Trudy Starling

Betty

de mannenhaatster

’n WWW-boek

Hoofdstuk I

Betty Kalin schoot met een wilde ruk recht overeind, toen zij de handen van de voorman van achteren op haar heupen voelde. Zij richtte zich één seconde lang stijf rechtop, draaide zich dan met een wilde zwaai om, en stond in dreigende houding vlak voor de achteruit deinzende man: met een wild licht in de ogen en beide handen naast de schouders gereed, in elk van die handen een pas geoogste ui.
‘Raak me nog eens aan... Probeer me nóg eens aan te raken, als je durft!’
Zij zag eruit als een sissende, blazende, wilde kat en de voorman, die al lange tijd een oogje op dit lekker stuk wijf had gehad en zojuist tot de slotsom was gekomen dat hij het maar eens met kordaat optreden moest proberen, deinsde ontsteld verder achterwaarts; oprecht geschrokken van de wilde razernij die hij met zulk een eenvoudige greep, van achteren naar haar heupen, had ontketend.
‘Smeerlappen zijn jullie, stuk voor stuk!’ krijste Betty, naar adem hijgend van duidelijke haat; ‘Smerige, geile bokken die geen stuk vrouwenvlees met rust kunnen laten. Doe je werk godverdomme, daar betaal ik je voor, en houd je vuile praatjes en je poten voor jezelf en voor je kornuiten. Ga uit mijn buurt, hondenzoon!’ Met een wild gebaar smeet zij een der uien naar het hoofd van haar voorman, miste hem met een paar handbreedten, smeet ook de andere ui, die nog verder zijn doel voorbij vloog, en schreeuwde vervolgens: ‘Ga naar die lekkere hoeren in Wells City, dat is je eigen soort. En ik ben het nu zat. Als er nog één keer zoiets gebeurt, verkoop ik de hele farm en kom ik hier nooit meer terug.’
De voorman was wat van zijn schrik bekomen, grinnikte schaapachtig, haalde een verfomfaaid pakje sigaretten uit een zak van zijn jeans en bromde sussend: ‘Nou ja, miss Betty, zo erg is het nou ook allemaal niet. Een man is nou eenmaal niet van steen, en...’
‘Van stéén!’ schreeuwde Betty, met overslaande stem. ‘Waren jullie godverdomme maar van steen, dan had ik dat gesodemieter met die kerels niet de hele dag aan mijn kop. De halve nacht sluipen ze god beter ’t nog als snuivende reuen rond mijn huis om te kijken of er per ongeluk geen deur of raam is open gebleven.’
‘Jezus, miss Betty... Wie loopt er nou ook, met zo’n figuur, de hele dag rond in een kort broekje met een strak truitje aan, en...’
Betty werd nu bijna hysterisch en krijste hem toe: ‘Zal ik godverju soms voor jullie in een duikerpak rond gaan lopen in deze hitte? Je hebt met je poten van me af te blijven en je werk te doen, waar ik je dik voor betaal. Kijken met je geile tong uit je bek kan ik je niet beletten, maar van me áf blijven zal je! En denk er goed aan wat ik gezegd heb: ik ben hier geboren en getogen, maar nog één zo’n graai of greep, en ik verkoop de hele rataplan en ben verdwenen. Daar ben ik glashard in. Ik heb er nu tabak van. Het zit me tot hier!’
De voorman streek een lucifer aan, hield die bij het eind van zijn sigaret en zei sussend: ‘Kom kom, miss Betty, om zo te keer te gaan is nou ook weer niet normaal. Natuurlijk heb je het niet makkelijk sinds de dood van je vader, maar...’
‘Mijn vader!’ gilde zij, met gebalde vuisten en op en neer deinende borsten. ‘Praat me niet over mijn vader! Dat was net zo’n soort varken als jullie allemaal. Zuipen en de beest uithangen met sletten en sloeries, dat is alles waar jullie voor leven... Och, waar praat ik ook over. Parels voor de zwijnen, dat is alles.’
Zij keerde zich met een ruk af, en beende op haar hoge, zongebruinde blote benen weg dwars over de opgewoelde velden, waaruit in voorgaande dagen de rijpe uien waren geoogst. Haar gillende stem had ver over de velden geschald, en van links en rechts oogden de steelse blikken van Mexicaanse seizoenarbeiders en dagloners haar na. Zij beende woedend voort over de ongelijke grond: de blik star gericht op het farmhuis in de verte; de vuisten gebald onderaan de stijf naar beneden gerichte armen. Jaja, Betty Kalin was moeilijk om mee om te gaan, die zat aardig met zichzelf in de knoop. Zonde van zulk een stuk seksbom! Daar waren alle mannen uit de wijde omtrek het over eens.

Het witgeverfde farmhuis, waarin Betty al de jaren van haar leven had doorgebracht, lag geïsoleerd in het vlakke, open veld, met in de verte, halfverscholen in een blauwige waas, de rij van bergtoppen die deze vallei scheidde van de wereld, verderop... de wereld met Wells City, nog halfwild en met de rommeligheid van een stad in opbouw: met een steeds wisselende bevolking van olieboorders, gelukzoekers, seizoenarbeiders en speculanten. Een soort prairiestad in het midden van de twintigste eeuw. Alleen de echte cowboys, de paarden en de cilinderrevolvers op de heup ontbraken, de sfeer was vrijwel dezelfde. Een rauwe stad waarin vrijwel alles nog mogelijk was, en waarin men zich over weinig moest verbazen.
Wells City... Betty háátte zelfs de naam ervan. ‘Fatsoenlijke mensen gaan daar niet naartoe,’ had haar vader haar steeds voorgehouden. ‘Ik bedoel: fatsoenlijke meisjes niet. Mannen móéten het wel, alle winkels en banken zijn daar. En als je over zaken praat, moet je wel eens een glas whisky drinken in een of andere kroeg. Maar voor fatsoenlijk opgevoede meisjes is het niets. Blijf jij maar netjes thuis.’
Netjes thuis! Grotere spot was nauwelijks denkbaar... Want het duurde tot niet lang na haar moeders dood, voor haar vader was begonnen bij zijn terugkeer uit de stad zo nu en dan een vrouw mee te nemen.
Zo lang als zij zich kon herinneren was Betty’s moeder ziekelijk geweest, een proces dat heel langzaamaan verergerde en zij was eigenlijk als jong meisje opgegroeid met indrukken van afschuw en ontzetting, telkens als zij de dronken stem van haar vader in het nachtstille huis bezig hoorde tegen haar bedlegerige moeder: soms klagend, soms tierend, soms jankend om het gebruik van dat zieke lichaam... om dat kort moment van dierlijk genot, en dan telkens weer de angstige protesten van haar moeder, die aan haar eerste kind al bijna was overleden en door de dokter ten strengste was gewaarschuwd tegen een tweede zwangerschap.
‘Maar ik zal er op tijd uitgaand,’ gromde dan de stem van haar vader, gevolgd door het angstig verweer: ‘Nee, dat doe je toch niet, dat weet ik maar al te goed. Je belooft het wel, maar je doet het niet. Nee nee! Ik wil het niet!’
Tot natuurlijk die tweede zwangerschap tóch kwam... en eindigde in een miskraam, die haar moeder niet doodde, maar wel het slopende proces van de al slepende ziekte verhaastte. Betty’s vader was op een andere wijze aan zijn eind gekomen: chronisch alcoholisme, ondervoeding en daarop acute dubbele longontsteking door dronken langs de weg in slaap te vallen, in het open veld, op een nacht dat de velden des morgens wit waren van de vorst. Hij was nóg genadig aan zijn einde gekomen: veel te genadig vond de verbitterde Betty: in tweemaal vierentwintig uur uit de kroeg en uit zijn lijden. Zij was de enige erfgename van huis plus land... plus de zorg over het geheel.
Zij bleef een ogenblik stilstaan bij de blikken brievenbus aan zijn houten paal, keek erin en vond niets dan een circulaire van een postorderbedrijf. Er achteloos in bladerend liep zij het verwaarloosde pad over naar de open, houten warande. De voordeur stond op een kier. In dit volkomen vlakke open land kon men kilometers ver kijken, en bovendien viel er binnen weinig waardevols te stelen. Met de deur nog in de ene hand en de open catalogus in de andere bleef zij even talmen; nog een laatste blik werpend over haar bedrijf. Hier en daar verspreid ontwaarde zij de gebogen figuurtjes van mannelijke en vrouwelijke seizoenwerkers die de uien uit de zwarte grond haalden en die dan in kisten pakten, die op hun beurt weer werden opgehaald door een tractor met een platte wagen erachter, die zij nu traag hobbelend over het land zag kruipen. Héél in de verte, waar het land van haar buurman lag, brandde de zon op de felrode zijkant van een enorme truck met aanhangwagen, die nu vol werd gestouwd.
Betty schudde even met het hoofd. Dat land daarginds werd bewerkt door een familie Kazoloski, maar die fokten er elk jaar een baby bij, met de regelmaat van een kalendersysteem. En ze zaten daardoor zo voortdurend in de schuld bij de dokter en bij ziekenhuizen, en zaten zó continu te springen om contant geld, dat zij hun complete oogst aan uien al hadden verkocht aan opkopers, nog vóór de sprieten goed en wel boven de grond uitkwamen. Terwijl de hele kneep van dit soort bedrijf juist hier in zat: om in de voortdurend aan prijzen op en neer schommelende markt het goede moment eruit te pikken om de oogsten te verkopen. Een paar dagen te vroeg of te laat, en je vergokte je hele winst... om van verlies maar niet te spreken. In goede jaren hield je wat over, in slechte jaren stond je dik in de schuld bij de bank. Betty Kalin had nog nooit anders meegemaakt dan bankschuld: daar had haar zuipende vader wel voor gezorgd. Zij had altijd nog juist de hypotheekaflossing bij elkaar kunnen schrapen, dat wel, anders was zij de farm plus het huis ook nog kwijtgeraakt. Geld overhouden was er eigenlijk niet bij: alleen aflossingen en langzame vermindering van schuld. Een beestenbestaan eigenlijk, voor een meisje alleen. Maar wat was er anders?
Zij wendde zich abrupt af van het uitzicht over het saaie, open land, ging het schemerige huis binnen en knoopte tegelijkertijd het blauwe werkmanshemd los, zodat de slippen links en rechts achter haar aan zwierden. Met een snelle beweging wipte zij ook het haakje van haar beha los, en bleef meteen stilstaan bij de gangspiegel, de losse beha in de ene hand, en de andere als steun onder een van haar meloenvolle, ferme en stevige borsten, die tevens een tikje naar boven duwend, zodat de hardroze tepel uitdagend naar voren priemde, als in begeren naar zijn eigen spiegelbeeld.
‘Tieten noemen jullie die dingen, hè?’ zei Betty tussen de tanden, nu ook de andere borst wat optillend. ‘Ik zie jullie wel naar ze loeren, smeerlappen! Wat zou je dáár graag met je poten aanzitten, vuile, geile bokken. Maar het zal je niet lukken bij Betty. Ik zie je nog liever over de grond rollen van ellende, vuilakken.’ Zij liet haar borsten los, rukte het hemd uit en gooide het samen met de beha op de grond. Het bovenlichaam geheel naakt stond zij heen en weer te draaien voor de spiegel; haar superbe droomprammen nu eens van schuin links, dan half rechts bekijkend.
‘Ik heb niet eens een beha nodig, zie je wel? Wat zei die ouwe vuilak van een Jefferson laatst ook weer toen hij niet wist dat ik om de hoek stond te luisteren? Die Betty Kalin is het lekkerste stuk wijf binnen twintig mijl in de omtrek... Hahaha...! En jullie mogen lekker met je poten van dat lekker stuk afblijven! Hier...’ (zij legde de holle handen om beide borsten en schudde ze op en neer)...
‘Soms heb ik zin om een revolver in de hand spierpoedelnaakt over het veld te lopen en dan al die druipkakende smoelen zien, en afblijven, jongens! Werken en afblijven! Smijt je zuurverdiende centen maar weg aan die aftandse hoeren in Wells City!...
De enige die haar altijd min of meer de beste van de hele troep had geleken, was die Rod Borden. Een boom van een jonge kerel, die eerst een paar jaar had gebokst, maar zo verstandig was geweest om zijn geld niet weg te smijten aan vrouwen en drank, en bovendien nog had ingezien dat er geen toekomst in zat om je half lijp te laten slaan, om dan op middelbare leeftijd als wrak te eindigen. Toen hij een paar duiten bij elkaar had, was hij met tweedehandse vrachtauto’s begonnen... en nu had hij twee nieuwe trucks, die geheel zijn eigendom waren. Kijk... zo’n frisse, gezonde jongeman als Rod, dat was iets anders. Hoewél... een man? Ze wilden tóch altijd weer met je naar bed. Daar kwam je niet onderuit. Ze moesten toch allemaal hun lusten op je bevredigen...
Betty keerde zich van haar spiegel af, raapte haar shirt en beha op en ging de badkamer binnen, waar zij meteen de kranen opendraaide. Baden was een van haar grootste genoegens: het gaf haar het gevoel dat zij al het vuil en de smerigheid die zij elke dag om zich heen bemerkte, van haar lichaam en ziel af kon spoelen. Het was haar eigen, mooie lichaam en dat moest schoon blijven, schóón. Er was nog een tweede reden waarom zij zo graag een bad nam, maar daar wilde zij niet te veel over nadenken... Zo gauw het water iets meer dan een hand hoog stond, stapte zij in de badkuip, en ging zover mogelijk achterover liggen. Dat deed het laagje warm water rijzen tot het juist over haar buik spoelde. Intussen bruisten de beide kranen door en met gesloten ogen, achterover liggend, terwijl het strelende water hoger en hoger rees, liet zij weer sommige beelden en indrukken uit haar verleden aan zich voorbij trekken. Die scène met Artie Sloan: de voorman die was overgebleven uit haar vaders tijd... Zij had hem de eerste tijd aangehouden omdat hij zijn vak verstond en wat geld betreft vrij eerlijk was: een zeldzaamheid in deze omgeving. Tot het moment dat hij in de stal... Zij had toen nog een paard gehad, eigenlijk het enige wezen op de gehele wereld waar zij liefde en gezelligheid van beleefde. Heus niets bijzonders: een soort van asbakkenras op het gebied van paarden, maar het was een lief, aanhankelijk dier, en zij kon er tochtjes op maken; juist naar plekjes, waar geen gebaande wegen waren, geen auto’s en geen mannen, die haar achterna floten of veelbetekenend wenkten. Zij had dat dier gestald in een vroegere gereedschapsschuur en die middag was zij juist bezig met een hooivork het vuilgeworden stro naar buiten te werken om het door vers te vervangen, toen vlak achter haar een stem zei: ‘Dat paard en jij kunnen best met mekaar overweg, hè?’ Door het geritsel van het stro en het schrapen van haar hooivork had zij haar voorman Artie Sloan niet horen binnenkomen. Hij stond nu tegen een van de deurstijlen geleund, bezig met het rollen van een sigaret. Betty gaf totaal geen antwoord en ging door met haar werk. Zij had allang de stilzwijgende gedragsregel ingesteld tegen mannen alleen maar te praten over het werk en verder over niets anders. Bittere ervaring had haar geleerd dat elk ander onderwerp onvermijdelijk ging uitdraaien op avondjes uit, op haar figuur, op eenzame nachten of elk denkbaar soort van thema dat met seksualiteit te maken had. Artie had nu zijn sigaret klaar, streek een lucifer af en blies een rookwolk uit.
‘Geen schoonheid van een paard, maar een gezond paard,’ zei hij en grinnikte wat. ‘Da’s nou net het verschil met jou, Betty.’
Zij reageerde totaal niet en bleef doorgaan met stro bijeenschrapen. Maar Arie Sloan had blijkbaar ergens gelezen dat de aanhouder op de duur wint en dat je bij sommige vrouwen niet al te schuchter moet zijn. Hij duwde zich van de deurstijl af en kwam een pas of wat dichterbij. Met de handen in de zakken: in een kunstmatige stoere houding, ging hij door.
‘Ik heb zo’n idee, Betty, dat voor een hengst elke merrie zowat hetzelfde is. Hij doet ’t één keer, als er maar een veulen van komt, maar verder weet ’t stomme dier van niks. Dat hebben ze bij ons mensen heel wat beter in mekaar gezet, wat jij, Betty? Wij kunnen der elke dag plezier van beleven... Wat zeg ik? Wel drie keer per dag. Weet je wat het lekkerste is, Betty? Vroeg in de morgen, zoals nu.’
Hoewel er een wilde woede in haar begon te rijzen, gaf Betty geen enkel uiterlijk teken dat zij Artie’s woorden had gehoord. De hooivork bleef in hetzelfde tempo doorgaan met opzij schrapen van vuil stro met paardenmest. Artie Sloan scheen die zwijgzaamheid aan te zien voor stilzwijgende instemming, want hij kwam nog een pas naderbij, schurkte zijn broek heen en weer over zijn heupen door korte gebaren van de handen in de broekzakken en ging weer verder: ‘Het is toch gewoon doodzonde voor een meisje als jij, Betty, om je dagen en nachten te verdoen met kniezen en niksen? Je hebt dat lekkere ding tussen je benen toch niet voor niks gekregen...? Als je één keer de smaak goed te pakken hebt, zul je je voor je kop slaan en je afvragen waarom je al die kostelijke tijd verloren hebt laten gaan. Heus, je weet niet wat je mist, Betty. Ik ben verrekt goed bij een vrouw: dat zeggen ze allemaal. Kom op, Betty, laat eens voelen wat je aan lekkers hebt meegekregen van je moeder...’
Het had misschien allemaal nóg met een scherpe bekvechterij kunnen aflopen, als Artie Sloan die stomme, grove opmerking over haar moeder niet had gemaakt en niet meteen zijn handen uit de broekzakken had gehaald en naar haar uitgestoken. Betty explodeerde als een woeste kat, rukte zich om, zwiepte de mestvork omhoog en maakte er een half stekend half zwaaiend gebaar mee om Artie’s armen van zich af te houden. De scherpe tanden van de vork schraapten langs de uitgestoken linkerarm van de voorman, scheurden zijn shirtmouw open van de biceps tot aan de pols en lieten hem met een schreeuw van pijn en schrik achteruit springen.
‘Godverdomme, wat doe je nou?’
‘Zorgen dat je met je poten van me af blijft!’ Met wild fonkelende ogen en de mestvork nog half geheven, bleef Betty onbeweeglijk staan: haar ogen gevestigd op de arm met de opengescheurde mouw waarover nu het bloed uit twee lange schrammen begon op te wellen, langs de bruine huid naar beneden sijpelend.
‘Jou vuile, gemene kat! En dat met een mestvork. Dat kan wel bloedvergiftiging worden!’
‘Penicilline,’ zei Betty, de lippen op elkaar klemmend. Zij keerde zich om en begon weer het stro bijeen te schrapen, terwijl Artie Sloan, vloekend en scheldend, in draf op weg ging naar zijn auto.
Diezelfde avond nog had hij zijn boeltje bijeengepakt, met een witwoedend gezicht zijn salaris opgehaald en was voorgoed vertrokken. Maar het verhaal was uitgelekt en had de ronde gedaan. Daarna bekeek men haar met iets andere ogen: geen katje om zonder handschoenen aan te pakken.

Betty tilde één lang, fraaigevormd been uit het badwater en begon het over de ganse lengte in te zepen. Zij begon helemaal onderaan, bij de tenen en werkte geleidelijk aan naar boven, hoger en hoger, met een tintelend, groeiend gevoel van opwinding, tot zij de driehoek van blonde haren bereikte, onder aan haar buik. Zo ook nu: zij lichtte haar buik uit het water, zeepte zacht, met rondgaande bewegingen haar onderbuik in en de verborgen plekjes tussen haar benen, en bleef dat doen tot haar ademhaling sneller begon te gaan en haar ogen halfdicht vielen.
‘Nee nee,’ zei ze tegen zichzelf. ‘Eerst je andere been, Betty...’
Zij liet zich weer zakken in het warme water, lichtte het andere been omhoog en begon ook dat in te zepen: vanaf de tenen, over scheen en kuit naar de fraai geronde, zachte dijen dan plagend, tergend langzaam, steeds hoger, tot zij weer bij haar harig driehoekje was uitgekomen.
‘Jaja,’ zei ze, half mompelend. ‘Nou mag je. Nu mag je.’
Zij lichtte haar benen en buik uit het water, spreidde de knieën wijd uiteen, hield het grote, roze stuk geparfumeerde zeep in de holte van haar hand en bewoog het: nu eens rondgaand en dan op en neer schuivend heen en weer tussen haar benen. Haar hoofd zakte langzaam verder achterover tot het kwam te rusten op de rand van het bad: de ogen gesloten en de mond half open.
‘Jaja,’ zei ze, meer met haar tong dan met haar lippen. ‘Oja. Lekker wassen. Lekker schoon worden... Goed zo, Betty. Lekker wassen, Betty... Hard wassen, Betty. Hard... Flink, Betty!’ - Haar hand begon sneller en sneller te bewegen... haar knieën schokten met korte trekkingen heen en weer en wolken van zacht, wit schuim spreidden zich uit over haar blanke buik en beide dijbenen.
‘Jaja, Betty... Goed zo, Betty!’ En met een schok spande haar lichaam zich, drukte de onderbuik omhoog en haar tanden beten fel in haar onderlip terwijl de genotsexplosie van het klaarkomen zich door haar ganse lichaam verspreidde. Een langgerekte, zachte, kreunende kreet... dan verslapte het lichaam steeds verder en zakte terug in het warme, koesterende water, waar het meisje nu bewegingloos bleef liggen, nagenietend van haar zelfvervuld orgasme; met gesloten ogen wegebbend op de tinteling van veilig genot. Een paar eilanden van wit zeepschuim dreven rond boven het zacht nawuivend zeewier van het blonde schaamhaar.
Dat was Betty’s vaste badritueel. En daarna was zij altijd een heel stuk minder nerveus en gespannen.
De enige uitzondering op haar vrijwel totale afkeer van en haat tegen mannen was Rod Borden. Die zag er fris en gezond uit, die zoop niet, gokte niet en voorzover zij wist, ging hij niet naar de hoeren in Wells City. Toch was hij geen doetje, beslist niet. Hij was alleen het soort jonge vent die wist wat hij wilde: sparen, hard werken en een eigen bedrijf opbouwen. Ja... iemand als Rodney. Daar kon je als vrouw nog enig vertrouwen in hebben. Alhoewel... een huwelijk kwam er toch altijd op neer dat je op de rug moest gaan liggen... bah! En bij Rodney kon je er wel zeker van zijn dat hij dat zou willen. Hij was de enige man die haar wel eens een kusje op de hand of wang had mogen geven, met afgekeerde mond natuurlijk en de handen afwerend tegen zijn borst, maar van Rod kon ze dat nèt nog precies hebben. Het was ook genoeg om haar te laten voelen dat hij heel wat meer van haar wilde... Hij wilde haar trouwen ook, daar was hij al eens over begonnen.
‘O nee, Rod,’ had ze op geschrokken toon gezegd, toen hij daarover begon. ‘Ik... daar ben ik nog lang niet aan toe.’
Hij had toen, zacht en begrijpend, gevraagd: Bedoel je... dat je nog niet over de dood van je vader heen bent?’
Na een lange, lange stilte zag Betty ineens in dat dit het beste excuus was, waar zij mee voor de dag kon komen.
‘Dat heb je heel goed begrepen,’ zei ze toen en vluchtte de keuken in. Ze kon toch moeilijk zeggen dat ze een welhaast panische angst en afkeer had van al die dingen die mannen met vrouwen en bij vrouwen wilden doen? Getrouwd of niet. Maar daarna was Rod blijven aanhouden. Al begon hij niet rechtstreeks over trouwen, dan nog kon hij zijn verlangens naar haar op vele andere manieren suggereren: door zwijgend naar haar te zitten kijken over een kop koffie, door achteloos een verhaal te vertellen over een vriend van hem, die pas was getrouwd en hoe fijn die twee het wel samen hadden... Die Rod begon een moeilijk probleem te worden. Betty stapte het bad uit, trok de stop uit de afvoer, sloeg een groot model badlaken om en liep de badkamer uit, de gang door en de woonkamer binnen. En daar stond Rod.
‘Hee, Betty. Ik dacht dat je nog ergens buiten op het veld was. En binnen is het koeler wachten dan buiten.’
Betty hield met beide handen de grote handdoek beschuttend om zich heen. Van achteren hing een slip af tot op haar kuiten, maar aan de voorzijde kwam de zoom niet lager dan vlak onder haar nog natintelende onderbuik. Betty voelde zich kwaad worden. Dat had zij altijd, als een man bij haar in de buurt kwam, vlak nadat zij het badspelletje met zichzelf had gedaan.
‘Wat is dat nou voor rotsmoes!? Hoorde je dan het badwater niet lopen?’
Rod keek wat ontsteld, zoals altijd, als zij hem venijnig afbekte. Maar, Betty, ik ben pas nét binnen.’ Ze viel opnieuw uit: ‘En daar moet óók maar eens een eind aan komen: aan dat in- en uitgeloop van Jan, Piet en iedereen zonder roepen of bellen. Ik kan godverdomme net zogoed in de wachtkamer van het station gaan wonen!’
‘Nou nou, Betty. Nou moet je niet onredelijk worden. Ik was er absoluut van overtuigd dat er geen mens hier in huis was. En de voordeur stond halfopen. Dat doe je wel meer.’
Een vlaag van woede rees in haar op en meteen schreeuwde zij hem toe: ‘En wat dan nog? Wat dan nóg? Geeft dat jou het recht om hier stiekem door het huis rond te gaan sluipen?’
Rod werd merkbaar rood in het gezicht. Hij balde de vuisten en brulde terug: ‘Ben jij nou helemáál dol geworden? Ik ben volkomen normaal hier het huis binnen komen stappen, maar als jijzelf zo’n herrie ligt te maken, dat... dan...’ Hij stopte geschrokken.
Betty voelde zich over het gehele lichaam verstrakken en het bloed trok langzaam weg uit haar gezicht. Haar ogen vernauwden zich tot valse spleetjes en zo, zonder de blik los te laten, stond zij enkele tellen lang naar Rod te kijken. Dan zei ze, op dreigend zachte toon: ‘Wat zei jij daar? Dat ik herrie maakte?’
Rod begon wat verlegen met zijn voeten te schuifelen. ‘Kom nou, Betty... Wat mankeer jij vandaag? Ik kom hier om iets zakelijks met je te bespreken en ...’
‘O nee!’ zei ze, weer op die zachte, dreigende toon. ‘Ik wil weten wat je met die opmerking van daarnet bedoelde. Je zei heel duidelijk dat ik herrie lag te maken. Wat bedoelde je daarmee?’
Rod wendde zich naar het raam en maakte een afwerend gebaar met beide handen. ‘Laat dat nou maar, Betty. Je moet alleen niet denken dat ik zomaar overal in trap. Ik heb zelf een stel zusters en die hebben het ook wel eens te kwaad.’
‘Te kwaad! Te kwáád? Waarméé te kwaad? Voor de dag ermee!’
Rod werd ineens ongeduldig, keerde zich met een ruk weer naar haar toe en riep: ‘Dacht jij nou werkelijk dat ik die hele kutkomedie van jou niet dóórhad? Dat ik in al die schone smoesjes van jou trapte? Dat ik werkelijk al die tijd was blijven geloven dat je een of andere stalen Mina was, die nooit eens van onderen jeuk aan haar poesje had? Wat jij met jezelf uitvoert als je in bad gaat, weet ik al meer dan een jaar, sinds...’
‘Jij vuile, smerige rotschoft! Jij gemene gluurder!’
‘Maar Betty, als jij...’
‘Eruit, godverdomme! Mijn huis uit en nooit meer van je leven erin! Oh... als ik behoorlijke kleren had in plaats van deze lap, dan zou ik... dan zóú ik je!’
Rod Borden barstte korzelig los: ‘Och, hou toch op met die rotkomedie! Als je van nature een kouwe vis was, dan zou ik er nog vrede mee hebben. Waarom laat je je niet eens gezond door een normale vent naaien, dan ben je van al dat krampachtige gedoe af. Dan ben je een normaal getrouwde vrouw, die kinderen krijgt en...’
‘Eruit! Ga je eruit of niet! Vuile gluurder!
‘Laat dan niet je badkamerdeur halfopen staan, kutkomediante.’
Betty was nu zo razend dat zij zich geen zier meer aantrok van de wel of niet aanwezigheid van kleren. Zij liet met één hand de omgeslagen badhanddoek los, greep een zware, porseleinen reclame-asbak van een kunstmestfabriek van de tafel, hief die op en vloog op Rod af. De handdoek zwierde zijwaarts open en onthulde de ene helft van haar nog vochtig, half zongebruind en half roze lichaam.
‘Laat me niet lachen,’ zei Rod kalm, stapte snel opzij, greep de pols van de opgeheven arm met de asbak, stapte snel achter haar en knelde ook haar andere arm in een ijzeren houdgreep.
Betty gilde van woede, probeerde met de asbak achterwaarts naar Rod’s hoofd te slaan en ook achteruit te schoppen, maar daar lachte Rod gewoonweg om. Hij gaf een felle ruk aan haar pols, zodat de asbak uit haar greep losschoot en op de vloer in scherven smakte. Tegelijkertijd begon de tweede helft van de handdoek van Betty’s schouder te glijden en bleef alleen nog maar hangen op de plek waar Rod haar rug tegen zijn middel geklemd hield. Het besef dat zij nu tot aan het middel naakt stond, bracht Betty helemaal buiten zichzelf van razernij.
‘Laat je me los, vuile schoft!’
‘Ja, als je belooft kalm te zijn.’
‘Kalm zijn! Tegen een vuile gluurder! Ik krab je je ogen uit!’ Met een katachtige, wringende slinger van haar lichaam draaide zij zich om binnen de omklemming van zijn arm en haalde een truukje uit, waar zij wel eens over had horen praten en dat zij in gedachten vele malen gerepeteerd had: zij trok haar knie omhoog om Rod ermee van onderen tegen zijn ballen te raken. Maar met een getrainde bokser hoefde je dergelijke grapjes niet te proberen: Rod had, vóór hij in de ring stapte, een paar jaar straatvechterservaring opgedaan en de zijwaartse draaiing van het onderlichaam was iets dat hij deed zonder erbij na te denken. Maar hij werd er wél nijdig van. Dat kunstje hadden ze hem één keer geflikt toen hij zestien was en de herinnering eraan was nog steeds niet weggesleten.
‘Jij vuile straatkat!’ gromde hij. ‘Tegen míj doen of je kruidjeroermeniet bent, hè? Nou is mijn geduld uitgeput, zus. We zullen eens kijken of ik jou getemd krijg, of niet!’
Met een bliksemsnelle greep schepte hij een arm onder haar knieën en tilde haar onderlichaam van de grond. Betty gilde, trappend en schoppend met haar los zwaaiende benen en probeerde al kronkelend uit zijn greep te spartelen, maar Rod’s hand klemde zich als een bankschroef om haar buitenste dijbeen en hield genadeloos vast, ook toen zij een venijnige uitval met haar tanden deed en probeerde, hem in een oor te bijten.
‘Dat zullen we je afleren!’ gromde Rod en zette zijn linkerhand van achteren in haar nek. Een ferme druk met de vingertoppen...
‘Au, au!’ gilde Betty. ‘Je doet me pijn. Je breekt mijn nek!’
‘O nee,’ zei Rod. ‘Zolang jij je kalm houdt, gebeurt er niks ernstigs.’ Hij kwam in beweging, schopte met de voet de deur naar de gang wijdopen en droeg haar de gang in. Haar nog steeds schoppende blote voeten maaiden een spiegel van de wand, die kletterend in scherven viel.
‘Die brengen geluk,’ zei Rod tussen de tanden, zwaaide haar zo dat zij in de lengterichting van de gang gericht lag en mikte met een tweede schop de deur van Betty’s slaapkamer open.
‘Nee, Rod! Om godswil... Nee!’
‘Rustig, rustig!’ zei Rod. ‘Ik zal je heus niet vermoorden.’
‘Nee, dat wil ik niet. Ik wil niet, hoor je?’
Haar vuisten begonnen op Rod’s gebogen gehouden hoofd neer te regenen. Maar een verstrakking van zijn handgrepen op dijbeen en nek maakten daar meteen een eind aan en met een behendige zwaai loodste hij haar benen door de deuropening de slaapkamer binnen. Een fikse trap wierp de deur met een bons in het slot. Op dat moment begon Betty te snikken.
‘Rod, nee... alsjeblieft niet! Doe dat niet! Ik wil het niet.’
‘Dat zeggen ze allemaal,’ zei Rod. ‘Tot ze de smaak te pakken hebben. En zeg me niet dat je er geen zin in hebt want...’
‘Maar niet met mannen! Niet met zo’n smerig ding binnen in me!’
Rod begon half schamper, half spottend te lachen, ging op de rand van het bed zitten en keek neer in de bijna waanzinnig wilde ogen van het meisjesgezicht vlak onder het zijne.
‘Rod, geloof me, ik wil het echt niet!’
Hij begon te lachen, liet haar nek los en begon met de vrije hand over de nog natte driehoek van blond haar tussen haar benen te aaien: ‘Is dat nou zo akelig? Dat doet toch geen pijn, is het wel?’
Terwijl hij haar half begerig, half plagend over haar schaamhaar bleef strijken, voelde hij het naakte lichaam, dat dwars over zijn dijbenen lag, langzaam verstijven. Betty lag nu volkomen roerloos, met gebalde vuisten en de witte tanden op elkaar geklemd die tussen haar halfopen lippen zichtbaar bleven.
‘Komaan, Betty... Ik ben óók niet van steen! Je loopt de hele dag in huis en buiten rond in een kort broekje en met een dun bloesje over je prachtige tieten en dan maar: afblijven, jongens. Het is werkelijk een godswonder dat de een of andere dronken Mexicaan je nog niet jaren eerder te grazen heeft genomen. Of... Betty: ben jij eigenlijk nog maagd? Het is te onwaarschijnlijk om te geloven in deze tijd, maar...’
Betty reageerde op geen enkele manier, maar haar nu donkerblauwe ogen keken vol koude woede naar hem op, terwijl Rod’s onderzoekende hand nu niet alleen maar streelde, maar langzaam tussen haar benen begon te dringen, tastend naar het vochtige gleufje dat haar begeerde ingang verborgen hield.
‘Betty?...’
Geen reactie. Rod bukte zich en drukte een kus op een van haar roze tepels. Zijn vingers wriemelden tussen haar tegen elkaar geklemde benen. ‘Betty... Vind je dit niet een beetje lekker?’
Betty rolde haar hoofd opzij en sloot de ogen. Na enkele tellen zei zij ineens, tussen de tanden: ‘Ga godverdomme je gang, dan ben ik tenminste van jullie af.’
Rod was nu in zulk een staat van opwinding dat hij zich niet de moeite gaf zich af te vragen wat zij met die opmerking kon bedoelen. ‘Lieveling!’ zei hij, schoof beide armen onder haar schouders en knieën, stond op met haar stijfgehouden lichaam dwars vóór zich, keerde zich om en legde haar op het bed. Koortsachtig pratend, als uit vrees dat zij zich alsnog zou bedenken, begon hij zijn schoenen en broek uit te trekken: ‘Je bent er toch voor geboren en geschapen, Betty. Je bent toch véél te mooi en te heet om als een non op je eentje te leven! En ik wil toch met je trouwen, Betty, dat heb ik je toch gezegd! Ik wil morgen nog met je trouwen, als je dat wilt.’
Hij liet zich op de rand van het bed zakken, boog zich zijdelings over haar heen, streelde over haar dijbenen, buik en harig driehoekje en probeerde weer zijn hand tussen haar benen te duwen. Betty lag in dezelfde houding als daarnet: het hoofd helemaal opzij en van hem afgewend, met de ogen stijf gesloten en de handen naast haar heupen tot vuisten gebald. Haar ademhaling was nauwelijks merkbaar.
‘Doe je benen een beetje uit elkaar, Betty...’ Hij voelde een rilling, als van koude, door haar lichaam gaan en dat rillen hield niet meer op. Maar Rod scheen dat te vertolken als een bewijs van ingehouden hartstocht, want hij gaf een soort knor van tevredenheid, rolde zich half op haar en begon een knie tussen haar kuiten te drijven.
‘Betty, kom... ik zal het heel zachtjes doen. Je hoeft niet bang te zijn dat ik je in de steek zal laten. Je kunt morgenavond nog getrouwd zijn, als je dat wil, Betty... De vredesrechter in Mount City trouwt ons binnen een half uur.’ Onder de druk van Rod’s knieën weken Betty’s benen plotseling vaneen. ‘Ga dan je gang maar, smerig beest.’
Rod was nu te opgewonden en veel te ver heen om zich door wat dan ook te laten weerhouden. Zijn gezonde, stevige penis stond bonzend en kloppend overeind en voor hem bestond er op dat moment nog maar één ding: dat warme, vochtige gat in dat warme, noch badvochtige en fris ruikende meisjeslichaam. Voor nadenken over toekomsten of gevolgen was er in zijn geest geen enkele plaats meer. Wild zocht zijn hand naar de plooi tussen de zachte schaamlippen... Met een ongeduldige duw wrikte hij de zachte meisjesbenen verder vaneen... zijn hand omvatte zijn mannelijke staaf en bracht die op zijn plaats. Op het moment, waarop de kop van zijn mannelijkheid de natte, roze binnenhuid van de schaamlippen beroerde, voelde hij een wildmakende prikkeling, alsof er op die plaats een lichte elektriciteit tussen hen werd uitgewisseld. Hij hijgde: ‘Lieveling, wat ben je lekker... Oh, Betty, wat ben je mooi en heerlijk. Hier kom ik, liefje... diep in je!’
Zijn handen klemden zich om haar schouders en met één machtige ongeduldige zet scheurde hij dwars door haar maagdenvlies en halverwege in haar elastische, nog nooit door een man betreden liefdestunnel. Het fel moment van pijn deed Betty met een verbeten kreet omhoog schokken, maar Rod’s krachtige armen trokken haar schouders naar beneden en het volgende moment drong zijn stijve strafwerktuig over de volle lengte in Betty’s rillende lichaam door.
Maar het was verbazend gauw over. Rod was zo opgewonden en gespannen geweest, en hij had zólang moeten wachten op dit moment van verovering waarvan hij zolang had gedroomd, dat hij al na de tiende haal zijn orgasme voelde aankomen.
‘Ik kom, Betty... ik ga komen, lieveling!’
Hoewel Betty zich met al haar wilskracht had voorgenomen deze daad volkomen koud en levenloos te ondergaan, werden haar angst en afkeer haar op dat ogenblik te machtig. Zij wist zelf maar al te goed wat klaarkomen was: haar badspelletjes hadden haar dat uitstekend bijgebracht. En natuurlijk wist zij wat er gebeurde als een man klaar kwam: zij was niet voor niets op het platteland opgegroeid, tussen farms met paarden en koeien en varkens. Zodra zij aan Rod’s bewegingen en aan zijn gehijg hoorde dat hij klaar zou komen, en bij het idee dat zijn mannelijke vuiligheid in haar zou worden gespoten, werd haar innerlijke, tot dan toe in bedwang gehouden, afkeer haar te machtig. Zij trok haar knieën omhoog, zette zich op haar hakken af, wrong haar onderlichaam opzij en trok haar onderbuik van zijn penis af, juist op het moment dat Rod zijn piek van genot ging behalen.
‘Betty... Godverdomme, wat doe je nou! Betty!’ - Rod liet haar schouders los, greep haar heupen in zijn machtige knuisten en probeerde haar buik naar zich toe te trekken, maar het was al te laat... zijn zaad was al onderweg en spoot met enkele, snel minder wordende impulsen, op een van haar dijbenen en over het bed.
‘Dát noem ik nou een rotstreek. Waarom dééd je dat nou?’
De greep van zijn handen verslapte. Betty kronkelde zich meteen onder hem uit, rolde zich opzij en ging op de andere helft van het bed liggen, met de rug naar hem toe.
‘Betty!’
Zij reageerde eerst niet, trok dan haar benen hoog op en bleef roerloos liggen als een opgerolde bal. Rod, steunend op een elleboog, legde een hand op haar schouders; schudde eraan: ‘Betty!’
Haar stem kwam, mat en trillend: ‘Je hebt nou je zin. Jullie hebben me verkracht. Zou je me nou verder met rust kunnen laten?’
Rod bleef een minuut of wat op de rand van het bed zitten, bukte zich dan, raapte zijn slordig weggegooide kleren op en begon die aan te trekken. Terwijl hij de veter van de tweede schoen vaststrikte, zei hij: ‘Betty... Ik heb vannacht nog een transport. Maar ik kom morgenochtend om elf uur terug. Dan praten we verder... Heb je me gehoord, Betty?’
Geen enkele reactie.
Rod bukte zich, tilde een helft van de bovenste deken op en vouwde die over het naakte meisje heen. Hij had dat evengoed bij een dode kunnen doen. Rod bleef op haar neer staan kijken, aarzelde, haalde dan de schouders op en ging naar de deur.
‘Tot morgenochtend elf uur, Betty.’
Nauwelijks waren zijn schoenen de houten veranda afgeklost, direct gevolgd door het aanslaan van een automotor, of het roerloze meisje vloog overeind, smeet de deken van zich af, rende de gang door, botste tegen de voordeur op en ramde woest de boven- en benedengrendel op zijn plaats. Als een furie holde zij daarop door het huis rond, trok alle gordijnen dicht en controleerde de sluitingen van alle ramen. Nog steeds in draf rende zij daarop de badkamer binnen, rukte de heetwaterkraan open, en stond al in het ondiepe, bruisende water, met een stukje zeep in haar hand, vóór Rod’s auto de kruising met de hoofdweg had bereikt. Uit alle macht wrijvend en schurend begon Betty zich over het hele lichaam in te zepen en te wassen.
‘Allemaal smeerlappen,’ zei ze tussen de tanden. ‘Allemaal beesten. Niet één uitgezonderd. Maar ik zal ze léren!’

