Strato Stervaart serie

2

Een

Straalduikboot

ontsnapt !

Bewerkt door

WILLY VAN DER HEIDE

I

AAN DE DOOD ONTSNAPT!

Het rode signaallampje flitste aan op het enorme contrôlebord van het interne televisienetwerk van”STRATO-STERVAARTEN N.V.”, de kolossale Amerikaanse onderneming met als doel het organiseren van stratosfeervluchten. Een blonde jongeman van ongeveer negentien jaar met diepliggende, blauwe ogen richtte zich op van het tekenbord waarop de blauwdrukken van een onderzeeboot lagen uitgespreid, en schakelde de televisiefoon in.

“Wat is er aan de hand?” vroeg Tom Swift, toen het gezicht van Kane, hun verbindingsman in Florida, op het scherm verscheen. Het beeld verwijdde zich en de man in Florida was nu te zien tegen een achtergrond van palmbomen.

“Wéér een aanval op een schip in de Caraïbische Zee”, zei Kane. “Ik ben op het ogenblik in Marlinbay met enkele der overlevenden. Ik heb slecht nieuws voor je: een vrachtschip met passagiersaccomodatie, de NANTIC, is tot zinken gebracht en je oom’s naam staat op de verlieslijst.”

“Oom Ned?”

“Is als vermist opgegeven, evenals de kapitein en een steward. De rest van de bemanning kwam aan wal in reddingboten.” Kane gaf de microfoon over aan een dikke man die zenuwachtig stond te vertellen: “...maar ik weet waarachtig niet wat er precies is gebeurd. Niemand anders weet het. Ik zat op dek te lezen, toen — flang! — ik mijn bewustzijn verloor. Toen ik weer bijkwam, was het schip al aan het zinken en ik werd in een reddingboot geholpen. Een tijd later werden we door een tankboot opgepikt.”

Kane vroeg hem: “Heb je dan geen kanonvuur gehoord, of een ander soort ontploffing?”

“Niets dan een vliegtuig, hoog boven ons.”

“Is het mogelijk dat de drie vermiste mannen in een andere reddingboot zaten, die nog niet is gevonden?”

“Dat is natuurlijk mogelijk.”

Een officier van de Kustwacht kwam in het televisiebeeld, en deelde Kane mede, dat overlevenden van soortgelijke aanvallen op andere schepen eveneens melding hadden gemaakt van het horen van een vliegtuig, vlak vóórdat zij het bewustzijn verloren. Maar in die aanvallen werden de passagiers beroofd van al hun waardevolle bezittingen, voor zij weer tot bewustzijn kwamen. Al die schepen waren echter niet tot zinken gebracht. Het laatste wel.

“Kane, ik moet eerst even weg,” kondigde Tom aan, en rende zijn kantoor uit. In een jeep gesprongen, reed hij ijlings naar het laboratorium van zijn vader, in steeds groeiende ongerustheid over de vermissing van zijn oom, Ned Newton, die een zeer goede vriend van zijn vader was. Swift Sr en Ned Newton hadden samen de oorspronkelijke SWIFT-CONSTRUCTIE MIJ opgericht, een beroemde onderneming, die door Tom Swift's vader gedane uitvindingen fabriceerde. In de verschillende, over het land verspreide fabrieken van dit concern waren eigen televisiestations ingericht, en een soortgelijk netwerk werd nu ook gebruikt door STRATO-STERVAARTEN N.V., een kilometerslange collectie moderne fabrieksgebouwen en landingsbanen, waar Tom en zijn vader hun nieuwe uitvindingen beproefden. Tom's gewone glimlach van genoegen en trots, als hij de prachtige gebouwen voorbijreed, was nu geheel afwezig... hij piekerde over het lot van Ned Newton. De jeep kwam met gierende banden tot stilstand vóór het glas-en-stalen-laboratorium waarin zijn vader placht te werken. Tom rende naar binnen, maar werd tegengehouden door een secretaris.

“Uw vader is niet hier, mijnheer Tom. Ik heb hem al getracht te bereiken in de ondergrondse hangar, maar daar krijg ik geen antwoord. Er is een dringende boodschap voor hem van het Ministerie van Marine.”

“Zal ik wel aannemen,” besliste Tom, en nam de hoorn op.

“Spreek ik met mijnheer Swift?”

“U spreekt met Swift Jr.”

“O, juist,” zei de stem.

“U spreekt met Admiraal Hopkins van de Marine-Inlichtingendienst. “

“Ik heb vader vaak over U horen spreken, Admiraal. Kunnen wij iets voor U doen?”

“Tom, wij hebben jullie technisch vernuft nodig om de daders van deze overvallen op schepen op te sporen.” — De Admiraal legde uit dat de Marine er niet in geslaagd was, te ontdekken met wát voor middelen alle opvarenden der overvallen schepen bewusteloos werden gemaakt vóór de overvallers voet aan dek zetten. Het stond wel vast, dat geen handlangers aan boord der betrokken schepen waren geweest, maar dat maakte het mysterie nog duisterder. Wie waren deze onbekende zeerovers en hoe was het mogelijk, dat zij, na plundering der schepen, zo snel en spoorloos verdwenen?

Tom luisterde aandachtig, en beloofde: “U kunt erop rekenen, dat wij U naar beste vermogen zullen helpen, Admiraal. Vader en ik hebben een speciale reden om deze bandieten een hak te zetten.” (Het zou niet het eerste mysterie worden dat Tom had opgelost. In zijn Vliegend Laboratorium had hij een troep zéér slimme spionnen, die vooraanstaande geleerden hadden ontvoerd, weten op te sporen).

Toen Tom aan Admiraal Hopkins de vermissing van Ned Newton vertelde, kreeg hij ten antwoord dat volgens de Marine de NANTIC waarschijnlijk tot zinken was gebracht, omdat er iets met de plannen van de aanvallers was misgelopen.

“Het is bijvoorbeeld niet ondenkbaar,” ging de Admiraal voort, “dat je oom Ned het bewustzijn niet verloor, evenals de anderen.”

