De

Marsbewoners

seinen?

Een projectiel suisde rakelings langs hen heen...

Strato Stervaart serie

1

De

Marsbewoners

seinen?

Bewerkt door

WILLY VAN DER HEIDE

Oorspronkelijke titel: Victor Appleton Il: „The new Tom Swift Jr Adventures”,

„Tom Swift and his flying Lab”.

Nederlandse bewerking door Willy van der Heide

Omslagtekening door Jaap Nefkens

Copyright Hollandia Baarn

Printed in the Netherlands

I

EEN BOODSCHAP UIT HET HEELAL

„Hoe lang duurt het nog voor ons Vliegend Laboratorium klaar is voor zijn testvlucht, Tom?”

„Ongeveer twee weken, paps. Mijn handen jeuken óók van ongeduld, hoor!”

Swift Senior glimlachte tegen zijn negentienjarige zoon en aankomend genie. Tom Swift geleek uiterlijk op zijn vader, met dezelfde diepliggende ogen, maar hij was wat groter, en zeker slanker. De beide Swifts waren op weg naar hun proefstation, de enorme basis van de internationaal befaamde Amerikaanse onderneming: „Strato-Stervaarten N.V.” Hun nieuwste product, het Vliegend Laboratorium; bij afkorting genaamd Vlieglab, was daar geconstrueerd in een monsterlijk grote, onderaardse hangar.

„Met onze atoom-gedreven motoren moeten we een snelheid bereiken van minstens 1000 mijl per uur, en de straalheffers...” Tomʼs woorden werden overstemd door een fluitend, huilend geluid. Een voorwerp dat met astronomische snelheid uit de hemel kwam suizen schoot rakelings langs hen heen en de enorme luchtverplaatsing, door het projectiel veroorzaakt, wierp hen beide tegen de grond, terwijl het voorwerp zelf over de hoge muur van „Strato-Stervaarten” verdween. Een fractie van een seconde later klonk er een donderende slag, en de aarde onder hun voeten beefde.

„Een bom!” riep Tom uit, opspringend.

„Of een meteoor,” zei zijn vader, iets kalmer.

Uit alle macht renden zij naar de privé-ingang van Stratoster. Tom was er het eerst, rukte een electronische sleutel uit zijn broekzak en richtte die op het verborgen mechanisme. De poort zwaaide open. Op het fabrieksterrein heerste algemene verwarring. Uit de groepen gebouwen renden werklieden naar een kratervormig gat dat aan het einde van het vliegveld gaapte. Tom, zovele jaren jonger dan zijn vader, bereikte ook die plaats het eerst, en staarde neer in een trechtervormige opening.

„Frisse morgen!” riep een der werklieden uit. „Daar kun je een hele sneltrein in opbergen!”

Het voorwerp dat uit de hemel was komen suizen, was te diep begraven om te kunnen worden gezien en de aarde aan de rand van de put was bovendien hier en daar ingestort.

„Wat was het voor een ding?” vroeg Hakkie Huff, een Hollander van afkomst, goede vriend van Tom, en nu chef-ingenieur over de ponsafdeling. Tom haalde de schouders op: „We zullen het uit moeten graven. Is er iemand gewond?”

„Denk het niet. Vliegveld was verlaten.”

Materiële schade was er wel. In verschillende gebouwen waren vensters in scherven gevlogen en kleine voorwerpen waren van bureaux en werkbanken geslingerd. Swift Senior was inmiddels ook aangekomen, en hij gaf terstond bevel, een constructieploeg aan het werk te zetten met draglines en een grijper. Nauwelijks een uur later waren honderden kubieke meters beton en aarde weggedolven en een lange ladder werd in de put geplaatst. Tom klom gehaast naar beneden.

„Het is beslist geen ruwe meteoorsteen,” riep hij naar boven, zodra hij de vreemde tekens, op de zijkant van het zwarte, sigaarvormige voorwerp had bekeken. „Dit ding is mechanisch vervaardigd en slechts wezens van grote intelligentie en ontwikkeling kunnen deze wiskundige formules hebben aangebracht.”

Swift Sr en Hakkie Huff kwamen nu ook naar beneden en waren eveneens stomverbaasd over de formules op de projectiewand.

Hakkie krabde achter zijn oor: „Geloven jullie, dat dit ding door wezens van een andere planeet is afgeschoten om een boodschap te zenden aan de Aarde? Wacht — misschien is het wel een boodschap speciaal voor de Swifts.”

Tom begon te lachen: „Kom nou. Dan is het toch wel erg precies terecht gekomen.”

Hakkie vroeg weer: „Hebben jullie enig idee, wat die formules betekenen?”

Swift Sr mompelde: „Een of andere boodschap, uitgedrukt in een geheimschrift van wiskundige formules.”

Tom en hij trokken blocnootjes uit hun zak en begonnen te rekenen. Maar na een paar minuten werken keek Tom op, met een lang gezicht.

„We zullen méér dan een blocnote nodig hebben om dit uit te kienen. Hebben we nu geen tijd voor. Ik zal eerst eens gaan kijken of die aardschok ons Vlieglab soms heeft beschadigd.”

Hij haastte zich de ladder op, gevolgd door zijn vader en Hakkie, en beide Swifts staken het vliegveld over naar een stenen gebouw nabij de privé-ingang. Het dak van dat gebouw was ruim en plat, doch niet meer dan een paar voet boven de grond. Wederom haalde Tom de electronische sleutel uit zijn zak, maar stelde die ditmaal in op een andere combinatie. De pantserdeur, die leidde naar de ondergrondse hangar, sprong open en de Swifts wandelden een brede trap van gepolijst staal af. Vóór hen, onder een beschuttende laag van vijftien meter aarde en beton, stond het Vliegend Laboratorium, dat met zijn enorme, zilverkleurige romp en hellende V-vleugels de ganse hangar vulde. Zo met het blote oog was geen enkele beschadiging te zien, maar tóch ging Tom systematisch sectie na sectie door vóór hij zich er gerust op voelde, dat zijn geliefkoosd schip onbeschadigd was. Intussen was zijn vader het privé-kantoor, waarin hij samen met Tom placht te werken, binnengegaan om verder te rekenen aan de wiskundepuzzle, die letterlijk uit de lucht was komen vallen. In dit kantoor werden de meest geheime plannen van vader en zoon Swift bewaard en daar hielden zij ook hun vertrouwelijke besprekingen. Kort daarna kwam Tom binnen om te berichten dat zijn Vlieglab intact was. Swift Sr knorde tevreden.

„Als het die aardschok goed heeft doorstaan, kan dat ding zéker tegen een stootje. Je kunt trots op haar zijn, jongen.” Tom gaf zijn vader een speels duwtje tegen diens schouder.

„Maar ondanks zijn atoommotoren en straalheffers had het ding toch nooit kunnen werken zonder die fantastische uitvinding van Uzelf, paps, die moeder naar ons heeft genoemd: Vader Swift lachte: „O — dat tomasiet. Had ik al zowat vergeten. Maar het is waar dat het beter is om kernreactoren af te schermen met dit lichte plastic spul dan met ouderwets lood en beton. Het is natuurlijk véél lichter en ik denk, dat het ook de hitte goed zal weerstaan.”

Swift Sr beleefde veel plezier van zijn zoon, die al jeugdig blijk had gegeven dat hij zijn vaders genie voor wiskunde en het doen van uitvindingen had geërfd. Zodra de jongen oud genoeg was om twee en twee bij elkaar op te tellen, was zijn vader zijn leermeester geworden, met als gevolg, dat Tom nu, op negentienjarige leeftijd, één der meest belovende en begaafde uitvinders van de USA was. Bovendien was Tom in enkele jaren tijds een volleerd piloot geworden, die elk vliegtuig, door mensen gebouwd, grondig kende. Enkele maanden tevoren had hij zijn vader verrast met het denkbeeld een Vliegend Laboratorium te bouwen en dat te gebruiken voor bijzondere onderzoekingen. Al sinds jaren was Swift Sr ervan overtuigd dat de Stratosfeer en de Ionosfeer, zowel als de ingewanden der Aarde, waardevolle geheimen verborgen hielden. Toen Tom hem dan ook zijn plannen voor een Vliegend Laboratorium had laten zien, had vader Swift die met geestdrift begroet, en de bouw bespoedigd. Tom vroeg nu zijn vader: „Hebt U al iets van die formules gesnapt?”

„Nog niet. Zo helder als koffiedik. Deze driehoek binnen in een driehoek bijvoorbeeld...” Swift Sr.ʼs stem ebde weg toen hij verder rekende. Op dát ogenblik ging de telefoon en Tom nam haar op. „Met Tom Swift.”

„U spreekt met het Shopton Evening Bulletin. Wij hebben gehoord dat er een meteoorsteen op Uw terrein is gevallen. Maar Uw politie wil onze verslaggever niet binnenlaten.”

Tom glimlachte, zoals altijd als hij een nieuw bewijs kreeg van de waakzaamheid van hun particuliere politie.

„Dat spijt mij, mijnheer...”

„Perkins is mijn naam. Wij hadden toch wel graag wat inlichtingen daarover.”

Tom antwoordde luchtig: „Die kunt U van mij wel krijgen. Een zwaar blok mineraal kwam op onze startbaan terecht en begroef zich diep in de grond. Wij hebben nog niet de tijd gehad het te analyseren. Niemand gewond en de materiële schade was onbetekenend.”

„Is dát alles? Kunnen wij geen foto nemen?”

„Neen. Dat zullen wij met genoegen vóór U doen.” Tom legde de hoorn neer en stootte zijn vader aan, met een ondeugende schittering in zijn ogen: „We zullen die foto maar zó nemen, dat de formules niet te zien zijn, hè?”

„Allicht. Het lijkt me beter, die dingen nog niet vrij te geven. Ik heb zoʼn idee dat Hakkie Huff gelijk had, en dat het ding inderdaad een boodschap rechtstreeks aan jou en mij draagt.”

Tom knikte peinzend, tot zijn vader het hoofd weer ophief. „Tom - zou je niet in verbinding treden met Rip Hulse over de proefvlucht van je Vlieglab?”

„Wou ik juist vandaag doen.”

Rippie Hulse, een vermaard ex-oorlogsvlieger, was een oude vriend van de Swifts, die geholpen had bij het ontwerpen van het straalschip, en mee zou gaan op haar proefvlucht.

* * *

Tegen de middag stond Tom het landingsgestel van zijn Vlieglab te testen, toen een zware stem door de hangar echoʼde: „Wel, zwabber me dek! Ik geloof, dat ik nèt op tijd ben thuisgekomen. Dàt is dus de luchtschoener, waarin we het hemelsop gaan kiezen, hè? Het ding ziet er machtig uit, al zitten dʼr ook geen masten op.”

Kokkie Winkler, de bolronde, eeuwig grinnikende ex-scheepskok stond aan de voet van de trap, met een rood en groen geruit shirt aan en een enorme strohoed in de hand. Tom sprong verheugd op hem af.

„Ha, die Kokkie. Blij je terug te zien. Fijne vacantie gehad?”

„Machtig. Gezeild dat de stukken eraf vlogen. En laat ik je één ding vertellen: Die héle veertien dagen heb ik geen broodmes aangeraakt en geen kop koffie gezet. Zelfs mʼn maaltijd liet ik me op bed brengen. Nu kan ik weer tegen een stootje in de kombuis.”

Hij nam een pand van zijn loshangend shirt tussen vinger en duim: „Wat zeg je van dit nieuwe sporthemd?”

„Ik zou het beter kunnen zien met een zonnebril op. Die kleuren zijn wild genoeg om een olifant op hol te jagen. Maar zonder dollen, Kokkie: ik ben blij je weer te zien.”

Winkler was jarenlang kok geweest bij de Amerikaanse koopvaardij en had Tom en zijn vader leren kennen toen die proeven namen in de haven van San Francisco. Tom en hij waren alras vrienden geworden en toen de Swift-expeditie naar huis terugkeerde, was Kokkie in vaste dienst meegegaan. Hij scheen nog iets op het hart te hebben: „Zeg, Tom. Een vent bij de poort gaf me een armbandje om. Dit ding hier: een electronisch dingsigheidje, zei-die.”

Tom lachte: „Je bedoelt een van onze electronische amuletten. Zonder dat dingsigheidje, Kokkie, zou je al onze radar-ogen alarmeren.”

„Radar-ogen? Wat zijn dat nou weer? Jullie hebben ook elke week wat nieuws.”

Tom legde uit: „Dat kleine armbandje neutraliseert bepaalde radartrillingen en houdt ze van de radarschermen af. Er staat een reuzenoog boven op het hoofdgebouw en hier, in deze ondergrondse hangar, hebben we nog een speciale. Iedereen die niet zoʼn amulet draagt, zien we op het hoofdscherm of dit scherm hier als een lichtend puntje. Zó kunnen we direct zien of er een spion binnen is geslopen.”

Kokkie schudde verbijsterd het hoofd. „Wat jullie al niet uitvinden... Verder gaat alles best?”

„Prima. Maar wacht maar eens tot je ziet wat voor kombuis we in ons Vlieglab hebben ingericht. Tussen twee haakjes: De naam is nu vastgesteld. Het ding zal heten: STRAALRACER I. Onze driedekker heeft alles wat je maar...”

„Driedekker? Heeft deze STRAALRACER drie verdiepingen?”

Kokkie, opkijkend naar het enorme luchtschip, leunde zóver achterover, dat hij bijna op zijn achterhoofd viel.

„Ga maar mee, dan zal ik je alles laten zien.”

Tom beklom een ladder die via een luik naar binnen in het schip voerde. Kokkie volgde hem, en Tom begon meteen uit te leggen.

„Deze benedenste verdieping is hoofdzakelijk bergruimte. Extra instrumenten, reserveonderdelen en bagage wordt hier gestouwd. Maar de achterkant is uitsluitend hangar-ruimte. Zie je die schuifdeuren daar? Daarachter nemen we twee baby-straalschepen mee: een klein straaljagertje dat we de KANGOEROE noemen, en een straalgetilde helicopter, de SWINGER.”

Kokkie reageerde daarop met een knor en keek ongeduldig rond.

„Waar is die kombuis nou ergens?”

Tom grinnikte en ging Kokkie vóór, een smalle, stalen ladder op en betrad de grootste sector van het straalschip. Aan de voorzijde hiervan lag de contrôle-ruimte, met plaatsen voor de eerste en tweede piloot.

Elke vierkante decimeter van de windvlakte hier was bezet door klokken, meters, schakelaars en kathodestraalschermen. Kokkie wreef zich de ogen uit.

„Je zult een aardige bemanning nodig hebben om al die knoppen en schakelaars te bedienen.”

Tom schudde glimlachend het hoofd. „Kokkie — alles is zó fijn uitgekiend, dat de STRAALRACER practisch zichzelf vliegt. De enige bemanning aan boord zal bestaan uit vader, mijn vriend Bud Barclay, jij en ik.”

De kok, die toch al wel wat gewend was, schudde zwijgend het hoofd.

„En wáár ligt jullie laboratorium nu?”

„Midden in de romp. Afgeschermd van de rest van het schip, met eigen luchtvoorziening en geluiddicht. Dan is er nog een plaats voor een bemanning van dieren...”

Kokkie keek hem aan met grote ogen. „Ga je een vliegende Ark van Noach beginnen?”

Tom schoof een deur opzij, en antwoordde: „Kunnen we een dierenwereld beginnen op de maan of op Mars. Dit is ons Lab.”

De enorme ruimte was in vakken verdeeld door schouderhoge tussenwanden. Kokkie staarde vol ontzag naar de Kernphysica-afdeling met zijn zes voet lange electronenmicroscoop, zijn röntgenstralen, spectroscopen en absorptieapparaten voor ultraviolet en infrarood.

„Machtig mooi, maar ik snap er niets van. Waar is nou die kombuis?”

Die bleek te liggen op de bovenste verdieping. Aan de voorzijde hier lag een zitsalon met brede vensters, leunstoelen en een kleine bibliotheek van wetenschappelijke boeken en tijdschriften. Daarachter lagen de slaaphutten, en geheel achteraan kwam de kombuis, waarin Kokkie geestdriftig begon rond te springen. Hij was juist begonnen zijn electrische kookapparaten te proberen, toen Tomʼs vader een alarmkreet omhoog schreeuwde vanaf de benedenétage: „Tom! Tom! Kom direct naar mijn kantoor.”

Tom rende de ladders af en over de betonvloer naar hun werkruimte, waar zijn vader ontsteld stond neer te staren op een gebroken kathodestraalbuis in zijn handen. „Wat is er aan de hand, vader?”

Swift Sr gooide nijdig de gebroken buis op zijn bureau.

„Onze Radarinstallatie. Gesaboteerd. En kijk eens naar de Radargrafiek hier...! Een insluiper is geregistreerd om precies negentien minuten over drie hedenochtend.”

Tom staarde ongelovig naar de rode streep op de papierstrook.

„Dus iemand zónder een amulet moet hier zijn binnengedrongen.”

Het gezicht van Tomʼs vader stond strak. „Precies. En die iemand, te zien aan die strook, zwierf vijf minuten lang rond, vóór hij ons Radaroog onklaar maakte. Maar hoe lang hij daarna nog hier was, of wat hij deed, weten wij niet.”

Tom verzekerde hem: „Hij is in ieder geval niet aan boord van ons Vlieglab verborgen. Ik ben juist overal daarbinnen geweest. Overigens... het is wèl gek, dat niemand een puntje heeft opgemerkt op ons grote radaroog boven. Misschien is de indringer nog steeds hier binnen.”

Zijn vader nam de telefoon op om hun terreinpolitie te alarmeren, terwijl Tom het kantoor uitrende naar de begane grond. De alarminstallatie werkte zó snel, dat een aantal mannen in uniform reeds naar critieke punten rende, om een onderzoek te beginnen.

Anderen klommen in snelle autoʼs om elke vierkante meter van de kilometers lange terreinen te onderzoeken. Tom hield één der luitenants aan en vroeg of er niets gesignaleerd was door het grote radaroog. Maar dàt oog had niets gemeld, volgens de politieman. Tom stond peinzend zijn kin te krabben, bij zichzelf overwegend, dat het open terrein nu afdoende zou worden afgezocht. Maar het pakhuis... dat was wat anders! Tom rende naar de enorme, overdekte bergplaats en dook naar binnen... juist op tijd om te zien hoe een kleine jongeman met geplakt, zwart haar door een achterdeur naar buiten sloop, uit het gezicht verdwijnend tussen stapels lege pakkisten. Tom sprintte achter hem aan, en was juist begonnen de gangen tussen de stapels kisten af te zoeken, toen hij een flauw geluid achter zich hoorde. Hij keerde zich om, ving een glimp op van een paar zwarte, felle ogen, en daarna ving hij nog een geweldige klap op zijn schedel. Tom plofte bewusteloos neer.

II

SLUIPAANVAL

Terwijl de bewaking over het terrein uitzwermde, haastte Tomʼs vader zich de hangartrappen op. Toen hij boven kwam, zag hij een politieman op zich afrennen, opgewonden rapporterend: „Wij hebben nog niemand gevangen, mijnheer Swift. Maar wij hebben ontdekt dat het grote radaroog uitgeschakeld is.”

„Wat?!”

„Wij hebben het al gemeld aan de Electrotechnische Afdeling.”

„Goed. Waar is Tom ergens?”

In de volgende minuten ondervroeg Swift Sr verschillende bewakers, maar door de opwinding van de jacht had niemand op de jonge uitvinder gelet. Bevreesd, dat Tom in moeilijkheden kon zijn geraakt, was Swift Sr juist van plan, persoonlijk op zoek te gaan, toen een bekende stem hem aanriep.

„Zeg — wat is hier aan de hand? Een vulcaan in je startbaan; hele troepen bewakers die rondrennen...”

De nieuwaangekomene was de stoere Bud Barclay, Tomʼs beste vriend en medepiloot, wiens familie in San Francisco woonde. Bud was bezig geweest met het testen van de miniatuur-helicopter die aan boord van het Vlieglab zou meegaan. Swift Sr legde haastig uit wat was geschied en Bud Barclay bood natuurlijk aan om mee te gaan speuren. Het dichtstbijzijnde gebouw bleek het pakhuis. Bud rende eromheen en zag drie politiemannen bezig met het doorsnuffelen van het inwendige. Buiten echter stonden stapels pakkisten. Toen Bud die naderde, struikelde hij over een zwaar stuk canvas, dat in een hoop op de grond lag. Iets onder dat zeil bewoog! Bud rukte het canvas opzij en stond een tel lang ontsteld neer te kijken op het bewusteloze lichaam van zijn vriend Tom. Dat bericht was snel doorgegeven en spoedig kwam Tomʼs vader hijgend aanrennen met enkele bewakers bij zich. Bud was al bezig met kunstmatige ademhaling en één der bewakers ging water en vlugzout halen, waarmee de bewusteloze jongen vrij spoedig een beetje bij kennis werd gebracht. Hij ging wat slapjes overeind zitten en keek verdwaasd om zich heen. Zijn vader vroeg hem bezorgd: „Hoe voel je je, Tom?”

„Dat gaat wel. Alleen barstende hoofdpijn. Heb een enorme klap op mijn hoofd gehad.”

Bud beet hem toe: „Van wie?”

„Van een vent die ik achterna zat. Waarschijnlijk de man die in ons kantoor is geweest.”

„Hoe zag hij eruit?” riepen allen tegelijk.

„Mager. Klein. Donker. Ongeveer vijf en twintig jaar oud. Zwart, glad haar en zwarte ogen.”

Eén der bewakers werd terstond weggezonden om die beschrijving te melden aan alle personeel van STRATO-STER N.V., maar Bud liet een ontstelde kreet horen: „Lieve help! Ik heb de SWINGER in het bosje achter de startbaan laten staan. Als die vent kan vliegen, kan hij daarmee ontsnappen.”

Nog vóór hij was uitgesproken, galoppeerde Bud naar de bomen in de verte. Hij was een voortreffelijk voetballer en hardloper geweest en in absolute recordtijd legde hij de afstand af tussen het pakhuis en het bosje aan het verre uiteinde van het STRATO-STER terrein. Maar juist, toen hij de eerste bomen bereikte, startte gierend een motor ergens vóór hem uit.

„Als dat de boef is, die Tom die mep velt, ben ik te laat,” hijgde de athletische piloot. Een paar tellen later stormde hij de kleine, open plek op waarin hij de helicopter had achtergelaten. Met rondsuizende wieken tilde de machine zichzelf van de grond. Bud nam een wanhopige, laatste sprint, en probeerde de rand van de cockpit te grijpen, vóór de machine boven zijn bereik uit was opgestegen, maar hij miste die rand met enkele centimeters. Wèl kreeg hij een prachtkans om zich het gezicht van de donkere, sluikharige piloot in het geheugen te prenten.

Bud probeerde de rand van de cockpit te grijpen... ...maar miste die met enkele centimeters.

Bud plofte terug op de grond en de helicopter wiekte over de bomen uit het gezicht. Bud keerde zich om en sprintte in hetzelfde tempo terug naar Tom en diens vader, een vechtlustig licht in zijn ogen. Reeds van verre riep hij hen toe: „Die schurk is er vandoor in de SWINGER! Maar ik neem de straaljager en haal hem wel in.”

„Ik ga met je mee!” verklaarde Tom onmiddellijk.

„Kalm aan een beetje,” waarschuwde zijn vader hem.

„Ik ben heus in orde, vader. Helemaal!” protesteerde Tom.

„Ben je daar zeker van, jongen? Wees vooral voorzichtig na die slag op je hoofd.”

Tom zwaaide geruststellend met een arm en volgde Bud naar een hangar, waaruit enkele monteurs snél een der straaljagers naar buiten rolden. Al deze vliegtuigen waren permanent startklaar en kort daarna brulde de machine steil omhoog naar de blauwe lucht.

„De vent verdween in Zuidelijke richting”, zei Bud tegen Tom, dezelfde koers inslaande. „Erg ver weg kan hij nog niet zijn.”

Maar de jongens moesten ontdekken, dat hun prooi zich sneller uit de voeten had gemaakt, dan zij gemeend hadden. Geen spoor van hem konden zij ontdekken, hoe zij ook heen en weer vlogen. Bud was stomverbaasd over die bijna spookachtige verdwijning van de SWINGER.

„Wáár kan die vent in vredesnaam gebleven zijn? Je kunt een helicopter niet in zo korte tijd op de grond zetten en wegmoffelen.”

„Op één of andere manier heeft die snaak het toch klaargespeeld. Maar hoe?”

Tom nam het stuurwiel over en vloog zo dicht boven de boomtoppen als hij durfde, terwijl Bud met scherpe ogen het terrein afzocht. Toen dat ook niets opleverde, ging Tom hoger vliegen, terwijl Bud met een krachtige verrekijker rondspiedde. Ook die poging bleef vruchteloos en het leek hun het beste, naar de STRATO-STER-basis terug te keren. Bud was niet bepaald in een vrolijke bui, en verklaarde: „Ik ben verantwoordelijk voor het verlies van de SWINGER. Ik had de cockpit moeten afsluiten. Maar ik krijg die helicopter terug, dáár kun je van opaan! Het is het fijnste vliegtuig dat ik ooit heb gevlogen. Tom — dat ding zweeft als een droom. Ik kan haar landen op een beddelaken en dan blijft er nog genoeg over voor drie handdoeken.”

„Ik hoop, dat je het gauw wéér kunt doen”, antwoordde Tom. „Ik zal de politie waarschuwen dat onze heli gestolen is.”

Nadat zij de Rijkspolitie buiten hun muren hadden gealarmeerd, gingen de jongens terug naar het ondergronds kantoor, om hun mislukking aan vader Swift te melden.

Swift Sr was even verbaasd als zij over de spookachtige verdwijning van de helicopter, en besloot: „Er is maar één verklaring: het ding heeft blijkbaar een grotere horizontale snelheid dan ik had verwacht. Hoe zit dat, Bud?”

„Dat zóú kunnen,” gaf Bud toe. „Heeft iemand enig idee, waarom die dief hier aan het rondneuzen was?”

De uitvinder streek met een hand over zijn haren.

„Dat heb ik geprobeerd uit te vissen. Maar in deze kasten hier liggen zóveel tekeningen en instrumenten, die zóveel verschillende soorten mensen kunnen interesseren...”

Terwijl hij sprak had Swift Sr de ene lade na de andere open getrokken en stopte nu, neerstarend in een volkomen ledige. Er viel een stilte. Dan zei de uitvinder grimmig: „Ik geloof dat we hier ons antwoord hebben: De beschrijving en de blauwdrukken voor onze Super-Geiger-Müller teller zijn verdwenen.”

Zijn zoon Tom sprong het kantoor door naar een tweede kast, waarvan hij de bodemlade openrukte. Met een verheugde glimlach keek hij op: „Slechts de helft van de tekeningen is verdwenen, paps. De andere helft heb ik gisteren hier gelegd, samen met ons model.”

Bud barstte in luid gelach uit: „Dat wordt een leuke surprise voor onze gladharige jatmoos”. Hij voegde er, iets ernstiger, aan toe: „Wat ik niet snap, is: hoe die vent hier überhaupt is binnen gekomen.

Dat kàn toch niet zonder een speciale sleutel?”

„In theorie kan dat inderdaad niet.” Tom keek zijn vader vragend aan. „Of zou het misschien van binnen uit zijn gedaan? Of van buiten met hulp van hier binnen?”

Bud knikte: „Dát zou verklaren dat de radar zo netjes buiten werking werd gesteld. Iemand van het personeel hier kan dat gedaan hebben, om daarna zijn handlanger binnen te laten.”

Tomʼs vader zuchtte triest. „Ik vind het een afschuwelijk idee, om mijn eigen personeel te wantrouwen, maar het is natuurlijk verstandiger, elke mogelijkheid te overwegen. Kom maar mee.”

Zij haastten zich naar het personeelskantoor van de onderneming, waar de kaartsystemen werden bewaard, en begonnen de gegevens van elke employé na te lopen. Na een uur van nauwgezet onderzoek hadden zij niets verdachts kunnen ontdekken over wie dan ook.

„Koppig doorgaan,” besliste Swift Sr, en trok een nieuwe lade open. Terwijl zij de tweede collectie dossiers begonnen na te snuffelen, werd er op de deur geklopt. Bud schoof haastig de lade dicht, terwijl Tom ging kijken wie er aan de deur was. Over zijn schouder kondigde hij aan: „Arthur Roberts is hier, vader.”

Roberts had jarenlang als bankwerker in de STRATO-STER fabrieken gewerkt, maar het fijne precisiewerk had van zijn reeds zwakke ogen te veel gevergd. Daarom was hem later de functie gegeven van hoofdnachtwaker in het proefstation.

„Laat hij binnenkomen,” zei Swift Sr.

Zodra de man in de deuropening verscheen, voelden de drie mannen in het kantoor dat er iets niet in orde was. Het gezicht van Roberts was bleek en gespannen, met donkere kringen onder zijn ogen. Zij merkten op, dat zijn hand trilde terwijl hij zijn pet afnam.

„Wat heb je op je hart, Roberts?”

De man schraapte zenuwachtig zijn keel en antwoordde dof

„Ik moet U iets opbiechten. Ik ben verantwoordelijk voor de diefstal der blauwdrukken der Super-Geiger-Müller teller.”

III

EEN WETENSCHAPPELIJKE DIEF

Tom en zijn vader staarden de man verbaasd aan. „Jij, Roberts?” riep Swift Sr. „Maar jij bent één van onze meest betrouwbare mensen! Je bent jaren in onze dienst geweest.”

Roberts wrong zijn pet tussen zijn handen.

„Ik weet het, mijnheer. Maar ik kan er weinig aan doen. Aan wat gebeurd is.”

De uitvinder ging achterover zitten in zijn stoel.

„Wàt is er dan gebeurd?”

„Verleden nacht, mijnheer, had ik juist de deur naar de ondergrondse hangar geopend om mijn regelmatige uurronde te doen, toen een onbekende man op mij af kwam. Zijn uiterlijk klopt met de beschrijving die vanmiddag werd verspreid. Hoe hij binnen kan zijn gekomen, weet ik niet. In ieder geval niet door de hoofdpoort. Hij vertelde me dat hij een lid was van Hemispak.”

„Hemispak! Het wetenschappelijk genootschap van Amerika!” riep Swift Sr uit. „Maar dat is het genootschap waarvan vooraanstaande geleerden lid zijn en dat tot taak heeft het Westelijk Halfrond technisch te verdedigen.”

„Ja, mijnheer. Ik wist hoe belangrijk Hemispak is, dus ik vroeg hem wat hij wilde. Daarop vertelde hij mij dat hij de nieuwe Geiger-tellerplannen moest inzien.”

Tom riep uit: „Maar hoe wist hij daarvan af? Die nieuwe Geigerteller is één der geheime snufjes van ons Vlieglab.”

„Ik vertelde hem ook, dat zoiets niet kon zonder toestemming van U, mijnheer Swift.”

„En wat toen?”

„Hij trok een pistool en begon me te vertellen over mijn zoon John die in Zuid-Amerika voor Hemispak uranium zoekt. Hoe hij dat zo precies wist, snap ik niet. Maar hij zei, dat John en zijn vrouw daarginds gevangen zaten en dat het hun slecht zou vergaan, als ik hem niet hielp die blauwdrukken te vinden.”

„En dat deed jij dus?”

De nachtwaker antwoordde wanhopig: „Ik had geen andere keus, mijnheer. Ik nam hem mee naar beneden... dat wil zeggen, hij bedreigde mij nog steeds met dat pistool en begon in de kasten te zoeken. Toen hij die blauwdrukken te pakken had, en hij zich omkeerde, probeerde ik hem nog beentje te lichten, maar hij was me te vlug af en hij sloeg me bewusteloos met zijn pistool. Urenlang ben ik daar blijven liggen en ik ben pas bij mijn positieven gekomen een uur of wat geleden — bij mij thuis.”

Bud vroeg verbaasd: „Maar hoe ben je dan thuis gekomen?”

Roberts haalde vermoeid de schouders op.

„Mijn vrouw zegt dat ik om vier uur vanochtend ben thuisgekomen, maar ik herinner me er niets van.”

Het was mogelijk dat de nachtwaker een hersenschudding had opgelopen, en alleen naar huis was gestrompeld, zonder precies te weten wat hij deed. Roberts ging voort: „Het spijt me afschuwelijk wat er gebeurd is, mijnheer. Ik ben maar gauw hierheen gekomen om U te vertellen, wat ik weet.”

„Je mag van geluk spreken, dat je nog leeft,” merkte Tom op. „Tot op heden vermissen wij alleen onze nieuwe helicopter en de helft van de blauwdrukken voor de Geiger-teller.”

„De helft,” riep Roberts uit, en keek schichtig om, „dan komt hij natuurlijk terug om de rest te halen.”

„Dat zal hij heus niet proberen,” knorde Bud. Maar de nachtwaker was daar nog zo zeker niet van.

„Er is nog iets anders dat ik U moet vertellen,” biechtte hij op. „Ik heb mijn zoon John in een brief over die Geiger-teller verteld. Ik erken, dat het erg onvoorzichtig was... mijn brief is waarschijnlijk door iemand geopend en de overval van vannacht een gevolg daarvan.”

„Ik vraag me af,” bepeinsde Swift Sr, „of er misschien een verband bestaat tussen het feit dat je zoon voor Hemispak werkt, en deze moeilijkheden hier. Als ik jou was, Roberts, zou ik John telegraferen, om hem te waarschuwen. Het is mogelijk, dat vijanden van ons iets tegen hem zullen willen beramen.”

Roberts dankte zijn chef en haastte zich weg om die goeie raad op te volgen. Nu zij weer alleen waren, werden nieuwe veiligheidsmaatregelen beraamd door het drietal. Tom stelde voor: „Als we eens een televisiecamera, gekoppeld aan een filmtoestel opstelden?”