Hoofdstuk II

De Paradise Club was er een uit een heel risje, op korte afstand van elkaar gelegen in enkele blokken van de Tiende Straat, en Betty bleef even staan kijken naar de foto’s van de stripteaseuses die tegen de afgeschermde ruiten waren geplakt. Hier was zij nog niet binnen geweest, wel in de volgende, en de Hoopla van de overkant. Het was haar vierde dag in Wells City en zij begon zo langzamerhand gewend te raken aan een dieet van koffie met een droog broodje in de late morgen, en alle mogelijke soorten drank in de middag en de avond.
Maar dat was geweest in cafés of bars... nooit in een van die nachttenten, waar die blote meiden voor het raam hingen. Hoe werkte zoiets eigenlijk? Gingen die zich uitkledende meiden ook met de bezoekers naar bed? Of wat het alleen maar: opgeilen en laten bekijken? Een roodharig meisje in een rok en blouse, met een kort jasje er overheen, kwam kordaat aanstappen, schonk Betty een snelle zijdelingse blik, en ging de Paradise binnen. Dus vrouwen alléén konden daar naar binnen. Betty deed de paar passen die haar van de ingang scheidden, en ging de donkere vestibule in. Niemand vroeg haar wat, niemand hield haar tegen. Zij liep een schemerige gang door met een dubbelde glasdeur links. Daarachter brandden wat schemerlampjes en aan de rechterzijde was een lange bar. Er zat een logge, dikkige man aan van een jaar of vijftig, het roodharige meisje dat Betty vlak voor zich naar binnen had zien gaan, was juist bezig, een sigaret op te steken. Toen Betty’s hakken over het parket klikten, keek zij op, en zei meteen: ‘Drukke boel vanmiddag. We zijn al met zijn drieën. Kom naast me zitten, meid.’
Het was hierbinnen zo stil dat je de zware ademhaling van de logge man kon horen. Die zat met opgetrokken schouders over zijn glas whisky gebogen en keek niet op of om. Bijna bewusteloos. Die was al dagen bezig.
‘Die is al dagenlang lam,’ zei het rode meisje, haar kort jasje uittrekkend en neergooiend op de barkruk naar zich. ‘Wat wil jij drinken?’
‘Nou, eh... laat ik maar beginnen met een wodka met sinaasappelsap.’
‘Zozo,’ zei het meisje, in haar tasje rommelend. ‘Jij houdt niet van halve maatregelen. Otto! Otto!’
Een geeuwende barkeeper met een hardgeel shirt aan kwam van achter een gordijn te voorschijn.
‘Ik ben Alice,’ zei de roodharige. ‘En jij bent?’
‘Betty.’
‘Otto, een whisky voor mij een wodkajus voor Betty hier.’
Otto gaf een soort knor en ging sloom aan het werk. Alice strekte haar rug in een uitrekgebaar dat haar toch al niet te verwaarlozen borsten een fiks eind naar voren duwde.
‘Kijk jij een beetje uit, zus?’ zei de barkeeper. ‘Straks vliegen je bloesknopen me om de oren.’
‘Het is ook verrekt moeilijk om die oren van jou te missen,’ kaatste Alice terug, en blies een machtige rookwolk uit. ‘Ik heb jou nooit eerder hier binnen gezien, wel?’
‘Nee,’ zei Betty. ‘Dat klopt. Ik ben al een paar dagen in de stad en ik verveelde me een rotje. Toen kwam ik hier voorbij en ... Och, ik ben eigenlijk gewoon nieuwsgierig, denk ik.’
Otto schoof de twee glazen voor hen neer, zei: ‘Als er wat nodig is, roep je maar,’ en verdween weer achter het gordijn. Alice hief haar glas, en nam, terwijl zij dronk, haar nieuwe kennis aandachtig op. ‘Al een paar dagen in de stad,’ zei ze, ‘en je verveelt je. Neem me niet kwalijk maar hoe ziet iemand met jouw gezicht en figuur kans, zich te vervelen?’
Betty sloeg de helft van haar eigen drankje in één wip achterover en antwoordde: ‘Och, dat is misschien ook niet helemaal waar. Ik zit wat met mezelf in de knoop.’
‘Zitten we allemaal wel eens,’ zei Alice kort. ‘Ik zag jou buiten voor het raam staan kijken naar die foto’s. Zoek jij soms werk hier in de stad?’
Betty keek wat verbaasd. ‘Werk? Nee, daarvoor zit ik niet hier. Ik bedoel, ik heb niet meteen werk nodig. Ik zit er niet om verlegen.’
‘Merkwaardig,’ zei Alice droogjes. ‘Want de meeste aardige uitziende grieten die hier des middags de ramen staan te bekijken, doen dat echt niet zómaar. Die zoeken werk hier in de straat. En waarom ook niet? Het betaalt goed en je hebt net zoveel gezanik aan je kop als je zelf wilt hebben. Er gaat niet eens een percentage af voor een agent. Die verrekte uitvreters.’
‘Een agent? Wat is een agent?’
‘Jezus, jij bent ook groen, is het niet?’ Alice sloeg haar glas achterover en klopte ermee op de bar: ‘Otto! Nog een keer hetzelfde! Meid, als je in een nachtclub zingt, of goochelt, of piano speelt, of bongo’s mept, ben je een artiest, en dan word je aangeworven via een theaterbureau of hoe dat heet. En de uitvreter daar - impressario noemt die zich - wil je eerst je broek uittrekken en dan nog eens tussen de tien en twintig procent van al wat je verdient. Zo zijn ze allemaal. Maar als je in de striptease zit, hier tenminste, stap je er zelf op af, en je maakt je eigen overeenkomst en vangt de volle mep.’
‘Maar wat moet je dan dóén?’
De barkeeper kwam onder het gordijn door. Alice keek Betty van boven tot beneden aan, nam dan een nieuwe sigaret en vroeg langzaam: ‘Zit jij míj nou in de veiling te nemen?’
‘In de maling? Ik? Waarom?’
‘Jij zit toch zeker zelf in die business?’
‘Welke business?’
‘De strip-business, natuurlijk. Met dát figuur en zo’n smoeltje? Vertel me nou eens eerlijk: heb je ergens anders bonje gehad en ben je er vandoor gegaan?’
Betty kreeg haar glas sap met wodka toegeschoven, trok het naar zich toe en antwoordde langzaam: ‘Dat is nog waar, ook. Maar niet zoals jij bedoelt.’
‘Hoe bedoel jij het dan?’
‘Nou, ik heb ruzie met een vent gehad. Die wil ik nooit meer zien. Dáárom heb ik de poten genomen. Van de ene dag op de andere.’
‘Oh... Aha. Dat verklaart zo het een en ander. Maar waar moet je dan van leven?’
Betty aarzelde, maar dit direct pratende roodharige meisje wekte haar vertrouwen.
‘Dat is geen probleem voor me. Ik heb een uienfarm die mijn eigendom is. Dus ik kan het effe uitzingen.’
Alice bracht juist het glas naar haar lippen, maar stopte die beweging halverwege en barstte in een luid, schaterend gelach uit. ‘Een uienfarm! Om tranen in je ogen te krijgen, alleen van het idee. En nou zit je hier. Het is me wel van het ene uiterste in het andere. Hoe lang wou je hier blijven rondhangen?’
Betty zat wat met haar glas te spelen. ‘Daar heb ik eigenlijk niet zo over nagedacht. Ik wou meteen daarginds weg, dat was de hoofdzaak.’
‘Goed, maar je kunt toch niet eeuwig hier rond blijven niksen en kniezen. Afgezien dat het alleen maar geld kost, terwijl er niks binnenkomt. Waar woon je eigenlijk?’
‘Ik heb een kamer in een hotel. Het Palmer-Wilton.’
‘Ook niet goedkoop. Maar om terug te komen op wat ik daarnet zei: met jouw gezicht en figuur heb je het geld hier voor het opscheppen. Letterlijk. Als stripgirl loop je geen enkel risico, tenzij jezelf zo gek bent om zwanger te raken, of...’
Betty gaf een onderdrukt soort van krijs: ‘Zwanger raken? Ik? Knappe vent die dichter dan twee meter bij mij in de buurt komt!’
Alice keek haar aan met een lange onderzoekende blik en schoof dan wat dichter naar Betty toe: ‘We hadden hier kort geleden een grietje, werkelijk een leuk kind, Hazel heette ze. Die liep ook over van verhalen dat zij niet zo gek zou zijn om in de eerste de beste nietsnut te trappen. Ze wist alleen niet dat de meest waardeloze niksnutten soms het vlotst zijn met geld uitgeven. Je moet alleen niet vragen hoe ze eraan zijn gekomen. Nou, zo’n pias kwam zij ook tegen. Van die zwarte bakkebaarden bij zijn oren en mooie pakken aan, en schatje vóór en liefje na en toen kwam er nog een verlovingsring op de proppen, ook. Later bleek de diamant wel vals te zijn, maar dat verstoorde toen het jonge geluk niet. Jong geluk? ... Iedereen hier werd doodziek van de verhalen. Háár Frankie was zo lief en zo begrijpend en zo degelijk, want hij wilde absoluut niet dat ze verder nog in de striptease zou blijven werken als ze eenmaal getrouwd waren... Nou, ze is inderdaad de striptease uit. Vorige week vertrokken, toen haar buik te dik werd om er nog mee voor de dag te kunnen komen. Ze zal nou wel ergens van de sociale wet trekken.’
Alice stompte haar halve sigaret uit in de asbak, Betty zei haastig: ‘Nu is het mijn beurt voor een rondje.’
‘Okee, Otto!’
De zwijgzame, knorrige kelner kwam weer achter het gordijn vandaan. Alice vroeg hem: ‘Weet je of Willie al binnen is?’
De barkeeper antwoordde, zonder op te kijken: ‘Die heeft opgebeld dat hij om half zes zou komen.’
‘Deze zijn voor mijn rekening,’ zei Betty, legde vijf dollar op de bar, en vroeg aan Alice: ‘Wat doe jij eigenlijk voor de kost?’
‘Ik werk hier,’ zei Alice. ‘Als striptease-girl. Al jaren. En ik ben een echte trekpleister, al zeg ik het zelf. Zelfs de vaste klanten zijn nog niet eens op me uitgekeken. Maar ja, ik zorg dat ik mijn figuur niet verpest. Da’s heel belangrijk, weet je. Vooral als je een tikje aan de mollige kant bent, van boven, zoals ik. Als je snapt wat ik bedoel. En daar heb jij ook last van schatje, dus dat zou je wel in de gaten moeten houden. Of je het nu doet of niet.’
‘Of ik wát doe?’
‘Hier een tijdje komen werken.’
Betty staarde het roodharige meisje sprakeloos aan, maar Alice glimlachte kalm terug, over de rand van haar pas gevulde glas heen. ‘Je hoeft me niet zo perplex aan te staren. Het is een van de netste beroepen ter wereld. Je staat op een klein toneel, een meter of wat boven de vloer van de bar, en de klanten weten dat ze met geen poot aan je mogen komen. Kijken mogen ze, en zich opgeilen, en zich desnoods afrukken onder het tafelkleed, maar dat is alles. En daar betalen ze hun poen voor. Sinds Hazel de vorige week haar matten moest oprollen, komen we eigenlijk één meisje tekort. Maar het is verrekt moeilijk, om een goede nieuwe te vinden.’
‘Is het dan zo moeilijk?’
Alice knikte en nipte met een vingertop een spiertje tabak van haar tongpunt. ‘Het is lastiger dan het wel lijkt. De meeste meisjes die aan een vak als dit beginnen, gaan vrijwel meteen door de knieën. Er zijn in hoofdzaak twee mogelijkheden: ze gaan gezellig doen en in de bar, tussen de shows in, met de klanten meedrinken. Voor de gezelligheid. Dan komen er afspraakjes van, en voor ze het weten, komt er herrie van tussen de klanten onderling. Als er één een kans krijgt, willen ze allemaal, zie je?’
Betty knikte begrijpend: ‘Dan is het principe van afblijven doorbroken.’
‘Precies. En het andere soort doet dat niet, maar helemaal alléén blijven kan een meisje in dit vak óók niet. Dus vroeger of later blijven ze aan een vaste vriend hangen, en dan komt er herrie en dan komt er een andere vaste vriend, en voor de tweede keer bonje en dan heb je een derde vaste vriend, en...’
‘Ik snap het al,’ zei Betty, bitter. ‘Hoe je het ook draait of keert: die kerels zijn allemaal maar op één ding uit, en het meisje blijft altijd alleen en verlaten achter, en moet het verder zelf maar uitzoeken.’
‘Zo zit het,’ zei Alice, Betty weer eens van top tot teen monsterend. ‘Maar jij lijkt me nu nét dat uitzonderingstype dat zo nu en dan voorkomt: iemand die zich de mannen van het lijf kan houden. En tóch maak je geen koude indruk. Want dat kan ook niet bij een stripper. Weet je wie het meeste verdienen? De meisjes die eruit zien of ze gewoon hijgen om met drie kerels tegelijk naar bed te gaan, maar die in werkelijkheid zo koud zijn als vissen. Gek hè? Ben jij eigenlijk koud van aard?’
De vraag kwam zo onverwacht achteraan de rest van Alice’s woorden, dat de betekenis ervan pas na een tel of wat tot Betty doordrong. Zij kreeg een kleur tot achter haar oren, nam een haastige slok van haar glas en begon wat te stamelen: ‘Ik eh... Ik heb daar eigenlijk maar heel weinig ervaring in. Ik weet... Ik bedoel: ik geloof van niet dat ik helemaal koud ben, maar...’
‘Maar wat?’
‘Ik heb een verschrikkelijke afkeer van mannen gekregen.’
‘Dat kan in dit vak alleen maar van pas komen,’ zei Alice, met een zachte grinnik. ‘Zoals ik al zei: ze mogen kijken en zich opgeilen, maar hun handen thuis houden.’
Betty begon steeds meer geïnteresseerd te raken: ‘Het is dus eigenlijk...’
‘Eigenlijk wat?’
‘Een soort van geraffineerde pesterij?’
Alice sloeg met de vlakke hand op de rand van de bar en barstte in zacht lachen uit. Met de andere hand gaf ze Betty een klap op de schouder. ‘En daar sla je nou precies de spijker mee op de kop! Je kunt er zo’n satanisch plezier in hebben als je daar op dat podium staat, in het halfdonker en de rook onder je zie je al die halfdronken, verhitte, geile koppen en dan begin je met heupwiegen en wat schudden met je tieten, en een voor een trek je de kleren van je af, en als je er werkelijk goed in bent, kun je ze nèt zo gek maken als jezelf wilt. Het geeft je eigenlijk ... een vreemd opwindend gevoel van macht over al die geile bokken. Want ze mogen toch niks doen.’
‘Maar... als er een nou eens zo wild raakt dat-ie op het podium springt? Wat dan?’
‘Dan krijgt-ie meteen een eindje ijzeren pijp in zijn nek. Daar zorgt Willie wel voor. Die let heel scherp op dat er niets uit de hand loopt.’
‘Wie is Willie?’
‘De eigenaar hier. Waar ik net Otto naar vroeg.’
Betty dronk kleine slokjes uit haar glas en zat voor zich uit te denken. Machtsgevoel kreeg je erdoor, had Alice daarjuist gezegd. En natuurlijk was dat zo. Precies hetzelfde machtsgevoel dat Betty had als zij hoog op de benen en met haar tieten vooruit over haar eigen land liep, gevolgd door de hete blikken van arbeiders en opzichters. Maar in een stripclub als dit, die daarop was gespecialiseerd, kreeg je zoiets natuurlijk twintig keer zo sterk! Het was hier de bedóéling dat je die kerels opjutte, en ze daarna, opgejut, voor gek liet zitten. Op die manier kon je nacht na nacht wraak nemen op die hijgende, geile bokken!
Alice begon opnieuw te praten: ‘Er is eigenlijk nog een derde type meisje dat hier om werk komt vragen. Dat is het soort dat van nature fijn vindt om zich te laten bekijken.’
‘Oh,’ zei Betty. ‘Een echte exhibitioniste?’
‘Ja hoor. Die zijn er meer dan je denkt. Nooit in de krant gelezen van die keurige, nette huisvrouwen die zich staan uit te kleden met de gordijnen open? En als er dan zo’n zielige vent buiten staat te druipkaken, schreeuwen ze moord en brand en alarmeren ze de hele buurt plus de politie en die zielige geile stakker wordt voor de rechter gesleept. Waarom houden die wijven hun gordijnen niet dicht? Omdat het geboren naaktloopsters zijn, dáárom. Dat type krijgen we hier ook wel eens. Die komen er zowat op eh... als je snapt wat ik bedoel.’
Betty werd opnieuw zo rood als een biet, wat aan de waakzame blik van Alice bepaald niet ontging.
‘Die vinden het zo lekker om publiek hun kleren uit te trekken, dat ik wel eens denk dat ze op het podium klaar staan te komen. Dat kan natuurlijk moeilijk, maar ik heb wel opgemerkt dat ze heel vaak direct na afloop pijlsnel naar hun kleedkamer stuiven en dat doen ze ook niet voor niks. Maar zo ben jij niet, hè?’
Betty was nog steeds vuurrood en probeerde haar verlegenheid te maskeren door korte slokjes uit haar glas. ‘Ik heb nooit neiging gehad om in het publiek mijn kleren uit te trekken. God, nee. Ik zou... Ik bedoel...’
‘Wat wou je bedoelen?’
Betty dacht even na, en zei langzaam: ‘Dat eh... wat jij daarnet zei van dat machtsgevoel. Dat slaat bij mij wel aan. Maar...’
Alice zei bliksemsnel: ‘En wraakneming? Slaat dat bij jou óók niet aan?’
Betty voelde een lichte schok door haar lichaam gaan. Zij herhaalde langzaam: ‘Wraakneming? Dat misschien ook wel, ja. Dat trekt me nog het meeste. Maar ik geloof nooit dat ik mezelf ertoe zou kunnen brengen in het publiek mijn kleren...’
‘Waarom niet, als je een mooi figuur hebt? Ze mogen alleen maar kijken, hoor.’
‘Kunnen ze niks naar je roepen?’
‘Natuurlijk wel. Dat doen ze ook. Maar het moet niet te gek worden, anders krijgen ze van de rest van het publiek op hun donder. Er zijn altijd wel een heleboel stiekeme viezeriken die wel willen kijken en denken, en stiekem naar de hoeren lopen, maar als je ‘‘kut’’ zegt, dan staan ze op hun achterste poten. Nee, dat loopt zo’n vaart niet. Waarom ga je er niet eens met Willie over praten?’
‘Kom nou, zeg. Ik ken de man niet eens.’
‘Zal ik eens voor je gaan vragen? Je hoeft je toch tot niets te verplichten, meid. Hij is een heel aardige man, hoor. Je hoeft heus nergens bang voor te zijn. Dat kun je rustig van me aannemen.’
‘Het is toch misschien beter als ik er eerst eens rustig over nadenk...’
‘O, dat zou ik zeker doen. Als je je soms verveelt: morgen om vier uur zit ik weer hier. En nu moet ik weg. Ik heb nog het een en ander te doen. In de stad. Loop je zover mee?’

De rest van de dag en de hele avond verveelde Betty zich niet. Zij had veel te veel om over na te denken. Naar de boerderij hoefde zij voorlopig niet terug. Ze had aan de bank gevraagd een oogje op de boel te houden en dat was in orde. De bank had overal in de omtrek hypotheken uitstaan en hield er een staf mensen in buitendienst op na, wier speciale taak het juist was, een oogje te houden op boerenbedrijven. Maar... hoewel zij dat aan Alice niet had blootgegeven: Betty was er lang niet afkerig van wat bij te verdienen. Zolang zij op haar eigen boerderij woonde, at zij zowat voor niets en woonde zij in elk geval voor niets. Maar in deze stad in een luxe hotel zitten... dàt hakte erin! Betty had er al over gedacht ergens een baantje te zoeken... maar als wat? Van haar vader en zijn voormannen had zij geleerd hoe een uienfarm moest worden gedreven. Zij kon een auto besturen, en redelijk koken. Maar dat konden 95 van de honderd vrouwen in Amerika. Dáár kreeg je geen werk mee. Machinetypen of boekhouding kende Betty niet. Wat bleef er dan over? Serveerster in een cafetaria, of verkoopster of zoiets. Of... het oudste beroep van de wereld. Desnoods in de luxe vorm van call girl. Maar Betty’s ingewortelde afkeer van mannen maakte zelfs dat gemakkelijke beroep voor haar onmogelijk.
Zij lag ruggelings op bed; rookwolkjes naar het plafond blazend. Het klonk misschien op het eerste gezicht wat vreemd: maar als het werk van een stripteaseuse werkelijk zo was als Alice haar had verteld... was dat nog niet eens zo gek. Het scheen heel goed betaald te worden en wat moest je er helemaal voor dóén? Wat heen en weer lopen en wiegen op de maat van een muziekje, en wat kronkelen en lonkend kijken en dan stuk voor stuk je kleren uittrekken... en niet eens helemaal. Je mocht iets op je tepels houden en een kapje of een versierseltje daar beneden tussen je benen. En of die geile bokken nou naar je loerden als er een dun bloesje om je tieten zat, of niet... wat voor verschil maakte dat uit voor jezelf? Maar het fijnste was en bleef toch... het heerlijke besef dat je daar als meisje alléén stond, uitdagend, verleidelijk, mooi en verlokkend, en dat je ze mocht laten kijken en hijgen en verlangen... maar méér ook niet. In werkelijkheid had Betty haar beslissing al genomen. Maar die Willie, de man die haar werkgever zou moeten worden. Wat was er dàt voor eentje? Die Alice kon nu wel zeggen dat het zo’n nette man was... maar Betty geloofde daar niet meer in. Een man was een man, en maar op één ding uit.
De volgende middag om kwart over vijf liet Alice haar het kantoor van Willie binnen, knipte nog even met één oog, en deed de deur weer dicht. Een man zat met de rug naar haar toe aan een plat, oud bureau. Betty keek snel het vertrek rond: verwachtend een luxueus soort van playboy-hol te zien, maar vond juist het tegenovergestelde. De muren waren ruw witgekalkt, met hier en daar een zigzagscheur. Het plafond was geel berookt met een complete landkaart van barsten en scheuren en de oude, leren stoelen hadden scheve zittingen en gesleten armleuningen. Aan het einde van het sobere vertrek stonden wat groenstalen opbergkasten en de enige versiering bestond uit wat herten en berenkoppen plus enkele opgezette dieren; allemaal overdekt met een dun laagje stof. De gestalte aan het bureau richtte zich op en keerde zich om in een knarsende en piepende draaistoel. Achterover liggend en een beetje heen en weer draaiend nam hij Betty van het hoofd tot voeten op. Maar op een neutrale manier: alsof hij een nieuw model stofzuiger bekeek, of een amateurschilderij dat iemand hem wilde aansmeren. Betty keek terug en weer was zij verrast. Zij had een man verwacht van rondom de veertig, of anders een jonge man met een hard, uitgekookt zakelijk gezicht. Maar Willie Lang was geen van tweeën: waarschijnlijk midden in de dertig, met een dichte bos donkerbruin haar dat er uitzag of hij er in moeilijke momenten met beide handen in zat te woelen. Hij had een nogal rond en gevuld gezicht, dat echter niet dikkig was: eerder stevig. En hij was veel langer dan het op het eerste gezicht wel leek: hij lag achterover in een lage stoel. Hij was zeker zo lang als Rod! Zijn kleren waren helemaal een lacher: een verbleekte spijkerbroek, halve, wat afgeschaafde laarzen en een geruit sporthemd.
Zonder zijn heen en weer gedraai in de armstoel te staken, zei Willie Lang: ‘Groen in het vak, hè? Geen ervaring, geen training. Niks. Straks blijk je nog maagd te zijn, ook.’ - Hij woelde met de ene hand door zijn warrige bruine haren en zuchtte diep. ‘Het is verdomme net of ze het ruiken. Al die grasgroene kalveren komen recht op mij af. En als ik ze met veel geduld, trammelant en moeite de knepen van het vak heb bijgebracht, gaan ze ervandoor, of raken aan de drank of ze gaan de hoer spelen...’
Betty verroerde geen vin en bleef onbeweeglijk staan. De enige beweging in het vertrek was dat regelmatig heen en weer draaien van Willie Langs stoel.
‘Kijk eens,’ begon die plotseling opnieuw. ‘Ik ben aan de ene kant een schat van een jongen, en aan de andere kant een harde rotzak. Een stripteasetent als dit is een spijkerharde business. Maar een business, net zoals een bank, of een restaurant, of een loodgietersbedrijf of een hoerenkast. Elk vak heeft zijn eigen regels. Je kunt het goed doen of het verpesten. En je verpest het in je leven, en in zaken, altijd geheid als je je kop niet bij je werk houdt en niet weet wat je wilt. Ik heb hier een nette stripteaseclub. En geen animeertent of verkapte hoerenkast. Is het duidelijk wat ik daarmee bedoel?’
‘Ik... dat geloof ik wel, meneer Lang.’
Lang liet een soort van knor horen. ‘Meiden!’ zei hij. ‘Het is een wonder dat ik nog niet lang geleden ruigpoot ben geworden. Wat ik hier heb meegemaakt... Weet je wat het enige is wat werkt? Keiharde regels en je daaraan houden. Zowel bij de klanten als bij de stripmeiden. Eén pas verkeerd en meteen de straat op. Anders ben je weg. Anders kun je als baas van een tent als dit wel metéén je nek afsnijden. Denk eraan dat wij per week fikse bedragen moeten neertellen om de politie plat te houden. En dan proberen die luizebossen je nòg te naaien, omdat je je zogenaamd niet aan de regels van de wet hebt gehouden! Want volgens de regels van de wet mag een vrouw juist net precies niet helemáál naakt zijn. Ze moet van boven en van onderen een lapje dragen, zodat je van onderen geen haar ziet en boven geen tepel. Nou kun je daar een heel eind mee komen, want sommige meiden scheren zich van onderen eenvoudig volkomen kaal en dan is een snoertje gekleurde kralen al voldoende. Maar de beste klanten - dat zijn vaste klanten - zitten er avond aan avond op te wachten tot we een tip krijgen dat de politie ergens anders bezig is. Met een inbraak of een achtervolging, of een vechtpartij of zoiets. Dan hebben we een half uur rust en dan willen we wel eens een complete naaktshow geven.’ - Willie hief de palm van een hand afwerend op: ‘Dat vraag ik niet van jou, hoor - denk dat niet. Ik leg je alleen maar uit hoe het hier werkt. Daar heb ik mijn eigen speciale meid voor, die trekt zich nergens wat van aan. Maar zoals ik al zei: dat kan niet elke avond. Mijn vaste stripmeisjes, zoals die Alice, hebben een vast programma. Nu ben ik er net een kwijt geraakt. Wéér eens. En nu is het natuurlijk wel aantrekkelijk om wat nieuws te brengen, en zo te zien lijk jij er heel geschikt voor... maar de ellende is, dat je ze allemaal van de grond af aan moet inwerken, als ze geen ervaring hebben. En dat is weggesmeten tijd en moeite als...’ Hij zweeg even, staarde naar de grond en vroeg droog: ‘Ben je getrouwd, gescheiden, verloofd, of zoiets?’
‘Helemaal niks ben ik. Volkomen vrij.’
Willie’s blik kwam weer omhoog. ‘Zozo. Dat is tenminste iets. Veel van die meiden zoals jij lopen met een kwaaie kop bij hun man of verloofde weg, en na een week komt er een autovol familie hier binnen en maakt een keet waar de tent van staat te schudden... Wat koop ik daarvoor? Dus één bezwaar bestaat er bij jou niet. Maar wat heb je wèl? Wat kun je? Dansen?’
‘Ja... zoals iedereen.’
‘Haha. Zoals iedereen. Nou ja, ik heb er hier een gehad, die had nooit iets anders gedaan dan volksdansen bij het Leger des Heils, en dat werd een van mijn beste nummers. Je weet nooit zeker. Zie je: elke goeie stripdanseres heeft een eigen persoonlijkheid, een eigen type. Als ze echt goed is, maakt ze ook een soort van eigen show. Een naaktdans met ballonnen, of met struisveren...’
‘Of met slangen,’ zei Betty en kon een lach niet onderdrukken. ‘Ik zou er een kunnen maken met slingers uien.’
Willie staarde haar verbaasd aan en vroeg: ‘Met slingers wàt? Ik dacht dat je uien zei.’
‘Zei ik ook. Ik heb heel mijn leven doorgebracht op een uienfarm. Mag ik niet ergens gaan zitten?’
‘Wat?’ vroeg Willie Lang verstrooid. ‘Natuurlijk mag jij zitten. Pak die stoel daar maar.’ - Hij keek wantrouwend op: ‘Je bent toch niet ziek of zoiets?’
‘Nee nee, hoor. Maar als u zo door blijft praten, kon dit wel eens een heel lang gesprek worden.’
Willie keek wat verbaasd: ‘Praat ik zoveel? Nou ja, ik moet je toch zeker uitleggen wat voor soort werk er hier gedaan moet worden? Kijk eens: het is heel eenvoudig. Je hèbt het of je hebt het niet. Je kunt er wat aan polijsten en bijschaven, maar dat is alles. Je hebt honderden beroepsdanseressen die als stripteaseuse eenvoudig de tent zouden worden uitgelachen. En niet, omdat ze zo’n rotfiguur hebben... Ze hebben eenvoudig geen sex-appeal! Het komt niet óver, zoals wij het noemen. Ik heb er hier een gehad: net iets dikker dan broodmager, en met tietjes niet groter dan halve sinaasappels. Jongetjesbillen had ze ook nog. Maar als dat wijf op het podium begon te bewegen, gingen de pikken van de kerels buiten op straat mee overeind staan. Dat wijf straalde gewoon dwars door een cementen muur heen. En je hebt best kans dat jij het ook hebt, en dan nog dit erbij: dat smoeltje van jou is nog helemaal fris en onbedorven.’
Willie grijnsde cynisch. ‘Da’s óók een nieuwe attractie in deze business. Ze krijgen allemaal zo gauw een hard, technisch routinemaniertje en dat krijgen ze toch in de gaten, de knurften. Die jurk die je daar aanhebt, heeft die een rits van achteren?’
Betty was even wat overrompeld, kleurde dan een beetje, maar zei: ‘Ja... die gaat van achteren los.’
‘Goed. Dan wou ik de boel wel even zien.’
‘De... boel?’
Willie keek ongeduldig: ‘De bovenboel, ja. Je benen kan ik van hier wel bekijken. Maar een stripgriet met hangtieten kan ik beter meteen doorsturen naar de werkeloosheidsvoorziening. En wijven zijn zo onvoorstelbaar ijdel, daar is het eind van zoek. Ze vertellen je met een stalen gezicht dat ze perfecte borsten hebben, en dan gaat die beha uit, en dan rolt het zaakje zowat halverwege hun navel.’ - Hij merkte Betty’s aarzeling op, en voegde er wat rustiger aan toe: ‘Ik blijf hier echt wel kalm in die stoel zitten, hoor. Ik krijg heus geen bevlieging om er in te gaan knijpen, of zoiets. Ik heb van mijn leven meer tieten gezien dan jij uien, denk ik. Trek die rits maar los en doe je beha uit.’
Betty voelde zich langzaam roder en roder worden. Roder dan zij zelfs enkele dagen tevoren was geweest toen zij bemerkte dat haar zeepspelletje in bad door Rod was afgeloerd (door het bovenraam, natuurlijk, dat lag aan het hoofdeinde van het bad; de onderhelft was van zwaar matglas, maar bovenin zat een reep gewoon glas, omdat het matglas eens was gebroken en door haar vader zelf vervangen). Aarzelend tastte zij achter op haar rug naar het korte kettinkje, pakte het vast en begon het naar beneden te trekken. Willie lette niet op haar, maar zat op het platte bureau naar iets te zoeken. Hij vond een half pakje sigaretten en een aansteker en keerde zich weerom.
‘Nou, kómt er nog wat van? Je hoeft hier geen langzame striptease te geven.’
Betty liet haar hand vallen en zei met gesmoorde stem: ‘Ik... ik geloof toch niet dat ik ervoor geschikt ben.’
Willie frommelde een sigaret uit het pakje en haalde de schouders op.
‘Juist al je het een beetje schuchter doet, wordt het pas goed. Het moet niet al te rauw gaan. Dat past ook niet bij je frisse, onschuldige type. Dat reine, sportieve, weet je. Zoiets als Doris Day er op na hield. Dacht je niet dat die een loeiend succes zou zijn geweest in een stripshow?’
‘Misschien blijkt ze wel geen sexappeal te hebben,’ zei Betty zuur.
‘Wie zal het zeggen,’ zei Willie, stak een sigaret op, blies een rookwolk uit en wuifde naar de deur. ‘Ik zal niemand dwingen of ompraten, hoor. Weet je wat jij doet? Zeg maar tegen Alice dat je vanavond hier mijn gast bent. Zonder enige verplichting. Ga bij haar aan een tafeltje zitten.’
‘Maar moet zij dan zelf niet optreden?’
‘Jaja. Maar er is een apart tafeltje achter een hekje voor mijn meisjes. Daar mogen geen klanten achter komen. De meisjes mogen er wel uit, maar de klanten er niet in. Jij mag deze avond aan dat tafeltje zitten en dan kijk je zelf maar wat er gebeurt. Achter dat hek ben je volkomen veilig.’
Betty was volkomen van slag af. ‘Dat is verschrikkelijk vriendelijk van u, meneer eh... Lang.’
‘Inderdaad,’ zei Willie. ‘Duvel nou maar op en ga lekker kuis zitten doen achter dat hekkie. Je zult wel zien dat mijn meisjes hier veiliger zijn dan na twaalven op straat. Adie.’

Ietwat beduusd liep Betty Langs kantoortje uit, en door de kale, stoffige gang de club in. Het was bijna zes uur en aan de bar zaten wat mannen luidruchtig te praten en te lachen. Alice was nergens te zien. Betty aarzelde even, liep dan naar het lege einde van de bar en vroeg aan de barkeeper: ‘Is Alice nog ergens in de buurt?’
‘Die is een half uur geleden weggegaan.’
‘En je weet niet wanneer ze terugkomt?’
Otto haalde beide schouders ver omhoog: ‘Ze gaat pas om tien uur in dienst...’
Een der kerels aan de bar riep luid: ‘Schatje, wat heb je nou aan Alice? Wij hebben je veel meer te bieden!’
Luid gelach. Een tweede stem riep: ‘Otto, vraag of die mooie pop wat van ons wil drinken. Kom hier, lekker dier, dan zal ik eens een striptease voor jóú doen!’
Onder luid gelach vluchtte Betty de clubruimte uit, en de hete, heldere zonneschijn in. Buiten, op de stoffige stoep, stond zij even de rommelige straat op en af te kijken, en dan bleef haar blik rusten op een uithangbord dat een eindweegs verder dwars over de straat stak:

HALL‘S STRIPTEASE HALL
Only Handpicked Beauties

Betty stond enkele momenten naar dat uithangbord te kijken, nam dan abrupt een besluit en stak schuin de straat over. Toen zij voor de ingang stond, scheelde het maar een haar of zij was meteen weer omgedraaid. Van binnen klonk luide, dreunende beatmuziek, die door opengehaakte deuren met bestoft glas naar buiten rolde. In de donkere vestibule zat een dikke, kaalhoofdige man op een soort van krukje, de handen in de zakken en de benen dwars in de doorgang. Hij keek haar onbeschaamd van boven tot onder aan, zag Betty aarzelen en vroeg luid: ‘Zoekt u iemand, miss?’
Betty kwam enkele stappen naar binnen. ‘Is er... is er binnen een show aan de gang?’ Juist op dat moment hield de muziek midden in een maat op.
‘Is eh... zou ik mister Hall kunnen spreken?’
‘Dat denk ik wel,’ zei de dikke, zijn benen wat naar zich toe halend. ‘Loop maar door en dan komt u hem wel ergens tegen.’