“Aha. Dus U denkt, dat de piraten hen toen, uit vrees dat hij hun verdovingsmethoden had ontdekt, gevangen namen?”

“Dat zou kunnen, ja. En als wij Ned Newton zouden kunnen opsporen, konden we van hem wel eens véél interessants vernemen.”

Tom verzekerde nogmaals, dat zijn vader en hij naar vermogen zouden helpen, belde af en reed in zijn jeep naar de ondergrondse hangar van STRATO-STER. Hij richtte de straal van een electronische sleutel op de deur, sprintte de trappen af en vond zijn vader met een rekenliniaal in de hand onder één der enorme vleugels van de STRAALRACER, het kolossale, door de Swifts gebouwde, Vliegend Laboratorium. Zijn vader nam het nieuws met een strak gezicht op, en gaf als enig direct commentaar: “Ik heb nog één hoop, Tom: dat Ned een middel vindt om ons een berichtje te sturen. Ned is altijd een erg vindingrijke en handige figuur geweest.”

Tom sloeg zich met de vlakke hand tegen het voorhoofd: “Vlak vóór hij op reis ging heb ik hem een van die 20-meter zenders gegeven, die ik in een potlood heb gebouwd. Laten we hopen, dat de zeerovers dat niet in de gaten hebben gekregen. In ieder geval...”

“Moeten we alles gereed houden om terstond te hulp te snellen op het eerste seintje van hem.”

“Dàt natuurlijk, vader. Maar waarom zouden we de STRAALRACER niet nemen en vanuit de lucht het stuk zee afzoeken, waar de NANTIC is gezonken. Het blijft altijd mogelijk dat oom Ned geen gevangene is, maar ergens in een boot hulpeloos ronddobbert. Vinden we op die manier iets, dan kunnen we met dag, en nachtploegen mijn nieuwe tweemans duikboot af, maken en daarmee op de zeerovers gaan jagen.”

Swift Sr schonk zijn zoon een onderzoekende blik.

“Denk jij soms dat de zeerovers vanuit een duikboot opereren? Ik meende, dat er een vliegtuig in betrokken was.”

Tom schudde het hoofd.

“Een combinatie van de twee, denk ik. Vanuit een vliegtuig wordt een soort verdovende straal op het schip afgestuurd, en daarna overvallen de bandieten het hulpeloze schip vanuit een duikboot.”

Tom's vader moest toegeven, dat dit een zéér aannemelijke verklaring was, gaf zijn zoon opdracht naar huis te telefoneren, dat zij voorlopig niet zouden komen eten en ging zèlf de machtige motoren van de STRAALRACER opwarmen.

* * *

Twintig minuten later steeg het statige straalschip op van de kilometerslange startbaan van STRATO-STER, en koerste Zuidwaarts naar de Caraïbische Zee. Een uur later was de speurtocht in volle gang: nu eens hoog boven de watervlakte, dan weer zo laag dat de buik van het straalschip bijna de golftoppen beroerde. Geen vierkante centimeter van het gebied, waarbinnen een overlevende kon ronddobberen, ontkwam aan een grondig onderzoek. Maar het resultaat was nihil, en met tegenzin moest Tom's vader tenslotte order geven de neus van het straalschip huiswaarts te wenden.

“Laten we hopen dat oom Ned gevangen genomen is, en nog leeft,” zei Tom kort. Vader en zoon wisselden geen woord meer tot het moment dat de STRAALRACER op de startbaan was geland. Het was weer Tom, die begon: “Hoe langer ik er over nadenk, vader, hoe meer ik overtuigd raak, dat oom Ned gevangen wordt gehouden. Met mijn nieuwe straalduikboot zou ik die heren een lelijke poets kunnen bakken.”

Zijn vader was het daar volkomen mee eens en met nieuwe hoop vervuld betraden zij Tom's nieuwe laboratorium, waar zij Bud Barclay, Tom's beste vriend, die juist van een lange reis was teruggekeerd, in een leren armstoel op hen vonden wachten. Bud was een knappe, donkerharige jongeman, van stevige botten en spieren voorzien. Hij had jarenlang met Tom aan STRATOSTER- experimenten samengewerkt.

“Ha, die Bud”, begroette Tom hem. “Blij je weer terug te zien. Om half vijfheb ik een afspraak met mijn zuster Sandy op het oude vliegveld. Zin om mee te gaan?”

“Altijd. Maar wat hoor ik voor een verhaal over oom Ned?”

Tom deelde in het kort mede, wat er gebeurd was en Bud knikte een tikje grimmig.

“Ik had al zo'n idee, dat je me wel eens nodig kon hebben voor een klopjacht in de Caraïbische Zee. Daarom ben ik zo rap hierheen gekomen.”

Tom sloeg hem hartelijk op de schouder.

“Vader en ik hadden geen succes in de STRAALRACER. Misschien vangen wij meer in mijn twee-mans duikboot.”

Bud stond op, trok zijn das recht en keek op de klok.

“Kunnen wij niet beter zorgen dat we Sandra op tijd opvangen? Vóór dat iemand anders haar het slechte nieuws van oom Ned vertelt?”

Sandra Swift, die door haar familie en vrienden Sandy werd genoemd, was een jaar jonger dan haar broer, maar toch reeds een ervaren pilote. De jongens verlieten het laboratorium in een jeep en vertrokken in volle vaart. De lucht was stralend blauw en de zon heet.

“Prachtdag om te vliegen”, merkte Bud op. “Er gaat toch niets boven vliegen”.

Tom gaf grinnikend ten antwoord: “Uitgezonderd rondvaren in mijn nieuwe duikboot, jongeman.”

“Ik weet eigenlijk maar deksels weinig van die laatste uitvinding van jou af, Tom. Ik heb weinig om handen op het ogenblik, en ik wil je er dolgraag mee helpen. Onze straalvlucht het heelal in kan tóch de eerste maanden nog niet doorgaan.”

