O, Godallemachtig…waarom heb ik dit niet eerder geleerd? Jajajaah!’
Lizzie lag te springen en te kronkelen op bed, keerde zich op het laatste moment in haar klaarkomen met een ruk om en hijgde haar laatste extasegolven uit met haar gezicht in het kussen en haar buik op de dekens. Terwijl ze uitgeput wat nasnikte, mompelde ze: ‘Wat heb ik al die lange, dorre jaren gemist… Ik moet nog zoveel inhalen, Herta. Ik kan je niet meer missen, Herta.’
In die houding, uitgeput van de gebeurtenissen en spanningen van de hele, lange dag, viel Lizzie in slap met, de abruptheid waarmee men een schakelaar van het licht omdraait.’

Hoofdstuk VI

Maar doodmoe of niet, Lizzie werd de volgende morgen om kwart over zes met een schok wakker in precies dezelfde houding waarin zij in slaap was gevallen: spiernaakt op haar buik en met het gezicht schuin op het hoofdkussen. Hoewel het huis centraal verwarmd was. Waren haar benen en billen tot op het bot verkleumd. Zij kroop bibberend onder het dek en viel vrijwel meteen weer in slaap. Om kwart over acht werd zij opnieuw wakker uit een woeste droom over haar en Herta, samen hollend door een woest dennenbos vol vreemde dieren. Van beneden hoorde zij het geluid van de stem van haar broer Bill, luidkeels iets bewerend. Lizzie trok het hoofd onder de dekens om dat geluid uit te bannen. Zij wilde niets meer horen en niets beleven vóór haar broer het huis verlaten had. Het gevolg daarvan was dat zij voor de derde maal wakker werd met een horloge dat kwart over elf aanwees. Kwart over elf! Lizzie schoot overeind, bracht het horloge aan haar oor en hoorde het rustig verder tikken. Het was dus inderdaad zo laat, God, wat had zij een kostbare tijd verloren laten gaan! Maar waarom was Herta dan niet eens op de deur komen kloppen? Of had zij misschien geklopt en had zij, met haar hoofd onder de dekens, het niet gehoord?
Lizzie schoot in lichte paniek als een snoek haar bed uit, graaide naar haar gebloemde kamerjas, sloeg die haastig om, rukte de gangdeur open en stak luisterend het hoofd naar buiten. Van beneden kwam het geluid van Herta’s stem. Zou die bezoek hebben? Lizzie sloop naar het hoofdeinde van de trap en stond daar, gebogen, enkele tellen, tot zij aan de pauzes tussen de dingen die Herta zei, hoorde dat haar schoonzuster stond te telefoneren. Met een zucht van opluchting stapte Lizzie eventjes terug haar kamer in, haalde een borstel door haar haren en spoedde zich dan naar beneden. Naarmate zij verder de trap afdaalde, klonk Herta’s stem luider. Zij stapte juist de laatste trede af, de benedengang in, toen zij Herta in een schaterlach hoorde uitbarsten: ‘O, dat is het gekste wat ik in tijden heb gehoord,’ proestte zij dan. ‘En wat zei die sufferd toen?’
Lizzie stapte geruisloos de woonkamer binnen. Herta lag languit op de zitbank, alleen gekleed in een nauwsluitende trui en een rok. Haar panty, die zij blijkbaar wel had aangehad, was naar beneden gestroopt en hing losjes om één enkel, van het been dat zijwaarts op de grond rustte. Het andere been was helemaal omhoog getrokken met de voet op de rugleuning van de bank, en terwijl zij lag te telefoneren waren de vingers van haar vrije hand wriemelend aan het spelen tussen de wijdopen gapende spleet tussen haar schaamharen. De telefoonhoorn in haar hand pruttelde een antwoord dat zo nu en dan aan Herta een kort lachje ontlokte. Tot zij ineens zelf zei: ‘Ik ben helemaal geil geworden van dat verhaal, zeg.’
De telefoon pruttelde wat terug. Het was aan de klank te horen dat er aan de andere kant een vrouw stond.
‘Dan doe je toch de deur eventjes op slot,’ zei Herta. ‘Ik lig hier lekker met mijn blote kut op de bank met mijn dingetje te spelen. Wát zeg je? Ja, natuurlijk had ik liever dat je hier bij me was, lekker dier, maar Bill wil er geen tweede auto bij kopen en je woont zover weg. Zeg eens wat geils tegen me zodat ik lekker klaarkom. Zeg eens: Ik wil je kutje kussen, lieve Herta, zeg eens…’
De telefoon begon zacht pruttelend aan een verleidelijk verhaal. Herta opende half haar mond, gooide het hoofd achterover en woelde woest draaiend met haar stijf gehouden drie middelvingers over het hele oppervlak van haar vurige kut in het rond…, alles rakend en bewrijvend, wat maar te raken was.
‘Jaja,’ hijgde ze ‘Zeg dat nog eens, lekker dier. Ik ben er bijna…’
Weer begon de telefoon te praten en dat scheen Herta zó op te winden dat zij in een soort van kramp haar lichaam spande als een boog. Haar heupen kwamen los van de zitbank, alleen gedragen door schouders en voeten. Een diepe, lage kreun kwam uit haar borst en dan hijgde zij tussen de tanden: ‘Ik ga klaarkomen, Susie… lekkere, rooie Susie …Oeeeaahhh!’
Lizzie hield zich met de handen aan de deurstijl vast, met wijdopen ogen wachtend op de hoge, krijsende gil. Maar Herta gooide het hoofd zijwaarts en smoorde haar krijs in de bankkussens. Haar arm met de telefoon zakte slap neer tot op de vloer en zo bleef zij enkele tellen lang slap liggen; nog nahijgend van het wilde genot. Het bleef enkele tellen lang rustig. Dan zei de telefoon, duidelijk verstaanbaar: ‘Herta… Herta, was het lekker?’
Met een van die plotselinge veranderingen van humeur die zo kenmerkend waren voor het Duitse meisje, kwam Herta met een ruk overeind, zonder een spoor van slapheid of de opwinding waar zij daarjuist aan ten prooi was geweest. Zij bracht de hoorn naar haar oor om antwoord te geven, maar toen viel haar blik op de open gangdeur en op Lizzie, die spierwit van opwinding en jaloezie naar haar stond te kijken.
‘Godverdomme,’ zei Herta, klemde even de lippen op elkaar, liet de hoorn op de bank vallen en kwam met grote passen op Lizzie af. Vóór het blonde meisje besefte wat er ging gebeuren, had Herta haar bij de haren gegrepen en haar gezicht naar zich toe gerukt. Met een lange uithaal kwam haar andere hand aanzwaaien en gaf haar een pats om de oren die door de hele lengte van de gang weergalmde.
‘Jij, stiekeme, sluipende, bespionerende, jaloerse kat!’ beet Herta haar tussen de tanden toe. Haar greep op Lizzie’s haren werd feller en terwijl zij zelf door de deuropening de gang in beende, trok zij het dodelijk ontstelde blonde meisje achter zich aan. ‘Als ik hier in mijn eigen huis niet eens meer rustig kan telefoneren zonder dat je me staat af te loeren, is dat toch wel de bloody limit!’ Zij sleepte Lizzie dwars de gang over tot aan de combinatie van wc en toilethok, trok de deur daarvan open en duwde Lizzie naar binnen. ‘En heb godverdomme het hart eens hier uit te komen eer ik je kom halen. Goed begrepen?’ Door een enorme duw in haar rug strompelde Lizzie in de lengte de tegelvloer over en kwam pas tot staan met de handen tegen de muur boven de lichtblauwe toiletpot. De deur sloeg achter haar dicht, maar Lizzie hoorde geen sleutel omdraaien. Dat kon ook moeilijk, want wc’s met sloten aan de buitenkant bestaan vrijwel niet. Na een tel of wat richtte Lizzie zich op, bracht de hand naar haar pijnlijke en deerlijk in de war gerukte haardos, liep dan werktuigelijk naar de wasbak en bleef daar als verwezen in de spiegel staan kijken. Een stel grote, verbijsterde ogen keken haar aan. En pas toen kwam Lizzie’s gevoel los. Ze barstte spontaan in tranen uit, wankelde naar de toiletpot en zeeg daar op neer, bitter snikkend over de vernedering die haar zo grofweg was aangedaan. Midden in die huilbui vloog zij ineens overeind, stoof op de deur af, deed er aan de binnenkant het grendeltje op dat ‘bezet’ meldde, en ging op de toiletpot verder zitten uithuilen.