Zijn vader stemde daarmee in en gaf telefonisch opdracht om enkele van deze apparaten te installeren en met de grootste spoed de radar-ogen te repareren. Bud barstte plotseling los: „Ik had er een lief ding voor over om die zwartharige schurk die jou neersloeg in handen te krijgen, Tom.” De brede schouders van de piloot deden de naden van zijn leren jas kraken. „Ik beloof je, dat het hem heugen zal.”

Tom balde zijn eigen vuisten in woede.

„Ik ben anders nogal vreedzaam, maar de neus van die vent zou ik graag persoonlijk platslaan.”

Bud stond hardop na te denken.

„Hij weet in ieder geval terdege, hoe hij met een helicopter moet omgaan. Mogelijk landde hij vannacht op ons terrein achter de bomen in zijn eigen machine, samen met een handlanger die het ding terugvloog, terwijl hij op zoek ging naar de Geiger-plannen.”

„Zou kunnen;ʼ knikte Tom. „Wat ík niet snap is, dat ons radar-oog hem dan niet oppikte toen hij werd afgezet.”

Bud knipte met zijn vingers: „Ik heb het. Die vent heeft zèlf een amulet of een andere anti-radarbescherming.”

„En dàt bewijst dat hij zèlf een wetenschapsman is,” zei Swift Sr, „en een gevaarlijke vijand. Waarschijnlijk hield de piloot van zijn helicopter een anti-radarapparaat tot zijn vriend onze hoofdradar had onklaar gemaakt.”

Tom protesteerde: „Maar hóe wisten ze dan af van het kleine radar-oog in de ondergrondse hangar?”

Zijn vader haalde de schouders op.

„Het verlies van die blauwdrukken kan me niet eens zoveel schelen. Die Geiger-teller werkte tóch niet zo goed als ik wel verwacht had.”

„Wat is er dan mee aan de hand?” vroeg Bud verbaasd.

„Niet gevoelig genoeg op de lange afstand. Wij hadden het ding in de stratosfeer willen gebruiken om mineralen op te sporen.”

Bud zette grote ogen. op.

„Op Mars soms?”

„Mogelijk op Mars. Maar in hoofdzaak wilde ik ontdekken wat voor onbekende elementen er in de ledige ruimte tussen de planeten rondzweven. Het zit zo: Als de straling, afkomstig van een gespleten atoom door het gas in de buis van de Geiger-teller schiet, veroorzaakt dat een kleine ontploffing. De buis is gekoppeld aan een versterker, welke deze kleine explosie vergroot tot een signaal dat wij kunnen horen. De kosmische straling uit het heelal laat de Geiger-teller langzaam klikken en die klik noemen wij: de achtergrond-tik. Maar als de teller uranium of radium nadert, gaat het ding als een dolle te keer. De resultaten die we er tot dusver mee hebben bereikt, zijn niet zodanig, dat ik geloof dat het instrument op enorme afstand zal voldoen.”

„Maar, vader — kunnen we dan geen gas van grotere dichtheid gebruiken, met een sterker signaal als resultaat.”

De uitvinder keek zijn zoon getroffen aan.

„Dat is helemaal niet zoʼn gek idee, Tom... En ik ga het meteen proberen óók.”

Zodra Tomʼs vader, in zichzelf mompelend, was vertrokken, merkte Bud op: „Al die technische ideeën zijn mij zo duidelijk als Babylonisch spijkerschrift. Luister, jeugdige professor: Hoe telt een Geiger-teller eigenlijk? een, twee, drie, vier? En telt die in het Engels of in het Duits?”

„In Romeinse cijfers,” grinnikte Tom.

„Wat voor cijfers had jij op school eigenlijk voor natuurkunde?”

Luid rinkelde de interne telefoon. Tom nam de hoorn op en hoorde de stem van Miss Trent, de privé-secretaresse van vader en zoon Swift.

„Mister Tom, of U onmiddellijk bij Sandy wilt komen. Er is iets gebeurd.”

Tom smeet de hoorn neer, en rende de deur uit, onderwijl Bud de boodschap overbrengend, en beide jongens vroegen zich af, wat Sandra Swift wel voor tijding kon hebben. Sandra was Tomʼs zuster en een aantrekkelijk blond meisje, een jaar jonger dan haar veelbelovende broer. Tom en Bud vonden haar zittend op haar lievelingspaard Jumper, en zagen dat de huid van het dier doordrenkt was met zweet. Hij stapte zenuwachtig heen en weer en ook Sandra zelf leek niet van de kalmste.

„Wat nú weer?” hijgde Tom, een stijgbeugel grijpend.

„O, Tom! Ik reed op Jumper langs de oude Molenweg toen een kleine helicopter, die sprekend leek op die nieuwe van jou, vlak vóór me naar beneden kwam.”

Tom en Bud keken elkaar sprakeloos aan. Hún gestolen vliegmachine!

Sandra ging door: „De piloot rolde het ding onder een paar grote eiken en rende de weg op, op mij af, en greep Jumper bij het bit. Maar juist op dàt ogenblik kwam er een vrachtauto aanrollen. En die piloot haalde een pistool tevoorschijn en dwong de chauffeur om te stoppen. Hij schreeuwde ons nog vooral toe niemand te vertellen, wat wij hadden gezien, klom haastig in de cabine en dwong de chauffeur, met hem weg te rijden.”

„Maar dát is de vent, die onze helicopter stal!” riep Tom uit en vertelde Sandra snel wat er gebeurd was. „Wij móeten dat ding terug halen, Bud.”

Sandra zei dringend: „Wees alsjeblieft voorzichtig, Tom. Ik heb zelden iemand gezien met zoʼn ongunstig gezicht.”

Maar Tom was al weg, samen met Bud, over zijn schouder zijn zuster toeroepend, dat zij zich maar geen onnodige zorgen moest maken.

IV

GEVAAR!

Vijftien minuten later zetten Tom en Bud hun auto stil op de plaats waar de kleine helicopter was verborgen onder eikenbomen bij een helder beekje.

„Geen wonder, dat we het ding uit de lucht niet konden vinden”, bromde Bud. „Ik hoop dat de boef er niets aan beschadigd heeft.”

De jongens rolden de SWINGER het open terrein op en Tom klom erin. Even later rapporteerde hij dat de bandiet ogenschijnlijk niets had vernield.

„Ik vlieg haar wel terug, Bud. Neem jij de auto maar.”

Met Bud aan het autostuur onder zich voerde Tom enkele flinke wendingen met de SWINGER uit, tot hij overtuigd was dat het toestel niets mankeerde en toen hij op het terrein van STRATOSTER landde, stond zijn zuster Sandy hem al op te wachten.

„Alles weer O.K., zus. Maar als ik jou was, zou ik voorlopig maar niet op mijn eentje op landwegen gaan paardrijden.”

„Heus niet”, beloofde Sandy. „Tenminste niet vóór ze die griezelige vent te pakken hebben.”

„Ik moet eraan denken de politie te melden dat we onze copter al terug hebben”, zei Tom en ging op weg naar de dichtstbijzijnde telefoon. De politie bleek het hele verhaal al te hebben gehoord van de vrachtwagen-chauffeur, en een algemeen signalement te hebben rondgezonden.

* * *

Enkele dagen gingen voorbij, en geen spoor van de insluiper werd gevonden. Tom had zich weer geworpen op het vliegklaar maken van het straalschip, en controleerde de talloze precisie-instrumenten waarvan tijdens de vlucht het leven van de bemanning zou afhangen. Maar een deel van zijn geest bleef toch steeds bezig met het vreemde projectiel dat uit de blauwe lucht was komen aansuizen. In Tomʼs zak zat een stuk papier, waarop hij de geheimzinnige formules op de zijkanten van het ding had gecopieerd. Er was een soort wedstrijd ontstaan tussen Tom en diens vader, wie het geheimschrift het eerst zou kunnen oplossen.

„Maak je al vorderingen, Tom?” vroeg zijn vader op zekere avond, met een olijke twinkeling in zijn ogen. Toevallig had Tom juist die dag de verhouding berekend tussen de diameters van een grote en een kleine cirkel en was tot de slotsom gekomen, dat met de grote cirkel de Aarde bedoeld werd en met de kleinere Mars.

„Ja, vader. Ik heb een theorie. De grote cirkel stelt de Aarde voor en de kleinere Mars. Wezens ergens in het heelal proberen ons waarschijnlijk een belangrijke boodschap te sturen.”

Zijn vader knikte instemmend.

„Die conclusie had ik ook bereikt. We redeneren nog steeds gelijk op. Jammer dat we zo weinig tijd over hebben om aan die code te werken.”

Op zekere morgen, nadat Tom een inventaris had opgemaakt van de inhoud van de bagageruimte op de STRAALRACER, merkte hij, dat hij honger had, en begon de ladder te beklimmen naar de kombuis.

Onderweg viel zijn blik op enkele draden, die onbeschermd langs een wand liepen.

„Deze draden”, zei Tom tegen zichzelf, na een korte bestudering, „lopen naar de gyrostabilisator. Maar zij behoren niet open en bloot te liggen! Veel te kwetsbaar.”

De jonge uitvinder haalde een zaklantaarn en onderzocht het geval nader. Hoewel hij meende, gelijk te hebben, wilde hij toch, alvorens iemand op de mat te roepen, de blauwdrukken raadplegen. Hij haastte zich naar zijn kantoor en bestudeerde de tekeningen. Inderdaad... die draden behoorden afgeschermd te lopen, anders was kortsluiting mogelijk. Tom verliet zijn kantoor en bleef als versteend staan. Dunne rookspiralen kringelden op uit de ventilatiegaten van het Vliegend Laboratorium. Kortsluiting? Brand aan boord? Tom sprong naar een wand, greep een roodgelakte schuimblusser en rende de ladder naar het middendek op, maar kwam halverwege in botsing met iemand, die overhaast afdaalde.

„Kokkie! Wat staat er in brand?”

De kok haastte met tranende ogen, en probeerde Tom opzij te duwen.

„Laat me door. Ik wil frisse lucht.”

Er ging Tom een licht op.

„Brandt er iets aan in de kombuis?”

„Kombuis? Welnee. Mijn uitvinding is verbrand.”

Tom staarde de hoestende kok in opperste verbazing aan.

„Jouw uitvinding? Wát voor uitvinding?”

Kokkie stak een hand uit met een zwart soort damsteen erin, en verklaarde droevig: „Dit is alles wat ik over heb. Helemaal zwart. Alles wat over is van een ketel spinazie die ik wou concentreren en indampen.”

Tom zakte op een traptrede ineen, huilend van het lachen: „Sabotage op mijn Vlieglab... door spinaziepillen. Hahaha!”

De kok keek zijn jonge chef verontwaardigd aan, zijn ogen nog steeds tranend, en Tom zocht de ploeg electriciens op om de kwestie van de gyrokabels recht te zetten. Een uur of wat later kwam hij het kantoor binnen waar zijn vader zat te werken.

„Dat is waar ook”, zei Swift Sr. „Onze nachtwaker, Roberts, kreeg zo juist een telegram van zijn schoondochter in Zuid-Amerika. Zijn zoon daar is de bergen ingetrokken met enkele geleerden. Ik hoop dat hem niets overkomt.”

Hij had dat nauwelijks gezegd, toen de telefoon zoemde, en Miss Trent aankondigde: „Er is een bezoeker aan de poort voor U of Uw zoon.”

Toms vader zei ongeduldig: „Ik heb U gezegd, dat ik vanmiddag niet gestoord wilde worden.”

„Dat weet ik, mijnheer Swift, maar deze man is een lid van het Wetenschappelijk Genootschap Hemispak.”

Tom en zijn vader staarden elkaar verrast aan.

„Van Hemispak! Soms dezelfde vent die Roberts en mij heeft overvallen?” zei Tom ongelovig.

Zijn vader gaf order, de man binnen te laten. Tom duwde op een knop en het grote tekenbord, overdekt met blauwdrukken en modellen, verdween onzichtbaar in een nis in de muur.

„Laten we uitkijken, paps. Ook al is het een andere man, dan kan het nog best een vriendje zijn van nummer één. We kunnen hem het beste tussen ons in houden, zolang hij binnen is.”

Een ogenblik later kondigde Miss Trent aan: „Senor Charles Ricardo.”

Tom zag terstond, dat dit niet de man was, die hem buiten westen had geslagen.

Deze bezoeker was beduidend ouder en minder lenig. De man maakte een lichte buiging voor beide Swifts, en stak een hand in zijn binnenzak.

„Mag ik U mijn geloofsbrieven tonen, heren? Ik ben de nieuw verkozen president van het Hemispak Genootschap.”

De Swifts bekeken zijn lidmaatschapskaart plus enkele brieven en waren tevreden gesteld. Senor Ricardo maakte een tweede buiging.

„Wij hebben véél gehoord over de prestaties van Uw STRATO-STERVAART-Maatschappij. Het zou Hemispak een genoegen zijn als enkelen van ons met de beroemde Swifts zouden kunnen samenwerken.”

Tomʼs vader was niet minder hoffelijk.

„Die uitnodiging betekent een grote eer voor ons.” Als hij nog enig wantrouwen tegen deze vreemde had gekoesterd, was die, na het bestuderen van ʼs mans papieren, geheel verdwenen.

„Het is natuurlijk vanzelfsprekend”, vervolgde Senor Ricardo, „dat vier hoofden méér weten dan twee. Hemispak en STRATO-STER kunnen áán en van elkaar leren. Nietwaar?”

Het drietal zocht gemakkelijke stoelen op en alras kwam de bezoeker met zijn eerste voorstel voor de dag: „Zoals U al reeds zult hebben begrepen,” aldus Ricardo, „ben ik een Zuid-Amerikaan, en mijn land heeft op het ogenblik ernstige moeilijkheden door een bepaalde bevolkingsgroep: de Veranos. Verano, zo, als U misschien weet, is een kortelings ontstane splijtstaat, geregeerd door rebellen, die zich hebben losgemaakt van hun moederland en op het ogenblik voeren zij een guerilla-oorlog tegen ons.”

Senor Ricardo maakte daarna duidelijk, dat de hierdoor veroorzaakte onrust het werk van Hemispak ernstig belemmerde.

„Maar hoezo dan?” vroeg Tom.

Senor Ricardo legde de toppen van zijn vingers tegen elkaar en kruiste zijn benen.

„Een groep van onze geleerden is momenteel op zoek naar nog niet ontdekte voorraden uranium. Wij hebben redenen om aan te nemen, dat een grote voorraad hiervan kan worden gedolven nabij de grens van dit Verano. Maar onder géén voorwaarde mag dit uranium in handen der rebellen vallen.”

Tomʼs vader haalde de wenkbrauwen op.

„Maar uranium delven is een enorme onderneming. Kunnen die rebellen dat aan?”

„Si, si. Zij zouden het verkopen aan een Amerika vijandig gezinde macht, die hen zou helpen aan ingenieurs en machines. Dat mag nooit gelukken. De situatie is werkelijk nogal critiek. Wij hebben een expeditie naar de grens van Verano gezonden, maar sinds bijna twee weken is ons radio-contact met hen verbroken en wij vrezen dat zij in handen der rebellen zijn gevallen.”

„Vader! Dat moet de expeditie zijn, waarbij John Roberts hoort.”

Senor Ricardo keek verrast op: „Kènt U John Roberts? Hij is een van onze allerbeste krachten.”

Swift Sr legde snel uit, dat Johnʼs vader bij hen in dienst was, en Senor Ricardo keek diep-bezorgd.

„Het lijkt mij het beste, dat U maar niets tegen zijn vader zegt. De man zou zich misschien nodeloos zenuwachtig maken. Alhoewel... het is natuurlijk wèl verontrustend dat wij zolang totaal niets van hen hebben gehoord. Het is best mogelijk, dat de rebellen Roberts en de anderen hebben gedwongen, de uraniumlagen voor hen op te sporen.

Tom keek hem ongelovig aan.

„Denkt U dan, dat Uw geleerden daarin zouden toestemmen?”

Senor Ricardo spreidde zijn handen in een veelzeggend gebaar.

„Men moet met elke vorm van dwang en kwelling van de zijde dier rebellen rekening houden. En mijn directe vraag aan U is nu: Zijn U en Uw vader bereid om ons te helpen, deze rebellen in hun plannen te dwarsbomen?”

V

SPIONAGE

Tomʼs ogen schitterden van avonturenlust en met moeite hield hij zich in, wachtend op het antwoord van zijn vader. Senor Ricardo legde nog nader uit: „Om onze verloren expeditie op te sporen, eventueel te bevrijden en die uraniumlagen te vinden, hebben wij dringend de hulp van enkele van Uw fantastische uitvindingen van node.”

Tom kon zich niet meer bedwingen: „O, ik ben er direct vóór. En U, vader?”

Swift Sr, ouder en voorzichtiger, informeerde of Ricardoʼs regering al geprobeerd had, de vermiste geleerden te vinden.

„Ja zeker. Maar zij is er niet in geslaagd. Vandaar ons beroep op U.”

Tom zat op zijn stoel te schuiven van ongeduld, maar zijn vader antwoordde langzaam: „Het hangt ervan af, hoe vroeg U ons verwacht hier te vertrekken. Tom en ik zijn aan werk bezig, dat ons nog enkele weken zal bezig houden. En in een paar weken kan er daarginds in Verano een massa gebeurd zijn.”

„Es verdad. Dat is juist,” stemde hun bezoeker in. „Ik zal U natuurlijk op de hoogte houden. Alhoewel het mij van het hart moet, dat ik op snellere hulp Uwerzijds had gerekend. Weet U... het is een huiveringwekkende gedachte, dat deze geleerden, waarbij goede vrienden van mij, wellicht op het ogenblik worden uitgehongerd, om hen tot overgave te dwingen. Kunt U ons werkelijk niet op kortere termijn helpen?”

Swift Sr zat zijn kin te wrijven, en ving enkele smekende blikken van zijn zoon op. Hij antwoordde ten laatste: „All right... Wij zullen doen wat in onze macht ligt, maar wij kunnen geen volledig succes garanderen. Het is natuurlijk een vage en verre van geringe opdracht, senor Ricardo.”

Senor Ricardo stond op, bedankte hen uitgebreid, en kwam daarna met een laatste eervol verzoek tevoorschijn: „Het zou Hemispak een eer en een genoegen zijn, als U beiden een wetenschappelijke voordracht zoudt willen houden op een bijeenkomst van onze leden, overmorgenavond. Liefst ieder een korte voordracht over de meest recente technische uitvindingen. Ik verzeker U, dat alle gegevens die U mocht verstrekken, strikt vertrouwelijk zullen worden behandeld.”

Ofschoon Tom en zijn vader doorgaans afkerig waren van openbare bijeenkomsten, namen zij deze uitnodiging aan uit respect voor het Wetenschappelijk Genootschap Hemispak, en zij knoopten er een uitnodiging van henzelf aan vast: „Wilt U misschien ons Vliegend Laboratorium bezichtigen, voor U weer vertrekt?”

Ricardo accepteerde met begrijpelijke gretigheid en werd door de onderaardse hangar rondgeleid, woorden van lof en bewondering uitend. Maar na een uur hiervan keek hij op zijn horloge en kondigde aan dat het zijn tijd werd. Terwijl beide Swifts naar de hoofdpoort liepen, merkte de Zuid-Amerikaan op: „Ik zou, veiligheidshalve, nog iets willen voorstellen. Als er iets over Uw voornemens naar de Verano-rebellen zou uitlekken, kan dat veel moeilijkheden teweegbrengen. Laten wij, van nu af aan, zowel mondeling als schriftelijk, over mijn land slechts spreken onder de naam Batco.”

Dit leek de Swifts een heel goed idee en senor Ricardo vertrok. Tom wendde zich tot zijn vader: „Voor het opsporen van dat uranium kunnen wij natuurlijk het ,best ons vlieglab gebruiken, plus onze Super-Geiger teller.”

Zijn vader knikte: „We zullen ons werktempo verhogen, want het is tevens een prachtkans voor een proefvlucht met een practisch doel. Ik zie je wel bij het avondeten.”

Vlak bij de ingang naar de onderaardse hangar kwam Tom de kok tegen, gekleed in een loshangend shirt, ditmaal met paarse en oranje strepen. De jonge uitvinder hield één arm voor de ogen.

„Ga weg! Zonnevlekken zijn er niets bij.”

De kok keek gekwetst van Tom naar zijn hemd en daarna naar het borstzakje van Tomʼs pas.

„En jijzelf dan? Kijk eens naar die rode, groene en blauwe potloden daar. Iets nieuws voor je tekenbord?”

Tom haalde de op potloden gelijkende voorwerpen uit zijn zak.

„Deze groene is een miniatuurradio. Geschikt voor zenden en ontvangen.”

„Grote, loeiende cyclonen!” riep de ex-zeeman uit, het potlood tussen zijn vingers nemend, en de kleine knopjes ervan proberend. „En wat is dat rode?”

„Dit rode is een electrische soldeerbout die werkt met een batterijtje. Prachtig voor haastig reparatiewerk aan radiotoestellen en zo. Dit blauwe potlood is een infra-rode spionverklikker. Dit ding kan in het donker zien.”

De kok krabde zijn hoofd: „Wil je beweren dat je daarmee in het donker mensen kunt vinden?”

„Precies.” Tom schoof de potloden weer in zijn zak, en wandelde verder, terwijl de kok iets mompelde over een rondwandelend octrooibureau.

* * *

In de dagen die volgden werkten vader en zoon practisch dag en nacht, op de avond van de Hemispak-bijeenkomst reden zij naar Riverton en parkeerden op een enorm grasveld vóór het gebouw waar zij hun voordrachten zouden houden. De vergaderzaal was op de vierde étage, zoals snel bleek. Senor Ricardo begroette hen hoffelijk boven aan de trap en zij werden aan vele leden van het Genootschap voorgesteld. Vele van die namen klonken overbekend: de dragers ervan waren uitblinkers in verschillende takken van wetenschap.

Precies op tijd werd de bijeenkomst geopend, en een diepe stilte viel over de vergaderzaal, toen Tom als eerste het spreekgestoelte betrad. Nog nimmer had men een zó jeugdig spreker in deze zaal aangehoord. Er werd aandachtig geluisterd toen Tom hun plannen schetste voor een tocht naar Zuid-Amerika in een nieuw soort van vliegend laboratorium. Toen hij erop wees, dat een nieuw type Geiger-Müller-teller, door hen uitgevonden, het mogelijk zou maken, vanuit een luchtschip uraniumlagen onder de grond op te sporen, klonk een luid applaus. Tom ging voort: „Volgens een oude Indiaanse legende bestaat er een stam in de Andes, die een vallei ontdekte, die zij het „Duivelsdal” noemde. Daar groeiden geheel onbekende planten van enorme afmetingen, maar vogels en insecten vertoonden er zich nooit. Dit zogenaamde „Duivelsdal” werd doorsneden door een kristalheldere stroom, ontspringend aan een spelonk in de bergwand. De Indianen hielden vol, dat deze spelonk in het duister licht gaf en voorts, dat het drinken van dit water volledige kaalheid veroorzaakte, gevolgd door een dodelijke ziekte.”

Een gemompel, gevolgd door enkele instemmende si-siʼs uit de zaal verrieden, dat enkele der aanwezige Zuid-Amerikanen deze legende kenden. Tom ging voort: „Volgens mij stroomt het bronwater in de berg dóór of over een radioactief erts. Vermoedelijk op grote diepte. Om op die afstand deze waardevolle laag te constateren, hebben wij een Geiger-teller nodig met tot dusver ongekende gevoeligheid, en deze menen wij te hebben gevonden. Binnenkort hopen wij het instrument in de practijk te kunnen testen.”

Een luid applaus werd zijn deel toen de jeugdige uitvinder ging zitten. Swift Sr, die zijn zoon opvolgde, werd met evenveel geestdrift verwelkomd en hield onmiddellijk zijn toehoorders gebannen toen hij onthulde dat een vreemd voorwerp uit het heelal op zijn terreinen was geploft.

„Wij zouden ervan áf zijn, als wij zonder meer geloofden dat het hier een meteoor betrof. Maar dit is onaannemelijk, vanwege de zuivere en gepolijste vorm van het projectiel. Wij hebben er enkele stukjes afgezaagd en die onderzocht. De massa van het projectiel bestaat uit een metaalverbinding met isotopen, welke op aarde onbekend is, maar die metaalmassa werd omgeven door een beschermend omhulsel, waarvan we de samenstelling tot op heden niet hebben kunnen ontdekken.”

Terwijl zijn vader nog sprak, zag Tom aan de achterzijde van de vergaderzaal iemand opstaan en naar de uitgang sluipen.

Iemand stond op en sloop naar de uitgang.

Tom herkende hem onmiddellijk... de gladharige, donkere jongeman, die hem bij het pakhuis bewusteloos had geslagen! Tom stond kalm op, om geen deining te verwekken, en wandelde de zaal uit. Eenmaal buiten rende hij zo snel mogelijk de lange gang af, naar het trappenhuis. Bengs!... Dat was het metalige gerinkel van de automatische lift. Tom stopte niet eens, maar sprong met drie treden tegelijk de vier trappen af, maar bereikte de begane grond pas even later nadat de echo van de zich openende liftdeur tegemoet was gekomen. Wéér was hij te laat!

Tomʼs ogen zochten het flauw verlichte parkeerterrein af, maar zonder enig resultaat. Niets te zien of te horen dan de autoʼs die op de hoofdweg passeerden.

Teleurgesteld ging Tom terug naar de vergaderzaal, juist op tijd om het applaus te horen, dat het einde van zijn vaderʼs voordracht markeerde. In de pauze die nu volgde nam Swift Sr zijn zoon bij een elleboog: „Ging jij achter die vent aan die ik op zag staan, terwijl ik sprak?”

„Ja, paps. Maar hij was me te glad af. En zal ik U eens wat vertellen?”

„Toch niet de man, die...”

„Precies. En nu was hij hier aan het spionneren. Wij moeten het direct aan senor Ricardo melden.”

Toen de voorzitter dit alles vernam, was hij deerlijk ontsteld.

„Een spion? Hierbinnen? Maar hoe kan hij voorbij de kaartencontrôle zijn gekomen?”

„Met een valse lidmaatschapskaart”, antwoordde Tom droog. „We moeten onmiddellijk de politie waarschuwen.”

Senor Ricardo was het daar volkomen mee eens, en Tom gaf het bericht door, waarna beide Swifts afscheid namen van hun Hemispak-vrienden en in hun auto terug keerden naar Shopton, in welke gemeente hun onderneming was gevestigd. Vader Swift was in een sombere bui, en schudde nu en dan het hoofd.

„Ik vind het een rare geschiedenis, Tom. Ik geloof dat er méér kanten aan dit Verano-verhaal zitten dan ons verteld is.”

„Zoveel te beter,” vond Tom opgewekt, met alle geestdrift, de jeugd eigen. „Hoe meer verwikkelingen, hoe meer lol.”

De volgende ochtend, aan het ontbijt, kondigde Tomʼs vader aan, dat hij die dag wilde reserveren om het probleem van de Geiger-teller op te lossen. Hij wilde dat zijn zoon daarmee zou helpen. Maar Tom had een andere afspraak gemaakt.

„Maar ik heb oom Ned beloofd dat ik de POSTDUIF deze morgen zou proefvliegen. Het eerste model van dat nieuwe vliegtuig is nu klaar en hij wil zien of er inderdaad, zoals hij bedoeld heeft, in de oprijlaan van een gewoon landhuis mee kon worden geland.”

Sandra Swift, eveneens een uitstekende pilote, wilde meegaan, om grondig met het nieuwe vliegtuigje vertrouwd te raken.

„O, best”, zei Tom. „Het is waarschijnlijk de luchttaxi van de toekomst en hoe meer je ervan af weet, hoe beter.”

Twintig minuten later bereikten zij de voormalige gebouwen van STRATO-STER, waarin nu kleine vliegtuigjes werden gebouwd. Ned Newton, een schoolvriend van Tomʼs vader, was daar bedrijfsleider.

Monteurs rolden het slanke, schroefgedreven, tweezits vliegtuigje naar buiten.

Sandra mocht aan de stuurknuppel zitten en Tom klom naast haar. De propeller ronkte en Tomʼs zuster trok de kleine machine behendig de lucht in.

„Jij zult het nog ver brengen als pilote” zei Tom tegen haar nadat zij foutloos enkele scherpe S-bochten had uitgevoerd. „Nu moet je eens een paar eenvoudige stunts proberen. Maar ga eerst een paar duizend voet hoger. Zorg altijd dat je hoogte hebt voor je gaat stunt-vliegen. Weet je hoe je een zijdelingse looping maakt?”

Sandra ratelde af: „Begin met recht en vlak te vliegen, duik even om je snelheid te vergroten en geef een beetje links roer. Zo gauw je gaat klimmen, geef je gas bij en bovenaan in de bocht je gas weer terug.”

Tom grijnsde verheugd, terwijl de POSTDUIF op zijn linkervleugel ging hangen en een heel behoorlijke lus draaide.

„Nu een looping achterover, zus.”

Sandy fronste even, en herinnerde zich: „Broer, zoʼn looping trekt het schip achterover, steeds verder achterover, tot het ondersteboven ligt en dan in de oorspronkelijke richting verder vliegt. Hier gaan we.”

„Wacht even!” riep Tom. „Trek de stuurknuppel terug tot je neus juist boven de horizon is. Gebruik dan...”

Maar Sandy had de stuurknuppel al tè ver naar zich toegehaald. De POSTDUIF verloor teveel snelheid, gleed naar achteren af en gierde naar de aarde in een onbeheerste spiraal. Sandy verloor volkomen het hoofd.

„Laat los”, zei Tom rustig, trapte het rechterroer in, duwde de stuurknuppel naar voren en trok met een diepe duikvlucht het vliegtuig uit de dodelijke spiraal. Precies op vijfhonderd voet hoogte kwam het vliegtuigje vlak met een enorme snelheid, die Tom meteen gebruikte om het grootste deel van de verloren hoogte te herwinnen. Zijn zuster liet een diepe zucht horen.

„Dank je”, zei ze. „Voorlopig heb ik mijn bekomst van ruggelingse loopings”.

„O, nee, zus”, beval Tom haar. „Je probeert het nu metéén opnieuw, anders hou je er voor de rest van je leven angst voor over. Het hele geheim is: de neus niet zover op te trekken dat je beneden je vliegsnelheid komt. Vooruit.”

Deze keer verliep de looping perfect en Sandy had haar zelfvertrouwen terug. Tom nam haar plaats over, om te proberen op hoe een klein landingsterrein hij de POSTDUIF kon neerzetten. Hij daalde op de normale wijze, lager en lager vliegend, tot hij niet meer dan tweehonderd meter boven een klein bebost stukje grond links van hem vloog.

Plotseling plofte iets met een enorme schok tegen de bodem van de romp, scheurde door de vloer, suisde tussen hen door naar boven, en verdween door het dak van de cockpit. „Iemand schiet op ons!” gilde Sandy.

VI

DE KLIK-TELLER

„Hou je vast, Sandy. Het is te gevaarlijk om door te vliegen. Ik ga noodlanden!”

Als Tom Swift niet zulk een ervaren piloot was geweest, waren er beslist ernstige brokken ontstaan. Hij trok het vliegtuigje echter juist op tijd vlak om over de kop slaan te voorkomen. Zoals Tom al vermoed had, was het landingsgestel beschadigd en met een scheurend geluid werden buizen en wielen onder de romp uitgerukt. Op de buik gleed het vliegtuigje een eind door en kwam tot stilstand.

„Alles met jou in orde, Sandy?”

„Ik geloof van wel. Geen gebroken botten, tenminste.”

Met trillende vingers maakte Sandra haar veiligheidsriem los. Tom en zijn zuster klommen naar beneden en bekeken de aangerichte schade. Die viel nogal mee. De romp zelf was intact gebleven. Sandy keek onderzoekend rond.

„Als dát geen weloverwogen poging was om ons om hals te brengen, laat ik me villen. Maar door wie?”

Tom haalde de schouders op.

„Laten we zeggen: door iemand, die me niet graag naar Zuid-Amerika ziet vertrekken.”

Een ambulance en een brandweerwagen met Bud Barclay aan het stuur van de eerste, kwamen dwars door het veld naar hen toehobbelen.

„Niemand gewond daar?”

De autoʼs stopten met gierende banden en Tom legde uit wat er gebeurd was, er fluisterend aan toe voegend: „Als je het mij vraagt, Bud, was het een luchtafweergranaat of een kleine luchtafweerraket, die tussen ons doorvloog. Te oordelen tenminste naar de gaten die het ding heeft achtergelaten.”

Bud keek hem ongelovig aan en werd een tikje bleek, toen hij de gaten in vloer en cockpit zag.

„Man! Als dát ding ontploft was...”

„Had je weinig van ons teruggevonden,” vulde Tom aan, en wees naar het bosje in de verte. „Wij worden van dááruit beschoten. Wie gaat mee een klopjacht houden?”

Alle personeel uit de beide autoʼs ging er in draf op af. Tomʼs zuster kreeg orders, in de ambulance te gaan zitten. Maar hoe de mannen ook zochten, er was geen man en geen wapen in het kleine plekje bos meer te vinden. Het enige wat door één der bezoekers werd ontdekt, was een luchtvaarttabel voor lijnen op Zuid-Amerika.

„Alweer Zuid-Amerika”, riep Tom uit. „Als onze man dit heeft verloren of laten liggen, is hij tien tegen één een van die Verano-rebellen.”

Bud Barclay balde de vuisten. „Dat is nu al de tweede aanval op jou. En dat is twee teveel, jongeman. Het gaat niet elke keer goed.”

„Dat kan mij niet eens zoveel schelen”, antwoordde Tom. „Maar ik wil niet dat mijn zuster gevaar gaat lopen.”