In een donkere hoek van de zwakverlichte, lage zaal vol met vierkante, kaalhouten tafeltjes en rechte stoelen stond een enorme jukebox met ernaast een aparte draaitafel. Toen Betty’s hakken op de houten vloer klikten, keek de man om en tuurde het duister in.
‘Wie is daar? Lokie?’
Betty stond stil tussen twee tafeltjes. ‘Ik ben Betty Kalin, mister Hall. Zou ik u even kunnen spreken?’
Hall boog zich scheef naar het jukeboxlicht om de titels van de grammofoonplaten beter te kunnen lezen. ‘Betty Kalin? Kom hier in het licht.’
Zij stond al enkele tellen lang vlakbij hem stil, eer Hall van zijn platen opkeek. Hij had kille, zwarte ogen, die haar van boven tot onder en terug opnamen. Op sommige plekken van haar figuur bleef zijn blik even rusten. Toen hij haar eindelijk recht aankeek, had Betty het gevoel dat hij haar even naakt had gezien als Rod Borden, die middag dat hij haar ontmaagdde.
‘Wat mot je? Heb je soms een broertje met moeilijkheden?’
‘Nee, mister Hall. Ik... iemand heeft mij verteld dat u wel eens meisjes aannam voor een nummer strip.’
‘Hèhèhè,’ lachte Hall, met de vingers van een hand aan een oorlel trekkend. Hij had dun wordend, gitzwart haar en een citroengeel vlinderdasje op een roze overhemd. ‘Hebben ze jou verteld dat ik wel eens stripmeiden in dienst nam? Hèhèhè... hoe kunnen ze dáár nou achter zijn gekomen? Heb je enige ervaring in dat vak, zus?’
‘Nee, dat niet, maar...’
Hall maakte een kortaffe beweging met een vlakke hand. ‘Wegwezen. Metéén wegwezen.’
‘Zomaar?’
‘Ja, zomaar. Ik heb geen tijd en geen geduld voor beginnelingen. Komt alleen maar bonje van.’
‘Maar, mister Hall. U begrijpt het niet. Ik moet toch èrgens beginnen? En u hoeft me de eerste weken geen rooie cent te betalen. Tot ik... Tot ik het vak onder de knie heb.’
‘Hèhèhè,’ Hall lachte weer dat korte, hinnekende lachje, pakte Betty bij een elleboog en stuurde haar tussen de tafeltjes door en de donkere ruimte over naar de andere kant. Daar doemde een bar met een koperen rail uit de schemer op. Hall schoof erachter, knipte een lampje aan en pakte een fles. ‘Ook een slokje, zuster?’
‘Mag het eh... wodka zijn met sinaasappelsap?’
‘Je bent het duur gewend, hè?’ zei Hall, zoekend naar een fles onder de toonbank. ‘Voor nop werken, ook nog. Hier is je wodka. Mix zelf maar.’ Hij schonk zich een dubbele whisky in, en schudde het glas wat heen en weer, eer hij begon: ‘Zou me een beste herrie geven, als mijn andere kippen erachter kwamen dat ik jou hier voor nop met je tieten laat staan schudden. Ze krabden je je ogen uit. En zeg me nou niet: ‘dat hoeven ze toch niet te weten?’ want dat hebben ze zó door. En dat is alleen nog maar als je goed bent. Ben je niet goed, dan leg ik sowieso geld op je toe, en komt het me goedkoper uit om je enkele reis op de trein te zetten.’
‘O... ik dacht: als ik nu gratis wil werken, dan...’
Hal schudde het hoofd en sloeg de hele bel whisky achterover. ‘Maar een andere zaak is: ik zou je natuurlijk persoonlijk de kneepjes van het vak kunnen leren. Buiten de zaak om, dus.’
‘U bedoelt... en dan hier beginnen, als ik opgeleid ben?’
‘Iets in die richting, ja. Kijk - ik ben weliswaar getrouwd, al jaren - maar mijn vrouw en ik leiden elk ons eigen leven. Hóé ik destijds aan haar ben blijven hangen... och, zoiets komt geregeld voor. Ik heb een eigen appartement hierboven. En dat is heus geen kattenpis: een complete suite met alles erop en eraan, plus een keuken en een badkamer en een ingebouwde bar. Dat kunnen we meteen als lesruimte gebruiken, en daar hebben we alles bij de hand.’ Hall grijnsde en schonk een nieuwe bel whisky in. ‘We kunnen daar alle kanten uit, en zoals je zelf al zei: je zult toch èrgens moeten beginnen... Ik kan het alleen niet helemaal voor niets doen, natuurlijk.’
‘O. Ja, dat begrijp ik. Hoeveel lessen heb ik nodig dacht u, en wat zou dat kosten?’
Hall hield op met whisky inschenken en staarde ongelovig over de bar heen. Hij zette de fles neer en vroeg, op trage toon: ‘Zit jij me nou te besodemieteren, of ben je werkelijk nog zo grasgroen als het lijkt? Hèhèhèhè... Je tas kun je dicht houwen, hoor, als er maar wat anders opengaat. Je kleren moeten tòch uit in het stripteasewerk, dus het gaat allemaal in een moeite door. En het kost je geen cent. En denk er wel aan, zus: je krijgt les van een vakman hoor. Niemand hier in Wells City zal zeggen dat ik geen vakman ben op mijn gebied. Hèhèhèhè...’
Betty zat met haar lege glas te spelen en dacht: ‘Het is weer het eeuwige, ouwe, zelfde liedje. Hoe kon ik zo stom zijn om te denken dat een man ooit op iets anders uit zou zijn?’ Zij gleed met een snelle beweging van haar barkruk af en graaide haar tasje naar zich toe.
‘Dat soort van koopje is me te duur, mister Hall. Ik zal wel wat anders vinden. Goede middag.’
Hall leek niet in het minst uit het veld geslagen. Vlak voor zij de schemerige clubruimte verliet, hoorde zij hem nog halfluid zeggen: ‘Die blaast nog hoog van de toren. Maar dat gaat er wel af. Hèhèhèhè...’
Betty was zo razend dat zij naar buiten stapte zonder de groet van de dikke man in de vestibule te beantwoorden. Zij begon het trottoir af te benen zonder duidelijk doel of richting, maar bleef al een meter of dertig verderop staan voor de etalage van een horlogewinkel. Nu pas voelde zij hoe zij over het gehele lichaam trilde van woede. Schoften en smeerlappen waren het: allemaal! En de meeste stomme vrouwen pikten dat maar allemaal en lieten met zich sollen en zich misbruiken. Maar dat zou háár, Betty Kalin, niet overkomen! En niet alleen dát: er moest wraak genomen worden! Die rotkerels moesten hun streken betaald gezet krijgen, hoe dan ook. Doodgepest moesten ze worden, en liefst op hun eigen terrein... door een vrouw die niet konden ompraten of bedonderen. Een vrouw, waar zij met hun grijpgrage poten áf moesten blijven: een stripteaseuse. Je kon toch werkelijk geen enkel vak bedenken waarin je een zuiverder kans had om mannen te pesten en wraak op hen te nemen dan als stripgirl! Je mocht je uitkleden en met je mooi lichaam lonken en pronken... en hoe gekker je ze maakte, hoe meer je nog betaald kreeg ook. Maar afblijven móésten ze. Hoer worden verschafte geen kans om mannen te pesten, integendeel. Dan moest je je geld aanpakken en doen wat de man ervoor wilde. Han had je eerst recht als vrouw niks te vertellen. Maar als stripteaseuse... dan kon je honderden mannen per week pesten. Je lichaam als lokkend aas voor hun uitpuilende ogen laten kronkelen... heel even desnoods je meest verborgen ding laten zien: dat waar ze allemaal zo hijgend op uit waren... en dan wèg wezen! Poppetje gezien? Kastje dicht.
Betty keerde zich op de hakken om, stak schuin de straat over en ging de Paradise Club weer binnen. Daar stond Alice in de gang te praten met een wat oudere man met een aktentas onder de arm.
‘Jou moet ik net hebben!’ riep Alice, op het moment waarop zij Betty ontwaarde. ‘Neem me niet kwalijk, meneer eh...’
De man met de aktetas verdween, en Alice ging greep Betty bij een arm: ‘Wat heb je me sakkerju nou geflikt? Willie heeft het beste met je voor en hij heeft je keurig netjes behandeld, maar als hij je vriendelijk vraagt om effe je blote tieten te laten zien - alleen maar even zién, god beter ’t - dan word je ineens de heilige maagd Maria. Waar denk je eigenlijk dat je voor solliciteert? Sociaal werkster bij de nonnen?’
‘Alice, dat was ook vreselijk stom van me. En...’
‘Heb je vaker last van dat soort bevliegingen? Dan kun je beter achter de garen-en-band toonbank van Turkey’s Warenhuis gaan staan met een varkensleren beha aan. Die Willie zit tot over zijn oren de zorgen met politie en belasting en hypotheken en de drankcontrole en daar ga jij nog eens zijn tijd in beslag nemen met allerlei interessante ouwehoerensmoesjes...’
Betty kreeg bijna de tranen in de ogen; legde twee handen op een arm van Alice en zei dringend: ‘Alice, gelóóf me, ik heb toch tegen Willie gezegd dat ik er even over wilde nadenken? Dat is alles wat ik zei. Heus. Nou, ik heb nagedacht en daarom ben ik teruggekomen. Is Willie nog op zijn kantoor?’
‘Dat denk ik van wel,’ zei Alice, en keek Betty na, terwijl die met vastberaden, lange stappen de club overstak, naar het gangetje met de kleedkamer en aan het einde het schamele kantoortje van Willie Lang.
‘Binnen!’
Betty opende de deur, sloot die zacht achter zich en bleef deemoedig vlak binnen het kantoortje staan. Willie zat weer in de houding waarin zij hem het eerst had gezien: met zijn neus over paperassen. Na een paar tellen keek hij op, ging rechtop zitten, zwaaide zijn draaistoel een slag rond en zei: ‘Wel wel. Zijn we uitgedacht?’
Betty deed enkele passen naar voren, slikte even en zei, hees: ‘Ik eh... Ja. Ik heb erover nagedacht, mister Lang. Het is ook heel redelijk dat u... dat u wilt zien...’
Willie Lang vulde zacht aan: ‘Wat voor vlees ik in de kuip heb? Allicht. Als je de kracht niet kunt opbrengen om zelf die rits op je rug naar beneden te halen wil ik het wel voor je doen, hoor.’
Betty zette de tanden op haar lip, bracht haar hand van achteren omhoog naar het kettinkje dat daar bungelde, zag Willie, achterovergeleund afwachtend in zijn stoel zitten en sloot beide ogen. Als ze die màn nou maar niet hoefde te zien, dan ging het gemakkelijker. Ze hield de ogen stijf dicht en zipte met één ruk de rits in haar rug omlaag tot op het middel. Met een snelle beweging schudde zij de beide helften van haar jurk van de schouders af, trok een voor een de armen uit de korte mouwen en bleef dan zo staan: de ogen stijf dicht en het bovenlichaam naakt, op de lichtblauwe beha na.
‘Jaja,’ kwam de stem van Willie. ‘Tot dusver best. Maar hoe zien ze eruit zonder die kunstmatige ophanging?’
Betty reageerde niet, maar bleef stokstijf staan.
‘Dan zal ik maar even,’ zei Willie, anders staan we hier om middernacht nòg.’
Zij hoorde het kraken van de stoel toen Lang opstond - zijn kalme passen over de houten vloer... naast zich... achter zich. Haar hele lichaam bleef gespannen en langzaam balden zich haar vuisten, omdat zij elk ogenblik verwachtte een hand te voelen tegen haar buik, of graaiende vingers op een van haar borsten. Maar in plaats daarvan kwam er alleen een lichte aanraking tussen haar schouderbladen... dan schoot haar beha los. Een lichte beweging haalde die naar voren en langs haar blote armen omlaag.
‘Rechtop staan, alsjeblieft,’ zei Willie.
Zij hoorde hem om zich heen lopen. Dan gaf hij een soort van tevreden knor en zei: ‘Wip eens op en neer op je hakken. ’s Kijken hoe ze bewegen.’ Betty begon op haar tenen op en neer te wippen en voelde haar volle, gespannen borsten op en neer deinen als stevige gelatinepuddingen.
‘Nou van links naar rechts.’
Betty schudde haar bovenlichaam draaiend heen en weer. Haar borsten zwiepten heen en weer en deinden aan het eind van elke beweging nog even na.
‘Stop maar,’ hoorde ze Willie’s stem zeggen. ‘Kleed je maar weer aan.’ - Zijn voetstappen gingen op weg naar het bureau. Betty deed de ogen open, haalde haar beha naar boven en begon die op de rug vast te haken. Willie liet zich neerploffen in de oude draaistoel en begon een sigaret uit een pakje te frommelen. Betty had nu haar beha vast en stak haar armen in de mouwen van haar zomerjurk. Zij kon het niet laten om te vragen: ‘En... Dacht u dat ik er mee door kon?’
‘Dóór kon?’ zei Willie. ‘Zus, je hebt het mooiste stel tieten dat hier vertoond is sinds de tijd van de indianen. Als ik ze zelf niet gezien had, had ik het niet geloofd.’
‘Meent u dat werkelijk?’
‘Ja, dacht je dat ik hier zat om aan meiden smoesjes te verkopen? Nu kunnen we tenminste spijkers met koppen gaan slaan. Zoals ik je al zei, heb ik hier een fatsoenlijke stripclub. Versiermeiden en imitatiehoeren komen hier niet binnen. Laten die maar naar die andere tenten gaan, verderop. Geen hoeren hier, geen uitzuipsters en misschien af en toe wat marihuana, maar niks meer dan dat. Ik wil je opleiden en intussen zal ik je net genoeg betalen om van te leven, en dan moet je met een van de meisjes gaan samenwonen. Dan kan die een oogje op je houden en meteen je de knepen van het vak bijbrengen. Doe nou wat ik je zei: ga rustig ergens zitten, denk erover na en als je weet wat je wilt, kom je maar bij me terug. Duvel nou op, want ik heb meer te doen.’
Hij zwaaide zich met een ruk om in de draaistoel en zat alweer over zijn papieren gebogen, toen Betty de deur achter zich sloot. Zij wandelde de schemerige club door als in een droom: recht voor zich uit starend en nauwelijks de opmerkingen horend die de mannen aan de bar haar nariepen. Dit was het dus: de gouden, opgelegde kans om zich op alles wat man was, te wreken. Om hen alles betaald te zetten wat zij haar, Betty Kalin, hadden aangedaan.

Hoofdstuk III

Het appartement van Alice waarin Betty was ondergebracht was niet bijzonder groot, maar er was een logeervertrekje waarin nu Betty’s spullen stonden... en er was airconditioning: een groot gerief in deze zomerhitte.
Een grammofoonplaat met een snel, gecompliceerd Zuid- Amerikaans ritme was zojuist afgelopen en de machine stopte met een klik. Betty stond stil in het midden van de vloer en keek vragend naar Alice die languit in een armstoel aan haar nagels zat te vijlen.
‘Keulen en Londen zijn niet op één dag gebouwd,’ zei het roodharige meisje met een lichte geeuw. ‘Of hoe ze dat ook noemen. Ik heb niet de indruk dat dit snelle tempo je van nature erg ligt.’
‘O, was het echt niet beter dan gisteren?’
‘Eerlijk gezegd: het was nog rotter,’ zei Alice, de nagelvijl naast zich op een tafeltje gooiend en uit halfgesloten ogen naar Betty kijkend. ‘Maar dat zegt niks, hoor. Je moet gewoonweg je eigen stijl en nummer zoeken. Dat is het hele geheim. Inééns slaat de vonk over en dan heb je het te pakken. En denk eraan: dit is moeilijker dan werken voor publiek. Het applaus en het geroep hitsen je dan wel op. Wees eens een schat en haal twee flesjes coke uit de ijskast.’
Betty woonde nu precies vijf dagen bij Alice en was er intussen achter gekomen dat zij precies één jaar in leeftijd verschilden, met Alice als de oudste. In die vijf dagen hadden zij natuurlijk heel wat afgepraat, maar met dit onderscheid dat Alice aan Betty heel wat meer verteld had dan omgekeerd, wat op het eerste gezicht ook wel logisch leek omdat Alice heel wat meer had meegemaakt. Een opvoeding op een uienfarm was niet de manier om aan veel stof tot verhalen te komen. Alice verhaalde dat zij een der kinderen was uit een familie die er financieel warm bij zat. Maar dat dure gedoe op de golfclub, en later haar ervaring op een even dure kostschool, hadden haar een afkeer bezorgd van haar eigen milieu en familie, en zij was er op haar eentje tussenuit getrokken om wat anders op te zoeken. Toen had zij eerst gewerkt als dienster in een restaurant, vertelde Alice, en daarna als dansmeisje in een soort van musical die de provinciesteden afreisde. Tot op een avond het meisje dat de exotische haremdans uitvoerde, haar enkel verzwikte en Alice meteen aanbood, voor haar in te springen. Na een brutale proef werd Alice zonder meer in dat nummer geplaatst (‘Ik was altijd verrekte goed in solodansen, als meisje al.’) en na een paar weken en enkele eigen veranderingen werd dat nummer een der grote successen van de show. ‘En vandaar tot een solonummer als stripdanseres lag eigenlijk voor de hand,’ zei Alice peinzend. ‘Ik liep alle stripclubs af om te kijken hoe de anderen het deden en oefende met grammofoonplaten voor de spiegel. Wat jij ook meer moet doen. Je moet zien en weten wat je doet.’
‘Mijn beste, ik ben bèkaf!’ verklaarde Betty, uit de hals van het cokeflesje drinkend. Alice zakte lui verderweg in de grote armstoel en sloeg de benen over elkaar. Zij droeg alleen maar een dunne, zwartzijden ochtendjas die nu als vanzelf van haar dijbeen afgleed en wijd open bleef hangen. Zij had er totaal niets onder aan en Betty keek snel de andere kant uit. Alice had er een handje van om poedelnaakt door het appartement rond te lopen. Niet dat dat een akelig gezicht was, want zij had een bijna perfect figuur, maar Betty kon er maar moeilijk aan wennen als zij zelf op een laag stoeltje zat Alice naast haar te zien staan, met een dot donkerrood schaamhaar ter hoogte van haar wang. Maar ja, als stripmeisje raakte je daar natuurlijk aan gewoon. Hoewel...
‘Je hebt gelijk,’ zei Betty ineens. ‘Die vlugge, ingewikkelde Zuid-Amerikaanse ritmes liggen me niet. Ik geloof dat ik meer het type van de langzame, glijdende stripper ben. Weet je wat misschien wèl zou lukken? Een plaat met een zware drum die langzaam begint en dan steeds sneller en sneller wordt.’
‘Jaja,’ zei Alice, ‘Maar jij denkt nog steeds te veel in danstermen. De dans is het minst belangrijke van alles. Je moet je wel bewegen op de maat van een of andere muziek natuurlijk, maar het belangrijkste is de manier waarop je je kleren uittrekt. Dát jut ze op. Kijk eens: een van die kerels heeft me dat eens uitgelegd en dat deed hij heel goed. ‘Alice,’ zei hij tegen mij, ‘vóór een man een nieuwe auto gaat kopen, is hij er al weken en maanden over aan het denken en dromen en dan pas gaat hij een autoshowroom binnen om te praten en te kopen. Zo is het ook als wij een goeie stripper bezig zien.’ En het meisje zelf moet óók in een droom leven. Alle goeie stripteaseuses hebben een geheime droom. Voor zichzelf. In die droom maken ze hun nummer. De een denkt aan een open plek in het maanlicht in een oerwoud... De ander kleedt zich in gedachten uit voor een oom, waar ze als klein meisje haar eerste seksavonturen mee beleefde. Een derde krijgt haar kick in hoofdzaak van de muziek en jut zichzelf op tot een soort van extase. Maar allemaal hebben ze een geheime droom die ze wegdansen, terwijl ze zich uitkleden. En in die droom moet je geloven... die moet werkelijkheid voor je zijn. Dan blijft je nummer altijd en eeuwig goed. Snap je?’
Betty zat daar wat over na te denken en zei dan bezorgd: ‘Ik weet niet of ik wel zo veel fantasie kan opbrengen.’
Alice lachte kort: ‘Klets niet. Iedereen heeft een of andere geheime seksuele wensdroom. Dans die en je bent al half klaar. En dat mag je dubbelzinnig opvatten, ook nog. Weet je wat mij voor jou heel geschikt zou lijken? Jij hebt toch zo de pest aan mannen?’
Betty zei fel: ‘Ja, dat hèb ik!’
Alice zei langzaam: ‘Ken jij niet dat bijbelse verhaal van Judith die die koning wilde vermoorden. Hoe heette die ook weer?’
‘Was dat niet Holofernes?’
‘Zoiets. Of was dat Salomé?’
‘Nee nee, dat was iets met Herodes.’
Alice zei korzelig: ‘Nou ja, dat doet er niet toe. Ik ben niet zo bijbelvast. Jij moet je indenken dat je reusachtig de pest aan een of andere koning hebt. Kan ook een gemene, ouwe bankdirecteur zijn. En die wil jij versieren en hem dan vermoorden. Hij moet op jou tippelen en als je hem in je armen gelokt hebt...’
Betty zei met wijdopen ogen: ‘Dan... dan...’
‘Steek je hem een mes in zijn flikker of je doet wat gif in zijn whisky. Het is maar een droom, dus er komt geen politie achteraan.’ - Alice keek onder haar wimpers naar Betty’s reactie. ‘Geeft je dát geen kick?’
Betty kwam uit haar stoel overeind en stond met de armen half uitgespreid in het midden van het vertrek: ‘Dat is het, Alice! Dát is wat ik miste!’
‘Doe je ogen dicht. Kun je het je voorstellen?’
Betty sloot de ogen en stond roerloos in het midden van de kamer: ‘Hij heeft me meegelokt... naar een duur appartement boven op een wolkenkrabber in New York. Met de bekende smoesjes. Ik was de vrouw van zijn leven. Maar ik heb het dóór. Ik heb zijn streken door. En nu ben ik daar en zeg: Zal ik eens voor je dansen, lieverd?’
Alice vloog overeind en riep: ‘Wacht even... wacht even! Ik heb hier het soort plaat die jij bedoelde. Even opzoeken...’
Zij graaide in de rekken met langspeelplaten, viste er een uit, rukte haar uit de hoes en legde haar op de draaitafel. Vrijwel meteen begon een zware, donkere drum aan een dof, dwingend ritme. Betty kwam meteen in beweging, de handen op schouderhoogte opgeheven en haar lichaam vanaf de enkels tot de nek heen en weer golvend met nu en dan een lichte draaiing van de heupen.
‘Tieten naar voren!’ riep Alice. ‘Duw je tepels naar buiten!’ Betty reageerde meteen, drukte de schouders naar achteren en liet haar boezem even schudden.
‘Dát is ’m... ga dóór, nou.’ Alice viel neer op het onopgemaakte divanbed en lag zwijgend toe te kijken. Deze plaat was het begin van een jamsession die ongeveer twintig minuten liep, dus er was alle tijd. Betty hield de ogen gesloten en begon nu, al wiegend en kronkelend, voor zich uit woorden te mompelen. Dwars door de muziek heen kon Alice zo nu en dan een flard opvangen en het bleek dat Betty al dansend niets anders deed dan de man uitschelden: voor wie zij in gedachten zo verleidelijk danste.
‘... geniepige vuile schoft... onbetrouwbare, geile leugenaar. Je zou graag met je poten in mijn broek zitten, hè? In mijn sappige tieten knijpen, hè? Wou je ze zien, dan? Goed, je mag ze zien...’ Als in een trance voortdansend, met nu en dan een snelle draai, begonnen Betty’s vingers de knoopjes van haar bloes los te maken, zij vouwde die even open, liet haar gespannen beha zien en sloeg, met een snelle wulpse draai in haar heupen, de losse bloes weer even dicht.
‘Mijn god!’ zei Alice tegen zichzelf. ‘Ze heeft het ineens te pakken... Ik heb meteen raak geschoten! Moet je dát zien!’
Terugkomend uit een snelle draai stond Betty plotseling stil, het hoofd wat achterover en de mond halfopen: zij rukte haar bloes wijd open, duwde haar borsten diep in de cups van haar beha, maar zakte meteen wat door de knieën en spreidde die uit elkaar. Dat liet haar rok over haar dijbenen omhoog kruipen en in de schemering daaronder glom het dunne driehoekje stof over haar verborgen liefdesdeel. Maar die uitdagende houding, met de knieën uit elkaar, hield zij juist drie korte drumslagen vol, dan schoot zij weer rechtop, smeet het bloesje dwars door de kamer en zwierde wild in het rond, met beide handen de volle behacups omhoog lichtend.
‘Het éinde!’ riep Alice vol geestdrift. ‘Ga dóór, Betty! Ga door, ik word er zelf geil van! Ga dóór! En alles uit, helemaal alles uit!’
Betty was nog niet aan haar rok toe en zwierde rond met volle, ronde borsten, toen Alice haastig van het bed overeind krabbelde en een fles whisky uit de kast nam. Met een glas van dat onverdunde spul in de volle hand ging zij weer op bed liggen, met brandende ogen en nu en dan een aanmoedigende uitroep haar leerling aanvurend. En dat ging zo door, tegen een snellere drumbeat, tot Betty ook haar laatste kledingstuk, het dunne broekje, met een wilde ruk van haar lichaam scheurde en door de kamer smeet. Met beide armen schuin zijwaarts geheven en haar borsten uitdagend naar voren stond zij enkele tellen lang roerloos, liet dan plotseling een arm zakken, stak die van achteren tussen haar benen door naar voren en legde zo de vingers van onderen om haar schaamdeel. In die houding, ietwat opzij gebogen en met de vingers wriemelend tegen haar blonde buikhaar, danste zij langzaam achterwaarts weg... plagerig weg, met haar eigen hand wriemelend op haar onderbuik. De plaat kwam ten einde.
Alice was helemaal dol. Met de fles in de ene en het glas in de andere hand zat zij te dansen op het bed. ‘Je hèbt het, Betty, dat is het! Wacht maar eens tot Willie dit ziet! Waar haal je de ideeën vandáán meid? Je bent voor dit vak geboren. Een natuurtalent! Pak een glas en laten we dit vieren. Doe dat op deze zelfde manier in de club en ze breken de tent af. Hahaha!... Dat geraffineerde handje van achteren onder je trutje... Ik wou dat ik zelf op dat idee was gekomen!’
Betty bloosde een beetje van al die complimenten en liet zich in een armstoel vallen, zonder er nu aan te denken dat zij nog spiernaakt was. Alice goot een glas halfvol whisky en reikte het haar toe. Betty nam er een ferme slok van en bedacht dat het maar beter was Alice niet te vertellen hoe zij zo opeens aan dat idee van dat handje tussen haar benen was gekomen: het was volkomen onbewust en automatisch gegaan. Het was hetzelfde gebaar dat zij uithaalde als zij in bad haar benen en buik begon in te zepen. Soms deed zij dat van voren, maar om een of andere reden ging het opwindender en lekkerder als zij haar kutje van achteren benaderde, zodat het gladde stuk zeep van tussen de billen uit over haar poesje heen en weer streelde.
‘Hahaha!’ lachte Alice na. ‘Het zag er net uit of je zo heet was gedanst dat je jezelf klaar ging staan maken... Tussen haakjes, dóé jij het zelf wel eens?’
Betty keek geschrokken op en werd langzaam vuurrood. ‘Doe ik zelf wel eens wát?’
‘Nou, met je eigen dingetjes spelen tot je lekker klaarkomt. Je hoeft niet zo ontsteld te kijken hoor. De meeste stripdanseressen doen het. Je wordt er lekker slaperig van en je hebt geen gezeur met mannen aan je kop. Ik doe het zelf ook geregeld. Hoe doe jíj het?’ Betty was nog steeds rood, maar de brutaliteit en directheid waarmee Alice recht op haar doel afging, overrompelden haar volkomen.
‘Wel eens... maar in bad. Dat kwam eh, door... Bij het inzepen.’
‘Alice nam een enorme slok uit haar glas en vulde het bij. Van terzijde wierp zij een guitige blik op haar blonde leerling die poedelnaakt in de armstoel zat, met het glas in de hand.
‘Wil je weten hoe ík het doe?’
‘Ja, eh... Ik bedoel...’ Betty werd zo mogelijk nog roder, maar haar nieuwsgierigheid was minstens zo groot als haar schuchterheid.
‘Je hebt me zó geil gemaakt met die geraffineerde dans van jou dat ik het gewoon niet meer hèb!’ zei Alice, zich bukkend en het glas op de vloer naast het bed zettend. Zij liet zich achterover op bed vallen, sloeg de zwartzijden kimono open en lag spiernaakt gestrekt met gesloten ogen, haar vingertoppen spelend met haar lichtbruine spitse tepeltjes.
‘Kijk,’ zei ze, ‘ik moet altijd even hier frutselen... Dat hoort erbij... en dan trek ik mijn knieën hoog op, tegen mijn tieten aan.’
Zij voegde de daad bij het woord, trok de knieën hoog op en perste ze tegen haar borsten. Tegelijk sloeg zij de armen van buitenaf om haar dijen, tot haar vingers van weerszijden en van achteren haar rossig behaarde spleet bereikten.
‘En nou één vinger erin en met de andere. Aahhh... Betty dans eens voor me. Dans een héél klein beetje voor me en dan wil ik naar je kijken. Toe nou, Betty...’
Een vreemde, tintelende opwinding maakte zich plotseling van Betty meester. Zij zette het glas neer, kwam langzaam uit de stoel overeind en vroeg: ‘Vind je dat echt... opwindend, Alice?’
‘Ik ben er gek op!’ zei Alice. ‘Toe, dans nou, Betty... Ik wil naar je dansen kijken terwijl ik het doe.’
Betty holde naar de grammofoon, zette de pick-up aan het begin van de drumsolo en kwam in beweging zodra het ritme begon.
‘Jaja,’ riep Alice. ‘O, dit is het helemáál, Betty! Dans eens vlak langs me... En doe je knieën eens even uit elkaar, net als daarnet. Ooo... Aaaah... Wat is dat heerlijk! Als ik klaarkom, Betty, kom dan dicht bij me staan... Ik wil je kunnen zien.’
Vijf seconden later was het zover. Betty stond op een meter afstand van het bed met de heupen te deinen en te kronkelen, terwijl Alice, met een reeks kreetjes als van een krols katje en met haar fonkelende blik op Betty’s blonde buikhaar, haar orgasme haalde. Toen het genot was weggeëbd, lag zij even stil, tastte dan over de rand van het bed naar haar glas whisky en zei, half lachend: ‘Dat was een vluggertje, hoor. Ik ben nog nooit zo gauw klaar geweest. Maar van die dans van jou krijgt een mens het echt wel te kwaad.’
Betty liep naar de grammofoon, zette die af en ging terug naar haar armstoel.
‘Weet je,’ zei Alice, ‘dat er hopen kerels zijn die daar kapitalen voor over hebben?’ Betty zag er wat verwilderd uit: ‘Wáárvoor? Wat bedoel je?’
‘Om te mogen kijken naar wat ik daarnet deed.’
‘Maar wat hebben ze dáár nou aan?’ Alice haalde de schouders op. ‘Dat is een van die afwijkingen die hopen mannen nu eenmaal hebben. En daar verdienen wij op een makkelijke manier ons geld mee. Je kunt er zelfs een filmpje van maken en voor dik geld verkopen.’
Betty staarde wat ongelovig naar haar roodharige leermeesteres. ‘Alléén van...’
‘Alleen maar van wat ik daarnet deed, ja. Je moet het dan wel wat versieren en het wat langer laten duren, natuurlijk. Helemaal gek worden ze daarvan. Kleed je nou maar aan. Ik zal die plaat meenemen en dan moet je die solo maar eens voor Willie dansen. Ik wed dat-ie je zó laat optreden.’

Hoofdstuk IV

En dat had Alice heus wel goed gezien. Het was nu de tweede week van Betty’s debuut en zij zat in de kleedkamer die zij met Alice deelde, de laatste hand leggend aan de speciale makeup die nodig was voor het felle licht van de spotlampen waaronder de strippers optraden. En terwijl zij met haar gezicht dicht bij de spiegel de oogschaduw aanbracht, hoorde zij stemmen en voetstappen naderbij komen en halt houden buiten de deur naar de gang.
De stem van Willie: ‘Ik wil alleen maar zeggen, Alice, dat je een beetje kalmaan moet doen met de drank. Wat hèb je de laatste dagen?’
De stem van Alice, half ruzieachtig: ‘Ik? Ik heb niks bijzonders.’
‘Je krijgt het toch zeker niet op je heupen omdat die Betty ineens zo’n succes heeft, is het wel? Vertel me nou niet dat uitgerekend jíj ineens last gaat krijgen van de jaloerse toer!’
‘Man, laat me niet lachen! Ken je me zó slecht!’
‘Waarom zet je het dan ineens weer op een zuipen?’
‘Zeg, maak nou van een mug geen olifant, wil je? En bovendien, ik heb toch nog nooit je zaken hier in de war laten lopen, is het wel?’
‘Behalve dan toch die keer dat je zo straalbezopen was dat je de broek van je kont trok, waar twee rechercheurs bij zaten, en die de zaal in smeet.’
‘Nou zeg, da’s helemaal één keer gebeurd en het was nog verrekt goeie reclame voor je, ook. Ze praten er nou nog over.’
‘Ja. En ik moet het elke keer van die verrekte rechercheurs horen, ook. Dat betekent alleen maar tien dollar extra elke week voor ze. Maar wie betaalt die? Ik. En bovendien weet je verdomd goed dat ik er niet van houd als mijn stripmeisjes te veel binnen hebben. Dan gaan ze opmerkingen terugmaken tegen de klanten en vóór weet waar je bent is er de grootste bonje in de tent.’
‘Oké, het is nou wel tot me doorgedrongen, hoor.’
‘Nou, let dan voortaan op. Anders geef ik glashard aan Otto opdracht om je geen alcohol meer te tappen.’
‘Neem ik mijn eigen fles mee de kleedkamer in. Denk eraan, Willie, geen dreigementen, hè?’
‘Allright, allright. Als je jezelf maar in de hand houdt.’
Willie’s kortaffe voetstappen bonsden de gang af. Alice kwam de kleedkamer binnen en liet zich op bed neerploffen. Betty ging door met het opmaken van haar gezicht en deed of ze niets had gehoord.
‘Overal bemoeien ze zich mee, verdomme,’ mompelde Alice, opstaande en een half gevulde fles Schotse whisky uit een la van haar kleedtafel pakkend. ‘En zonder er iets van te snappen, ook nog. Nou krijgt die Willie het weer op zijn heupen. Bang voor zijn centen, dat is het enige. Verrek als dat niet het enige is waar die knul voor leeft en bestaat. Zijn centen. Dacht je nou dat ik een briefje van tien extra kreeg voor het werk dat ik aan jou gehad heb? Nee hoor. Nog niet eens een bedankje. Maar als ik eens even met mezelf in de knoop zit en ik neem een neutje extra, dan barst meteen de hel los.’
‘Nou ja,’ zei Betty, proberend wat olie op de golven te gieten, ‘Hij wil geen moeilijkheden hier in de club. Hij heeft een heel behoorlijke reputatie en die wil hij houden. Hij verdient zijn geld hier op een schone manier.’
Alice barstte in een schetterende lach uit: ‘Hahaha! Dat is een beste. Geen bankbiljet dat in deze business wordt verdiend is schoon, tenzij ze het eerst een uur in de wasautomaat stoppen.’
‘Zonder dollen, Alice, hèb jij iets dat je dwars zit?’
‘Niks dat ik jou aan je neus zal hangen.’ zei Alice bits, goot wat water bij haar whisky en sloeg het achterover.
‘Je mag je wel gaan kleden, want jij hebt vanavond de eerste act.’
‘Ja,’ zei Alice, ‘En ik ben in een bui om krom te gaan staan en ze mijn blote reet te laten zien.’
‘Wie weet wat voor succes je daarmee hebt,’ zei Betty droog. Elke dag die voorbijging leek zij al minder en minder op het stugge, hardwerkende meisje van de uienfarm. Zij kon dat zelf nauwelijks begrijpen. Zij moest altijd, sluimerend, een aangeboren aanleg voor dit vak hebben gehad, anders had dit omschakelingsproces zich nooit zo snel kunnen voltrekken.
Alice was - dat had Betty meteen al gemerkt - van nature onrustig en bovendien nog iemand met bevliegingen die van het ene moment tot andere konden opdoemen. Soms bleef zij, na het laatste stripnummer aan de bar hangen - weliswaar onder het wakend oog van Willie Lang - om wat te drinken en te kletsen met de klanten. Maar op andere avonden stond haar hoofd daar niet naar. Dan zat ze in de kleedkamer te tieren en te schelden op alles wat man was, kleedde zich haastig om en maakte dat ze weg kwam. En ook op wat ze dán deed, was geen peil te trekken. Soms ging ze blijkbaar ergens heel anders wat drinken, want dan kwam ze om vier, vijf uur in de morgen duchtig bezopen de flat binnen. Maar het kon ook voorkomen dat Betty, op haar eigen rustige manier thuiskomend, Alice al in bed aantrof, met de radio spelend en haar neus in een detectiveverhaal.
Deze avond was een van Alice’s ontsnapavonden. Ze maakte haar gezicht opnieuw op, trok een lichtgeel shantung mantelpakje aan, haalde een kam door de haren en wriemelde even met de vingers naar Betty.
‘Ik ben er vandoor. Zie je vannacht wel, adie.’
Betty deed het allemaal een stuk kalmer aan en overwoog nog even aan de bar een afzakkertje te drinken. Willie was daar zelf steeds aanwezig, om te zorgen dat niemand aan zijn stripmeisjes begon te friemelen. Maar hij kon toch niet beletten dat van de tien opmerkingen tijdens het gesprek en negen direct of indirect gingen over figuren en bedden en vrijen en feestjes. Zelden of nooit werd er één originele opmerking gemaakt. Al die grote volwassen kerels bij elkaar vertelden niets interessanters dan wat Betty als schoolmeisje al van haar medeleerlingen te horen had gekregen. Nee, wat hád je daaraan? Betty besloot om een paar straten verderop, waar zij een rustige keurige bar wist, een of twee afzakkertjes te drinken, om dan kalm alleen naar de flat te wandelen. En met die bedoeling liep zij de gang af, de vestibule door en de ingang uit.