Maar ja, als men uitgehuild is en het gevoel is wat opgelucht, dan gaat meestal het verstand weer een beetje werken. Een beetje, ja, want Lizzie was ten prooi aan een zo ingewikkeld stel van tegenstrijdige gevoelens, dat kalm nadenken en zeker het kalm nemen van verstandige beslissingen voor haar vrijwel een onmogelijkheid was. En dan nog dit natuurlijk: een vrouw als Lizzie, van nature afhankelijk en ook aanhankelijk, die voor het eerst van haar leven de schok van seksueel genot krijgt, is vanaf dat moment echt niet normaal meer. Erger nog: die raakt zo goed als verslaafd aan degene die haar dat wilde genot heeft leren kennen en kan bezorgen. Zonder dat zij het zelf bewust besefte, was Lizzie’s hele gevoel en bestaan afhankelijk geraakt van Herta’s doen en laten. Van Herta’s opwindende vingers en van Herta’s krols klaarkomend gekrijs en van Herta’s ijzeren wil. Het kwam geen enkel moment werkelijk in Lizzie’s hoofd op om woedend naar boven te hollen en definitief haar koffers te pakken. In werkelijkheid wachtte zij van seconde tot seconde het ogenblik af waarop Herta de deur van de wc zou openen. Liever ruzies met Herta en scènes in tranen met Herta, dan verwaarlozing door Herta of… wat nog tientallen malen erger was: het besef dat Herta diezelfde, geile, opwindende, sensationele dingen deed…, over de telefoon nog wel! Met een andere vrouw! Nee! Lizzie wilde Herta helemaal voor zichzelf, dag en nacht.
Op dat moment werd de deur van de wc opengetrokken en daar stond Herta, in een strak lichtgroen truitje en korte rok.
‘Ben je uitgejankt?’
Lizzie veerde van de wc-pot overeind en was niet in staat tot normaal spreken. Zij veegde haastig met de pols van een hand over haar ogen en knikte sufjes.
‘Hoe haalde je het in jezusnaam in je hersens, om mij in mijn eigen huis af te gaan staan luisteren?’
Lizzie steunde met beide handen op de rand van de wasbak en stotterde: ‘Ik…ik had me verslapen. Ik kwam naar beneden om koffie te drinken. Toen hoorde ik je telefoneren en toen… toen zag ik je daar…’
Bij de herinnering aan het onderlichaam van Herta, wijdopengespreid klaarkomend met een luisterende vrouw aan de andere kant die haar daarbij ophitste, barstte Lizzie opnieuw in tranen uit.
‘Het is je eigen stomme schuld,’ zei Herta bits. ‘Maar misschien is het juist wel goed zo. Je hebt toch geen seconde gemeend dat ik me alleen met jou zou bezighouden, is het wel? Luister eens, naïeve troel, heb jij er enig idee van hoeveel keer ik per dag kan klaarkomen?’
Die vraag zorgde alleen maar voor een nieuwe uitbarsting van geween bij de wasbak, en dat irriteerde Herta in hoge mate.
‘Hou nou eens op met dat stomme gejank. Kom eens hier. Kom eens bij me.’
Lizzie, nog steeds met de handen op de rand van de wasbak, hief langzaam het hoofd op en keek met betraande ogen. Herta, in de open wc-deur tilde met beide handen de rand van haar rok op, hoger, hoger, tot haar donkere schaampruik zichtbaar werd. In die houding bleef zij bewegingloos staan. De stilte duurde vijf, tien, vijftien lange seconden. Lizzie veranderde ook niet van houding, maar haar blikken gingen heen en weer tussen Herta’s gezicht en die opwindende plek die Lizzie’s hele lust en leven was gaan betekenen.
Toen zei Herta, laag, langzaam en verlokkend: ‘Dacht je nou dat ik het werkelijk zo leuk vond om het alleen te doen, Lizzie? Het is toch veel goddelijker als wij levend samen zijn? Doe je ochtendjas eens open…ben je naakt daaronder? Laat je mooie, blonde kutje eens zien. Toe nou, Lizzie.’
Met handen waarover haar bewuste wil al lang niet meer de baas was, knoopte Lizzie het koord van haar kamerjas los en liet die openvallen. Aan haar wimpers hingen nog steeds tranen als schitterende kristallen. Herta tilde hoor rok wat hoger op en zette dan haar benen verder uiteen! Haar schaamlippen weken wat van elkaar en de lichtroze, wat gezwollen kittelaar schemerde door het donkere schaamhaar.
‘Kom eens hier,’ zei Herta zacht. ‘Als je op je knieën gaat zitten, kun je me daar kussen. Met je zachte, spitse tongetje in mijn spleet. Wil je dat voor me doen, Lizzie? Ik heb er zo’n zin in…’
Over haar hele lichaam trillend van slaafse opwinding liet Lizzie zich op de knieën zakken op de harde tegelvloer, kroop zo een meter of wat vooruit, zonder haar ogen af te wenden of te kunnen wenden van de steeds dichterbij komende onderbuik. Herta boog de knieën wat door en vouwde ze ook uiteen, wat meer en meer onthulde van de vochtige, fluweelzachte verborgenheden die voor Lizzie het paradijs zelf beloofden. Met een lichte kreet legde zij de laatste halve meter af die haar nog van Herta scheidde, sloeg beide armen om de solide benen van het Duitse meisje en begroef haar neus en lippen in het aromatische schaamhaar, tegelijkertijd haar stijf-spitse tong voorwaarts priemend tegen de stijf-gezwollen kittelaar.
‘Ah, mijn heerlijk diertje,’ zei Herta’s stem boven haar, en meteen begon Herta’s lichaam op en neer te rijden tegen Lizzie’s lippen en tong. ‘Vertel eens, o, wat doe je dat heerlijk… Vertel eens, Lizzie, heb je vannacht om één uur aan mij gedacht?’
‘Jajaja,’ hijgde Lizzie met de hete adem tegen Herta’s venusheuvel. ‘O ja… Ik werd bijna gek van verlangen naar je.’
Herta reed hoe langer hoe feller op en neer, doorknikkend en weer opverend in haar knieën. Zij plaatste haar voeten verder en verder uiteen en liet nu ook haar rok uit de handen zakken, zodat de stof van dat kledingstuk als een kap over Lizzie’s hoofd viel. ‘Vertel eens, ben je klaargekomen?’
‘Jaja’ zei Lizzie gesmoord en opgewonden, nu met lippen en tanden links en rechts happend in venusheuvel en schaamlippen. ‘Ik lag met de benen ver uiteen op bed en ik kon aan niets anders denken dan aan jou…in dat warme bed. Ik zag alles van je vóór me, Herta.’
‘En ben je klaargekomen?’
‘Ja, ja. Oja.’
Herta veerde plotseling overeind, trok haar buik terug en greep Lizzie bij de schouders: ‘Ga mee. Ga mee naar binnen. Ik wil zien hoe je dat doet.’
Haar handen trokken Lizzie overeind een zo voerde zij haar, met duidelijk merkbaar verlangen en opwinding, naar de woonkamer en naar dezelfde bank waarop zij zo kort tevoren met wijdopen kut had liggen telefoneren.
‘Ga liggen,’ beval Herta, een tikje hees, naar de zitbank wijzend. ‘Ga daar liggen. Kom hier…doe die stomme jas uit.’ Zij rukte Lizzie de dunne kamerjas van de schouders, smeet het ding als een prop opzij en liet haar handen koortsachtig begerig over Lizzie’s armen, dijbenen en buik glijden. Daarna knielde zij bij de bank neer en trok Lizzie naar beneden.
‘Ga liggen, liefje, mijn heerlijk, klein, blond, warm dier. Ga languit naakt liggen, doe je beentjes uit elkaar, laat je mooie kutje zien en maak jezelf klaar. Ik zal je wel helpen. Ik zal je lekker ophitsen, maar ik wil zien hoe je het vannacht hebt gedaan. Daar wordt ik helemaal gek van, Lizzie…, als ik het iemand anders zie doen. Ga achterover liggen. En denk aan mij.’
Lizzie lag al achterover met haar hoofd op een los kussen, en nu greep Herta haar knieën en vouwde die wijd uiteen.
‘Kus me,’ zei Lizzie. ‘Streel me daar, Herta. O, ik heb zo naar je verlangd, Herta.’
‘Eventjes dan,’ zei Herta, schor van opwinding, zich vooroverbuigend en met de tongpunt likkend aan Lizzie’s kleine, lichtroze kittelaar. Zo gauw Lizzie van genot begon te kreunen, trok Herta haar tong weer terug.
‘Neenee,’ zei ze. ‘Je moet het bij jezelf doen. Hier, leg je hand op je dingetje.’ Zij pakte Lizzie’s rechterhand beet en drukte die op de blondharige schaamdriehoek. ‘Denk aan mij en maak jezelf klaar, zoals je dat vannacht deed, toen ik in bad lag.’
Lizzie begon met haar vingers in het rond te strelen, maar hield er snel mee op en tastte met haar andere hand in de richting van het Duitse meisje.
‘Ik wil het wel doen, Herta, maar dan moet ik jou ook voelen. Ik wil jouw kut in mijn andere hand voelen.’
‘Goed,’ zei Herta. ‘Je mag mij voelen…’ Zij kwam overeind, legde de handen op de rug van de zitbank en keek in die houding van bovenaf neer op de wijduiteengespreide benen en de schone, blonde, schaambloem daartussen. Lizzie’s tastende hand vond Herta’s rok, schoot er haastig onder, vond daar het harige bloemperk en liet een vinger binnenglijden in het kletsnatte liefdeshol.
‘Ah,’ zei Lizzie. ‘Eindelijk, mijn Herta.’
‘Doe het!’ zei Herta woest. ‘Doe het bij jezelf. Doe het zoals je het vannacht deed. Ik zal je wel ophitsen. Voel mij maar en maak je kutje klaar…’
‘Jajaja,’ zei Lizzie en begon met twee aaneengesloten vingers rond te wrijven over haar kietelknobbeltje en de beide kleine, fijngebouwde schaamlipjes, terwijl Herta, met haar onderlichaam schurkend en draaiend van opwinding, opwindende vieze taal tegen haar stond uit te slaan, tot Lizzie wanhopig uitriep: ‘Ik heb ook maar…twee handen. Ik wil jou voelen. Maar ik wil ook een vinger in mijn gaatje hebben.’
‘Vooruit dan!’ zei Herta tussen de tanden, bracht een van haar handen naar beneden en bracht een vinger in Lizzie’s vagina, en bewoog die, plagerig langzaam, heen en weer, terwijl Lizzie, hijgend, kreunend en halfwoordjes stamelend, haar hand sneller en sneller over haar kutje heen en weer bewoog. Haar andere hand graaide tastend, voelend, grijpend en knijpend rond tussen Herta’s schaamharen tot zij, in een bijna krankzinnige hoogte van opwinding, met katachtige hoge kreetjes, begon klaar te komen en dat lange, lange tellen aaneen volhield tot alle orgasme uit haar wegebde en zij, armen slap en benen slap, nahijgend terneerlag als een divanpop waaruit het zaagsel is weggelopen. Herta stond nog steeds in dezelfde houding op haar neer te kijken, de tanden op elkaar en de lippen vaneen.
‘Dat ging lekker,’ zei ze halfluid. ‘Nou ik eventjes.’ Zij klom als een kat zo snel met de beide knieën aan weerskanten van Lizzie’s hoofd en duwde haar druipnatte kutharen op de mond van het blonde meisje. ‘Kus me…lik me.’
Toen Lizzie niet snel genoeg reageerde, begon Herta met haar schaamdeel over de mond van het blonde meisje heen en weer te wrijven. ‘Duw je tong erin, verdomme, diep je tong erin! Of moet ik je weer een pak slaag geven?’
Dat hoefde werkelijk niet. Een nieuwe golf van opwinding voerde Lizzie verse energie toe. Haar handen knepen en knuffelden Herta’s penisstijve tepels en haar lippen en tong hapten en zogen aan alles wat er tussen dat weelderige schaamhaar te vinden was. Vol innerlijke spanning en met een afwachtende huivering wachtte Lizzie af of zij Herta zover zou kunnen brengen dat die luide, krijsende, dierlijke krijs zou losbarsten. En ja hoor….
‘Ik kom… Ik ga komen,’ zei Herta woest tussen de tanden en dat bracht Lizzie tot een laatste, felle spurt van activiteit. ‘Ja daar kom ik, ooeee, aaahhhh, eeeehhh!’ hijgde Herta en daar kwam die krolse, hoge, gillende krijs, die even lang duurde als het wilde orgasme, door Lizzie’s likkende tong instandgehouden, terwijl het warme sap langs haar lippen en tong afdroop.
Toen het voorbij was, zat Herta slapjes op de rand van de bank en stak een sigaret op.
‘Het is bij jou lekkerder dan bij iemand anders,’ zei ze, wat zweet van haar bovenlip vegend. ‘Ik mag verdomd zijn als ik weet, waarom.’
Lizzie richtte zich verheugd op een elleboog op. ‘O, Herta, liefje, méén je dat?’
‘Dat meen ik inderdaad,’ zei Herta. ‘Van jou wordt ik helemaal gek. Het lijkt wel of er elektriciteit zit in die tong van jou. Ik heb nog nooit bij iemand zo gegild als bij jou.’ Haar stem veranderde ineens van klank en zij voegde er bits aan toe: ‘Maar ga je nou alsjeblieft niet verbeelden dat je me daarmee in je macht kunt krijgen. De wereld is vol van lesbische kutten. Trouw ben ik niet en zal ik ook nooit worden. Goed begrepen?’
‘Ja Herta.’
De Duitse stond op en rekte zich uit.
‘Nu ga ik een bad nemen en intussen maak jij koffie. En dan verder geen gelazer of gezeur meer. Begrepen? Als je een geile bui krijgt, maak je jezelf maar even klaar, zoals ik je heb geleerd. Ik heb een hele hoop te doen.’
Meteen verdween zij door de gangdeur, Lizzie achterlatend op de bank, reddelozer dan ooit verstrikt in een chaotische mengeling van lusten, herinneringen en verlangens. Had iemand op dat moment aan Lizzie gevraagd zeventien op te tellen bij vierentwintig, dan had zij dat met de beste wil van de wereld niet voor elkaar kunnen krijgen. Voor haar bestond op de wereld niets anders meer dan Herta…met alle opwindende dingen van Herta.
En als een eeuwig thema zongen door har hoofd de woorden van Herta: ‘Bij jou is het lekkerder dan bij iemand anders. Ik heb nog nooit bij iemand zo gegild als bij jou.’
Voor Lizzie waren die woorden als muziek, schone toekomstmuziek. Zij nam zich voor alles op de wereld te doen om Herta nog sterker en nog inniger aan zich te binden. Zij wilde Herta met lichaam en ziel vasthouden.