„Hóé konden die lui in vredesnaam weten dat jij vanmorgen in de Postduif zou gaan testvliegen?”

„Ik wou dat ik dat wist, man! Er moeten hier ergens spionnen in de buurt zitten.”

Tijdens hun terugtocht naar STRATO-STER spraken de jongens over niets anders dan deze aanslagen, en toen het Tomʼs vader ter ore kwam, keek die machtig ernstig.

„Het wordt nu langzamerhand ál te gek. Tom, rapporteer het aan de politie en wees alsjeblief extra-voorzichtig.”

„Ik wilde hen vragen, alle passagierslijsten na te zien van vliegtuigen op Zuid-Amerika.”

„Goed idee. Tussen twee haakjes — terwijl jij als schietschijf rondvloog, heb ik heel aardige resultaten bereikt met een nieuw gasmengsel in onze Geiger-Müller-teller. Ik zal wat uranium laten begraven en morgen met de nieuwe teller gaan rondvliegen om te kijken of we het op kunnen sporen.”

* * *

De volgende ochtend, na enkele noodzakelijke inspecties op zijn Vlieglab, reed Tom naar een verlaten landstreek, ver buiten de muren van STRATOSTER, waar zijn vader een graafoperatie leidde. Een ploeg werklieden met een motorboormachine hadden een diepe, smalle put gedolven.

„Morgen, Tom. Hoe diep zitten we, Perkins?”

„Ongeveer zeven meter, mijnheer.”

„Stop dan maar, en kom mee. We zullen het uranium erin laten zakken.”

Honderd meter verderop lag een zware loodcylinder op een platte wagen. De cylinder was aan één smalle zijde open, en daar kon de radioactieve straling natuurlijk ontsnappen. Met een kraanwagen werd de loodmantel opgehesen, zó dat de straling omhoog gericht bleef, en de kraanwagen reed de cylinder bij het gat, dat vervolgens met een bulldozer werd gedicht. Beide Swifts reden terug naar STRATOSTER, waar een transportvliegtuig, met de nieuwe Geigerteller aan boord, met draaiende motoren stond te wachten. Met zijn vader naast zich trok Tom het vliegtuig vrij snel tot tweeduizend voet omhoog, waar hij even bleef cirkelen.

”Eerst even op deze hoogte proberen?”

Zijn vader knikte en liep met de Geigerteller naar de lege laadruimte in de romp van het vliegtuig. Tom vloog langzaam enkele malen over de plaats waar het uranium was begraven en spoedig begon het snelle klikken van de teller te weerklinken, eerst zwak, dan sterker en sterker.

„Het ding werkt prima!” riep Swift Senior.

Tom trok aan het hoogteroer en de neus van het vliegtuig ging omhoog.

„Nu op vijfduizend voet.”

Op die hoogte bleef het weer cirkelen, maar nu waren de series klikken, telkens als hij over de loodcylinder vloog, zwakker en minder regelmatig.

„Maar het wèrkt nog!” zei zijn vader.

„Ja — het werkt nog”, stemde Tom in. „Met zeven meter aarde en 5000 voet lucht tussen ons en het uranium. Maar zal die teller ook werken op tienduizend voet hoogte, waar we gewoonlijk kruisen, en met honderd meter aarde op het erts? We zullen het eens proberen.”

Met dreunende motoren begon het transportvliegtuig opnieuw te klimmen, maar toen zij rond begon te cirkelen liet de teller geen enkel ander geluid horen dan de normale achtergrondklik. Tomʼs vader trok een lelijk gezicht.

„Het ding is niet gevoelig genoeg, dat staat nu wel vast. Maar het moet toch mogelijk zijn dat te verbeteren. Misschien zelfs een geheel nieuw systeem proberen.”

Terwijl Tom het vliegtuig over de startbaan liet uitrollen, zei hij plotseling: „Dát is het, vader! Een heel nieuw systeem. We moeten nokken met dit oude telprincipe. En ik heb een pracht-idee voor een geheel nieuw soort Geiger-teller. Ik zal het u dadelijk vertellen.”

VII

PROEFVLUCHTEN

In het hoofdkantoor lag een telegram op Tom te wachten, afkomstig van Rip Hulse, die de eerste vlucht van de STRAALRACER wilde meemaken en de volgende middag om half drie op het oude Swift-terrein zou landen.

„Van de frisse!” riep Tom uit. „Dat laat ons maar een paar uur om de STRAALRACER klaar te maken voor haar proefvlucht.”

Zijn vader, sinds lang gewend aan haastkarweitjes, haalde glimlachend de schouders op: „Je kunt de gekste dingen presteren als alle hens meehelpen. Bovendien is Rip niet geïnteresseerd in de instrumenten in het laboratorium, dus dat kan wachten tot na de proefvlucht. Als het Vlieglab maar eerst testklaar is.”

In de ondergrondse hangar zoemde het als in een bijenkorf, maar alles marcheerde glad en zonder problemen, met één uitzondering. De ingenieur, belast met het calibreren van het electrisch kompas zat in de knoop met de schaalverdeling. Tom werkte een paar uur met hem samen, en smaakte de voldoening, te vinden waar de fout zat.

„Alsjeblief,” zei hij, opstaande. „Nu kun je het op de gewone wijze afwerken.”

Tom vond Bud Barclay in het restaurant, achter een dikke biefstuk.

„Ha, die Bud. Rip komt morgenmiddag aan. Vóór die tijd wilde ik de KANGOEROE en de SWINGER, die mee aan boord van het Vlieglab gaan, nog eens testen. Neem jij de copter, dan pik ik de KANGOEROE. Je krijgt tien minuten voorsprong en dan kijken of ik je in kan halen.”

„Doe ik met je,” stemde Bud in, die voor elk soort van wedstrijden te porren was. Hij verorberde haastig de rest van zijn biefstuk en volgde Tom naar de hangar, waar de machines snel naar buiten werden gereden en warm draaiden. Tom en Bud bepaalden de regels: Zij zouden naar de Jachtclub vliegen, tien mijl verderop, terugvliegen over hun oude fabriekslandingsveld en de H.B.S.-gebouwen passeren, waarna een precisielanding moest worden uitgevoerd tussen twee populieren aan het einde van het vliegveld. Op de startbaan werd met krijt een streep getrokken.

„Wie het dichtst bij deze streep stopt,” grinnikte Bud. „Ik wed op een mijnheer, genaamd Bud Barclay.”

Tom lachte hem uit: „Dacht je dat jij me kon kloppen met die vliegende windmolen!”

„Windmolen!” Bud ontplofte zowat. „Ik kan meer met een helicopter doen dan iemand anders op het Westelijk Halfrond.”

Hij klom verhit in zijn machine, gaf gas en schoot, met verrassende snelheid, bijna loodrecht naar boven. Tom wachtte precies tien minuten, trok zijn eigen vliegtuig tegen de wind in en brulde de startbaan af, een waaier van rook achter zich latend. Precies twee minuten later zag hij Bud voor zich uit vliegen. Tom schakelde zijn radio in en nam de microfoon op: „Hei zeg, Budje... ik zit waarschijnlijk al weer achter mijn bureau aan die geheimzinnige Mars-formules te werken als jij pas halverwege op de terugweg bent. Sluiten.”

Tom passeerde Bud, en begon de wending boven de jachtclub te maken, toen hij bemerkte dat er iets niet in orde was. Het roer zat ergens klem, zodat hij het maar een heel klein beetje kon bewegen. Als gevolg daarvan moest hij een enorme, flauwe bocht maken.

„Ik mag van geluk spreken als ik op mijn basis terug kan komen”, mompelde hij, de baan van zijn vliegtuig met bezorgdheid bestuderend. Het keerde inderdaad langzaam, en legde vele mijlen méér af dan nodig was geweest om zijn juiste koers terug te vinden.

Precies hetzelfde gebeurde bij de andere vastgestelde bochten in de wedstrijdbaan, en toen Tom ten lange laatste, na een reeks enorme bochten, zijn KANGOEROE tussen de populieren aan de grond zette, zag hij de SWINGER, met Bud ernaast, al op het beton staan. Bud kwam met opgetrokken wenkbrauwen op hem toe lopen.

„Trek om dat straalding te verkopen en een goede helicopter aan te schaffen?”

Tom grinnikte scheefjes en vertelde wat er aan de hand was. Bud keek raar en hielp hem, het straalvliegtuig te inspecteren. Alras bleek dat een draad los was geraakt en verstrikt zat tussen andere kabels. Een kwartier werk was voldoende om dat in orde te maken. Bud stelde grootmoedig voor: „Deze wedstrijd telt natuurlijk niet. Ik zal je een tweede kans geven.”

Deze keer verliep het wel geheel anders! Het straalvliegtuig trok scherp door de bochten, passeerde Bud in zijn windmolen al in de eerste helft, en verloor hem totaal uit het gezicht vóór STRATOSTER aan de horizon opdoemde. Toen Bud tenslotte de SWINGER aan de grond zette, zat Tom hem op te wachten met een overdreven uitdrukking van triomf op zijn gezicht.

„Ik dacht dat je zoek was geraakt. Kijk — intussen heb ik een tijdje zitten werken aan onze Marsboodschap.”

Bud nam die grapjes goedmoedig op.

„O.K.” zei hij. „Ik geef toe dat een helicopter niet tegen een straalvliegtuig op kan wat snelheid betreft, maar geef mij tóch mijn eigen beestje maar.” Hij klopte zijn vliegtuig teder op de romp. Tom berekende de snelheid van beide vliegtuigen en was dik tevreden over wat zij hadden gepresteerd.

„En dus”, zei hij, „rest ons alleen nog, hen in ons Vlieglab te rijden en vast te zetten.”

Dat gebeurde en mecaniciens legden de laatste hand aan de spankabels die tijdens de stratosfeervluchten de beide vliegtuigjes op hun plaats moesten houden. Terwijl de jongens naar buiten liepen, vroeg Bud: „Hoe zit het nu eigenlijk met die Marsboodschap? Kunnen jullie er wijs uit worden?”

„Niet erg. Vader zit er nog steeds aan te puzzelen.”

Bud keek omhoog naar de lucht: „Ergens boven ons zitten een stel van die wetenschappelijke Mars-dwergen zich natuurlijk een hoedje om ons te lachen.”

„Best mogelijk”, erkende Tom. „Overigens zijn veel geleerden van mening dat de Marsbewoners reuzen zijn.”

De volgende ochtend vroeg was het Vlieglab gereed voor de proefvlucht, en vader en zoon Swift maakten een laatste inspectierondgang. Tom had nog iets op het hart: „Zou het niet verstandig zijn, als we er een extra-laag beschermend tomasiet op lieten spuiten? Wie weet wat voor sterkte aan kosmische stralen we zullen ontmoeten.”

Swift Sr trok nadenkend aan zijn neus.

„Daar kon je wel eens gelijk in hebben. De bovenlagen van onze dampkring bevatten allerlei soorten verrassingen. Veel extra-gewicht is het niet en je kunt beter het zekere voor het onzekere nemen.” Hij gaf orders, zowel de binnen- als de buitenzijde van de Vlieglabwand te bespuiten met een extra laag tomasiet, en beide uitvinders gebruikten daarna haastig hun lunch.

* * *

Na het eten reden beide Swifts samen met Bud Barclay naar hun vroegere fabriek om Rip Hulse (die nu in dienst was van de Inlichtingendienst van het Leger) te begroeten. Het duurde niet lang, of boven zich hoorden zij het hoge, bekende gehuil van een straalmotor.

„Daar komt hij!” De machine gierde over het veld en begon in een lange, wijde boog te dalen.

„Nog een minuut of wat en hij staat aan de grond.”

Plotseling greep Tom zijn vriend bij de arm.

„Daar gebeurt wat!”

Alles wat de drie ontstelde toeschouwers zagen was een verblindende lichtflits op de plek waar het vliegtuig in de bocht hing. Seconden later deed een donderende knal de grond dreunen. Het schip van Rip Hulse was in de lucht ontploft!

VIII

GENIAAL IDEE TE MIDDERNACHT

„Daar zweeft een parachute! Juist open, gegaan! Hij landt in het bos!”

Bud en de twee Swifts renden naar hun auto, sprongen erin, scheurden op topsnelheid naar de hoofdpoort en erdoor, de betonweg op.

„Hij is een mijl of zo hiervandaan neergekomen”, schatte Bud, terwijl zij voortstoven naar het woud in de verte.

„Hij kan wel zwaar gewond of dood zijn.”

„Een wonder dat hij er nog uit gekomen is.”

„Misschien heeft hij het aan zien komen en van zijn schietstoel gebruik gemaakt.”

„We zullen het gauw weten.”

Tom stuurde de snelle auto behendig om de bochten, remde heftig af, met gierende banden, en zwaaide een zijweg in die naar de bomen in de verte voerde.

„Daar hangt hij!” riep Bud, opgewonden wijzend. „In die boom daar aan de boskant.”

De jongens sprongen de auto uit om de piloot te hulp te snellen.

Inderdaad... een meter of vijf, zes boven de grond hing een piloot in de wind te zwaaien. Zijn parachute was in de takken blijven hangen. Tom remde hevig — zijn vader graaide de EHBO-tas naar zich toe, en in gestrekte draf rende het drietal op de bosrand af. Het was wel degelijk Rip Hulse die daar hing: zijn gezicht bebloed en zijn rechterarm vreemd buitenwaarts gekeerd. Hij leek niet bewusteloos, maar wel versuft, en staarde glazig op hen neer, alsof hij niet goed besefte, wie zij waren. 

„Hou je taai, Rip!... We halen je wel naar beneden.”

Bud en Tom klommen als apen de boom in, sneden enkele koorden door en gebruikten de laatste om de gewonde piloot behoedzaam tot op de grond te laten zakken, waar Tomʼs vader hem opving en neerlegde. Rip Hulse begon nu aardig bij zijn positieven te raken. Zweet parelde op zijn voorhoofd en hij had blijkbaar ergens behoorlijk pijn.

„Mijn... mijn schouder,” bracht hij uit.

„Uit het lid geschoten. Al de derde keer... Zet hem er weer in. Kun je dat?”

„Tanden op elkaar dan”, waarschuwde Bud.

Tom hield de piloot vast, terwijl Bud, met zijn enorme spierkracht, de ontwrichte arm naar buiten trok... en met een behendige, ervaren zwenking in de schouderkom liet schieten. Een kreun van de piloot... dan een dankbare blik.

„Dat... heb je handig gedaan. Sorry, jongens. Een mooie manier om iemand te komen bezoeken. Met vuurwerk en al.”

„Klets niet”, zei Tomʼs vader. „We zijn machtig blij dat je er zo goed bent afgekomen.”

Het bloed op Ripʼs gezicht bleek afkomstig te zijn van een snede in de wang, die snel was verbonden. Verdere kwetsuren schenen er niet te zijn, maar toen Rip overeind werd geholpen, zakte hij door één been. Tom en Bud vingen hem op.

„Wat heb je aan je been?”

„Laat me hangen als ik het weet... Ik kan er niet op staan.”

Vader Swift besliste kortaf: „Direct naar het hospitaal en röntgenfoto.”

Rip begon te protesteren: „Eérst naar het wrak gaan kijken, en zoeken of we ook sporen van sabotage kunnen vinden.”

„Sabotage?” herhaalde Tom. „Denk je dat sabotage de oorzaak was dat je vliegtuig ontplofte?”

Rip klemde zijn lippen opeen. „En óf! Ik kreeg enkele weken geleden de opdracht om een piloot van de Luchtmacht, die we niet vertrouwden, te schaduwen. Vanaf dat ogenblik gebeurden er de gekste dingen met me. Je hebt alle kans dat ik een tijdbom aan boord had.”

De jongens rolden de parachute in elkaar en gingen op zoek naar wrakstukken van het vliegtuig. Maar die bleken alras over complete vierkante mijlen terrein verspreid.

„De FBI jongens zullen zich een hoedje moeten werken om hier bewijzen voor sabotage te vinden”, mompelde Tom. Bud schopte korzelig naar een verwrongen stuk aluminium plaat.

„Ze zullen tweeduizend man met stoffer en blik hierheen moeten dirigeren om alles bijeen te schrapen.”

Op weg naar het hospitaal telefoneerde Tomʼs vader eerst de FBI om het ongeluk te melden, en daarna de plaatselijke politie, teneinde die voorlopig de wrakstukken te laten bewaken. Intussen had Tom aan Rip een beschrijving van de STRAALRACER, zijn Vlieglab, gegeven en de ogen van de ex-oorlogsvlieger glinsterden van geestdrift... tot hij zich de kwetsuur aan zijn been herinnerde.

„Ga maar zonder mij. Ik heb geen idee hoelang ze me met deze poot in het ziekenhuis zullen houden. Wacht alsjeblief niet tot die doktoren met me klaar zijn.”

„Onzin. We kunnen best even wachten. Ik wil jou nu eenmaal mee hebben op onze testvlucht. Laten we eerst maar afwachten wat de doktoren zeggen.”

Een paar uur later belde Rip uit het ziekenhuis op met de mededeling dat er een lichte verstuiking was geweest, met plaatselijke verdoving, die nu week. Over drie dagen zou hij weer mogen lopen.

„Prima”, besliste Tom. „Wij wachten drie dagen.”

Hij besteedde de rest van die dag met nagaan van de apparatuur die het enorme Vliegend Laboratorium uit zijn onderaardse hangar naar de oppervlakte moest hijsen.

Dat gebeurde met hydraulische hefarmen. Eén der pompen leek Tom niet sterk genoeg. Hij gaf order, een zwaardere motor te installeren en slaakte een zucht van verlichting. Hij kon nu ongestoord verder werken aan de uranium-detector.

* * *

In de avond vond Bud zijn vriend Tom in het kantoor van de ondergrondse hangar, een schets makend op de achterkant van een enveloppe.

„Wat krijgen we nu weer?”

„Ik ben een idee aan het uitwerken.”

„Idee voor wat?”

„Uraniumerts opsporen op grote afstand.”

„Dat kunnen ze toch al lang?”

Tom keek verbaasd op: „Wat? O, nee. Wat wij nodig hebben is een instrument dat honderden malen gevoeliger is dan de Geiger-Müller tellers die tot dusver in gebruik zijn. Ga maar mee naar ons optisch laboratorium.”

„Ga mij voor, jong genie”, antwoordde Bud. „Het zal me een feest zijn, aan de wieg van een nieuwe uitvinding te staan.”

„O, ja? Het kon wel eens de halve nacht duren.”

„Ik zal je wel helpen als ik kan. Best lollig.”

Tom ging zijn vriend voor naar een speciale afdeling in het laboratorium van het Vlieglab, uitgerust met een verbijsterende collectie lenzen, prismaʼs, spiegels, foto-cameraʼs en vergrotingsapparaten. Bud floot zacht van verbazing.

„Ga je een truc-filmpje maken? Ik dacht dat je aan een uranium-detector werkte.”

„Doe ik ook. Maar fotografie is een onderdeel van mijn instrument”

Bud had er weinig vertrouwen in en zei spottend: „Ben je soms van plan een radioactieve straal te fotograferen?”

Tom was druk bezig een tweetal grote lenzen op elkaar in te stellen, en hoorde die opmerking niet. Toen hij zich even later oprichtte, herhaalde Bud zijn grap.

„Precies”, antwoordde Tom, een tikje verstrooid.

Meer dan een uur lang zat de piloot met gestaag groeiende verbazing toe te kijken, terwijl zijn jonge geniale vriend systematisch voortwerkte aan een apparaat dat hoofdzakelijk scheen te bestaan uit een stalen kast van een halve meter in het kubiek, gevuld met camera-loopwerk en van voren voorzien van een buis vol met lenzen, electrische schermen en instelknoppen.

„In naam van alles wat begrijpelijk is, Tom!” vroeg Bud tenslotte. „Wat bèn je eigenlijk aan het maken?”

Zonder zijn werk te staken, antwoordde Tom: „Weet je wat er gebeurt als atomen zich splitsen?”

„Ongeveer. Er komt een hoop energie vrij. Hitte en straling.”

„Juist. Een der bijverschijnselen is: fluorescentie in naburige moleculen. Zoals gebeurt in de lichtende wijzers van een horloge.”

„O. Juist. Ik snap er nog steeds niets van. Je kunt toch geen uranium onder de grond zien gloeien of zoiets?”

„Neen. Deze lenzen hier zijn geen gewone lenzen. Door tussenschakeling van door ons uitgevonden electronische filters kunnen wij radio-actieve straling bundelen, zoals licht. En, zoals je weet, tekent radio-actieve straling zich af op een foto-emulsie.”

„Aha...”

„Precies. Als ik nu maar sterk genoeg kan bundelen en instellen, kan ik ook een heel zwakke straling opvangen, concentreren en zichtbaar maken op een rol film. Loop even naar kast C, wil je en breng me een rol HP 3 Ilford hyper-gevoelige film. Normaalbreedte.”

Bud verbaasde zich in stilte over het bijna encyclopaedisch geheugen van zijn vriend, en bracht hem het gevraagde. Bij het licht van een rode lamp zette Tom de film in.

„Tom, ik weet niet of je het beseft, maar het is al over elven.”

„Verhip ja — ik heb honger. Haal jij even wat sandwiches en coca cola, wil je? En bel mijn moeder op dat ik waarschijnlijk vannacht niet thuis kom.”

Bud voerde de boodschappen uit, blij dat hij iets nuttigs kon doen, opende de flesjes coca cola en gaf zijn vriend één voor één de sandwiches kaas, worst en ei aan. Als hij dat niet deed, vergat Tom eenvoudigweg te eten. Om drie uur in de ochtend brandden nog steeds alle lichten in het optisch lab, waarin Tom Swift met zijn boord los en zijn das los, gaten stond te boren in de zwarte kast.

„Het is op een oortje na gevild, Bud”, riep hij geestdriftig. „Bud!... Alsjemenou, daar ligt-ie te slapen.”

Achteroverliggend in zijn stoel lag Bud Barclay te slapen, zijn mond half open. Met een schok werd hij wakker.

„Wat?... Zei je iets, Tom?”

„Word wakker, lui varken. Deze uraniumdetector is bijna klaar. Pak een handvol tweeduims metaalschroeven en draai die in die gaten hier.”

Een half uur later deed Tom twee passen achteruit en bekeek zijn nieuwste vinding met voldoening.

„Ziezo. Als deze constructie werkt, zullen wij in het Zuid-Amerikaanse gebergte uranium opsporen, al ligt het ook een kilometer diep.”

IX

SPOOKFOTOʼS

„Het klinkt fantastisch, Tom”, zei Bud.

„En wanneer gaan we dat wondermachien proberen?”

Nu het werk gedaan was, kreeg Tom slaap, en geeuwde.

„Ik ga nu eerst maffen. Jij bent natuurlijk zo fris als een hoen nadat je die stoel zowat in puin hebt geslapen. Om tien uur morgenvroeg — ik bedoel tien uur vandaag, gaan we dit instrument testen in een transportvliegtuig.”

Terwijl ze naar de deur liepen, stond Tom plotseling stil en sloeg zich met de hand voor het voorhoofd. Bud keek hem bezorgd aan.

„Zeg niet, dat je wéér een ontdekking hebt gedaan.”

„Jawel. Ik heb ontdekt dat we beter een bewaker hier neer kunnen zetten, na alles wat er gebeurd is. Ga maar vast de auto starten; ik ben zó bij je.”

Tom nam de huistelefoon en belde de bewakingsdienst, vroeg naar Roberts en zei hem, terstond in het optisch lab te komen.

Twee minuten later kwam zijn oude bekende, ietwat buiten adem, aandraven. Tom wees op de werkbank: „Dát daar is een zeer kostbaar instrument dat zojuist gereed is gekomen. Zorg, dat het nauwgezet wordt bewaakt.”

Roberts bekeek het zwarte kastje met enig ontzag.

„U kunt gerust zijn, mijnheer Tom. Ik zal één man hier posteren en een tweede buiten het gebouw.”

Tom schoot haastig in zijn jasje en voegde zich bij Bud in de auto, werd naar huis gereden en was vijf minuten later in een diepe slaap, waaruit hij pas na twee keer wekken eindelijk ontwaakte, zó laat, dat hij zich met zijn ontbijt moest haasten, onder voortdurend hoofdschudden van zijn moeder die al dat nachtwerk maar bedenkelijk vond. Swift Sr was vroeger opgestaan en zat in zijn kantoor de kaart van Zuid-Amerika te bestuderen. Tom kwam opgetogen bij hem binnenvallen: „Vader, ik geloof dat ik het probleem van de uraniumdetector heb opgelost.”

„Dat zou fantastisch zijn. Heb je dáár de halve nacht aan zitten werken?”

Tom knikte.

„Het is de moeite waard geweest, want ik heb het complete model klaar staan in het lab.”

Zijn vader was al opgestaan en samen gingen zij op weg, terwijl Tom zijn vader de principes uitlegde, waarop de werking van de nieuwe detector was gebaseerd.

„Klopt theoretisch als een bus”, erkende Swift Sr, de deur openend met een electronische sleutel. „Hoewel het mij van het hart moet, dat het geen kleinigheid is, iets te maken dat de Geiger-Müller-teller, waarvan de perfectionering jaren heeft gekost, te overtreffen.”

Tom gaf dat geredelijk toe, maar voegde er aan toe: „Je moet natuurlijk maar op het idee komen. Ik heb misschien twaalf uur aan het apparaat gewerkt, maar ik heb er al wekenlang over lopen denken.”

Binnen werden zij begroet door Roberts, die de ganse nacht zelf op wacht had gestaan en niets bijzonders had te rapporteren.

Tom bedankte hem voor zijn plichtsbetrachting, en ontsloeg hem van verdere wachtdienst die dag. Zijn vader stond het nieuwe instrument aandachtig te bekijken, en zei toen langzaam: „Jongen, ik wil je niet over het paard tillen, maar zó te zien is het héél wel mogelijk, dat je een revolutionaire uitvinding hebt gedaan op het gebied van uranium opsporen.”

„Het doet me groot plezier, dat U er zó over denkt”, antwoordde Tom, die in zijn hart wel een tikje in de rats had gezeten over wat zijn vader ervan zou zeggen. „Om tien uur gaan Bud en ik de lucht in om dit machien te beproeven. Gaat U mee?”

„Met geen stokken hou je me daar van af.”

„Prima. Ik zal de hangar opbellen, dat ze de motoren vast warm draaien.”

Nadat dit geschied was, vroeg Tomʼs vader langzaam: „Jongen, heb je al een naam voor die detector bedacht?”

„Ja, vader. Het is misschien wat je sentimenteel zou kunnen noemen, maar ik heb erg veel te danken, ná U dan altijd, aan een leraar van me.”

„Je natuurkundeleraar, zeker?”

„Die, ja. Damon heette hij. En ik zou dit ding graag aan hem opdragen.”

Swift Sr sloeg zijn zoon op de schouder.

„Een prachtidee, Tom. Je had geen betere naam kunnen kiezen. Dit is de Damon-detector en zal altijd de Damon-detector blijven heten. Ik hoop oprecht, dat je uitvinding zijn naam eer aandoet als we over ons begraven uranium vliegen.”

Bud Barclay kwam naar binnen met een leren vliegerjak aan en zijn haren nog nat van het kammen.

„Iedereen uitgeslapen? Het is kwart vóór tien.”

De beide Swifts droegen voorzichtig de Damon-detector de trappen op en over het veld naar de startbaan, waar het transportvliegtuig al stond te wachten, met langzaam draaiende motoren. In de lege buik van de machine werd de Damon-detector zó geplaatst, dat het lenzenstelsel door een opening in de vloer naar beneden wees. Bud zat ongeduldig in de stuurstoel te wachten. Precies om tien uur gaf Tom het signaal om op te stijgen en het duurde niet lang, of het veld waarin het uranium begraven lag, kwam beneden hen in zicht. Tom drukte op een knop en de camera begon zacht te snorren, Bud voerde verschillende vluchten over het veld uit, tot de spoel film was opgebruikt.

„Nu zeker terug om te gaan ontwikkelen?” vroeg Bud, die óók benieuwd was naar het resultaat. Tom schudde lachend het hoofd.

„Niet nodig, ouwe jongen. De film ontwikkelt zichzelf in de machine.”

Zij moesten enkele minuten wachten tot ook het laatst belichte gedeelte van de film was uitgewerkt. Swift Sr keek met grote belangstelling toe, toen zijn zoon een klep in de zijwand van het kastje opende, en het begin van de filmstrook naar buiten trok. Op de nog niet geheel droge strip plastic waren de onmiskenbare sporen, niet van blootstelling aan licht, maar aan ultraviolette fluorescentie. De sterkte van het verschijnsel varieerde, en op de plaatsen waar die het sterkst was, waren zij natuurlijk over het uranium gevlogen.

„Het werkt, vader!” riep Tom opgetogen uit.

Swift Sr greep de hand van zijn zoon en schudde die warm.

„Mijn oprechte gelukwensen, jongen. Om je eerlijk de waarheid te zeggen, had ik niet verwacht, dat het instrument bij de eerste proef al zou werken. Meestal moeten er nog allerlei kleinigheden aan worden veranderd vóór er eerste resultaten worden bereikt.”

Toen Bud het goede nieuws hoorde, gaf hij een schreeuw, waarna hij het vliegtuig een korte duik liet maken.

„Een eresaluut aan het jonge genie”, zei hij spottend. „Zoveel te beter. Niets weerhoudt ons nu nog van een vlucht over Zuid-Amerika om die rebellen hun uranium te ontfutselen. Wanneer starten we?”

Tomʼs vader antwoordde rustig: „We moeten nog het laboratorium van de STRAALRACER in orde brengen. Als dit klaar is, is inmiddels Rip Hulse ook opgeknapt.”

Tom voegde er lachend aan toe: „Als de proefvlucht goed verloopt, zullen we machtig gauw boven Verano vliegen, Bud. De snelheid van de STRAALRACER is groter dan van enig thans bestaand vliegtuig.”

Bud landde en de Damon-detector werd in een brandkast opgeborgen, tot het moment daar was om die in het straalschip te monteren.

Tom, zijn vader en Bud, gingen uiteen, ieder aan hun eigen werk. Een uur later echter kwam Swift Sr zijn zoon nieuws brengen: „De politie uit Riverton heeft zojuist opgebeld, Tom. Ze zijn op het spoor van die kerel die jou neersloeg en onze SWINGER heeft gestolen.”

„Haha. Dat is goed nieuws. Hebben ze hem?”

„Nog niet. Het schijnt dat hij op kamers woonde vlak bij de vergaderzaal van Hemispak, maar daar is hij overhaast uit vertrokken. Het tweede nieuws is een telegram van Senor Ricardo. Hij heeft iemand, José Berg genaamd, naar ons gestuurd, om met ons samen te werken.”

Tom keek een tikje vreemd op: „Sámenwerken? Met ons? Waaraan?”

„Om ons wegwijs te maken op de kaart van dat stuk van Zuid-Amerika. Wij weten natuurlijk óók niet hoe de grenzen van het door de rebellen beheerste gebied lopen. Dat kun je op geen enkele atlas vinden.”

Tom knikt nadenkend.

„Dat is natuurlijk juist. We zullen een atlas voor ons zelf moeten tekenen. Wanneer kunnen wij die snaak verwachten?”

„In de loop van de middag. Bel je moeder even op, Tom, en waarschuw haar dat we misschien Senor Berg mee ten eten brengen.”

Tom maakte van die gelegenheid gebruik om zijn moeder zijn succès met de Damon-detector te vertellen, kreeg haar gelukwensen te horen en vroeg daarna naar zijn zuster Sandra om ook die het heuglijke nieuws mede te delen.

„Sandy is niet thuis, Tom. Ze is gaan paardrijden met Phyllis.” Phyllis Newton, de dochter van Ned Newton, was Sandraʼs beste vriendin, en beide meisjes waren verzot op paardrijden.

„Moeder, hebt U Sandy gewaarschuwd om geen eenzame paden te kiezen, na wat gisteren gebeurd is?”

„Heus wel. Ze heeft me plechtig beloofd op de hoofdweg te blijven.”

Nauwelijks had Tom de hoorn neergelegd, of Miss Trent kondigde aan dat er een Senor Berg aan de poort was. Tom ging zijn vader opzoeken en de beide Swifts stonden hoffelijk op toen hun bezoeker werd binnengelaten. José Berg was een jonge man met een zware hoornen bril en grote, prachtig-witte tanden in een gebruind gezicht. Ook hij boog met typisch Spaanse beleefdheid.

„Mag ik mij voorstellen? Mijn naam is José Berg, lid van het Wetenschappelijk Genootschap Hemispak. Mij is opgedragen, U allereerst deze introductiebrief van onze president, Carlos Ricardo, te overhandigen.”

Tom en zijn vader schudden hun bezoeker de hand en Tom bestudeerde hem onopvallend, terwijl zijn vader de brief van Ricardo doorlas. Hij herinnerde zich niet, deze man op de Hemispakvergadering te hebben gezien.

„Was U niet op de laatste vergadering?” vroeg hij, de man een stoel aanbiedend.

Senor Berg trok de wenkbrauwen omhoog.

„Welke vergadering bedoelt U?”

„Die van Hemispak, waarop mijn vader en ik gesproken hebben.”

„O, die. Neen, toen was ik nog niet in dit land.” Tomʼs vader, die de brief had doorgelezen, sprak nu: „Senor Ricardo drukt zijn hoop uit dat wij elkaar beter zullen leren kennen, mijnheer Berg, en is ervan overtuigd, dat U ons kunt helpen bij de taak die vóór ons ligt.”

Hun bezoeker liet zijn tanden flitsen in een beminnelijke glimlach.

„Daarvoor in ruil heeft U beide zulk een benijdenswaardige reputatie op wetenschappelijk gebied, dat ik ongetwijfeld veel van U op kan steken. Ik brand van verlangen Uw Vliegend Laboratorium te zien, zowel als Uw andere uitvindingen, waarvan de Hemispakleden hebben gehoord.”