Zij had nog geen tien passen gedaan of een schim dook schuin achter haar op en een stel ferme vingers grepen haar bij een elleboog.
‘Heb je het niet te warm met al die kleren aan?’ zei de stem van Rod Borden, nu een ruk gevend aan haar arm zodat zij met het gezicht naar hem toe zwaaide. ‘Daarginds op de farm de kuise maagd uithangen en hier sta je zowat spiernaakt te paraderen voor een kroegvol geile, ouwe kerels!’
Het duurde enkele seconden eer Betty haar positieven genoeg bij elkaar had om haar arm los te rukken. ‘Ik zou het wèl op prijs stellen als je met je poten van me af bleef. Dat mogen ze daarbinnen zelfs niet eens.’
Rod barstte in een spottende, droge lach uit: ‘Oja. Keurige tent hoor. Wat bezielt je in godsnaam om op een dergelijke manier jezelf te kijk te zetten?’
Betty zei, tussen opeengeklemde tanden: ‘Gaat dat jou één enkele sodemieter aan? Hoe kom je eigenlijk hier? Hoe heb je me gevonden?’
‘Nou, kijk ‘es, Betty, ik maakte me eigenlijk zorgen over je hè? Toen je zo ineens verdwenen was, nadat eh... Je weet best wat ik bedoel. Dat is toen allemaal een beetje uit de hand gelopen. En wist ik dat je dat allemaal zó hoog zou opnemen? Jezus!... Nou, de man die een oogje op jouw uienfarm houdt, die belde mij op voor een haasttransport van een paar ladingen. Hij gaf me ook het adres waar ik dat spul moest afleveren, maar kijk ‘es Betty, ik weet er zo langzamerhand heel wat van af en die man naar wie ik die uien moest wegbrengen, dat is een tussenhandelaar. Die slaat die uien in een koelhuis op, net zolang tot de marktprijs ineens weer omhoog loopt. En daar zit dan een vette winst tussen. Dat kan die vent van de bank niks schelen, zolang de bank zijn centen maar vangt. Maar voor jou scheelt dat een ferme hap. Dus ik heb die ladingen uien zelf overgenomen, het zolang voorgeschoten en die uien op mijn rekening in een koelhuis opgeslagen... Gisteren liep de prijs ineens omhoog en... nou - het komt erop neer dat ik 520 dollar voor je heb verdiend.’
Hij schoof een hand in zijn broekzak en haalde een rol bankbiljetten te voorschijn. ‘Hier zijn ze.’
Betty keek naar het rolletje bankpapier, maar stak geen vinger uit. ‘Dat verklaart nog steeds niet hoe je aan mijn adres bent gekomen.’
‘O, dát? Nou, die man van de bank heb jij een adres gegeven, hier in Wells City, voor het geval hij je dringend nodig had. En...’
‘Die vervloekeling! En ik heb hem nog zo gezegd dat stil te houden! Echt weer iets voor kerels onder elkaar, hoor. En weet je wat jíj bent, met je zogenaamde mooie, nobele daden? Een gluiperd en een spion! Dat hele handeltje met die uien heb je opgezet om een smoesje te hebben om weer bij me aan te komen. Wel lef hoor, na wat je mij hebt geflikt!’
‘Maar wees nou in godsnaam redelijk, Betty! Ik heb je toch gezegd dat ik je wilde trouwen! En dat wil ik nóg. Ondanks...’ Rod maakte een gebaar in de richting van de stripclub, een eindje verderop. Betty wierp het hoofd achterover en liet een bittere scherpe lach horen: ‘Zo zo. Wou jij dat nóg? En wat heeft ooit het idee in jouw vette, verwaande mannenkop doen post vatten dat ik iets in jou zou zien? Verbeeld jij je soms dat ik erop gebrand zou zijn een paar keer per week op mijn rug te gaan liggen om jou goedkoop aan je sekspleziertje te helpen? Hè? En voor een dak boven mijn hoofd hoef ik het goddank niet te doen. Dat kan ik zelf wel betalen.’
Rod maakte een woedend gebaar met een duim over zijn schouder: ‘Daarbinnen zeker? Door met je tieten en je billen te staan schudden voor een zootje geile dronkelappen?’
‘Die blijven tenminste met hun poten van me af!’ gilde Betty zo hard dat de mensen, tientallen meter verder, ineens bleven stilstaan en omkeken. ‘En dáár gaat het mij om. Is dat nou nóg niet tot je doorgedrongen? Ik spuug op mannen en op jou óók. Op jou nog het meest van al! En wou je mij nou achterna komen met een bundeltje rotgeld in je klauwen om het allemaal weer goed te maken? Om net te doen of er niks tussen ons gebeurd is?’ - Zij boog zich voorover tot er maar een handbreedte afstand overbleef tussen haar eigen gezicht en dat van Rod en beet hem toe: ‘Weet je wat jij moet doen? Als je zo gek op mij bent, kom je na negen uur ’s avonds maar naar die club toe en dan betaal je je poen, net zoals al die andere geile kerels, en dan mag je naar me kijken, hoor. Net zolang tot de tent dichtgaat. Maar haal het niet in je hersens om het me lastig te gaan maken, want ik laat je er geheid door Willie Lang uit sodemieteren. Is dat goed begrepen? En laat me nou met rust, want ik ben moe en ik ga naar bed.’ - Zij keerde zich op de hakken om en beende weg.
Na enkele tellen hoorde zij Rod verbijsterd roepen: ‘Betty! Je geld. Je vergeet je geld!’
‘Barst met je geld!’ snauwde zij over haar schouder en liep door.

Een minuut of wat later hoorde zij haastige mannenstappen achter zich aan komen en zij vloekte binnensmonds bij het idee dat het Rod weer was. Juist toen de stappen tot op een meter of twee genaderd waren, stond zij plotseling stil, keerde zich om en had haar mond al open om los te barsten, toen zij zag dat het helemaal Rod niet was, maar de eigenaar van de concurrerende stripclub: Les Hall.
‘Oh, miss Betty... Ik stond daarnet buiten voor de ingang, toe ik eh... Nou ja, ik zag dat er wat verschil van mening was.’
‘En wat gaat jóú dat aan?’ bekte Betty terug.
Les Hall spreidde de handen uiteen en zei haastig: ‘Geen barst, miss Betty, niet één enkele barst. Ik wou alleen maar even iets zakelijks zeggen. Luister nou en ga niet meteen aan het schreeuwen. Ik heb zo het een en ander opgevangen over dat nummer dat jij daar in Willie Langs club maakt. En als je ooit wilt veranderen of herrie krijgt of vindt dat je niet genoeg verdient, dan kun je meteen bij mij terecht.’
‘Jaja,’ zei Betty, ‘en bij jou in dat fijne appartement wonen zeker? Als jouw gratis beddenpluis?’
Les Hall wuifde afwerend met beide handen.
‘Nee, nee, Betty. Dat heb ik misschien heel stom aangepakt. Maar we doen allemaal wel eens iets stoms. Ik betaal je driehonderd dollar schoon in de week en dan mag je wonen waar je zelf wilt. Geen mens zal je lastig vallen als je dat zelf niet wilt.’
‘Dank je,’ zei Betty, gekalmeerd, ‘voorlopig bevalt het me best, daar. Maar dank je voor het aanbod. Welterusten.’
En voor de zoveelste maal keerde zij zich op de hakken om en stapte hoog op de benen weg. Niet zonder een duidelijk gevoel van triomf. Dit was de manier om het aan te pakken! Mannen trappen, laten kruipen en ze vernederen. Heerlijk!

Hoofdstuk V

Betty werd wakker uit een loodzware, diepe slaap, deed een oog halfopen, werd zich bewust van een vage ochtendschemering in de kamer, vermengd met het roze licht van een bedlampje, en rook toen de lucht van whisky. Alice zat op de rand van het bed en duwde met een hand tegen haar schouder: ‘Betty... Heee! Slaap je al lang?’
Betty kwam knipperogend half overeind. ‘Hoe laat is het?’
Alice legde een arm over Betty heen en hing scheef over haar middel met de helft van haar haren los afhangend. ‘Het is al zowat morgen, joh. Ga ‘es opzij, dan kom ik bij je liggen. Ik heb zin om te kletsen.’
Nog half in slaap schurkte Betty wat opzij om ruimte te maken en zei: ‘Zou je dan niet eerst je schoenen uitdoen?’
Alice begon te giechelen. Het was duidelijk dat ze een behoorlijk stuk in haar kraag had. ‘Schoenen maar uitdoen, hè?’ - Met twee doffe ploffen bonsden haar schoenen op de vloer.
Zij keerde haar rug naar Betty toe. ‘Hè zeg, haal die rits van mijn jurk eens naar beneden.’
Betty deed wat haar gevraagd werd en het volgend moment sjorde Alice haar jurk over het hoofd heen en smeet die met een boog in de richting van een armstoeltje. De jurk bleef over de rugleuning hangen.
‘Aaaah!’ zei Alice met een lange zucht, haakte de duimen in de bovenranden van haar kousen en stroopte ze verder naar beneden. ‘Het had een haar gescheeld of ik was gaan zwemmen. Maar toen dacht ik aan jou en toen ging ik maar naar huis toe. Betty! dacht ik. Die arme Betty helemaal alleen, da’s ook niks voor dat lieve kind. Ik dacht, ik ga naar huis en naar Betty toe.’ Alice ging staan, schopte een voor een de los op haar enkels hangende kousen uit en stroopte haar panty naar beneden. Zij had nu alleen nog een dunne, nylon onderrok aan, plus de beha.
‘Waar ben je in godsnaam al die tijd geweest?’ vroeg Betty.
‘Oh, zo hier en daar,’ zei Alice achteloos, boog zich wat voorover en haakte haar beha van achteren los. ‘God, wat is het heerlijk als je al die rotkleren kunt uitgooien.’ De beha fladderde door de schemerige kamer en even later zwierde de onderjurk er achteraan. De poedelnaakte figuur van Alice deinde door het vage ochtendlicht in de richting van de badkamer.
‘Water... heerlijk fris, koel water!’ hoorde Betty haar mompelen en dan kwam het geluid van een stromende kraan en het hijgen, toen Alice haastig een groot glas water naar binnen sloeg. Vlak daarop kwam zij de slaapkamer weer binnen, plofte opnieuw neer op de rand van het bed, streek de nu geheel loshangende haren met beide handen naar achteren en zuchtte: ‘Waarom zuip ik toch altijd zoveel? Kan iemand me dat vertellen? En alles wat je te horen krijgt heb je al honderd maal eerder gehoord. Er is nooit iets nieuws meer bij. Altijd hetzelfde geouwehoer en altijd dezelfde afgezaagde rotmopjes.’
‘Wist je dat nou nóg niet?’ zei Betty, droog. ‘Ga nou maar slapen, dat is het beste wat je kunt doen.’
Alice barstte in een kort, droog gelach uit. ‘Slapen. Jaja. Of dát iets oplost. Zuipen lost niks op en slapen ook niet. Je wordt wakker met een halve kater en niks, helemaal niks is er intussen veranderd. De rottigheid blijft dezelfde. Maar ergens heb je wel gelijk hoor. Dat heb je met die gezonde meiden die rechtstreeks van een uienfarm komen. Hahaha!... Die zijn nog zo onbedorven. Die zien het allemaal nog zo gezond en helder. Maar goed, hoor, ik zal gaan slapen.’ - Zij stond van de bedrand op, greep het laken en de ene deken, sloeg die opzij en liet zich op de matras neerploffen. ‘Heerlijk!’ zei ze met een gerekte zucht. ‘Een bed en geen mannengeouwehoer in de buurt. Geef me eens een sigaret, Betty?’
Betty nam twee sigaretten van het tafeltje met de telefoon, stak ze allebei aan en gaf een ervan aan Alice die nu plat op de rug lag, haar losse haren in een verwarde krans rondom haar hoofd en de benen langgestrekt boven op de teruggeslagen deken. Alice nam met één hand de brandende sigaret aan en bracht die naar haar lippen, terwijl haar andere hand langzaam bewegend in trage cirkels rondging over en rond haar linkerborst. Met gesloten ogen bleef ze zo even liggen en dan vroeg ze, half fluisterend: ‘Jij kunt heel goed alléén zijn, hè?’
Betty dacht daar even over na. ‘Och ja, ik ben nooit anders gewend geweest.’
‘Ben jij vannacht recht naar huis gegaan?’
‘Eh... ja. Alleen...’
‘Alleen wát?’
‘Les Hall sprak me aan.’
Het hoofd van Alice kwam met een ruk overeind en haar ogen schoten open. ‘Les Hall? Wat moest die van je?’
Betty knipte de as van haar sigaret: ‘Hij bood me driehonderd dollar in de week. Voor het geval ik zou willen veranderen. En dan hoefde ik géén lessen van hem te nemen, zei hij. Ik mocht alleen wonen.
Alice liet zich met een plof terugvallen in het kussen en barstte in een schel gelach uit. ‘Die Les! Och ja, je kunt het altijd proberen. En wat heb je gezegd?’
‘Ik gaf helemaal geen draad. Ik bedankte hem voor het aanbod en liep door.’
‘Die Les,’ zei Alice, deed nog een haal aan haar sigaret, nam dan Betty’s vrije hand en legde die op een van haar borsten. ‘Voel eens, Betty, vind je ze nog stevig genoeg?’
Betty liet haar handpalm en vingers enkele tellen roerloos op de warme, zachte borst van het meisje naast haar liggen, maar Alice’s eigen hand, boven op de hare, drukte vaster aan.
‘Nee, voel nou eens echt, vind je ze te slap?’
Met een lichte schorheid in haar keel antwoordde Betty: ‘Dat weet je toch zelf wel, Alice! Als je het mij vraagt, zijn ze mooier van vorm dan de mijne. De mijne zijn wat voller, misschien, zoals halve meloenen, maar de jouwe zijn ècht mooier om te zien, hoor. Die kerels zijn nu eenmaal dol op van die grote dingen, maar ikzelf... als ik moest kiezen, Alice, had ik liever de jouwe. Wat kleiner en vaster...’
Alice rolde zich op haar zij en lag in die houding naar Betty’s profiel te kijken, stak dan de hand met de sigaret uit en legde die heel zacht en liefkozend op een van Betty’s borsten, bovenop de dunne nylon onderjurk. Tussen beide hooggewelfde borsten zat een donkergroene sierstrik die fraai contrasteerde met het lichtcreme van de rest van de nachtjapon. Met een lichte druk bewoog Alice haar hand over Betty’s volle, vaste borst en fluisterde: ‘Wat gek, hè? Ik vind de jouwe juist zo mooi. Zouden we niet kunnen ruilen?’
Betty moest twee keer slikken, voor ze het verstikte gevoel in haar keel kwijtraakte en kon zeggen: ‘Dat lijkt me moeilijk.’
Alice lachte zachtjes, schurkte dan ineens de lange, blote benen langs elkaar en zei, zacht en hees: ‘Ik heb er zo’n zin in, meid. Zou jij nog even voor me willen dansen?’
‘Maar, Alice! Ik slaap nog half. Jij bent óók goed gek. Wie kan er nou een stripdans doen op dit uur van de ochtend? De zon is nog niet eens op!’
De hand met de sigaret erin wreef zachtjes rond over Betty’s ene borst, voelde heel licht aan de stijf wordende tepel, en dan kwam de stem van Alice opnieuw: ‘Je kunt het bèst, Betty, als je maar wilt. Ik word er zo lekker wild van, als ik jou zo bezig zie.’
‘Jamaar, het gáát gewoon niet, Alice! Ik kan niet zomaar in koelen bloede... Ik moet eerst in de stemming zijn. En dat word ik pas goed als ik tegenover een zaal vol van die rotkerels sta die ik wil pesten.’
‘Nou, goed dan, Betty, als ik maar naar je mag kijken.’
‘Je kijkt toch naar me?’
‘Ja, nee. De dekens van je af en je nachtpon uit. Als ik het even lekker gedaan heb, dan ben ik rustig en val ik tevreden in slaap. Dat doe jij toch ook wel eens? Je weet toch precies hoe dat is? Ik heb het helemáál erg als ik wat gedronken heb en dan alleen naar huis ga. Toe, Betty, laat me naar je kijken, Betty. Je weet zelf niet, hoe mooi je bent, geloof ik.’ Alice lichtte de hand met de sigaret van Betty’s boezem, ging half over Betty heen liggen, drukte haar sigaret uit in het asbakje naast de telefoon, nam met twee vingers een uiteinde van de donkergroene strik tussen Betty’s welvende borsten en trok met een rukje de strik los.
‘Laat ze eens zien, liefje, laat mij naar ze kijken... Geef mij je sigaret maar. Ik zal hem voor je uitmaken... Zo... Als al die rotkerels naar je mogen kijken, mag ik het toch zéker wel? Hoe vaak hebben we elkaar al niet naakt gezien?... En je bent toch zo mooi om naar te kijken, Betty... zo mooi, zo warm en zo zacht... Doe je ogen maar dicht, Betty.’
De stem van Alice bleef, zacht en intiem, kabbelend doorpraten vlakbij Betty’s oor en zij sloot de ogen en bleef roerloos op haar rug liggen terwijl de strik tussen haar borsten voorzichtig geheel werd losgemaakt en de twee helften van de nachtjapon uiteengevouwen werden, zodat haar beide roomblanke halve meloenen, met de stijve roze tepels, ontbloot te pronk lagen, omringd door de zachte plooien van het waasdunne nylon.
‘Och, liefje, wat ben je mooi...!’ ademde Alice’s hijgende stem in Betty’s oor. Weet je wat ik nu met mijn hand doe? Ik strijk heel langzaam en lekker over mijn haartjes, daar beneden tussen mijn benen en intussen kijk ik naar jou... O, wat ben je opwindend, Betty! Zeg eens wat terug, Betty. Mijn mooie, blonde, warme Betty, zeg eens iets terug tegen me. Doe jij het zelf nooit in bed? Vertel me eens Betty, doe jíj het nooit in bed?’
Betty lag nog steeds roerloos op de rug, ten prooi aan een soort van koortsachtige opwinding die door haar hele lichaam heen gloeide. Zij hield de ogen stijf dicht, maar het gevoel dat Alice, daar vlak naast haar, met lichte bewegingen over haar bosje donker schaamhaar lag te strelen... dat straalde als een magnetische opwinding naar haar uit en nog steeds met de ogen stijf dicht zei Betty, tussen halfgeopende lippen: ‘Ik doe het altijd in bad.’
‘O, vertel me eens, hóé doe je het dan? Wil je weer eens zien hoe ik het doe? Kijk eens naar me, Betty, kijk eens.’
En terwijl Betty het hoofd opzij rolde en de ogen half opende, lichtte de op haar zijde liggende Alice één dijbeen op en begon met de vingers van haar slanke hand tussen haar benen op en neer te schuiven, sneller en sneller ademend en zei dan, ineens: ‘Betty... laat mij een kusje geven op je roze tepeltje, daar naast me. Eén zacht kusje maar.’
Gevangen in de macht van een enorme opwinding, die sterker was dan iets wat zij ooit gekend had, rolde Betty zich opzij en haar bovenste borst gleed als vanzelf, met vooruitgestoken tepel, de open wachtende mond van Alice tegemoet en meteen begon de gretige, spitse tong van het donkere meisje aan een eindeloos zacht, teder en geraffineerd spel. Een zacht gekreun ontsnapte uit Betty’s keel en meteen voelde zij, hoe een van Alice’s handen de rand van de deken pakte en die van haar aflichtte. Langs de tepel heen zei haar stem: ‘Trek je rok omhoog, Betty, ik wil je even kunnen zien.’
Stiekem en halfverscholen, als deed haar hand iets wat zij voor zichzelf niet wilde weten, begon Betty de zoom van haar nachtjapon omhoog te halen, tot Alice aan de andere kant begon te helpen. Betty lichtte haar billen iets op, voelde de dunne stof onder zich door tot in haar middel naar boven glijden en dan richtte Alice zich half op, legde een wang op haar zachte, heel licht gewelfde buik en begon extatisch te praten:
‘Betty! Oh prachtig mooie, blonde Betty. Ik kan je helemaal zien nu. Oh, wat ben je opwindend, Betty. Mag ik er overheen aaien, Betty, heel zachtjes, héél eventjes maar...?’
En vanaf dat moment was er geen stoppen meer aan. Betty Kalin was op de meest geraffineerde, meest voorzichtige manier door Alice verleid. Haar ganse lichaam en ziel stonden in brand. Voor haar ogen warrelden fantasievolle beelden van Alice, zoals zij die eerste keer op bed had zien liggen, zichzelf klaarmakend. Alice’s tong en vingers streelden haar nu overal. Een van haar handen werd voorzichtig vastgenomen en teder, langzaam, over Alice’s heup naar beneden gestreken, tot Betty’s vingers met een huivering van opwinding, het donkere schaamhaar voelde prikkelen. En in haar oor zei de zachte, hijgende, opwindende stem: ‘Ik zal je hand vasthouden, Betty. Ik heb zo’n vreselijke zin om even klaar te komen. Aai even samen met mij, Betty... Sla je andere arm om me heen...’
Met een wild gebaar sloeg Betty haar vrije arm om het slanke middel van het donkere meisje. Haar gezicht kwam omhoog en het volgende moment ontmoetten hun lippen en hun tongen elkaar in een heet, brandend samengaan van lust en liefde.
‘Aai me... streel me. Knijp me!’ hijgde Alice in haar mond. ‘Doe met mij wat ik met jou zou doen, mooie, lieve Betty.’
Hun monden en tongen zochten elkaar wilder en wilder, zij drukten hun hete borsten tegen elkaar met een kracht of zij zich in elkaars lichamen wilden persen, en hun handen bewogen zich, zoekend, tastend, strelend, liefkozend en opwindend over hun venusheuvels, wroetend in hun schaamharen, wriemelend in de natte gleuf tussen hun benen. Krolse kreetjes van extase en genot weerklonken in het opkomende daglicht, tot plotseling Alice haar hoofd van Betty’s mond aftilde, haar gezicht naar het plafond rolde en wild hijgde: ‘Vlugger, Betty, vlugger. Ik ga komen... kom ook, mijn liefde!...’
Haar vingers wreven sneller en wilder over Betty’s schaamheuvel, tot een zachte, schorre kreet van het blonde meisje aankondigde dat ook daar de drempel van het haalbare genot was bereikt.
‘Samen, Betty... samen... kus me als je klaarkomt.’
‘Jajaja!’ kreunde Betty, trok Alice’s bovenlichaam hard tegen zich aan en drukte haar tong zo diep mogelijk naar binnen. ‘Ohhhh...’

Het was enkele minuten later. Betty Kalin had zich op haar buik gerold en lag met het gezicht weggedoken in het hoofdkussen, terwijl naast haar Alice ruggelings lag te roken, met een tevreden blik in de halfdichtgeknepen ogen. Nu zij Betty eenmaal zover had gekregen, zou de rest ook niet moeilijk meer zijn. Maar Alice had veel te veel ervaring in de lesbische verleidingstoer om de vergissing te maken er nu op door te gaan. Totaal niets zeggen en de ander de kans te geven, gewend te raken aan de schok en aan het geheel nieuwe gevoelsleven dat zo plotseling was open gegaan. Alice boog zich opzij, maakte haar sigaret uit en zei alleen maar: ‘Ik ga slapen, liefje.’
Betty reageerde niet en bleef roerloos liggen, met het gezicht op het kussen. Maar binnen in haar hoofd en hart was het een verwarrende chaos van gedachten en tegenstrijdige gevoelens. Zodra de diepe, regelmatige ademhaling van Alice bewees dat het donkere meisje in slaap was gevallen, kwam Betty heel voorzichtig overeind, stond op, streek de verkreukte nachtjapon over haar heupen naar beneden en liep naar het raam. De schuin schijnende, felle zon blikkerde op de geparkeerde auto’s. Betty leunde met de handpalmen op de vensterbank en bleef in die houding, licht gebogen, naar buiten staan staren.
Wat was de betekenis van wat er daarjuist was gebeurd? Wat had zij gedáán? Het mateloos, kreunend genieten in deze wildernis van wederzijdse liefkozing... betekende dat dan dat zij eigenlijk altijd... abnormaal was geweest? Mijn god!... Maar hoe zat dat dan in elkaar? Was zij tot zelfbevrediging en nu tot een lesbische liefde gekomen als gevolg van het feit dat de mannen haar altijd zo hadden teleurgesteld?... Of was het totaal andersom? Zat het zo dat zij abnormaal was geboren? Als... als homoseksuele? En was het daarom dat mannen haar altijd zo hadden afgestoten?
Betty streek met de open handen over haar gezicht, wendde zich van het raam af en strompelde de badkamer in. Zij bracht het gezicht tot vlak voor de spiegel en keek zichzelf in de ogen.
‘Lesbisch...’ zei ze. ‘Abnormaal... Is dat ècht waar?’
Zij draaide de koudwaterkraan open, schepte haar holle handen vol en bette haar verhitte gezicht met plenzen fris vocht. Haar onderbuik en de binnenkant van haar dijbenen kleefden van een warm, plakkerig vocht, dat haar plotseling met een vreemde afkeer vervulde. Zij hief de armen, rukte de verkreukte nachtjapon van zich af, zette de beide badkranen open en sloot de deur naar de kamer, waar Alice met de benen uiteen, zwaar ademend lag te slapen, temidden van een damp van whisky.
‘En ik was niet eens dronken!’ dacht Betty bij zichzelf, wachtend tot het bad voldoende was volgelopen. ‘Ik heb niet eens het excuus dat ik niet wist wat ik deed. Ik heb het bij mijn volle verstand en bewustzijn gedaan. Ik... ik vond het nog heerlijk, ook.’
Zij herinnerde zich met groeiende ontsteltenis hoe zij wild met de hand in Alice’s schaamharen had liggen woelen en met welk een genot zij haar eigen buik tegen de vingers van Alice had rondgedraaid. Er stonden nu twee handhoogtes water in het bad. Betty stapte erin en liet zich zakken... met een nog grotere innerlijke verwarring als gevolg. Want het stappen in het halfvolle, warme bad was voor haar de eeuwige inleiding tot het ritueel van zelfbevrediging. Maar dat leek haar nu een slap, armzalig, kunstmatig pleziertje, vergeleken bij de woeste explosie van wederzijdse hartstocht die zij samen in bed met Alice had ervaren.
Alles wat zij aan seksuele aandrift kende, was door die toer met Alice uit haar lichaam weggezogen en zelfs het idee om zich van onderen te wassen stond haar tegen. Zij hief haar heupen uit het water en spoelde met de hand wat golfjes over haar schaamlippen, zonder die aan te raken. Met een vreemde mengeling van gefascineerde herinnering en griezelende afkeer kon zij het niet laten om elke seconde van wat er daarjuist tussen Alice en haar was gebeurd, aan de revue te laten passeren. Hoe was het mogelijk dat iets zo verschrikkelijk veel heerlijker kon zijn dan een gewone zelfbevrediging? Was het liefde?
‘Nonsens!’ zei Betty tegen zichzelf. ‘Houd ik van Alice? Absoluut niet. Dat weet ik zeker. Het was gewoon... gewoon een opwindende, geile bui, en wat nieuwsgierigheid. Hoe heeft ze me ook weer versierd? Door te zeggen dat ze zichzelf wilde klaarmaken en naar mij wilde kijken, net als bij die striptease. Dát was het. En zo is het ineens uit de hand gelopen. Ik bén helemaal niet lesbisch, dat weet ik zeker...!’
(Dan kwam er een andere stem in haar op die geniepig vroeg: ‘En dat kussen dan? Je hebt haar liggen zoenen en kussen als een wilde...’)
Betty lag achterover in het strelende, warme water, trapte en sloeg onrustig met armen en benen. Haar gedachten maalden door elkaar: ‘Maar veronderstel dat ik voor eeuwig, voor altijd, een afkeer van alle mannen zal houden? Wat voor leven is er dan voor me weggelegd? Altijd, tot ik oud en rimpelig ben, mezelf klaarmaken in een bad...? Nooit kinderen hebben, nooit iemand die voor me zorgt of me beschermt? Of op zijn best een lesbische verhouding met een halfdronken stripteaseuse...? Maar hoe deden al die andere vrouwen het dan? Natuurlijk waren die niet allemaal getrouwd met mannen waar ze van hielden. Wat kreeg je in winkels en in de huizen van kennissen niet allemaal te horen? Hoe déden al die andere vrouwen dat dan? Gewoon maar op hun rug liggen, doen of ze niks merkten en die mannen hun gang laten gaan? Pijn deed het niet... En misschien raakte je er op de duur aan gewend?
Betty rilde bij het idee, maar schoot overeind in het dampende bad. Goed, géén mannen aan je lichaam. Maar betekende dat dan dat dit... dit met Alice de enige andere uitkomst was? Thuis in bed liggen lezen en wachten tot Alice uit de kroeg thuis kwam, walmend van de whisky en haar de nachtjapon naar boven trok? En dan met de vinger worden nagewezen, grijnzend en grinnikend: die daar? Dat zijn twee potten! O nee, dat nooit! Mijn hemel... in wat voor een situatie was ze hier terechtgekomen? Want die Alice... die zou natuurlijk telkens opnieuw beginnen: ‘Betty - ik heb zo’n zin - dans eens even voor me?’ Of: ‘Betty - aai eens even over mijn borsten.’ Of: ‘Betty - mag ik een kusje op je buik geven?’ En wat moest je dàn? Bij de gedachte alleen al begon een nieuwe lichte tinteling van opwinding door Betty’s lichaam te stromen en meteen hief zij de armen op, zette zich af op de badrand en kwam uit het water overeind, vastbesloten om meteen, deze zelfde dag nog, de een of andere beslissing te nemen. Zij moest eerst alléén zijn... weg van Alice en tot zichzelf kunnen komen.
Toen zij geheel afgedroogd de slaapkamer binnenstapte en de kast opende om er een vers stel kleren uit te halen, werd Alice uit haar eerste slaap wakker, opende half de ogen en zei: ‘Betty...! O, wat zie je er heerlijk uit. God, wat ben je mooi. Kun je me een glas water brengen? Ik heb een smaak in mijn bek alsof ik een kattenbak heb leeg gegeten.’
Betty greep in de kast, pakte een onderjurk en liet die haastig over haar naakte lichaam zakken, voor zij de badkamer in ging en met het gevraagde glas water terugkeerde.
‘Waarom dóé je dat nou?’ vroeg Alice, het water aannemend. ‘Doe ik wàt?’
‘Die onderjurk aantrekken. Je zag er net zo goddelijk lekker uit!’
Betty keerde zich met een ruk af. ‘Ik heb nog een hoop te doen, vandaag.’ - Zij nam een losse linnen rok van een knaapje en begon die aan te trekken. ‘Ik ga een eigen kamer zoeken.’
Alice zette langzaam het lege glas naast het bed op de vloer, liet zich weer achterover vallen in de kussens en zei langzaam: ‘Zo zo. Geef me eens een sigaret, wil je?’
Betty haakte een beha om onder haar onderjurk en voelde zich een stuk veiliger, in rok en met beschutte borsten. Zij gooide het halfvolle pakje Camel naast Alice op bed en dan de aansteker.
‘Ga je weg, omdat eh...’
Betty nam zelf een sigaret, liep ermee naar het raam en ging erdoor naar buiten staan kijken. ‘Och, welnee. Het is verschrikkelijk fideel van je dat je me onder dak hebt geholpen en ik heb een hoop van je geleerd. Maar weet je, als meisjes te lang samenhokken, komt er makkelijk herrie van. En ik mag je véél te graag om dat te riskeren. We zien elkaar in die stripclub al en we delen dezelfde kleedkamer en...’
‘Daar zit wat in,’ zei Alice, zich uitrekkend. Dan zwaaide zij haar benen buiten bed, stapte poedelnaakt de kamer door, pakte een halfvolle fles whisky van onder het televisietafeltje en ging op zoek naar een glas.
Betty keerde zich om en zei scherp: ‘Begin je nou wéér te zuipen?’
‘Ja!’ zei Alice scherp. ‘En gaat dat jou één enkele sodemieter aan? Ik ben niet met karnemelk op een uienfarm opgegroeid, wil je daar wèl aan denken? Jij denkt nu misschien wel dat je er al bent, maar in deze stripbusiness komt nog heel wat meer kijken, dat zul je wel merken.’
De whisky klokte in het glas en Alice nam er een fikse teug van, trok een gezicht, rilde en liet zich met fles en glas in een leunstoel vallen, met de benen iets gespreid en het zachtroze van haar schaamlippen uitdagend kierend tussen haar donkere venushaar. Betty wendde snel de blik af, maar niet zonder een lichte tinteling van opwinding ergens in haar onderbuik... die zij intussen meteen vertolkte als een teken van gevaar.
‘Wat bedoel je? Denk je dat Willie Lang het me tòch lastig zal gaan maken?’
Alice maakte een wegwuivend gebaar met het glas, nam een slokje whisky, moest ervan hoesten, liep naar de badkamer en goot wat water bij de onverdunde drank. Vanuit de badkamer riep ze: ‘Willie Lang? Och nee. Sinds zijn vrouw bij hem is weggelopen leeft die nog maar voor één ding. Eén ding...’
Zij was nu in de kamer terug en liet zich terugvallen in de leunstoel terwijl Betty verbaasd vroeg: ‘Heeft Willie Lang dan een vrouw? Is-ie gescheiden? Hij praat er nooit over.’
‘Nee nee,’ zei Alice, wat whisky uit de fles bijschenkend. ‘Dat is ook een hele rare geschiedenis. Zijn vrouw was nou niet bepaald wat je noemt een daverende schoonheid en Willie bekeek en behandelde haar zo’n beetje als een stuk meubilair. En dat is altijd link met een vrouw. Mooi of niet. Geen enkele vrouw wil zo graag verwaarloosd worden. Maar Willie hield daar geen rekening mee, want die dacht dat er tòch geen enkele andere vent naar haar zou kijken. Dus avond aan avond had je het vaste tafereel dat Willie’s vrouw op haar eentje aan een tafeltje zat in die stripclub, zonder een bek open te doen tegen iemand en met de ene fles bier na de andere voor zich. Zij dronk alleen maar bier. Nooit iets anders. Desnoods twaalf uur aan één stuk. Willie zei praktisch nooit wat tegen haar en zij deed uit zichzelf geen bek open. Ze zat daar maar te zitten en bier te hijsen en de hele club draaide om haar heen of zij niet bestond. En hoe ze het voor mekaar gekregen heeft dat snapt nog geen mens, maar van de ene dag op de andere kwam ze niet meer opdagen. Willie was een dag van slag af en de tweede dag gaf hij iedereen in de club een rondje en barstte in een daverend gelach uit, vertelde dat zijn vrouw er vandoor was met een colporteur of een vent die encyclopedieën verkocht of zoiets, en toen smeet hij zijn glas tegen de muur kapot en van die dag af heeft hij zich als een bulldog in die stripclub vastgebeten. Hij lééft gewoon voor die club. Fanatiek.’
‘Ja maar... wat bedoelde je nou met...’
Alice keek haar wazig aan en Betty kon niet uitmaken of Alice nu weer duf was van de drank of komedie speelde. ‘Met wàt?’
Betty haalde de schouders op, ging naar de kast en haalde er twee van haar koffers uit. ‘Laten we nou als goeie vrienden uit elkaar gaan, Alice. Ik bedoel, ik zie je natuurlijk vanavond weer, maar wat deze kamer betreft. Ik wil je graag mijn aandeel betalen voor die tijd dat ik hier heb gewoond.’
Alice zuchtte, stond op en ging op de rand van het bed zitten, met de whiskyfles slingerend tussen haar mooie, naakte benen. ‘Wat is dat nou voor kinderlijk boerinnengelul? Ik wil niet zeggen dat ik van je houd, Betty, maar ik mocht je graag vanaf het eerste ogenblik dat ik je zag. Ik heb een héle hoop voor je over, hoor.’
‘Dat weet ik wel, Alice. Dat zal ik ook heus niet vergeten. Maar ik héb nu eenmaal genoeg geld in mijn zak en...’
Alice lachte schamper: ‘Tjatja. We zijn niet allemaal rijke erfdochters en eigenares van een uienfarm.’
‘Nou ben jij kinderachtig!’
‘Ik wil niet dat je hier weggaat, Betty.’
Betty, met een armvol rokken, draaide zich om: ‘Maar, Alice, zie je dan niet dat dat véél en véél verstandiger is? Voor ons allebei?’
‘Nee,’ zei Alice, op koppige toon. ‘Dat zie ook helemáál niet. Ik ben het alleen zijn beu. Ik wil hebben dat er hier iemand is, als ik thuiskom. Iemand met wie ik kan praten en platen draaien en voor wie ik koffie kan zetten... Wat heb ik nou op de hele wereld? Niets! Waarom denk je nou eigenlijk dat ik soms zoveel drink, hè?’ Alice hief de fles en schudde ermee. ‘Omdat ik dit spul zo verschrikkelijk lekker vind? Laat me niet lachen! Ik kan het soms nauwelijks door mijn keel krijgen.’
Betty keek om zich heen, zag een lege stoel en zakte er op neer, met het stapeltje rokken nog over haar arm. ‘Maar dat verhaal van jou klòpt helemaal niet, Alice! Vanaf het moment dat ik hier bij je ben komen wonen, ben je hoe langer hoe méér gaan drinken! Daar had Willie het gisteravond nog over!’
Alice sprong woedend van de bedrand overeind en riep: ‘En weet je niet hoe dat komt, sufkop? Heb je dat niet in de gaten? Omdat ik gek op je was, vanaf het eerste moment dat ik je zag! Razend, stapeldol ben ik van je! Het is nog een godswonder dat ik de zelfbeheersing heb kunnen opbrengen om met mijn handen en mijn mond van je af te blijven! Ik heb nachten daarginds in mijn bed liggen trillen van verlangen om je bij me te hebben, maar ik wilde je niet aan het schrikken maken.’
Alice begon opgewonden door de kamer heen en weer te lopen, wild gebarend met het bijna lege glas. ‘En nu ik je eindelijk in mijn armen heb gehad en je zachte, kleine kreetjes van genot heb gehoord en je vacht onder mijn vingers heb gevoeld en je streling tussen mijn benen... Dacht je nu werkelijk dat ik je zomaar zou laten gáán? Vergeet het maar rustig, hoor!
Alice deed een plotselinge uitval naar de deur, draaide de sleutel om in het slot en trok die er daarna uit. ‘En waaróm wil je eigenlijk hier weg, Betty? Ben je geschrokken van wat we samen hebben gedaan?’
Betty zat enkele tellen lang naar het donkere, naakte meisje te kijken, ontsteld door die plotselinge uitbarsting van een gevoel dat zij helemaal niet had vermoed. ‘J... Ja. In hoofdzaak wel. Want... ik bèn zo helemaal niet, Alice. Ik mag je vreselijk graag, dat weet je wel. Maar...’
‘Hoe ben jij niet?’ zei Alice scherp. ‘Wil je mij soms vertellen dat je bezopen was? Of dat het allemaal komedie van je was? Oh, Betty, Betty!... Ik kan je niet missen. Laat me niet in de steek!’ Zij deed snel de enkele stappen die haar scheidde van de stoel waarin Betty was neergezegen, viel op de knieën, sloeg de armen om Betty’s middel en legde het hoofd op haar dijbenen, onderwijl mompelend: ‘Mijn mooie, lieve, warme Betty. Ik kan niet meer zonder je leven. Ik wil niet!’
‘Ja, maar Alice...’
‘Sla je armen om me heen, Betty. Ik wil je armen om me heen voelen. Strak, dicht om me heen.’
Niet goed wetend wat zij met deze situatie aan moest en zelf van binnen te prooi aan wilde en tegenstrijdige gevoelens, sloeg Betty haar nog naakte armen om het slanke middel van het donkere meisje, dat haar gezicht tussen haar dijbenen drukte.
‘Welke liefde is er nu anders voor je weggelegd, Betty, met jouw afkeer van mannen?’
‘Maar Alice,’ zei Betty, in halve paniek. ‘Ben jij dan... Hou jij alléén maar van vrouwen?’
Alice rolde het hoofd opzij, met haar wang op een Betty’s dijbenen en zei: ‘Vroeger niet. Maar ik ben langzamerhand zó op mannen afgeknapt. Misschien, als ik er een ontmoette die lief was en niet zo grof en me een beetje voorzichtig aanpakte... Maar ik heb allang de hoop opgegeven er nog ooit zo een te vinden. Ik geloof niet eens meer dat die ergens ter wereld bestáán. En als ze bestaan... Hahaha... dan houden ze van andere mannen.’
‘Dus jij bent óók niet zo geboren?’
‘God, nee,’ zei Alice. ‘Tussen mijn zestiende jaar en nu ben ik met genoeg kerels naar bed geweest om een fabriek mee te bemannen. Ik was op zoek naar een soort van ideaal, geloof ik. Alsmaar hopende dat ik het toch nog zou vinden. Ik geloof het niet meer. Maar in jou heb ik het gevonden, Betty. Jij bent het voor mij helemáál!’
‘Maar, Alice... Ik bèn zo niet. Dat geloof ik nooit.’
Alice lachte zachtjes en begon met de vingers langs Betty’s naakte kuiten te strelen. ‘O, jawel schatje. Dat zeggen ze in het begin allemaal. Je bent nu even geschrokken. Niet van mij, maar van jezelf. Van de liefde en de hartstocht die ineens in je is opgelaaid. En je mooie kutje is pas klaargekomen. Je kutje slaapt nu. Maar wacht maar tot je van onder weer wakker wordt... dan begin je te denken: Ik wou dat ik Alice weer in mijn armen had, dat Alice me wilde strelen en dat ik alle mooie dingen van Alice weer kon voelen.’ - De hand van Alice gleed langs Betty’s kuit en heel zacht tussen de dijbenen naar boven. ‘Je begint alweer te trillen, Betty... zal ik eens heel zacht over je haartjes aaien?...’
Betty maakte haar armen los van het ranke middel van Alice en duwde haar dijbenen tegen elkaar.
‘Nee, Alice, nee! Ik bèn zo niet en ik wil zo niet zijn. Ik ga weg. Laat me mijn koffers pakken. Ik ga ergens anders wonen.’
Alice hief het hoofd op, keek omhoog naar Betty en langzaam verstrakte haar gezicht. De uitdrukking in haar ogen werd hard en vastberaden. Dan kwam zij langzaam overeind, keek om zich heen tot zij de fles whisky vond en schonk er een paar centimeter van in het glas.
‘In de eerste plaats is de deur op slot,’ zei ze. ‘In de tweede plaats moet je er wèl rekening mee houden dat ik me niet laat besodemieteren door een zogenaamde maagd van een uienfarm.’
‘Ik?’ zei Betty verbijsterd. ‘Ik jou besodemieteren? Ik zou niet weten hoe of waar! Heb ik ooit tegen jou gelogen of wat ook?’
‘Hang nou niet de heilige maagd Cecilia uit!’ schreeuwde Alice, met een van die plotselinge veranderingen van stemming die Betty telkens zo in de war maakten. ‘Kreunend, hijgend en kussend in mijn armen liggen en je dan ineens omdraaien en doen of je van niets weet, hè? Maar zo laat ik me niet in een hoek trappen! Weet je wat er gebeurt als jij ergens gaat wonen? Ik vertel aan iedereen, in elke club van Wells City, aan iedereen die je ooit in je leven heeft gekend, wat wij samen in bed hebben gedaan. Ik zal je een reputatie bezorgen van de grootste lesbische versierster van heel Californië. En zal ik jóú eens wat zeggen? Ze zullen me allemaal geloven! Want de enige manier om van die reputatie af te komen, is op een ouderwetse manier met een man naar bed gaan, en dat kun je niet. En weet je waaròm niet? Omdat je een geboren vrouwenliefhebster bent, zus! Je probeert er wel onderuit te komen, maar dat lukt je niet! Je houdt van mij, en alléén van mij en probeer niet van me weg te komen of je bent met mij nog niet klaar! Denk dáár maar eens over na! En nou ga ik een bad nemen.’
Zij knalde de deur van de badkamer achter zich dicht, zonder verder om te kijken naar Betty die roerloos in haar leunstoel achterbleef, gevangen achter een op slot gedraaide deur... en door een dreigement dat haar met diepe ontzetting vervulde.
En misschien... misschien was het wel wáár, ook! Misschien was zij, Betty, inderdáád wel wat Alice zei. Een geboren mannenhaatster, alleen maar geschikt om van vrouwen te houden.
De telefoon rinkelde. Het was de bewoner van de benedenflat, die korzelig vroeg of ze wat minder hard wilden schreeuwen en met deuren slaan. Zijn laatste opmerking, voor hij de hoorn neerlegde, was: ‘En zoek anders je liefdesruzies ergens anders uit.’
Met bevende hand legde Betty de hoorn neer. Natuurlijk! Hoelang woonde Alice hier al niet? De buren wisten natuurlijk wat voor vlees zij met haar in de kuip hadden. En nu woonde Betty hier al een tijd... en deze ruzie erbovenop. Natúúrlijk waren de buren overtuigd dat zij, Betty, ook een potteuse was! Een paar opmerkingen van Alice hier en daar in Wells City en Betty stond voor haar leven geboekt als lesbienne. Dat was nog tot dááraan toe, als je dat werkelijk wàs! Maar was zij dat nu werkelijk wel? Ten prooi aan die afschuwelijke, innerlijke onzekerheid stond Betty op en begon haar kleren terug te hangen in de kast.