Dat had zijn reden. Enige tijd tevoren was een groot, torpedovormig voorwerp met een daverende klap komen aansuizen en had zich diep in het terrein van de STRATO-STER geboord. De zijkanten van het projectiel waren overdekt met wiskundige formules. Na het moeizaam ontcijferen van deze code had Tom uitgekiend, dat deze een boodschap inhield, afkomstig van de bewoners van een andere planeet. Vanaf die dag was het Tom's hartewens, die planeet een bezoek te brengen, maar allereerst moest zijn laatste uitvinding, de straalduikboot, gereedkomen. Die tweemans-straalduikboot was berekend om te worden geleverd als snelboot voor veilig oceaanverkeer, vooral naar afgelegen gebieden zoals Australië en Afrika. Een duikboot, immers, heeft geen last van stormen en orkanen. Deze duikboot werd voortbewogen, niet door een schroef, maar door een waterstroom, die onder grote druk door speciale buizen achterwaarts werd uitgespoten: hetzelfde principe als dat van een straalmotor, maar nu op water toegepast inplaats van op gloeiend gas. Tom's straalduikboot had een atoomreactor, met als brandstof Swiftonium, het radioactieve isotoop, dat de beide Swifts in Zuid-Amerika hadden ontdekt. Om de bemanning van de straalduikboot tegen de gevaarlijke gammastraling te beschermen, was de hele reactor omgeven door een tien centimeter dikke laag tomasiet: een sterk, hittebestendig plasticmateriaal, dat gammastralen veel beter absorbeerde dan de zware loodmantels die vroeger werden gebruikt. Voorts had deze nieuwe onderzeeër een dubbele wand. De neus echter bestond uit een doorschijnende kegel, zo helder als glas, van transparant tomasiet. De wand was van buiten bespoten met een laag speciaal tomasiet, dat geluidsgolven niet terugkaatste, maar verend opving, zodat deze duikboot door gewone geluidsdetectie-instrumenten niet kon worden opgespoord. Bud luisterde bijna ademloos naar Tom's uiteenzetting van dit alles, maar viel hem nu in de rede: “Je hebt me nog steeds niet verteld, hoe die straalaandrijving precies werkt.”

“Dat is erg eenvoudig: de enorme hitte, opgewekt door de atoomreactor, zet water om in stroom, die een turbine aandrijft, welke op haar beurt weer pompen in beweging zet, die een stroom zeewater met enorme kracht achterwaarts uitstoten. Alles wat ik nog moet vinden, Bud, is een methode om de snelheid te regelen. En ik heb óók nog geen bedrijfszeker systeem om de waterinzuigbuizen schoon te houden.”

“Eén ding tegelijk, schipper”, weerde Bud af. “Hoe ben je van plan, de snelheid te regelen?”

“Dat wilde ik doen door een batterij cadmiumstaven. Naarmate die dieper in de kernreactor worden geschoven, wordt de kettingreactie der atoomsplitsing vertraagd, en minder hitte ontwikkeld. Hoe méér de staven worden uitgetrokken, hoe intenser de hittegraad en dus ook de stoomontwikkeling.”

Intussen waren zij op het vliegveld aangekomen, en in de blauwe lucht verscheen nu een zwart stipje, dat snel groter werd. Bud bestudeerde het met kennersblik.

“Is dat niet een van jouw POSTDUIF-types?”

“Dat heb je goed gezien. Sandy demonstreert er een aan een klant. Laten we op de contrôletoren gaan staan.”

De man daar, die per radio de binnenkomende en vertrekkende vliegtuigen leidde, vertelde hen dat de POSTDUIF al bericht had gekregen, rechtstreeks te landen, en beide jongens zagen het kleine, snelle vliegtuigje elegant tegen de wind inzwenken.

“Die zus van jou gaat met een vliegtuig om als een Hollandse jongen met zijn fiets,” zei Bud bewonderend, en greep plotseling Tom's arm: “Kijk uit! Dat gaat niet goed daar!”

Een klein, rood vliegtuig, ongeveer even hoog als dat van Sandy, kwam in een hoek op haar toevliegen. De man aan de radio zat al in zijn microfoon te schreeuwen: “Dansitt!... Het vliegtuig van Sidney Dansitt... Zwenk onmiddellijk terug! U hebt geen toestemming om te landen!”

Maar de piloot van de rode machine vermeerderde zijn snelheid, bleef op dezelfde koers vliegen, ondanks het dringende geroep van de radioman in zijn microfoon, en stuurde recht op de POSTDUIF af. Sandy scheen zich van geen gevaar bewust te zijn... zij had waarschijnlijk haar radio weer uitgeschakeld na verkregen toestemming tot landen. Tom en Bud stonden hulpeloos en met gebalde vuisten, toe te zien.

“Sandy! Kijk uit!” brulde Tom onwillekeurig.

Precies of zij Tom’s roep had gehoord, schoot Sandy's vliegtuig plotseling schuin omhoog, met op vol gas brullende motor. De rode machine gierde vlak onder haar door, en maakte vijf tellen later een roekeloze landing. Tom's ademhaling kwam langzaam weer op gang. Bud Barclay was zo wit als een laken.

“Die verdraaide idioot!” schreeuwde hij. “Voor een kwartje sla ik hem de schedel in met een leeg benzineblik!”

De jongens renden de trappen van de contrôletoren af en holden over het veld naar het rode vliegtuig van Sidney Dansitt, dat naar hen toe kwam taxiën. Plotseling kwam een man van de zijkant van het veld naar het voortrollende vliegtuig rennen. Het stopte nu. De deur van de cockpit ging open en de onbekende man klom erdoor. Tom, nog steeds voorthollend, was nog maar enkele tientallen meters van het vliegtuig af, toen het plotseling vol gas kreeg, en met loeiend rondwentelende propeller recht op hem af kwam stuiven!

II

EEN BRUTALE ONTKENNING

Bud Barclay en de radioman in de toren keken ontzet toe, terwijl Dansitt's rode machine op Tom af stormde... maar de jonge uitvinder, gewend aan snel denken, deed het enige wat hij doen kon: hij wierp zich plat op het beton van de startbaan. Terwijl hij nog viel gierde de punt van de linkervleugel over hem heen, zijn hoofd rakelings missend. Bud rende voorwaarts en zag zijn vriend overeind krabbelen, zijn vuist schuddend naar het nu al in een bocht hangende vliegtuig.