Tom kreeg een onbehaaglijk gevoel, zonder precies te weten waarom, en bij zichzelf nam hij zich voor, dat hij deze meneer Berg eerst heel wat beter moest leren kennen, alvorens hem in de STRATOSTER-geheimen in te wijden. Hij vroeg: „Dat idee om een schuilnaam voor Uw land te gebruiken, leek mij uitstekend.”

José Berg fronste. „Schuilnaam?”

Tomʼs vader legde uit: „Tom bedoelt het codewoord inplaats van de werkelijke naam.”

„O, si, si... U bedoelt: Batco.”

Tom voelde zich gerustgesteld. Zijn beginnend wantrouwen was blijkbaar geheel ongegrond. Terwijl zijn vader hem nog begrijpend toelachte, rinkelde de telefoon op Tomʼs bureau. Zijn moeder was aan de lijn: „Tom! Gelukkig dat ik je eindelijk te pakken heb.”

Tom hoorde een toon van agitatie in zijn moederʼs stem. Hij sprak zacht: „Is er iets gebeurd?”

„Met Sandy. Jumper is thuisgekomen met een leeg zadel. Zeg nog niets tegen je vader, Tom, maar ik maak me vreselijk ongerust, want we zijn bedreigd... Kun je hierheen komen?”

Met een effen gezicht en op volkomen kalme toon zei Tom kort: „Ja, ik kom even.”

Hij legde de hoorn neer, zei: „Ik ben zó terug,” en verliet haastig het kantoor, zijn vader en José Berg daar achter latend.

X

EEN BEDREIGING WORDT TEN UITVOER GEBRACHT

Halverwege de privé-uitgang zag Tom zijn vriend Bud Barclay uit een der hangars komen.

„Hei, Bud. Kom vlug hier!”

Bud rook onmiddellijk dat er iets aan de hand was en kwam aandraven. Tom vertelde hem wat zijn moeder had gemeld, en samen sprintten zij naar de plaats waar Budʼs auto stond geparkeerd. Een wacht opende al reeds de poort.

„Als er toch iets met Sandy is gebeurd...”

Bud balde zijn krachtige vuisten: „Dan zal er iemand voor boeten, jongen!”

De open auto stoof de weg af met vol gas, remmend voor het huis der Swifts, waar Tomʼs moeder al op hen stond te wachten.

Haar aantrekkelijk en meestal kalm gezicht was nu diep bezorgd en Tom zag met een blik dat zijn moeder moeite had, haar tranen in te houden.

„Rustig maar, mams. Sandy komt heus wel terecht.”

Het bleek nu, dat kort na Sandyʼs vertrek te paard een onbekende man had opgebeld die had gewaarschuwd, het politieonderzoek te laten staken. Gebeurde dat niet, dan zou de ganse Swift-familie ervoor moeten boeten.

Tom besefte dat het politieonderzoek al een heel eind was gevorderd. Zou Sandy intussen ontvoerd zijn geworden? Zou Sandy een gevangene zijn?

„Mams, luister. U zei toch dat Phyllis bij haar was. Wordt die óók vermist?”

„Nee — die heb ik meteen opgebeld. Die is thuis. Phyllis nam ongeveer een uur geleden afscheid van Sandy bij het vliegveld. Maar daar is Sandy niet meer. Wat moeten we toch doen, jongen?”

Voor Tom kon antwoorden, kwam Phyllis Newton haastig de oprijlaan op wandelen. Haar mooi gezichtje was verhit en haar donker haar wapperde in de bries.

„Wat is er met Sandy? Is er iets gebeurd?” riep zij.

Mevrouw Swift beet zich op de lippen en schudde het hoofd: „We weten niets zeker. Toen jij van haar wegging op het vliegveld, zei ze toen niet wat ze wilde gaan doen?”

„Neen. Maar ze ging beslist niet vliegen. Misschien...”

„Misschien wat?” vroeg Tom haastig.

„Het schiet me net te binnen dat Sandy al een tijdlang van plan was om eens bij onze oude paardrijleraar in Parker Lane langs te rijden. Misschien is ze dáár heengegaan.”

Een telefoontje naar dat huis onthulde dat Sandy daar inderdáád was geweest, maar al een half uur weg was, en het Stony Brook rijpad naar huis was ingeslagen.”

„Als het arme kind maar niet ergens gewond langs het pad ligt”, zei Tomʼs moeder. Je weet nooit met die paarden...”

Tom, Phyllis en Bud waren al in volle draf op weg, sprongen in de open auto en reden vol gas naar het huis van hun paardrijleraar, waar het rijpad begon. Dat paardenpad was natuurlijk smal en zandig, zodat

zij voorzichtig in de tweede versnelling moesten rijden. Tom was er nauwelijks in gedraaid, toen Bud riep: „Kijk eens... hier hééft al een auto gereden... maar die kon niet verder!”

Dat was juist. Het pad werd hier zo smal, dat de auto die hen vóór was geweest, was teruggereden. Tom zette zijn eigen auto stil en de drie spoorzoekers gingen te voet verder door het mulle zand, dat door honderden paardenhoeven was omgeploegd, nu en dan roepend: „Sandy!... Sandy... waar zit je?”

Er kwam geen enkel antwoord en een kwartier later bereikten zij het einde van het paardenpad zonder taal of teken van Sandy te hebben opgemerkt.

„Daar staan we nou”, mompelde Bud. „Wat doen we nu?”

Tom stuurde allereerst Phyllis naar huis om te kijken of daar misschien intussen iets van Sandy was vernomen. Tom en Bud zouden de bossen aan weerszijden van het pad afzoeken. Zodra Phyllis was vertrokken, zei Bud grimmig: „Verwachtte je werkelijk, je zuster hier te vinden na die duidelijke telefonische bedreiging?”

Tom haalde de schouders op: „Je weet nooit. Ik blijf hopen dat ze niet is ontvoerd.”

De jongens liepen al zoekende terug naar het begin van het paardepad, en het was dáár dat Bud een ontdekking deed. „Tom! Kom eens hier!”

Terzijde van het pad was een vrij grote plek waar het struikgewas was vernield of platgetrapt en talloze hoefindrukken bewezen, dat hier een paard wild tekeer was gegaan. Afdrukken van een mannenschoen stonden hier en daar in plekjes mul zand. Vanaf die vernielde plek leidde een duidelijk spoor door de struiken naar een groepje bomen... en daar zat Sandy! Het jonge meisje zat ruggelings aan de stam van een berkje gebonden, met een prop in haar mond, bestaande uit een nogal smerige zakdoek. Tom haalde die haastig uit haar mond terwijl Bud de touwen doorsneed.

„Oh, Tom!” riep Sandy, haar armen om haar broer werpend. „Wat ben ik blij! Ik dacht dat jullie me nóóit zouden vinden in deze wildernis.”

„Is alles O.K., zusje?” vroeg Tom bezorgd.

Sandy knikte, slikte een paar maal en barstte toen in snikken uit. Bud trok een gezicht, en liep terug naar een beekje dat hij kort tevoren had ontdekt. Hij schepte water in een groot varenblad en bracht het meisje tot drinken. Zij zat op de stam van een omgewaaide boom, met Tomʼs arm om haar heen.

„Luister nu zus... vertel ons eerst even wat er gebeurd is.”

„Het waren een man en een vrouw en...”

Bud krabde zijn hoofd en trok één wenkbrauw tegen Tom op, die zijn zuster bij een elleboog schudde.

„Ordelijk vertellen, Sandy. Begin bij het begin.”

Het bleek, dat Sandy juist het smalle pad tussen de bomen was ingereden, toen er een auto achter haar aan was komen hotsen, zó dicht achter haar, dat het paard ervan was geschrokken, was gaan steigeren en zijwaarts wegrende tussen de bomen en struiken. Daarna waren een man en een vrouw uit de auto gesprongen en hadden haar nagezeten. Sandy had nog geprobeerd, om op haar paard te ontsnappen, maar het beest bleef in de war, steigerde, en maakte zijwaartse sprongen, tot de achtervolgers haar konden inhalen en uit het zadel trekken. Daarna hadden zij het paard weggejaagd.

„Dat weet ik”, knikte Tom. „Jumper is alleen naar huis gelopen. En wat toen?”

„Dat heb je gezien. Ze bonden me vast met een vieze lap in mijn mond.”

„Maar waarom? WAAROM bonden ze je vast?”

Sandy keek haar broer verbaasd aan. „De man zei dat hij jullie had gewaarschuwd, je met je eigen zaken te bemoeien. Die waarschuwing had je in de wind geslagen en zelfs de politie op een vriend van hem attent gemaakt. Dat vastbinden van mij was een laatste waarschuwing.”

„Laatste waarschuwing!” barstte Bud los. „De eerste keer dat ik die vent in mijn vingers krijg, is tevens zijn laatste uur!”

„En die vreselijke vrouw die hij bij zich had!” huilde Sandy bijna. „Die zei dat niemand me hier ooit zou vinden en dat ik van honger en dorst zou sterven.”

„Hoe zagen ze eruit?”

„De man is fors gebouwd, met een groot gezicht en een kleine kin. Lelijk gezicht met kleine varkensoogjes.”

„En de vrouw?”

Sandy stond op: „Groot. Rossig haar met sproeten. Zag er een beetje verlept uit, of ze in de regen had gehangen. Ik wil naar huis, Tom. Ik ben doodmoe.”

* * *

Verre van zich angst te laten aanjagen door deze nieuwe waarschuwing, greep Tom een telefoon zodra hij weer thuis was en Sandy had overgedragen aan de goede zorgen van hun moeder. De commissaris van politie hoorde met groeiende verontwaardiging deze laatste wandaad aan, en kondigde aan dat hij persoonlijk naar de Swifts zou komen om Sandy nadere gegevens te vragen. Daarna kwam Tomʼs moeder tot het besef dat Swift Junior en Senor Berg al veel te laat waren voor de lunch, en vroeg Tom of die even op wou bellen om te vragen of zij wellicht waren opgehouden... Zowel Tom als zijn vader hadden een hebbelijkheid om tijd en maaltijden te vergeten als zij geconcentreerd aan het werk waren.

„Hallo, miss Trent!” zei Tom. „Is vader nog daar?”

„Die is al een tijdje geleden naar het Vlieglab gaan kijken, mijnheer Tom. Ik zal eens zien of hij daar is.”

Maar dat leverde weinig op. De telefoon in de ondergrondse hangar van het Vlieglab werd niet opgenomen. Elders op het terrein van STRATOSTER was Swift Sr ook niet te vinden en Tom hing nadenkend op. Toen zijn vader na een kwartier nog niet thuis was gearriveerd, begon Tom zich werkelijk ongerust te maken. Zou er tegen hem óók iets zijn ondernomen, zoals tegen Sandy?

Tom was niet iemand om in dergelijke gevallen af te gaan zitten wachten. Hij sprong in zijn auto, reed naar de fabriek en opende de deur van de ondergrondse hangar. Ergens achter in de enorme ruimte was iemand aan het hameren... verder was alles rustig. Een snelle blik leerde dat zijn vader niet in het kantoor was. Tom beklom de ladder naar het benedendek van de STRAALRACER, dat hij verlaten vond, en greep juist de leuning van de trap naar boven, toen hij zich bewust werd van een tikkend geluid. Een klok? Maar er waren geen gewone klokken aan boord van het straalschip! Alleen maar geluidloze electronische klokken, door Tom zelf ontworpen. Waar kwam dan dat getik vandaan? Tomʼs ogen zochten de flauw verlichte omgeving af. Daar... in die hoek... stond daar niet een vreemd, rond voorwerp? Tom sprong erop af. Eén blik was voldoende: het was een tijdbom!

XI

JACHT OP SPIONNEN

Tom begreep dat hij zeer snel moest handelen. De bom van de grond grissend rende hij de ladder af, onderwijl opmerkend dat het mechaniek er op was afgesteld om half twee een explosie te veroorzaken. In een hoek van de hangar stond een grote drum met smeerolie en daar liet hij de bom in plonsen. De dikke olie zou natuurlijk al heel gauw het mechaniek doen stoppen... en daarmede een ontploffing onmogelijk maken.

De bom van de grond grissend snelde Tom het straalschip uit.

„Frisse morgen!” zei Tom, verlicht adem halend. „Dát had een haar gescheeld!”

Tom beklom nu opnieuw de ladder naar het Vlieglab, vastbesloten om grondig te onderzoeken hoe iets dergelijks had kunnen gebeuren. Juist toen hij het eerste dek bereikte, zag hij zijn vader wankelend op zich toe komen. Tom sprong op hem af en ondersteunde hem.

„Wat is er in vredesnaam NU weer gebeurd?”

Zijn vader hijgde naar adem:

„Ik ben ge ...gast door die schurk van een Berg.”

„Wat? Berg? Deugt hij dan niet?”

„Voor geen haar.”

Tom bracht zijn vader naar het kantoor, zette hem in een stoel en richtte een der electrische ventilatoren op hem. De krachtige, frisse windstroom scheen goed te doen. Swift Senior knapte tenminste zienderogen op.

„Jongen — het is maar goed dat ik een ijzersterk gestel heb. Berg liet me in een kast liggen.”

„Maar... het is nu half twee. Wanneer is dat dan gebeurd?”

„Kort voor één uur. De werklui waren nog niet terug van de lunch.”

Tom vertelde zijn vader haastig van de gevonden tijdbom, eraan toevoegend dat het natuurlijk Berg was geweest, die het ding op half twee had afgesteld.

„Waarom om half twee? Waarom zo laat, Tom? Hij had toch geen half uur nodig om te ontsnappen!”

„Zeg, vader, dit kantoor was open toen ik u daarnet binnenbracht. Hebt u uw sleutel nog?”

De sleutel was uit de zakken van Tomʼs vader verdwenen en het lag voor de hand dat Berg die had meegenomen, en het kantoor had doorgesnuffeld. Tom ging de inhoud der archiefkasten na en het duurde niet lang of hij vond wat verdwenen was: „Jawel! De schetsen voor de Damon-detector zijn verdwenen.”

Hij telefoneerde met de wacht aan de hoofdingang en vernam dat Berg om twintig over één STRATOSTER had verlaten.

„In een auto?”

„Ja, mijnheer Tom. In een taxi uit Riverton.”

„Heb je het nummer?”

„Natuurlijk, mijnheer Tom. Het is 06-392.”

Juist toen Tom de hoorn opnam om de politie te bellen, kwam Bud binnen.

„Hé, zeg... uitvinders kunnen niet van formules en berekeningen alléén leven. Komen jullie nog eten of...”

Tom viel hem in de rede en vertelde van de aanslag op zijn vader.

„Die boeven worden verdraaid brutaal!” vond Bud. ”Hoe gaat het ermee, mijnheer Swift?”

Tomʼs vader hing nog wat slapjes in zijn stoel.

„Best, jongen. Maar ik zal me een massa beter voelen als ik die boef van een Berg achter gevangenistralies zie.”

Tom telefoneerde met Commissaris van politie Rock, terwijl Bud een persoonsbeschrijving van Berg opnam.

„En neem een paar man van onze eigen politie mee”, beval Tomʼ s vader. „Het zijn gevaarlijke heerschappen.”

Daarna moest natuurlijk mevrouw Swift worden gebeld met een redelijke verklaring van het lange uitblijven van haar lunchgasten. Naar huis gaan was nu te lastig, want er viel een hoopte doen. Kokkie werd dus gealarmeerd om haastig wat eten te fabriceren, hetgeen hij met grote geestdrift begon te doen. Onder die bedrijven door belde Tomʼs vader met senor Ricardo in diens hotel in Riverton en die had nog pas de helft vernomen, of hij riep uit: „Natuurlijk was die Berg een bedrieger! Uw persoonsbeschrijving klopt totaal niet met ONZE senor Berg. Die draagt niet eens een bril.”

Maar toen hij vernam, dat de bedrieger zelfs het geheime codewoord Batco wist, raakte de goede senor pas recht in de war.

„Dan moet er een spion schuilen onder de leden van Hemispak!” riep hij uit. „Ik zal terstond stappen doen om dat na te gaan.”

De Swifts vroegen Ricardo of die het telegram had gezonden betreffende een bezoeker uit zijn land.

„Si, si!” bevestigde Ricardo. „En onze echte senor Berg zal u vandaag bezoeken. Maar om zeker te zijn dat zich niet opnieuw een bedrieger meldt, moet u hem vragen naar een fotoʼtje van zijn zoontje Juan op een schommel in de tuin. Geen bedrieger kan dat

fotoʼtje bezitten.”

Kokkie reed een wagen binnen met een eenvoudige maar voedzame lunch erop. Tomʼs vader at niet veel, en zat juist peinzend aan een glas melk te nippen, toen de telefoon ging. Tom nam haar op. Een haastige stem rapporteerde: „Met de hoofdwacht. Er is hier een man die u met alle geweld wil spreken. Maar hij geeft dezelfde naam op als de man waarvoor zojuist is gewaarschuwd.”

„José Berg soms?”

„Precies.”

„Dan is dit waarschijnlijk de echte. De andere was een bedrieger. Ik kom zelf daarheen.”

Op een stoel in het wachtlokaal bij de hoofdpoort zat een keurige man, met een actetas op de knieën, die een beetje verdwaasd keek, wat wel begrijpelijk was. Tom legde hem uit wat er met zijn zogenaamde naamgenoot was geschied, waarop deze bezoeker een pak legitimatiepapieren uit zijn zak trok, die Tom

natuurlijk inzag.

„Eh... heeft u ook een zoon, senor Berg?”

„Pardon?..... Si. Een zoontje genaamd Juan.”

„Heeft u toevallig een fotoʼtje van hem bij u?”

Uit een portefeuille kwam een vierkant fotoʼtje te voorschijn van een kleine jongen op een tuinschommel, waaronder geschreven stond: „Juan Berg. Tiene cinco anos de edad.”

Tom glimlachte en gaf het fotoʼtje terug.

„Dit is voor mij genoeg, senor Berg. Wilt u meegaan naar mijn vader?”

Senor Berg kreeg een amulet om te dragen, werd door Tom naar de ondergrondse hangar geleid en was alras met de beide Swifts in diep gesprek over de noodzaak, de Verano-rebellen het uranium niet in handen te laten krijgen.

„Het zou bovendien mijn land — Batco — in de grootste internationale moeilijkheden kunnen brengen. Nietwaar?”

De telefoon rinkelde. Tom kreeg Bud aan de lijn.

„Zeg, Tom, we hebben de taxichauffeur gevonden die de valse Berg bij de poort oppikte. Hij zette hem af bij een privé vliegtuig op Oakmont vlieghaven. Hij moest nog tanken en een magneet na laten kijken, en hij is net pas opgestegen. Je hebt best kans dat je hem nog in kunt halen. Hij vliegt in een éénmotorige Renshaw en is in Zuidelijke richting vertrokken. Je hebt zelfs kans dat hij over het terrein van STRATOSTER heenvliegt, de brutale hond, die deze vent is.”

„Dank je voor de tip!” zei Tom, gooide de hoorn neer, haalde in draf Hank Sterling op en zat een paar minuten later al achter de stuurknuppel van een tweezitter schroefvliegtuig, dat woest de lange startbaan af raasde, en zijn neus in de wind boorde.

„Hank”, zei Tom tegen de naast hem zittende, blonde ingenieur. „Let scherp op de horizon Noord en West.”

Enkele minuten lang vlogen zij zwijgend, de lucht afzoekend, tot Hank uitriep: „Schuin rechts komt wat aan!”

Het naderende vliegtuig was inderdaad een Renshaw, maar voor zij iets naders konden zien, zwenkte de machine scherp af.

„Hij wil ons niet ontmoeten, Tom!”

„Het ziet eruit of hij wil landen... Maar waar? Zie jij ergens een landingsbaan?”

De Renshaw dook uit het gezicht achter een groep hoge sparrebomen. Tom gierde over die sparren heen, en kwam juist op tijd om te zien hoe het achtervolgde vliegtuig een grote schuur binnenrolde, gebouwd aan het eind van een lange weide. Achter die schuur stond een oude boerderij.

„Welwel!” zei Hank. „Een geheim vliegveld. Geen idee dat hier in de buurt zoiets bestond.”

Tom cirkelde rond de weide, dook scherp, liet landingsgestel en remklappen zakken, minderde gas en landde vakkundig op het grasveld.

„Er is geen kans om dit stiekum te doen”, zei hij grinnikend. „Dus weer op alles voorbereid.”

Hun vliegtuig rolde zijn vaart uit en Hank sprong eruit. Tom wachtte nog even, tastte onder zijn stuurstoel naar een kastje, zette een schakelaar over en stelde een knop in.

„Nu weten ze op STRATOSTER tenminste, waar wij zitten,” zei hij met voldoening. Het ingeschakelde apparaat was een zender die met tussenpozen een bakensignaal uitzond, waarop STRATOSTER kon peilen, en hun positie te bepalen. Hij klom nu naar buiten, keek rond, zag niets of niemand, en liep met Hank op de schuur af.

„Maak open, daar!” riep Tom, op de deur bonzend.

Het volgend moment kwamen vier mannen met pistolen om een hoek van de schuur stuiven, roepend: „Handen omhoog!”

XII

ONGEHOORD HOOG LOSGELD

Elk verzet door Tom en Hanson was nutteloos. Na een korte worsteling waren hun handen stevig achter hun ruggen gebonden.

„Probeer geen flauwe grapjes!” werd hen toegesnauwd.

Een ruwe stem lachte: „Maak je geen zorgen, Miguel. We binden ze op zijn Indiaans, en daaruit komt nog geen boeienkoning los.”

Er bestond voor Tom geen twijfel aan dat minstens twee dezer mannen Verano-rebellen waren. De andere twee waren waarschijnlijk Noord-Amerikanen, maar alle vier zagen ze er niet bepaald als zoete jongens uit.

„Waar breng je ons eigenlijk heen?” vroeg Tom. Hij was er altijd op uit, zoveel mogelijk te weten te komen. Je kon nooit weten hoe dat te pas kwam.

„Naar de Capitán!” antwoordde een van hen.

„Mond dicht!” snauwde de ander.

Langs een smal pad werden Tom en Hank naar een soort boerderij gebracht, waarvan de voorkamer een ruim en verrassend goed ingericht vertrek bleek te zijn. In een leunstoel lag een jonge man met glad, zwart haar op zijn gemak te roken.

„Enkele gevangenen voor U, Capitan Canova”, kondigde Miguel aan.

Deze Capitan was niet, zoals Tom had verwacht, de valse José Berg, maar de man die hem had neergeslagen... de spion, die de Hemispak vergadering in Riverton had bijgewoond.

„Kijk eens aan... de jeugdige Tom Swift! Met een speelkameraadje. Welkom, heren. We zullen ruim de tijd hebben om goed met elkaar bekend te raken, denk ik. En...”

„Waar zit die spitsboef van een Berg?” beet Tom hem toe.

Canova lachte vriendelijk: „Helaas... Zijn ware naam is Fernando. Hij is vertrokken. Jullie hebben een grote vergissing gemaakt, met te menen dat je slimmer bent dan wij zijn.”

„Dat zullen we nog wel zien”, antwoordde Tom kort. „De eerste ronde is voor jullie. Best. Je bent natuurlijk met een helicopter op ons terrein geland om de radar onklaar te maken, hè?”

Canova boog licht hoffelijk: „Een van onze kleine handigheidjes. En wij hebben nog veel pijlen op onze boog. Jullie zijn er twee van... voorlopig blijven jullie mijn gevangenen, als gijzelaars.”

Miguel grinnikte achter Tomʼs rug.

„Een slimme zet, Capitan! We krijgen

hiervoor vast en zeker een flinke beloning als we eenmaal terugzijn in...”

„Canova liet een vuist op zijn armstoel neerploffen.

„Hou je waffel, sufferd! Wil je deze kerels álles aan hun neus hangen?”

Miguel hield zijn waffel. Pedro Canova wendde zich tot Tom.

„Ik heb je vader een briefje geschreven. Jij moet dat mede ondertekenen.”

„Waarom? Wil je een som gelds hebben in ruil voor onze vrijlating?”

Canova lachte spottend: „Geld? Wat heb ik aan geld? O, nee, vriendje. Ik ruil jullie twee in tegen het Vliegend Laboratorium. Heel simpel.”

„Nooit van mijn leven!” riep Tom vastberaden.

Hank en Tom staarden elkaar verbijsterd aan, terwijl de rebellenleider voortging met uitleggen.

„Jawel, heren. Als de beroemde Swift Senior zijn veelbelovende zoon nog ooit terug wil zien, moet hij het Vliegend Laboratorium ergens ten Zuiden van de grens laten landen. Het schip wordt dan door iedereen verlaten... ik ga aan boord en vlieg naar mijn eigen land.”

„Kun je niet eens”, spotte Hank. „Eén druk op een verkeerde knop en er blijft geen spaan van jou of het Vlieglab over.”

Canova haalde de schouders op: „In dat geval zal ik genoodzaakt zijn, Tom Junior mee te nemen om mij vlieglessen te geven.”

Tom keek hem ongelovig aan: „En dacht je dat mijn vader met een dergelijk krankjorum voorstel accoord ging?”

Pedro Canova geeuwde, en schoof Tom een beschreven velletje onder de neus, dat luidde:

Mijnheer Swift,

Als u uw zoon gaarne zou terugzien, moet U het Vliegend Laboratorium aan mij overdragen. Binnen enkele uren zult u vernemen hoe en waar de overdracht zal geschieden. Er wordt u voorts opgedragen deze brief strikt vertrouwelijk te behandelen.

ORDEP

„Ordep?” zei Tom bij zichzelf, zich afvragend wat dat in vredesnaam kon betekenen. Dan snapte hij ineens dat het de naam van Pedro was, achterwaarts gespeld! Tom haalde de schouders op, doende alsof hij inzag dat verzet hier niet baatte, en antwoordde: „Maak mijn handen maar los, dan zal ik tekenen.”

Met een grijns van voldoening haalde Canova een vulpen uit zijn zak terwijl Miguel Tomʼs polsen losknoopte. Iedereen keek gespannen toe terwijl Tom zijn handtekening zette en de laatste „T” met een lange, ferme dwarshaal kruiste. Dat zag er heel natuurlijk uit, maar toch had die dwarshaal een geheime betekenis die alleen Tom en zijn vader konden weten. Die betekende: „Houd de bandieten zo lang mogelijk aan de praat. Het is mogelijk dat ik me op eigen kracht hier uit red.”

Onmiddellijk na het tekenen werden Tomʼs handen weer gebonden. Canova woei de brief heen en weer om de inkt te drogen, en verklaarde triomfantelijk: „Eindelijk worden de heren Swift verstandig. Blijf verder met ons samenwerken, en er zal je niets overkomen. Tussen twee haakjes, jongeman... wat zijn dat voor kleurpotloden daar in je vestzak? Tomʼs hart miste zowat een slag van schrik. Hij antwoordde: „Die?... Gewone kleurpotloden, zoals iedereen gebruikt voor technische tekeningen.”

„Laat mij ze eens nader bekijken”, zei Canova, en nam met een snelle greep het groene potlood, dat de miniatuurradio bevatte, uit Tomʼs vestzakje. Tom hield zijn adem in, terwijl de bandiet het potlood een snelle blik gunde, te oppervlakkig om hem de verborgen knopjes te doen zien waarmede het werd bediend.

„Pah... ga er maar plaatjes mee kleuren”, zei Canova dan, minachtend, en stak het terug in Tomʼs vestzak. De andere keek hij niet eens na. Daarna gaf hij in het Spaans enkele snelle orders: „Zorg dat ook hun voeten goed gebonden zijn. Plaats één wacht bij de deur en een andere bij het venster.”

„Si, si, Capitan!”

Miguel inspecteerde de touwen die Tom en Hank gebonden hielden, sjorde ze nog wat aan, zodat ze pijnlijk in het vlees sneden, liet de jongens aan tegengestelde kanten van het vertrek liggen, en ging naar buiten, de deur achter zich dicht slaande.

„Ik ben al vast blij dat ze ons geen prop in de mond hebben gestopt”, fluisterde Hank.

Tom vertelde hem, eveneens fluisterend, van het radiopeilbaken ,dat hij had ingeschakeld voor hij het vliegtuig verliet, en voegde er aan toe: „En ik heb NOG een troef in reserve.”

„O, ja? Welke?”

Het kostte een paar minuten kronkelen, maar ten laatste had Hank, met de handen achter zich, het potlood los getrokken.

„En wat nu?”

„Kijken of we met de ruggen naar elkaar kunnen komen te zitten.”

Dat was een vrij pijnlijke geschiedenis, omdat de touwen in hun polsen sneden, en de bloedsomloop hinderlijk werd gestremd, maar het lukte. Hank hield het potlood vast terwijl Tom er de dop af schroefde.

„Druk nu op het knopje en houd de punt tegen een wikkeling koord om mijn polsen.”

„Gesnapt, jongeman.”

Juist toen Hank begonnen was, een winding touw door te schroeien, werd een sleutel in de deur omgedraaid. Tom liet zich bliksemsnel zijdelings op de grond vallen, en Hank rolde de andere kant uit. Miguel stak zijn lelijk hoofd naar binnen, sloeg zijn gevangenen even gade, maar zag niets dat hem kon verontrusten, en grijnsde hen vol leedvermaak aan: „Haha. Het genie Tom Swift gevangen als een veldmuis in een blikken valletje. Veel plezier.”

Nauwelijks was de deur dicht, of Tom snoof hoorbaar: „Schroeit er iets?”

Hank gromde: „Ja, wat dacht je? Dat soldeerboutje van jou was net gloeiend, toen die snaak binnenkwam. Laten we maar weer proberen.” Zij krabbelden weer overeind, draaiden de ruggen naar elkaar toe en deze keer ging het beter... binnen een halve minuut had de gloeiende punt zich door een der touwwindingen gebrand. Daarna was het natuurlijk een kleinigheid, hun polsen en enkels te bevrijden.

„Zeg, moeten we die touwen niet bij de hand houden voor het geval vriend Miguel ons opnieuw komt verrassen?”

„Tja... misschien hadden we zelfs beter tot donker kunnen wachten.”

„Jeminée ja... Ze zullen ons wel avondeten komen brengen. Hoe moet het dan?”

Tom tuurde voorzichtig uit het raam. Buiten begon de schemering al te vallen.

„Dacht je dat die knapen ons iets te eten brachten? Ze vinden ons nogal lieve jongens. Wat verwacht je eigenlijk? Dat ze ons nog een avondkrant komen voorlezen ook?”

Na een tijdje zei Hank: „Toch hoor ik keuken-achtige geluiden. Borden en schalen.”

„Mogelijk. Maar dan toch niet voor ons.”

Het lawaai werd langzaam luider. Vermoedelijk was er ergens een soort feestje aan de gang. Er werd gelachen en gezongen, soms in het Engels, soms in het Spaans.

Maar na verloop van tijd hield dat langzaamaan op, tot tenslotte de nachtelijke vrede nog slechts werd verstoord door een gesnork dat dwars door een zijwand heen klonk.

„Het is NU of nooit meer!” zei Tom tegen Hank.

„En die wachtpost buiten het raam dan?”

Zij knielden voor het raam en tuurden naar buiten. Het duurde niet lang, of zij merkten op dat die wachtpost, die zich blijkbaar een hoedje verveelde, enorme einden heen en weer wandelde. Eenmaal slenterde hij zelfs de gehele weide rond. Toen hij dat voor de tweede maal ging proberen, schoven de twee gevangenen het raam omhoog en gleden als palingen over het kozijn. Op handen en voeten lopend slopen zij voorbij de schuur waarin Canovaʼs vliegtuig stond gestald en daarna gleden zij op hun buiken door het weidegras naar Tomʼs eigen vliegtuig.

Plotseling werd de nachtelijke stilte vanéén gereten door een ronkend gesnor boven hun hoofden! Een helicopter kwam aanzetten en hield bijna vlak boven hen halt. Werd die heli bemand door Canova en een vriendje?

XIII

STRATOSFEERVLUCHT

Terwijl zij nog plat in het gras lagen, niet wetend wat te doen, zei Hank: „Is dit niet de klank van onze nieuwe vierzitter-helicopter?”

„Dat dacht ik ook al. Je hebt kans dat ze een peiling getrokken hebben op ons vliegtuig hier. Wacht... hier komt mijn zakradio van pas!”

Hij trok het groene potlood te voorschijn, stelde het snel in op hun privé golflengte en zei: „Fixit tegen Copter. Fixit tegen Copter. Wie ben je? Over.”

Het antwoord kwam onmiddellijk en het potloodje trilde in Tomʼs vingers toen het miniatuur-luidsprekertje zeide: „Copter tegen Fixit. Bud hier, ezel. Je vader is bij me. Waar zit je in vredesnaam?”

„Bijna vlak onder je. Als een sprinkhaan in het gras. Kom als een haas naar beneden, want direct barst hier de bom.”

Hank rende naar Tomʼs eigen vliegtuig en zette de bodemkraan van de benzinetank open, om zo een achtervolging met de gereedstaande machine onmogelijk te maken.

„Goed werk”, zei Tom goedkeurend, onderwijl de helicopter per radio naar een open plek van de weide dirigerend. Juist toen zij die machine bereikten en erin klommen, sprongen er lichten aan in de boerderij en luid geroep klonk aan twee zijden.

„Als een haas de lucht in!” hijgde Tom.

De molenwieken snorden rond... enkele zoeklichten aan de hoeken van het grasveld vlogen aan en boorden hun stralen de lucht in... de helicopter verhief zich en schoten weerklonken... Te laat! Met steeds toenemende vaart wiekte de heli buiten het schootsveld.

„Vader,” vroeg Tom, „hebt u een brief gekregen, mede door mij ondertekend?”