Hoofdstuk VII

Wat Lizzie die nacht overkwam, dat schokkende gebeuren, zou misschien nooit zijn gepasseerd als Fred Bissell met haar het huis had verlaten, eer de Drummonds, het echtpaar waar Bill de vorige avond had gesproken, arriveerden.
Er was blijkbaar afgesproken dat zij Bill en Herta zouden komen afhalen. Nauwelijks was Fred Bissell, luidruchtig lachend en met een vers gestoomd pak aan, binnen, of de bel ging opnieuw en het echtpaar Drummond arriveerde. Het was even een drukke boel in de woonkamer, maar dat duurde niet lang.
‘Laten we één slokje nemen, nu we toch bij elkaar zijn,’ opperde Bill en begon aan het barretje in de hoek te rommelen met flessen en glazen.
‘Dat is een prima idee,’ zei Herta. ‘Dan gaan Susie en ik ons boven wat opfrissen.’ Zij wuifde ven met de hand naar de drie mannen bij de bar en naar Lizzie en verdween met mevrouw Drummond de gang in. Lizzie voelde zich krijtwit worden. Susie…! Was dat niet de naam die Herta diezelfde ochtend in de telefoon had gezegd tegen dat geile wezen dat haar ophitste terwijl Herta zich klaar lag te maken? Het hele, geraffineerde spel was Lizzie ineens duidelijk. Zij werd met die stomme Fred Bissell de laan uitgestuurd, de stad in, terwijl Herta zich met die Susie Drummond kon afzonderen ‘om zich even wat op te frissen’. Lizzie stond op haar benen te trillen van woede. In gedachten zag zij Herta met die Susie Drummond al boven in de badkamer bezig. Dacht Herta soms dat zij, Lizzie, niet gezien had hoe die Susie Drummond uit haar ooghoeken naar haar concurrente, Lizzie, Loerde? Lizzie had één ogenblik de bevliegende neiging ineens door de trap op te hollen en de badkamer binnen, met een smoesje over een vergeten lipstick of iets dergelijks. En zij had die stommiteit misschien nog uitgehaald ook als niet op dat moment broer Bill zich tot haar had gewend met de luide roep: ‘Lizzie, ik vraag je wat. Ben je doof?’
Lizzie kwam verschrikt tot haar positieven en zag de drie mannen bij de bar, met glazen in de handen, verbaasd naar haar kijken.
‘Ik heb je al twee keer gevraagd of je óók iets wilt drinken?’
‘Ik, ja graag, of eigenlijk nee. Toch maar niet.’
Fred Bissell, joviaal en luidruchtig: ‘Kom joh, wees niet zo ongezellig. Pak er eentje mee. Dat smeert de avond.’
‘Ja, Goed dan,’ zei Lizzie verwezen. ‘Geef maar wat.’
Maar vóór Bill kans had gekregen voor haar een martini klaar te maken, viel Lizzie uit: ‘Moeten we hier nog langer blijven rondhangen? Ik dacht dat we vanavond uit zouden gaan.’
Drummond en Bill keken elkaar verbaasd aan. Fred Bissell liet het martiniglas zakken en stotterde: ‘Ja, daar heeft ze nog gelijk in, ook. Laten we dan maar gaan.’
Nauwelijks had hij die woorden gezegd of Lizzie beende de gang in, griste haar mantel van de kapstok en stond demonstratief bij de voordeur te wachten tot Fred kwam aanrennen, de deur voor haar opende en haar naar zijn auto begeleidde.
Terwijl ze wegreden, begon hij: ‘Hebben jullie ruzie gehad of zo?’
Lizzie zat helemaal weggedrukt in haar hoekje van de voorbak en antwoordde kort: ‘Hoe kom je daarbij? Ik weet alleen precies hoe het gaat als drie kerels aan de bar gaan staan zuipen. Dan staan ze er één uur later nog.’
‘Oh, is het dat,’ zei Fred, kennelijk opgelucht. ‘Ik deed het meer uit beleefdheid, hoor.’ Zijn hand gleed opzij en pakte Liz vertrouwelijk bij een elleboog. ‘Ik heb tien keer liever jouw gezelschap.’
Lizzie was zó razend op die verraderlijke en ontrouw Herta dat zij geen moeite deed de greep van Fred Bissell af te schudden. Integendeel zelfs, in haar begon een vaag plan te ontwaken om Herta met gelijke munt betaald te zetten. Was het Herta niet geweest die haar vanaf de eerste minuut had verleid met propagandaverhalen over de botheid en domheid van mannen? Nu zou zij, Lizzie, die gemene Herta eens laten popelen…
‘Waar gaan we eigenlijk naartoe?’ vroeg zij, met ontwakende opgewektheid.
‘De Aristoteles-club,’ zei Fred. ‘Daar speelt de pianist waar ik het over had. En je kunt er dansen ook. Ik heb zo’n idee dat wij heel goed overweg kunnen met elkaar, op de dansvloer.’
‘Wie weet,’ zei Lizzie.
‘Hou jij van dansen?’
‘O ja. Als ik een goede partner heb. Anders blijf ik maar liever zitten.
Fred Bissell grinnikte hoorbaar.
‘Dat is met meer dingen zo, is het niet?’
Lizzie deed of ze gek was.
‘Ja,’ zei ze. ‘Gesprekken bijvoorbeeld. Als mensen van elkaar niet weten waar ze het over hebben, waarom houden ze dan hun mond niet dicht?’
‘Ja’ zei Fred aarzelend. ‘Dat is misschien wel zo, ja.’
Maar vanaf het ogenblik dat zij de Aristoteles-club binnenkwamen, verliep het allemaal een stuk vlotter. Dat kwam door twee hoofdoorzaken. De pianist was inderdaad de moeite van het aanhoren waard. Het samen dansen was geen wonder, maar ook geen bezoeking. En voorts had Lizzie het vanaf het eerste moment fiks op een zuipen gezet. Tijdens het laatste gedeelte van hun autorit naar de Aristoteles-club had zij zich definitief voorgenomen zich schrap te zetten tegenover Herta, en er was voor zoiets nauwelijks een beter slachtoffer te vinden dan deze Fred Bissell. Lizzie wist uit haar New-Yorkse leven heel best hoe zij zich op ongevaarlijke wijze bij mannen populair kon maken. Haar eigen man Jerry was ook in die tactiek getrapt. Liz zette dan haar ellebogen op de tafelrand, deed haar ogen wijd open, met een soort van onschuldige twaalfjarige meisjesblik erin en deed of zij ademloos alles aanhoorde wat een man te vertellen had. En ook hier werkte dat met een glanzende perfectie. Het werkte zó perfect dat Fred Bissell alras het dansen eraan gaf en aan één stuk door bleef vertellen: over zijn zakelijke geniale successen, over zijn plannen voor de toekomst, over zijn populariteit op school en toen…over zijn successen bij vrouwen. Lizzie bleef ademloos luisteren, in een soort van verdoving, waartoe in niet geringe mate werd bijgedragen door het feit dat zij elk glas dat voor haar werd neergezet in recordtijd achterover sloeg. Tot Fred Bissell, na een aanvankelijke vlaag van bezorgdheid over de onkosten van deze avond, niet kon nalaten te zeggen: ‘Jullie New-Yorkers weten van aanpakken, zeg! Maar ja, hier ben je niet onder het wakend oog van broer Bill, hè?’
‘Precies wat je zegt,’ antwoordde Lizzie, hief haar glas op en constateerde dat het leeg was. Haar ogen stonden niet bepaald helder meer, maar wat het gesprek betrof maakte dat geen moer uit, want van Bissell’s stoere verhalen had zij vrijwel geen drie opeenvolgende woorden gevolgd. Haar gevoelens en gedachten vertoefden onafgebroken bij Herta en bij wat Herta mogelijk zou uithalen met die perfide, doortrapte Susie Drummond… die… die telefoongeilster. Om elf uur in de avond en na haar zevende longdrink had Lizzie het gewoon niet meer. Ze moest de stem van Herta weer eens horen. En wie weet…misschien waren ze wel met zijn viertjes thuisgebleven. Als zij maar eventjes, eventjes de lage, geile stem van Herta kon horen...
Lizzie verontschuldigde zich, wandelde licht wankelend naar het damestoilet en zat daar even op haar kutje neer te kijken. Zij raakte het aan, kietelde met een vinger over haar roze clitorisje, maar hield er vrijwel meteen mee op. Zó was er geen lol aan. Als zij niet wist dat Herta op datzelfde moment hetzelfde deed en aan háár, Lizzie, lag te denken, was het niet eens mogelijk om klaar te komen. Lizzie gaf de toiletjuffrouw een halve dollar en vroeg waar de telefoon was. In de cel stond zij met bonzend hart en geile trillingen in haar onderbuik een minuut lang te luisteren naar het oproepsignaal. Maar niemand nam de hoorn op. Herta was inderdaad, samen met de Drummonds, het huis uit gegaan. Waar naartoe? Om wat te doen? Die sluwe Herta zou echt wel een manier weten te verzinnen om een tijdlang met die gehate Susie alleen te zijn. Al zijn leven lag ze nu ergens met haar prachtige Duitse kut open en bloot klaar te komen, geknuffeld en gelikt onder het horen van de ophitsende woorden van die… die…
Innerlijk razend van jaloezie en woede keerde Lizzie naar haar tafeltje terug, en intussen had Fred Bissell de rekening opgevraagd. Die was lang niet mals en Bissell wilde nu eindelijk eens waar voor zijn geld. Hij had altijd gehoord dat gescheiden vrouwtjes uit New York even makkelijk naaiden als dat ze een glas water dronken. En te oordelen naar dat zuipen dat Lizzie die avond had gedemonstreerd…
‘Zeg, Liz, ik heb thuis een geweldige collectie platen. Zullen we er daar eens een paar van gaan draaien?’
‘Waarom niet?’ zei Lizzie afwezig. Alle bezigheden waren voor haar eenvoudig verdrijven van tijd tot het moment waarop Herta was teruggekeerd binnen de wanden van hun huis. Fred hield haar arm stevig vast tot zij hun auto hadden bereikt. Nauwelijks waren ze in beweging of hij ging met één hand sturen en liet zijn andere opzij glijden, naar Lizzie’s dijbeen. Zij duwde die hand meteen korzelig weg.
‘Kom, kom, doe niet zo preuts,’ zei Bissell met een gemaakt veroverend lachje. ‘Je bent toch zeker getrouwd geweest?’
‘Wat heeft dat er nou mee te maken?’ zei Lizzie, voor driekwart afwezig, en daar moest Bissell uitbundig om lachen.
‘Je hebt waarachtig nog gelijk ook,’ bulderde hij en gaf Lizzie’s elleboog een vertrouwelijk kneepje. ‘Daar in New York maakt het machtig weinig verschil of je getrouwd bent of niet, of bent geweest of niet. Wat dat betreft zijn we het roerend eens, Lizzie. Ik geloof dat we elkaar heel goed begrijpen.

Bissell bewoonde een soort flat op de zesde verdieping, die bestond uit een vrij grote zit-woonkamer, met douche en keukentje. Helemaal niet gek voor een vrijgezel zonder personeel. Tegen een zijwand stond een soort studiobed met een gekleurd kleed erover en daar wilde hij Lizzie meteen op manoeuvreren, maar die wilde met alle geweld eerst opbellen en zat op de rand van een leunstoel een volle minuut te luisteren naar het bellen van het toestel in Herta’s huis. Fred Bissell had juist een langspeelplaat opgelegd van ouwe nummers van Fats Waller en zag haar de hoorn neerleggen met een bezorgd gezicht en de gemompelde woorden: ‘Ze zijn nóg niet thuis.’
‘Wie niet?’ vroeg Fred
‘Herta en mijn broer.’
Bissell gaf weer eens een van die bulderende mannelijke lachsalvo’s weg.
‘Dáár maak je je toch zeker geen zorgen over? Die amuseren zich heus best, hoor. Daar hebben ze ons niet voor nodig. Juist zoals wij hen niet nodig hebben. Wat jij, Lizzie? Wat wil je drinken? Gin met Coca-Cola?’
Lizzie had zich neer laten glijden in de leunstoel, op de arm waarvan zij had zitten telefoneren. Het kwam een enkel ogenblik in haar hoofd op om zich af te vragen waarom ze in vredesnaam met deze vent mee naar zijn flatje was gegaan, maar het alternatief: naar dat verlaten huis gaan en daar in haar eentje te gaan zitten wachten tot Herta en haar man eindelijk thuiskwamen…(waarbij ze vermoedelijk niet eens de gelegenheid zou hebben ook maar één vertrouwelijk woord met Herta te wisselen) was helemáál onverdraaglijk.
‘Och ja, geef maar,’ zei Lizzie, liet zich lusteloos achterover vallen in de armstoel en wachtte af tot Bissell haar een groot glas met gin en cola in de hand drukte. Vervolgens kwam hij vertrouwelijk op de armleuning van haar stoel zitten.
‘Gezellig, zo met zijn tweetjes, hè?’
Lizzie hield het glas met beide handen vast en nam er kleine slokjes van. Al die glazen martini die zij in de Aristoteles-club naar binnen had geslagen, hadden haar half verdoofd, wat ook haar bedoeling was geweest. En zij reageerde maar flauwtjes toen Bissell haar met de ene hand over haar schouder begon te aaien en dan de hele arm over haar schouders legde. Zij probeerde nog even die arm weg te schudden, maar toen dat niet meteen lukte, liet zij het maar zo. Deze Fred Bissell liet haar zo volkomen en op alle punten onverschillig, dat zij zijn aanraking onderging als die van een groot model hond, of een ander soort log dier. Aangemoedigd door die passiviteit begon Fred nu over haar ruggengraat te strelen en zei: ‘We zitten hier verdomd ongemakkelijk. Ga je mee op de divan daar zitten?’
‘Ik lig hier best,’ zei Lizzie lusteloos, en dronk van haar gin. Maar Fred was nu tot de conclusie gekomen dat deze Lizzie, het gescheiden New-Yorkse vrouwtje, alleen maar flink hoefde te worden aangepakt om door de knieën te gaan. Hij stond ineens van de leuning op, greep haar bij een pols en zei: ‘Laten we dan maar gaan dansen, kom op.’
Hij nam Lizzie haar glas af en zij liet zich wat onwillig, maar toch zonder veel tegenstribbelen, overeind trekken. Zij was nog niet goed en wel op de been of Fred Bissell omklemde haar met een soort van berengreep, drukte zijn onderlichaam tegen haar aan en begon in het rond te schuiven over het goedkope zeil. Lizzie probeerde een keer of wat dat hinderlijke contact tussen zijn buik en de hare te verbreken, maar met als enig resultaat dat hij begon zijn been tussen de hare te schuiven en nu voelde zij ook heel duidelijk zo nu en dan de druk van zijn dikke, stijve penis tegen haar zachte vlees.
‘Ik heb eigenlijk niet zo’n zin meer in dansen,’ zei ze en begon zich los te wringen uit zijn omklemming. Bissell barstte weer eens in luid gelach uit.
‘Gelijk heb je ook nog. Laten we wat op die bank gaan liggen, en rustig naar de muziek luisteren. Hupsakee…’
Hij liet Lizzie los, bukte zich en het volgende moment had hij haar met beide armen onder schouders en knieën opgeschept. Voor zij goed en wel besefte wat er met haar gebeurde, had hij zich samen met haar op het grote studiobed laten rollen.
‘Neenee,’ zei Lizzie. ‘Toe nou… Ik zit liever in die stoel, heus. Als ik lig, word ik misselijk.’
Maar Fred lag half over haar heen en hield haar ranke middel met een arm omkneld. Hij was zo sterk als een beer en lachte haar nog uit ook.
‘Kom nou, kom nou,’ zei hij, telkens luid lachend. ‘Die New-Yorkse gescheiden vrouwtjes kunnen wel tegen een douwtje. Dat weten we maar al te goed. Je weet toch dat ik dol op je ben, hè? Geef Fred eens een kusje, liefje. Neenee, niet je mooie hoofdje wegdraaien. Kom eens hier met je mondje. Jaja, alle raspaardjes zijn wat moeilijk te temmen, maar áls ze eenmaal getemd zijn… Jongejongejonge…’
Het gespartel op bed begon te lijken op een soort van worstelpartij en om van het geduvel af te zijn, hield Lizzie ineens op met strubbelen en zei: ‘Goed, ik zal je een kusje geven. Mag ik dan terug naar mijn stoel?’
‘Dan mag je terug naar je stoel,’ grijnsde Bissell.
Lizzie klemde haar lippen en tanden opeen en bleef strak en gespannen liggen terwijl Bissell zijn mond op de hare perste en uit alle macht probeerde zijn tong naar binnen te krijgen. Toen dat niet lukte, bleef hij doorpersen en meteen begon zijn vrije hand tussen Lizzie’s dijbenen te tasten. Lizzie rukte haar hoofd woest opzij en hijgde: ‘Ik heb je die kus gegeven, mag ik nou terug naar mijn stoel?’
Bissell probeerde haar opnieuw te kussen, al tastende onder haar rok. Lizzie duwde haar rok naar beneden en riep: ‘Je hebt het beloofd.’
Fred grijnsde haar toe: ‘Natuurlijk mag je terug naar je stoel. Maar ik hen niet precies gezegd wannéér… Kom, kleine blonde kat, iedereen weet dat die New-Yorkse gescheiden vrouwtjes van wanten weten.’
‘Nou, ik niet,’ bracht Lizzie uit en duwde met beide handen tegen Bissell’s borst, ‘En dan zeker niet met jou.’
Bissell lag even stil, keek op haar neer en zij zag een trek van woede in zijn ogen komen.
‘Wel godverdomme,’ zei hij. ‘Wat krijgen we nou? Je hebt de hele avond zitten zuipen als een marinier en je gaat met me mee naar mijn flat zonder één piep te geven en nou ga je ineens de heilige maagd uithangen? Kom nou met die komedie! Jij bent zeker van het soort dat rauw behandeld wil worden? Dat dacht ik vanaf het eerste moment al. Je kunt het krijgen zoals je het hebben wilt, hoor.’ Het drong tot Lizzie’s verwarde en halfbenevelde brein door dat er een bepaald element van eerlijke juistheid lag in wat de man half boven haar beweerde. Dat deed haar even aarzelen en die aarzeling was alles wat Bissell nodig had. Met één snelle graai had hij Lizzie’s ragdunne panty te pakken en langs haar benen tot op haar enkels afgestroopt.
‘Neenee,’ zei Lizzie gesmoord en begon met haar benen te schoppen. Een van haar schoenen vloog uit en meteen ritste Bissell de opgefrommelde panty van haar enkel af. Zijn knie perste zich dwingend tussen haar dijbenen en meteen voelde ze zijn hand bezig aan de ritssluiting van zijn broek. Ze begon zowat te snikken van ontsteltenis.
‘Onee, nee, doe dat niet, het is écht mijn bedoeling niet geweest…’
Bissell lag te hijgen en te snuiven als een fokstier die bezig is een koe te beklimmen.
‘Ja, dat verhaal hebben ze allemaal. Wacht maar tot je mijn dikke pik in je kutje voelt. Dan zing je een ander liedje.’
Het is natuurlijk wel zo dat een vrouw die werkelijk niet verkracht wil worden, dat ook niet laat gebeuren. Maar Lizzie was nu eenmaal niet zo’n vechtersnatuur. Daarbij kwam nog dat zij zich half schuldig voelde aan wat er nu aan de gang was. Dus zij barstte uit in wat gesnik en rolde haar heupen heen en weer, maar dat was voor iemand met het postuur van Fred Bissell geen ernstige hinderpaal. Hij hield haar ene been met een van de zijne opzij, trok met een hand haar andere been opzij en twee tellen later had hij zijn heupen tussen haar dijbenen gewrongen en dan voelde Lizzie de hete aanraking van de kop van zijn mannelijk lid tegen haar kleine schaamlipjes.
‘Je doet me pijn… je doet me pijn. Ik wil het niet!’
‘Dat valt best mee, hoor,’ hijgde Bissell, tastte eventjes met zijn hand naar de juiste plaats tussen haar benen bracht dan de kop van zijn enorme, stijve pik recht voor de liefdesingang. Met een enorme duw perste hij zijn lid halverwege naar binnen en Lizzie gaf een luide schreeuw en probeerde los te kronkelen van zijn spit.
‘Ja, dat had je gedacht, New-Yorkse lel!’ zei Bissell, greep haar bij de schouders en perste haar naar beneden, tegelijkertijd met zijn enorme penis naar boven stompend.
‘Au! Je doet me pijn!’ riep Lizzie. ‘En pas op… Wees voorzichtig. Ik heb geen pil ingenomen.’
‘Och, klets niet,’ gromde Bissell door het dolle heen en nu hij eenmaal diep in haar zat, gaf Lizzie haar tegenstand op, en lag wenend en snikkend en ‘au’ roepend te wachten op het onvermijdelijke einde. Dat kwam toch nog sneller dan zij had verwacht. Zij voelde het dikke stijve ding van Bissell binnen in haar nog iets verder opzwellen en hoorde aan zijn adem dat de climax naderde. Met een laatste, wanhopige kronkeling probeerde zij zich los te wringen van zijn penis, maar met een woedende grom rukte hij haar bij de schouders naar beneden, stootte zijn penis tot aan de wortel in haar nauwgebouwd spleetje en spoot zijn golven sperma in impulsen tegen de bodem van haar vagina. Lizzie barstte nu pas werkelijk goed in snikken uit, duwde met haar handen zijn verslappend lid weg van haar buik en riep, half hysterisch: ‘Nou heb ik al die viezigheid van jou binnen in me. En ik heb niet eens een pil ingenomen.’
Bissell kwam overeind, streek met de handen door zijn bezwete haren, ging op de rand van het bed zitten en trok de ritssluiting van zijn broek omhoog.
‘Maak niet zo’n drukte,’ zei hij. ‘In de badkamer hangt een gummispuit. Gebruik die maar even.’
Dat bracht een nieuwe uitbarsting van gesnik.
‘O, dat vind ik zulke akelige dingen…’
‘Zit niet zo te zeuren,’ zei Bissell die, nu hij eenmaal Lizzie fors vol had gespoten, over mogelijke ongewenste consequenties begon na te denken. ‘Het is een kleine moeite, niet? Spuit er even wat warm water door of zal ik het voor je doen? Blijf je soms liever met een kind zitten? Wat zullen we nou beleven?’ Hij pakte haar bij een bovenarm en begon haar overeind te trekken. ‘Kom maar mee, dan zal ik je wel eventjes schoonspuiten.’
Maar dat was Lizzie toch al te bar. Zij kwam woedend en snikkend overeind, schudde zijn gehate hand van zich af en zei: ‘Ik zal het zelf wel doen. Waar moet ik zijn?’
Bissell wees haar de douchecel annex wc, opende daar een toiletkastje en haalde er een gummi vrouwenspuit uit. Lizzie nam het ding aan met een blik vol afkeer en beet hem dan toe: ‘Wou je soms ook nog blijven staan kijken?’
Bissell mompelde wat, trok zich terug in zijn woonkamer en schonk zich een fikse bel gin met Coca-Cola in. Daarmee ging hij op de rand van de armstoel zitten hoofdschudden.
‘Ze heeft een lekker kutje,’ zei hij tegen zichzelf, ‘maar die griet is verknipt. Die is helemaal verknipt. Ze vind neuken niet eens lekker, geloof ik. Als ze bij haar eigen man ook zo moeilijk deed, kan ik me voorstellen dat die maar liever is gaan scheiden.’