“Ben je O.K., Tom?”

Tom begon te hoesten, want zijn longen waren vol stof geblazen.

“Ik mankeer niets”, hijgde hij, het stof van zijn kleren kloppend. “Maar ik heb een appeltje met die Dansitt te schillen!”

“Dat zou ik ook zeggen. Hij probeerde je van kant te maken, dat is duidelijk genoeg. Maar waaróm?”

“Er zit vast en zeker meer achter dan wij weten. Ikzelf heb nooit van de vent gehoord. Weet niet eens wie het is. Maar ik kom er wel achter, reken maar.”

Tom begon nijdig terug te lopen naar de contrôletoren, stopte plotseling en raapte een blinkend voorwerp op.

“Wat heb je daar?” vroeg Bud nieuwsgierig.

Tom liet hem een muntstuk zien.

“Een Cubaanse peso. Moet je hier kijken!... De kop van een hond is over de oorspronkelijke beeltenis héén gestempeld.”

“Wat is dát nu voor gekkigheid. Wie slaat er nu hondekoppen op een muntstuk?”

“Mij ook een raadsel”. Tom liet het muntstuk in zijn zak glijden. “Ik vraag me af of Sidney Dansitt of zijn geheimzinnige passagier het mogelijk hebben verloren.”

Intussen was Sandy Swift goed geland met haar POSTDUIF, en de blauwe ogen van het meisje glinsterden, terwijl ze haar passagiere, juffrouw Carlton, voorstelde en de jongens vertelde hoe fortuinlijk zij was geweest met het vermijden van die botsing in de lucht.

“Het was heus méér dan alleen stom geluk”, zei juffrouw Carlton, met een stem die nog trilde. “Het was een prachtig staaltje van snel denken en handelen. Ik hoop dat ik van evenveel tegenwoordigheid van geest blijk geef als ik eenmaal zo'n POSTDUIF zelf bezit.”

Het kleine groepje wandelde naar het parkeerterrein en Tom stelde voor dat Bud de twee meisjes in zijn auto naar Shopton zou rijden.

“Want ik wil nog even hier blijven en die dolleman van een Dansitt in zijn kraag grijpen als die terugkomt.

“Goed idee. Breng mij een van zijn oren op een schoteltje”, grinnikte Bud.

Tom beklom weer de trap naar de glaskoepel van de contrôletoren en hoorde de radioman juist roepen: “Sidney Dansitt!... Oproep voor Sidney Dansitt! Bevel van de havenpolitie om terstond naar het vliegveld terug te keren. Met order geen landing te beproeven alvorens toestemming daarvoor is verleend.”

Er kwam geen antwoord binnen. De radioman herhaalde zijn bericht, wachtte nog even, en schakelde met een lelijk gezicht zijn microfoon uit.

“Wie is die Dansitt toch?” vroeg Tom hem.

“Een afgestudeerd student in de physica van de Universiteit. Een reuze eigengereid stuk mens die zich aan niemand stoort.”

“Geen verdere gegevens?”

“Niet veel. Hij bezit een eigen vliegtuig, en heeft de laatste tijd vrij veel vluchten gemaakt naar afgelegen plaatsen.” De radioman schoot overeind en wees: “Daar komt hij juist aan!”

Tom tuurde door het groenachtige glas van het grote raam en zag Dansitt's rood vliegtuig het veld naderen.

“Ik zal onze vriend eens een paar dingen gaan vertellen!” knorde Tom, ging de trap af en zag Dansitt een scherpe bocht draaien en naar beneden duiken zonder de voorgeschreven landingsfiguur uit te voeren.

“Echte, stoere jongen”, mompelde Tom nijdig.

Dansitt's vliegtuig suisde de startbaan af, en keerde, om daarna langzaam naar de parkeerplaats te taxiën, waar Tom al stond te wachten, verbaasd opmerkend dat Dansitt alleen uitstapte.

“Mankeert het jou soms in je bovenkamer!” riep Tom luid tegen hem. “Die stunts van jou kostten bijna drie mensenlevens.”

Dansitt keek hem geringschattend aan, één lip spottend opgetrokken.

“Je lijkt me anders nog springlevend genoeg. Waar ga je eigenlijk over te keer?”

Tom werd bozer en bozer.

“Je zag mij deksels goed vlak voor je vliegtuig staan. Dat je me niet geraakt hebt, kwam alleen omdat ik me bliksemsnel liet vallen.”

“Klets niet, man. Het was een toeval... Ik eh... Ik zat even naar de vloer van de cockpit te kijken.”

Tom stak een hand in zijn zak en bracht die weer te voorschijn met de Cubaanse munt op de open palm.

“Zocht je dit misschien?”

Dansitt staarde naar de munt en maakte een beweging als wilde hij ernaar grijpen, maar hield zich in en keek Tom onbeschaamd aan.

“Dat ding? Nooit eerder gezien.”

Tom stak de munt weer in zijn zak.

“Dansitt — luister goed. Nog één zo'n stunt als vandaag en je vliegbrevet wordt ingetrokken. Onthoud dát goed.” Hij keerde zich op zijn hakken om en begon naar huis te wandelen. Vijf minuten daarna kreeg hij een lift van een monteur in een jeep.

Thuis vond hij Sandy en zijn moeder in diep gesprek over de verdwijning van oom Ned Newton.

“Die onzekerheid is zo vreselijk,” zei zijn moeder.

“Ik heb echt medelijden met mevrouw Newton en Phillips.”

Sandy, die bij het raam zat, riep uit: “Daar komt paps aan! Hij loopt nèt of hij belangrijk nieuws heeft.”

En dat bleek juist. Tom's vader riep uit, nog voor hij goed en wel binnen was: “We hebben bericht van Ned gekregen.”

“Hoera. Dus hij leeft tenminste nog.”