„Zeker. Daarom ben ik samen met Bud op weg gegaan. Ik begreep wel, dat het geen tijd was voor halve maatregelen. Maar laten we terstond de politie alarmeren nu we weten waar ze zitten.”

Tom gebruikte de copter-radio, schakelde in op de politie-golflengte en rapporteerde het hele geval aan Commissaris Rock.

„WAT!” riep die uit. „Pedro Canova! Dat is een ex-gevangenisboef en een aan lager wal geraakte geleerde. Geen geringe prestatie Tom, om die gladde vogel te slim af te zijn. Maar ik zou maar goed oppassen, niet opnieuw in zijn klauwen te vallen. De commissaris beloofde voorts dat rijkspolitie zou worden uitgezonden in autoʼs en per helicopter. Weliswaar waren de wegen die naar dat afgelegen veld leidden, erg slecht, maar de chauffeurs zouden rijden als duivels. Dat was het einde van de belevenissen van die dag.

* * *

Vroeg de volgende ochtend echter, terwijl Tom zat te ontbijten, was de commissaris alweer aan de telefoon. „Rock hier. Ben jij dat, Tom?... Nou, gisteren pech gehad, hè. Toen onze mannen aan kwamen stuiven was de bende al gevlogen... in hun eigen vliegtuig. Enne... wat je wel niet leuk zult vinden: vóór ze vertrokken hebben ze jouw vliegtuig in brand gestoken.”

„Nou”, zei Tom nadenkend. „Dat is beter dan wanneer ze het gestolen hadden. Maar dank u voor de gedane moeite.”

Voor Tom en zijn vader het huis konden verlaten, arriveerde Rip Hulse in een taxi. Hij bezwoer dat hij zich volkomen fit voelde en in geen geval de proefvlucht wilde missen. Over een kop na-ontbijtkoffie kwam hij met opzienbarende inlichtingen uit de bus.

„Zeg, ik ben net te weten gekomen, dat de Luchtmachtdeserteur die ik moest opsporen, rondzwerft onder een valse naam en met een veranderde geboortedatum. Hij is een Eurasier die Leeskol heet, en hij is nu in dienst getreden van een oproerige staat in Zuid Amerika, die zich Verano noemt.”

„WAT!” riep Tom uit. „Dan hoort hij vermoedelijk bij de bende die ons al die last veroorzaakt.” Hij vertelde Rip een en ander van hun geheime zending in Zuid-Amerika. Tomʼs vader gaf als zijn mening te kennen dat de rebellenleiders blijkbaar lieden waren met hersens en voldoende geld om hun boze plannen ten uitvoer te brengen. Het werd hoe langer hoe waarschijnlijker, dat zij leden van het Hemispak-Genootschap gevangen hielden en hen, met geweld, belangrijke inlichtingen afpersten.

„Daar mag wel eens een stokje voor worden gestoken”, vond ook Rip. „Zeg, als ik verlof weet te krijgen, mag ik dan mee op die Zuid-Amerikaanse expeditie?”

„Waarachtig wel. Dolgraag zelfs. Laten we om te beginnen maar eens die proefvlucht gaan maken.”

* * *

Als een lopend vuurtje ging het gerucht door de gelederen van STRATOSTER, dat de zolang verwachte proefvaart zou gaan beginnen.

Vroeg in de ochtend van de volgende dag ontmoetten beide Swifts, Rip Hulse en Bud elkaar temidden van een ware staf van mecaniciens en ingenieurs, die bijna allen hun wekkers bij zonsopgang hadden laten afratelen. Na een laatste contrôle van het gigantische luchtschip haalde Tom een roodgeverfde schakelaar op een wandpaneel over, en met dreunend gezoem spleet het gewelfde dak in twee delen uitéén, terwijl hydraulische hefbomen de complete vloer van de hangar met de STRAALRACER erop, verhieven... hoger, hoger... tot die vloer precies gelijk was met de begane grond. De lift stopte en vier dieseltractoren trokken met staalkabels het machtige straalschip naar de startbaan, zijn helle kleuren schitterend in het felle ochtendzonlicht.

„Wat een droom van een schip!” fluisterde Rip Hulse. „Je zou het zó willen uitschilderen.”

De kleine, nijdig grommende tractoren boegseerden het gevaarte naar een met rode verf aangegeven plaats op de betonnen startbaan, juist zoals sleepbootjes een oceaanreus een haven binnenloodsten. Het beton van de startbaan was hier speciaal geprepareerd om de kolossale hitte van de atomische hefstraalmotoren te kunnen weerstaan. Gewoon beton zou daardoor gewoonweg worden verpulverd. Tom zelf nam plaats op de zitting voor de eerste piloot. Rip werd tweede piloot en Bud ging achter hen staan.

Tomʼs vader had zich al opgeborgen in zijn laboratorium, waar hij de invloed van de snelheid op verschillende proefvloeistoffen en instrumenten wilde bestuderen. Alle microfoons en luidsprekers werden ingeschakeld, zodat allen met elkaar in contact konden blijven, waar zij zich ook in het enorme straalschip bevonden. Tom knipoogde tegen Rip Hulse en zei in de micro: „Hei, Kokkie... ben je op je post in de kombuis?”

Kokkieʼs stem kwam terug door de speaker: „O.K. Tom. Maar start een beetje kalmaan, of al mijn eieren worden geklutst.”

„Attentie alle hens!” zei Tom op luide toon. „In tien seconden gaan we van de grond af. Hou je vast, allemaal. Tien... negen... acht... (op dit ogenblik schakelde hij de atomische straalheffers in, de machtige motoren die verticaal naar beneden hun gloeiend gas uitbliezen en het schip loodrecht van de grond konden tillen) zeven... zes... vijf... (het ganse schip dreunde en sidderde onder de steeds groeiende kracht van de brullende atoom-motoren)... vier-drie-twee-EEN!”

Het Vliegend Laboratorium kwam met een lichte schok los van de startbaan en ging met snel toenemende vaart loodrecht omhoog.

„Hoera!...” riep Bud achter beide piloten. „De eerste horde is genomen!”

Op een hoogte van tweeduizend voet minderde Tom de energie van de hefmotoren en enkele tellen lang hing het reusachtige straalschip in de lucht, zonder te rijzen of te dalen, alsof het geheel gewichtloos was. Dit was de allermoeilijkste test die hij het schip geven kon; één fout in de berekening kon het zijwaarts doen afglijden, of zelfs over de kop slaan.

„Vader!” riep Tom triomfantelijk in zijn microfoon. „Voelt u dit? Als een veertje hangen we in de lucht.”

„Ik voel het”, zei Tomʼs vader door de luidspreker. „Volgens de instrumenten hier is alles zo goed als maar zou kunnen. Mijn gelukwensen, jongen.”

Op dat ogenblik kwam er een bericht door van de radioman.

„Zeg, Tom... de verkeerspolitie klaagt. Op alle wegen in de buurt staat het verkeer stil, om zich te vergapen aan een kolossaal straalschip dat roerloos in de lucht hangt.”

Tom grinnikte. „Zeg de verkeerspolitie maar dat ze gauw van me af zullen zijn.”

Hij had dat nauwelijks gezegd, of hij schakelde de achterwaarts gerichte straalmotoren in. Het Vlieglab trok voorwaarts weg met de versnelling van een super-race-auto en binnen een halve minuut loeide het schip voorwaarts en schuin omhoog met een vaart van bijna duizend kilometer.

„Harder kan ik nu niet”, zei Tom verontschuldigend tegen Rip Hulse. „Anders wordt de wand te heet door de luchtweerstand.”

„Ga dan hoger vliegen.”

Tom knikte: „Dat is ook beter, voor het geval er spionnen beneden staan te filmen of te kieken met telelens-cameras.”

Tom trok het schip wat meer achterover tot de neus schuin naar de hemel was gericht en gaf vol gas. De zich vergapende toeschouwers, beneden op het oppervlak der Aarde, werden vergast op het fantastisch schouwspel van een zilverkleurig luchtschip dat, met een oranje vuurstraal achter zich aan, binnen dertig seconden uit het gezicht verdween.

„Hei, hei! Kalmaan!” brulde Kokkie uit de kombuis. „Ik heb niet genoeg eten aan boord om een grote reis naar Mars te gaan maken!”

„Kopen we wel effe een broodje kaas op de Maan”, schertste Bud terug.

De hoogtemeters stopten met klimmen op een niveau van 50.000 voet, en Rip dacht even, dat Tom horizontaal was gaan liggen. Een snelle blik op het gezicht van zijn vriend leerde echter, dat er iets niet in orde was. Terzelfdertijd kwam de stem van Tomʼs vader door de speaker: „Wat is er aan de hand, daarvoor?”

Tomʼs ogen vlogen heen en weer over het instrumentenbord.

„Een paar van die straalheffers zijn uitgebrand. Daarom kregen we minder hefvermogen. Hun metaal kan de enorme hitte niet goed weerstaan, denk ik.”

„Dan eerst dalen, jongen. Voor er gekke dingen gebeuren.”

„Was ik al van plan, vader. ATTENTIE ALLE HENS! Maak allen de veiligheidsgordels vast. We gaan landen!”

Rip zat nadenkend te fronsen: „Zeg, als er een paar van je straalheffers zijn uitgebrand... dan kun je niet verticaal dalen, is het wel?”

Tom schudde het hoofd: „Niet zonder met een kolossale klap neer te komen. Ik moet landen als een normaal vliegtuig.”

„O... Maar is je startbaan dan lang genoeg om een schip van deze lengte te laten uitlopen?”

Tom haalde de schouders op: „Dat zullen we wel merken.” Hij riep per radio Hanson op, en gaf hem order het hele veld vrij te maken en zich op alles voor te bereiden. Zijn vader kwam het laboratorium uit.

„Kunnen we het halen, Tom?”

„De enige kans is vermoedelijk een haarspeld-manoeuvre en dan is het nóg een dubbeltje op zijn kant. Daar gaan we!”

Iedereen zat met ingehouden adem terwijl Tom het grote straalschip in bochten naar beneden voerde, elk van die bochten erop berekend, hem zoveel mogelijk vaart te laten verliezen. De startbaan van het STRATOSTER-veld, die hem altijd zo lang had geleken, scheen nu angstwekkend kort. Toen de STRAALRACER de laatste bocht uitkwam, liet Tom zijn landingsgestel zakken en daarna zijn remklappen... de motoren hielden op met grommen... de wielen raakten de betonbaan en het enorme luchtschip stoof voort... met angstwekkende vaart!

XIV

EEN BRILJANTE FORMULE

„De haarspeld-bocht is inderdaad het enige dat ons redden kan!” zei Tom tussen de tanden. Want de startbaan was inderdáád te kort... de stenen muur die het vliegterrein omgaf kwam ál te snel naderbij. Met een ruk trapte Tom op de linkerrem, tegelijkertijd vol links roer gevend, en de stuurboord-motoren half gas. Met een wilde zwaai keerde de STRAALRACER zich om, de rubberwielen gierend over het beton... en NU ACHTERWAARTS VOORTHOLLEND NAAR DE ZWARE AFSLUITMUUR VAN HET TERREIN!

Het was een bekend mechanisch verschijnsel: een mens die zich in volle ren plotseling omkeert, valt áchterover. Maar dát was makkelijk tegen te gaan! Tom gaf even gas aan de machtige motoren, die nu als remmen werkten. Drie tellen later stond de STRAALRACER stil, bijna op de plaats, vanwaar zij kort tevoren was opgestegen, in een stank van verbrande rubberbanden.

De startbaan was te kort voor het enorme straalschip... ...dat op de stenen muur af suisde.

„Woef!” zei Bud, zich langs het voorhoofd vegend. „Ik gaf geen kwartje met een gat voor mijn leven. Goed, werk, Tom.”

Van alle kanten kwamen ambulances en brandweerautoʼs aanhuilen, hun bemanningen maar al te verheugd dat hun diensten niet nodig bleken.

„Je mag je landingsgestel wel eens terdege na laten kijken, Hank”, zei Tom, uit het straalschip klimmend. „Het is er niet bepaald op berekend om er kunstjes mee uit te halen zoals ik daarnet heb moeten proberen. En we moeten straalheffers hebben van een nieuwe metaallegering. Deze smelt.”

* * *

Er wachtte een dringende code-boodschap voor Tomʼs vader, afkomstig van de regering van Washington. Na ontcijfering ervan nam Swift Senior zijn zoon terzijde: „Autoriteiten daar schijnen te denken dat ik hen kan helpen met het uitknobbelen van een of ander probleem in Zuid-Amerika.”

„Al zijn leven heeft dat met ons beroemde Batco te maken, vader.”

„Lijkt mij ook. Ik zal eens op gaan bellen. Ik heb anders weinig zin in dat politieke geklets.”

Maar na een telefoongesprek van tien minuten kwam Toms vader nogal somber terug.

„Ik sprak met Senator Trumper. Hoofd van een of andere Commissie. Orders van de Regering, Tom. Ik moet met hen mee naar een conferentie.”.

„Wanneer gaat u weg?”

Toms vader raadpleegde zijn horloge. „Nu meteen.”

„Leuk is dat. En onze tocht naar Verano dan?”

Tomʼs vader glimlachte. „Intussen kun jij prachtig die nieuwe straalheffers monteren. Begin maar meteen nieuwe metaal-legeringen te testen.”

Tom bracht de rest van de dag door in zijn metallurgisch laboratorium, experimenterend met diverse alliages van titanium tantalum, wolfram en andere sterk hittebestendige metalen. Het bracht echter niet het gewenste resultaat... en toen Tom in het holst van de nacht eindelijk doodmoe in bed tuimelde, was hij er alleen maar in geslaagd, de ene legering na de andere te doen smelten. Maar om acht uur in de ochtend schoot hij wakker... met een splinternieuw denkbeeld, dat blijkbaar tijdens zijn slaap in zijn onderbewustzijn was gerijpt. Hij zou waarachtig zonder ontbijt de voordeur zijn uitgestoven als zijn moeder hem de weg niet had versperd.

„O, nee, jongeman! Ik kan aan je ogen zien, dat je je probleem hebt opgelost... maar je gaat hier niet vandaan zonder een ouderwetse maag vol ham en eieren.”

* * *

De rest van die dag bracht een massa werk voor de ingenieurs van STRATO-STER. Om half elf bleek overtuigend, dat de toevoeging van een bepaald kristal-mineraal de hitte-bestendigheid van een titanium-wolfram legering met vierduizend graden Celsius verhoogde, een tot dusver ongehoorde prestatie. Om nu buizen te gieten uit dit nieuwe moest de hittegraad der smeltovens natuurlijk ook worden opgevoerd en al met al werd het zeven uur in de avond, voor de eerste mantel voor een nieuwe hefstraler de gietvorm verliet, en Tom naar huis kon om zijn avondeten te nuttigen.

Om acht uur belde Tomʼ s vader op.

„Luister, jongen. De situatie daarginds is veel ernstiger dan we aanvankelijk dachten. Senator Trumper staat er absoluut op dat ik meteen met hem mee naar Batco vlieg.”

„Is dat werkelijk noodzakelijk?”

„Het lijkt me inderdaad wel beter, ja. Ik kan je dat per telefoon moeilijk uitleggen. Ik vertrek nu meteen en ik zie je daar wel.”

„Waar ergens?”

„Kan ik niet per telefoon zeggen. Ik neem wel contact met je op over de codekortegolf. Zeg het tegen je moeder, wil je. Ik heb grote haast.”

„Komt voor mekaar, vader. Goeie reis.”

Terwijl op STRATOSTER in nachtploegen werd gewerkt aan het gieten van de nieuwe motorenmantels, begon Tom weer te puzzelen aan de fotoʼs van de vreemde figuren op het projectiel dat op hun vliegveld was terecht gekomen. Vooral twee driehoeken, die elkaar in één punt ontmoetten, hielden Tom voortdurend bezig. Hij had een vaag gevoel, dat die driehoeken een zinnebeeld waren voor gelijksoortige problemen, die zowel de Aardebewoners als de Marsbewoners betroffen. Dat zou natuurlijk heel goed kunnen: zowel de Aarde als Mars hadden te maken met problemen betreffende klimaat, seizoenen, zonnewarmte en planeten. Maar verder kwam Tom ook niet, mogelijk omdat hij al zo moe was. Om half één viel hij boven zijn papieren met berekeningen in slaap.

* * *

Het monteren der nieuwe motoren eiste twee complete dagen, maar die bleken alras goed te zijn besteed, want ditmaal verliep de proefvlucht van het Vlieglab zonder de geringste stoornis. Tom haalde gedurende meer dan drie uren de meest onmogelijk geachte capriolen met zijn STRAALRACER uit, en het schip beantwoordde aan elke beweging van zijn handen op de schakelaars met de sierlijkheid van een zwaluw en de kracht van een meteoorsteen. Bij de stijgproeven, daarna, bereikte het straalschip een hoogte van twee en zestigduizend voet... ongeveer twintig kilometer. De verzegelde instrumenten toonden aan dat hiermede een nieuw hoogterecord voor door mensen bestuurde luchtschepen was gevestigd. Geen enkel lekje in de drukcompartimenten kon worden ontdekt, en alle hens aan boord kregen biefstukken, roomijs en coca cola in de eetzaal, terwijl de STRAALRACER op zestigduizend voet hoogte voorthuilde, op koers gehouden door haar automatische piloot.

Die avond, thuis, nam Rip Hulse Tom apart: „Zeg — ik kreeg net een boodschap dat een nieuw soort vliegtuig op STRATOSTER is geland. Ze willen dat ik het testvlieg. Heb je zin om mee te gaan kijken?”

Voor zoiets was Tom altijd te porren. Het nieuwe vliegtuig stond temidden van een kring belangstellende technici op een hoekje van de startbaan, met de piloot die het gebracht had, ernaast. Hij gaf de boordpapieren aan Rip Hulse.

„Machtig machientje, dit”, zei hij, saluerend. „Het ding kan practisch landen op een biljarttafel. En het is een soort van Vliegend Fort in miniatuur.”

Bij nadere beschouwing was Tom het daar beslist mee eens. Het kleine, compacte vliegtuigje zat zo vol als een stekelvarken met boordkanonnen en klein kaliber raketbuizen... alles automatisch richt- en afvuurbaar.

Rip porde hem in de ribben: „Luister eens... ik moet toch een rapport over dat ding uitbrengen. Waarom nemen we het niet mee aan boord van de STRAALRACER?”

„Als we naar Batco gaan, bedoel je?”

„Ja. Wie weet hoe het daar van pas komt.”

Tom knikte: „Gelijk heb je. Moet raar lopen, willen we het niet in de boordhangar erbij kunnen bergen. Ik zal metéén de nodige orders geven.”

Terwijl dat in orde werd gebracht, ontmoette Tom de chef van de wachtdienst, Roberts, met een handvol rapporten.

„Dag Roberts”, zei Tom vriendelijk.

„Nog iets van je zoon gehoord, de laatste dagen?”

De politieman schudde droef het hoofd: „Ik heb er een zwaar hoofd in, mijnheer Tom. Zijn vrouw kan er ʼs nachts niet van slapen en ik durf haar niets te zeggen. Ik hoop dat U wat te weten komt op uw tocht daarheen.”

Tom beloofde, zijn uiterste best te zullen doen, hield nog een laatste generale inspectie en ging vroeg naar huis.

XV

OPERATIE OERWOUD

In de plaats van Tomʼs vader ging Arvid Hanson de volgende ochtend aan boord. De lucht was overdekt met wolken, maar daar trok de STRAALRACER zich weinig van aan. Dertig seconden nadat de nieuwe straalheffers haar van de grond hadden getild, brak de geniale machine door de wolken, en na minder dan een uur vlogen zij boven de Caraïbische Zee, met het vasteland van Zuid-Amerika in zicht. Alles was rustig en vredig, tot een waarschuwing over de luidsprekers iedereen opschrikte: „ATTENTIE! Vreemd vliegtuig komt op ons af vanaf twee uur!”

(Aan boord van de STRAALRACER werden dezelfde plaatsaanduidingen gebruikt als bij de luchtmacht. Recht vóóruit was 12 uur - vlak rechts 3 uur, enz.) Tom hield het vreemde vliegtuig, dat snel nader kwam, in de gaten en achtte het op het laatste ogenblik maar beter, de STRAALRACER even te laten duiken... Een slanke straaljager, die eruit zag als een in Europa ontworpen machine, flitste vlak boven hun neus voorbij.

„Die vent is gek!” brulde Bud.

Rip Hulse waarschuwde: „Dat is mogelijk, maar hij heeft het op ons gemunt. Pas op... daar komt hij weer... van elf uur af!”

„HIJ VUURT OP ONS!”

Dat was niet zo best, want enkele kogelgaten dwars door de drukcabines konden ernstige gevolgen hebben... Op de hoogte waarop zij vlogen zou spoedig alle aanwezige lucht door de gaten zijn weggesist. Iedereen verwachtte, dat Tom zou gaan dalen, maar die deed juist het tegenovergestelde... hij steeg. Rip Hulse had inmiddels een sterke kijker gegrepen, en hield het vijandelijke vliegtuig beneden hen in de gaten, plotseling uitroepend: „Zeg, weet je niet dat ik op zoek was naar een gedroste piloot van de Luchtmacht? Het zou me niets verbazen als de vent in die machine zat! Ik ga hem achterna in dat nieuwe jachtvliegtuigje!”

De nodige orders werden over de luidsprekers gegeven. Terwijl Rip Hulse ijlings in zijn zwaar geïsoleerde vliegpak kroop, werden de kabels die het nieuwe vliegtuig, dat door iemand met krijt „HET STEKELVARKEN” was gedoopt, op de catapult gezet. Rip dook in de cockpit, sloot de kap, en electrische motoren openden de achterdeuren van de hangar. Vijf tellen later schoot Rip Hulse het luchtruim in.

Het duurde niet lang, of de vijandelijke piloot kreeg het STEKELVARKEN in de gaten en dook erop af, blijkbaar overtuigd dat zijn eigen vliegtuig sneller wenden kon en beter bewapend was. Maar dat bleek een deerlijke misrekening! Rip Hulse dook zijwaarts weg, klom practisch steil omhoog, kwam in een scheve bocht terug en zag zijn vijand beneden zich juist vlak trekken. Een salvo uit zes boordkanonnen... de kogels scheurden door de linkervleugel van de machine onder hem...

„Rip heeft hem te pakken!” brulde Bud vol geestdrift... „Zijn vleugel staat in brand!... Hij springt eruit!... Zijn parachute gaat open!”

Ripʼs stem kwam kalm en helder binnen over het luidsprekernetwerk: „Rip tegen STRAALJAGER... RIP tegen STRAALJAGER.”

„We horen je, Rip. Kom binnen.”

„Dit is wel degelijk de vent die ik hebben moet. Ik heb hem herkend. Ik pik hem wel op. Gaan jullie maar verder. Goeie reis. Sluiten.”

Tom liet zijn straalschip nog even bewegingloos zweven terwijl de ganse bemanning belangstellend uitkeek naar wat Ripʼs bedoelingen waren. Plotseling maakte zijn rustig rondcirkelend STEKELVARKEN een zwaaiende beweging.

„Hei, daar is iets niet in orde!” waarschuwde Bud. Tom liet de STRAALRACER een halve kilometer dalen, om beter te kunnen zien wat er aan de hand was en het bleek alras, dat Rip moeite had, zijn vliegtuigje goed te besturen.

„Een van zijn roerkabels beschadigd, denk ik,” zei Bud.

Tom knikte.

„Hij kan zo beslist niet landen. We zullen hem moeten helpen.”

Ripʼs stem kwam weer binnen: „Hulse aan STRAALRACER. Maak je geen zorgen. Ik kan landen.”

Tomʼs antwoord was droog: „Dat is mogelijk, Rip. Maar ik blijf toch maar even in de buurt, voor alle zekerheid.”

De parachute zweefde nu boven een met gras bedekte vlakte en zonder veel moeite zette Rip zijn STEKELVARKEN in het midden ervan aan de grond. De parachutist, nog steeds dalend, deed wanhopige moeite om de grijnzend beneden hem wachtende Rip te ontwijken, door met zijn hangkoorden te manoevreren, maar dat had weinig zin. Rip wachtte hem op met getrokken revolver, en het duurde niet lang, of zijn stem kwam weer heel duidelijk over de luidsprekers: „Rip tegen STRAALRACER. Dit is inderdaad de man die ik hebben moest, Tom. Leeskol heet hij. Wacht even... hij begint wat te vertellen...”

Een paar minuten later kwam een nieuw rapport van Rip: „Hij heeft in de gaten dat zijn spelletje uit is, en heeft bekend. Hij werkt inderdaad voor Pedro Canova en zijn bedoeling was, de STRAALRACER naar beneden te schieten. Hij geeft ons nog de tip uit te kijken voor een vent die Fritz Manuel heet.”

„Fritz Manuel”, herhaalde Tom, in zijn microfoon. „Wat ga je met die vent beginnen, daar midden in die prairie? Paardje spelen?”

„Welnee. Ik bind hem vast, sjor hem aan boord en stijg op.”

„O. Zou je dan eerst niet even kijken of je wel op kunt stijgen? Er is iets niet in orde met je verticale roer.”

Na een korte inspectie was Rip het ermee eens, dat hij maar beter even een noodreparatie kon laten verrichten en Tom gaf order, de boordhelicopter met enkele monteurs naar beneden te zenden. De STRAALRACER zelf daar laten dalen was niet doenlijk, want de kolossale vuurstralen der hefmotoren zouden gras en struikgewas honderden meters in de omtrek in brand hebben gezet, en van Rip Hulse en diens gevangene een geroosterde croquet hebben gemaakt.

„Operatie Oerwoud voor mekaar”, meldde Hank een half uur later. „Der zitten hier wat nieuwsgierige Indianen in de struiken. Moet ik er eentje voor je vangen?”

„Ben alleen geïnteresseerd in Maan- en Marsbewoners”, grinnikte Tom terug. „Op bewoners van de Aarde ben ik al lang uitgekeken. Kom maar naar boven.”

De helicopter, met de monteurs aan boord, wiekte uit het grasveld omhoog en even later steeg ook Rip Hulse op. De Indianen, die tot dan toe onzichtbaar waren geweest, kwamen nu te voorschijn en staarden met wijd open monden naar het wonderlijk tafereel van een soort vliegende molen, die in de buik van een veel groter luchtschip verdween, dat daarna zijn deuren sloot, en in Zuid-Westelijke richting wegkoerste.

„Daar was Old Shatterhand niks bij,” grinnikte Bud. „Dit is nog eens wat anders dan een Henrybuks.”

Een tijdje later kwam opnieuw een rapport binnen van Rip Hulse, die blijkbaar een of andere luchthaven had bereikt.

„Zeg, Tom, ik ben die Fritz Manuel gaan checken. En zal ik je een bak vertellen?”

„Vertel op.”

„Die zit als passagier op een gewoon passagiersvliegtuig dat net een waterlanding in de Stille Zuidzee heeft gemaakt. Zou je niet even gaan neuzen?”

„Kan ik doen. Geef even de positie van die drijvende eend, wil je?”

Terwijl zij dwars over het Zuid-Amerikaanse vasteland stoven, om de Stille Zuidzee te bereiken, merkte Bud op: „Hoe heeft hij die Fritz Manuel zo rap op kunnen sporen? Is die Rip helderziende?”

Tom grinnikte: „Je hebt zeker vergeten dat Rip werkt voor de Inlichtingendienst van de Luchtmacht, hè? En die hadden vast en zeker al lang een oogje op mijnheer Manuel. Dáár zijn de bergen al en daarachter ligt de Zuidzee.”

Kruisend op een hoogte van vijfduizend meter, en met alle hens aan boord naar alle zijden uitkijkend duurde het niet lang, of een oranje rubber reddingsvlot werd aan stuurboord gesignaleerd. De inzittenden wuifden wild met hemden en zakdoeken.

„Helicopter nemen, Tom?”

Tom knikte.

„Het ding zal gauw versleten zijn als het zo in bedrijf blijft.”

Toen de twaalf inzittenden van het reddingsvlot het straalschip in de lucht zagen stilhouden en bewegingloos zweven, hielden zij van verbazing op met wuiven. Die verbazing werd er niet minder op toen een helicopter achter uit de hangar van dat straalschip werd geschoten, en rustig op hen af kwam wieken. Zij waren nog steeds een beetje daas van verbazing, toen zij al lang aan boord van de STRAALRACER waren, en hun namen opgaven aan een der ingenieurs.

Géén van hen gaf de naam Fritz Manuel op, maar Tom keek niet vreemd op, toen hem dat werd gemeld.

„De vent zal wel gereisd hebben onder een valse naam”, zei hij. „En vooruit maar weer... op weg naar Batco. Op de lange duur komen we er wel.”

Tom bepaalde de koers, schakelde de automatische piloot in en ging naar de eetzaal, waar de twaalf geredden van het transoceanische vliegtuig bijeen zaten, koffie drinkend en sigaretten rokend. Nadat hij zich ervan had overtuigd dat niemand van hen geneeskundige hulp behoefde, begon Tom hen te ondervragen.

„Hoeveel man waren er aan boord van jullie vliegtuig?”

Een der geredden was een steward. Hij noemde een aantal van twintig passagiers en zeven leden der bemanning. Intussen waren er vliegtuigen van de Marine op het terrein van de ramp verschenen, zodat Tom zich met een gerust geweten verder kon verwijderen. Het stond dus helemaal niet vast, dat Fritz Manuel wel bij deze twaalf geredden was.

„Bud”, beval Tom, naar de cabine terugkerend. „Zorg ervoor dat die twaalf kerels bij de eerstvolgende vlieghaven aan land worden gezet. Geef me de kaart eens...”

Bud en hij waren juist bezig, het erover eens te worden, welke Zuid-Amerikaanse luchthaven het meest geschikt was, om die twaalf man kwijt te raken, toen een rood lampje op het schakelbord enkele malen opflikkerde. Tom had even tijd nodig om te beseffen, wat dat betekende, in die wirwar van instrumenten.

„Dat is het verklikkertje van het noodluik! Iemand heeft het noodluik geopend!”

Tom rende met drie passen tegelijk de trappen af, de hangar in en kwam daar juist binnenstuiven, toen een man, met een parachute omgegespt, zich voorover bukte om de sprong te nemen. Met één hand greep Tom een riem van de parachute vast, zich met de andere hand vasthoudend aan een steunstang.

„Dat gaat zó maar niet, vriend!” beet Tom hem toe.

De man verdween door het noodluik zonder dat Tom hem vast kon houden.

XVI

MOEDIGE ACHTERVOLGING

De man keek om, zag Tom staan, lachte honend, en sprong in de ruimte. Het was normaal al moeilijk geweest, het gewicht van een man aan één hand te torsen... nu eenmaal de zuiging van de wind, die met enorme snelheid onder de STRAALRACER door brulde, daar nog bij kwam, had Tom geen schijn van kans. Hij voelde de parachuteriem uit zijn vingers trekken... smeet het ontsnapluik dicht en zag Hanson de hangar binnenrennen, blijkbaar door Bud gealarmeerd.

„Tom! Hoe kwam dat luik open?”

Tom stond met een pijnlijk gezicht zijn handpalm te wrijven.

„Een van onze passagiers heeft een parachute gejat en is de vrije hemel in gedoken.”

„Wie? Welke passagier?”

„Weet ik dat. Hij gaf me geen visitekaartje als afscheid.”

„Maar de vent is gek om bij deze snelheid eruit te duiken! In die ijle lucht...”

Tom haalde de schouders op: „Misschien was het zijn laatste kans.

Vermoedelijk was het wel dégelijk die bewuste Manuel, onder een valse naam hier aan boord. Hij heeft natuurlijk gehoord dat we hem ergens af zouden zetten... en had geen zin om te worden gearresteerd.”

„Maar hoe kon hij weten dat wij...”

Tom werd korzelig: „Iedereen hier aan boord heeft die naam: Fritz Manuel, over alle luidsprekers gehoord. De een of ander heeft natuurlijk, waar die twaalf kerels bij waren, zijn mond voorbij gepraat. Of een luidspreker aan laten staan waar ze bij waren. Ligt voor de hand. Waar is die vent nou ergens?”

Bud had intussen de snelheid van de STRAALRACER verminderd en was zelfs omgedraaid. Het kostte weinig moeite, ver beneden hen het kleine witte wolkje van de zwevende parachute te ontdekken.

„Weer werk voor de helicopter,” zuchtte Tom. „Laat Bud maar gaan. Die kan het beste met dat ding overweg.”

Hanson bezwoer, dat hij nu eindelijk ook eens iets wilde meemaken en Tom zei, dat hij met Bud mee kon gaan. Hij liet de STRAALRACER stil hangen in de lucht, liep naar de eetzaal en begon de elf overgebleven geredden daar te ondervragen.

„Wie van jullie is er intussen verdwenen?”

„Senor Gordana”, meldde de steward, met een schuldig gezicht.

„Waarom is hij er vandoor?”

Daar gaf niemand een antwoord op.

„We hebben redenen om aan te nemen dat hij door de politie wordt gezocht. Kan niemand van jullie nadere opheldering geven?”

Na enig aarzelen meldde een man met een rond, transpirerend gezicht: „Ik zat vlak vóór hem, toen ons vliegtuig naar beneden stortte. Vlak voor we de zee raakten riep hij een paar keer uit: „Ik mág niet sterven. Verano heeft me nodig!” Ik herinner me dat, omdat ik het zo vreemd vond. Maar dat is ook alles wat ik weet. Hij heeft verder geen mond tegen ons open gedaan.”

„Dat is ook precies genoeg”, antwoordde Tom grimmig, keerde zich op zijn hakken en ging terug naar de cabine. Hanson en Bud waren al in de hangar, en even later suisde de helicopter naar buiten.