Hoofdstuk VI

Het was twee weken later. Drie uur in de nacht en Betty was bezig aan de laatste bewegingen van haar laatste show. Wilde, dronken kreten van aanmoediging klonken uit het duister van de zaal, terwijl Betty van achteren haar hand tussen haar dijbenen doorschoof, de vingers aan de voorkant tegen haar onderbuik liet wriemelen en haar tongpunt heen en weer liet spelen tussen haar halfopen lippen. Willie Lang, met een eind sigaar tussen de lippen, lag ver achterover in een armstoel aan zijn vaste tafeltje, met voor zich een glas whisky waar hij praktisch nooit van dronk. Deze avond was hij meer op zijn hoede dan ooit tevoren, want zijn concurrent Les Hall, in een nogal luidruchtige bui, had zich al eerder tussen het publiek gemengd en Willie Lang vertrouwde dat maar half. Het zou niet de eerste keer zijn dat een concurrent zich, vergezeld van enkele handlangers, in een andermans nachtclubje begaf om daar een relletje aan te stoken in de hoop dat de politie zou moeten ingrijpen en die tent voor kortere of langere tijd voor gesloten verklaren. Heupwiegend en haar volle borsten heen en weer zwiepend op de maat van de steeds sneller roffelende drumsolo, bewoog Betty zich langzaam achterwaarts naar de coulissen, waartussen zij op het laatste moment zou verdwijnen, naar de kleedkamer waar Alice haar zonder twijfel zou zitten op te wachten, met een glas voor zich en de whiskyfles verstopt in een la.
Drie dagen lang had Betty het volgehouden, zich tegen elke toenadering van Alice te blijven verzetten. Huilbuien, dreigementen, naaktloopfestijnen waren niet in staat geweest Betty uit haar strak aangemeten houding van koelheid los te krijgen.
‘Ik zal hier blijven wonen omdat ik niet anders kàn,’ had zij tegen Alice gezegd. ‘Voorlopig tenminste. Maar denk niet dat je het daarmee gewonnen hebt.’
Maar de vierde nacht was ze door haar knieën gegaan. Nota bene precies op de manier die Alice haar had voorspeld. Alice was slim geweest... die had er gewoon op lopen wachten. Betty was eraan gewend geraakt, sinds vele jaren, zich twee of drie keer per week te bevredigen en dat was er bepaald niet beter op geworden sinds haar optreden in Langs stripclub. Zij mocht dan dat mannelijk publiek haten... maar dat nam niet weg dat hun gefluit, gejuich, gestamp haar elke avond weer in een staat van seksuele opwinding bracht... En die opwinding moest op de een of andere manier worden afgereageerd. Alice ging nu des avonds ook niet meer op haar eentje de kroegen af, maar ging samen met Betty naar huis... Dan gooide zij metéén haar kleren uit, maakte koffie of een lekker hapje en probeerde niet Betty het bed in te krijgen, maar zette Betty’s drumplaat op, ging wijdbeens in een armstoel liggen en begon zichzelf te bevredigen, onderwijl in korte, hijgende zinnetjes pratend: ‘Betty... kijk es. Heb je geen zin om het zelf te doen? Ik weet heus wel dat je het altijd in bad deed. Je hoeft niet aan mij te komen, Betty... Ik zal ook niet aan jou komen. Maar laat mij toekijken, terwijl jij het doet. Waaróm nou niet, Betty?’
Dat was werkelijk meer dan vlees en bloed konden verdragen en op de vierde nacht was Betty, trillend van opwinding en seksuele drift, dan door de knieën gegaan.
‘Goed dan!’ zei ze. ‘Dat ik mezelf wel eens bevredig, heb ik nooit onder stoelen of banken gestoken. Als je dat zo fijn vindt, mag je kijken, Alice. Maar je blijft van me af, hoor!’
‘Ja liefje, alsjeblieft. Graag!’
Betty was toen naakt ruggelings op bed gaan liggen, met een hand van achteren tussen haar dijbenen en de ander van voren en was begonnen met zich te bevredigen met al haar sinds dagen opgespaarde geilheid, terwijl Alice gehurkt aan het voeteneinde van het bed zat, haar aanhitsend met bewonderende of geile of krolse opmerkingen. ‘Toe dan, Betty... Kom dan lekker klaar, Betty...!’
En op die basis hadden ze het daarna voorlopig gehouden. Betty vond het eigenlijk wel een pracht van een oplossing. Zij had geen ruzie met Alice gekregen - zij kreeg koffie en lekkere hapjes op bed gebracht - zij woonde praktisch voor niets en zij kon zichzelf voorhouden dat er geen sprake was van een lesbische verhouding, want Alice en zij raakten elkaar niet eens áán! Zij, Betty, deed niets meer dan zij al jaren deed, alleen mocht Alice nu toekijken, en wat was daartegen, als dat Alice zo’n groot plezier deed? En dat zoiets extra opwindend was, dat was Betty nu volkomen duidelijk, want zij hoefde Alice maar bezig te zien of het seksuele verlangen om het ook even te doen kwam in golven in haar opzetten. Waar zij eens twee- of driemaal per week genoeg had gevonden om haar verlangens te bevredigen, zat zij nu al in een tempo van een of twee keer per nacht en drie dagen eerder, toen zij Alice door haar kamer naar de wc zag wandelen, had zij uit zichzelf uit bed gefluisterd: ‘Alice... ik ben echt in de stemming, geloof ik. Ga gauw op de rand van mijn bed zitten en laat me even kijken...’
Alice wàs op de rand van het bed komen zitten, maar juist zo dat zij Betty nergens aanraakte. Zij was veel te slim om het risico te lopen Betty voor de tweede keer kopschuw te maken. Op deze manier kreeg zij haar óók waar zij haar hebben wilde... en misschien nog wel beter!

Betty stapte wuivend achterwaarts tussen de coulissen, met alleen twee kleine plaatjes aan dunne kettinkjes op haar tepels en een met pareltjes bezet lapje op haar venusheuvel. Voor de rest was zij naakt en in die kledij haastte zij zich door de kale gang in de richting van de kleedkamer, waar Alice op haar zat te wachten. Zij sloeg juist de hoek om linksaf om het einde gang in te gaan waarin hun kleedkamer was gelegen, toen zij haar weg versperd zag door een mannengestalte. Zij herkende... Les Hall.
‘Zo, lekker stuk!’ zei hij. ‘Je weet het wèl te verkopen, hè? Heb je al eens nagedacht over dat voorstel dat ik je deed?’ Betty keek onwillekeurig over haar schouder. ‘Weet Willie Lang dat jij hier bent?’
Les Hall grinnikte onbeschaamd. ‘Waarom zou ik hem dat aan zijn neus hangen? Ik ben altijd een beetje nieuwsgierig geweest hoe het er hierachter uitzag.’
‘Ik zou maar als de bliksem maken dat ik hier wegkwam,’ zei Betty. ‘Als Willie erachter komt dat je hier rondneust, lig je over een half uur met een stel gebroken ribben in het ziekenhuis.’
‘Kom kom, schatje. Niet van die stoere taal. Ben je op deze tent nog niet uitgekeken? Bij mij kun je meer verdienen, hoor. Of brengt die uienwinkel van je jou zoveel op dat geld je niks kan schelen?’
‘Wat zoek je eigenlijk hier?’
Les Hall grinnikte haar vriendelijk, maar tevens onbeschaamd toe. ‘Ik probeer al dagen je te pakken te krijgen, schatje. Maar je komt nooit meer ergens in een café om na werktijd een slokje te drinken. En Alice óók al niet. Jullie hebben het wel gezellig samen, hè? Zo gezellig dat jullie wel een stel tortelduiven lijken. Je zou d’r bijna wat van gaan denken...’
Betty voelde zich vuurrood worden. Verdomme nogantoe! Zouden ze nu al iets in de gaten hebben? Of zou die verrekte Alice haar mond hebben voorbijgepraat? Maar wat víél er in de gaten te krijgen? Er wàs niets lesbisch tussen Alice en haar. In een heftige opwelling van woede trok zij de arm achteruit, met geopende hand en siste: ‘Als je nou niet als de gloeiende godverdomme maakt dat je opzij gaat...’
Haar blauwe ogen spoten zulk een heftigheid dat Les Hall meteen, met sussende gebaren van zijn handen, opzij ging en zich ruggelings tegen de muur drukte om haar voorbij te laten.
‘Kalm maar, katje. Bewaar je temperament voor nuttiger momenten. Hahaha!...’
Betty kwam de kleedkamer binnen stuiven en zag Alice met een glas in de hand achterover liggen op de sleetse divan die daar lang geleden was binnengesleept om het kale vertrek wat gezelliger te maken. ‘Wat doet die verrekte Les Hall hier in de gang?’
Alice trok de wenkbrauwen omhoog. ‘Les Hall? Wáár in de gang?’
‘Hier. Vlak hier buiten de deur stond-ie op mij te wachten. Heb je ons dan niet horen praten?’
‘Ik hoorde je wel met iemand praten, maar hoe kon ik nou op het idee komen dat het Les Hall was?’
‘Trouwens, hoe komt die hier achter de coulissen?’
Alice plukte aan een lip en keek nadenkend: ‘Da’s mij ook een raadsel! Wacht eens even... verderop, aan het einde van de gang, is een achterdeur. Maar die behoort op slot te zijn. Daar zit van binnen een grendel op en die deur is bedoeld als vluchtuitgang bij brand of in geval van een politieoverval. Kom mee kijken.’
Zij nam Betty bij een pols, deed de kleedkamerdeur open en keek de gang op en af. Uit de verte drong het clubrumoer tot hen door. ‘Niets te zien. Nou kijken hoe het met die deur zit.’
Zij gingen een eind de gang af, een paar traptreden af, langs een stapel oude pakkisten, door een vertrek dat vol stond met kratten frisdrank en oude clubdecoraties, en stonden dan stil voor een roodgeverfde en hier en daar roestige, ijzeren deur. Een zware grendel zat stevig op zijn plaats geschoven, maar dat was niet het enige. Betty was op een boerderij opgegroeid en had zo het een en ander met schuurdeuren en grendels te maken gehad. Zij wees met een vinger: ‘Die is pas geleden in de olie gezet. Kijk... het spul druipt er nog af.’
‘Dat is wel mogelijk,’ zei Alice droog. ‘Maar die grendel zit er van binnen op. Hierdoor is heus niemand naar buiten gegaan.’
Betty keek over haar schouder. ‘Maar waar is die Les Hall dan gebleven? Hoe kan die dan hier achter het toneel gekomen zijn?’
Alice keerde zich van de ijzeren deur af, pakte Betty bij een arm en zei korzelig: ‘Wat kan mij dat nou verdommen? Dat zijn Willie Lang zijn zaken en niet de onze.’ - Zij sloeg snel een arm om Betty’s naakte, warme middel en drukte haar dicht tegen zich aan. ‘Kom nou mee naar onze kleedkamer, schatje. Ik zit al een eindeloze tijd op je te wachten... Kòm nou!’
‘We zullen het gezellig maken,’ zei Alice, nadat zij de deur van hun kleedkamer van binnen op slot had gedraaid. ‘Ik ben in een extra opgewonden bui vanavond en ik wil alles goed zien.’ Zij begon een schemerlamp die anders altijd in een hoek stond, te verplaatsen tot het volle licht ervan op de divan viel.
‘Radiootje aan...’ zei Alice, en zocht even tot er muziek kwam op het transistorapparaat dat zij enkele dagen tevoren had gekocht, speciaal voor hun kleedkamer. ‘Ga op de divan liggen, liefje, en doe langzaam, héél langzaam die dingetjes uit die je nog aan hebt. Kijk... ik ga hier in deze stoel vlakbij je zitten. Wij samen lekker in het licht, want ik wil alles, àlles zien. Oh, Betty... Betty! Ja, doe je ene been omhoog, Betty, verder omhoog, en kijk eens naar mij... Zeg eens: Maak jezelf eens lekker klaar, Alice...’
Alice zat onderuit gezakt in de oude, lage armstoel, met de benen wijd uit elkaar, streek met de ene handpalm over haar linkerborst en aaide met de andere nu eens langs de binnenkant van haar dijbenen en dan over haar welig, kroezig, donker schaamhaar. ‘Buk je eens voorover, Betty... kijk er eens diep in... Mag ik straks ook bij jou kijken?’
‘Ja hoor,’ zei Betty. ‘Jij mag straks àlles van me zien.’
‘Ben je lekker geil, Betty?’
‘Dat ben ik de hele avond al, Alice... Ga je lekker, Alice?’
‘Betty... wil je straks één ding voor me doen?’
‘Alice, als het maar niet...’
‘Nee, Betty, heus niet. Iets waar ik al dagen van droom. Dat lijkt me zo vreselijk opwindend om te zien...’
‘Wat dan, Alice?’
‘Wil je een klein eindje een kaars in stoppen, Betty?’
‘Alice!’
‘Ik wil het éérst doen, Betty, Ik zal het wel het eerst doen. Dat lijkt me zo’n leuk, spannend iets om naar te kijken. Je vinger doe je er toch ook in?’
‘Dan moet ik eerst goed in de stemming zijn.’
‘Goed, liefje, goed. Ik zal je wel in de stemming maken. Kijk eens, Betty... nu houd ik mijn schaamlipjes open... Zie je mijn kittelaartje mooi hard en stijf worden?’
Betty had Alice al in heel wat vreemde buien meegemaakt, maar nog nooit zo aanhalig en opgewonden als deze avond. Zij kon er gewoon niet genoeg van krijgen en toen Betty, voor wie twee keer klaarkomen achter elkaar gewoon het maximum was, uitgeput achterover lag op de divan, met een been en een arm slap tot op de grond afhangend, was Alice nog met die kaars in de weer.
‘Laat me nog éven kijken, Betty, nog even maar. Ik wil nog één keertje...’
‘Maar ik kán niet meer, Alice. Ik háál het niet meer.’
‘Doe maar alsof, Betty. Doe maar met je vingers alsof.’
Het was helemaal een vreemde avond, want kort daarop sprong Alice plotseling overeind, riep: ‘Kom, laten we ons aan gaan kleden, dan fuif ik je op een lekker hapje in de Palace Lounge.’ Ze had geen rust of duur meer voor Betty zich in haar shantung mantelpak had gehesen en achter haar aan door de kale gang naar de uitgang liep.
‘Jezus!’ zei Betty. ‘Wat ben jij afschuwelijk actief. Ik ben bèkaf. Twee keer achter elkaar is voor mij de tax hoor. Hoe vaak heb jij het in godsnaam gehaald?’
‘Ik vier keer,’ zei Alice met een kirrend lachje.
‘Vier kéér! En dan nog zin om op de toer te gaan! Hoe hou je het vol?’
‘Maar ik ben ook in een heel bijzondere bui,’ zei Alice, met een geheimzinnig lachje. ‘Misschien hoor je nog wel eens waarom!’ Verder wilde ze niets loslaten, wat Betty ook probeerde. Maar toen ze tegenover elkaar zaten aan een tafeltje met een geweldige, kostbare schaal hors d’oeuvres en een fles champagne, waarop Alice met alle geweld wilde fuiven, zei ze ineens: ‘Zo’n toer, als die van ons samen, daar in de kleedkamer... die is eigenlijk goud waard, weet je dat?’
‘Je bedoelt...?’
‘Jaja. Jij daar op de divan en ik met wijdopen benen. In die stoel en dan om beurten met die kaars. En dan die gezichten die we erbij trekken als we klaarkomen en mekaar zitten op te jutten. Er zijn mannen genoeg die er pakken dollars voor over hebben om zoiets te kunnen bekijken.’
‘Ik moet er niet aan dénken!’ zei Betty. ‘Al boden ze me tienduizend dollar in goud, dan zou ik het nog niet willen. Niet eens kúnnen!’
‘Maar ze hoeven er niet echt bij te zijn, schatje. Je zou ze kunnen laten kijken door een stel in de wand geboorde gaatjes. Of door een van die bijzondere spiegels die ze tegenwoordig hebben, waar je alleen maar van de ene kant af doorheen kunt kijken.’
Betty maakte een afwerend gebaar met beide handen: ‘Alleen het idee al zou genoeg zijn om me te laten afknappen.’
‘Toch gebeurt het meer dan je denkt,’ zei Alice, een half Russisch ei in haar mond schuivend. ‘Je hebt heel nette meisjes die er hun uitzet mee hebben verdiend. Ik ken er twee, die studeerden sociologie, en die wilden hun gezichten er niet op hebben. Dus die zetten kleine maskertjes en een pruik op.’
‘Die wilden hun gezicht wáár niet op hebben?’
‘O, dat was voor een filmpje,’ zei Alice achteloos.
‘Heb jij... heb jij zoiets ook wel eens gedaan?’
‘Wis en waarachtig wel,’ zei Alice. ‘Ik had eens vijfhonderd dollar nodig voor een abortus en geen vast werk. Dus ik naar zo’n knaap toe die van die filmpjes maakte. In twee dagen had ik ze verdiend. Makkelijker kan het al niet. Het is voor ons makkelijker dan voor mannen.’
‘Voor ons makkelijker?... Waarom?’
Alice barstte in een proestlach uit: ‘De meeste mannen zijn reddeloos impotent als ze iets met een vrouw moeten doen voor een filmcamera. Ze krijgen dat stomme ding niet overeind. Daar hebben wij geen last van. Een kaars gaat er altijd in. En een gezicht trekken of je klaarkomt, is ook niet zo moeilijk. Je doet maar net of je heel erg pissen moet en dan ineens op de wc zit. Dat is precies de goede uitdrukking.’
Betty keek oprecht geschokt. Alice haalde de schouders op. ‘Het is allemaal een vak, liefje. Dat zal je zelf ook nog wel leren.’
Jaja. Betty zou dat eerder leren dan zij zelf wel vermoedde.

Hoofdstuk VII

Het weer sloeg plotseling om en werd van een bijna tropische hitte.
‘Weet je wat we wel eens doen als het zo beestachtig benauwd is?’ zei Alice tegen Betty. ‘Jij kunt toch zwemmen, hè?’
‘Natuurlijk kan ik zwemmen.’
‘Een mijl of twintig de kant van Vedras uit loopt een riviertje onder de hoofdweg door. Niet ver daarvandaan verwijdt het zich tot een grote poel of een klein meertje of hoe je dat noemen wilt. Er rondom heen zijn wat heuvels met dennen en struiken en daar kun je heerlijk zwemmen bij maanlicht. Als wij klaar zijn met werken zijn alle normale burgers allang naar huis en hebben we de hele plas voor onszelf. Idee of niet?’
‘Dat lijkt me een fantastisch idee!’ zei Betty. ‘Waarom nemen we niet een paar dekens mee en een thermoskan koffie? Dan kunnen we daar in de frisse lucht slapen in plaats van in die flat met dat eeuwige gezoem van de airconditioning.’
‘Haha!’ lachte Alice. ‘Het bloed van het gezonde boerenmeisje van de uienfarm gaat weer spreken. Maar laten we dat zo maar doen. Ik zal wel zorgen voor een kan koffie en wat whisky voor mezelf. Maar jij maar wat sandwiches, want je krijgt altijd honger van die sportieve toeren... en van andere toeren ook natuurlijk.’
Betty had zich volkomen bij hun verhouding, zoals die nu was, neergelegd. Zij was er volledig van overtuigd dat wat zij samen deden niets met een lesbische verhouding te maken had. Zij was ervoor naar een boekwinkel in Vedras gegaan, waar niemand haar kende, en had daar een stel boeken gekocht: sommige moderner en andere ouder, over seksuele afwijkingen. En daaruit was haar volkomen duidelijk geworden dat Alice en zij eigenlijk niets anders deden dan miljoenen jonge, normale Amerikaanse koppels van jongens en meisjes die in hun auto’s uit vrijen gingen. Het werd uit de moderne boeken overduidelijk dat wederzijds masturberen of zelfs elkaar klaarmaken de nieuwste Amerikaanse sekssport was, met enorme voordelen natuurlijk. Je hoefde niet bang te zijn voor zwangerschap, je hoefde geen ingewikkelde verhalen op te gaan hangen over ‘houden van’ en je hoefde niet met veel fratsen en verhalen eerst de ander te gaan veroveren of verleiden. Je zei eenvoudig precies hetzelfde wat Betty en Alice bedoelden als ze elkaar zijdelings aankeken (ze waren nu zo goed op elkaar ingespeeld dat woorden vrijwel overbodig waren geworden: een blik of een licht gebaar waren voldoende om te weten wat de ander bedoelde). Je had er zin in om lekker even te masturberen en als de ander daar óók zin in had, dan deed je het fijn even samen. Het was niet zo eenzaam als het op je eentje doen en veel, veel opwindender. Oja. Dat wel. Wat zij en Alice deden... daar was niets lesbisch aan. Dat was pas als je van elkaar ging houden of samen sliep... of elkaar ging kussen. Maar dat had Alice nooit meer geprobeerd. Ze kwam wel heel dichtbij, om alles goed te laten zien en ook goed te kunnen kijken. Maar ze kwam met geen vinger meer aan Betty’s lichaam. Zo nu en dan had Betty wel eens de gedachte bij zich voelen opkomen: ‘Het zou toch wel fijn zijn als Alice nu eens bij mij... net als die ene keer...’ maar die gedachte duwde zij dan snel en heftig weg, want helemaal lesbisch worden, daar was Betty als de dood voor. Waarom eigenlijk... waaròm? Want wat was zij nu? Helemaal níéts. Zij wilde niet met mannen naar bed... en niet met vrouwen. Was het dan haar lot om tot de dag van haar ouderdom zichzelf te bevredigen? Ach... kon zij maar een man vinden die met haar wilde doen wat Alice deed. Dan zou je met een man kunnen gaan samenwonen zonder dat akelige, afstotende... Brrr!