Lizzie bleef zeker een kwartier in de douchecel, nu eens met het hoofd in de handen zittend op de rand van de wc-pot, dan staande voor de spiegel, bezig met het fatsoeneren van haar gezicht. Onder tussen gaf haar dat de kans een beetje tot zichzelf te komen en tijd te winnen. Want het was ondenkbaar met zulk een behuild gezicht en in een dergelijke ontredderde geestelijke staat haar schoonzuster onder ogen te komen Als dat er óók nog bij zou komen…een plotselinge ontmoeting met die Susie Drummond bijvoorbeeld… dan kon zij niet voor de gevolgen instaan. Maar na een dik kwartier begon Fred Bissell met kloppen op de deur.
‘Hé daar binnen…ben je soms niet goed geworden?’
Lizzie antwoordde gesmoord: ‘O. jawel hoor. Maak je vooral geen zorgen.’
Een beetje zorgen maakte Fred Bissell zich wel. Hij voelde er niets voor een duidelijk over haar toeren geraakte Lizzie met behuilde ogen af te leveren in het huis van zijn kornuit Bill Scott. En het was met enige opluchting dat hij Lizzie ten slotte tevoorschijn zag komen met een gezicht dat er weer heel redelijk uitzag. Zij ging op een laag krukje haar gezicht op zitten maken.
‘Wil je soms nog wat drinken?’
‘Nee, dank je.’
‘Een sigaret?’
‘Ik heb mijn eigen sigaretten.’
Maar als bij onderlinge afspraak begonnen ze geen van tweeën over het snel naar huis brengen van Lizzie, Fred niet omdat hij er toch de voorkeur aan gaf haar daar af te leveren op een uur waarop Bill en Herta waarschijnlijk al in bed lagen. En voor Lizzie gold precies hetzelfde. Bissell zette een nieuwe grammofoonplaat op en zo zaten ze nog een tijdlang tegenover elkaar tot Lizzie ineens zei: ‘Het beste is misschien dat jij een taxi voor me belt.’
‘Dat is toch onzin. Ik heb mijn auto voor de deur staan.’
‘Ja, dan vragen ze je misschien weer binnen…’
Fred vrolijkte wat op. Hij had daar natuurlijk ook over zitten nadenken en kwam met een voorstel: ‘Weet je wat? Ik rijd je tot op de hoek van jouw laan. Dat kleine stukje loop je zelf verder en dan vermijden we die hele moeilijkheid.’
Dat kwam uitstekend in Lizzie’s kraam te pas. Zij stond op, knikte instemmend en een kwartier later, om half drie in de nacht, werd zij afgezet op de hoek van de verlaten laan waaraan het huis van Bill Scott was gelegen.
‘Je bent een lekker dier,’ zei Bissell ten afscheid, ‘maar je moet niet zo raar doen. Misschien bel ik je morgen wel eens op.’
‘Je ziet maar,’ zei Lizzie, die maar één gedachte in haar hoofd had: van hem af te komen en binnen de muren van Herta’s huis.

Tot haar verbazing en ontsteltenis… in elk geval tot haar verwarring, zag zij alle benedenramen van Bill’s huis verlicht. Zaten ze daar nu nog feest te vieren? Ontzettend. Betekende dat dat zij onder deze omstandigheden die gehate Susie Drummond, die natuurlijk met Herta aan het geilen en vozen was geweest, onder ogen moest komen? Onmogelijk! Lizzie sloop, over de grasrand lopend, de oprijlaan op en tussen de rododendrons door tot vlakbij een der zijramen van de woonkamer. De gordijnen aan de voorzijde waren dichtgetrokken, maar aan de zijkant was dat niet gebeurd. Er klonk geen muziek naar buiten en evenmin het soort geluiden dat bij een laat feestje hoort: opgewonden gepraat en gelach. Lizzie sloop langs de zijmuur voorwaarts, boog het hoofd voorover en keek langs de rand van een opzijgeschoven gordijn naar binnen… naar een tafereel dat haar hypnotiseerde tot een toestand van afschuw en fascinatie. Haar broer Bill lag ruggelings achterover in een fauteuil, met de broekspijpen wijd uiteen en zijn gulp open geritst. Uit die gulp stak een forse, stijve penis schuin omhoog… en de huid van die penis werd ritmisch op en neer bewogen door de hand van… Herta. Een spiernaakte Herta die met de benen wijd uiteen vlak voor haar echtgenoot stond en met twee vingers van haar andere hand haar schaamlippen opengevouwen hield. Bill, met zijn mond hijgend halfopen van geil genot, zat met uitpuilende ogen naar die uitdagen opengehouden kut te kijken terwijl Herta’s hand zijn penis sneller en sneller afrukte. Lizzie hoorde de zachte, verleidelijke intonatie van de stem van haar schoonzuster, ook al kon zij de woorden niet verstaan.
Een vlam van razende woede laaide in Lizzie op. De Duitse sloerie, de Babylonische hoer, de onbeschaamde slet! Hoe had zij, Lizzie, één ogenblik kunnen menen dat deze Herta oprecht alleen maar van vrouwen hield. Deze Herta was alles tegelijk, een doortrapte Duitse teef die niets of niemand met rust kon laten, een oversekst, perverse troel die beter callgirl had kunnen worden! Terwijl Lizzie nog stond te kijken, zag zij hoe Bill zijn mond verder opensperde en de vuisten balde. Herta bukte zich, gaf nog enkele snelle slagen aan de mannenpenis, boog die dan fluks opzij en ving het wegspuitende sperma behendig op in het holletje van haar andere hand. Lizzie zag duidelijk het sprietsen van dat vieze, plakkerige, stijfselachtige spul tegen Herta’s handpalm en dat was haar definitief te veel. Zij richtte zich verwilderd op, stond een ogenblik rond te kijken naar een stevige kei of baksteen en had zij die gevonden, dan was die zeer beslist de volgende seconde door de ruit gevlogen. Maar in deze zijtuin waren alleen maar geraniums en losse aarde zichtbaar. Lizzie deed het enige wat haar in deze afschuwelijke gemoedstoestand overbleef: zij strompelde halfblind langs de zijmuur van het huis naar achteren, tastte langs de keukenmuur verder tot bij de achterdeur, en rukte die open. Alle lichten in de keuken brandden nog en op tafel stonden resten sandwiches en vuile asbakken. Lizzie holde de keuken door, de gang in en over de trap naar boven.
Zij was halverwege toen zij een lichte uitroep hoorde en dan Herta’s stem: ‘Is daar iemand? Hallo? Ben jij dat, Lizzie?’
Lizzie wrong de deur van haar slaapkamer open, smakte die achter zich dicht, draaide aan de binnenkant de sleutel om in het slot en viel met het gezicht naar beneden neer op bed. Achter haar stijfgesloten oogleden begonnen als in een soort van griezelfilm alle beelden voorbij te trekken van wat zij in de afgelopen paar dagen had gezien en meegemaakt. Intussen bleven haar oren gespitst en gespannen, in een mengeling van haat en hoop, luisteren of Herta soms aan haar deur zou komen kijken of rammelen. Maar geen Herta kwam de trap op. Tenminste niet het eerste halfuur. Toen er tenslotte voetstappen hoorbaar werden, waren het die van haar broer en Herta tezamen…die tegelijkertijd de echtelijke slaapkamer binnengingen. Het laatste geluid was dat van de sleutel die aan de overzijde van de gang in het slot werd omgedraaid.