* * *

Nu is een helicopter natuurlijk niet het ideale instrument om snelle duikvluchten mee uit te voeren en er was bovendien vrij wat tijd verloren gegaan voor Bud en Hanson eindelijk de STRAALRACER verlieten. Ondanks hun meest roekeloze pogingen bereikte de vluchtende parachutist een open plek in het bos vóór de heli aan de grond kon worden gezet. Toen Bud uit de cockpit sprong zag hij zijn prooi juist in een groepje bomen wegduiken.

„Blijf jij hier, Hanson, en bewaak ons vliegtuig. Anders maakt de vent een boog en gaat er met deze machine van door.”

Hanson knikte en trok zijn revolver. Bud rende op de bosrand af, stond stil en luisterde scherp. Maar geen enkel geluid bereikte hem van tussen de bomen. Bud voelde er niets voor, daar aan de rand van een open plek te blijven staan als welkom doelwit voor scherpschutters, viel dus op handen en knieën neer, sloop een meter of vijftig voort tot hij een groepje struiken bereikte, en luisterde opnieuw aandachtig.

Ditmaal had hij meer succes. De listige vluchteling was blijkbaar in het begin stil blijven staan om zijn vluchtrichting niet door lawaai te verraden... maar voelde zich nu vermoedelijk veiliger. Bud tuurde in de richting van het lawaai, ontdekte in de verte een boerderij en rende er op af. Maar het was al te laat! Voor hij halverwege die boerderij was, was de vluchtende Manuel in een oude Ford vrachtwagen gesprongen die voor een hek geparkeerd stond. Fords slaan meestal snel aan en deze maakte op de algemene regel geen uitzondering. Knallend en ratelend verdween de machine tussen een andere groep bomen, een wolk blauwe oliedamp en Bud achterlatend.

Een vrouw, met een troep kinderen achter zich aan, kwam opgewonden roepend de boerderij uit rennen, gebaarde wild in het rond en gaf toen de naderbij komende Bud de volle laag in een Spaans dat uit haar mond te voorschijn ratelde met de felheid van een machinegeweer. Bud verstond geen Spaans, en ook al had hij dat wèl gedaan, dan zou het hem nog weinig hebben gebaat. Met een laatste uitbarsting van woede gooide zij hem een natte lap die zij al die tijd in haar hand had gezwaaid, in het gezicht, joeg haar kinderen naar binnenen smeet de deur dicht. Dat was dat.

* * *

Er volgde een uur van activiteit per radio aan boord van de STRAALRACER, zodra Hanson en Bud daar weer aan boord waren genomen. Allereerst werd de politie van Noord- en Zuid-Amerika gewaarschuwd, uit te zien naar Fritz Manuel, alias Senor Gordana. Vervolgens werd contact opgenomen met San Suerte, welke luchthaven maar al te graag bereid was, de beroemde Tom Swift en zijn nieuwe straalschip, waarvan de eerste berichten intussen al radiografisch de aardbol rondvlogen, ter wille te zijn. Maar de Spanjaarden van San Suerte werden deerlijk teleurgesteld, want Tom vertrouwde nu niemand meer, en weigerde hardnekkig te landen, hoewel hem feestelijke ontvangsten met filmcameraʼs en toespraken in het vooruitzicht werden gesteld. Tom weigerde, lager te dalen dan tweeduizend meter, en zette uiteindelijk de elf geredden per helicopter van boord.

„Zoals ik al zei: dat ding is versleten tegen dat we thuis komen”, merkte hij knorrig op.

Vervolgens, boven de luchthaven zwevend, begon hij zich zorgen te maken over het feit dat hij nog steeds geen enkel bericht van zijn vader had ontvangen. Zijn onrust werd groter en groter, en terwijl de helicopter van het vliegveld beneden hem opsteeg en naar het moederschip terugkeerde, besloot Tom, eerst even contact op te nemen met de

hoofdstad van Batco. Hij vroeg verbinding met de president zelf, maar dat scheen niet zo eenvoudig te zijn... het duurde zeker zes minuten.

„Hallo? Dit is Tom Swift Junior, hier. Waarom duurt dat allemaal zo onmogelijk lang?... Wat?... Heb ik nu geen tijd voor. Is mijn vader daar?... O, is hij er wel geweest... Waar is hij NU dan?”

Bud en Hanson kwamen de cockpit binnen en stonden mee te luisteren. Na enig geklets en gevraag kreeg Tom te horen dat zijn vader vermoedelijk in zijn hotel was, de Plaza Lolita.

Weer een eindeloos geteut van verkeerde verbindingen en domme vragen, voor Tom de centrale van Hotel Lolita te pakken had.

„Senor Swift?... Die hebben wij gisteren voor het laatst gezien, senor.”

„Wat? En heeft hij geen boodschap voor mij achtergelaten? U spreekt met zijn zoon hier.”

„Neen, senor.”

„Maar is er dan niemand daar van de heren uit Washington waar hij mee samen was?”

„Die zijn vanochtend naar Washington teruggekeerd, senor.”

„Maar mijn vader dan? Waar was DIE dan vanmorgen?”

„Dat is niet bekend, senor. Hij is de enige van de Amerikaanse heren die vanmorgen niet is teruggekeerd.”

Op dat moment werd de verbinding weer eens verbroken en nadat Tom achtereenvolgens verkeerd verbonden was geworden met een café, een meisje dat Lolita heette in-plaats Hotel Lolita, en met een radiostation, gaf Tom het woedend op.

„Ach, jô, maak je geen onnodige zorgen,” zei Bud, die dat alles zwijgend had aangehoord. „Je weet hoe je vader is. Die vergeet te eten en te slapen, net als jij. Tien tegen één is hij ergens tegenop gelopen dat hem een idee gaf voor een nieuwe uitvinding en nu zit hij ergens op een terrastafeltje eraan te werken.”

„O, ja? En waar is hij vannacht dan geweest?”

„Weet jij veel? Zitten kletsen met een andere technicus, waar hij tegenop is gelopen.”

Tom gaf toe, dat zijn vader bar ongeregeld in zijn levenswijze placht te zijn, als hij door een nieuw idee in beslag werd genomen, maar er waren nu ZOVEEL rare dingen gebeurd, dat hij zijn ongerustheid niet weg kon redeneren.

„Echt een streek voor die Verano-bandieten om mijn vader te kidnappen en gevangen te houden.”

Hanson zei nu kortaf: „Laten we dan ineens de knoop doorhakken. We weten nu, dat alles draait om die uraniummijnen. Daar in de buurt zitten natuurlijk ook die vermiste geleerden. Daar in de buurt hebben de bandieten hun hoofd, kwartier. Dáár in de buurt zit ook je vader... als die tenminste gevangen is. Laten we op zoek gaan naar dat uranium... dan vangen we alle vliegen in één klap.”

Dat was een logica waartegen niemand iets in te brengen had.

Tom gaf Bud de koers op en liet hem aan het schakelbord van de STRAALRACER, terwijl hijzelf zich ging bezig houden met het in werking stellen van de Damon-detector. Er volgden enkele uren van volgens een wiskundig schema op en neer kruisen boven Batco en Verano. Urenlang zat Tom, samen met Hanson, aan de Damon-detector in een slechts door groen licht gehulde donkere cabine. Hanson tekende de koersen aan op een grote kaart, terwijl Tom de langzaam ontwikkelde film, stroken onderzocht. En juist, toen hij nijdig wilde uitroepen, dat er iets aan de camera moest mankeren, zag hij een zware, donkere streep midden over het negatief lopen.

„RAAK!” riep hij. „We zijn over uranium gevlogen!”

XVII

EEN ZELFRICHTEND PROJECTIEL

„Hoei!” riep Tom uit, de donkere streep nader bekijkend. „Die bergen, waar we juist overheen vlogen, moeten zowat uit zuiver uranium bestaan!” Hij greep de telefoon en meldde het heuglijke nieuws aan Bud, daarna de order gevend: „Keer om en vlieg over dezelfde koers terug. Ik wil de juiste lengte en breedte bepalen van de berg die we juist zijn gepasseerd.”

Dat was nog niet zo heel eenvoudig, want in de ontwikkelmachine had de film natuurlijk enige tijd nodig om de radio-actieve belichting te voorschijn te brengen en in die tussentijd had het Vliegend Laboratorium een aardig aantal vliegmijlen afgelegd. Zodra Tom een begin van tekening op het filmnegatief constateerde, moest Hanson het aantal seconden dat voor de ontwikkeling nodig was, langs de gevlogen koers terugrekenen. Na enig gecijfer zette hij een cirkeltje op de kaart.

„Daarbinnen is het ergens, volgens mij. Laten we er schuin over heen vliegen, dan krijgen we een kruispeiling.”

Dat geschiedde en daarna was het aan geen twijfel onderhevig, of de bergtop die het kostbare uranium bevatte lag in de Noordoosthoek van Verano.

„En dat is precies binnen het gedeelte dat in handen der rebellen is”, zei Tom met voldoening. „Nu komt ons eigenlijke werk. Beginnen met ergens te landen.”

Hanson tuurde bedenkelijk naar beneden.

„In bergland en in vijandelijk gebied. Riskante onderneming, lijkt me.”

Tom en Hanson gingen de cockpit in, vanwaar zij een beter uitzicht hadden over het panorama van bergpieken en steile hellingen. Bud bleef in kringen rondvliegen en merkte tenslotte op: „Geen vlak plekje ergens te vinden, zo te zien.”

Tom antwoordde: „Al te ver van dat uranium af landen heeft ook weinig zin. Te voet komen we door dit bergland heus niet ver. Ga eens wat lager vliegen, Bud, we hebben niet veel ruimte nodig om dit Lab neer te zetten.”

Het was Hanson die het eerst een betrekkelijk platte strook grond ontdekte in een deel tussen de uranium berg en een nogal langgerekte bergketen.

„Eerst even contact met STRATOSTER opnemen! Horen of er nieuws over vader is.”

Maar vijf minuten radio-telefoonverbinding met Shopton bracht geen brokje nader nieuws, en toen Tom de verbinding verbrak, stond zijn gezicht somber en bedrukt.

„Och, Tom”, zei Bud, „je vader zit tot over de oren in een of ander probleem.”

„Nonsens!” verklaarde Tom kort. „Hoe druk hij ook met iets bezig was, hij liet altijd mijn moeder een berichtje horen. Dit volkomen stilzwijgen is heus geen goed teken. Ik zal de president van Batco vragen, de politie erop af te sturen. Baat het niet — schaden kan het ook niet. Misschien vinden die het spoor, of een aanwijzing waar mijn vader heen kan zijn gebracht.”

Maar de president van Batco was nergens te vinden, hoe Tom ook probeerde, en dus vroeg hij verbinding aan met de minister van justitie. Tengevolge van de geheimzinnigheid welke bij alle Hemispak-activiteiten werd betracht was Tom niet van plan, precies te vertellen waarom hij vermoedde dat er sprake was van ontvoering van zijn vader. Het kostte dus wel even moeite, om de minister van justitie ervan te overtuigen dat er alle reden tot ongerustheid bestond, maar toen dat eenmaal tot dat personage was doorgedrongen, beloofde hij, terstond alle hulpmiddelen die hem ten dienste stonden, aan te wenden. Onder andere zou een speciaal politievliegtuig gaan patrouilleren boven het onbegaanbare bergland waarboven Tom nu rondvloog.

„En hoe sneller dat vliegtuig vertrekt, hoe liever het me zal zijn”, verklaarde de jonge uitvinder.

„Het zal over ongeveer één uur daar zijn”, was het stellige antwoord. „Een twee-motorig straalvliegtuig, en het heeft orders, ten nauwste met u samen te werken.”

Tom legde de telefoonhoorn neer, en Bud bromde over zijn schouder: „Eindelijk gebeurt er tenminste iets. Gaan we nu dalen, Tom?”

„Meteen.”

Bud stond op: „Neem jij dan het schakelbord over. Voor dat soort precisiekarweitjes ben jij beter dan ik.”

Nauwelijks was Tom op de bestuurdersplaats gaan zitten, of Hanson ontdekte iets bijzonders op een berghelling, niet ver van de plaats waar de aanwezigheid van uranium-depositoʼs was ontdekt.

„Kijk daar eens, jongens! Is dat geen rook?”

Een dunne spiraal van donkere rook kringelde omhoog tussen bijeenliggende rotsblokken.

„Dat is een bosbrandje, man.”

„Kom nou. Er groeit daar zowat niets dat branden kan. Bijna alles is kale rotsblokken.”

Als om die laatste mening te bevestigen, begon de rookkolom zich op een heel merkwaardige manier te gedragen: de dunne spiraal verdween plotseling, alsof een kraan was dichtgedraaid... daarna kwam één enkele, losse rookbal... daarna weer niets... dan twee rookballen...

„Daar is iemand op Indiaanse manier aan het seinen!” riep Bud uit.

Tom stopte de STRAALRACER en hield de machine onbeweeglijk, terwijl de inzittenden gespannen naar beneden staarden.

„Dat is de letter „S” in morse-code!” riep Hanson uit. „Kijk maar: telkens drie korte rookballen.”

„De „S” van Swift misschien?”

„Of de eerste „S” van SOS?”

Inderdaad kwamen er nu drie langgerekte rookslierten omhoog, overeenkomend met de drie strepen van de morse-„O”. Gespannen wachtten de drie jongens in de cockpit op de laatste „S”... maar die verscheen niet. Er kwam geen rook meer.

„Vreemd...” mompelde Bud. „Is er misschien...?” hij stopte. Tom vulde aan wat hij meende dat zijn vriend had willen zeggen.

„Iemand tussenbeide gekomen, zodat het SOS niet kon worden afgemaakt, bedoel je?”

Hanson bracht in het midden: „Houd er rekening mee, dat het best een valstrik kan zijn om ons naar beneden te lokken.”

Bud knikte: „Ook heel goed mogelijk. Er zijn een massa dingen mogelijk. Het kan een boodschap om hulp zijn van Tomʼs vader, of van die vermiste geleerden die we komen opsporen. Kan ook een valstrik zijn. Als de boodschap van vrienden van ons is, staat het vast dat die ontijdig is afgebroken, door de rebellen vermoedelijk, en dan is het daar beneden ook niet pluis. We kunnen beter hier blijven hangen tot dat politie-vliegtuig komt.”

Hanson knikte: „Ik heb zoʼn idee dat onze oude vriend Pedro Canova daar beneden grijnzend op ons zit te wachten.”

Tom knikte: „Ik ook, eerlijk gezegd. Ik wil hem dolgraag nog eens ontmoeten... maar dan wil IK alle troefkaarten in handen hebben.”

Gedurende bijna een uur kruiste de STRAALRACER langzaam boven rebels gebied op en neer. Geen verdere rooksignalen werden waargenomen, maar evenmin was er iets te zien van een naderend politie-vliegtuig. Intussen veranderde het weer langzaam maar zeker, en door de toenemende temperatuurverschillen langs de zonbeschenen of donkere berghellingen ontstonden fantastische op- en neergaande windstromingen van zulk een intensiteit dat zelfs het enorme Vlieglab er door op en neer werd gesmeten.

„Fantastische thermiek voor zweefvliegers!” merkte Bud geestdriftig op. Je kunt hier met een beetje stevig gebouwd zweeftoestel volkomen nieuwe wereldrecords slaan.”

„Of te pletter slaan”, vulde Hanson droog aan.

Een half uur later was er nog steeds geen spoor van het politie-vliegtuig te ontdekken en de jongens begonnen zich af te vragen, wat er gebeurd kon zijn. Zij gingen nu de mogelijkheid overwegen dat Verano-rebellen het radiogesprek van Tom met de minister van justitie hadden afgeluisterd en het uitgezonden vliegtuig hadden onderschept. In dat geval was het natuurlijk tot landen gedwongen en dan moest het mogelijk zijn, het wrak vanuit de lucht waar te nemen. Alle beschikbare ogen werden aan het uitkijken gezet en in snelle vaart stuurde Tom zijn STRAALRACER recht naar de vlieghaven van Batcoʼs hoofdstad. Intussen probeerde Bud weer radiocontact te krijgen, om te informeren of de politie-machine wel was opgestegen, maar ondanks al zijn pogingen kreeg hij geen verbinding. Het werd hoe langer hoe vreemder!

„Dit heeft geen zin!” besliste Tom ten laatste. „Laten we maar rustig omkeren en het doel van onze komst voor ogen houden. We zoeken mijn vader en een groep geleerden. Niet dat politie-vliegtuig.”

Met behulp van kijkers en telescooplenzen zochten zij tijdens hun terugvlucht de bodem af, maar konden geen kamp en geen spoor van bewegende mensen ontdekken. Ten laatste hakte Tom de knoop door: Gevaar of geen gevaar; ik ga dalen op de landingsplaats die we een paar uur geleden hebben ontdekt. Hou je vast.”

Iedereen scheen blij dat er nu eindelijk eens iets ging gebeuren, en er mogelijk een kans ging komen, de rebellen te lijf te gaan. Juist toen Tom gas minderde en de STRAALRACER verticaal begon te dalen kwam er een waarschuwende roep van Hanson: „Witte wolkjes daarbeneden. Het lijkt wel of ze op ons schieten.”

Tom hield op met dalen en allen begonnen uit te kijken naar ontploffende luchtafweergranaten. Er kwam geen enkele melding.

„Als het luchtafweergeschut is, dan toch een vreemd soort, Hanson. Schakel de radar eens in, Bud.”

„Komt voor mekaar, schipper.”

Het groene radarscherm boven hen vertoonde de lange, smalle figuur van een naderend voorwerp.

„Tom! Wat is dat?”

„Het politievliegtuig!”

„Ben je zot! Dat is geen vliegtuig. Maar het komt wel vlug dichterbij. Ik ga voor alle zekerheid een eindje de lucht in, jongens.”

Met brullende hefmotoren schoot het Vlieglab enkele duizenden meters omhoog. Zes ogen in de cockpit bleven gevestigd op het radarscherm, maar het bleek alras, dat zij niet snel genoeg stegen om het naderende voorwerp te ontlopen. Hanson had intussen een extra-sterke kijker gegrepen en het vreemde vliegende object aan de westerhorizon ontdekt. Plotseling riep hij, geschrokken, uit: „Tom! Het ziet er uit als een zelfrichtend projectiel! Dat zijn eigen doel zoekt met radar in de neus!”

Tom werd een beetje bleek en Bud slikte tweemaal vóór hij kon uitbrengen: „Dan is het straalaangedreven en kan het tot zowat elke hoogte stijgen. Zeker zo hoog als wij. Als het ons maar even raakt ontploft het en blaast ons aan stukken.”

Hansonʼs stem rees tot een schreeuw: „Pas op, Tom! Daar komt het aan!”

De jonge uitvinder trapte zijn roer naar links, dook steil en zwenkte vlak vóór het dodelijke vliegend projectiel opzij. Het passeerde hen met een huilend geluid, een spoor van rook en vuur achterlatend.

„Pas op, Tom! Het draait om en komt terug.”

De radarinstallatie, in de neus van het projectiel gebouwd, spoorde de STRAALRACER op, gaf electrische impulsen aan de ingebouwde motoren die op hun beurt weer de richtingsroeren van het dodelijk mechanisme afstelden. Als een nijdige bij wendde het projectiel zich om en gierde weer op het Vlieglab af. Dit spelletje kon niet steeds goed blijven gaan... misschien kon Tom twee of drie keer ontwijken, maar er zou gauw een ogenblik komen, dat hij zich één seconde of een paar honderd meter vergiste... en dan was het met hen gedaan. Op dat moment nam Tom een bliksemsnelle beslissing: hij liet de neus van de STRAALRACER naar beneden duiken en gierde in steeds toenemende vaart naar een berghelling toe, met het dodelijk projectiel achter zich aan.

„Tom!” brulde Bud, zich aan de wanden vastgrijpend. „We slaan te pletter!”

XVIII

CAMOUFLAGE

En toch was die gevaarlijke manoeuvre van Tom de enig juiste! Zijn duiksnelheid was nu zo groot, dat hij door het huilende projectiel niet kon worden ingehaald... hij gierde op de berghelling af, schakelde op het laatste moment zijn voorste straalheffers in, trok het hoogteroer naar achteren en sleurde het straalschip zijwaarts uit de duikvlucht weg met een steilheid die Bud, hemzelf en Hanson met het bloed uit hun hoofden wegstromend, diep in hun zetels neerdrukte.

Rakelings langs de bergwand huilde het grote Vliegend Laboratorium zijwaarts, de vrije hemel in... maar de achtervolgende raket, die niet zo snel kon reageren, speelde dat niet klaar, raakte de rots, helling en ontplofte met een rossige vuur, gloed en een knal die tot op honderden kilometers in de omtrek moest worden gehoord.

Bud trok een zakdoek tevoorschijn en veegde niet alleen zijn voorhoofd maar ook hals en handen af.

„Ik dacht dat mijn laatste tellen op aarde waren aangebroken.”

Hanson zei, met trillende stem: „Het is nu, volgens mijn horloge, precies twee-en-een-halve minuut geleden dat ik dat projectiel met de kijker ontdekte. Maar het lijkt me wel een dik half uur. Overigens... we mogen het denkbeeld dat we met gewone rebellen te doen hebben, wel vergeten. De jongens die deze zelfrichtende raket bouwden, kenden hun zaakjes. Dat zijn geleerden van topklasse!”

„Geleerden of niet — de zon gaat onder. Over een paar minuten is het donker.”

„Zoveel te beter”, zei Tom. „Onder dekking van de duisternis kunnen we veiliger landen. En om onze vijanden op een dwaalspoor te brengen, gaan we nu nèt doen of we bang zijn geworden en naar huis terugkeren.”

„Maar in werkelijkheid cirkelen we langzaam achter een paar bergtoppen om en komen van de andere kant af terug.”

„Precies. Als ik laag tussen de bergtoppen nader en kalmaan land, heb je kans dat niemand ons in de gaten krijgt.”

En aldus geschiedde. Deze manoeuvre werd des te gemakkelijker gemaakt doordat tussen de hoge bergtoppen de laaghangende zon alles al in donker had gehuld. Het Vlieglab, met zacht suizende motoren, zweefde als een kolossale vleermuis over de valleien en landde op het strookje vlakke grond dat Tom uren tevoren had ontdekt. Hoog boven hen was de lucht donkerpaars, met nog enkele rose getinte wolkjes. Maar toen zij op de grond stonden en de deur van de cockpit openden, was het dal om hen heen in lichte schemering gehuld.

„Geen bijzonder schilderachtige omgeving,” knorde Bud. „Ik had een lieflijk dal verwacht met watervalletjes en klokjesbloemen.”

Tom gaf hem van achteren een duw.

„Als je tóch zo geïnteresseerd bent in schilderachtigheden heb ik een mooi karwei voor je. Haal het camouflagenet te voorschijn.”

Bud kreunde: „Ajasses. Als ik èrgens een hekel aan heb, is het aan dat gezeul met camouflagenetten die overal achter blijven haken...”

„Krijg je liever een paar ton bommen op je kop?”

„In een paar minuten is het stikdonker. Wie kan ons hier nu zien?”

„Er hoeft maar één vliegtuig een magnesium-lichtfakkel uit te gooien en ze zien zelfs van driehonderd voet hoogte dat je oren vanmorgen niet gewassen zijn. Schiet op met dat net, Bud.”

Bud begon de grote zak die het camouflagenet bevatte, naar buiten te rollen, en daarna het gecompliceerde karwei, dat reusachtige net op de juiste wijze te ontvouwen. Als het eenmaal in de war raakte, werd het beslist een hopeloze janboel, want Tom wilde niet dat er zoeklichten of zaklantaarns werden gebruikt. Het kostte Tom, Bud, Hanson en Kokkie een vol half uur van sjorren, klauteren, trekken, hijsen en ordenen, voor het nylon net, dat geprepareerd was met een speciaal anti-radar-fixatief, over elke centimeter van het grote straalschip heen was gedrapeerd.

„Gaan we nu eten?” vroeg Kokkie hoopvol.

„Kunnen we altijd nog”, antwoordde Tom, zich bukkend en iets van onder het net weghalend. „Ik heb hier een gewone Geiger-Müller-teller... hoor het ding eens klikken!”

Het rikketikken van de Geigerteller, zodra het apparaat werd ingeschakeld, klonk door de nacht.

„O, moeder, de beer is los... hoor dat ding eens tikken!” zei Kokkie. „Wat betekent dat nu?”

„Je water kookt”, zei Bud schertsend.

Tom begon langzaam van het straalschip weg te lopen, de stok van de teller boven de grond houdend. Het tikken bleef overal van ongeveer dezelfde sterkte.

„Het is hier gewoon een goudmijn van radio-activiteit!” riep Hanson uit. „Er moeten hier ongekende schatten aan uranium liggen.”

„Precies”, zei Tom. „En die rebellen zijn blijkbaar van plan dat uranium aan een vreemde mogendheid te verkopen. Althans aan lieden, die er boze plannen mee hebben. En dat mag natuurlijk nooit gebeuren! Kom — laten we gaan eten.”

„Eindelijk!” zuchtte Kokkie. „Ik wou óók wel eens iets doen voor de kost.”

* * *

Ter wille der voorzichtigheid zaten zij juist achter verduisterde kombuisvensters hun pudding te eten, toen een zacht, fluitend geluid tot hen doordrong, waardoor het pudding-eten van alle vier de personen ineens was afgelopen. Bud stopte met de lepel halverwege zijn mond.

„Dat is een vliegtuig jongens. Met afgezette motor waarschijnlijk.”

„Het politievliegtuig dat ons zoekt!” riep Kokkie.

Tom rende al naar de cockpit, gevolgd door de anderen. Toen die daar aankwamen gloeide juist het radarscherm op... en vertoonde een langwerpig stipje, dat langzaam bewoog.

„Inderdaad een vliegtuig”, constateerde Bud. „En het zit precies recht boven ons.”

Vier paar ogen volgden gespannen de beweging van het stipje over het flauw verlichte radarscherm. Het stipje cirkelde langzaam rond. Was dat een vriend of een vijand?

„Ze blijven wèl precies boven ons zitten”, merkte Hanson op, met ongerustheid in zijn stem.

„Ja, dat is verdacht. Zouden ze toch in de gaten gekregen hebben dat we hier geland zijn?”

Niemand kon daar een antwoord op geven. Met bijna spookachtige nauwkeurigheid bleef het vreemde vliegtuig boven hen rondcirkelen. Tom zei ten laatste: „Laten we naar buiten gaan. Misschien zien we met onze ogen iets meer. Van dat stipje worden we ook niet wijzer.”

Sinds zonsondergang was de temperatuur buiten zeker tien graden gedaald en zij huiverden toen de kille koude nachtlucht hen trof. Er stond een vrij straffe wind ook.

„Hei, zeg Tom, dat vliegtuig voert lichten!”

Inderdaad wenkten rode en groene vleugellichten boven hen afwisselend aan en uit.

„Dáár moet ik het mijne van hebben,” besliste Tom. „Ik neem ons straalvliegtuigje en ga er achteraan. Hanson, Kokkie! Help eens even met de aluminium startbaan.”

De stoer gebouwde ex-kok en de ingenieur rolden de hangardeuren achter aan de STRAALRACER open, trokken aan een klep en ontblootten een grote rol dur-aluminium net, dat zij over de rotsgrond uitrolden, op die wijze een startbaan vormend, evenals de troepen op de invasiestranden uit staalplaten rolbanen voor autoʼs maakten. Binnen in de hangar, werkend bij het licht van zaklantaarns, hadden Tom en Bud de motoren van het kleine KANGOEROE-ʼtje warm laten draaien. Bud gooide de parkeerkabels los en sprong naast Tom, die de cockpit dichtsmakte... Kokkie en Hanson sprongen opzij en met een huil rolde de KANGOEROE de hangar uit... de aluminium strip over en steil de lucht in.

„Ik laat mijn eigen boordlichten uit”, zei Tom tegen Bud. „Als het enigszins kan wil ik ze niet laten merken dat wij in de lucht zijn.”

„Als ze ons tenminste niet spotten met hun radar.”

Tom haalde de schouders op.

„Daar kunnen we dan weinig aan doen.”

Het duurde niet lang, of Tom had een grotere hoogte bereikt dan het onbekende vliegtuig, wendde en begon er achteraan te vliegen. Maar nauwelijks was hij daarmee begonnen, of de vreemde machine deed zijn boordlichten uit, en zwenkte af, tegelijkertijd zijn snelheid verhogend.

„Hij gaat er vandoor!” kreet Bud. „Dan is dat vást ook geen politie-vliegtuig!”

De KANGOEROE ging zijn moeilijk zichtbare prooi achterna, op vol gas voortgierend met twee rossige vuurstralen achter zich aan.

„Nou, die andere jongen gaat aardig snel”, zei Bud even later. „Ik heb moeite hem in de gaten te houden. Zie jij overigens, waar hij heen koers zet, Tom?”

Tom knikte grimmig.

„Jawel. Recht naar het hart van rebels gebied. Verano. Op een of andere manier moeten die kerels onze landing hebben gemerkt. Kan niet anders.”

„Zal ik over de radio, voor alle zekerheid, het politie-vliegtuig oproepen? Je weet nooit.”

Tom knikte en Bud riep in de microfoon: „Hallo politie-vliegtuig!... Kom binnen. Hallo politie...”

Er kwam geen enkel antwoord. Het vreemde vliegtuig, waarvan de snelheid nauwelijks groter was dan van hun eigen toestel, ging nu lager vliegen en dook weg in de stikdonkere valleien tussen hoge bergtoppen. Dit was een heel gevaarlijke tactiek, die natuurlijk alleen kon worden toegepast door een piloot die de streek hier zeer goed kende. Tom, bij wie dat uiteraard niet het geval was, moest snelheid minderen, wilde hij niet tegen plotseling in een bocht opdoemende bergwanden te pletter vliegen, en juist toen zij weer eens een pas tussen twee steile bergtoppen doorhuilden, kreeg de KANGOEROE een geweldige schok en schoot een eind de lucht in.

„Wat was dát? Hebben we iets geraakt?”

„Kan niet, of we waren neergestort. Er is niets beschadigd.”

Maar in de seconden die volgden bleef de KANGOEROE met onbegrijpelijke snelheid stijgen... juist of het vliegtuigje was vastgehaakt aan de kabel van een enorme hijskraan die het met ongehoorde snelheid de lucht in trok... zonder dat Tom daar iets tegen vermocht te doen.

XIX

HET GEHEIM LANDINGSTERREIN

„We hebben een stijgende luchtstroom geraakt!” riep Bud. Inderdaad was dat de enig mogelijke verklaring. Tussen de hoge, beboste hellingen der bergen was warme lucht blijven hangen, terwijl de kale rots eromheen in snel tempo afkoelde. De warmere lucht, die door de uitzetting lichter was, steeg nu in enorme lagen omhoog om door koudere te worden vervagen. Tom minderde haastig gas, om niet de kans te lopen dat zijn vleugels door langs elkaar wervelende stromingen zouden worden verwrongen of losgerukt, kwam terecht in een dalende stroming die de neus steil naar beneden drukte en Bud één moment de ogen deed sluiten toen een bergpiek voor hen opdoemde.

Maar Tom gaf gas, trok de KANGOEROE steil omhoog en gierde scheef langs de bergtop veilig buiten de luchtwervelingen, kalmere, stabielere lucht in. 

De KANGOEROE gierde scheef langs de bergtop, veilig de kalmere lucht in.

„Luister eens, vriend”, zei Bud, toen hun vliegtuigje rustig onder de sterren voortgierde. „Vind je het langzamerhand niet welletjes voor één dag. Mijn zenuwen kunnen maar een beperkt aantal doodschrikken verdragen. Een medaille van zuiver uranium krijg je voor het missen van die laatste rotspiek. En zullen we nu maar gaan maffen? Morgen is er nog tijd genoeg om dood te gaan.”

Half tot zijn verbazing was Tom het daarmee eens, keerde om en bereikte de vallei waar de STRAALRACER gecamoufleerd stond, juist toen de maan boven een rotskam uit kwam gluren. Het kostte enige moeite om de KANGOEROE veilig op de grond te zetten, maar ook dat lukte, en na een laatste flesje coca cola gingen de avonturiers naar bed.

Naar bed, ja, maar niet in slaap... althans Tom niet. Bij het licht van een afgeschermd bedlampje lag hij een tijdschriftartikel te lezen over de planeet Mars, en zijn aandacht viel onder andere op deze regels:

„De schrijver is er dus van overtuigd dat de temperatuur van 28 graden onder nul, welke op het oppervlak van die planeet heerst, het voor een mens onmogelijk zou maken, met enig comfort daar te gaan leven.”

Tom liet het tijdschrift zakken en lag te peinzen. Zouden die vreemde tekens op het neergestorte projectiel iets met weer en temperatuur te maken kunnen hebben?

„Tom!” kwam Budʼs stem door de halfopen deur. „Ga slapen! Morgen is er wéér een dag vol wilde belevenissen!”

„Zoet maar, zoet maar. Ik ga al maffen.”

De volgende ochtend was iedereen vroeg op en terwijl Chow pannekoeken bakte en roerei maakte, begon Tom te proberen, weer in radiocontact te komen met de politie-autoriteiten in Batco. Maar geen kans! Hoe Bud en hij ook probeerden te seinen... het enige wat zij door hun koptelefoons en luidsprekers opvingen waren fluit- en huilgeluiden, doorspekt met gesis en geknetter. Zij keken elkaar aan. Bud ging achterover, liggen in zijn stoel en haalde de schouders op: „Op een of andere manier hebben die Verano-rebellen kans gezien alle golflengtes te storen.”

„O, best”, zuchtte Tom, opstaande. „Dan maar zonder de geweldige hulp van die Batco-politie. Laten we gaan eten.”