“Ja, hij leeft, maar zit gevangen. Hij moet gebruik gemaakt hebben van dat zendertje dat jij hem hebt gegeven, Tom. Zijn boodschap was in code, maar ontcijferd luidt die:

NED GEZOND HOND ACHT DAGEN GEEN ANTWOORD ZENDEN.

Tom fronste en vroeg: “Hebt u enig idee wat HOND betekent, paps?”

“Geen flauw idee,” was het rustige antwoord.

“Misschien heeft het betrekking op de plaats waar hij gevangen wordt gehouden.”

“Waarschijnlijk bedoelt hij, dat hij acht dagen lang geen gevaar loopt. In die acht dagen moeten we dus uitvissen waar HOND is.”

Mevrouw Newton en haar dochter Phyllis waren dolblij toen de boodschap van mijnheer Newton hen werd bericht en Tom verzekerde, dat het zoeken naar Ned zo snel mogelijk zou worden begonnen. Onder het eten werd over niets anders gesproken.

“Konden we hem maar een bericht sturen of nadere gegevens vragen,” zei Tom. “Dat zou onze taak een hoop makkelijker maken.”

“Hij heeft ons gewaarschuwd: “GEEN ANTWOORD ZENDEN”, jongen. Dat seinde hij heus niet voor niets. Hij loopt vermoedelijk levensgevaar als we hem gaan seinen.”

Vader en zoon werden het er over eens dat — aangezien Ned vermoedelijk ergens op de Atlantische Oceaan werd vastgehouden — een duikboot het aangewezen middel was om Ned op te sporen. Na het eten gingen beide Swifts naar hun grote werkkamer gelijkvloers, waarvan de deuren openstonden en begonnen de problemen van de overvallen schepen te bepraten. De nacht begon te vallen en de eerste sterren verschenen.

“Paps, de mensen op die schepen werden zonder waarschuwing verdoofd, maar ontwaakten later weer zonder pijn of kwetsuren. Het lijkt mij dat de zeerovers gebruik maken van een hoogfrequente geluidsgolf, die de zenuwcentra van het lichaam beïnvloedt.”

“Dat lijkt mij heel aannemelijk,” gaf Swift Sr toe. “Wel jongen — we zullen detectivewerk moeten gaan verrichten om dat mysterie op te lossen.”

Tom stak een hand in zijn zak.

“Over mysteriën gesproken, Paps: kijk eens wat ik vandaag voor vreemds op het vliegveld heb gevonden.”

Swift Sr bekeek de vreemde munt van alle kanten, terwijl Tom hem vertelde, wat voor vreemde dingen er die middag zoal waren gebeurd. Zijn vader vroeg nadenkend: “Dus jij denkt, dat die Dansitt niet de waarheid sprak?”

“Daar ben ik van overtuigd.” Tom legde de munt op een bureau en haalde enkele nieuwe schetsen uit zijn zak, om het probleem van de waterinzuigbuizen op zijn duikboot te bespreken. Op dat ogenblik werd de nachtelijke rust verscheurd door een huilend geluid, dat elk moment luider werd.

“Ons inbrekersalarm! Iemand probeert binnen te dringen!”

Dit alarm trad in werking, zodra het magnetisch veld rond het Swifthuis werd verstoord. Om zelf het huis te kunnen bewonen zonder voortdurend gejank, droegen de leden van de Swift-familie speciale neutralisators in hun polshorloges. Tom en zijn vader grepen twee krachtige staafbatterijen en renden naar buiten. De lichtstralen priemden door de duisternis, over tuin en grasveld. De bloedhonden begonnen verwoed te blaffen in hun hokken.

“Er is wel degelijk iemand in de tuin”, zei Tom. “Ik ga de honden loslaten.”

Maar nauwelijks had hij hun hokken bereikt, toen een rauwe gil de stilte van denacht vaneen reet. Tom remde af, beseffend, dat die gil uit het huis zèlf afkomstig was.

III

EEN WILDE ACHTERVOLGING

Maar wie had gegild?

Tom holde naar het huis terug, haalde zijn vader in, die blijkbaar de tuin had doorzocht, en ontdekte plotseling zijn zuster Sandra, die geknield zat bij een bewegingloze gestalte aan de rand van een perk rhododendrons. Ook Mevrouw Swift kwam nu naar buiten lopen en bereikte het groepje juist toen Tom het licht van zijn lamp op het gelaat van de bewusteloze figuur liet schijnen.

Bud Barclay! Tom onderzocht snel zijn vriend, maar kon geen andere beschadiging ontdekken dan een snel groeiende bult boven zijn rechteroog. Het zag ernaar uit, of Bud met een zwaar voorwerp was neergeslagen. Het duurde niet lang of Bud liet een kreun horen, begon bij te komen, en ging moeizaam overeind zitten.

Zijn hoofd betastend gromde hij: “Heb je hem te pakken gekregen?”

“Wie?” vroeg Tom snel. “We hebben niemand gezien.”

“Da's nou pech. Toen ik aan deze kant langs het huis liep, zag ik iemand rondsluipen en ik wachtte hem hier op om hem in zijn kraag te grijpen.”

Sandy keek hem met grote ogen aan.

“Maar hij zag jou het eerst, zeker.”

“Nee, zó ging het niet. Ik wilde jullie waarschuwen, en gooide mijn zakmes door het magnetisch veld om zo het alarm in werking te stellen. Toen begon ik hem te volgen.”

“Waarheen?” vroeg Tom.

“Hij sloop naar het huis toe met mij achter zich aan, maar op één of andere manier moet hij dat hebben gemerkt. Juist toen jullie naar buiten kwamen rennen en ik hem wilde bespringen, keerde hij zich om, en gaf me een klap met een eindje loden pijp of zoiets. De vent droeg een masker óók nog.”

“We zijn je een hoop dank verschuldigd, Bud”, zei Tom's vader dankbaar. “Als jij er niet geweest was, had die man misschien enkele van onze meest geheime papieren gestolen.”

Zij gingen allen tezamen weer het huis binnen, naar de grote werkkamer, waar Sandy Bud's voorhoofd met koud water begon te betten. Tom riep plotseling uit: “Mijn Cubaanse munt! Die is verdwenen!''