Toen Lizzie de volgende ochtend heel, heel moeizaam begon wakker te worden, was dat met een gevoel of zij lijdende was aan de gevolgen van een dubbel pak slaag: een geestelijk en lichamelijk pak op haar donder. Zij lag een tijdje te kreunen en te wanhopen, keek dan op haar horloge en zag tot haar schrik dat het al half elf was. Herta! Afkeer… Haat, verlangen en jaloezie… al die in haar ontwakende gevoelens concentreerden zich rondom de figuur van Herta. Wáár was Herta? Zat die soms weer met de een of andere geile vriendin te telefoneren?
Dat vermoeden alleen al was voldoende om Lizzie in één ruk op de been te brengen. Stekende scheuten van pijn schoten dwars door haar hoofd, maar alle bezwaren van moeheid en ellende werden weggeblazen door haar bezetenheid over het doen en laten van Herta. Lizzie haalde snel een borstel door haar haren en schoot gehaast in dezelfde kleren waarin zij de vorige dag was thuisgekomen. Trillend van opwinding daalde zij de trap af en stond met een schok stil in de open keukendeur. Voor het aanrecht, met een sigaret in een mondhoek en met een knalrood schort waaruit blote armen en schouders staken, stond Herta een of ander beslag te mixen.
‘Welwel. Is schoonzusje eindelijk wakker? Ik heb je maar laten uitslapen. Ik had zo’n idee dat je dat wel gebruiken kon. Wil je een kop koffie? Die is juist vers gezet.’
Deze opgewekte manier van doen, alsof er totaal geen enkel vuiltje aan de lucht was of kon zijn, sloeg Lizzie totaal uit het veld. Zij liep werktuigelijk op de tafel af en liet zich op een stoel zakken. Herta schonk koffie in. Haar boezem hing wulps en zwaar-suggestief in de omhulling van het rode schort. Het was duidelijk dat zij onder dat schort geen enkele draad aan had.
‘En,’ vroeg Herta opgewekt, de suikerpot naar Lizzie toeschuivend, ‘hoe is je uitgaansavond gisteren afgelopen? Heb je een huwelijksaanzoek gekregen?’
‘Dat niet precies.’
‘Jokkie, jokkie, was jij dat die ik gisteren zo tegen half drie thuis hoorde komen door de achterdeur?’
Met verstikte stem bracht Lizzie uit: ‘D… dat was ik, ja!’
‘Ik heb helemaal geen auto gehoord.’
‘Hij heeft me afgezet op de hoek van de laan.’
Herta haalde de wenkbrauwen omhoog.
‘Waar was dat in vredesnaam goed voor?’ Lizzie zat eventjes met haar koffielepeltjes te spelen, gooide dat dan met een boogje op het tafelkleed en zei hard: ‘Die fijne vriend Fred heeft me verkracht.’
‘Hij heeft wát?’
Lizzie schreeuwde het zowat uit: ‘Die smeerlap heeft me verkracht. Zonder ergens op te letten of zich ergens iets van aan te trekken. Hij heeft me grofweg volgespoten met dat vieze spul van hem. Dát is er gebeurd.’ Herta zat haar perplex aan te gapen.
‘Maar hoe dan? Wáár dan? In zijn auto?’
‘Nee. Bij hem thuis. In zijn flat.’
Herta liet zich achterover vallen tegen de rugleuning van haar stoel. ‘Wil je me nou vertellen dat je met hem mee naar zijn flat bent gegaan? De eerste de beste avond? Hoe heb je dat in godsnaam in je bolle hoofd gehaald? Hij dacht natuurlijk dat je op een avontuurtje uit was. Dat zou iederéén hebben gedacht.’
Lizzie opende half haar mond om uit te leggen dat dat ook nooit gebeurd zou zijn als zij niet zoveel gedronken had en zo in de war was geweest door haar jaloezie over Herta met Susie Drummond. In plaats van te antwoorden gooide zij ineens het hoofd neer op haar gekruiste armen en barstte in snikken uit. Herta zat even door te roken en vroeg dan op praktische toon: ‘Had je een pil ingenomen?’ Lizzie schudde het hoofd heen en weer en legde tussen de snikken uit dat zij genoodzaakt was geweest, een primitieve, ouderwetse smerige gummispuit te gebruiken.
‘Fijne jongen,’ zei Herta. ‘Maar ja, je moet de kat niet op het spek binden. Van gescheiden vrouwen denken ze nu eenmaal altijd dat die een vlotte prooi zijn. En als je het mij vraagt heb je hem ook alle redenen gegeven om dat te denken.’
Lizzie vloog als een kat overeind, trillend van woede en gilde haar schoonzuster toe: ‘Dat is helemáál het godsnakende toppunt! Jij moet nodig wat zeggen, jij…sloerie! Eerst aan de telefoon liggen kutgeilen met die Susie Drummond en dan met haar naar boven gaan, zogenaamd om je wat op te frissen. Jaja. Fris zullen jullie teruggekomen zijn! En of dat allemaal nog niet genoeg is…’
Herta’s groene ogen keken haar vlak aan dwars over de tafel.
‘Ga door, liefje, ga door! Of dat nog niet genoeg was…?’
Lizzie krijste haar toe: ‘Heb je nog het hoerige lef om mijn broer… om met mijn broer aan zijn ding te gaan zitten…En dan mij vertellen dat je zo’n afkeer hebt van die domme, botte mannen. Hoe kun je zoiets doen?’
‘Zozo,’ zei Herta, en maakte haar sigaret uit op een bordje. ‘Heb je door het raam naar binnen staan gluren, geniepige spion? Is het nog niet genoeg dat je mijn telefoongesprekken afluistert? Moet je ook nog gaan staan bespioneren wat ik met mijn eigen wettige echtgenoot doe?’ Zij veerde uit haar stoel overeind, haalde uit en gaf Lizzie met de vlakke handpalm een zo geweldige klets om de oren dat het blonde meisje zijwaarts tuimelde en met de schouder tegen het aanrecht belandde. Herta kwam haar achterna, trok haar aan de haren overeind en deelde een tweede klap uit die nog harder aankwam dan de eerste.
‘Jij jaloers, geniepig, hypocritisch secreet! Denk jij soms dat je een heilige bent, lesbische lafbek! Ik zorg tenminste dat de man die ik getrouwd heb, lekker klaarkomt. Bij mij komt een man aan zijn trekken. Jij kunt alleen maar stikken in je angsten, je benepen galerietjes en je schuldgevoelens. Ga zitten! Ga verdomme op je stoel zitten, of ik sla je erop. Gehoord, infantiele kut?’
Die twee meppen waren zo hard aangekomen dat Lizzie er nog van stond te suizebollen. Maar haar gehuil en gesnik waren er meteen door verdwenen.
Dat wel. Met één arm angstig beschermend opgeheven ging zij haastig naar haar stoel terug en zat daar verschrikt op te kijken naar Herta’s woedende flitsende groene ogen.
‘Wat verbeeld jij je eigenlijk?’ zei Herta tussen de tanden. ‘In plaats van blij te zijn dat ik je heb geleerd wat je voor plezier kunt beleven van dat blonde ding tussen je benen, waar je je hele leven alleen maar mee heb gepist en verder niks, in plaats van dankbaar en blij te zijn, ga je proberen mij in mijn eigen huis te terroriseren met huilbuien en jaloerse tinka’s. Maar dan ben je bij mij echt aan een verkeerd adres, hoor! Weet je wat er met jou aan de hand is? Weet je wat jij hebt? Kutnijd! Zo noemen ze dat. Je bent gewoon heel laagbijdegronds gif- en spuugjaloers. Je wil mij helemaal alleen en voor jezelf hebben. Dat is wat jij wilt.’ Haar handen tastten naar de knopen die haar schort van voren dicht hielden, maakten die los en trokken de beide panden van het rode kledingstuk vaneen: ‘Hier, dat is wat je hebben wilt. En als ik mijn tong tussen je schaamlippenstop, ben je meteen rustig. Waar of niet?’
Met bevende handen en lippen zat Lizzie trillend op haar stoel, voelend hoe een hete golf van kleverig vocht tussen haar dijbenen naar buiten kwam stromen. Haar seksuele begeerte was sterker, vele malen sterker dan haar verstand of haar jaloezie. Herta had maar al te goed in de gaten welk effect het ontbloten van haar schaamdelen op Lizzie had, hief nu één bloot been op en zette dat op de tafelrand. Dat trok haar prachtige kut enkele vingerbreedtes open en onthulde op nog geen meter afstand van Lizzie’s gezicht alles wat er bij mogelijkheid ter bezichtiging kon worden geproduceerd. Tussen de dikbehaarde schaamlippen stak pralend de stijve, roze kittelaar uitdagend omhoog en daaronder weken de kleine, van vocht glinsterende schaamlippen schuin zijwaarts, tot zij verdwenen in de schemering onder Herta’s billen.
‘Kom hier!’ zei Herta, greep met de ene hand Lizzie in de haren en met de andere bij een pols. Zij liet Lizzie's hoofd naderen tot op een halve meter afstand van haar venusberg, maar bracht de hand van het blonde meisje van onderen tegen haar liefdesmachinerie.
‘Voel maar aan me.’ Lizzie’s vingers begonnen tastend tussen de zachte, natte plooien te bewegen, maar dan, ineens, rukte zij haar hand terug en zei met verstikte stem: ‘Ik wil het zo niet. Ik moet altijd alles doen wat jij zegt en wat jij wilt en wanneer jij het wilt, Je doen net of er helemaal niets bijzonders gebeurd is. Je moet de boel niet omdraaien…’
Zij zat, bevreesd en smekend, omhoog te kijken naar Herta’s gezicht, hopend op enkele woorden van begrip en affectie, maar in plaats daarvan zag zij het gezicht van haar schoonzuster kil verstrakken. De groene ogen kregen de tint van hardsteen in de regen. Het op de tafelrand geplaatste been ging naar beneden en dan werd het schort er overheen geslagen en kortweg dichtgeknoopt.
‘Precies wat ik al zei,’ zei Herta bits. ‘Nu wil ik je je zin geven en meteen begin je weer te draaien en te zaniken als een verwend kind. Ik ga me aankleden en boodschappen doen.’
Herta stapte naar de deur, voor Lizzie kans zag iets te bedenken om deze ruzie bij te leggen, maar met één hand op de deurstijl stopte Herta een moment en zei over haar schouder: ‘En kom nu straks niet bij me aanjanken met de vraag of je mee kunt gaan boodschappen doen, want daar pas ik voor. Jij moet eerst leren niet zoveel aan jezelf alléén te denken. Daar gaat het om.’
Haar wilskrachtige, genadeloze stappen beklommen de traptreden. Dan sloeg boven de deur van de slaapkamer dicht. Lizzie gooide het hoofd weer neer op haar gekruiste armen en barstte opnieuw uit in een bitter, hartbrekend gesnik. Er scheen geen enkele manier te bestaan om tegen haar schoonzuster op te kunnen. Lizzie wilde nu wel dat Herta terug zou komen en weer met open schort voor haar zou gaan staan. Maar dat was verknold. Zij kende Herta nu langzamerhand goed genoeg om te weten dat die beschikte over een ijskoude, ijzeren wil. Herta’s hitte was zuiver seksuele hartstocht en had niets, maar dan ook niets te maken met liefde of affectie. Het afschuwelijke was alleen dat zij, Lizzie, reddeloos verslaafd was aan die duistere wereld van seksuele kicks die Herta haar had leren ontdekken. Zonder Herta was het leven voor Lizzie een seksuele woestijn.
‘Herta…! Herta…!’ snikte zij. ‘Kom terug. Ik heb het niet zo bedoeld. Ik ben stom geweest, Herta. Ik ben altijd stom in die dingen. Ik zal alles doen wat je wilt, Herta. Maar wees lief voor me, dan zal ik ook lief voor jou zijn.’
Toen Herta eindelijk, in een bruingroen mantelpakje, naar beneden kwam, deed zij geen bek open en negeerde het bestaan van Lizzie. Zij liep de gang in, greep een boodschappennet en was al bij de voordeur voor Lizzie overeind was gekomen en schuchter riep: ‘Herta…?’
Het Duitse meisje draaide zich om met een hand op het slot van de voordeur: ‘Wat is er nú weer?’
‘Ik…Wanneer ben je terug, Herta?’
‘Geen idee,’ zei Herta. ‘Ik ga met Bill ergens in de stad eten, denk ik. Daarna gaan we naar kennissen. Met dat gezeur van jou is het hier in huis ook zo gezellig niet.’
‘Herta!’
De voordeur viel achter haar schoonzuster in het slot.

Om vier uur in de middag, na het oproken van een compleet pakje sigaretten en het opdrinken van twaalf koppen koffie me cognac, had Lizzie eindelijk een besluit genomen dat haar hoe langer hoe beter toeleek. Zij zou een briefje achterlaten voor haar broer en schoonzusje. Dát was wat zij moest doen. Het ging er nu alleen maar om wat er precies in dat briefje moest staan. Het moest zó worden opgesteld dat zij niets teveel zei, haar broer niet boos maakte en meteen Herta liet merken dat het zó toch niet langer door kon gaan. Om kwart voor zes had Lizzie, na zeven mislukte en verscheurde pogingen, in een envelop het volgende epistel klaargelegd op de mat bij de voordeur:

Lieve Herta en Bill,

Ik ben jullie reusachtig dankbaar dat je mij een tijd als gast in jullie huis hebt willen opnemen. Maar na een paar dagen hier begin ik me af te vragen of dat voor mijzelf wel het beste is. Herta is zo flink en doortastend, maar ik moet zelf leren zelfstandig te worden en mij minder door andere mensen te laten beïnvloeden. Dat leer ik hier als logé minder dan ooit. Ik hoop niet dat jullie het ondankbaar of ongemanierd van me vinden, maar ik heb het besluit genomen om morgen mijn koffers te pakken en ergens anders op mijn eentje een kamer te zoeken en een baantje.

Jullie Lizzie.

P.S. het is ook lief dat Bill probeert een nieuwe man voor me te zoeken, maar dat is echt het allerlaatste waar ik op uit ben.

L.

Zodra de brief op de deurmat lag, klom Lizzie uitgeput de trap op en ging languit in een heet bad liggen weken. Nu voelde zij pas hoe dood- en doodmoe zij was. Om acht uur, lag zij naakt en gloeierig van het bad, tussen de lakens. Een kwartier later was zij slaap.