De pannekoeken werden tot de laatste kruimel toe verzwolgen en daarna besloten zij, dat Kokkie samen met ingenieur Hanson een onderzoek zou instellen naar uraniumlagen in de buurt, daarbij tevens een oogje houdend op de STRAALRACER, terwijl Bud en Tom in de SWINGER, de boordhelicopter, de omgeving zouden verkennen. Toen zij de helicopter naar buiten reden, dampten hun adems in de koude ochtendlucht, hoewel de zon al boven een bergtop was gerezen. Het had gevroren die nacht en een zilveren laag rijp lag over de velden en ook over het camouflagenet.

Nauwelijks was de SWINGER met wentelende wieken opgestegen, of een grote, zwarte vogel kwam nieuwsgierig naderbij duiken.

„Kijk, een condor!” zei Bud. „Moet je zien wat een enorm beest: een vleugelspan van zeker vier meter.”

„Smerige beesten met die kale nekken,” vond Tom. „Zullen we eens gaan neuzen op de plaats waar we gisteren die rookseinen hebben gezien?”

„Goed idee.”

Toen zij die plaats echter bereikten, daar roerloos bleven hangen en het terrein onder hen nauwkeurig gadesloegen, was er niets bijzonders te zien.

„Laten we maar even blijven hangen”, zei Bud. „Wie die signalen ook zond, is daar natuurlijk niet klakkeloos de hele dag mee bezig. Ze wachten uiteraard tot ze een vliegtuig horen... en proberen dan natuurlijk eerst nog zeker te zijn, dat het het juiste vliegtuig is.”

Tom knikte.

„Best. Ik zal wat lager gaan vliegen en aandacht trekken.”

De snorrende wieken van de helicopter hadden resultaat. Een minuut of tien nadat Tom laag boven de grond heen en weer was gaan vliegen kwam Budʼs opgewonden uitroep: „Prijs! Rooksignalen links vóór.”

Er was geen vergissing mogelijk... ook nu steeg een rookkolom van tussen rotsblokken en klippen op. Tom stuurde zijn helicopter er op af.

„Tel jij de rookballen, Bud?”

„Ja... daar komen ze: eerst drie ballen voor de drie punten van de S — nu drie lange voor de drie strepen van de O... JA! Weer drie korte voor een S! Ze seinen wel degelijk SOS, Tom!”

Het seinen ging echter door en al spoedig bleek, dat het tweede woord H-E-L-P was.

„Dat MOET de Roberts-expeditie zijn, Tom. Kan haast niet anders. Wie zou er anders om hulp seinen?”

„Ze beginnen opnieuw!... R... O...”

Op dat ogenblik, even plotseling als de avond tevoren, hielden de rookseinen op. De jongens wachtten een lange tijd, tot benzinegebrek een acuut gevaar begon te worden, maar geen nieuwe seinen bereikten hen. Ook geen levend wezen kwam in zicht. Dat was op zichzelf al vreemd. Als er toch mensen rookseinen konden geven met een vuur, konden ze toch van tussen die rotsen te voorschijn komen!

„Ik vertrouw het geen haar!” verklaarde Bud tenslotte. „Zullen we nu landen Tom, en eens rondneuzen?”

Tom zat daar kennelijk al een hele tijd over na te denken, maar schudde nu langzaam en met kennelijke tegenzin het hoofd: „Ik heb het akelig gevoel dat we in een hinderlaag lopen, als we dat doen. Het is best mogelijk dat de rebellen die rooksignalen als een lokaas gebruiken. Waarom komen de hulpvragenden anders zelf niet tevoorschijn? Weet je wat we doen, Bud: we landen hier vannacht. Als het donker is.”

Bud staarde zijdelings naar zijn vriend.

„Ben je nou horendol! In deze rotsboel? Met een heli? Hoe wou je dat doen zonder je wieken te versplinteren?”

„Er zijn hier open plekken. Achterin dit ding liggen blikken fluorescerende nachtverf en...”

Bud sloeg zich met de vlakke hand tegen het voorhoofd.

„Ik snap het al! We merken de hoeken van een open plek met staaltjes nachtverf...”

„Schakelen vannacht een van onze ultraviolette zoeklichten in...”

„Die onzichtbaar licht geven, maar die strepen verf doen glanzen...”

„En landen hier zo veilig als in Abrahamʼs schoot. Jawel, meneer. En laten we nu als een haas teruggaan, vóór we moeten noodlanden wegens benzinegebrek.”

XX

EEN LAWINE

Het leeggieten van enkele blikken nachtverf boven hoeken van het platte veld dat Tom als landingsterrein had uitgezocht, was snel gebeurd en daarna vingen zij de terugtocht aan, snel stijgend tot tussen de bergtoppen.

„Ik ben benieuwd of Kokkie en Hanson geluk hebben gehad met hun uranium-zoekerij”, merkte Bud op.

Op datzelfde ogenblik waren die twee personen druk bezig met graven en hakken in een kuil die zij hadden gedolven op een plaats waar de Geiger-Müller-teller speciaal heftig tekeer was gegaan. Ondanks al hun noeste arbeid hadden zij op dat moment echter nog geen radioactief erts gevonden.

„Laten we effe afnokken en een sigaretje roken”, stelde Kokkie voor, zich oprichtend en de kuil uitklimmend. „Het zweet druipt met straaltjes van mijn oorlellen.”

Hanson was het daar mee eens. Graven en spitten was een vak waarop het gestel van een ingenieur niet direct was berekend. Hij ging dus op de rand van de kuil zitten en stak een sigaret op. Na een tijdje zei bij iets tegen zijn metgezel, kreeg geen antwoord, keek om en zag de ex-kok een heel eind verder geknield liggen bij een bergstroom waaruit hij met de hand fris water schepte.

Hanson sprong op en gaf een kolossale schreeuw: „Hou op, sufferd! Drink dat water niet!”

De kok begreep geen snars van wat hij bedoelde, en begon uit te leggen dat het reusachtig zuiver en koel bergstroomwater was.

„Dat heeft er niets mee te maken!” riep de ingenieur ontsteld, de kok aan diens kraag van het water wegtrekkend. „Dat water is vast en zeker besmet met deeltjes radioactief materiaal. Als je er teveel van drinkt, verwoesten die je rode bloedlichaampjes en je kunt er zelfs zo kaal van worden als een biljartbal. Al je haar valt dan uit.”

De kok greep ontsteld naar zijn schedel, waarop toch al niet veel haren meer prijkten.

„Heremejee, ja. Was het niet Tom die dat verhaal vertelde over Indianen die in een dal woonden en al hun haar verloren?”

„Precies.”

De kok keek onderzoekend rond.

„Maar dat kan dit dal dan toch nooit geweest zijn. Daar groeiden hele grote bloemen en planten. Hier niks.”

„Het watertje stroomde door een dal”, herhaalde Hanson. „Dat doet dit ook. Maar dat dal kan best half vol gestort zijn door een aardverschuiving. Een soort lawine.”

De kok knikte nadenkend, hoorde het gesnor van helicopterwieken en keek op: „Daar komen ze terug.”

Bud en Tom brachten rapport uit over wat zij hadden waargenomen en eindigden met hun plan voor een landing bij middernacht uiteen te zetten. Hanson was het er maar half mee eens.

„Ik vind het een linke geschiedenis. Zoals jullie zelf al hebben opgemerkt: waarom hebben de gevangenen zich zelf niet laten zien? Jouw vader zou die helicopter metéén hebben herkend, Tom.”

Tom antwoordde: „Ik heb zoʼn idee dat ze zich niet kónden laten zien omdat ze gevangen zitten.”

„Wat? Gevangen binnen in een berg of zoiets? Klets. Die rook is losgelaten als bewust lokaas. Je bent stom als je erin trapt. Maar het heeft natuurlijk geen zin om jullie te waarschuwen, hè?”

„Absoluut geen zin”, antwoordden Tom en Bud vastberaden.

Na een middagmaal en een uurtje rust gingen zij met zijn vieren aan het uranium zoeken, waarbij zij er zorg voor droegen binnen roepafstand van elkaar te blijven. Kokkie ging er op zijn eentje op uit, en scheen speciaal belang te koesteren in de klompen rotsblok langs de voet van de berg, helling, die er blijkbaar in de loop der jaren vanaf waren gerold. Er waren er bij van enkele manshoogtes, en lange tijd verbrak niets anders de vredige middagstilte dan het metalig pinken van houweeltjes op stukken rots... tot een rauwe schreeuw de onderzoekers deed opschrikken... de stem van Kokkie: „Help!... Tom! Help!”

Het duurde even voor Tom, die het dichtst bij de rotswand bezig was geweest, kon ontdekken, waar de schreeuw vandaan was gekomen. Hij stoof op een spleet tussen twee naast elkaar liggende kolossale rotsblokken af, omdat hij daar een vaag stofwolkje zag dwarrelen.

„Kokkie!... Waar zit je?”

Een dof gekreun klonk uit de schemerige ruimte. Tom bukte zich en sleepte even later de liggende gestalte van de ex-scheepskok te voorschijn. Uit een snel groeiende buil opzij van diens hoofd sijpelde traag wat bloed.

„Kok! Wat is er gebeurd?”

„Ajai! Me hoofd: Bud en Hanson kwamen nu ook aanrennen en alle drie luisterden zij ademloos naar het verhaal dat Kokkie er met horten en stoten uitbraakte. Het scheen dat hij zich, al zoekende en hakkende, tot in die spleet had gewaagd toen hij onverwacht door twee Indianen, geheel overdekt met verf in de oorlogskleuren, werd vastgegrepen.

„Twee Indianen!” riep Bud uit. „Weet je dat zeker....?”

„Indianen zei ik en Indianen méén ik!” hield Kokkie koppig vol. „Ze grepen me beet en één ervan legde zijn hand op me mond en ik kon net één schreeuw geven en toen mepten ze me buiten westen”.

„Maar wat wilden ze dan?”

„Weet ik dat? Ze hadden natuurlijk de pee in, dat ik ze ontdekt had en wouwe me mond snoeren. Maar ik worʼ zo makkelijk niet gesnoerd!” De kok was nu al weer aardig bij zijn positieven en ging tegen een der rotsblokken overeind zitten. Gelukkig was alles nog goed afgelopen.

„Hanson... daar moet ik het mijne van hebben”, zei Bud, zijn pikhouweeltje stevig vastgrijpend. „Ga eens mee achter die rotsblokken neuzen. Ik zal die Winnetous leren, hier Old Shatterhandje te spelen.”

„Kijk maar goed uit, blanke broeder”, zei Tom spottend. „Ik ga even met Kokkie naar het Vlieglab om zijn hoofd te verbinden. En denk eraan, dat we hier zijn om uranium te vinden en niet om scalpen te veroveren.”

Terwijl hij met Kokkie naar het Vlieglab terug wandelde, bedacht Tom dat deze twee beschilderde Indianen best spionnen konden zijn voor de Verano-rebellen. Mogelijk zelfs waren het gewone Verano-rebellen, die zich met wat rode menie en verf als Indianen hadden vermomd!

Juist, toen zij nog een pas of honderd van het Vlieglab verwijderd waren, trilde de grond onder hun voeten en even later hoorden zij een doffe dreun van een dynamietexplosie. Tom draaide zich met een ruk om, zag niets... keek omhoog en zag hoog boven langs de rand van de berghelling een stofwolk opstijgen. Langzaam... langzaam, maar steeds sneller kwam een reusachtig brok van de bergwand voorover zakken.

„Dynamiet!” brulde Tom. „Rennen, Kokkie! Als het een aardverschuiving wordt, is onze STRAALRACER metéén begraven!”

Achter hen klonk een dof gerommel... het gekraak van splijtende rots en het grommen van langs elkaar schurende rotsklompen.

„De hele bergwand komt zowat naar beneden!” brulde Kokkie, en volgde Tom het Vlieglab in. Nog nooit van zijn leven was Tom met zulk een vaart de cabine binnen gerend. Hij rukte de schakelhefbomen van de straalheffers naar beneden, gaf gas en de enkele seconden vóór de motoren heet liepen en de ontbrandingstemperatuur was bereikt, leken hem eeuwigheden. Tienduizenden kubieke meters rots en aarde schoven in het dal naar beneden... bereikten de begane grond en rolden als een vloedgolf naar hen toe, maar juist toen de eerste rotsklompen op het Vlieglab kwamen aanwentelen, sloegen de motoren brullend aan en verliet de STRAALRACER met een schok de grond, rijzend met een snelheid die Kokkie op zijn benen deed wankelen en ook Tom bijna door zijn knieën deed zakken. Enkele seconden later en het ganse, prachtige straalschip zou voorgoed door aarde en rotsen overdekt zijn geworden.

Door de grote stijgsnelheid was het nylon camouflagenet in flarden gerukt... het dwarrelde in stukken naar beneden en verdween onzichtbaar tussen de wolken stof die uit het dal oprezen.

De STRAALRACER, Tomʼs levenswerk, was nu gered... maar wat was er van Bud en Hanson geworden? Zonder enige twijfel had de dynamiet-explosie hen gewaarschuwd, evenals die Tom en Kokkie had gewaarschuwd. Vermoedelijk hadden zij tijd genoeg gehad om het andere einde van het dal te bereiken... Tom remde de stijging van het Vlieglab af, liet de machine wat dalen en begon in het stof naar tekenen van Bud en Hanson uit te zien, toen een tweede daverende ontploffing klonk en wéér een stofwolk oprees... nu van de tegenovergestelde bovenrand van het dal.

„O, die schurken!” riep Tom woedend uit. „Zij laten de andere wand óók instorten. Nu zijn Bud en Hanson verloren! Dat zal ik die bandieten betaald zetten!”

XXI

EEN VIJANDIGE BEGROETING

Enorme wolken stof bleven uit het dal opstijgen, naarmate meer aarde, rotsblokken en zelfs ganse stukken bergwand naar beneden rolden en het duurde minuten voor deze aardmassa een beetje tot rust kwam en de wind het ergste stof wegblies. Met ontsteltenis staarden Kokkie en Tom vanuit hun straalschip neer in wat eens het zo vredige dal was geweest. Slechts in het midden was de oorspronkelijke bodem nog hier en daar te zien... beide zijwanden waren ingestort en hadden zowat de totale dalbodem overdekt met een laag materiaal die op sommige plekken tientallen meters hoog lag.

„Als ze daar ergens in het midden hebben gestaan...” begon Kokkie aarzelend.

„Eén kans op de honderd, Kokkie,” zei Tom zacht. „Wat zeg ik? Eén kans op de duizend. Eén op de duizend vierkante meter is vrij gebleven. Ik ben bang...” Hij maakte zijn zin niet af, zette het straalschip in beweging en wilde juist een geschikte landingsplaats uitzoeken, toen Kokkie riep: „Daar rennen twee kerels langs de bovenkant!”

Rechts langs de vers afgebrokkelde rand van het dal renden inderdaad twee figuurtjes, die even later uit het gezicht waren verdwenen.

„Waren dat jouw Indianen, Kokkie?”

„Kon ik op die afstand niet zien, Tom. Maar ik geloof het niet. Het zag er naar uit of ze jassen en broeken droegen.”

„Verano-rebellen natuurlijk”, gromde Tom. „Indianen kunnen niet met dynamiet omgaan, of zoʼn vernietiging op touw zetten.”

Dat Bud en Hanson nog konden leven, leek volkomen uitgesloten.

Hij zette het straalschip uit louter woede wel wat hardhandig aan de grond, en stapte samen met Kokkie uit om te gaan verkennen of er mogelijk een spoor van zijn beide trouwe vrienden viel te ontdekken. Het was verre van gemakkelijk, over dat terrein van verwoesting voortgang te maken. Zij zakten tot over hun enkels weg in het los neergestorte zand, vonden overal hun weg versperd door versplinterde boomstammen en gaten, en waren een kwartier nadat wij waren begonnen volkomen uitgeput. Toen was er nog slechts een onbetekenend stuk van het ganse terrein afgezocht.

„Hoger langs de helling werken, Tom,” ried Kokkie aan. „Het stof begint nou wat te zakken en dan hebben we een beter overzicht. Misschien zien we iets of iemand bewegen, als ze tenminste niet helemaal zijn bedolven.”

Dat was geen gek plan. Tom, gevolgd door Kokkie, werkte zich schuin langs de nieuw ontstane heuvelhelling omhoog en zo begonnen ze een ommegang rond het dal, hun ogen voortdurend gericht op het toneel van verwoesting beneden hen, waar het water van het bergbeekje zich nu door de rommel heen begon te worstelen, een stroom met een nieuwe bedding uitschurend tussen rotsblokken en zandhopen. Zij waren ongeveer halverwege het dal gevorderd, toen Tom plotseling staan bleef.

„Kokkie... zie jij wat ik zie?”

Kokkie zag het wel degelijk! Van achter een groot stuk losgescheurde rots dat vijftig meter vóór hen uit de aarde stak, waren twee Indianen te voorschijn gekomen, hun gelaten beschilderd met gele en rode strepen... elk van hen een gespannen boog in de hand waaruit een lange pijl op Tom en Kokkie gericht was. Zij zeiden geen woord, maar kwamen langzaam en dreigend naderbij, stap voor stap.

„Die zijn hetzelfde soort als me die klap op mijn kop gaf!” zei Kokkie. „Steek je handen omhoog, Tom. Je hebt alle kans dat die pijlen vergiftig zijn en dan ben je met één schrammetje ervan naar de eeuwige jachtvelden.”

Dat leek inderdaad verreweg het verstandigste wat gedaan kon worden. Langzaam rezen de handen van Tom en Kokkie naar de blauwe hemel, waaruit de zon nu weer heet en helder door het langzaam dalende stof heen begon te filteren. Tom voelde beweging schuin achter zich.

„Sta stil, Kokkie!”

„Ik sta stil”, zei Kokkie. „Maar mijn knieën bibberen.”

Tom kon een lichte glimlach, ondanks de ernst van de algehele toestand, moeilijk onderdrukken. Intussen wandelden de Indianen, een weinig uiteengaande om beide gevangenen heen, tot zij die in de rug kwamen. Zodra zij daar waren aangekomen, begonnen zij de zakken van Tom en Kokkie te bekloppen en te betasten, blijkbaar op zoek naar wapens. Die werden er niet gevonden, en even later prikten de punten in hun lendenen, als duidelijk teken, dat voortlopen gewenst was.

„Loop alsjeblief door,” zei Kokkie angstig. „Ik wed dat die pijlen vergiftig zijn.”

Tom en Kokkie begonnen gedwee te wandelen, de handen inéén gevouwen op hun hoofden rustend. Elke gewenste koersverandering naar links of rechts werd zwijgend aangegeven door de lichte druk van de pijl tegen linker- of rechterzijde.

Na een lange en vermoeiende sjouwpartij langs de heuvelhelling bereikten zij een plek waar de aarde was blijven hangen en daar, achter een bosje bomen verborgen, stonden vier muilezels gekluisterd te grazen. Eén der Indianen bleef op enkele meters afstand met gespannen boog staan dreigen terwijl de ander de dieren losmaakte en Tom en Kokkie beduidde, op twee ervan te gaan zitten. Zo gauw zij gezeten waren kregen de gevangenen de polsen achter zich gebonden, zodat zij niet in staat waren, de halsters die de beesten aan hun kop hadden, te bereiken.

„Dit is reusachtig”, gromde de ex-scheepskok. „Wat moet ik doen als een van deze ondieren struikelt? Dan kapseis ik hals over kop overboord.”

„Muilezels struikelen nooit,” wist Tom. „Als je niet uit jezelf er afvalt, zal je niks gebeuren.”

Beide Indianen waren nu ook opgestegen, grepen de koptouwen der volgdieren en reden tussen de bomen uit, langs de grashelling naar de bodem van het dal. Aan dit uiteinde had de aardverschuiving zijn kracht verloren. Modderig en schuimend bruiste het vuile water van het beekje door zijn oude bedding. Bijna waren zij het dal uitgereden, toen achter hen een dof gebrul weerklonk.

„Alwéér een lawine!” zei Kokkie ontsteld. „Wat heeft dát nou voor zin!”

Tomʼ s gezicht werd krijtwit. „Dat is geen lawine, Kok... Het is onze STRAALRACER. De hefmotoren van ons Vlieglab. Die schurken hebben het Vlieglab te pakken en de motoren gestart!”

XXII

EEN NOOD-UITVINDING

„Dan zijn die bandieten ons tóch nog te slim af geweest,” zei Kokkie tussen de tanden. Maar het bleek alras uit de houding van de hen begeleidende Indianen, dat die even verbaasd waren als hun twee gevangenen. Zij stopten, keken om zich heen en schenen niet goed te snappen wat er nu weer aan de hand was. Het brullen der straalmotoren vervulde de ganse lucht en even later kwam de STRAALRACER, blinkend zilver tegen de helblauwe lucht, aangrommen, vloog recht over hun hoofden heen en scheen koers te zetten naar het hart van Verona. Tom kreeg de tranen in zijn ogen, nu zijn geliefd en prachtig schip, in handen van rebellen, wegvloog naar onbekende en zeker niet al te gunstige bestemming. Maar plotseling maakte het straalschip een wending, remde af, kwam terug en begon langzaam te dalen.

Het schip, zijn hefmotoren daverend, kwam lager en lager. De beide Indianen uitten schrille, angstige kreten en hadden hun handen er vol aan, de schichtig wordende muilezels in bedwang te houden. Maar die beesten, al tweemaal geschrokken van daverende explosies, waren moeilijk te houden, wilden naar geen enkele rede luisteren, gooiden hun achterpoten in de lucht, wierpen achtereenvolgens Kokkie en Tom van hun ruggen en gingen er daarna alle vier vandoor, de schril schreeuwende Indiaanse berijders op hun ruggen meenemend. Tom en Kokkie, enigszins bezeerd van de smak op de grond, krabbelden overeind, wat met hun achter de rug gebonden handen niet eens zo heel erg eenvoudig was, en staarden omhoog naar het reusachtige zilveren straalschip, dat geheel stil had gehouden en nu langzaam begon te dalen. Tom stond met stomme verbazing toe te zien hoe meesterlijk de vreemde piloot dat machtige schip in bedwang had, maar die verbazing verdween, toen een ladder van aluminiumschakels naar de grond uitrolde, een zijluik openging en het glunder gezicht van Hanson op hen neer blikte.

„Wacht even... ik kom, Tom!”

Als een aap klom de ingenieur langs de aluminium schakelladder naar beneden, trok een zakmes uit de zak en sneed de touwen om de polsen der beide, nog steeds stomverbaasde ex-gevangenen door.

„Maar hoe komen jullie aan de STRAALRACER?” vroeg Tom.

Hansonʼs antwoord was kort.

„Dadelijk wel vertellen. Kom alsjeblief eerst aan boord, want het is hier beneden veel te gevaarlijk.”

Zij klommen als katten in het want, sloten het luik en Bud gaf de hefmotoren vol gas. Majestueus rees het straalschip boven het dal der vernieling.

„Coca cola, Kokkie!” hijgde Tom. „Ik peiger zowat van dorst en mijn huig zit dik onder het stof.” Terwijl Kokkie naar de kombuis rende, vertelde Bud wat er precies gebeurd was. Zodra Hanson en hij beseften wat er geschiedde, waren zij inderdaad naar de andere zijde van het dal gerend, zodat de aardverschuiving hen had gemist. Het opstijgen van de STRAALRACER had hen, heel begrijpelijk, naar de hemel doen kijken, en daardoor hadden zij enkele menselijke gestalten gezien, die boven langs de andere berghelling stonden te wenken. Hanson had metéén vermoed, als ingenieur met geologische scholing, dat er een tweede dynamiet-explosie zou volgen en die waarschuwing had hen juist de enkele seconden extra-tijd gegeven om door het stof en over de vers neergestorte hopen van de eerste lawine een schuilplaats te zoeken boven op die éérste aardverschuiving.

„Het toppunt van eenvoud”, zei Tom „Dat ik daar niet aan gedacht heb. Natuurlijk! Op de puinhopen van de eerste lawine zaten jullie veilig.”

Daarna waren Bud en Hanson, door de stofwolken gedekt, uit het dal geklauterd en hadden het straalschip bereikt. Tom en Kokkie daar niet vindend, waren zij met kijkers het dal gaan afzoeken, met bekend resultaat. Kokkie kwam met ijsgekoelde coca cola en broodjes kaas aandraven. Met een flesje in de ene hand en een broodje kaas in de andere dook Tom de donkere kamer in om te onderzoeken of er mogelijk door de snelle opstijgingen en dalingen iets aan zijn Damon-detector was onklaar geraakt. Bud cirkelde intussen wat over het dal rond, terwijl Kokkie en Hanson de omtrek afspiedden, om te zien of zij soms troepen rebellen of Indianen konden ontdekken. Tom startte de Damon-detector, en onmiddellijk begon de filmstrook uit de machine te voorschijn te lopen. Al kauwende zat Tom de ontwikkelde strook celluloid te bekijken, maar hield alras op met kauwen toen die strook gitzwart uit de ontwikkeldoos kwam lopen!

„Maar dat is...!” mompelde Tom, „dat is fantastisch!” Hij slikte zijn hap brood met kaas weg en rende naar voren: „Hei, Bud! Hanson! De filmstrook is pikzwart! We zitten boven een enorme radioactieve straling!”

Hanson snapte snel wat er gebeurd was: „Lieve help, Tom! Die aardverschuivingen hebben al het werk voor ons gedaan! Die hebben ergens een ader sterk radio-actief erts blootgelegd!”

Tom sloeg met de vuist in de palm van zijn andere hand.

„Nu naar beneden met onze Geiger-Müller-tellers!”

Maar nu sloegen de andere drie aan het protesteren.

„We hebben nu overlast genoeg gehad”, vond Hanson. „Laten we liever eerst die rebellen gaan uitroken en die expeditie bevrijden. Om van je vader maar te zwijgen, Tom!”

De ingenieur had natuurlijk gelijk, hetgeen Tom ook geredelijk toegaf. Maar nu ontstond het probleem, wat te doen met de STRAALRACER. Men had voldoende ervaren, dat op allerlei soort van aanvallen kon worden gerekend. In de lucht blijven hangen was niet onbeperkt mogelijk, want er was maar voor een bepaald aantal uren brandstof aan boord en daar was met al die grappen al heel wat van opgebruikt. Laag vliegende, om zo weinig mogelijk gezien te worden, gingen zij op zoek naar een geschikte schuilplaats en het duurde niet lang, of zij vonden een rotskloof met zo goed als steile wanden en een vlakke bodem, zeer hoog maar ook zeer smal.

„Daar past onze STRAALRACER in als een banaan in een étui!” grinnikte Bud, het schip voorzichtig naar beneden latend.

Tom, Hanson en Kokkie zaten aan stuurboord en bakboord uit te kijken met dezelfde aandacht als de passagiers van een auto die in een heel nauwe garage moet worden binnen gereden.

„Als het een beetje wil, passen we zó precies, dat er geen muis meer tussen door kan”, gromde Kokkie, terwijl de granieten wanden van de kloof langs hen omhoog schoven.

„Ik voel me als in een straalaangedreven lift”, mompelde Hanson, verlicht ademhalend toen een lichte schok verried dat zij veilig op de bodem waren aangeland. Aan weerszijden torenden de rotswanden omhoog, en maar weinig direct daglicht drong tot de bodem van de kloof door.

„Knap als ze ons hier vinden”, knorde Kokkie tevreden.

„Radar”, zei Tom kort. „Met radar spotten ze ons in een mum van tijd. Daarom is het zo jammer dat we ons anti-radar en camouflagenet kwijt zijn geraakt. Maar er is raad.”

„Wat heb je nu weer uitgebroed?”

„We hebben potten anti-radar-verf aan boord. Als we met zijn vieren gaan smeren, is in een uur het hele schip ermee overdekt. En dan valt die blinkende zilveren kleur van de rug ook niet zo op.”

En aldus geschiedde. Kokkie haalde een grote kookpan, opende blik na blik anti-radar-verf en mengde het spul, terwijl Tom en beide anderen met de grootste kwasten die zij vinden konden, de rugzijde van romp en vleugels begonnen te verven. Het leek een onbegonnen werk, tot Kokkie op het zalig denkbeeld kwam, uit de kombuis enkele bezems te gaan halen. Daarna was het werk een waar feest. Zij smeerden kilos verf met bezems voor zich uit, en in één uur tijds was de STRAALRACER tegen radarapparaten afdoende beveiligd.

„Ik heb genoeg verf in mijn hanen en op mijn kleren om zelf tegen radar beveiligd te zijn”, merkte Kokkie grinnikend op. Ik ga me schoon maken en een paar biefstukjes bakken op mijn electronische oven. Ik moet van alles doen op deze tocht, behalve kok spelen.”

Maar nu kreeg hij toch de kans, een volledig maal in elkaar te draaien, waarvan zij alle vier zowaar in vrede konden genieten, tot en met de ingeblikte perziken en de slagroom. Tom was merkwaardig stil terwijl hij at, en toen Kokkie de tafel afruimde, keek Hanson de jonge uitvinder van terzijde aan: „Ergens over aan het piekeren, Tom?”

Tom knikte: „Ik probeer een manier uit te kienen om toch radioverbinding te krijgen.”

Bud trok een gezicht.

„Hoe wou je dat doen? Ze hebben een massa storings-energie de lucht in gezonden, die rebellen. Hoe wou je daar doorheen komen?”

Tom wees door een der ramen naar buiten: „Deze kloof heeft aan het einde een smalle uitweg die naar het Westen wijst.”

Dat klopte: in de verte, waar de wanden van de kloof elkaar zowat schenen te raken, was een verticale paarse lucht zichtbaar; paars, want het begon nu snel donker te worden en boven hun hoofden pinkten al de eerste sterren.

„Als ik mijn radioenergie bundel en een gerichte straal met voldoende energie tussen die twee kloofwanden door mik, pik ik zo goed als zeker een schip ergens op de Stille Zuidzee op.”

„Kan”, erkende Hanson. „En dan dat schip vragen, onze seinen door te geven aan een kuststation en zo verder naar STRATOSTER?”

„Precies.”

„Het is zeker te proberen!” erkende Bud.

„En het is de enige manier, ook. Aan het werk, jongens.”

Er volgde een wonderlijk karwei. Glibberend en glijdend over de natte verf op de rug van de STRAALRACER spanden zij een netwerk van koperdraden volgens Tomʼs berekeningen. De antenne-energie, in dat netwerk gestuurd, zou, volgens de beginselen der richtstraling, worden gebundeld en precies naar het uiteinde van de smalle kloof gestuurd. Hanson ging daarna een der zwaarste dynamoʼs koppelen aan een hoogfrequent-relais en na anderhalf uur lastig werk waren zij, kleverig van de anti-radarverf, zover dat een eerste boodschap kon worden uitgezonden. Voor het doorzenden van radiotelefonische seinen met die energie, kwam nog heel wat anders kijken, dus Tom had het erop toegelegd, slechts radiotelegrafie te gebruiken voor dat dynamo-relais. Voor de marconisten van schepen was dat ook ruim voldoende. Die verstonden morsetekens zo goed als hun moedertaal. Zeven maal in een half uur zonden zij hun boodschap uit. Daarna schakelde Tom de zendapparatuur uit en ging over op ontvangst.

„Wat is dat nu voor mop?” informeerde Bud. „Binnenkomende zwakke signalen kunnen eerst recht niet door dat rebelse storingsveld heen.”

„Misschien telegrafieʼ, antwoordde Tom kort. „Luister maar eens.” Hij schakelde in op de scheepsgolflengte, maar uit de luidspreker kwam slechts een massa gekraak, gesis, gejank en geknor, waarin eventuele morse-fluitseinen volkomen verloren bleven.

Hanson had intussen zitten piekeren, naar dat lawaai luisterend.

„Ik heb zoʼn idee,” zei hij dan, „dat ze vier storingen door elkaar heen gebruiken. Als we die uitzeven, zijn we klaar.”

„We hebben niet genoeg zeefkringen”, zei Bud kort.

Hanson glimlachte slimmetjes. Er was er één aan boord.

„Nee. Maar we hebben een taperecorder. We nemen een minuut of tien lawaai op, schakelen een oscillator in, zeven eerst de eerste storing uit de band, en nemen het resultaat over op een tweede band. Die heeft dan nog slechts drie storingen.”

Bud knikte: „Ik snap het al. Met de oscillator bepaal je de golflengte van de tweede storing...”

„Zeven ook die eruit...”

„Tot we het min of meer schone signaal overhouden. Dat kan.”

Na een half uur werken met kathodestraal-oscillografen, afstembare filters en een zeefkring ging de laatste versie van de tapeband in de machine en ziedaar!... onzuiver, maar duidelijk verstaanbaar kwam een boodschap in fluitmorse uit de luidspreker. Bud, Hanson en Tom grepen tegelijk potloden en begonnen te noteren. Het was een telkens herhaalde boodschap van het USA-Stoomschip GARNER: „Hallo Swift Hallo Swift ontvingen uw boodschap en relayeerden naar weerschip Ylonia Hallo Swift Hallo Swift ontvingen uw boodschap en relayeerden...”

Hanson zat voldaan te grijnzen: „Zie je... als je de koppen bij elkaar steekt, valt er heel wat te versieren.”

„Kunst, met zulke koppen als wij hebben”, zei Bud, zich uitrekkend. „Zouden we nu niet eens even met die goeie ouwe helicopter van ons op het oorlogspad gaan? Het is er intussen donker genoeg voor geworden, zou ik zo zeggen.”

„Ho, stop!” riep Kokkie, die tot nu toe in een hoek belangstellend en zwijgend had zitten kijken naar al deze electronische en oscillografische tovenarij. „Dan maak ik even wat thermosflessen hete chocola klaar, want het zal vannacht wel knapjes koud zijn in een helicopter, daarboven.”

„Okido”, zei Bud. „Kom mee, jongens. Ik ben in geen uren in levensgevaar geweest. Ik heb een gevoel of ik oud word.”

Tien minuten daarna waren Tom, Bud en twee thermosflessen hete cacao aan boord van de SWINGER, die even later, met zacht rondsnorrende wieken, voorzichtig tussen de steile wanden van de kloof oprees... op weg naar het uren tevoren uit, gezochte landingsveld.