“En de schetsen van je straalduikboot zijn meteen vertrokken”, merkte zijn vader droogjes op.

Tom haalde de schouders op: “Die schetsen waren tè ruw om iets belangrijks te kunnen verraden.”

Mevrouw Swift vroeg zich af: “Maar hoe is die man binnengekomen? We hebben geen tweede alarm gehoord.”

Tom en zijn vader keken elkaar bezorgd aan. Deze indringer wist blijkbaar een methode om het alarmsysteem onschadelijk te maken.

“Dán was onze bezoeker geen gewone inbreker, maar iemand met wetenschappelijke scholing,” concludeerde Tom. Zijn vader stond over iets anders te denken.

“Ik kan me nog indenken dat iemand die duikbootschetsen komt stelen. Maar wie maalt nu om een gewone Cubaanse munt? Dan moet dat ding een speciale betekenis hebben.”

Bud Barclay vroeg: “Weet jij iemand Tom, die op dat ding gebrand is?”

“Zeker weet ik die! Mijn grote vriend Sidney Dansitt. Hij is ook de enige vreemde die wist dat ik die munt had. Maar zou hij dat ding zó vreselijk belangrijk vinden, dat hij ervoor gaat inbreken?”

Tom's vader merkte op: “Hij móét voor die munt zijn gekomen, want met geen mogelijkheid kon hij weten, dat jij de plannen voor de straalduikboot vanavond mee naar huis zou nemen, Tom”.

Sandra, die uit het raam had staan kijken, stelde voor: “Waarom laten we de bloedhonden niet los? Om te zien of zij een spoor kunnen vinden?”

Dat voorstel werd met bijval begroet en Tom en Sandy gingen naar de kennels, waarzij met opgewonden geblaf werden begroet. Eén voor één lieten zij de honden naar buiten, hen vasthoudend aan lange riemen. Het duurde niet lang of de verwoed snuffelende dieren vonden een spoor en trokken zó hard aan hun riemen, dat Tom en Sandy hen met moeite konden bijhouden. De jacht leidde hen in een bijna rechte lijn naar een dennebos in de nabijheid. Tom, die zaklantaarns had meegenomen, lichtte nu bij, want het spoor voerde de woest blaffende honden dwars door struikgewas en hopen varens, tot Sandy opgewonden uitriep: “Tom! Ik hoor iemand vóór ons uit.”

De honden werden nu steeds wilder en rukten verwoed aan hun riemen. Tom gaf zijn eigen hondenlijn aan zijn zuster en sprong vooruit, achter de vluchteling aan, die hij vóór zich uit door de struiken hoorde breken. Meter na meter won hij terrein.

“Sta, of ik schiet!” riep de jonge uitvinder, maar de vluchteling trok zich daar weinig van aan en Tom, hijgend achter hem aan rennend, herinnerde zich nu, dat er een eindje verder een zijweg was, waarop de man waarschijnlijk een auto had wachten. En inderdaad! Een halve minuut later sloeg in de duisternis grommend een motor aan en het licht van opflitsende koplampen verried. de plaats waar de machine stond geparkeerd, juist in beweging komend, toen Tom tussen de struiken uit te voorschijn dook... proberend op de achterbumper van de optrekkende auto te springen. De chauffeur accelereerde met vol gas in de eerste versnelling en stralen aarde en natte blaren spoten in Tom's gezicht. Twee tellen later was de auto al buiten bereik gegierd met grote snelheid de bocht omzwenkend.

“Tom... Tom! Ben je gewond?” hijgde zijn zuster, nog steeds het span bloedhonden in toom houdend.

Tom stond zich af te vegen en antwoordde wat korzelig: “Och nee... alleen wat modder. Maar doordat ik die rommel in mijn ogen kreeg, kon ik zijn nummerbord niet lezen. Laten we de honden maar naar huis brengen.”

* * *

De volgende morgen, aan het ontbijt, kwam het gesprek terstond weer op de gebeurtenissen van de voorgaande dag en nacht, en Tom was overtuigd van één ding: “Paps — er is vast en zeker verband tussen de plaats waar oom Ned gevangen wordt gehouden en die munt met een hondekop erop. Ik wil wedden dat de dief, die deze nacht hier was, één van de zeerovers is.”

“Dus als Dansitt vannacht hier was, is hij ook een van de zeerovers?”

“Ja. De radioman op het vliegveld zei dat Dansitt veel lange vluchten maakt. Het zou me niet verbazen als hij in zijn vliegtuig het apparaat bediende dat de passagiers van de overvallen schepen verdooft.”

“Hoho, Tom”, waarschuwde zijn vader. “Dat is een enorme opgave voor een eenvoudige student in de physica.”

“Pah! Al zijn leven is die zogenaamde physica-studie gewoon camouflage voor wat de vent werkelijk doet. Paps — ik vraag me af of de vibrator die zij gebruiken lijkt op het instrument dat ik voor de Regering aan het maken ben.”

“Alsjeblief niet!” zei Tom's vader geschrokken. “Dat is een strikt geheime opdracht, waarvan niets mag uitlekken.”

“Want”, ging Tom hardop denkend verder, “ik heb tegelijkertijd een neutralisator uitgeknobbeld om de trilling van mijn vibrator teniet te doen. Misschien zou ik die neutralisator tegen dat zeeroversvliegtuig kunnen gebruiken en zo hun verdovingsmethode waardeloos maken.”

“Geen kleine opgave, Tom”, zei zijn vader bedenkelijk, maar met een glans van belangstelling in zijn ogen. “Maar waar wilde je die neutralisator van je ergens opstellen? Op schepen waarvan de autoriteiten denken dat ze zullen worden overvallen?”

“Nee, paps. Dan zouden we een heel stel van die dingen moeten bouwen, voor elk schip één; of anders één machine van schip tot schip sjouwen. Ik zou het instrument liever op mijn straalduikboot monteren.”