Zij werd wakker uit een wilde, woeste liefdesdroom en lag even rond te kijken in het schemerduister. Dan voelde zij een beweging naast zich. Een hand legde zich op haar mond en Herta’s lage, vibrerende stem zei: ‘Stil, Lizzie. IK ben het maar.’
Lizzie’s neusvleugels sperden zich open bij het ruiken van de lichaamsgeur van haar schoonzuster: half naakt lichaam en half parfum. Lizzie rolde zich op haar rug, tuurde in het duister en zag Herta over het bed gebogen staan met een vliesdun, openhangend nachtgewaad over haar naakte lichaam. Haar borsten hingen als zware, rijpe peren boven Lizzie’s ogen.
‘Oh, Herta…,’ ademde Lizzie en haar handen gingen gretig omhoog, beide borsten in haar handpalmen vattend. Haar vingertoppen begonnen met de tepels te spelen. ‘Oh, Herta, kom bij me.’
‘We hebben je brief gevonden,’ zei Herta. ‘Bill slaapt als een blok. Ik heb een van die spelletjes met hem gedaan waar jij zo kwaad over wordt. Lizzie… maar dat heeft het voordeel dat hij met geen kanon wakker te krijgen is. Ga je werkelijk weg, Lizzie?
Lizzie begon zowat opnieuw te wenen en fluisterde wanhopig: ‘Ik kan toch niet anders, Herta. Ik ben veel te jaloers, daar heb je gelijk in. Ik kan er niet tegen als ik weet dat jij die dingen doet… met anderen. Ik zou de grootste scènes gaan maken en verschrikkelijke toestanden verwekken. Dat wéét ik…’
Herta legde de vingertoppen op Lizzie’s lippen.
‘Stil maar… Ik begrijp het wel. Ik heb de hele avond naar je verlangd, Lizzie. Naar je heerlijke lichaam, Lizzie, naar je lippen. Ik ben uit bed geslopen, Lizzie, om naar je toe te komen. Ik kon niet slapen van verlangen naar jou. Wil je lief voor me zijn, Lizzie?’
Lizzie richtte zich half op en sloeg beide armen om Herta’s middel: ‘Oh Herta… dat wéét je toch wel.’
‘Vlug dan. Ik kan niet meer wachten. Ik ben helemaal heet van onderen.’
Herta gooide het nachtgewaad uit, klom op Lizzie’s bed en ging met de knieën aan weerszijden van Lizzie’s hoofd zitten.
‘Tong, Lizzie. Je tong, gauw dan!’
Zij liet zich doorzakken tot op Lizzie’s mond en gaf een knorrende, langgerekte kreet, toen Lizzie’s spitse tong doordrong in het elastische kanaal tussen de harige liefdeslippen.
‘Oh, mijn lekkertje… Oh, mijn heerlijkheid… Lizzie van me, wat doe je het heerlijk… Vlugger, dieper! Mijn God, ik voel het al komen… Ik stond al op springen toen ik binnenkwam… Eeeehhh… Daar is het al. Dit is om dood te gaan. Ik ga dood…!’
Lizzie likte van opwinding het sap op dat uit Herta’s lichaam vloeide, maar nauwelijks was het Duitse meisje klaargekomen, of zij begon met het onderlichaam op en neer te rijden. ‘Nog één keertje, Lizzie…je tong is als elektrisch vuur binnen in me! Bijt me zachtjes. Bijt me een beetje in mijn kietelknobbeltje…Jajaja. Zo moet je het doen. Daar kom ik alweer!’
Herta’s hele lichaam kronkelde en schokte op en neer en haar adem hijgde woest in het duister. Toen de laatste stuiptrekking was weggeëbd, zat Herta nog twee tellen lang roerloos op de knieën, kwam dan in beweging en klom van het bed af.
‘Ik moet naar Bill terug,’ zei ze. ‘Stel je voor dat hij ineens tóch wakker wordt.’ Zij griste har nachtgewaad van de vloer en begon dat haastig aan te trekken.
‘Maar Herta…’ Lizzie sloeg de dekens op, ‘Ik ben zelf helemaal wild!’
‘Morgen,’ zei Herta, naar de deur glippend. ‘Het kan nu niet. Ik zal in bed aan jou denken. Denk jij aan mij en maak jezelf lekker eventjes klaar…
Het deurslot klikte en Herta was verdwenen, Lizzie achterlatend in een nieuwe mengeling van verlangen, woede en frustratie. Lizzie gooide zich op haar buik, begroef het gezicht in het kussen en roffelde van woede met de vuistjes op het beddegoed.
‘Oh, verdomme… verdomme nog aan toe!’

‘Maar natuurlijk,’ zei Herta de volgende morgen bij de koffie in de keuken. ‘Ik hen het er gisteravond, toen we thuis kwamen, al met Bill over gehad. Je hebt waarschijnlijk helemaal gelijk. We geloven allebei dat het heel verstandig van je is te proberen zo snel mogelijk op eigen benen te staan.
In het ochtendblad staat een heel risje adressen van kamers die te huur zijn. Als je een beetje opschiet, kun je vanavond nog onder je eigen dak slapen. Als ik jou was, nam ik het eerste de beste maar, en dan kun je intussen rustig verder uitkijken naar wat beters. Zo deed ik het vroeger ook altijd als ik iets moest zoeken voor een van mijn vriendinnen. Nooit wachten tot je vind wat je zoekt, maar gewoon ergens meteen beginnen en dan kalm uitkijken naar iets beters.’
Lizzie zat haar schoonzuster met halfopen mond aan te kijken. Wát zij ook veracht had, niet deze kalme reactie.
‘M… maar Herta, een paar dagen geleden ging je woedend tekeer toen ik opperde om ergens anders te gaan wonen.’
‘Jazeker,’ zei Herta kalmpjes. ‘Maar intussen heb ik gemerkt hoe abnormaal en ziekelijk jaloers je bent. Jij bent inderdaad niet geschikt om met mij samen onder een dak te wonen. Daar zouden gewoonweg moorden van komen, of op zijn minst enorme schandalen.’
Herta smeerde kalm wat oranje marmelade op een stukje toast, stak dat in haar mond en keek Lizzie koeltjes aan. ‘Dáárom ben ik van mening veranderd. En denk er wel aan: als jij een eigen kamer hebt, kan ik je lekker komen opzoeken en niemand die ons daar stoort.’
‘Nee,’ zei Lizzie na een tijdje, helemaal afgebluft. ‘Enne…dan moet ik wel, eh…’
‘Wel wát?’
‘Iets hebben wat niet zo gehorig is. Want als jij van die wilde krijsen weggeeft als je klaarkomt…’
‘Ik kan het wel zonder krijsen,’ zei Herta. ‘Dat heb je vannacht wel gemerkt. En als ik eens een keer zin heb in de krijstoer, kunnen we het rustig hier doen als Bill niet thuis is. Lekker boven in mijn grote bed. Ik geloof dat je een heel verstandig besluit hebt genomen, Lizzie. Je moet inderdaad meer op jezelf zijn. Zelfstandiger Nu moet ik op gaan bellen, en doe me een lol en kom me niet storen. Ik bel géén vrouwen op, dus van die zorg ben je af.’
Herta stond op, nam haar pakje sigaretten mee en verdween de gang in. De deur van de woonkamer klikte dicht.
‘Zo,’ zei Lizzie bitter tegen zichzelf. ‘Dat heb je weer knap gedaan, Lizzie. Je wilde hoog spel spelen met Herta. Wist je nou nog niet dat je zoiets van haar altijd verliest? Ze heeft je meteen in je gezicht afgebluft. Nou ben je nog verder van huis dan gisteren. En maak jezelf nou maar niks wijs, Lizzie, jij bent helemáál gek van Herta, maar Herta lang niet zo erg van jou. Je hebt maar te pikken wat Herta je heeft toebedacht en daarmee uit. Stomme, lijpe griet. Hoe meer je tegenspartelt en hoe slimmer je denkt te zijn, hoe meer terrein je verliest.’
Van binnen kwam gedempt de lachende stem van Herta. Lizzie had niet eens meer de moed aan de woonkamerdeur te gaan luisteren. Zij begon loom en volkomen ontmoedigd de trap naar boven te beklimmen, om daar haar koffers te gaan pakken. Terugkrabbelen was nu óók onmogelijk geworden. Het zou al mooi zijn als ze Herta zover kreeg dat die haar nog één keertje klaarmaakte eer ze op kamerjacht ging…