Zo gauw Betty haar laatste show achter de rug had, holde zij naar de kleedkamer en daar stond Alice al gereed met een pakje sandwiches, het radiootje, een kan koffie en een halve fles whisky. ‘Pak jij die rol dekens? De auto heb ik al voorgereden.’
Twee minuten later suisden zij door de van neon blikkerende pretstraat van Wells City, met hoog boven zich een driekwart maan en een keurcollectie sterren. Betty lag schuin achterover in de voorzitting en haalde diep adem. ‘Dat blaast de stank van die drank en sigaren uit je longen.’
Alice grinnikte, ging een bocht om en zei: ‘En de lucht van uien dan? Had je daar vroeger geen last van?’
‘Zolang je ze niet opensnijdt, ruiken ze niet of nauwelijks.’ zei Betty kortaf. Om een of andere reden kon ze schampere opmerkingen over haar uienfarm nog steeds niet velen, hoe een ellendige en sombere jeugd ze daar ook had doorgebracht.
Zij reden een paar mijl zwijgend verder, tot ook de laatste gebouwen van Wells City achter hen lagen. Dan, nog steeds tevreden achterover liggend tegen de rugkussens, vroeg Betty: ‘Alice... heb jij eigenlijk veel met meisjes... Ik bedoel, wij wonen nu samen en we begrijpen elkaars seksuele eigenaardigheden zo verdomd goed. Heb jij dat wel eens eerder met een ander meisje gehad?’
Alice wierp een snelle blik opzij naar het gezicht van Betty, nam dan een hand van het stuur en legde heel even haar handpalm op Betty’s schouder, maar nam die snel weer weg. ‘Zoals met jou? Nog nooit. Jij bent voor mij het absolute einde, Betty. Als ik je panties maar aan de waslijn zie hangen, ben ik van onderen al nat aan het worden.’
Betty schoot in de lach. ‘Eigenlijk gek dat wij in staat zijn elkaar zo verschrikkelijk op te winden en dat zonder elkaar zelfs maar aan te raken.’
‘Vraag ook niet wat me dat kost,’ zei Alice droog.
Het duurde een tel of wat voor die opmerking tot Betty doordrong. ‘Wat het je kòst?’
Alice sloeg wild met de vuist op het stuurwiel. ‘Ja, natuurlijk, voor de duivel! Denk je dat ik af en toe niet de grootste moeite heb om me in te houden? Ik ben stapelgek van jou, besef je dat zelf niet? Maar ik weet hoe je erover denkt en ik wil het risico niet lopen dat ik je kwijt raak. Dáárom blijf ik zo zorgvuldig van je af. Maar dat wil jij niet weten. Je wilt er liever niet aan denken. Wat dat betreft ben je een koud en egoïstisch kreng, Betty. Denk niet dat ik nu bezig ben je te versieren, hoor. Maar wat zou het je eigenlijk kosten om goed te vinden dat ik je zo nu en dan eens aanraakte of kuste?’
Betty klemde de handen ineen tot de nagels van binnen pijn deden in haar palmen en zei dan: ‘Op zichzelf... zou ik dat niet zo erg vinden, Alice.’
‘Zozozo. Zou je dat niet erg vinden? Complimenteus hoor.’
‘Zo bedóél ik het helemaal niet, liefje. Ik zeg het stom en verkeerd. Ik zou het misschien zelfs wel prettig vinden, maar ik vertrouw mezelf niet. Als ik dááraan toe ga geven... je weet wat er die eerste nacht gebeurd is. Toen we samen in bed...’
‘Ik wil er niet meer aan denken,’ zei Alice. ‘Anders word ik horendol. Ik vraag me alleen wel eens af, hoe wil jij nu eigenlijk verder? Nooit slapen met een man en nooit slapen met een vrouw?’
Dat had Betty zich al honderden keren afgevraagd, maar zij had geen zin om dat zomaar voetstoots aan Alice toe te geven. Dat maakte haar al te kwetsbaar. ‘Heb jij dan wel eens, Alice... op echt lesbische manier met een meisje samengewoond?’
‘Ja,’ zei Alice bits. ‘Drie maanden lang. Helemaal als man en vrouw. Samen in bed slapen en alles. We gingen samen naar de bioscoop en lazen dezelfde tijdschriften... Helemaal.’
‘Maar... hoe is daar dan een eind aan gekomen?’
Alice gaf een fikse trap op het gaspedaal, passeerde met een zwiep een voor hen uit rijdende vrachtauto, kwam weer op de rechterrijbaan terug en zei dan, kortaf: ‘Ik heb geen zin om dat vanavond op te rakelen. Misschien vertel ik het je nog wel eens een keer. Als ik in de juiste stemming ben. Kijk... Hier gaat de rivier onder de hoofdweg door. Vlak voor de brug gaan we rechtsaf en dan een bosweggetje over tussen de bomen.’ De koplichten zwenkten zijwaarts langs een waarschuwingshek. Alice minderde vaart en de volgende vijf minuten hobbelde de auto deinend over een primitieve, slingerende bosweg tussen bemoste boomstammen. Het ging nu eens heuvelop, dan weer heuvelaf, tot de bebossing langzamerhand ging plaatsmaken voor een lagere begroeiing met struikgewas, en ook dat hield geleidelijk aan op en het licht van hun koplampen scheen in de lengte over een smalle gras 11 vallei, met in het midden een rimpelloze, in het maanlicht glinsterende plas. Honderden meters verder, aan de overkant, flakkerde het vuurtje van een ander stel waterliefhebbers. Alice zette de auto stil, trok de rem aan en liet het portier openzwaaien.
‘Neem jij de dekens mee?’ Haar hand trok de sleuteltjes uit het contactslot en zij wachtte tot Betty met de rol dekens naar buiten was gekomen. ‘Loop maar achter mij aan.’
Hun lage schoenen schuurden door het nog warme, halfdorre gras en door het zachte maanlicht liepen zij schuin op de glinsterende wateroppervlakte af.
‘Er moet hier ergens een platte steen zijn die je als tafel kunt gebruiken,’ mompelde Alice. ‘Ha, ik zie hem al.’
Zij zette de thermoskan, het pakje sandwiches en de fles whisky plus wat kartonnen bekertjes bovenop de steen, legde de handen op de rug en stond even rond te kijken. Betty liet de rol dekens vallen en was juist begonnen haar schoenen uit te schoppen, toen een mannenstem vlak achter haar zei: ‘De dames zijn keurig op tijd. Ik heb intussen wat droog hout verzameld voor een vuurtje.’ Een bos droge takken kletste naast de platte steen in het gras.
‘Dag, Les,’ zei Alice, en ging met een lusteloos soort van gebaar in het gras zitten, met haar rug tegen de steen en haar gezicht naar het water. ‘Sorry, Betty. Maar ik kon niet anders. Dat hoor je straks allemaal wel. Laat ik maar beginnen met een bel whisky.’
Betty stond op één blote voet in het gras en vroeg, half ongelovig: ‘Heb jij... Heb jij dit zo in elkaar gezet, Alice?’
‘Dat heb ik,’ zei Alice mat en liet wat whisky in een kartonnen bekertje klokken. ‘Ik zei al: ik kon niet anders. Er was geen enkele manier om daar onderuit te komen. Is er al jaren niet. Dat is een van de redenen waarom ik het soms op een zuipen zet.’ Zij liet een vreugdeloze lach horen en sloeg het bekertje whisky in één teug achterover. ‘Jij denkt dat Willie Lang uitgekookt is, maar...’
Les Hall had zich gebukt om met een aansteker de brand te steken in wat dunne, droge takjes die hij nu tussen de dikkere in schoof. Een gele vlam lekte knetterend omhoog.
Lachend kwam hij overeind en zei: ‘Ik heb er geen enkel bezwaar tegen dat die goeie, beste sul van een Lang denkt dat hij slimmer is dan ik. Het is helemaal ook de bedoeling niet dat hij mijn spelletje doorkrijgt, want dan gaan ze niet meer op.’
Betty keek verwilderd heen en weer tussen het achterhoofd van de drinkende Alice en het gezicht van de grijnzende Les Hall, na van onderen verlicht door de snel hoger wordende vlammen. ‘Hebben jullie me hier in een of andere val gelokt?’
‘Nou nou,’ zei Les Hall. ‘Zo moet je dat niet noemen. In de val zit je al lang, meisje. Maar het leek mij hier een geschikte plaats om je duidelijk te maken wie er van ons drieën de baas is. Ga eens rustig op die steen daar zitten.’
‘Nee!’ zei Betty heftig. ‘Ik ga niet zitten. Ik wil hier weg.’
‘Alice?’ vroeg Les Hall zonder stemverheffing. ‘Heb je de sleuteltjes van je auto in je zak?’
‘Ja ja,’ zei Alice mat. ‘Luister nou wat hij te vertellen heeft Betty, dat is heus veel verstandiger.’
‘Juist zo,’ zei Les Hall tevreden, met een losse tak porrend in het vrolijk knetterende vuurtje. ‘Kijk eens Betty, ik ben in zaken altijd heel redelijk. Ik heb een behoorlijke cent aan jou verdiend en daar wil ik je best je portie van geven. Mits je dan ook in de toekomst verder wilt meewerken.’
‘Ik?’ riep Betty. ‘Jij aan mij iets verdiend? Hoe kun jij aan mij iets verdiend hebben?’
‘Nou,’ zei Les Hall. ‘Die toer met die kaars in jullie blote, geile kutjes is een werkelijk daverend succes gebleken. Men roept om meer mag ik wel zeggen. Als voor zoiets een Oscar bestond maakte je een beste kans om er een voor te krijgen.’
Betty probeerde een paar keer iets te zeggen, maar de woorden bleven in haar keel steken. Op het laatste bracht zij uit: ‘Alice! Heb jij hem verteld wat wij...’
Les Hall barstte in een schaterend gelach uit en sloeg zich met een hand kletsend op de knie. ‘Vertéld!?’ lachte hij. ‘Er hoeft niet veel verteld te worden lieve, kuise Betty, want ik heb er, alles bij elkaar, precies veertig minuten 16mm-film van overgehouden. Ik had méér kunnen hebben, want jullie zijn een recordtijd samen bezig geweest daar op die divan, maar ik heb een paar stukken verloren omdat ik af en toe een nieuwe trommel in mijn camera moest zetten. Maar veertig minuten is een pracht van een tijd, hoor. In dit bedrijf praktisch een hoofdfilm. Hahahaha...!’
Betty voelde al het bloed uit haar gezicht wegstromen en enkele tellen lang was het of haar hart daadwerkelijk stilstond. Zij liet zich neerzakken in het gras en hield zich overeind, steunend op haar gestrekte armen. ‘Het is niet wáár...’ zei ze, bijna huilend voor zich uit. ‘Al die dingen die wij... O, god! Wat is er met die film gebéúrd?’
‘Je hoeft niet zo tekeer te gaan,’ zei Les Hall, nu op kalmere toon. ‘Er bestaat geen vrees dat iemand je zal herkennen, hoor. Je denkt toch niet dat ik zo gek ben om die film hier in Wells City of omstreken af te gaan draaien? Die is verkocht aan een heel duur pornografisch syndicaat in New York en de kans dat je ooit iemand tegenkomt die je herkent, kun je rustig verwaarlozen. Zolang je niet in New York gaat wonen, tenminste. En zelfs dan is de kans niet zo groot. Bovendien heb je nog eerder kans dat ze je kut herkennen dan je gezicht... Hahaha...!’
Betty ging ineengedoken zitten, met de handen voor het gezicht. Les Hall wandelde naar de rand van het struikgewas, zocht daar wat droge takken bijeen, kwam ermee terug en gooide ze op het vuur. ‘Ik had zo gedacht, lieve Betty, aan jou een briefje van honderd dollar te geven als honorarium voor je lang niet slecht acteurswerk in dat filmisch meesterwerk.’
Betty zei dof, tussen haar tanden: ‘Ik wil geen cent van dat vieze geld aanraken.’
Les Hall porde weer in het vuur. ‘Zoals je wilt, mijn beste kind. Dat bespaart míj alleen maar geld. Dan blijft ons alleen nog het maken van een afspraak voor plaats en uur voor de opnames van het volgende filmisch epos. Ik had daar een ietwat ander scenario voor in het hoofd, met wat meer een verhaaltje erin. Jij komt lekker sexy gekleed bij een huisdeur aanbellen om het een of andere te verkopen. Schoonheidscreme of wasmiddelen of zoiets. En Alice hier doet de deur open en ziet wat in jou en zegt: ‘Kom effe binnen’. Daar gaan jullie op de bank zitten en dan beginnen jullie een lekker lesbische striptease met alles erop en eraan. Dat hele geval film je in één middag weg en ik betaal jullie elk 250 dollar voor een middag werk. Wel?’
‘Ik verzuip me nog liever daar in die plas!’ zei Betty.
Les Hall zuchtte. ‘Wat is het toch moeilijk om vrouwen redelijk te leren denken. Kijk, ik verkoop die films helemaal aan het andere einde van het land, in New York. En wat ze in New York maken, gaat hier naartoe. Juist om te zorgen dat de modellen zo weinig mogelijk worden herkend. Maar als jij niet verder wilt meewerken, beste Betty, dan heb ik er geen enkel belang meer bij of je wel of niet wordt herkend en dan verkoop ik morgen een paar afdrukken van die films aan een stel rijke, geile bokken uit die stripclub waar jij optreedt. Die hebben daar best een aardige cent voor over. Voor zo’n stunt! Twee van die stripmeiden, waar ze nooit aan mogen komen... samen lesbisch geilend op een divan! Veertig minuten lang!’
Betty hief langzaam het hoofd op, keek Les Hall lang en strak aan en zei dan, tussen opeengeklemde tanden: ‘Kerels als jij, Hall... dat is het soort dat vroeger of later wordt gevonden met een mes tussen de ribben.’
‘Joei, joei joei!’ zei Les Hall zorgelijk en klakte met de tong. ‘En wie zou dat wel moeten doen?’ Als ze alle handige jongens als ik met messen moesten gaan steken, lagen de ziekenhuizen dag en nacht overvol. Daar is geen beginnen aan. En je moet goed begrijpen, meisje, er is eigenlijk helemaal niets aan de hand! Je doet niks anders met Alice of met een andere zus, dan wat je van nature lekker vindt, en je verdient er nog dik poen mee, ook.’
Betty lichtte het hoofd op uit haar handen en herhaalde: ‘Met een àndere zus?’
‘Ja, wat dacht je? De klanten willen wel eens wat variatie, niet? Ik kan niet altijd aan komen zetten met jou en Alice. En wat helemáál in is, dat is een triootje. Twee grieten en een man.’
Betty kwam overeind of ze door een wesp gestoken was. ‘Je bedoelt... Alice en mij en een màn?’
‘Ja. Wat is ertegen? Je hoeft het niet écht te doen! Alice en ik hebben er bosjes gemaakt. Nietwaar, Alice?’
Alice zat weer uit de fles te schenken, nog steeds met haar rug tegen de steen zitten. Zij antwoordde mat: ‘Ja hoor. Bosjes.’
Betty balde de vuisten en keerde zich met een ruk naar haar toe. ‘En jij wist... Jij wist al die tijd wat hij... wat deze schoft hier van plan was?’
‘Jaja,’ zei Alice. ‘Jij bent niet de eerste, hoor.’ Zij lachte bitter. ‘Maar jij bent wèl de eerste waar ik echt op tippelde. Je kunt het geloven of niet. En je hoeft niet bij mij aan te komen met verwijten of scheldpartijen of een ander soort van gejank, want ik kan zelf ook geen kant uit. Ik? Als ik kloten had, zou ik zeggen dat hij daar me bij de kloten had. Hij kan me morgen voor tien jaar de bak in laten draaien als hij dat zou willen. Zó zit dat. We doen allemaal wel eens iets stoms en dat heb ik ook gedaan. Alleen moet ik er nog geregeld voor betalen.’
De schok was nog steeds zo groot dat Betty’s hersens met grote vertraging werkten. ‘Maar hoe... Waar zat hij dan. Met die filmcamera?’
‘In de kleerkast,’ zei Alice. ‘Daar zit zo’n klein vierkant ruitje in. Je hebt dat wel eens gezien, natuurlijk, maar er nooit op gelet. Ik zette de radio aan om eventueel geluid van die lopende camera te overstemmen en die schemerlamp...’
‘God, ja. Die schemerlamp!’ Betty’s stem werd extra bitter. ‘Jij zei dat je alles zo goed wilde zien. Oh... afschuwelijk!’
‘Nou, zo dramatisch hoef je nou óók weer niet te doen,’ zei Les Hall. ‘We hebben heel wat gekkere dingen gefilmd, hoor. Weet je wat voor toer heel erg populair is?’
Betty keerde zich met een ruk om en gilde, zo luid dat het over het meertje heen schalde: ‘Ik wil het niet weten. Ik wil het niet horen en niet weten!’
Les deed een paar stappen naar haar toe en zei dreigend: ‘Nou moet je je grote bek houden en het hier niet op een schreeuwen zetten, anders neem ik andere maatregelen! Goed begrepen? Kom eens hier, Alice. We zullen een kleine demonstratie geven voor dit stukje uit de uienklei getrokken imitatie-onschuld. Ga eens op je rug liggen op die steen. Betty... Kijk.’
Betty bleef met de rug naar hen toe staan en reageerde niet. Les deed een woedende stap naar voren, pakte haar in de nek met een greep als van een stalen val en siste haar toe: ‘Blijf stáán zo en kijk. Dat hoort meteen bij je opvoeding en dan weet je waar je aan toe bent. Alice... ga liggen.’
Alice kwam overeind, leegde het bekertje met whisky in één lange teug, hoestte even, hees haar rok omhoog tot in het middel, hield die daar met een hand vast en duwde met de andere haar dunne, nylon panty zover mogelijk naar beneden, wrikte even met haar benen tot het kledingstuk op haar enkels zakte en stapte eruit. Betty, nog steeds met de pijnlijk knellende greep van Les Hall’s vingers in haar nek, stond roerloos toe te kijken, terwijl Alice zich ruggelings op de platte steen legde met de benen wijd uiteen en de handen onder het hoofd. Het pakje sandwiches viel vergeten in het gras. Het maanlicht dwaalde sprookjesachtig neer op haar platte, melkblanke buik en het geheimzinnig schemerende, donkere schaamhaar in de opengeklapte driehoek.
‘Jij blijft godverdomme staan zoals ik je heb neergezet, hoor je?’ snauwde Les Hall tegen Betty. ‘Ik sla je rustig twee blauwe ogen!’
‘Dat doet hij ook, hoor,’ zei Alice, omhoog pratend tegen de sterren. ‘Blijf nou maar staan en kijk. Dat hoort bij je opleiding.’
Les Hall liet Betty’s nek los, liep naar de platte steen toe en bleef daar staan, neerkijkend op de open V van Alice’s lange, slanke benen. Dan knielde hij langzaam neer in het gras, bukte zich voorover en drukte zijn mond tegen het donkere schaamhaar.
‘Ooooh... Aaah!’ steunde Alice, met haar heupen draaiend. ‘Je tong erin, Les...’
‘Als je de mijne eruit haalt,’ zei Les.
‘Kom maar... kom dan maar,’ hijgde Alice, en Les Hall stond op, met een grijnzende, sadistische trek op zijn gezicht en liep om een van Alice’s benen tot hij naast haar heup stond. Haar handen kwamen omhoog, stegen naar zijn gulp, haalde de rits naar beneden, tastten daarbinnen even rond en dan kwam de lange, stijfstaande mannelijke roede te voorschijn die Alice nu langzaam heen en weer begon te masseren.
‘Lekker zo, Les? Lekker? Grijp me daar beneden, Les. Knijp me.’
Een hand van Les dwaalde zijwaarts naar Alice’s buikhaar en begon dat in cirkels rond te masseren en dat ontlokte nieuwe kreunen en kreetjes aan de half openhangende meisjesmond. Dat Alice, deze zelfde Alice, nu bij een man - zulk een gehate schoft van een man - hetzelfde genot kon vinden als anders alleen maar in haar intieme, geheime uren met Betty... dat was een schok, zo enorm, dat Betty niet in staat was de ogen af te wenden. Als gehypnotiseerd door afschuw bleef zij roerloos in het gras staan, kijkend naar hun bewegingen, luisterend naar hun geile kreten, tot het duidelijk werd dat Les het toppunt van zijn opwinding had bereikt en klaar ging komen.
‘Spuit maar... spuit maar!’ zei Alice, gaf een paar laatste korte rukken en dan spoot het sperma, vaag glinsterend in het maanlicht, met een zacht ploppend geluid midden op de blankheid van de ontblote meisjesbuik.
‘Ah... dat was een goeie,’ zei Les, met een grijns. ‘Dat kwam omdat onze Betty stond te kijken.’
‘Dat geeft een extra kick,’ zei Alice, langzaam overeind komend. ‘Ik ben intussen twee keer gekomen. Waar is de whisky?’
Les Hall ritste zijn broek dicht en haalde een pakje sigaretten te voorschijn. ‘Kijk,’ zei hij tegen Betty. ‘Je denkt misschien wel dat gewone naaipartijen het meest in trek zijn voor pornografische films, maar daar is geen sprake van, hoor. Dit soort toeren zoals jij maakt met Alice, en zoals ik daarnet met Alice, dáár geven ze grof geld voor.’
‘En als je het met zijn drieën doet, nog dubbelop,’ zei Alice, weer bezig met de whiskyfles. ‘Geef me je zakdoek ‘s, Les, anders plakken mijn kleren aan mijn navel vast.’
‘Kijk, liefje,’ zei Les tegen Betty. ‘Ik verwacht niet van je dat je net zo’n heetgebakerde seksbom bent als Alice, hier. Die is voor alles in, als ze maar klaarkomt. Voor mijn part ben je zo koud als een diepvrieskast, mits je maar goed komedie speelt.’
‘Oh, dat doet ze wel,’ zei Alice, haar buik afwrijvend. ‘Ze zal wel moeten, wil ze niet dat we tien exemplaren van die film hier in circulatie brengen.’
‘Maar...’ Betty zag nog één laatste mogelijke uitweg uit de val waarin zij was gemanipuleerd. ‘Als je die film draait... hier in de omgeving, dan herkennen ze jou óók, Alice?’
Alice gooide het hoofd achterover en lachte schel en schamper tegen de serene maan. ‘Of mij dat één flikker zou kunnen schelen. Ik heb hier niks meer te verliezen, hoor. Kind noch kraai, noch reputatie.’
‘Jaja,’ zei Les Hall met een zeker soort van respect in zijn stem. ‘Die Alice is een harde, hoor.’
Het begon tot Betty door te dringen dat die Alice inderdaad een heel erge harde was. En een goede, uiterst geraffineerde toneelspeelster, ook nog. God nog an toe... dat ze dáár in was getrapt!
‘En?’ vroeg Les Hall, na een paar minuten. ‘Denkt onze ongenaakbare en kuise Betty dat ze voor rede vatbaar is?’
‘Ik zal wel moeten,’ zei Betty dof.
‘Dan zul je niks hebben om over te klagen,’ zei Les tevreden. ‘Geef mij mijn zin en ik ben een schat van een man. Maar owee als iemand probeert me tegen te werken.’
‘Amen!’ zei Alice, op veelbetekenende toon.

Hoofdstuk VIII

Betty Kalin zat voor het raam van haar farm, dat uitzicht verleende over de vlakke, uitgestrekte velden met slechts hier en daar, in de hete verte, het dak van een schuur of boerderij. Zij zat schrijlings op een rechte stoel, als een ruiter te paard, met de ellebogen op de leuning en een open blik bier in de hand.
Het was haar zevende bier en haar blik begon al zweverig te worden. Maar zij was nog lang niet zweverig genoeg. Haar geheugen werkte nog veel te scherp en te precies. Betty gooide het hoofd achterover, goot de rest van het lauwe bier naar binnen, stond traag op en ging de keuken in om een nieuw blik aan te breken.
‘Dat verrekte rotbier helpt niet,’ mompelde ze, met haar knie tegen een stoel stotend. ‘Ik zou eigenlijk whisky moeten hebben...’ Met het open blik bier in de hand stommelde zij terug naar haar uitkijkpost bij het raam en ging daar weer zitten staren, nog steeds niet in staat om haar gedachten en herinneringen stop te zetten. Als een eindeloze film van verschrikkingen ging telkens weer alles aan haar geestesoog voorbij wat er haar, in de afgelopen weken, was overkomen. Zij voelde zich of er een plank boven een afgrond plotseling onder haar was uitgetrokken. Zij had zich zo veilig gewaand, in die mooi uitgekiende verhouding met Alice. Geen last met die verafschuwde mannen... geen lesbische verhouding... alleen maar een beetje onschuldig samen masturberen. Betty lachte bitter, schudde het blik bier en klokte de helft ervan achterover. Zij had té slim willen wezen, dat was alles. Zij had gedacht, als onbenullig meisje, rauw van de uienfarm, dat zij ongeschonden en veilig tussen die smerige, geraffineerde uitgekookte rottroep van de striptease- en nachtclubwereld door kon dansen. Lekker veilig elke week geld opstrijken en mannen uitlachen en niks teruggeven. Zij had gedacht dat alles van één kant kon komen. God... wat hadden ze haar te pakken gehad! Wat zouden die Les Hall en die Alice samen om haar hebben gelachen, toen ze die film hadden ontwikkeld en afgedrukt...
Betty schudde wild met het hoofd, als om die gedachten en beelden uit haar herinnering te verdrijven, maar dat lukte niet. Nauwelijks was de ene afschuwelijkheid weggeduwd of de andere kwam weer naar boven drijven. De enige uitkomst was: dronken worden, bewusteloos van de drank, en dan slapen. Slapen en vergeten.
Maar dat loste óók niets op!
Nadat zij met Les Hall en Alice terug was gereden naar Wells City, had Alice haar, op lievige toon, gevraagd: ‘Wil je vannacht weer bij mij logeren, Betty?’
‘Bij jou!?’ had Betty uitgeroepen, en Alice, met een scheef lachje, had toen opgemerkt dat ze misschien, om de schok wat te boven te komen, beter een nachtje alleen in een hotel kon gaan logeren. En dat was gebeurd. Om zes uur in de ochtend was Betty daar in een heet bad gaan liggen... maar zonder enige neiging om seksuele spelletjes met zichzelf te gaan doen. De schok was zo hard en gemeen aangekomen dat zij zich afvroeg of zij nog wel óóit van haar leven aan dat soort van spelletjes zou willen denken... laat staan ze doen. En daar, murw en diep geschokt in het hotelbad liggend, was, eerst vaag en dan hoe langer hoe sterker, het instinct in haar ontwaakt: Vluchten! Wégwezen! Helemaal weg en nooit meer terug. Maar de farm dan?...

Om vier uur de volgende middag, zonder een oog te hebben dichtgedaan, was zij naar de stripclub gegaan en had daar gewacht tot Willie Lang binnenkwam. ‘O, Willie, ik ben vanmorgen opgebeld door die man van de bank, die een oogje houdt op mijn uienfarm. Er is geduvel aan de hand met de bedrijfsleider en de afrekeningen en ik ben de enige die weet hoe dat precies in elkaar zit. Ik zou graag een dag vrij hebben.’
‘Hm,’ zei Willie, duidelijk niet geestdriftig over dat idee. ‘Je bent nu net zo aardig een geheel nieuwe kring van bewonderaars aan het opbouwen. Er wordt over jou gesproken, weet je. De een zegt het tegen de andere en als je dan een avond niet hier bent, zijn die kerels teleurgesteld.’
‘Ja maar, Willie...’
‘Goed, goed,’ zei Willie. ‘Vooruit dan maar. En morgenavond terug op tijd voor de eerste show, hè?’
‘Heus, Willie, dat beloof ik je.’
‘Rot dan maar op,’ zei Willie.
Geen háár op haar hoofd dat erover dacht om naar Wells City terug te gaan... naar die rattenval die zich daar om haar had gesloten. Haar belofte aan Willie? Pah... daar lachte ze om. Hij was een man, net als al die andere mannen. Allemaal smeerlappen. Die Les Hall had die Alice toch ook verpest...? In haar hart was Alice helemaal niet zo rot, maar wat moest je doen als meisje, als een man zonder geweten iets van je wist dat je tien jaar gevangenis kon opleveren? Nee... de enige mogelijkheid was wegwezen en ergens anders een normaal leven gaan leiden. Normaal? Hahaha... Wat voor soort normaal leven was er, voor haar, Betty Kalin, eigenlijk weggelegd? Op mannen kon ze wel spugen en voor de lesbische toer was zij ook niet in de wieg gelegd. Zou zij het type zijn dat eeuwig ongetrouwd bleef en dat je wel eens des avonds in bars zag hangen, de schouders hoog opgetrokken boven een glas zuinig bier?... Of verpleegster worden en verzuurd eindigen? De sigaret viel tussen haar verslappende vingers uit en doofde sissend in het restje bier in het open blik. Ook dát nog! Betty kwam mopperend overeind en stommelde weer eens naar de keuken. Van de ene kant nog een geluk dat er een krat bier in de kelder had gestaan. Waarom was ze zo stom geweest niet een fles gin of whisky mee te nemen uit een slijterij in Wells City?
Met het verse blik bier nam zij weer plaats op haar uitkijkpost voor het raam. Een van de laatste kansen die zij zou krijgen, uit te kijken over haar eigen land, de grond waarop zij was geboren en opgegroeid, in het huis waarin haar vader en moeder waren gestorven. Maar wat nu? Waar naartoe? Wat te gaan doen? Zou er dan geen enkele mogelijkheid voor haar zijn om toch nog, op een of andere manier, tot een redelijk normaal bestaan te geraken? Voor de donder! Er waren toch zeker wel eens vaker meisjes op een nogal brute manier ontmaagd! Daar had ze op school de nodige verhalen over gehoord. En vroeger of later trouwden die toch ook allemaal zonder steun van psychiaters en sloegen zich rustig het leven door? En neem nou eens dat boek van Kinsey. Volgens die onderzoekingen had zeker de helft van de Amerikaanse vrouwen wel eens geëxperimenteerd op het gebied van seksuele spelletjes met een of andere vriendin. Dat hoorde gewoon bij je puberteit en bij je volwassenwording. Je groeide eruit en dan was je er overheen en taalde je er niet meer naar. Al die dingen waren voor die vrouwen geen probleem... Het was gebeurd en voorbij en over. Net zoals je je als kind een bult op je kop viel of een been brak. Waarom was zij, Betty Kalin, dan zo moeilijk? Hier zat zij nu: 23 jaar oud en lang niet dom. Een seksbom waar vrijwel elke man hijgend achteraan liep. Als zij er werk van maakte, kon zij het soort van man aan de haak slaan dat zij hebben wilde. Maar...
Het geluid van een naderende auto verbrak haar gedachtengang. Kwam er iemand op bezoek? Maar wie, behalve haar eigen voorman, wist dat zij hier was? De auto minderde vaart en stopte voor het huis. De klap van een portier. Dan rinkelde de bel. Betty dook van haar stoel voor het raam af en dook weg in een hoek van het vertrek, ademloos wachtend. de bel rinkelde voor de tweede maal, langer en meer nadrukkelijk. Dan roffelden knokkels op de voordeur. Een stem riep: ‘Betty! ... Betty!’ De stem van Rod Borden! Begon dat gedonder nu hier weer? Een vlaag van woede laaide in Betty op en met bonzende stappen beende zij naar de voordeur en riep: ‘Wie is daar?’
‘Ik ben het. Rod. Ik moet je dringend spreken.’
‘Oja? Ik jou niet. Ik kan je missen als kiespijn. En hoe weet je dat ik hier ben?’
‘Doe nou niet zo onnozel.. Als jij in Wells City een taxi neemt naar hiertoe, dacht je dat dat onopgemerkt bleef? Iedereen in de buurt kent je toch? Dacht je dat die chauffeur er niet over praatte? Je was knap zenuwachtig, zei hij. Wat is er aan de hand?’
Betty vloekte binnensmonds er riep dan: ‘Niks wat jou aangaat, rotspion. Ik wou dat je ophield met me overal te volgen.’
‘Ja ja,’ zei Rod. ‘Nou moet je je niet te veel gaan verbeelden, kapsonesmeid. Ik zit niet achter je aan om je mooie reet, maar om een zakelijke reden. Ik heb geld voor je van twee vrachtwagenladingen verkochte uien. Maar die bedrijfsleider van jou is óf een oplichter of de grootste kaffer die je voor dat vak had kunnen uitzoeken. Kunnen we nou even praten of niet?’
Betty dacht even na en zei dan, koppig: ‘Ik laat je niet binnen. Ik vertrouw je niet.’
‘Moeten we dan hier dwars door de deur heen blijven staan schreeuwen?’
‘Loop maar achterom. Ik zit voor het woonkamerraam. Dat zal ik openzetten.’
Een spottend gelach van Rod. De halfluide opmerking: ‘Als je het mij vraagt, is die griet gek. Knetter.’
Betty ging terug naar haar uitkijkpost bij het raam, deed de sluiting van een der klapramen los en had het half open, juist toen Rod daar aan de buitenkant arriveerde. Betty ging weer schrijlings op haar stoel zitten met het open blik bier in de vuist en keek de man die haar ontmaagd had, balorig en kwaadaardig aan. Rod legde de ellebogen op de buitenvensterbank en keek naar het blik bier. ‘Goed zo,’ zei hij spottend. ‘We schoppen het hoe langer hoe verder, zie ik. Nu al aan de zuip ook.’
Betty gooide het hoofd achterover, klokte het blik leeg en smeet het lege fust langs Rod’s hoofd door het open raam naar buiten. ‘Ben je hier gekomen voor zedenpreken? Als je nou eerst zelf eens ophoudt met vrouwen verkrachten, zou het wat overtuigender klinken.’
‘Och godverdomme Betty, geloof me, ik wist helemaal niet dat je nog maagd was. Welke vrouw van 23 jaar is tegenwoordig nog maagd? Ik dacht gewoon dat je wat straf tegenstribbelde. Dat doen de meeste meisjes. En later vinden ze het best. Dat hoort bij de komedie.’
‘Ik wil er niet meer over praten,’ zei Betty bits.
‘Voor de donder! Wie begint er nou over? Ik? Ik kom hier voor zaken en ...’
‘Nou, praat dan over zaken. Wacht, even een blik bier halen.’
Toen zij met een vers open blik terugkwam, stak Rod meteen van wal: ‘Twee dagen geleden kreeg ik van die zogenaamde voorman of bedrijfsleider van jou de opdracht om twee vrachtwagens vol pas geoogste uien naar de veiling te brengen.’
‘Ja?’
‘Nou moet je goed luisteren. Die vorige zending had hij willen verkopen toen de markt veel te laag was.’
‘Die heb je in een koelhuis opgeslagen, ja.’
‘En later verkocht. Dat geld is al bij de bank. Maar deze zending wou die gek wel laten opslaan, maar dat is zinloos want dat is oogst van helemaal achteraan op je farm en daar is het altijd veel te nat. Die uien zijn derde kwaliteit. Slap en in een mum van tijd verrot.’
‘Nou en?’
Rod zuchtte: ‘Toen heb ik maar weer eens over je belangen gewaakt en die rommel niet naar een koelhuis gebracht - wat weggesmeten geld zou zijn geweest - maar ze op de open markt voor je verkocht. En nou ligt de prijs net lekker en ik heb een behoorlijke klap voor je gemaakt. Die voorman van jou belazert de boel, als je mij vraagt. Die verkoopt veel te laag aan een of andere kornuit van hem en daar steekt hij een percentage van in zijn zak. Van het te lage verschil, snap je. Ik kan niet geloven dat iemand zo stom is dat hij dat soort dingen per ongeluk doet. Daar zit opzet achter. Nog een paar van die toeren en je kunt je faillissement wel aanvragen.’ - Rod tastte in de binnenzak van zijn jack en haalde er een rol bankpapier uit plus een strookje papier. ‘Hier heb ik het totaalgewicht opgeschreven, vermenigvuldigd met de marktprijs per honderd kilo. En hier is het geld. Tel maar na. Het zal je dik meevallen, denk ik.’
Betty pakte geld en afrekeningspapier aan en liep de cijfers na. Zij zat van kindsafaan in het vak en zij las meteen de prijs die genoteerd stond het honderd kilo.
‘Verdomme, Rod! Dat is een prachtprijs!’
‘Je weet hoe het gaat, Betty, de prijzen van groenten en van uien schommelen bij de dag. Die verschillen zijn soms nogal groot. Door dat transportbedrijf van mij hoor ik dat allemaal snel, zie je. En als je er dan maar als de kippen bij bent, kun je hoog verkopen aleer de prijs weer inzakt.’
Betty zette het blik bier naast zich op de grond en tikte peinzend met de rol bankbiljetten op de rugleuning van haar stoel. ‘Heb jij soms het gevoel dat je bij mij iets goed te maken hebt?’
Rod keek verlegen en begon wat met zijn voeten heen en weer te schuifelen in het losse grind dat buiten onder het raam lag. ‘Nou, eerlijk gezegd, Betty... Niet dat ik nou zo’n doetje ben, maar ik heb je die dag wel wat rauw aangepakt. Maar, zoals ik al zei, ik wist werkelijk niet dat je nog maagd was. Pas toen ik dat bloed ontdekte... Heb ik je erg pijn gedaan?’
‘Barst,’ zei Betty en bukte zich naar het bier. ‘En als je denkt dat je het hiermee goedgemaakt hebt of afgekocht of ik weet niet wat je al in je hoofd had, dan heb je het gloeiend mis.’
‘Okee, Betty, Okee.’
Betty stond op en greep het handvat van het raam. ‘We zijn klaar hè? Ik ga slapen. Dank je wel.’

Twee uur later, na nog enkele blikken bier, zag Betty met alcoholische helderheid in wat haar te doen stond. De zon hing al laag boven de velden in de verte toen zij, in een roes van bier en woede, arriveerde bij de schatschuur, waar haar voorman, met de hoed achter op het hoofd en zijn hakken op de wrakke tafel voor hem, een schunnig romannetje zat te lezen. Hij schrok toen hij plotseling zijn bazin naar binnen zag schuiven en kwam haastig overeind.
‘Betaal ik jou dáárvoor?’
‘Ik was juist klaar met de werkstaten en de loonafrekening, miss. Ik moet straks nog naar de bank om deze staten in te leveren en het loon op te halen.’
Betty ging daar niet op in, maar vroeg kortaf: ‘Hoeveel tijd hebben we nodig om alle uien die nog in de grond zitten, eruit te halen? Op zo kort mogelijke termijn, bedoel ik. Desnoods in overwerk of nachtwerk.’
‘Allemachtig nog ‘an toe, miss Betty... dat kost kapitalen! Voor nachtwerk moeten we een generatorwagen huren, met losse elektrische lampen en bemanning...’
‘Daar heb ik rekening mee gehouden.’
‘Maar de marktprijs voor uien op het ogenblik is de laagste sinds vier jaar en...’
‘Jaja,’ zei Betty, met een minachtend lachje. ‘Dat verhaal kennen we. Bij die relaties waar jij aan verkoopt, zeker. Maar ik heb betere afzetmogelijkheden.’
De voorman begon wanhopig zijn hoed heen en weer te schuiven op zijn halfkale hoofd. ‘Maar, miss Betty. Ik verkoop aan Floyd en Cramer. Dat zijn solide en correcte zakenmensen.’
‘Is het jouw farm of mijn farm? Jouw geld of mijn geld?’
‘Van u natuurlijk, miss Betty. Maar als ik wat zeggen mag...’
‘Wat wou jij zeggen?’
‘Waarom bent u niet in Wells City gebleven? U verdiende daar dik in die stripclub en intussen hielden de bank en ik hier een oogje op de handel. Nu komt u ineens uit de lucht vallen, zonder te weten hoe de zaken in elkaar zitten en...’
Betty kneep de ogen halfdicht: ‘Wat gaat het jou aan wat ik in Wells City doe? En wie heeft jou dat verteld?’
‘Jezus, miss Betty, dat weet iedereen hier in de buurt. Wells City is Nova Zembla niet. En over een mooi meisje als u wordt altijd gepraat. Iedereen kent u toch...?’
Betty voelde zich van binnen ontploffen van hete woede. De tranen sprongen haar in de ogen terwijl zij het uitschreeuwde: ‘Loerders, gluurders en spionnen zijn jullie. Allemaal. Niets kun je hier proberen te doen of het wordt afgegluurd door gluipers, geilbekken, oplichters en uitvreters. Daar werk ik me te barsten in die smerige rotzooi in Wells City en... en achter mijn rug zijn weer andere kerels bezig me uit te vreten. Maar nou maak ik ineens schoon schip. Hoeveel tijd hebben we nodig om al mijn uien uit de grond te halen als we continu doorwerken, metéén te beginnen?’
De voorman schoof zijn hand onder zijn hoed en begon te krabben. ‘Dan eh... moet ik wat extra mensen gaan opscharrelen hier in de buurt.’
Betty zei ongeduldig: ‘Ja, allicht.’
‘En, zoals ik als zei, dat gaat u een smak geld kosten.’
Betty schreeuwde hem toe: ‘Als ik adviezen nodig heb zal ik er wel om vragen. Dacht je dat ik verwachtte er geld op toe te krijgen?’
De voorman kneep zijn ogen halfdicht en wreef zich over zijn stoppelige kin: ‘Denkt u er wel aan... als er wat misloopt en er is geen geld om die werklui te betalen... Daar is de arbeidsinspectie heel erg vervelend mee. Ze willen daar geen enkele soort van herrie over hebben.’
Betty stak een hand in haar rokzak en liet de rol bankpapier zien die zij kort tevoren van Rod Borden had ontvangen. ‘Zie je dit hier? Weet je wat dat is?’
‘Poen,’ zei de voorman.
‘Juist!’ zei Betty op een toon van diepe voldoening. ‘Laat het zakendoen nou maar aan mij over en zorg jij dat die uien zo vlug mogelijk de grond uit komen en in kisten, gereed voor onmiddellijk transport. Begrepen?’
‘Maar dan word ik ook dubbel betaald voor overwerk. Net als de rest.’
‘Jij wordt óók dubbel betaald, hoor,’ zei Betty, keerde zich om en beende weg door de invallende schemering.
‘Verrekte hoer,’ zei de voorman halfluid tegen haar verdwijnende gestalte. ‘Hier de nette madam uithangen, hè? En in Wells City sta je de boel op te geilen. Laat ik eerst eens kijken of ik een generatorwagen kan krijgen met zoeklichten.’

Zij had juist de lamp aangestoken en een blik knakworstjes opengedraaid, toen zij weer het geluid hoorde van een auto die snel naderbij kwam en vlakbij haar voordeur stopte.
‘Sakkerju, wie nu weer!?’ zei Betty. ‘Ik had net zo goed in de wachtkamer van een vliegveld kunnen gaan zitten. Als het toch die ouwehoer van een Borden weer is...’
De bel ging drie keer achter elkaar: fel en ongeduldig. Het had geen enkele zin om te doen of er niemand thuis was, want de radio speelde en de lamp was aan.
Op de houten stoep stond Willie Lang. Hij hield zijn hoed in de hand en de armen voor de borst gekruisd. Zo stond hij enkele tellen lang naar haar te kijken. ‘Ik dacht dat wij iets hadden afgesproken,’ zei hij dan.
Betty haalde wat zenuwachtig een hand door haar verwarde, losse haren. ‘Oja. Maar er is het een en ander gebeurd.’
‘Kan ik misschien binnenkomen? Of heb je intiem bezoek?’
Betty had zich al omgekeerd om hem voor te gaan, maar keerde zich nu met een ruk om: ‘Intiem bezoek? Wat bedoel je dáármee?’
‘Als vrouwen raar gaan doen, zit er meestal een of andere mannengeschiedenis achter,’ zei Lang, stapte binnen, deed de voordeur achter zich dicht en liep dan langzaam, om zich heen kijkend, de woonkamer in.
‘Ga ook zitten,’ zei Betty. ‘Ik heb net een paar eieren voor mezelf gebakken.’
Willie’s snelle blik had de vuile glazen en lege bierblikken al gezien. Hij haalde een lang, smal sigaartje uit een blikken doos en begon de punt eraf te bijten. ‘Luister ‘s, Betty. Je hebt me nou zo’n beetje leren kennen. Als je in moeilijkheden zit, vertel het me dan. Ik kan heel wat dingen fixen, weet je.’
Betty hield de vork met ei stil halverwege haar mond. ‘Moeilijkheden? Ik?’
Willie gaf zorgvuldig al zijn aandacht aan zijn sigaar. ‘Je moet niet beledigd zijn, maarre... Het is toch niet zo dat je een baby verwacht, is het wel? Want dat kan ik voor je...’
Betty barstte in een schel, honend gelach uit. ‘Ik en een baby verwachten! Die dag zal nog komen, ja. Ik moet de man nog zien die zijn geile trompet tussen mijn benen geschoven krijgt! Nee hoor, Willie, op dat gebied is er niks aan de hand.’
Willie Lang sloeg de ogen op en keek haar scherp aan. ‘Op welk gebied dan wél?’
‘Niks. Er is helemaal niks. Alleen zorgen over deze farm. Terwijl ik daar in Wells City voor jou poen stond te verdienen door met mijn tieten te schudden, werd ik achter mijn rug kaal gestolen. Dàt is wat me dwars zit.’
‘O, zit het zo,’ zei Willie Lang. ‘Nou, er is ook iets wat mij dwars zit. Grieten die zich niet aan hun afspraken houden. Je vroeg aan mij één dag vrij, niet?’
‘Ja dat klopt. Maar ik kon niet weten...’
‘En de volgende avond, toen jij terug zou zijn op tijd voor de eerste show, toen had ik een speciaal gezelschap zakenlui in de tent, dat met opzet gekomen was om dat nummer van jou te zien. Het soort mensen waar ik altijd op heb zitten vlassen. Solide, goedgeklede zakenlui en vlot met de poen en die uit zijn op een pikant geintje. En daar laat je me zakken. Die kerels waren goed nijdig, dat kan ik je wel vertellen. Die zie ik nooit meer terug.’
Betty zat stil van haar ei te eten en nam dan een fikse teug bier uit het blik, tot Willie kortaf vroeg: ‘Waarom ben je ineens zo aan het zuipen? Bij mij in de tent dronk je heel weinig.’
‘Zakelijke zorgen,’ zei Betty kortaf. ‘Heeft die Alice soms over mij zitten roddelen?’
‘Alice? Die heeft geen woord over je gezegd. Die was even verbaasd als ik dat je niet op kwam dagen. Die zat er echt over in de rats.’
‘Ja dat kan ik me indenken,’ zei Betty sarcastisch. ‘Maar nou je toch hier bent, Willie, ik kan het je net zo goed meteen zeggen: ik heb geen zin meer om terug te komen in jouw stripclub.’
Het bleef een tijdje stil. Willie Lang viste een afgebrande lucifer uit een asbak en begon die in korte stukjes te breken. ‘Heb ik je ooit rot behandeld?’
‘Jij nooit,’ zei Betty. ‘En daar zit het hem ook niet in, Willie. Jij bent een kouwe geldwolf, maar tegen mij ben je nooit onfatsoenlijk rot geweest.’
‘Zie je wel,’ zei Lang. ‘Dan is er tóch iets.’
Betty solde wat ei in het rond met haar vork, schoof dan het bord opzij en viste een sigaret uit het verfrommelde pakje.
‘Kijk eens, Willie, ik ben eerlijk tegen je omdat je altijd fatsoenlijk tegen mij bent geweest. Ik had je net zo goed kunnen beloven dat ik overmorgen weer aan het werk zou gaan, zogauw mijn uien gerooid waren. Maar dat vind ik een rotstreek tegenover jou. Nee, ik kom niet meer terug. Het stripleven in Wells City is voor mij voorbij.’
Lang bonsde ineens met de vuist op tafel: ‘Maar dan moet er toch iets gebeurd zijn?! Ik heb mijn ogen toch niet in mijn broekzak?! Het ging allemaal net zo lekker. Je woonde goedkoop bij Alice en jullie konden best overweg samen. Ik zou zelfs gezegd hebben dat jullie heel dikke maatjes waren. Niet? Niet soms?’
‘Oja, hoor. Alice en ik kunnen heel best overweg samen.’
‘Nou dan. Waarom nou zo ineens? Je verdiende daar toch behoorlijk? Waarom ben je er anders aan begónnen?’
‘Ja,’ zei Betty, met een halve lach. ‘Wáárom ben ik eraan begonnen? Je kunt iemand niet zomaar van tussen de uien overplanten naar een stripclub. Ik had hier misschien nooit weg moeten gaan. Dat zie ik nu pas, nu ik weer hier zit... in mijn eigen huis... op mijn eigen land.’
‘Wat een leven!’ zei Lang schamper. ‘Wat een bestaan! Het enige wat je hier ziet zijn velden vol uienloof en Mexicaanse landarbeiders. Wat een leven voor een geboren seksbom!’
‘Het is míjn leven toch, is het niet?’
‘Ga dan in een klooster,’ zei Willie Lang en stond op, met zijn hoed korte klappen tegen zijn dijbeen gevend. ‘Als ik aan iets ter wereld de pest heb, dan zijn het meiden die zelf niet weten wat ze willen. Daar krijg je de zenuwen van. Daar kun je niet mee werken. Maandag willen ze en dinsdag zijn ze dronken en woensdag beloven ze beterschap en donderdag zijn ze weer van mening veranderd en na een paar weken is de helft van je klanten weg en de andere stripmeiden hebben de pest in en ikzelf ben zenuwziek. Weet je wat jij moet doen? Lekker hier tussen je stinkende uien blijven zitten met een krat bier naast je tot je gek wordt van eenzaamheid. Maar kom mij niet meer aan mijn kop zeuren.’
‘Dat was ik ook echt niet van plan,’ zei Betty, heimelijk nijdig, omdat Willie Lang de spijker maar al te goed op de kop had getikt. Het was inderdaad wáár dat zij, Betty Kalin, niet wist wat ze wilde.
‘Dan zijn wij samen klaar,’ zei Lang, keerde zich op de hakken om en beende door naar de voordeur. ‘Beter een minder leuke griet waar ik van op áán kan, dan zo’n strippende drooggeilster als jij die rijp is voor de psychiater. Saluut.’
De voordeur bonsde achter hem dicht en toen hij wegreed, gaf hij zo wild gas dat de achterwielen het grind in een kletterende regen tegen de voorgevel sproeiden.
‘Drooggeilster?’ zei Betty tegen zichzelf. ‘Wat is in vredesnaam een drooggeilster? Dat woord heb ik nog nooit gehoord. Och, laat hij ook het lamlazarus krijgen. Hij deugt net zo min als al die andere kerels. Maar het zal niet lang meer duren of ik heb niks meer met die hele troep te maken. Wègwezen... uit de hele rotzooi. Wegwezen en helemaal opnieuw beginnen.’
Maar dan, ineens, met een wilde vlaag, verscheen het beeld van een naakte Alice voor haar ogen... de benen gespreid en de mond half open, met de tongpunt naar buiten, en heel haar lustliefde voor dat oversekste, donkerharige meisje overviel haar als een koortsvlaag.
Zij liet het hoofd op haar armen zakken en voelde een droge snik opwellen. Alice... Alice... was je maar hier. Kon ik maar met jou hier wonen, op deze farm. Wij samen en verder niet van die rottigheid om ons heen. Maar je kunt niet, Alice... je durft niet. Les Hall heeft je te stevig in zijn klauwen. Maar mij krijgt hij niet. Mij vangt hij niet! Niet Betty Kalin!