Tom legde verder uit dat hij dan met zijn duikboot een vrachtschip zou kunnen volgen waarop een aanval verwacht kon worden. Zodra het aanvallend vliegtuig op het schip afdook, kon .hij de trilling met zijn neutralisator teniet doen en de zeerovers, menend een hulpeloos schip te betreden, zouden in werkelijkheid een val aantreffen, bemand met gewapende Marinesoldaten, inplaats van bewusteloze passagiers en bemanning.

“Een voortreffelijk plan!” erkende Swift Senior. “En verder?”

“Zelfs al zouden de piraten lont ruiken en ontsnappen, dan kan ik hen nog altijd volgen en zo de verblijfplaats van oom Ned te weten komen.”

Zijn vader grinnikte: “Ik hoor wel dat de zeeroversbende al zo goed als achter slot en grendel zit. Als ik je ergens mee kan helpen, Tom, hoor ik het wel.” Vader Swift keek op de klok, zag dat het tijd was voor de ochtendnieuwsbladen en schakelde de radio in. Het eerste bericht het beste deed de ganse familie met een schok rechtop zitten.

“Hier volgt een extrabericht dat zojuist is binnengekomen. Enkele uren geleden werd de NEPTUNE, een vrachtschip van de Stoomkustvaart-Maatschappij, overvallen. Alle passagiers zijn ongedeerd, maar geld, juwelen en een lading uranium werden gestolen. De MacIntosh-Dansitt Stoomvaart- Maatschappij, eigenaresse van de NEPTUNE, kan geen licht werpen op de mogelijke daders. Dit was dus wéér een schandelijke overval op een vreedzaam Amerikaans vrachtschip...”

Tom keek zijn vader aan.

“Hóórde u dat? De MacIntosh-Dansitt Stoomvaart-Maatschappij. Zou die iets te maken hebben met onze vliegende Dansitt?”

“Is natuurlijk mogelijk, jongen. Maar waarom zou een piraat een schip van zijn eigen maatschappij beroven?”

“Mogelijk om de politie op een dwaalspoor te leiden”, antwoordde Tom. “Ik ga navraag naar die Dansitt doen bij de directeur van zijn universiteit. Wie weet wat ik over hem te weten kom.”

IV

ONVERWACHTE BEWUSTELOOSHEID

Om negen uur die ochtend had Tom een afspraak met een van zijn ingenieurs, Sid Baker, onder wiens leiding een hogedrukproef zou worden genomen om te bepalen, hoeveel atmosferen de wand van de duikboot veilig kon weerstaan. Samen met zijn vader reed Tom naar de hoofdpoort van STRATO-STER, en vandaar gingen zij ieder huns weegs.

De constructieloods, waar Sid Baker al op hem stond te wachten, had een zwaar stalen toegangsdeur die aan wielen over een rail zijwaarts rolde zodra Tom er zijn electronische sleutel op richtte. Achter hem stroomden de werklieden naar binnen en spoedig was de enorme hall vervuld van het lawaai van draaibanken en klinkhamers, met hier en daar de blauwgroene vlammen van lasapparaten.

“Ze zijn nu bezig de commandotoren en de luchtbuis op de duikboot te lassen”, schreeuwde Baker in Tom's oor. “Vóór de middag is zij niet klaar voor de druktest.”

Tom knikte tevreden: “Dat komt prachtig uit, want ik wil nog een neutralisator aan dek monteren.”

“O.K. Tom... Laat ons maar weten wanneer je klaar bent.”

De jonge uitvinder verliet de loods om eerst eens naar Sidney Dansitt te gaan informeren. Hij klom in zijn jeep en reed naar het pas gereedgekomen laboratorium, waar hij de jeep bij de liftdeuren stopte. Een druk op de knop liet de deuren opzij rollen. Tom reed de lift binnen, steeg drie étages met auto en al en reed, boven aangekomen, de jeep op een snellopende transportband die hem, nog steeds achter het stuur zittend, naar het verre uiteinde van de honderden meters lange gebouw voerde.

Binnen in zijn kantoor draaide Tom het nummer van de Grandyke Universiteit, waar Dansitt was ingeschreven, en vroeg verbinding met de Directeur, doctor Allsopp, die hij goed kende.

“Hallo, Tom”, zei de directeur vriendelijk. “Wanneer komen jij en je vader weer eens een lezing voor ons houden om uit te leggen waar jullie zoal aan werken? Of zijn het allemaal Staatsgeheimen?”

“De meeste wel”, antwoordde Tom. “Ik bel U eigenlijk op over een student, genaamd Sidney Dansitt.” Tom gaf de directeur een beknopt overzicht van zijn vermoedens.

“Al wéér een klacht!” riep de directeur uit. “Ze stromen gewoon binnen, de laatste tijd. Om je de waarheid te zeggen, heb ik er ernstig over gedacht hem hier weg te sturen.”

“Zou U mij willen vertellen, waarom precies?”

“Och, waarom niet? Dansitt doet tè wilde dingen. Hij komt en gaat véél te ongeregeld en soms is hij dagen achtereen op reis zonder bekende redenen.”

“Weet U niet, waarheen hij gaat op die reizen? Dat is één van de dingen die ik graag wilde weten.”

“Helaas neen, Tom. Maar het is altijd in zijn vliegtuig, naar ik gehoord heb.”

Tom was teleurgesteld, dat de directeur zó weinig tastbare feiten wist. Op een vraag naar Dansitt's familie kreeg hij te horen, dat Sidney inderdaad een zoon was van de Dansitt die compagnon was in de MacIntosh en Dansitt Stoomvaartmaatschappij. De directeur voegde eraan toe: “Sidney is héél anders dan zijn hardwerkende, nauwgezette vader en zijn charmante moeder. Typisch geval van een verwend rijkeluiszoontje, en dat is erg jammer, want de jongen heeft een ongewoon goed stel hersens. Hij kon het in de wetenschap vèr brengen, als hij maar een beetje zijn gezond verstand gebruikte.”

Tom stelde nog enkele vragen, maar de directeur had nooit gehoord van een hondekop op een munt, of van bepaalde scheepsnamen. Het gesprek eindigde met een belofte van de directeur om Dansitt bij zich te roepen en hem te vragen wat hij de nacht tevoren had uitgevoerd.