Twee dagen later had Lizzie een behuizing gevonden, waar zij voorlopig mee geholpen was: een zitslaapkamer met een aparte douche/keukenruimte op de derde verdieping van een ouderwets bakbeest van een huis dat de meest vreemde mensen herbergde: kantoormeisjes, een enkele journalist, twee homoseksuele goochelaars, een oudere man die een boekwinkeltje dreef, twee dames met aow enzo voort enzo verder. Herta en Bill waren haar op fantastische manier te hulp gekomen en hadden haar potten, pannen, borden lakens en al dat soort dingen geleend tot zij die zelf kon kopen of ze uit New York had laten opsturen. Het kwam er nu op aan zo snel mogelijk wat werk te vinden, om niet al te veel op haar spaargeld in te teren. Zij begon dus met in de middagen en avonden te babysitten, maar na een week of wat werd zij aangenomen als receptioniste in een beginnende schoonheidssalon en haar kleine salaris daar, plus het geld dat haar ex-man haar elke maand overmaakte, was voldoende om van te leven, van de ene ontmoeting met Herta naar de andere.
Lizzie had intussen haar bittere lesje terdege geleerd. Elke poging om Herta naar háár pijpen te laten dansen, was bij voorbaat tot mislukken gedoemd. En het bleek alras hoever Herta háár onder de duim had. Het was een keer voorgekomen dat Lizzie op een avond naar de bioscoop was gegaan en daarna een glaasje cola had gedronken. Helemaal in haar eentje. Maar toen Lizzie om elf uur thuis kwam, lag daar een woedend briefje van Herta (die metéén een extra-sleutel van Lizzie’s kamer had gekregen): ‘Waar zat je nou, verdomme? Ik heb hier anderhalf uur lang voor gek gezeten en toen heb ik je foto maar naast me in bed genomen. Flik me dat geen tweede keer.’
Dat werd een hele scène de volgende dag.
‘Ik kan toch niet van tevoren weten wanneer jij ineens zin krijgt om te komen,’ riep Lizzie wanhopig. ‘Ik moet toch ook wel eens boodschappen doen, of naar de bioscoop.’
‘Dan neem je maar telefoon,’ zei Herta. ‘Ik zal er de helft wel van betalen.’
Toen begon het spel pas goed. Lizzie moest om negen uur op de zaak zijn, maar Herta had er een handje van om aan de telefoon te gaan hangen zogauw Bill het huis uit was. Als zo tegen half negen haar toestel rinkelde, wist Lizzie al hoe laat het was. Niet dat ze er niet popelend op wachtte, hoor… die verhouding tussen haar en Herta werd met de dag inniger en fanatieker in plaats van zwakker. Op het moment waarop de telefoonbel rinkelde, voelde Lizzie zich al van onderen nat worden en als zij zich op de rand van het bed liet zakken, schoof zij de hand van boven in haar panty en begon zich te strelen.
‘Dag, lekker dier,’ hoorde zij dan de lage, trillende stem van haar schoonzuster. ‘Heb je er ook zo’n zin in? Wat doe je?’
‘Ik zit op de rand van mijn bedje.’
‘Heb je je broekje aan of uit?’
‘Aan. Maar mijn hand zit er al in…’
‘Mijn vinger zit in mijn kutje… Zullen we proberen of we tegelijk klaar kunnen komen?’
Het gebeurde weleens dat Herta haar een kwartier of langer vasthield als ze een wilde bui had en dan kwam Lizzie natuurlijk te laat. Maar na de eerste wilde weken, en toen bleek dat Lizzie totaal geen enkele poging meer deed om zich tegen Herta’s overmacht te verzetten, begon het Duitse meisje haar voortdurende druk op Lizzie wat te laten afzakken.
Twee of drie ochtenden achter elkaar bleef de telefoon zwijgen, tot Lizzie zelf zowat tegen de muren opkroop van krolsheid en zelf op de zaak een eenzame plek met een telefoon opzocht om Herta op te bellen. Trof zij het dan en was Herta alleen thuis, dan was die altijd bereid om haar een paar ophitsende dingetjes toe te fluisteren. Maar het heerlijkst waren toch de uren dat Herta in de avond even langs kwam, of op een zondagmiddag. Dan smeten ze beiden als wilden hun kleren uit, ploften in bed en rolden en krolden over en langs elkaar heen of ze elkaars schaamdelen wilden opvreten. Oja, Herta kon zeker zijn van Lizzie, maar Lizzie was allesbehalve zeker van Herta. Zij probeerde wel eens uit te vissen wat haar schoonzuster uitvoerde in die dagen dat zij niets van zich liet horen, maar Herta liet nooit iets los.
‘Ik voelde me niet lekker,’ zei ze dan achteloos. Of ze beweerde dat ze logés hadden gehad zodat de telefoon niet vrij was. Lizzie had het maar te geloven. Maar op de lange duur kon de situatie natuurlijk niet zo blijven. Naarmate de schok van de echtscheiding meer en meer sleet en Lizzie ook de klap van de ontdekking dat zij in wezen lesbisch was, te boven ging komen, begonnen heel eenvoudige en natuurlijke verlangens in haar te ontwaken. Zij wilde wel eens wat gewoon amusement: een vriendin om mee naar de bioscoop te gaan of kennissen om gewoon bij op bezoek te gaan. Want Herta was dan misschien het uitgesproken type van de kuttenjaagster, steeds op zoek naar nieuw te veroveren wild, onze Lizzie was dat zeer beslist niet. Op een avond, toen zij en Herta uitgeput naast elkaar in bed lagen, met Herta’s hand nastrelend over Lizzie’s roze tepeltjes, roerde Lizzie voorzichtig dat punt aan.
Herta liet haar uitspreken en zei dan: ‘Ik snap heel best wat je bedoelt. Daar doe je weer veel te angstig over. Ik vind het best als je er kennissen op nahoudt of met iemand een bioscoopje pikt, maar ik zweer je: je bent van mij alléén en van niemand anders! Voor mijn part trouw je met een of andere rijke lul, als je er maar bent voor mij als ik plotseling zin krijg om mijn kut door jou te laten likken. Jij hebt iets wat andere wijven voor mij nu eenmaal niet hebben. Ik wil je niet verliezen. Ik kan je ook niet trouwen of zoiets. Als je een avond uit wilt, bel me dan ’s morgens even op, zodat ik niet voor niks kom. Want dán word ik des duivels! Ik ben nu eenmaal zo wat jou betreft: als ik zin in jou heb dan is het zo woest en zo fel en dan moet het meteen. Dat weet jij niet, maar ik ben wel eens zó achter het televisietoestel weggelopen waar ik met Bill naar zat te kijken, en met een taxi ineens door naar jou toe. En in die taxi zat ik gewoon te friemelen tussen mijn benen, zó erg had ik het. En als ik dan hier kom en je bent er niet, dan zou ik tot alles in staat zijn. Dringt dat tot je door?’
‘Oja, Herta. Natuurlijk.’
‘Als je het maar weet,’ zei Herta. ‘Mijn hemel, van dat gesprek ben ik weer helemaal verhit geraakt. Kom hier met je tong…’
Maar het kon natuurlijk niet uitblijven of Lizzie ging deze afspraak zien als een mogelijkheid om tóch nog onder de overmacht van Herta uit te komen… Heel langzaamaan en heel geniepig. In de eerste plaats ging Lizzie opmerken dat zij op de een of andere manier nog meer aantrekkingskracht voor mannen scheen te hebben dan in haar New-Yorkse, non-lesbische jaren. In het begin meende zij dat zij zich dat verbeeldde, maar na enkele weken raakte zij overtuigd dat het inderdaad zo was. Zij kon dat totaal niet verklaren. Zij was nu toch volledig en overtuigd lesbisch, afkeriger van mannen dan ooit…hoe was het nu mogelijk dat zoveel mannen op haar tippelden? Toen zij dat onderwerp eens schuchter met Herta aanroerde, begon die te lachen.
‘Aber, Kindchen,’ zei de Duitse. ‘das sist doch bijna vanzelfsprekend. Het seksuele is in jou wakker geworden en dat straalt van je af. Toen ik je pas leerde kennen, was je een teenagerachtige, koel-meisjesachtige vrouw met een heel jong figuurtje en een leuk gezicht. Maar koel en vrij maagdelijk. Een hoop mannen vinden zoiets wel aantrekkelijk, vooral Amerikaanse mannen, want het doet ze denken aan het maagdelijke dat ze verwachten in hun moeders en zusters. Maar door mij heb je het hete seksuele ontdekt. Je gezicht is warmer en pittiger geworden en je hele wezen is gewoon sexier. Je weet nooit precies waar dat in zit…, maar anderen hebben het vrijwel metéén in de gaten, hoor.’
‘Jij ook?’
‘O, mijn lekkere, lieve Lizzie, jij wordt elke week beter en fijner voor me.’
Dat mocht dan zo zijn, maar het nam niet weg dat Herta soms drie of vier dagen achtereen totaal niets van zich liet horen en dan ineens weer drie keer per dag opbelde of in een taxi langskwam. Zo nu en dan presteerde zij het om Lizzie met een smoesje een uur of wat vroeger uit de zaak los te krijgen, omdat zij ‘niet langer wachten kon’. Dan zat zij in de taxi al onder Lizzie’s rok te grabbelen tot zelfs de chauffeur het soms in de gaten kreeg. Maar door die ondefinieerbare sexyness die van Lizzie uitstraalde, begonnen mannen haar langzamerhand te benaderen. Niet alleen zo nu en dan een man die toevallig in de beautyshop verzeild raakte (om daar een zuster, een vriendin of zelfs een eigen vrouw op te halen), maar ook mannen die bij haar in dat grote acht verdiepingen hoge huis woonden. Maar de man die haar werkelijk wel interesseerde, ontmoette zij op de kamers van een medebewoonster, toen zij een verjaardagsfeestje gaf. Dat was een meisje dat in een kunstgalerij werkte met vrijwel dezelfde werkuren als Lizzie, en zij waren begonnen met voor elkaar kleine boodschapjes te doen zoals het wegbrengen van een rok naar de stomerij (waar de ander toch langs moest) of het kopen van wat extra kaas in de delicatessenshop. Toen dat meisje jarig was en een feestje gaf, nodigde zij Lizzie ook uit. Die had alweer avondenlang thuis gezeten en was écht aan een onschuldig verzetje toe. Lizzie hing dus een briefje op de deur: ‘Herta, ik ben op een verjaardagje op kamer 17, einde gang,’ en ging er welgemoed naar toe met een bosje bloemen en een fles wijn. Het was het soort van feestje dat zich in totaal niets onderscheidde van aanverwante feestjes die zij maar al te goed kende uit haar jonge jaren in New York. Overal in het rond lagen kussens en de aanwezigen droegen de meest willekeurige soorten van kledij. Men pakte zelf wat men drinken wilde en de gastvrouw deed weinig meer dan tussen alle lichamen en benen doorstappen met schalen worstjes en brokjes kaas. Een onduidelijke jongeman met een hoop haar draaide onafgebroken zeer luide muziek op een in een hoek veilig opgestelde grammofoon en in een andere hoek was een conclaaf marihuanarokers. Lizzie zocht al gauw een eigen hoekje op, met haar rug tegen de muur en een zijkant gedekt door een openstaande deur naar de slaapkamer, die al even stampvol was met feestgangers. Na een half uurtje en twee glazen lauwe vermout kwam er een man aandrentelen van een jaar of vijfendertig. Hij had een baard van twee dagen, droeg een met as bemorst tweed jasje en had een enorm glas in de hand waarvan Lizzie met enige verbazing zag dat het geen drinkglas was, maar een vaas. Hij nam er een ferme slok uit, liet het glas weer zakken en bleef, zo staande, enige tijd op haar neer staan kijken. Aan de blik in zijn ogen was duidelijk te zien dat hij een aardig stuk in zijn kraag had. Maar ondanks dat stond hij kaarsrecht op zijn benen. En dat niet alleen: hij wankelde zelfs niet toen hij zich langzaam door zijn knieën liet zakken en op zijn hurken naast haar voeten ging zitten.
‘U heeft niet alleen een mooi, maar ook een intelligent gezicht,’ begon hij. ‘Hoe is uw voornaam?’
Nu had nog nooit iemand tegen Lizzie gezegd dat zij er intelligent uitzag. Het was een heel nieuw soort van compliment. Bovendien had deze man, ondanks het stuk in zijn kraag, heel vriendelijke ogen.
‘Lizzie,’ zei ze. ‘Lizzie Scott. Of eigenlijk niet. Mijn ex-man heette Scott:’
De man aan haar voeten begon bedachtzaam te knikken, zonder zijn ogen van haar gezicht af te nemen.
‘Oók al weer gescheiden,’ zei hij. ‘Jaja, zo gaat dat. Wilt u soms mijn derde ex-vrouw worden?’
Lizzie zat hem enkele tellen lang half ontsteld, half verbluft aan te kijken, maar barstte dan in lachen uit.
‘Dit is beslist het meest originele huwelijksaanzoek van de laatste tien jaar. Mag ik daar even over nadenken?’
De vreemde man liet zich omzichtig uit zijn gehurkte houding overgaan in een zittende en schoof wat dichter naar haar toe.
‘Al dat nadenken is de pest,’ verklaarde hij. ‘De mensen denken véél te veel na. Het stomme is dat ze denken dat ze er iets mee opschieten. Terwijl alles, met of zonder nadenken, toch precies uitkomt zoals het is voorbeschikt.’
‘Zou dat zo zijn?’ vroeg Lizzie, nadenkend.
‘Geheid,’ zei de vreemde man, ‘maar bij mij is het een ziekte. Ik kan het niet laten. Maar ik word er wel moe van.’
‘Drink je daarom zo veel?’ vroeg Lizzie.
‘Ik drink juist veel te weinig,’ zei hij somber. ‘Maar ik kan niet drinken wat ik wil, want dan kan ik mijn werk niet meer doen.’
‘Wat voor werk doe je dan?’
‘Dat is een lacher. Echt een lacher. Ik ben bezig aan twee toneelstukken. Maar intussen moet ik eten. Dus schrijf ik de rubriek ‘adviezen in liefdesperikelen’ voor de grootste krant in Chicago. Zevenhonderdachttien brieven gemiddeld per dag. Het hele mensdom is gek en wordt met de dag gekker. Wéét je dat?’
Op de een of andere manier voelde Lizzie zich met deze rare dronken man volledig op haar gemak. Hij kon haar laten lachen, ook nog, en dat was bij Lizzie niet eens zo gemakkelijk. Toen hij na een half uur ineens zei: ‘Wat doen we eigenlijk nog langer in deze zinloze heksenketel? Ga je mee in een rustige kroeg wat drinken?’ aarzelde zij geen seconde, maar krabbelde overeind en ging met hem mee.

Daaruit ontwikkelde zich in snel tempo een heel vreemd soort van vriendschap. Het ging allemaal als vanzelf: twee eenzame en vrij kwetsbare figuren die elkaar gevonden hadden en elkaar gebruikten om zich in het leven staande te houden. John Newman (zo bleek hij te heten) was in Chicago geboren en kende zowat elke straat, kroeg en eettent binnen die gigantische stad en mijlen in de omtrek. In de helft van de openbare gelegenheden kreeg hij gratis drinken en overal kende hij mensen. Dát was nu precies wat Lizzie (die van nature toch al stilletjes en schuchter was) nodig had. John Newman beweerde dat Lizzie een goede invloed op hem had, want dat hij, als zij bij hem was, maar de helft dronk van anders. Dat was nóg een respectabele hoeveelheid, maar daar stond tegenover dat John nooit ruzieachtig werd of ging kotsen of omviel of handtastelijk werd in taxi’s. Na een week of wat vertrouwde Lizzie hem blindelings. Zij liet hem op proef een keer bij haar thuis op de grond slapen en hij probeerde niet eens haar lastig te vallen. Zij leende hem geld en kreeg het prompt terug, samen met een grote bos bloemen. Alle gaten die in de lange, lange periodes van Herta’s afwezigheid in Lizzie’s leven bestonden, werden alras door John Newman opgevuld… op prettige, amusante wijze en zonder dat zij er enige angst of schuldgevoel van welke aard bij kon voelen. Sterker nog: John Newman, als man, ontlastte haar voor een groot deel van het drukkende, knellende besef dat zij, Lizzie, een lesbische pot was: seksueel hartstikke abnormaal, dagenlang eenzaam wachtend op het weder opduiken van haar lesbische hartstocht: Herta. Als zij samen met Newman in een bar zat, lachend met andere mannen en vrouwen, voelde zij zich heerlijk ouderwets-normaal… vrij van dat angstige besef: ‘Als ze maar niet in de gaten krijgen dat ik alleen maar tippen op Herta’s kut…!’ Maar zoiets was natuurlijk veel te mooi om waar te zijn. Dergelijke situaties kunnen nooit zo in stand blijven. Want het duurde natuurlijk niet lang of Herta begon nieuwsgierig te worden. Toen de verhouding met Newman eenmaal op gang begon te komen, was Lizzie des avonds meer uit dan thuis. En dat hield in dat zij in de ochtend (of Herta háár nu in een geile bui opbelde of zij Herta) tegen Herta moest zeggen dat zij die avond afwezig zou zijn. Een van die keren zei Herta: ‘Dat kan niet hoor. Ik sta nou al op springen. Ik heb je vanavond nodig. Dan zeg je die afspraak maar af.’
‘Ja,’ zei Lizzie mak en John Newman kon alleen op toernee. Herta had weer eens haar baas-zijn bewezen en was daar tevreden mee. Maar toen Lizzie, vaste prik, elke ochtend opnieuw met de mededeling kwam dat zij die avond afwezig zou zijn, werd Herta niet alleen nieuwsgierig, maar ook geïrriteerd.
‘Ik kom je vanavond uit de zaak ophalen,’ zei ze. ‘Ik neem een kilo biefstuk mee met champignons en ik zal op je kamer voor je koken. Daar heb ik echt zin in.’
Dat was iets geheel nieuws. Maar het bleek alras dat Herta niet alleen kwam om te koken en al poedelnaakt biefstuk bakkende van achteren door Lizzie te worden klaargelikt, maar mede om haar een kruisverhoor af te nemen over deze geregelde afwezigheden. Lizzie vertelde doodeerlijk wat er aan de hand was. Herta’s venijnige, groen ogen lieten haar gezicht geen moment los, maar Lizzie was eigenlijk veel te eerlijk om een goede leugenaarster te zijn. Tegen Herta liegen was haar helemáál onmogelijk, maar in dit geval hoefde dat ook niet.
‘Hij kan natuurlijk impotent zijn van de drank,’ zei Herta nadenkend. ‘Of hij is veel slimmer dan jij denkt. En hij wacht zijn tijd af.’ Lizzie barstte woedend uit: ‘Waarom moet jij toch altijd van iedereen het rotste denken? Nou is er eens een man die niet meteen allerlei rottigheid met me wil, en nou is het wéér niet goed.’
‘Er bestaan geen mannen die geen rottigheid willen met vrouwen,’ zei Herta kalm. Haar ogen spoten een vreemd, venijnig groen licht.
‘Wel,’ zei Lizzie koppig, ‘John is van aard nu eenmaal begrijpend, vriendelijk, hartelijk, gezellig en vol aandacht voor andermans moeilijkheden.’
Herta barstte in een schamper, schel gelach uit. Het soort dat zich zo voordoet, is juist het gevaarlijkst voor een vrouw.’
‘Dan had ik dat allang gemerkt,’ zei de dappere Lizzie.
Herta lachte weer, met iets vals in haar ogen. ‘Hoe wou je dáár nou iets van weten, onnozele gans? Hele horden wijven als jij zijn met open ogen getrapt in een huwelijk met een mannelijke homofiel, zonder dat ze het in de gaten hadden. Nauwelijks waren ze getrouwd, of de hele hel barstte los.’
‘Je praat onzin,’ zei Lizzie.
Het eindresultaat was dat Herta haar, met samengeknepen lippen, nog een keer waarschuwde. Lizzie hield vol dat er niets te waarschuwen viel en dat zij zich precies aan hun afspraak hield. Herta beende, bleek van woede, Lizzie’s kamer af.