XXIII

GEVANGEN!

Enkele tegen de paarse nachthemel afstekende bergpieken maakten het Tom vrij gemakkelijk, de koers te bepalen, en het duurde niet lang vóór zij in de lucht hingen boven de plaats waar zij twee malen tevoren rooksignalen hadden waargenomen. Bud schakelde het ultraviolette, lichtloze zoeklicht aan, en grinnikte van voldoening toen, als bij toverhand, beneden hen een onregelmatig vierkant van fluorescerende verf begon op te lichten.

„Nu heel rustig dalen”, mompelde Tom. „Met zo weinig mogelijk lawaai.”

Het was natuurlijk niet mogelijk, elk geruis van de rondwentelende wieken te vermijden, en doordat zij zo langzaam draaiden, kwam de heli met een vrij onzachte bons op de bodem maar er werd niets beschadigd en de jongens klommen naar buiten, nadat Bud natuurlijk het zoeklicht had uitgeschakeld, om de lichtgevende verf te laten doven. Het was doodstil om hen heen en inderdaad aardig koud. Bud huiverde even in zijn bonten vliegenierspak.

„Heb je een rol touw, Bud?”

De vraag kwam fluisterend en het antwoord evenzo.”

„Natuurlijk. Wat dacht je? Een zaklantaarn ook. Neem je contactsleuteltje mee, voor alle zekerheid.”

„Die rooksignalen kwamen van ergens schuins links, hè?”

„Schuins links, ja. Het is hier wel stikdonker, zeg.”

„Zoveel te beter. Voeten hoog optillen, dan struikel je niet.”

Ondanks die voorzorgsmaatregel schopten zij toch tweemaal tegen een losse steen, die met enig geraas door de nachtelijke stilte wegrolde. Zij stonden dan even stil en luisterden met ingehouden adem, maar gingen steeds weer verder... tot Bud, die

achterop liep, onverwacht tegen Tom opbotste.

„Sssst!” siste Tom zacht. „Licht in zicht. Schuin rechts.” Bud fluisterde terug: „Twee groene lichtjes, uil. Dat is een konijn of een ander beest.”

De lichtjes knipperden inderdaad toen het beest even zijn ogen sloot. Tom schoot zacht in de lach, maar stond even later weer stil, en nu was er geen twijfel aan: ditmaal was het geen dier, dat de zachte gloed voortbracht die in de verte schemerde. Het was de rosse gloeiing van de resten van een klein kampvuur. De nachtbries wakkerde af en toe even aan, en deed dan een vlammetje dansen tussen verkoolde houtstompjes... Toen zij naderbij slopen zagen zij bij het licht van die vlammetjes een ijzeren poort die de toegang tot een rotshol afsloot.

Met zijn rug tegen een rotsblok zat een schildwacht te slapen, zijn gespreide benen aan weerszijden van het smeulende vuur uitgestrekt.

Beide jongens vielen plat op de grond neer en begonnen naar de sluimerende schildwacht toe te sluipen... zeer behoedzaam, want niemand kon zeggen, hoe vast of hoe licht de man sliep. En óf hij wel sliep. Hij had het hoofd met de kin op de borst hangen en in het schijnsel van het vuur blonk op zijn linkerpols een merkwaardig gevormd polshorloge... DAT TOM HERKENDE ALS EIGENDOM VAN ZIJN VADER!

Zij spraken af dat Bud een arm om het hoofd van de man zou knellen, om hem het schreeuwen te beletten. Na elkaar driemaal aanstoten inplaats van tellen vlogen zij als katten overeind en boven op de schildwacht, die volslagen overrompeld werd en binnen twee minuten, als een mummie gebonden, naast zijn eigen vuur werd neergevleid. Een paar stugge bosjes gras in zijn mond maakten hem het roepen onmogelijk. Terwijl Bud ʼs mans zakken navoelde, legde Tom de laatste knopen en knorde tevreden, toen Bud een bos sleutels buitmaakte. Behoedzaam bekeken zij het slot in de ijzeren poort. De tweede grote sleutel bleek te passen. Zij lichtten het ijzeren hek een beetje op om te zorgen dat de hengsels niet piepten, zwaaiden het open en keken in een stikdonker gat. Een tunnel? Een doorgang?

De schildwacht werd volslagen overrompeld en als een mummie gebonden.

De jongens aarzelden. Niets te zien. Niets te horen. Maar dat betekende weinig. Er kon daar ergens binnen wel een half leger te slapen liggen. Uiteindelijk besloten zij dat Tom naar binnen zou sluipen, terwijl Bud achterbleef om zijn rug te dekken.

„Als er iemand aankomt, fluit dan maar driemaal”, beval Tom, „en we zien dan wel wat er verder gebeurt.”

Tom schoof op zijn buik naar binnen, luisterde, en schakelde, op goed geluk, zijn zaklantaarn in. De felle straal verlichtte de kale wanden van een natuurlijke rotsgrot, geheel verlaten... maar met een tweede deur van zwaar eikenhout aan de overzijde. Tom deed zijn lamp uit, stak met snelle schreden op zijn tenen de grot over en legde zijn oor tegen de deur daar. Geen stemmen... geen bijzondere geluiden. Mogelijk lagen daarbinnen mensen te slapen, maar de zware deur zou dan toch het geluid van hun ademhalingen smoren.

Er zat nu weinig anders op dan brutaalweg verder gaan. Tom probeerde de tweede grote sleutel aan de verzameling die zij hadden buitgemaakt. Met knarsend gepiep knerpte het slot rond. Tom trok metéén de deur open, met de rug tegen de rotswand naast de open deur.

„Hallo? Wie daar?” zei een slaperige stem van binnen. De man sprak Amerikaans zonder spoor van een buitenlands accent. Dat was een goed teken, en Tom antwoordde haastig: „Een vriend uit Noord-Amerika.”

„Kom dan binnen!” zei de stem, ietwat korzelig.

Tom stapte naar binnen, knipte zijn lantaarn aan... en zag vier mannen die op dekens op de harde rotsvloer lagen en zich één voor één oprichtten, knipogend tegen de felle stralenbundel. Eén van hen was...

„John Roberts!” riep Tom. „Ik ben het, Tom Swift.”

De vier mannen vlogen overeind.

„Weet je waar mijn vader is?” vroeg Tom gespannen.

Roberts trok haastig zijn jas aan, die hij opgerold als hoofdkussen had gebruikt.

„Je vader? Ben je die dan kwijt?”

„Die zit waarschijnlijk ook hier gevangen. De wacht buiten, die we onschadelijk hebben gemaakt, droeg zijn polshorloge.”

„Niets van hen gehoord of gezien, Tom.”

„Hoe zit het met de bewaking hier?”

„Ze laten altijd één man buiten, dag en nacht. Die dubbele deur schijnen ze voldoende te vinden, en dat is natuurlijk ook zo. We zijn geen van allen in een toestand om door stalen hekken heen te breken of rotsen uit te graven.”

Tom bekeek de vier gevangen geleerden wat nauwkeuriger bij het licht van zijn lantaarn en bespeurde dat zij er deerlijk haveloos en vermagerd uitzagen, met baarden van vele dagen en holle wangen.

„Hou nog maar even vol. Vertel me eerst even dit: hebben jullie die rooksignalen gezonden?”

Roberts wees omhoog en Tom, met zijn lantaarn schijnend, zag een nauwe spleet in het rotsdak, die natuurlijk als ventilatiekoker diende.

„We hebben wat hout en rommel opgespaard”, legde Roberts uit. „Toen we een vliegtuig hoorden, maakten we een vuurtje en stuurden SOS-signalen op goed geluk.”

„Nou, dat goed geluk is goed gelukt”, grinnikte Tom. „Weten jullie ongeveer wie de leiders zijn van deze bandietentroep?”

Daar wisten de gevangen geleerden niet veel van. Nu en dan hadden zij natuurlijk wel iets opgevangen van hun bewakers. Zij noemden de namen Pedro Canova en Fritz Manuel, welke beide al aan Tom bekend waren, maar boven hen scheen nog een ander man te staan, de eigenlijke „baas”, wiens naam niemand echter had genoemd. Mogelijk wisten zij die niet eens.

„Maar, John, wat was eigenlijk hun bedoeling toen zij jullie gevangen namen?”

„Nogal duidelijk, zou ik zo zeggen. Wij moesten voor hen werken. Een soort intellectuele slavenarbeid betreffende de uranium-lagen hier. Maar er kwamen berichten door dat jij en je vader op weg hierheen waren en toen schrokken ze zich een hoedje. Dat gooide al hun plannen in de war.”

„Kom nu eerst mee, naar buiten”, zei Tom. „Later hoor ik de rest wel. Eenmaal in de lucht, in mijn helicopter, zal ik me een hoop veiliger voelen.”

Maar tóch was hij al te laat! Een schril fluitsignaal echode van buiten komend, door de rotsige ruimte. ONRAAD! Zitten blijven, ongewapend als zij waren, was natuurlijk onzin.

„Voorwaarts!” beval Tom fluisterend.

In draf gingen de vijf op weg naar de uitgang... maar vonden hun weg versperd door de ijzeren poort, die soliede was afgesloten door een zware ketting met een hangslot. Tom greep de staven en tuurde naar buiten. Het vuur flikkerde nog steeds, maar de gebonden gestalte van de schildwacht was nergens meer te zien.

„Bud!” fluisterde Tom, en riep daarna luider: „Bud!”

Er kwam geen antwoord. Ook zijn vriend Bud was spoorloos verdwenen!

XXIV

KOKKIEʼS PROBLEEM

Terwijl Tom en zijn vriend Bud aan hun nachtelijke avonturen bezig waren, hield ingenieur Hanson zich onledig met het uitzenden van oproepen rechtstreeks aan STRATOSTER en het nu en dan opnemen van gestoorde stukken radio-telegrafie op de kortegolfband. Want er kon redelijkerwijze verwacht worden, dat er bericht terug zou komen van STRATOSTER. Men zou zich daar wel afvragen, waarom er in zovele uren geen bericht van hun Vlieglab was binnengekomen. Elke opgenomen tien minuten gestoorde zending kostte Hanson méér dan een vol uur om met zeefkringen en filters alles uit elkaar te halen. Als resultaat ving hij de eerste maal niets anders dan wat onbenullige scheepsberichten, en enkele Marine-boodschappen, die kennelijk in geheime code stonden, maar de derde maal was het raak!

In duidelijk brom-morse kwam een boodschap binnen: „Hallo bestemd voor VL lo-14...”

Hanson begon koortsachtig op te nemen, want VL lo-14 was de code-omroepletter voor het Vlieglab.

„Bestemd voor VL lo-14 Rip Hulse via Stratoster aan Vlieglab. Heb jullie laten peilen en arriveer daar bij zonsopgang, herhaal...”

De herhaling interesseerde Hanson weinig. Het was hem volkomen duidelijk wat er intussen was geschied. De marconist van het schip Garner had inderdaad de boodschap aan Stratoster doorgegeven en daar had men natuurlijk ommegaand gevraagd, waar de STRAALRACER zich ergens bevond. Dat had de marconist kunnen peilen, doordat Tom enige tijd lang was doorgegaan met uitzenden van zijn boodschap. Die informatie was doorgegeven aan Rip Hulse, die ergens in Zuid-Amerika zat, en Rip had natuurlijk het schip Garner gevraagd, op de gewone scheepsband een boodschap voor de STRAALRACER om te roepen. Voldaan schakelde Hanson zijn radio-apparaten uit.

„Kokkie, we kunnen tevreden zijn. Bij het aanbreken van de dag...”

Een koude, snijdende stem achter hem viel in de rede: „Bij het aanbreken van de dag gebeuren er héél andere dingen dan u zich voorstelt!”

Kokkie en de ingenieur keerden zich met een ruk om. Door de open deur was een lange man met zwart haar en hoge jukbeenderen geluidloos binnengekomen, wat over de rubbervloeren al heel gemakkelijk was. Achter hem stonden enkele forse en nors kijkende Indianen. Een bevelend handgebaar van de vreemdeling, en de Indianen verlieten het vertrek, de deur achter zich sluitend.

„Mag ik ook het genoegen hebben, te weten wie u is en wat u hier komt doen?” informeerde de ingenieur.

De vreemdeling trok één wenkbrauw op en antwoordde spottend: „Als u dat gezellig vindt, heb ik er geen bezwaar tegen, u te zeggen dat mijn naam Vladimir is. Dat is alles. Vladimir.”

„Niet een bepaald typisch Amerikaanse naam”, zei Hanson droog.

De vreemdeling kruiste de armen over de borst en liet zijn donkere ogen nieuwsgierig rondgaan door het vol met apparaten en instrumenten staande vertrek.

„Ik ben ook geen typische Amerikaan”, antwoordde Vladimir. „In het geheel geen Amerikaan zelfs.”

De hand van de kok omklemde de hals van een coca colaflesje, als wilde hij het de indringer naar diens hoofd gooien.

„Ik zou u dat niet aanraden”, zei Vladimir koel. „Dit ganse straalschip is door mijn mannen omringd. Al uw lachwekkende pogingen tot camouflage zijn van minuut tot minuut gadegeslagen. U heeft er wel aan gedacht, dit schip te beschermen tegen radar-instrumenten, maar blijkbaar heeft niemand uwer rekening gehouden met het feit, dat al deze bergen uitkijkposten hebben, bemand door aan mij verknochte Indianen. U ziet of hoort hen niet... maar zij zien alles. Elke tegenstand is natuurlijk nutteloos. Gedraag u naar mijn bevelen en u zal geen leed geschieden. Integendeel zelfs... ik kan u een rijke en verzekerde toekomst bieden.”

„Komaan”, zei Hanson, die al onmiddellijk het besluit had genomen te proberen zoveel mogelijk te weten te komen. „En wat voor toekomst dan wel?”

De vreemdeling keek hem enkele tellen lang doordringend aan, als vroeg hij zich af of Hanson met hem spotte of niet, wierp het hoofd trots in de nek en antwoordde: „Ik leid een machtige en wereldomvattende organisatie. Met een grotere toekomst dan uw armzalige STRATOSTER. U kunt een van onze vooraanstaande ingenieurs worden, met uw hersens en ijver.”

Kokkie barstte ineens uit: „En die organisatie van u? Voor welk land werkt die? Voor de Russen soms?”

Vladimir keek hem verachtelijk aan en haalde geringschattend de schouders op: „Voor de Russen, of desnoods de Amerikanen. Voor elk land dat mij het meeste geld, macht en profijt kan brengen.”

Kokkie begon half verstaanbaar wat lelijke woorden te prevelen. Vladimir richtte zich weer tot Hanson: „Welnu, u zult moeten kiezen. Wilt u in onze dienst treden, of moeten wij u gevangen nemen?”

„Mag ik dan misschien eerst weten wat u precies wilt doen?”

Vladimir boog even het hoofd.

„Allereerst het uranium uit deze bergen vervoeren naar een veilige plaats overzee. De Verano-rebellen uit deze domme uithoek van Batco zijn sufkoppen, die denken dat ik hen rijk zal maken. Ik denk er niet over. Zij werken nu voor mij, maar zodra ik mijn uranium in veiligheid heb, kunnen zij hier achterblijven en weer geiten gaan hoeden, wat mij betreft. Dan heb ik mensen met hersens nodig, zoals u, mijnheer Hanson.”

De ingenieur verbaasde zich er niet eens over, dat deze bandiet zijn naam scheen te weten. Er was al heel wat meer over STRATOSTER uitgelekt! Tersluiks keek de ingenieur op de electronische klok tegen de wand. Zou het niet mogelijk zijn, deze verwaande vreemdeling aan de praat te houden tot Rip Hulse arriveerde? Dat was zeker de moeite van het proberen waard!

„Goed!” zei Hanson, en ging achterover in zijn stoel zitten. „Ik ben in beginsel bereid, met u mee te werken, maar dan moet ik toch eerst weten, wát u mij heeft aan te bieden, dat meer waard is dan wat ik bij STRATOSTER kan verwachten.”

Kokkie vloog woedend overeind en bulderde, dat de wanden van het straalschip ervan trilden: „Jij lelijk stuk verrader! Als de Swifts toch ervan horen, dat jij naar de vijand wilt overlopen!”

Hanson had geen ogenblik verwacht dat Kokkie zijn spelletje niet zou doorzien. Hij overwoog nog of hij de ex-scheepskok een knipoog zou geven, maar dat was veel te gevaarlijk. Als Vladimir dat zou zien, was heel het spel metéén bedorven. Korzelig zei Hanson daarom: „Kom, Kokkie, bemoei jij je met je eigen zaken. Ik wil geld verdienen. Hoe jij dat doet is jouw zaak.”

„Dat is taal naar mijn hart”, verklaarde de bandiet, een stoel opnemend en er schrijlings op plaats nemend. „Laat ik u eerst eens uitleggen waarom wij...”

De klok wees tien minuten over drie. Ongeveer vier uur ging de zon op. Het moest al raar lopen, vond Hanson, wilde hij die bandiet niet aan het lijntje houden tot er hulp arriveerde.

XXV

EEN VERBAZINGWEKKENDE ONTDEKKING

Tom en de vier bevrijde gevangenen beseften al heel gauw dat het weinig zin had om te proberen, de stalen traliedeur te forceren.

En ook al hadden zij dat wèl gekund, dan waren zij toch te laat geweest, want met grote passen kwam een nieuwe bewaker aanlopen, die blijkbaar de plaats van de verdwenen man moest innemen. Hij weigerde, met de gevangenen achter het traliehek te spreken en die trokken zich in arren moede dan ook maar terug in het achterste rotshol, waar het minder koud was dan vooraan, waar de koude nachtwind door de tralies woei.

„Wel, hier zitten we weer!” zei Roberts met een zucht. „Nu kunnen we weer van voren af aan proberen, rooksignalen omhoog te sturen. Maar helaas is er geen snipper hout meer hier. We hebben alles opgebruikt.”

„Kom, kom,” zei Tom. „Er zijn andere manieren om rook te maken, dan met hout alleen.”

Met zijn zaklantaarn begon hij de wanden van de grot te beschijnen en daarbij ontdekte hij twee zaken: ten eerste, dat op ongeveer drie meter hoogte de wanden begroeid waren met korstmos — ten tweede dat er dunne, zwarte aders grafiet door de steen liepen. Hij liet twee der geleerden, tegen elkaar staande, een soort bok vormen, klom daar bovenop en begon handenvol droog korstmos te verzamelen. De anderen, intussen, krabden met Tomʼs zakmes grafietpoeder uit de dunne aders in de rots en verzamelden dat in hun holle hand.

„Dit geeft ons de basis voor een heet vuurtje”, zei Tom tenslotte tevreden, en tuurde door de smalle opening naar boven. De lucht daar was aan het verbleken. De dag brak aan.

Tom bouwde nu een pyramide van korstmos, strooide wat grafietpoeder op één hoek ervan, haalde een paar oude enveloppes uit zijn zak en stak het papier in brand. Door de vlam tegen het grafietpoeder te blazen, kreeg bij dat aan het gloeien. Daarna ontbrandde ook het korstmos, en toen het hele zaakje gloeide, begon Tom smalle repen van een der dekens te snijden en die op het vuur te stapelen.

Men kon niet zeggen, dat er geen rook ontstond! Gelukkig veroorzaakte het vuur in de nauwe grot onmiddellijk een opwaartse trek, zodat de gevangenen, als zij maar langs de wanden bleven zitten, van de smook geen last hadden.

„En nu maar laten branden”, zei Tom filosofisch.

Roberts haalde moedeloos de schouders op.

„Och, wat schieten we er mee op! Jij bent nu óók al in handen der rebellen.”

Tom was echter vol vertrouwen.

„Er zal heus wel enige reactie komen op die radioboodschappen die ik gisterenavond heb uitgezonden. En de politie van Batco is er ook nog. De hoofdzaak is, dat ze rook zien, en hier gaan zoeken. Zonder rooksignaal vind je in deze bergen nog geen honderd verstopte locomotieven.”

Er ging een half uur voorbij, Uit de verte klonk het geluid van hoefslagen. Tom voelde er niets voor, iemand de cel te laten betreden zolang dat vuur rookte, ging dus naar buiten, aangezien hij wel vermoedde dat het om hèm te doen was, en nam plaats bij het traliehek. De zon was nu opgekomen en bescheen de fiere, verwaande gestalte van Pedro Canova, die te paard was gearriveerd en boven op dat paard spottend op Tom stond neer te zien, met een lederen karwats tegen een van zijn blinkende rijlaarzen slaande.

„Zie, zo! Dus dáár hebben we de beroemde slimme Tom Swift achter de tralies! Je dacht zeker, dat je voorgoed van me af was, toen je het raam door klom en hem per vliegtuig smeerde, nietwaar? Het wordt tijd dat je eens leert inzien dat de grote Pedro Canova altijd krijgt wat hij hebben wil, al duurt het soms ook een paar dagen of weken langer. Verzet tegen mij is nutteloos, jongmens. Ik heb jou, ik heb ook je beroemd Vliegend Laboratorium, ik heb je ingenieur Hanson en ik krijg al het kostbaar uranium dat hier begraven ligt, in handen. Ik ben de leider der rebellen, jongetje Swift. Ik, Pedro Canova! Het geld dat dit uranium zal opbrengen, zal mij heer en meester maken over Verano en Batco inplaats van de oude, zwakke president die nu in de hoofdstad van Batco zetelt. Ik Pedro Canova, de rebel, zal zegevieren!”

„Zie, zo! Dus dáár hebben we de beroemde slimme Tom Swift achter de tralies!”

Hij hief zijn karwats in de hoogte en brulde de laatste woorden luid en triomfantelijk uit.

Het was tevens ook de laatste triomfantelijke brul die hij voorlopig zou geven, want achter hem barstte een salvo geweervuur los. Ergens achter de rotswanden klonken commandoʼs... nog enkele schoten en een kort bevel.

„Handen omhoog, daar!”

De wachtpost die was opgesprongen, stond nu onbewegelijk, met de handen in de lucht.

„Lafaard!” brulde Canova, rukte zijn paard om en sprong dwars over het uitgedoofde vuur, tussen de rotsblokken door, naar voren. Schoten knalden... uitroepen, klanken... Roberts en de drie gevangenen kwamen hun hol uitrennen, juist op tijd om te zien hoe Pedro Canova, de zegevierende rebellenleider, nu zonder paard en met geboeide polsen, tussen enkele Batco-soldaten terug werd geleid naar het ijzeren traliehek. Achter hem aan kwam niemand minder dan Rip Hulse met een kapitein van het Batco-leger en die werden weer gevolgd door een peloton soldaten.

„Rip!” riep Tom.

„Tom!” lachte Rip. „Hoe krijg ik dat stomme hek open?”

„Met een sleutel. De ex-schildwacht daar heeft hem.”

Die ex-schildwacht haastte zich, het hangslot te openen en de bevrijding van John Roberts en zijn medegeleerden was nu wel definitief een feit. Rip vertelde haastig datgene wat Tom Swift nog niet wist: hoe hij via het Stoomschip Garner een radiopeiling had gekregen, in zijn straaljager was geklommen, de Batco-soldaten door middel van helicopters bij het aanbreken van de dag overal in de buurt had laten landen. Hij kreeg alle medewerking van het Batco-leger, want hun generaal Diaz was al wekenlang aan het zoeken naar de eigenlijke schuilplaats der rebellen en hun leider, zonder dat men die had kunnen vinden. Canova weigerde hardnekkig te antwoorden op de vragen die men hem stelde, maar enkele der hier en daar opgepikte rebellen waren maar al te bereid om te vertellen waar Bud ergens gevangen was gezet en het duurde niet lang of Tomʼs oude vriend kwam met de duimen in zijn broeksriem aanwandelen.

„Ha, die Tom!” zei hij. „Je ziet, het is makkelijker een paling vast te houden dan de piloten van STRATOSTER.”

Op het veld waar Tom die nacht was geland, stonden twee militaire hefschroefvliegtuigen, met mitrailleurs bewapend. De radio in de voorste ervan begon te tetteren en gaf berichten door van operaties op andere delen van het rebellenfront. De cirkel die de Batco-troepen hadden gelegd, werd nauwer aangehaald. Ten Oosten waren, in een vallei, een kwartier tevoren Fritz Manuel, Miguel en de hoofdpiloot van de bende, die in een vliegtuig wilden ontsnappen, door een bewapende helicopter overvallen en gearresteerd. De soldaten klommen in hun eigen machines, nadat zij hun gevangenen onder sterke .bewaking hadden opgesloten in de rotsgrot die tot dan toe John Roberts en de zijnen had geherbergd. Tom en Bud, in hun eigen SWINGER, volgden de militaire machines naar de plaats waar zij de STRAALRACER, gecamoufleerd, de nacht tevoren hadden achtergelaten.

Het was een pracht van een overval! Een der militaire machines bleef in de lucht hangen, vlak boven de kloof, met twee machinegeweerlopen de STRAALRACER bestrijkend. De tweede machine landde in de kloof, en binnen vijf minuten waren Vladimir plus zijn detachement Indianen, die juist in de kombuis bezig waren, te ontbijten, gevangen genomen. Hanson en Kokkie waren ongedeerd, en de ingenieur haastte zich, aan de nog steeds lelijk naar hem kijkende kok uit te leggen, dat het juist zijn bedoeling was geweest, Vladimir zólang aan de praat te houden, dat Rip Hulse tijd zou vinden, met voldoende hulp te arriveren.

„Suf dat ik daar niet aan gedacht heb”, erkende de kok, een tikje beschaamd. „Ik had kunnen weten dat ik uwes kon vertrouwen, mijnheer Hanson. Maar ik was ook in de war, zullen we maar zeggen.”

„Laten we dat maar zeggen”, zei de ingenieur lachend, en keek plotseling op. „Nog méér vliegtuigen! Wie komt dáár nu weer?”

Tot ieders stomme verbazing was het een klein, roodgelakt hefschroefvliegtuigje, dat in de kloof landde... en waaruit Tomʼs vader plus senor Ricardo te voorschijn kwamen!

„VADER!” riep Tom. „Hoe komt u nu ineens uit de lucht vallen. Vertel me niet dat u al die tijd achter koppen koffie op een terrasje aan een nieuwe uitvinding hebt zitten werken, zonder iemand iets te laten weten.”

Swift Senior schudde zijn zoon hartelijk de hand.

„Dat nu niet bepaald, jongen. Ik werd gevangen gehouden door een zekere mijnheer Bonomo en ben pas vanochtend bevrijd door de soldaten van generaal Diaz.”

„En wie is die meneer Bonomo nu weer?”

„Dat is de verrader in het Hemispak-Genootschap. De man die aan Pedro Canova het valse toegangsbewijs verschafte. De man die onze plannen uitviste en aan de rebellen doorgaf. Hij was het genie dat al die technische snufjes bedacht waar we hier zoʼn last mee hebben gehad. Hij heeft jouw radiogesprekken met de minister van justitie afgeluisterd en de politie uitgeschakeld door even later op te bellen met het bericht dat jij je plannen had veranderd. Een mooi heer, die Bonomo. Maar toen Rip Hulse hier de boel op stelten ging zetten en het Leger ingreep, met generaal Diaz aan het hoofd, was zijn spel gauw uit.”

De gevangenen werden nu bijeen gebracht, en stuk voor stuk ondervraagd. Na onderzoek van hun hoofdkwartier werd ook een complete lijst gevonden met namen en adressen van hun helpers in de Verenigde Staten. En zowaar. Op die lijst stonden ook de namen van het paar dat Sandy in het bos had opgejaagd en vastgebonden.

Eén radiobericht naar de FBI in Washington was voldoende om die fraaie lieden te laten oppakken.

„Eigenlijk jammer dat de FBI ze nu pikt”, vond Bud, die kauwgum kauwend naast de zendapparatuur stond. „Mis ik mijn kans om die vent een flink pak ransel te geven.”

Tom grinnikte: „Je kunt je spieren hier voor wat nuttigers gebruiken. We hebben nog altijd wat graafwerk te verrichten. Uiteindelijk is deze hele heibel begonnen om het uranium dat hier te vinden is. Kom mee.”

* * *

Pas vlak na de lunch, om twee uur, was de verwarde boel zo geordend dat het uranium-onderzoek kon beginnen. Tom startte de hefmotoren, liet het Vlieglab heel voorzichtig uit de kloof opstijgen en zette de machine aan de grond, vlak boven de plaats waar de laatste aardverschuiving had plaats gevonden. Vandaar daalden de geleerden met Geiger-Müller-tellers in het dal af en het duurde niet lang, of zij verzamelden zich allen op één bepaalde plaats, waar hun tellers als dollen rikketikten rond een grillig gevormde, dofzwarte rots, die het centrum scheen te zijn van de ongekend hevige radioactiviteit. Met pikhouwelen sloeg men er een stuk af, en in draf ging het terug naar het Vlieglab, waar in het speciale spectograaf-laboratorium de nodige instrumenten werden ingeschakeld. Het was begrijpelijk dat ook John Roberts en de bevrijde geleerden, hoe uitgeput zij ook waren, dit mee wilden maken, want uiteindelijk was hun gehele expeditie juist hierom begonnen!

Twee uur later was het resultaat van de spectograaf-analyse bekend.

„Heren,” zei Tomʼs vader. „We hebben hier, voor de eerste maal op aarde, een brok gevonden van een der transuranium-elementen die nog nimmer eerder waren ontdekt.”

John Roberts opperde als theorie, dat het brok rots, dat door de aardverschuiving was vrijgekomen, best een meteoorsteen kon zijn of een stuk daarvan, lange tijd geleden op aarde terecht gekomen vanaf een andere planeet.”

„Is mogelijk”, erkende Swift Senior. „Het atoomgetal kunnen we hier aan boord niet precies bepalen, maar dat is van later zorg. Daarvoor hebben we de nodige apparaten wel op STRATOSTER. In ieder geval is dit element vele malen gevaarlijker dan plutonium of americum. En we mogen ons gelukkig prijzen, dat dit zeldzaam element niet in handen is gevallen van de rebellen, en via hen bij de mensheid kwaad gezinde machten.”

Senor Ricardo hief de hand en verzocht om stilte: „Ik wil hier een woord van oprechte dank uitspreken aan de beide Swifts, vader en zoon, plus hun medewerkers, zonder welker hulp deze expeditie zeker nooit tot een goed einde zou zijn gebracht. Driemaal hoera voor STRATOSTER!”

Het straalschip sidderde van de langgerekte en gemeende toejuichingen. Senor Ricardo besloot: „Ik meen, te zullen spreken uit naam van het Genootschap Hemispak als ik voorstel, het nieuw ontdekte element te dopen met de welverdiende naam: Swiftonium!”

* * *

De terugreis werd aangevangen om negen uur de volgende ochtend. Bud fungeerde als piloot en beide Swifts zaten achter hem. Zodra de STRAALRACER op haar juiste koers lag, informeerde Bud: „Zo. En mag ik nu vragen wat het volgende klusje is, dat voor ons in de toekomst verborgen ligt?”

Tom knipte een oogje tegen zijn vader en antwoordde: „Wat zou je ervan zeggen als we eens gingen proberen een gat dwars door de aarde te boren? Zou een hoop reisgeld en last uitsparen.”

Bud keek eventjes ontsteld om, zeggend: „...maar het inwendige van de aarde is toch witgloeiend...?” besefte dan dat hij bij het been werd genomen, en wendde zich knorrend af: „Alle gekheid op een stokje. Is dat nog niet bekend?”

Toms vader nam het woord: „Min of meer, Bud. Tijdens mijn gevangenschap, toen ik me verveelde, ben ik weer gaan puzzelen aan die geheimzinnige tekens op dat projectiel dat...”

„O, ja. Dat ding van Mars. Hebt u die tekens uitgekiend?”

„Ik meen van wel. Volgens mij is het een boodschap van een groep geleerden op Mars die ons vragen, hoe ze het klaar moeten spelen in de dampkring, die als een dichte gordel onze Aarde omgeeft, door te dringen.”

„O. En hoe moeten we ze dat vertellen? Op een prentbriefkaart die we met een luchtafweerkanon afschieten?”

„Neen. Zij stellen ons voor, een stratosfeerschip te maken en een van hun straalschepen te ontmoeten op een plaats in het heelal, buiten de dampkring van onze Aarde.”

„Frisse morgen”, zei Bud. „Nou, goed dan. Gaan we even een hemelraket bouwen. Zo gebeurd. Pak weg.”

Hij gaf wat meer gas en het Vlieglab huilde voort, hoog door de ijle lucht.

Het zou nog wel even duren, eer het zover was, want de Swifts hadden steeds met gevaarlijke en slimme vijanden rekening te houden.

De verdere avonturen met deze vijandelijke tegenstanders leest u in Deel II van de STRATO-STERVAART-Serie:

EEN STRAALDUIKBOOT ONTSNAPT!

INHOUD

Hoofdstuk

I. | Een boodschap uit het heelal
II. | Sluipaanval
lIl. | Een wetenschappelijke dief
IV. | Gevaar!
V. | Spionnage
VI. | De klik-teller
VII. | Proefvluchten
VIII. | Geniaal idee te middernacht
IX. | Spookfoto's
X. | Een bedreiging wordt ten uitvoer gebracht
XI. | Jacht op spionnen
XII. | Ongehoord hoog losgeld
XIII. | Stratosfeervlucht
XIV. | Een briljante formule
XV. | Operatie oerwoud
XVI. | Moedige achtervolging
XVII. | Een zelfrichtend projectiel
XVIII. | Camouflage
XIX. | Een geheim landingsterrein
XX. | Een lawine
XXI. | Een vijandige begroeting
XXII. | Een nood-uitvinding
XXIII. | Gevangen!
XXIV. | Kokkieʼs probleem
XXV. | Een verbazingwekkende ontdekking