Hoofdstuk IX

Heel, heel langzaam begon het geluid van stemmen tot Betty door te dringen. Dwars door haar oogleden probeerde al te fel licht naar binnen te dringen, pijnlijk stekend op haar overgevoelig netvlies. Zij bracht traag een arm omhoog en legde die dwars over haar ogen, op die manier het licht afschermend.
‘... lijkt wel of ze hier een feest heeft gegeven.’
‘Nee, hoor. Er is maar één glas te zien. Voor mij heeft ze al die blikken op haar eentje leeg gezopen.’
‘Geen wonder dat ze voor pampus ligt.’ De stemmen kwamen dichterbij. ‘Ze moet poedelnaakt op bed zijn gaan liggen en was meteen uitgeteld. Sakkerju, het is wel een plaatje, hè, als je haar zo ziet liggen.’
Het begon nu tot Betty door te dringen wat de betekenis van die woorden was. Zij bewoog het hoofd en tastte met haar vrije hand over haar lichaam. Ze voelde niets anders dan naakte huid. Koude huid. Zij had blijkbaar uren en urenlang onbedekt liggen slapen.
‘De juffrouw begint bij te komen,’ zei de stem van Les Hall. ‘Heizeg, Betty! Stalen maagd! Zal ik je eens stevig bij je kut pakken?’
Als in een elektrische reflex schoten Betty’s handen naar beneden en legden zich beschermend over haar onderbuik. Het daverend gelach van Les Hall deed pijn aan haar oren. In de deuropening stond Alice, tegen een stijl geleund en met een sigaret bungelend uit een mondhoek.
‘Jaja,’ zei Alice. ‘Het bad staat nog vol water. Ik denk dat die tante zich vannacht bewusteloos heeft liggen onaneren met een stuk in haar reet.’ Zij kwam de kamer in stappen, hief een voet op en porde met een schoenzool tegen Betty’s heup. ‘Wat is de betekenis van deze hele komedie?’
Betty rolde zich halfom, richtte zich op een elleboog en vroeg bevend: ‘Hoe laat is het?’
‘Negen uur in de morgen, lief kind. Mot je bier of mot je koffie? Waar word je het helderste van? Wij komen hier om klare taal te spreken.’
‘Heel erg klare,’ zei Les Hall, ging op de rand van het bed zitten en schoof zijn hand snel en behendig van achteren tussen Betty’s blote billen. Het naakte meisje vloog met een krijs overeind: ‘Laat dat, verdomme! Blijf met je poten van me af.’
‘Ze hééft het weer,’ riep Les Hall tegen Alice die in de keuken bezig was. ‘Ze is weer op de kuise toer van kruidjeroermeniet.’
Alice galmde terug: ‘Wat zij nodig heeft, is een fikse winterpeen flink diep tussen haar benen.’
‘Heb je die hier niet op deze boerderij?’
‘Voorzover ik weet, alleen maar van die rotuien.’
‘Wordt ze misschien lekker geil van.’
Betty was naar het andere eind van de kamer gerend, waar haar kimono over de rug van een stoel hing, sloeg die nu om, liep langs de grijnzende Les Hall de keuken in en vroeg: ‘Wat voer jij uit in mijn keuken? Hoe komen jullie binnen?’
‘Het raam van je woonkamer stond op een kier, lieve. En ik ben bezig koffie voor je te zetten. Ik heb zo’n idee dat dat een daad van pure menslievendheid is.’
‘Ik kan mijn eigen koffie wel zetten.’
Alice keek zijwaarts over haar schouder en lachte spottend. ‘Heb je al in de spiegel gekeken? Je ziet eruit of je nog niet eens in staat bent jezelf op te hangen.’
Betty zwalkte de badkamer binnen. Het bad stond inderdaad nog voor meer dan de helft vol water. Ernaast op de stenen vloer een hele ris lege bierblikken (‘Ik ben wèl bezig geweest, gisteren.’ dacht Betty).
Ze ging voor de spiegel staan en begon zich te bekijken. Ze schrok er zo van dat zij zonder verdere babbels de woonkamer insloop en zich op de bank liet neervallen. Een paar tellen later kwam ook Les Hall naar binnen sluipen en ging met de handen in de broekzakken op de vensterbank zitten, wippend met een been en een melodie sissend tussen de tanden. Er werd geen woord gewisseld, tot Alice binnenkwam met een grote, dampende mok zwarte koffie. ‘Alsjeblieft, zwerfkat.’
Betty nam met bevende handen de hete mok aan. Haar hoofd voelde aan of er van binnen drie man met betonboren aan het werk waren, maar zij verdomde het om te laten merken dat zij zich zó ontzettend rot voelde.
‘Drink van die koffie!’ zei Alice scherp.
Betty begon van de koffie te slurpen. Haar maag begon aan een automatische kotsreactie.
‘Ik hoorde gisteravond van Willie Lang dat je niet van plan bent om bij hem terug te komen. Klopt dat?’
‘Dat heb ik hem gezegd,’ zei Betty dof.
‘En dat flik je hem zomaar? Van de ene dag op de andere?’
Betty zat ineengedoken, met hoog opgetrokken schouders over haar koffiemok gebogen. Na een tijdje zei ze: ‘En waarom niet? Ik heb toch geen contract met hem, zeker? Dat soort werk valt nog niet onder de bepalingen van het arbeidsbureau.’
‘De dame had geen contract,’ zei Alice tegen Les Hall. Maar Les Hall deed alleen maar geamuseerd. Hij sloeg de benen andersom over elkaar, begon met de andere voet te wippen en leunde achteloos achterover tegen het raam.
‘Ik heb ook geen contract met haar,’ zei hij opgewekt. ‘Maar ik denk toch wel dat zij de afspraken die zij met ons heeft gemaakt, na zal komen.’
Betty zei niets en zat van haar koffie te slurpen. Na het bezoek van Willie Lang was het haar duidelijk geworden dat een bezoek van Les Hall er dik in zat. In het bad, al bier drinkende, was zij nog juist helder genoeg geweest, om te beseffen hoe zij zich dáár uit moest draaien. Tijd winnen, daar ging het om. Tijd winnen. En dan: wegwezen.
‘Luister eens goed, troela,’ zei Alice, bits en vaag dreigend. ‘Die sul van een Willie Lang laat misschien een loopje met zich nemen, maar Les en ik zijn heus uit harder hout gesneden, hoor. Wij hebben gisteren een nabestelling binnen gekregen uit New York van tien 16mm-films van tussen de twintig minuten en een half uur lengte. Van alles door elkaar. De lesbische toer en de striptease en een trio en de hele stalenkaart. Daar zitten een hele hoop centen aan vast en als jij soms denkt dat je hier op die rottige, stinkende uienfarm in een privé-fort zit, waar je van ons af bent, dan...’
Les Hall kwam sussend tussenbeide: ‘Zoet, zoet, zoet, Alice... Het kind is nog wat duf in het hoofd. Ze is een beetje geschrokken toen ze hoorde dat we haar hoogst intieme liefdesleven op de film hadden vereeuwigd. Ze zal nu wel zo’n beetje over de schok heen zijn en...’
‘Dat raad ik ’r wel aan, anders zal ik haar een paar nieuwe schokken bezorgen,’ zei Alice. ‘Schokken waar ze van opfrist!’
Les Hall zei kortaf: ‘Hou je kop Alice en laat mij praten. Betty, ben je van plan om je te houden aan de afspraken die we met zijn drieën bij die platte steen hebben gemaakt? Ja of nee?’
Betty zette met een vermoeid gebaar haar halflege koffiemok neer en zei wanhopig: ‘Wáárom wil nou niemand eens naar mij luisteren? Ik heb mijn moeilijkheden aan Willie Lang willen uitleggen, maar die was ook al niet voor rede vatbaar.’
‘Kunst. Je vertelde hem dat je niet van plan was om nog ooit in zijn stripclub terug te komen.’
Betty riep uit, met goed gespeelde woede: ‘Omdat-ie me nijdig maakte, verdomme! Jullie praten nou wel heel opgewonden over poen, poen, poen, maar niemand vraagt zich af wat er met mijn farm hier gebeurt, terwijl ik daarginds in Wells City sta te strippen. Weet je wat ze míj hier hebben geflikt?’
Zij had nu de onverdeelde aandacht van Les en Alice. Betty keek van de een naar de ander: ‘Ik ben goddomme niet zómaar uit die club van Willie weggelopen. Ik heb vrijaf gevraagd voor mijn zaken hier. Dat dat wat langer duurde dan ik had voorzien kon ik vooruit niet weten.’
Alice vroeg ongeduldig: ‘Wat is er dan eigenlijk aan de hand?’
‘Dat alles wat ik in Wells City met strippen verdien, me achter mijn rug hier weer wordt afgejat!’ riep Betty. ‘Dat is er aan de hand. Dus ik sta voor niks te strippen. Dat is er aan de hand.’
‘Maar hoe kan dat dan? Gaan ze der met kistjes uien op hun nek vandoor?’
Betty loosde een diepe zucht: ‘Wat weten jullie nou ook van een groenten- of uienfarm af? Toen ik hier vertrok, heb ik mijn voorman en een kerel van de bank een machtiging moeten geven. Anders kan er geen mens lonen betalen of uien verkopen. Duidelijk?’
‘Duidelijk,’ zei Les Hall.
‘Die uien motten de grond uit en naar de veiling. Dat kan een kind snappen, nietwaar? Daar heb je tientallen van die zwerfwerkers voor in dienst die bij de dag betaald worden. Zoveel uur uien gerooid, zoveel poen.’
‘Gesnapt,’ knikte Les Hall.
Betty stak een hand met een wijzende vinger naar hem uit. ‘Maar wat flikt me nou die snurker? Die verkoopt mijn uien veel en veel te goedkoop. Want wat kan het hèm verdommen? Hij heeft een vast salaris per week als voorman en of mijn uien nou veel of weinig opbrengen dat zal hem een zorg zijn. En hij hééft een paar partijen eruit gedrukt voor prijzen, zo belachelijk laag...’
Les Hall knipte met een vinger en knikte: ‘Ik snap het al. Die maakte een matsje met de een of andere inkoper. Hij heeft een volmacht om te verkopen. Dus hij verkoopt voor een schijntje en de inkoper betaalt hem wat steekpenningen die hij in zijn zak steekt. Right?’
‘Zo spelen ze het,’ zei Betty.
Alice zat even na te denken: ‘Maar die vent van die bank dan? Die een oogje op de boel zou houden? Jij hebt me zelf altijd verteld dat die vent van de bank...’
‘Dat dacht ik ook,’ zei Betty, bitter. ‘Maar het is nu wel duidelijk dat het de bank geen moer interesseert dat ik wel of niet verdien. Het geld van de uienverkoop gaat tòch naar de bank en risico lopen ze niet, want ze hebben een knots van een hypotheek. Als ik mijn hypotheek niet kan aflossen, pikt de bank mijn hele farm in en dan heb ik geen rooie cent meer. Snap je nou waarom ik de boel hier niet alleen kon laten?’
Les Hall wierp de armen in de lucht en zei: ‘Als je ons dat nou metéén gezegd had!’
‘Verdomme! Ik hoorde dat ook pas de volgende morgen. Het heeft uren geduurd voor ze me te pakken hadden, want ik ben toch die nacht in een hotel gaan slapen?’
‘Dat klopt, ja. Dat klopt.’ Les Hall begon door de woonkamer heen en weer te benen, stond dan ineens stil en vroeg: ‘Hoelang heb je nodig om de boel hier uit de knoop te trekken?’
‘Die is al zowat uit de knoop. Eén of anderhalve dag op zijn hoogst. Dan kan ik met jullie die serie films gaan maken en...’
‘Nou, wat ouwehoeren we dan!?’ riep Les Hall. ‘Dan is er toch niks aan de hand? We maken dat serietje films en we hebben allemaal lekker poen in de zak en laten we nou maar een blikkie bier nemen om het af te drinken.’
‘Dat had je gedacht,’ zei Alice. ‘Die imitatienon hier heeft kans gezien om tot zelfs het laatste blik leeg te zuipen. In de kelder staan alleen nog maar lege kartonnen.’
‘Iemand zin in een vlug, lekker sekstoertje? Niet? Eenmaal, andermaal... Dan wachten we maar tot over een dag of twee, dan kunnen we meteen de camera laten lopen. Betty... houd je hoofd effe helder en tot over twee dagen.’
‘Tot over twee dagen, Les.’
Alice stond even op Betty neer te kijken, ging dan op haar af, bukte zich en kuste haar snel op het blonde haar. ‘Dag mijn lekker, lekker stuk!’ zei ze tussen de tanden. ‘Ik heb vannacht van je gedroomd, weet je dat? Maar je moet niet gaan proberen me te belazeren, want daar kan ik niet tegen. Dan word ik verdomd giftig. Dag Betty.’
Betty zat met het hoofd in de handen. ‘Dag Alice,’ zei ze mat.

Hoofdstuk X

Zij had nauwelijks de gelegenheid gehad haar gezicht wat te fatsoeneren, een rok en een bloes aan te trekken en nog wat koffie met een droge beschuit naar binnen te werken of er werd opnieuw op de deur geklopt.
‘Ja. Wie daar?’
Het was haar voorman, met halfdichte ogen van de slaap, stinkend naar zweet en uien en met de kluiten aarde nog aan zijn schoenen. ‘God, het was me het nachtje wel, miss Betty.’
Betty was dolblij dat ze op tijd was wakker gemaakt en ze er nu tenminste enigszins toonbaar uitzag. ‘Hoe is het gegaan?’
‘De generator met de lampen is om tien uur gaan werken en daarna hebben we met een dubbele ploeg de hele nacht door gerooid. Er staat zowat anderhalve vrachtwagenlading in kisten klaar voor transport.’ De man legde een pak opgevouwen vellen op tafel. ‘Hier zijn de ingevulde loonstaten voor het werk van de nachtploegen. Als het kon, wilde ik dat meteen uitbetalen.’
‘Dat zal wel lukken,’ zei Betty, trok een stoel bij, vouwde de vellen open en controleerde de totalen. Zij schrok een beetje van het eindbedrag en dat ontging de waakzame blik van de voorman niet. ‘Ja, ik heb u gewaarschuwd, miss. Dubbel loon voor nachtwerk telt aardig aan.’
Maar Betty gaf geen krimp. Zij haalde de rol bankpapier die zij als afrekening van Rod Borden had ontvangen en begon uit te tellen. ‘Wil je even nazien of het klopt?’
De voorman telde langzaam en nauwgezet na. ‘Het is in orde, miss.’
‘Nou moet je goed luisteren,’ zei Betty. ‘Je gaat in ditzelfde tempo door. Ik ga straks naar de bank in Vedras om het een en ander te regelen. Ook over het transport. Ik wil die uien zo snel mogelijk op de veiling hebben.’ Zij zag hoe haar voorman twijfelend de wenkbrauwen ophaalde en voegde er scherp aan toe: ‘Ik heb mijn eigen afnemers gevonden en die betalen een heel wat hogere prijs, aan mij rechtstreeks, dan ik op mijn afrekeningen van de laatste weken heb aangetroffen.’
‘Maar miss Betty, de markt is overvoerd met uien en...’
‘Dan toch zeker niet waar ik ze verkoop,’ bekte Betty terug. ‘Jij hebt niets anders te doen dan de kisten met uien klaar te zetten en de truckingservice van Borden haalt ze op en levert ze af. Met de verkoop heb jij verder niets meer te maken, dat doe ik zelf met de bank. Is dat duidelijk?’
‘En het geld van de loonstaten? Voor al dat overwerk?’
‘Dat krijg je hier van mij of anders tegen inlevering van de afgetekende loonstaten op de bank.’
‘Gaat u dan weer weg, miss Betty?’
Betty werd opnieuw korzelig van al de vragen. En ze moesten ook geen àl te lastige vragen gaan stellen. ‘Nee, ik ga niet weer weg. Tenminste niet naar Wells City, als dat is waar je naar staat te hengelen. Dat is afgelopen. Maar ik heb wel nog het een en ander te regelen, dus als je plotseling geld moet hebben voor lonen, dan krijg je dat op de bank. Duidelijk?’
‘Ja, miss Betty.’
‘Zijn we dan klaar? Ik heb nog een massa te doen.’
Haar voorman draaide zich op de hakken om zonder verder een woord te zeggen en kloste de houten warande over, terug naar zijn wachtende arbeiders.
‘Alles moeten ze weten. Overal hun neus in steken. Hij voelt natuurlijk nattigheid, nu hij niks meer met de verkoop te maken heeft. Die had nog een paar zoete winstjes willen binnenhalen, maar dat gaat hem nu zijn neus voorbij. Tòch fideel van die Rod Borden dat hij me heeft gewaarschuwd en op eigen houtje de vorige lading op een eerlijk adres verkocht. Maar ja... van de andere kant had hij nog wel het een en ander aan me goed te maken. Nou mijn koffers pakken...’

Om half drie die middag zat Betty op de bank. ‘Ik wil de hele zaak hier liquideren, mister Bender.’
‘Zo zo, miss Kalin. Hebt u genoeg van het boerenbedrijf?’
‘Ik heb genoeg van de hele buurt hier,’ zei Betty droog. ‘Wells City inbegrepen. Ik heb opdracht gegeven mijn hele oogst zo snel mogelijk te rooien en meteen op de veiling te gooien. Al het geld aan opbrengst komt bij u binnen en mijn voorman meldt zich hier met de ingevulde loonstaten, waarvoor hij het geld dan kan opnemen.’
‘Juist, juist,’ zei de bankdirecteur. ‘En dan hebben we nog die kwestie van de uitstaande hypotheek, miss Kalin.’
‘Precies,’ zei Betty. ‘Als u kans ziet om mijn hele farm te verkopen, gaat u uw gang, en houdt de hypotheek dan van de opbrengst af.’
‘Dus u wilt werkelijk... van de hele boel af?’
‘Dat is wel duidelijk, niet?’ De bankdirecteur knikte en begon nadenkend aan zijn neus te trekken. ‘Nu zal het niet eens gemakkelijk zijn, op korte termijn een koper voor uw farm te vinden. De prijzen voor uien en zo liggen op het ogenblik wel heel bijzonder slecht.’
‘Valt mee, hoor,’ zei Betty. ‘Denkt u dat ik anders mijn hele oogst in zulk een snel tempo zou laten veilen?’
‘Dat vind ik al vreemd, ja.’
‘Rod Borden vervoert alles voor me, dus dat zit heus wel goed. Die kan ik vertrouwen.’
‘Oja, dat is het allerlaatste waar ik me zorgen over maak. Maar...’
Betty fronste de wenkbrauwen. Zij wilde weg... wèg. ‘Is er nog iets niet duidelijk?’
‘U weet toch dat er nog maar... even kijken... 86 dollar op uw rekening staat en dat de volgende maand een termijn hypotheekaflossing vervalt?’
‘Dat weet ik,’ zei Betty. ‘U krijgt al het geld van mijn uien hier binnen. U betaalt de transportkosten aan Rod Borden en het arbeidsloon aan mijn voorman. Dan is er nog genoeg over voor de hypotheekaflossing.’
‘Ja, als u zelf geen bedragen meer opneemt...’
‘Ik heb genoeg in mijn tas om me even te redden, mister Bender, en zodra het geld van mijn uien bij u binnen is, is er geen vuiltje meer aan de lucht. Moet ik nog iets tekenen?’
‘Ach ja... een volmacht misschien, om als uw makelaar op te treden voor eventuele verkoop van uw farm?’
‘Dan graag vlug als het kan, want ik heb een dringende afspraak.’
‘Als u hier weggaat, waar kunnen wij u dan bereiken, voor het geval dat nodig mocht zijn?’
‘Dat weet ik zelf nog niet precies, maar dat laat ik u nog wel weten.’
Betty was totaal niet van plan voor de tweede maal de fout maken iemand te laten weten waar zij te bereiken was. Al die nieuwsgierige spoorzoekers kon zij missen als kiespijn... Om van Alice en Les Hall maar te zwijgen!

Met sissende luchtdrukremmen stopte de lange, zilvergrijze Greyhoundbus onder de overkapping van het autobusstation. Betty, die zich in een ver hoekje van de wachtkamer had schuilgehouden om de kans dat iemand haar zou zien zo gering mogelijk te houden, sleepte haastig haar twee koffers naar binnen en vond een plaatsje ongeveer middenin, naast een rustige en betrouwbaar uitziende man van middelbare leeftijd die meteen bereidwillig zover mogelijk voor haar opzij schikte. De bus kwam in beweging en zoemde over de cementbestrating. Betty voelde de man naast haar zo nu en dan een zijdelingse blik op haar werpen en vroeg zich af hoe lang het zou duren voor hij begon met pogingen tot toenadering. Zou het weer het bekende smoesje worden van: ‘Waar gaat de reis naar toe?’
Deze man pakte het anders aan. Hij kuchte een beetje verlegen en vroeg op schuchtere toon: ‘Vindt u het vervelend miss, als ik wat tegen u praat?’
‘Dat hangt er in hoofdzaak van af wat u gaat zeggen, niet?’
De man boog licht het hoofd: ‘Dat is zeker, miss. Heel juist opgemerkt. Helaas ben ik niet zo’n amusante prater als veel van die mensen op televisie... Als ik u verveel, wilt u dat dan wel zeggen?’
‘Daar kunt u op rekenen, hoor,’ zei Betty, met een licht venijnig lachje.
‘Weet u, miss, ik ben eigenlijk altijd een gezelligheidsmens geweest, maar dat heeft me nooit mee gezeten.’
‘Wat niet?’
‘Nou, gezelligheid krijgen. Is het u wel eens opgevallen dat de meest eenvoudige dingen soms het moeilijkst te krijgen zijn voor sommige mensen?’
‘Is dat zo?’ zei Betty nadenkend.
‘Oja miss. Als kind al was ik al dol op eenvoudige gezelligheid. Maar mijn vader was altijd op reis. Die kwam zo nu en dan het huis binnenvliegen en direct weer weg. Mijn moeder zat altijd met haar neus in de papieren als ze thuis was en overdag werkte ze. Tussen mijn zuster en mij was een verschil van acht jaar en ik was eigenlijk altijd alleen. Dat is altijd zo gebleven. Telkens als ik dacht: nou heb ik het, dan liep er weer iets mis. Mijn huwelijk bijvoorbeeld. Ik trouwde met een heel rustig, stil meisje dat urenlang naar me kon luisteren en dan zat te handwerken en koffie zette en zo meer. Een schoonheid was het niet, miss, maar dat hoefde voor mij ook niet. Als ze maar lief was en gezellig, want zeg nu zelf, zo’n fascinerende man ben ik nou zelf ook niet, hè? Ik ben maar een heel eenvoudige, ongecompliceerde man. Maar nauwelijks waren we getrouwd of mijn vrouw veranderde als een blad aan de boom. Niet dat ze de cafés in trok of zo, maar ze werd lid van wel zes verenigingen en comités en voor ik goed en wel wist wat er aan de hand was, was ze voorzitster van de Dierenbescherming en secretaresse van de Stichting tot Bescherming van het Natuurschoon. Als ik haar anders te zien kreeg dan aan het ontbijt en bij het avondeten, wist ik niet wat er gebeurde. Een flinke vrouw, hoor, daar niet van. Maar gezellig? Nee dat niet. En toen zat ik wéér avondenlang alleen. En ik ben helemaal geen caféfiguur, miss... andere mannen zouden er misschien reuze mee in hun sas zijn geweest, maar voor mij was dat niks.’
‘Kreeg u en uw vrouw dan geen kinderen?’
‘Oja. Twee stuks. Maar dat ging weer dezelfde kant uit, hè? Of het nu aan mij lag of aan mijn vrouw, weet ik niet, maar die waren heel jong al uithuizig. Het meisje is meteen voor verpleegster gaan leren en naar een andere stad gegaan en mijn zoon wilde met alle geweld bij de marine. Die is nu beroeps bij de kustwacht. Ik zie ze bijna nooit.’
‘Wat bent u eigenlijk van uw beroep?’
‘Ik ben twintig jaar lang hoofdboekhouder geweest, miss. En toen had ik er genoeg van. Toen heb ik mijn ontslag genomen en ben in het sociale werk gegaan. Nu kom ik tenminste onder de mensen. Echte mensen, waar ik mee kan praten.’
‘Sociaal werk?’ vroeg Betty. ‘Is dat niet zoals als de reclassering of het in de gaten houden van alcoholisten?’
De man begon te lachen: ‘Dat hoort er soms ook wel bij, ja. Maar er zijn heel wat méér soorten mensen die met moeilijkheden zitten en dolblij zijn als iemand zich met hen bemoeit. Al was het alleen maar omdat ze zich dan eens op hun gemak kunnen uitpraten. Want wie wil er tegenwoordig nog luisteren naar iemand die in de moeilijkheden zit? Daar hebben ze toch geen tijd voor en geen zin in! Iedereen leeft alleen maar voor zichzelf.’
‘Jajaja,’ zei Betty. ‘Maar dat komt omdat als puntje bij paaltje komt, iedereen tóch zijn eigen peultjes moet doppen. Als je werkelijk in de rotzooi zit, steekt niemand een poot voor je uit.’
De man naast haar wendde zich opzij en keek Betty enkele tellen lang aandachtig aan. ‘Je hebt mensen - méér dan je denkt - die niet geholpen willen worden,’ zei hij. ‘Die werken zichzelf in de ellende en dan houden ze koppig vol dat het hun schuld niet is en dat ze het allemaal goed hebben gedaan. Jaja. Dat zijn de lastigste klanten.’
‘En bent u nu op weg naar een stel van die lastige klanten?’
‘Ik? O nee, miss. Ik ben voor de eerste keer in vijftien jaar met vakantie. Ik heb een tas vol boeken bij me en ik ben van plan om eens fijn te zwemmen en te wandelen en uit te rusten.’
‘En uw vrouw...’
‘Die heeft het te druk. Die rent van de vroege morgen tot de late avond van de ene vergadering naar de andere. Dacht u dat ik die meekreeg op een vakantie? Dan stort volgens haar de hele United States of America in elkaar. Nee hoor, die kan nergens gemist worden.’
‘Waar is dat ergens, waar u die vakantie houdt?’
‘Babbington. Dat ligt midden tussen de bergen met overal dennenbossen en een heel groot meer. Heel weinig toeristen in deze tijd van het jaar. Heerlijk helder water om te zwemmen.’
‘Wat kun je er nog meer doen?’
‘Nou, zeilen, en motorboot varen. Oja. En paardrijden.’
‘Paardrijden? Ik heb jaren een eigen paard gehad. Ik ben op een boerderij opgegroeid.’
‘O, er is daar een heel goede manege. Paarden kun je daar per dag huren en dan hele tochten maken in de bossen en de bergen.’
Betty werd vrij stil en liet de man naast haar maar doorkeuvelen over zijn werk en over Babbington en alles en nog wat. Tot hij ineens vroeg: ‘Waar gaat u eigenlijk naartoe?’
Betty aarzelde, voor zij antwoordde: ‘Dat klinkt misschien gek, maar ik weet dat zelf nog niet. Ik wou er eens helemaal uit zijn. Ik heb een kaartje genomen voor tweehonderd mijl, dat is tot aan Centersville. Maar dat betekent niet dat ik per se daar uit moet stappen. Ik kan vandaar uit verder gaan, maar ook eerder ergens uitstappen. Voor mij was het eenvoudig het belangrijkste om, daarginds weg te zijn. Helemaal weg!’
De man naast haar knikte: ‘Dat is soms ook heel erg verstandig. Dan kun je kalm tot jezelf komen.’
Daarna zei hij niets meer en ging uit het raampje zitten kijken. De bus rolde verder, nu en dan stoppend voor het in- of uitlaten van passagiers. Tot Betty plotseling vroeg: ‘Hoe ver is Babbington?’
‘Nog een klein uurtje.’
‘Is dat ver voor Centersville? Mijn eindpunt?’
‘Twintig of dertig mijl, denk ik.’
‘Ziet u, ik zit erover te denken: dat paardrijden lokt me reusachtig aan. Op dat idee ben ik helemaal niet gekomen, maar als ik iets heerlijk zou vinden de komende dagen, dan is het dagenlang rond te zwerven in de bossen op een paard.’
‘Stap dan uit in Babbington,’ zei haar buurman. ‘Ik zou zo direct niets rustigers en beters voor u weten.’
Hij ging er helemaal niet verder op in. Hij vroeg niets meer en drong ook niet aan. Dat gaf voor Betty de doorslag.
‘Babbington!’ zei de chauffeur door de luidsprekers. Betty ging met een ruk overeind zitten: ‘Vindt u het goed dat ik hier samen met u uitstap? U weet de weg en ik ben hier volkomen onbekend.’
‘Natuurlijk, natuurlijk, miss.’

Later vroeg Betty zich af hoe het mogelijk was dat iemand met open ogen zó ergens in tuinde. Maar bij die Alice was ze er immers óók zo prachtig ingetuind. Als die lieve, rustige man die nooit vakantie had genomen de waarheid sprak... hoe had hij dan zo precies kunnen weten wat er in Babbington zoal te doen was? Reisbrochures, nou ja. Van de andere kant: als je vertrouwen wilde wekken bij een jonge, alleen reizende vrouw, dan kon je moeilijk een beter verhaal ophangen dan deze man had gedaan. Iemand die heel zijn leven op zoek was geweest naar gezelligheid... jawel! Ook in het hotel was hij één en al degelijke betrouwbaarheid geweest.

‘Ik ben sociaal werker,’ had hij gezegd aan de receptie. ‘Deze jongedame zoekt een rustige eenpersoonskamer, niet al te duur, neem ik aan? Juist, en ze wil graag overdag wat tochtjes maken te paard. Ikzelf kan geen paardrijden, wat ik natuurlijk zeer betreur (vriendelijk gelach van iedereen). Ik neem aan dat u zichzelf verder wel kunt redden?’
Hij had wat met zijn portefeuille staan scharrelen tot Betty zich had ingeschreven en naar haar kamer was vertrokken. Op die manier was hij natuurlijk achter haar kamernummer gekomen. De volgende dag had zij lang geslapen en in de middag wat gewandeld en een paard uitgezocht voor een tocht van de volgende dag. Wat tijdschriften gekocht en vroeg naar bed gegaan.
De avond van de tweede dag kreeg zij zin in een praatje en vroeg naar de naam van die aardige man, met wie zij het hotel was binnengekomen.
‘O, mister Creaves? Die is gistermiddag weer vertrokken, miss. Hij had naar huis opgebeld en daar was iets niet in orde. Hij is meteen weer vertrokken. Toen was u paardrijden, daardoor heeft u dat vermoedelijk gemist.’
‘Och wat ongezellig,’ zei Betty. ‘Het was zo’n aardige, rustige man. En hij was bijzonder correct en vriendelijk voor me. Is hij wel eens eerder hier geweest?’
‘We hebben hem nooit eerder hier gezien, miss.’
Aan het eind van de week kreeg Betty haar hotelrekening. Zij had wat kleine bankbiljetten in haar tasje, maar het hoofdbedrag zat in een enveloppe onderin een van haar koffers. Dat was er niet meer. Het was ook nergens anders ook. Het werd een hele deining in het hotel en de sheriff kwam eraan te pas, tot Betty, met haar voet stampend uitriep: ‘Het is eenvoudigweg gestolen. Domweg gestolen. Ik weet absoluut zeker dat ik het bij me had. En mijn koffers zijn onderweg op slot geweest. Maar laten we erover ophouden, ik bel morgen mijn bank wel op om me geld over te maken.’ Maar wie kan zoiets gedáán hebben? De sheriff was er vrij gauw achter dat in de opgegeven woonplaats van die lieve, betrouwbare sociale werker helemaal niemand van die naam bekend was. Dat verklaarde het plotselinge vertrek...

‘Maar miss Kalin!’ riep de telefoniste van de bank ‘We hebben dagenlang naar u gezocht! Waarom hebt u ons toch niet laten weten waar u ergens zat? Er zijn...’
‘Nou dat doe ik toch nu,’ zei Betty. ‘Mag ik de kassier?’
‘Ja, die moet u ook dringend spreken. Ik verbind u door.’
Toen stortte Betty’s wereld pas goed in elkaar.
‘Men heeft u bij de neus gehad,’ zei de kassier. ‘Iemand heeft u een kletsverhaal verteld, miss Kalin. Die uien van u hebben nauwelijks genoeg opgebracht om de transportkosten te betalen en er is bij lange na geen geld genoeg om al die enorme loonkosten te betalen.’
‘Maar hoe kán dat nu? Rod Borden heeft me gezegd...’
‘Miss Kalin, ik ben alleen maar de kassier en ik heb alleen te maken met uw debet en credit. U staat bij ons nu in het krijt voor 1600 dollar, ongerekend de onbetaalde lonen, waar u nog heel grote moeilijkheden mee kunt krijgen. En dan vervalt binnenkort de aflossing van uw hypotheek... Wáárom hebt u ons niet laten weten waar we u konden bereiken?
‘Of dat enig verschil had gemaakt,’ zei Betty, zich op de lippen bijtend om haar tranen in te houden. ‘Maar wat moet ik nu? Mijn geld hier, dat ik bij me had, is gestolen en ik kan mijn hotelrekening niet betalen.’
‘Dat is niet zo best,’ zei de kassier. ‘Is de directeur zelf niet aanwezig?’
‘Nee, miss Kalin. Die is niet aanwezig en wij verwachten hem de eerste dagen ook niet terug.’
‘Dus u kunt me geen geld sturen?’
‘Wij aan u geld sturen? Er is een brief van ons aan u onderweg om u te manen zo snel mogelijk de tekorten voor transportkosten en lonen, plus de hypotheek aan te zuiveren. Bovendien...’
Betty legde de hoorn neer en zakte in een hoek van de lounge in een leunstoel neer. Men was zo tactvol haar even met rust te laten. Maar men hield haar wel terdege in de gaten.