Maar twee dagen later belde Herta op het bekende tijdstip, om half negen in de morgen, op of er niets aan de hand was. ‘Oh, Lizzie, ik heb het weer zo erg.’
Lizzie ging op de rand van het bed zitten en was meteen kletsnat van onderen. ‘Heb je je broek uit, Herta?’
‘Liefje, zeg eens wat geils tegen me? Ik heb vanaf zes uur wakker gelegen en aan je lopen denken. Ik had Bill wel de deur uit willen duwen. Heb je je beentjes uit elkaar, Lizzie?’
‘Helemaal wijd open, Herta… O, mijn liefde, mijn toverkut!’

Er was wel eens vaker een avond dat John Newman bezet was. Soms viel hij in voor een collega die een verslag moest maken van een bijeenkomst waar hij Liz moeilijk mee naartoe kon nemen. Maar nu werden die avonden dat hij bezet was veelvuldiger. Hij was een tijdlang tussen de middag met Liz gaan lunchen, maar dat werd ook onregelmatiger. Lizzie kreeg het vermoeden dat er wat aan de hand was, maar wilde er niet naar vragen. Want in het begin legde hij altijd uit waarom hij bezet was. Daar was hij nu opvallend zwijgzaam over. Het vervelende was dat Herta nu ook niet bepaald hard liep om al die lege uren in Lizzie’s bestaan op te vullen. En Lizzie was aan al die gezelligheid met John Newman gewend geraakt. Zij besefte nú pas hoe zij op hem was gaan rekenen. Een ideale gezelligheidsverhouding met een man die niet van je verlangde dat je je broek uittrok…, die je amusement en bezigheid bezorgde zonder er iets voor terug te vragen. En dat niet alleen: de keren dat John Newman haar op kwam halen voor een bioscoopje of voor een ‘zeskroegentocht’, zoals hij dat noemde, was hij op de een of andere manier… veranderd.
Lizzie liep er al te piekeren aan John te vragen of er soms iets aan de hand was, toen Herta haar opbelde: ‘Lizzie…, ik ben vanavond alleen. Bill is naar Memphis. Kom je om een uur of acht langs?’
Lizzie zat de hele avond alleen, dus dat had niet beter uit kunnen komen. ‘Oh, Herta, wat heerlijk…Dan kun je weer eens heel luid krijsen.’
‘Luister nou, ik laat de achterdeur open. Loop maar ineens door naar boven. Naar de slaapkamer. Ik heb een verrassing voor je.’
‘O, wat gezellig…’
‘Iets wat je helemaal niet verwacht. Acht uur, hè?’
‘Ik kan nauwelijks wachten, lieve Herta…’

Eén minuut voor acht liep Lizzie langs de zijmuur van Herta’s huis naar achteren en de keuken door. Het huis was ontzaglijk stil en Lizzie keek even in de woonkamer, maar die was verlaten. Herta lag natuurlijk, nat en verlangend, poedelnaakt in bed op haar te wachten. Lizzie wist maar al te goed hoe ongeduldig-geil Herta werd als zij op haar, Lizzie’s tong, moest wachten. Zij rende met twee treden tegelijk de trap op en zag de deur van Herta’s kamer op een kier staan. Zij stond stil, duwde die deur langzaam verder open en gluurde guitig om de hoek. Herta lag spiernaakt op bed, met de benen wijd uiteen en tussen die benen het hoofd van een man, in heftige bewegingen bezig, haar kut met tong en lippen te bewerken. Lizzie bleef volkomen verstijfd in de deuropening… lange, lange tellen lang. Maar Herta had haar al gezien.
‘Kom binnen,’ zei ze, maar de man dacht blijkbaar dat dat tegen hem was gezegd, hief het hoofd op, en vroeg: ‘Wát zei je?’
De man was John Newman.

‘Ik vergeef het je nooit, nooit, nooit!’ riep Lizzie de volgende dag tegen Newman door de telefoon. Zij was Herta’s huis uitgerend, de eerste de beste kroeg in die zij tegenkwam, en had het op een zuipen gezet. Om elf uur in de morgen was zij wakker geworden met een kater als een tijger en had de zaak opgebeld dat zij ziek was. Even later belde John Newman.
‘Maar godverdomme,’ zei John. ‘ Zij kwam bij me op de krant met een probleem. Zij had ernstige lesbische neigingen, zei ze, en bij haar eigen man kwam ze nooit klaar, maar zij wilde niet aan die lesbische neigingen toegeven. Nu is dat helemaal geen uniek probleem en …’
Lizzie lachte wild en schamper.
‘En daar ben jij ingetrapt? Hahaha. Het enige wat die Duitse sloerie wilde, was mij een hak zetten.’
‘Hoe kon ik nou weten dat het jouw vriendin was? Heb je mij ooit verteld dat je altijd met Herta lag te vozen? Ik heb me er weleens over verbaasd of jij geen seksuele begeerten erop na hield. Maar dat jij zó door en door een pot was…nee. Dáár ben ik ingetrapt. Maar luister nu eens… Wij kunnen toch…’
‘Wij kunnen niets,’ zei Lizzie, gooide de hoorn neer en barstte in een wanhopige huilbui los. Om twee uur stond zij op, deed een truitje en een lange broek aan en ging de kroegen af. Als Herta opbelde, kon die óók barsten.

Het is natuurlijk een klassieke therapie voor een gebroken hart of gefrustreerde kut: jezelf storten in de alcohol. Daar is echter één gevaar aan verbonden: zolang je nuchter bent, heb je je eigen gevoelens nog een beetje onder controle. Maar ben je eenmaal bezopen, dan komt soms ineens alle haat, liefde, begeerte of bitterheid los in onbezonnen daden. Dan gaat men telefooncellen induiken of stenen door ramen gooien, of ’s nachts aan de bel hangen. Maar niet alleen dat: de eerste paar dagen zijn woede, teleurstelling en verbittering zó sterk dat men het gehate object van liefde op een afstand kan houden. Maar dat duurt nooit lang… Naarmate de uren en de dagen… en vooral ook de eenzame nachten vervliegen en de kut al verlangender wordt, komen de aanvechtingen terug om contact te zoeken.
De nacht van de derde dronken dag lag Lizzie huilend op bed, de benen wijd uit elkaar, masturberend als een wilde en mompelend: ‘Herta… O, Herta… wat heb je me aangedaan. Wrede, venijnige Herta. Ik houd zo vreselijk veel van je.’ Maar het vleugje klaarkomen dat er volgde, was een armzalig surrogaat voor de geweldige genotsexplosie die alleen Herta zelf kon teweegbrengen. En om tien uur van de volgende dag slikte Lizzie wat whisky met sinaasappelsap, pakte bibberend en trillend over alle ledematen de telefoon en draaide het nummer van Herta.
‘Met Herta Scott…’
‘H… Herta, dit is Lizzie.’
Herta was een en al opgewektheid en plezier.
‘O, hallo Lizzie. Zit je op de zaak?’
‘Nee,’ zei Lizzie, met een stem die zij onmogelijk onder controle kon houden. Zij beefde als iemand met derdedaagsekoorts. Die zij overigens ook had, in seksuele zin. ‘Ik ben al drie dagen dronken.’
‘Jeetje’ zei Herta. ‘Als je je baan maar niet kwijtraakt.’
’Ik ben al zoveel kwijt,’ zei Lizzie. ‘Dat dat er ook nog wel bij kan.’
‘Godallemachtig, bel je me om tien uur in de ochtend op om melodramatisch te gaan staan doen?’
‘Nee, ik wou gewoon je stem weer eens horen.’
‘Zo. Zal ik het abc opzeggen of het ochtendblad voorlezen?’
Lizzie barstte in snikken uit en omklemde de telefoonhoorn met twee handen.
‘Doe nou niet zo rot tegen me, alsjeblieft. Waarom doe je toch altijd zo rot tegen me?’
Herta haalde diep adem en zei kort: ‘ Jij wilt gewoonweg niet leren dat je een bange, tuttige sekstroel bent die te laf is om het leven aan te kunnen. Je moet gewoon je eigenwijze, egocentrische kop houden en doen wat ik je zeg. Als jij John Newman op tijd in zijn gulp had getast en hem lekker had klaargemaakt, was er niets aan de hand geweest. Maar jij wou, zoals gewoonlijk, weer alles naar jezelf toe rekenen. Lekker veilig met hem uitgaan en van hem profiteren en hem gebruiken als jongetje van gezelschap. Aar er iets voor terugdoen, nee hoor.’
‘Hij had toch ook mijn gezelschap?’
Herta begon te schateren van het lachen. ‘Jaja. Die John Newman van jou houdt er wel zes vriendinnen op na. Wat dacht je, met een krantenrubriek over liefdesperikelen? Die had het heus niet nodig jou moeizaam te veroveren. Jij maakte het hem niet lastig, dat was jouw grote attractie. Al die andere wijven zaten achter hem aan en veroorzaakten complicaties. Jij was lekker rustig. Waarom bel je hem niet op?’
Lizzie riep wild en wanhopig: ‘Ik wil hem helemaal niet. Wat moet ik met hem? Ik wil jou, Herta. Ik heb vannacht in bed geprobeerd mezelf klaar te maken, maar zonder jou is er niets aan.’
‘O, is het hem dat?’ zei Herta. ‘Wou je hierheen komen?’
‘O, Herta, als ik je weer zou kunnen zien en voelen en kussen…’Herta stond even stil met de telefoon in de handen, pakte een sigaret en stak die aan.
‘Herta! Herta, ben je er nog?’
‘Jazeker wel,’ zei Herta. ‘Ik stak eventjes een sigaret op. Och ja, je weet hoe ik op je gesteld ben Lizzie. Je bent voor mij lekkerder dan enig ander wijf. Ik wil je niet missen. Je kunt hier naar toe komen, maar je hebt straf verdiend. Vin je zelf ook niet dat je straf hebt verdiend?’
‘Ja, lieve Herta, natuurlijk. Ik…’
‘Je neemt een taxi,’ zei Herta. ‘Kom meteen hier naartoe. Je laat je afzetten bij het begin van de oprijlaan. En dan kruip je op handen en knieën over het grasrandje naar de voordeur. Gehoord?’
‘J… ja, Herta.’
‘Dan sta ik spiernaakt vlak achter de halfopen voordeur. Maar denk eraan: ik houd je in de gaten, en als je niet dat hele eind kruipt, blijft de deur dicht? Goed begrepen?’
‘Ja… Ja Herta. Ik ga meteen een taxi bellen.’
Herta legde de telefoon neer, liet zich ruggelings op de bank van de woonkamer vallen, knipoogde tegen de blondine die poedelnaakt stond te luisteren en zei: ‘Kleed je vlug aan, lieve. Die Lizzie krijg ik binnen een maand zover dat ze ons allebei tegelijk klaarmaakt. En dán kunnen we feesten gaan beleven. Dat egoïstische kreng heb ik voorgoed getemd. Op haar knieën over de grasrand laten kruipen… Hahaha!’
‘Ik blijf tussen de struiken staan kijken,’ zei de blonde.

Verantwoording

Lizzie Scott gaat de vernieling in verscheen oorspronkelijk in 1971. een paar jaar daarvoor was in Nederland, net als in vele andere landen, een seksrevolutie uitgebroken die onder andere tot gevolg had dat er een stortvloed aan seksbladen op de markt kwam. Voorheen waren die vooral van buitenlandse makelij geweest, al kende Nederland op literair gebied wel enige productie van eigen bodem. Zo bestond al voor de oorlog het verschijnsel van getypte manuscripten die als doorslag verhuurd werden aan belangstellenden, en vanaf de jaren vijftig verschenen in druk de zogenoemde realistische romans, waarin auteurs als Iwan Anders en Henk van Dorp vooral opvielen door een veelvuldig gebruik van puntjes teneinde de fantasie van de lezer te prikkelen.
In de jaren zestig kregen deze boeken echte een steeds explicieter taalgebruik, terwijl het genre zich meer en meer opgenomen wist door de massa. Het wegvallen van veel remmingen en de toenemende vraag naar epistels op dit gebied, leidde ertoe dat verschillende auteurs van naam zich aan het schrijven van dergelijke lectuur zetten. Veelal deden ze dit onder pseudoniem teneinde de verkoop van hun andere literaire inspanningen niet nodeloos in gevaar te brengen.
Zo verschool zich achter de naam ‘Zsa Zsa Ferguson’ de auteur Willem van den Hout die in de jaren vijftig en zestig vooral bekendheid genoot als schrijver van de Bob Evers-serie (onder de naam Willy van der Heide) en waarvan hij de rechten in 1967 voor een bedrag van f 100.000,- had verkocht aan zijn uitgever. Kennelijk aangestoken door de vrijere seksuele moraal publiceert hij in 1970 De Roof van de Sabijnse Maagden, een bundel scabreuze gedichten, onder zijn meer bekende alias Willem W. Waterman. Voor uitgeverij P.J. Muller stelt hij in hetzelfde jaar eveneens Brieven aan Joke samen, ‘bekentenissen over normale & abnormale seks’, waarin hij als Joke Raviera brieven van lezers en lezeressen behandelt.
Korte tijd later verschijnt vervolgens Lizzie Scott gaat de vernieling in, Van den Houts enige echte seksroman.
Het boek is merkbaar op snelle wijze tot stand gekomen, hetgeen vooral valt af te leiden uit de curieuze fout in de achternamen van de personages. Van het hoofdpersonage Lizzie Scott wordt vermeld dat haar (ex-)man Jerry Scott heet en haar broer wordt geïntroduceerd als Bill Scranton. Maar vervolgens wordt Bill, evenals zijn vrouw Herta, consequent aangeduid met de achternaam Scott.
Voor deze herdruk is ervan afgezien dit te verbeteren omdat dat uiteindelijk tot aanpassing van de titel zou moeten leiden.
Andere aperte onjuistheden zijn wel verbeterd, terwijl eveneens de interpunctie werd aangepast evenals de spelling naar de huidige geldende regels.