Er was maar één mogelijke en uitvoerbare oplossing. Was die ellendige hotelschuld er niet geweest, dan had er nog een mogelijkheid bestaan om met de laatste contante dollars een buskaartje te nemen naar bijvoorbeeld Centersville en daar een baantje te zoeken als serveerster in een cafetaria of zoiets. Maar het hotel wilde zijn geld: bijna honderd dollar plus nog de rekening van een week paardhuur. Daar was geen beginnen aan. Er móést contant geld komen.
Die avond om acht uur ging Betty schoorvoetend naar de man van de receptie en gaf het nummer op van de stripclub van Willie Lang. Men deed er helemaal niet geestdriftig over... in gedachten zag men wéér een onbetaald interlokaal telefoongesprek bij de rekening staan.
‘Hallo? Is dat Willie Langs stripclub? Is mister Lang zelf aanwezig? Dit is Betty Kalin... Willie? Dit is Betty Kalin... Wat?... Nee, ik zit in Babbington. Babbington. Dat is een vakantieplaatsje aan deze kant van Centersville... Willie, er is iets afschuwelijks gebeurd. Ze hebben hier in het hotel al mijn geld gestolen.. Wat zeg je?... Natuurlijk heb jij daar niks mee te maken. Maar ik moet hier betalen en ik heb het niet. Nou wou ik dit doen: als jij mij het geld stuurt om mijn hotel te betalen, dan kom ik weer in jouw club werken. Deze keer voorgoed... wat wat?... Maar Willie...’
Willie Lang had opgehangen. Maar juist voor hij de hoorn ophing, zei hij, heel duidelijk en goed verstaanbaar: ‘Zoek maar een ander slachtoffer voor de rotsmoesjes. Met jou is het altijd wat.’

Kaarsrecht lopend, maar met een krijtwit gezicht slaagde Betty erin de trap op te komen en naar haar kamer. Daar liet zij zich uitgeput en op van de zenuwen voorover op bed vallen en lag krampachtig te snikken, tot zij in slaap viel.
Zij werd gewekt door een autoritaire klop op de deur. Toen zij niet meteen reageerde, werd opnieuw geklopt en luider.
‘Binnen!’
Het was de hoteldirecteur.
‘Miss Kalin. Kunt u mij zeggen of er enige kans bestaat dat uw rekening op de een of andere wijze wordt voldaan?’
Betty ging verward overeind zitten op bed en probeerde haar gekreukte kleren te fatsoeneren. ‘Ja, ik... ik had nog geld op de bank staan. In Vergas. Maar daar is iets misgelopen met de verkoop van mijn uienoogst, ziet u.’
‘Uw uienoogst. Juist, ja. Heeft u geen ouders of andere familie?’
‘Nee. Mijn ouders zijn dood.’
‘Geen vrienden of relaties? Die u kunnen helpen? Als u heel uw leven in Wells City heeft gewoond, heeft u daar toch goede kennissen of vrienden die u toch wel uit de verlegenheid zullen willen helpen?’
Betty zat met de vingertoppen tegen haar mond op de rand van het bed, trillend van de zenuwen. Wie, oh, wie? ‘Ik kan nog één goede bekende proberen...’
‘En die is?’
‘Rod Borden. Van de Borden Trucking Service in Vergas. Telefoonnummer is ... 67482.’
De directeur noteerde het nummer, stond even te denken en zei dan: ‘Dan kunt u bij mij beneden op kantoor opbellen.’
Betty was onder een hoedje te vangen. Het was de enige kans die zij nog zag. Als Rod nu maar thuis was en niet ergens met een truck onderweg...

Rod was thuis. Zij kreeg hem meteen aan de lijn. ‘Rod? Dit is Betty. Betty Kalin.’
‘Zo, ben je boven water? Mooie rotzooi heb je hier verwekt. Waar zit je?’
‘In Babbington.’
‘Babbington? Dat is helemaal bij Centersville?’
‘Dat klopt, ja.’
‘Wat voer je dáár nou weer uit? Waarom ben je niet gewoon op de farm gebleven? En hoe haal je het in godsnaam in je krankjorume eigenwijze rothersens om tegen dubbel loon al je uien te laten rooien en die op de markt te gooien? Zonder mij daar iets van te zeggen?’
‘Maar Rod, ik had het allemaal uitgerekend. Die prijs per honderd kilo van jouw afrekening bracht zoveel op...’
Rod viel haar woedend in de rede: ‘Weet je wat het met jou is? Je hebt niet eens benul genoeg om rustig op je rug te gaan liggen en je kalm te laten naaien zoals negentig van de honderd normale vrouwen doen zonder er een hysterische rel van te maken. In plaats daarvan ga je met je eigenwijze rotkop de ene krankzinnige toer na de andere uithalen. Eerst in een stripclub tot je daar keet krijgt en dan kom je met hangende pootjes terug en werk je mij in de rotzooi.’
‘Ja maar, Rod...’
‘Ik heb jou een te hoge, véél te hoge prijs voor die verkochte uien opgegeven. Dat is alles. Ik had wat aan je goed te maken en ik heb die rotuien van jou verkocht voor een habbekrats, want dat was alles wat ze waard waren. De rest heb ik er uit mijn eigen zak bijgelegd omdat ik meende dat je je lesje had geleerd en verder een normaal en rustig leven zou leiden op die boerderij van je. Dan was er best nog wat van je te maken geweest. Maar nee hoor, niet Betty Kalin. Die zou eens even de grote, knappe financier uithangen en ons allemaal leren wat zakendoen was. En wat vreet je daarginds uit in een luxe vakantiehotel? Besef je wel dat je failliet bent? Er ligt hier een arrestatiebevel voor je klaar wegens niet-betaling van lonen aan buitenlandse seizoenarbeiders. En de bank is ook al razend op je.
‘Rod, luister nou. Ik weet dat ik het allemaal stom heb gedaan. Maar mijn geld hier is gestolen en...’
Rod brulde door de telefoon: ‘Wat heb je nou weer?’
‘Mijn geld hier is gestolen. Alles wat ik bij me had.’
‘Wie heeft dat gestolen?’
‘Een man die ik ontmoette in de bus. Hij leek zo vriendelijk en betrouwbaar, en... Rod?’
Het bleef even stil op de lijn. Dan zei Rod Borden: ‘Weet je wat het grootste geluk van mijn leven tot dusver is geweest? Dat jij niet in bent gegaan op mijn huwelijksaanzoek. Wie aan jou blijft hangen, kan net zogoed meteen in een afgedankte kolenmijn springen.’
‘Maar Rod, luister nou! Ik heb geen cent om mijn hotel te betalen. Kun je het mij nou niet sturen, Rod? Lenen. Ik zal het je met rente terugbetalen, Rod.’
‘Weet je wat jij moet doen?’ zei Rod Borden. ‘Vraag of je daar een nummertje striptease mag geven. En laat een of andere vriendelijke meneer uit de bus met zijn hoed rondgaan. Dan ben je zo weer boven Jan, adie.’
‘Rod... Rod!’
De directeur stond op, nam Betty de hoorn uit de hand en legde die op de haak. ‘Ik heb niet de indruk dat dit nog verder veel zin heeft, miss Kalin. Gaat u maar terug naar uw kamer. Ik zal wel zien wat mij te doen staat.’

Betty lag op haar rug op bed, met een maag die rommelde van de honger. Maar het hotel gaf geen krediet meer en haar laatste drie dollar en zestig cent wilde zij zolang mogelijk vasthouden. Het was haar laatste contante geld op de wereld. Zij had het licht uitgelaten en lag in het donker te staren, kluivend op haar vingertoppen. Zij schrok ontzettend toen naast haar de telefoon begon te rinkelen.
‘H... hallo?’
‘Miss Kalin? Telefoon voor u.’
‘H... hallo?’
‘Ben jij dat, Betty? - De stem van Alice!
‘Alice! Ben jij het... Hoe weet je dat...’
De stem van Alice sneed dwars door de hare heen, koud en zakelijk. ‘Willie Lang loopt hier door de nachtclub heen te briesen. Jij hebt hem opgebeld, hè?’
‘Ja dat klopt, want...’
‘Spaar me die verhalen. Van Willie Lang heb ik al genoeg gehoord. Jan, Klaas en iedereen is je hier aan het zoeken geweest. Mensen van de bank en de arbeidsinspectie en wat al niet. Zit je weer eens lekker in de rotzooi?’
‘Oh, Alice... Je hebt er geen idee van hoe verschrikkelijk in de puree ik hier zit en...’
‘En dat is niet je eigen schuld, dacht je? Heb je niet voortdurend iedereen besodemieterd? Heb je Les Hall en mij niet zitten belazeren bij het leven af die laatste ochtend? Terwijl je beloofde die films met ons te maken, was je al lang van plan de rotzooi uit te verkopen en hem te smeren. En vind je het dan gek dat ze jou niet meer vertrouwen? Vind je dat zo raar? Sta je daarvan te kijken?’
‘Oh, Alice, maar het was ook allemaal zo moeilijk!’
‘We hebben het allemaal net zo moeilijk als we het zelf maken. Maar ik zal je een laatste kans geven.’
‘Oh, Alice, alsjeblieft.’
‘Les Hall en ik komen met de auto naar je toe. Maar geloof niet dat je één cent in je eigen poten krijgt, hoor. Wij zijn bereid het hotel vóór je te betalen, maar op harde condities.’
‘W... wat voor condities, Alice?’
‘Dat hoor je wel als we daar zijn. Blijf op je kamer en begin ermee als je kapsones door de plee te trekken. Anders zijn we binnen vijf minuten weer weg. Goed begrepen?’
‘Ja, Alice.’
‘En je belt niemand in Wells City meer op. Goed begrepen? Geen mens! Je gaat op je nest liggen en je houdt je bek. Gesnapt?’
‘Ja, Alice.’
‘Het kan wel tegen de ochtend worden, voor we daar zijn. Het is een heel eind.’
‘Dat begrijp ik, Alice.’
De verbinding werd verbroken.

Betty ontdekte dat zij nog vier sigaretten had en nu er een uitweg in zicht was, kon zij zich permitteren naar beneden te gaan om een vers pakje uit de automaat in de hotelhal te halen. Maar alleen al het afschrikwekkende idee zich publiek te vertonen aan de minachtende en controlerende blik van de nachtportier daar schrikte haar zo af dat zij zich liever op rantsoen zette. Zij bleef dus ruggelings op bed liggen, af en toe een slokje nemend uit het glas water naast zich, en met wijdopen ogen staren naar het fantasieloze plafond met de plastic lampenkap. Zij stak nu en dan een sigaret op, deed enkele trekken en maakte de peuk dan weer omzichtig uit, om haar voorraadje zolang mogelijk te rekken, onderwijl peinzend en piekerend over de situatie waarin zij zichzelf had gemanoeuvreerd. Zelfs vluchten was nu onmogelijk geworden... het hotel en de sheriff zouden haar niet laten gaan. En stiekem de benen nemen? Als er al een arrestatiebevel bestond... met daar nog een flessentrekkerij bovenop? Dat was de goden smeken om enkele maanden gevangenisstraf. Geen redelijk mens ter wereld zou aannemen dat zij door een samenloop van omstandigheden in deze situatie was geraakt. Nee, er was nu nog maar één uitweg: contant geld in handen krijgen, hóé dan ook. Eerst het hotel betalen. Dan verder zien.
Het eerste daglicht begon al door de gordijnen te schemeren toen er tekenen van activiteit vanuit de gang weerklonken. Het praten van gedempte stemmen - ook die van een vrouw - heen en weer lopen en het dichtslaan van een deur. Toch kwam het kloppen op de deur nog onverwacht. Met schorre stem riep Betty: ‘Binnen!’
Het waren Alice en Les Hall. Zij hadden de handen vol met bagage. Tassen en koffers.
‘Wel, wel, wel,’ zei Les Hall, zich bukkend en de bagage neerzettend. ‘Kijk onze kuise madonna daar eens opgebaard liggen! Is het geen aandoenlijk gezicht, Alice?’
‘Reuze aandoenlijk,’ zei Alice droog, neerknielend en een van de reistassen openend. ‘Als je het mij vraagt, ligt het sekreet nu al weer een manier uit te broeden om ons te besodemieteren zo gauw ze ons zo gek heeft gekregen om haar hotelschuld voor haar te betalen.’
‘Zonder twijfel,’ zei Les Hall onverstoorbaar. ‘Maar we hebben de streken van de dame nu zo langzamerhand dóór. Dat scheelt.’
Betty richtte zich op tot een zittende houding en begon uitgebreid te protesteren: ‘Alice, heus, het is nooit mijn bedoeling geweest om jullie kunstjes te flikken. Echt niet. Ik kon toch van tevoren óók niet weten dat het allemaal anders zou lopen dan ik had gewild? Die hele geschiedenis met de bank... dat was...’
Les Hall hief een hand op: ‘Bespaar ons al dat gemeier. Wij komen hier om spijkers met koppen te slaan. Zaken doen. Klopt dat, Alice?’
Alice had een fles whisky uit de reistas gehaald en was daar nu mee op weg naar de wastafel. Zij schonk drie vingerhoogtes whisky in het wastafelglas, deed er water bij, gooide het hoofd achterover, liet een fikse scheut naar binnen lopen, wandelde terug naar het bed en ging daar op de rand zitten, met het glas in de hand. Toen zei zij tegen Betty, langzaam en heel duidelijk: ‘Kijk eens, zus, wat daar in die koffers zit, zijn een 16mm-filmcamera, plus wat filmoverspanningslampen. We kunnen dus hier, nu meteen, tot zaken komen en de hele kwestie afwikkelen. Ja of nee. Niet goed, dan hoeven we de boel niet eens uit te pakken en maken rechtsomkeert. Is dat duidelijk?’
Betty knikte, slikte een keer en vroeg: ‘H... heb je een sigaret voor me? De mijne zijn op.’
Les Hall gooide haar een aangebroken pakje toe.
Alice ging verder: ‘Het hotel hoeft hier niets van te weten. Les en ik hebben gezegd dat we kwamen om te zien of er iets aan jouw moeilijkheden te doen viel en we hebben onze eigen kamers een eindje verderop de gang af. Les draait de camera en jij en ik maken de toer. We betalen je hele hotelrekening plus nog honderd dollar extra zakgeld. Je kunt dus niet zeggen dat we je het vel over de oren halen, wel?’
‘N... nee, Alice. Je moet alleen niet denken dat ik van plan was om...’
Alice schoot van de bedrand overeind en wuifde afwerend met een arm: ‘Wat jij van plan was of bent laat ons ijzig. We hebben wel geleerd om bij jou alleen met onze eigen plannen rekening te houden. Dan weten we tenminste waar we aan toe zijn. Doe je het of niet?’
Betty zwaaide haar benen over de bedrand en zat zenuwachtig aan haar sigaret te trekken. ‘Ik... ik zal wel moeten, denk ik.’
‘Juist,’ zei Alice. ‘We hebben je al gezegd dat elke film iets anders moet zijn dan de vorige. Een ander model of een andere toer. Jij bent een verdomd goed model en we willen graag een paar lekkere filmpjes met jou maken. Tegen dik geld. Maar voor deze is er dus een nieuwe variatie nodig... Er moet een soort verhaaltje in zo’n film zitten, weet je?’
Betty keek dof naar Les Hall die al bezig was de koffers open te maken en er zijn lampen en camera uit te halen.
‘Wat moet er nu dan gebeuren?’
‘Kijk,’ zei Alice. ‘Deze hotelkamer is schitterend voor ons doel geschikt. We hoeven er niks aan te veranderen. Jij ligt in je pyjama in bed te lezen. Camera loopt. Ik kom binnen en ga op de rand van jouw bed zitten. We drinken samen wat en ik begin jou te versieren. Jij gaat erop in en dan vraag ik of ik jou mag vastbinden.’
‘Vastbinden? Mij?’
Les Hall was bezig de camera op het statief te schroeven.
‘Daar krijgen een hoop kerels een reuzekick van. Er gaan een paar riemen om je polsen en je enkels en dan om de poten van dat bed. Terwijl je naakt ligt, zie je. Dan binden we je een doek om je mond, zodat het de indruk geeft of je helemaal hulpeloos bent. En dan maak ik de lesbische toer met je. Eerst gewoon en dan met die doek.’
‘Maar hoe...?’
‘Het is geen geluidsfilm, dus terwijl we bezig zijn, vertel ik je wel wat je doen moet. Die filmcamera loopt wel en naderhand plakken we het geheel in elkaar zodat het effect het grootste is. Het hoeft geen kunstwerk te worden, goddomme.’
‘Neen,’ zei Les, breed grijnzend. ‘Als het maar lekker geil is.’
‘En je alles goed zien kunt. Precies. Trek je kleren uit Betty en zoek een lekkere pyjama uit. Een beetje doorschijnend en zo een die gemakkelijk scheurt.’
‘Makkelijk scheurt?’
‘Ik doe of ik zó wild word dat ik hem van je reet trek. Scheuren staat zo lekker.’
Betty stond langzaam op, begon de knoopjes van haar bloes los te maken en vroeg dan aarzelend: ‘Alice... Het gaat misschien beter als ik óók wat whisky drink.’
‘Juist!’ zei Les Hall geestdriftig, door de zoeker van zijn camera turend. ‘Sla een paar glazen drank achterover en dan kom je vanzelf in de sfeer. Als je onze Alice weer bezig ziet aan het masseren van dat donkere kutje, hóéf je niet meer toneel te spelen. Dan ga je zelf wel aan de gang.’
Alice haalde een tweede glas van de wastafel en ging naast Betty op de bedrand zitten, zacht tegen haar pratend. Betty sloeg het eerste glas naar binnen of het een anti-griepdrank was. Alice schonk een tweede in, boog zich wat naar voren en zei zacht: ‘Waarom moest je nou toch zo rot doen? Waarom maakte je me zo nijdig? Ik heb je op alle mogelijke manieren geholpen en in ruil daarvoor lieg je tegen me of het gedrukt staat. Heus, Betty, wij kunnen samen een heerlijke verhouding hebben, en vergis je niet, weglopen zal je niet helpen. Voor mannen deug je niet en...’
‘Hou op, hou op!’ zei Betty, stond op en begon de hotelkamer rond te lopen. ‘Ik weet niet meer wàt ik ben of hóé ik ben.’ - Zij goot de tweede bel whisky achterover en voelde de drank al werken. Zij had de hele dag niets gegeten en de vurige Schotse whisky rende door haar aderen als tintelend vuur. Over de vloer lagen elektrische snoeren en de eerste felle filmlamp flitste aan.
‘Kleed je uit,’ zei Alice, en nam Betty het glas uit de hand en vulde het half whisky, half water. ‘Zal ik je helpen?’ Betty schudde het hoofd, nam het nieuwe glas aan, dronk er de helft van op en begon haar blouse uit te trekken.
‘Een beetje meer spirit, hè!’ zei Les Hall. ‘Het is niet de bedoeling dat men de indruk krijgt dat we een lesbisch lijk liggen te filmen.’ - Hij sloot de tweede lamp aan en de bundels van beide lichten beschenen het hotelbed van weerszijden. Betty schopte haar schoenen uit en stapte uit haar rok, terwijl Alice in haar reistas rommelde en er een bundel leren riemen uit opviste die zij op een stoelzitting gereedlegde.
‘Heb je die pyjama nou nòg niet aan? Of wou je een gratis striptease speciaal voor ons gaan weggeven?’
‘Ze is anders niet zo erg weggeverig van aard,’ zei Les spottend. Alice liep op het bed af, sloeg het dek omhoog, pakte een pocketboek van het nachttafeltje en beval: ‘Vooruit, klim erin en doe of je leest. De rest laat je maar aan mij over.’
Betty, gehuld in haar dunste en meest doorschijnende pyjama, ging in bed liggen onder het felle, hete licht van de overspanningslampen, zette een handpalm onder een wang en legde het open boek naast zich op het hoofdkussen. Alice zei snel: ‘Nou hoor je mij op de deur kloppen. Je kijkt op en roept: Binnen. Dat staat wel niet op de geluidsband, maar in stomme films is dat overduidelijk. Dan maak ik de rest wel. Klaar?’
‘Camera loopt,’ zei Les. Meteen klopte Alice met haar knokkels op de tafel.
‘Wie is daar?’ riep Betty, opkijkend.
‘Goed zo,’ zei Les, en meteen kwam Alice in het beeld lopen, in de ene hand het glas en met de fles whisky onder de arm.
‘Ha, lekker dier van me!’ zei ze, op de bedrand neerploffend. ‘Heb je lang op me moeten wachten? Ben je van onderen al lekker nat? Ik wel... voel eens!’ Meteen tilde zij één been hoog op, zodat Betty onder haar rok kon kijken. ‘Voel míj eens!’ zei Alice. ‘Vooruit!... Steek je hand onder mijn rok. Anders ben je óók zo schuchter niet.’
Misschien kwam het door de lading drank die zij binnen had en misschien ook wel door de reeks schokken die zij de laatste dagen had moeten verwerken. maar Betty vergat de aanwezigheid van Les en het glurende oog van de filmcamera. Een rilling van opwinding liep door haar lichaam toen zij haar vingers tussen Alice’s dijbenen liet glijden... en aan het eind niets anders voelde dan de haar zo welbekende bos donker schaamhaar. Alice had haar panty uitgelaten.
‘Ah, lekker!’ hijgde Alice, haar rok omhoog sjorrend en de benen uiteen vouwend. ‘Dieper... steek je vinger erin!’
Les verplaatste zijn statief om een beter beeld te krijgen. Alice goot whisky in het glas, liet Betty ervan drinken, nam zelf de rest, zette het glas opzij en rukte meteen de deken van Betty’s lichaam af. Zacht maar begerig begonnen haar handen over de vliesdunne pyjama te bewegen...
‘Laat je achterover vallen en kijk geil!’ beval zij, klom meteen bovenop het bed, met één been aan weerszijden van Betty’s bovenlichaam en trok haar rok tot in het middel omhoog. ‘Kijk eens, hoe mooi!’
Betty, op haar rug liggend, lag omhoog te kijken naar de natte, roze schaamplooien in hun krans van kroezig haar.
‘Pak me dan, aai er overheen, vooruit!’ Al datgene wat Betty nooit had willen of durven doen, werd haar nu bevolen.
‘Vooruit, steek je neus erin!’ riep Les Hall. ‘Kus erop! Hap er maar in!’
Toen Betty even aarzelde, greep Alice haar zonder verdere omwegen met beide handen in het dikke, blonde haar en rukte haar hoofd omhoog, tot neus en lippen in de warme, harige vochtigheid verdwenen.
‘Ja,’ riep Les, ‘Dat is beter werk! Ga nou rechtovereind op bed staan, Alice, en flikker je kleren in het rond.’
Alice ging wijdbeens overeind staan, rukte de bloes, de beha, het dunne hemd van zich af, stapte uit haar rok en smeet die kledingstukken met wilde gebaren om zich heen.
‘En ruk haar nou die lappen van haar donder!’
‘Aaah... mijn lekker blond dier!’ kreunde Alice, klauwde ook het restant van laken en deken weg, greep het dunne pyjamajasje van Betty tussen de welvende borsten en scheurde het in de lengte vaneen. Betty’s hoogbollende borsten lagen bloot onder het felle licht en Alice viel erop aan, de tepels likkend en kussend, terwijl haar vrije hand onder het bandje van Betty’s pyjamabroek verdween en daar rondgraaide.
‘Aahh...!’ zei Betty, alles om zich heen vergetend behalve het naakte, tegen haar aangedrukte lichaam van Alice, dat haar zo veel uren van intens genot had leren kennen... ‘Laat me je voelen, Alice, het kan me niet meer schelen. Ik wil je zèlf voelen!’
Alice vouwde haar benen uiteen, rukte de broek van Betty’s heupen en klemde de volle hand om de begerige, blonde kut.
‘Goed zo!’ riep Les Hall geestdriftig. ‘Nou komen we op toeren! Grijp mekaar, lik mekaar! Wie het eerst klaarkomt!’
Betty was nu al door het dolle heen. Het was nu wel duidelijk dat zij al die tijd, samen met Alice, haar innerlijke lesbische neigingen met geweld had onderdrukt. Die weerstand was in haar gebroken en al haar onbewuste verlangens kwamen nu los met het geweld van een watermassa, omhoog gestuwd achter een strekdam. Zij begroef haar hoofd tussen Alice’s slanke benen, duwde haar vingers in de willige opening, spreidde haar eigen benen wijd uiteen, tot haar dijspieren er pijn van deden en kronkelde en draaide met haar lichaam van ongeduld en genot.
‘Maak me klaar, Alice, knijp me daar. Aaah...! Dieper, Alice... Harder... Ja, ik ga komen... Ik kom. Kom ook, Alice... Alice!’
De matras golfde op en neer als een trampoline, Alice kreunde en knorde met haar tong zover mogelijk in Betty’s genotsgleuf en zelf masturbeerde zij wild, terwijl Betty’s vinger in haar vagina heen en weer pompte.
‘Juist,’ zei Les Hall. ‘Dat was scène 1. Nu zet ik meteen een nieuwe filmspoel op. Maak jij intussen de riemen vast, Alice.’
Betty lag nog met armen en benen uiteen ruggelings op bed, de ogen halfdicht, nagenietend van het wilde genot dat zij zolang had moeten missen. Alice was al druk in de weer met de riemen. Elk daarvan gaf zij twee slagen om Betty’s enkels, dan een slag onderlangs een beddenpoot en daarna werd het geheel vastgegespt. ‘Kruip wat omhoog tot het strak zit.’
‘Betty schoof wat omhoog in het bed tot de riemen juist gespannen zaten en strekte, op Alice’s bevel, de armen schuin opwaarts tot haar vingers de bovenhoeken van het bed bereikten.
‘Juist,’ zei Alice, elke riem twee slagen om een van Betty’s polsen gevend. ‘Zo willen ze het zien. Dat geeft ze een kick.’
‘Ik krijg er zèlf een kick van,’ zei Les Hall die zijn camera al lang weer aan het draaien had en nu voorwaarts bewoog om een goede close-up te krijgen van alle details van wat ertussen Betty’s uiteengebonden benen te pronk lag. ‘Pook er eens wat met je vinger in, Alice.’
De cameralens nam ettelijke meters op van die bezigheid en dan zei Alice: ‘Nu nog die doek om haar mond om het helemaal echt te maken.’ Ze liep naar de wastafel, pakte daar een washandje, rommelde even in haar reistas en kwam terug naar het bed. ‘Mond open, Betty.’
Betty die alweer opgehitst was geraakt door het spel van Alice in haar wijdopen liefdesspleet, deed haar mond open en meteen duwde Alice het opgerolde washandje naar binnen. Betty schrok en probeerde met haar tong die prop badstof naar buiten te duwen, maar Alice beet haar toe: ‘Spartel niet tegen... Ik zal je heus niet laten stikken, hoor. Dit hoort er nu eenmaal bij.’ Snel en behendig sloeg zij een dunne, wollen sjaal om Betty’s hoofd, zodat de voorkant over kin en mond zat en het opgepropte washandje stevig op zijn plaats hield. Van achteren werd de sjaal stevig aangeknoopt... en daar lag Betty: spiernaakt en opgespannen als een lam op de slachtbank. Zij was zelfs niet eens in staat om meer geluid te geven dan alleen wat gekreun.
‘Zo,’ zei Les Hall, op een toon van diepe tevredenheid. ‘Nou hebben we het kreng waar we haar hebben willen. Nou krijgt ze haar trekken thuis. Laat onze vrienden maar binnenkomen.’
Alice maakte geen haast, goot nog wat whisky in het glas, sloeg dat in een teug achterover, stond even op het naakte, hulpeloze lichaam van Betty Kalin neer te kijken, greep dan de telefoon en draaide een nummer. ‘Alice hier. Het is zover, jongens. Maak je borst maar nat.’
Betty lag nu doodstil, zich blijkbaar afvragend wat dat te betekenen had. Maar die onzekerheid duurde niet lang. De kamerdeur ging open en twee beren van kerels, beide gehuld in een kamerjas, kwamen binnen. Achter hen draaide Alice de deur op slot.
‘Alsjeblieft!’ zei Les Hall. ‘Dáár ligt ons schatje.’
‘Godverdomme!’ zei de grootste van de twee, zijn kamerjas losknopend. ‘Die is de zonde waard, zeg!’
Nummer 2 boog zich over het bed: ‘Zonde?’ zei hij. ‘Het is zonde om dat één dag ongenaaid te laten!’
‘Begin dan maar,’ zei Les. ‘De camera loopt.’
Nu pas begreep Betty de afgrijselijke bedoeling... te laat. Zij begon wild met armen en benen te rukken en gooide het hoofd heen en weer, maar niemand trok zich daar wat van aan. Hoe wilder zij tekeer ging, hoe overtuigender de film ging worden. En het enige wat Betty zelf bereikte was dat zij de riemen in het vlees van enkels en polsen snoerde. Vol angst en afkeer bekeek zij de grootste van de twee gnuivende kerels, met een borst evenvol haar als een gorilla, die nu tussen haar gespreide benen gehurkt zat, met een penis, zo stijf als een heipaal. Alice kwam er nu ook bij, legde de vingers van een hand om die pik en vouwde met de andere hand Betty’s schaamlippen uit elkaar.
‘Ach, wat een heerlijke schacht!’ zei de gorilla. ‘Om je hele kop in te steken.
‘Ga je gang maar,’ zei Les Hall. ‘Ze heeft een afkeer van mannen, dus...’
‘As ze mij één keer heeft gehad is dat wel over,’ grijnsde de gorilla, strekte zich uit en plonsde zonder tederheid of voorzichtigheid zijn enorm lid tussen Betty’s schaamlippen.
Alice krijste zowat van plezier en raakte zo opgewonden dat ze haar hand van opzij tussen hun beider kronkelende lichamen schoof en greep en voelde wat zij maar voelen kon. De andere kerel had geen zin meer om werkloos te blijven toekijken, ging schrijlings boven Betty’s wild heen en weer rollende hoofd zitten en begon met zijn ballen heen en weer te strelen over haar gezicht, onderwijl met beide handen haar prachtige borsten knedend.
‘Naai dat kreng!’ vuurde Alice aan. ‘Stamp haar murw. Spuit haar vol Ronald!’
‘Jaja!’ hijgde Ronald. ‘Wat een lekker ding is dit. Jaja... Ik spuit ’r vol tot aan haar nek! Daar ga ik al... Oeeah!’
Het geile genot was nog niet goed en wel uit hem weggeëbd of zijn maat klom van Betty’s hoofdeinde af en duwde hem ongeduldig opzij. ‘Nou ik, verduiveld - wat jij nog niet hebt geraakt, spuit ik wel vol. Ik heb een goeie lading voor haar opgespaard.’
‘Denk eraan!’ waarschuwde Les Hall. ‘Laat eerst je stijve tam goed zien... Close-up...’
Alice raakte helemaal door het dolle heen, liep met een glas whisky in de hand om het bed heen, bukte zich en wilde geen enkel detail van deze woeste orgie missen. Nu eens wierp zij zich op Betty’s tepels, dan weer greep zij met de volle hand naar de in en uit stampende penis en tegen het einde ging zij met haar blote billen op Betty’s borsten zitten, gooide het hoofd achterover en begon te masturberen met één hand van voren en één van achteren.
‘Samen klaarkomen!’ hijgde zij. ‘Freddy, samen klaarkomen, jij en ik.’
Freddy, wild naaiende, hijgde: ‘Dan moet je... wel opschieten... want... ik ben er bijna. Oh, wat een lekker stuk is dit! Ben je er Alice?...’
‘Jaja... kom maar. Ga maar!’
Toen Freddy zijn zaad wegspoot, liet hij zich voorover op Betty’s buik vallen en Alice, kreunend van eigen extase, zeeg uitgeput op hem neer. De gorilla, Ronald, stond naast de camera toe te kijken, met een sigaret in een mondhoek.
‘Heb je nog film?’ vroeg hij.
‘Nog een eindje.’
‘Laat míj dan nog maar effe... Freddy, opzij!’

Het was een kwartier later. Ronald stond zijn kamerjas aan te trekken, breed grijnzend over een glas whisky. Les Hall was in de weer met een pakje bankbiljetten.
‘Nu ga je terug naar je kamer,’ zei hij. ‘Je kleedt je aan, gaat naar beneden en betaalt je eigen kamerhuur. Daarna vraag je de rekening van onze juffrouw Betty Kalin en je betaalt die. Dan moet je een of andere kleine opmerking laten vallen. Ronald zegt bijvoorbeeld: ‘‘Zozo. Da’s een hoop geld,’’ en dan zegt Freddy: ‘‘Nou, het was het wel waard,’’ of iets dergelijks. Daarna verdwijn je. Duidelijk?’
‘Het is ons volkomen duidelijk,’ zie Freddy. ‘En als je nog eens zo’n klussie hebt, Les, we houden ons aanbevolen.’
‘Kleine geschenken onderhouden de vriendschap,’ zei Les. ‘Maak nou dat je weg komt, jongens.’
Ronald knikte in de richting van het bed: ‘Ik ben er alleen nog niet achter kunnen komen of die griet het nou lekker vond of niet. Ze ging zo raar te keer...’
‘We zullen haar er naar vragen, hoor,’ zei Alice en barstte in een schel gelach uit. ‘Maken jullie nou maar dat je weg komt.’
De deur ging dicht. Alice draaide de sleutel weer in het slot om, liet zich in een leunstoel vallen en schonk het laatste restje whisky uit de fles. Les Hall nam de spoel uit de camera en borg die zorgvuldig in een leren tas. De camera zelf los van het statief schroevend, zei hij: ‘Zou die griet nou begrijpen dat ze beter haar bek dicht kan houden?’
Alice duwde zich uit de leunstoel overeind, zweefde op het bed af en stond enkele tellen lang op Betty Kalin neer te kijken. Dan zei ze: ‘Wij gaan er straks vandoor, Les en ik. Maar Les gaat eerst, met de bagage. Intussen blijf jij hier liggen, tenzij je eieren voor je geld wilt kiezen. Ik ga dan naar mijn eigen kamer en als je keet wilt maken, moet je dat vooral proberen. Ik zeg dat die twee kerels die nu beneden je rekening staan te betalen, met jou een eenvoudig zaakje hebben gedaan. Dat zij me dat verteld hebben. Allebei effe met jou naar bed, in ruil voor het betalen van je rekening. Dan kun je ontkennen tot je blauw bent in je gezicht, maar wie gelooft je? Wie gelooft iemand die als stripper heeft gewerkt in Wells City? Hè? Als ik je nou die doek van je bek neem, ga je dan schreeuwen?’ Betty rolde heftig het hoofd heen en weer...
‘We zullen het proberen,’ zei Alice.
Les Hall deed een paar passen dichterbij en stond met uitgestoken handen toe te zien terwijl Alice de doek rond Betty’s hoofd losknoopte en het washandje uit haar mond nam.
‘Alice,’ zei Betty zwakjes.
‘Had je wat?’
‘Alice... Mag ik niet met jullie mee?’
Les Hall, bezig de lampen te demonteren, keek verrast om: ‘Wil ze met ons mee? Met dat arrestatiebevel?’
Betty staarde naar het plafond. ‘Die honderd dollar... die ik krijgen zou... die krijg ik zeker óók niet, hè?’
‘Als de film goed is, liefje,’ zei Alice met een voet in een schoen wrikkend. ‘We moeten eerst de film ontwikkelen en kijken of het er allemaal goed op staat. Is de film niet goed, dan hebben we alleen maar tijd en geld weggesmeten.’
‘En dus laten jullie me hier achter zonder één cent? Was dat de bedoeling?’ Betty barstte in een bitter geween uit.
‘O, jezus,’ zei Alice. ‘Nou ook dát nog. Gejank.’
Tussen haar snikken door vroeg Betty: ‘Geef me dan tenminste tien dollar... Dan kan ik met de bus naar Centersville.’
‘Ik heb een beter voorstel,’ zei Les, de koffers dichtknippend.
‘O, wat dan?’
‘Alice maakt de riemen los. Jij houdt je heel erg kalm. Ik zal beneden twee dagen hotel voor je betalen. Jij wacht hier twee dagen. Is de film goed, dan komen we terug, betalen je die honderd dollar en maken er nòg een.’
Het bleef een halve minuut lang stil.
‘Ik geloof dat het de dame wéér eens niet bevalt,’ zei Alice.
Les haalde de schouders op. ‘Nou, dan niet.’
‘Goed,’ zei Betty dof. ‘Het is goed. Maak me los en laat me alsjeblief slapen. Ik zal twee dagen wachten.’
Les knikte Alice opgewekt toe: ‘Misschien leert ze het nog wel eens.’
‘Er zijn twee regels in het leven, schatje,’ zei Alice hard. ‘De eerste is: wie niet horen wil, moet voelen en de tweede les is: je moet geen loopje met mensen proberen te nemen. Tenminste niet als je een weggelopen halfmaagd bent van een uienfarm. Tot over twee dagen.’
‘Over twee dagen!?’ zei Les spottend. ‘Binnen twee dagen heeft ze zich weer in een geheel nieuw soort van rotzooi gewerkt. Wedden? Dat is het soort van griet die je geen tien minuten alleen kunt laten. Daarom stoppen ze dat soort ook in hoerenkasten. Daar zijn ze veilig. En dat is precies waar zij óók eindigt. Kom mee.’

Verantwoording

De in Den Haag geboren Rob van Hulst kreeg ooit een exemplaar van het boek Betty de mannenhaatster in handen met de mededeling dat dit boek geschreven was door Willem van den Hout, beter bekend onder de naam Willy van der Heide, auteur van de populaire Bob Evers serie.
Uitgever noch drukker worden in dat exemplaar vermeld, maar gezien de inhoud en uitvoering zal het boek eind jaren zestig verschenen zijn, vermoedelijk bij een kleine Haagse drukker die een graantje mee wilde pikken van de sekshausse destijds.
Bij verzamelaars was al langer bekend dat Willem van den Hout onder verschillende pseudoniemen bijdragen leverde aan sekscontactbladen als Candy en Cash. Ook verzorgde hij verschillende vertalingen van scabreus werk voor onder andere uitgeverij Loeb.
Een paar jaar geleden werd een andere pornoroman van Van den Hout herontdekt en opnieuw uitgebracht: Lizzie Scott gaat de vernieling in, geschreven onder het pseudoniem Zsa Zsa Ferguson.
Net als in die roman toont Van den Hout in dit boek dat het lesbisch thema bij hem favoriet is. Daarnaast is Betty de mannenhaatster nogal misogyn van karakter. De schrijver verwerkt een tweetal verkrachtingen in het boek, waardoor het boek behoorlijk rauw op de lezer overkomt.

Colofon

Dit boek verscheen in september 2005 in een beperkte oplage van 33 exemplaren.
Elk boek is met de hand genummerd.

Dit is nummer: 3