Aangezien Tom niet over een scheepsregister beschikte, besloot hij om hun verbindingsman voor overzeese gebieden te vragen, wat hij wilde weten. Een paar tellen later was hij verbonden met Rick Dalton.

“Zeg Rick, vis eens voor me uit welke van die schepen die in de Caraïbische Zee zijn overvallen, aan MacIntosh en Dansitt behoren.”

“Zo snel mogelijk,” beloofde Dalton.

Een kwartier later flitste het rode lampje van de televisiefoon in het kantoor van de jeugdige uitvinder.

“Vlug werk, dat moet ik zeggen”, zei Tom prijzend.

“Och, ik heb even de kustwacht gebeld en die wist het me gauw te vertellen. De NEPTUNE is het enige aangevallen schip, dat eigendom is van MacIntosh en Dansitt.”

“Goed werk, Rick”, bedankte Tom hem. “Ik ga nu sluiten.”

Enkele minuten lang zat Tom zwijgend te peinzen. Hoe langer hoe meer raakte hij overtuigd, dat Sidney Dansitt op een of andere manier iets met de overvallen te maken had, maar tastbaar bewijs in die richting ontbrak, en Tom besloot verder gepieker daarover voorlopig opzij te zetten en de directe problemen van de dag aan te pak, ken. Drie uur achter elkaar werkte hij hard aan zijn neutralisator, met dat instrument in één hoek van het vertrek en zijn hoogfrequentgeluidsvibrator in een andere hoek. Het kostte hem heel wat moeite om de trimmers, waarmede de golflengtes werden geregeld, goed af te stellen, maar op het laatst was hij precies waar hij zijn wilde. Als de geluidsvibrator (die een geluidsgolf afgaf, véél te hoog om voor het oor waarneembaar te zijn) op volle sterkte werkte, en hij schakelde zijn neutralisator in, verdween de hoogfrequente trilling, die op een oscillograaf zichtbaar was, volkomen. Zelfs niet het flauwste golflijntje bleef op de kop van de kathodestraalbuis over.

Juist toen Tom met een voldane glimlach zijn apparatuur uitschakelde, klonk een zware stem uit de spreekbuis die direct naar het huisje van de bewaker bij de hoofdpoort leidde.

“Ha, die Tom!” riep de stem. “Effe tijd voor een oude kennis?”

Tom boog zich over de spreekbuis en riep terug: “Ha, die Kokkie, oude kombuizenonveiligmaker! Kom meteen hierheen! Ik had je niet zo gauw terugverwacht.”

Vrolijk fluitend wachtte Tom de komst af van Kokkie Winkler, de voormalige scheepskok, die beter koffie kon zetten dan iemand anders en sinds maanden de Swifts op al hun expedities vergezelde. De olijke dikkerd liet niet lang op zich wachten en verscheen, luid toeterend de transportband afrijdend, op een motorscooter.

“Daar kom ik aan!” brulde hij, zo hard remmend dat hij zowat van de band af slipte.

“Ho wat! Volle kracht achteruit! Roer hard aan bakboord! Ankers vallen!”

Hij zette de scooter tegen de gangmuur en begon Tom met beide handen op diens schouders te slaan.

“En wat hebben we intussen weer voor nieuws uitgevonden hè?”

Tom vertelde hem van de in aanbouw zijnde tweemansduikboot en Kokkie schudde triest het hoofd.

“Dat heb je er nou van, als je jullie alléén laat. Had je er niet ineens een driemansgeval van kunnen maken met een klein kombuisje derin?”

Tom gaf hem een enorme por in zijn enorme koksbuik.

“Als we jouw gewicht aan boord van die duikboot mee moeten nemen, wordt het ding twee keer zo groot. Maak jij hier maar eens wat voor me te eten klaar.”

De kok verdween en Tom telefoneerde met enkele van zijn constructie-ingenieurs. De druktest van de duikboot werd vastgesteld op vier uur in de middag, want op dat uur kon ook de zojuist gereedgekomen neutralisator gemonteerd zijn. De ingenieurs waren van mening, dat de kleine duikboot in staat moest zijn, op de meeste plaatsen tot op de bodem van de oceaan af te dalen.

“We zullen het spoedig zeker weten”, antwoordde Tom opgewekt, en ging zacht fluitend nog wat zitten werken tot kokkie heen zijn lunch kwam brengen. Na de lunch bleef Tom doorwerken tot hij werd gewaarschuwd dat de hijskranen gereed stonden om de duikboot te laten zakken in de enorme betontank, waarin de druktest zou plaatsvinden. Twee kolossale, op rubberbanden rijdende kranen droegen de miniatuurduikboot tussen zich in, reden over de betonnen startbaan en stopten aan de rand van het betonnen bassin, dat in de rotsbodem was uitgehakt. Op regelmatige afstanden waren in de betonwand rechtopstaande, polsdikke bouten aangebracht, waarmede later het tonnenzware ijzeren deksel zou worden vastgeschroefd. De glanzend zwarte romp van het duikbootje blonk in de middagzonneschijn met uitzondering van de doorschijnende, glazige neus. Alles stond nu gereed en de tank was met water gevuld. Zonder moeite lieten de rollende kranen het bootje in de tank zakken, waar het bleef drijven, terwijl de hijskabels werden losgemaakt. Tom klom op zijn uitvinding, opende de klep van de commando, toren, wuifde nog even ten afscheid en verdween naar binnen, waarna hij de toren boven zich sloot. Sissend en bruisend spoot het ballastwater in de tanks en langzaam zakte het bootje dieper in het tankwater weg. De twee kranen hesen nu het kolossale sluitdeksel op en lieten het over de rechtopstaande bouten zakken. Met twee man aan iedere moersleutel werden de moeren stevig opgeschroefd... een laatste vraag van Tom's vader of alles in orde was... een electrische bel begon te ratelen en vier hydraulische pompen persten extra water in de reeds gevulde tank. De rode wijzer op de drukmanometer begon snel te klimmen: tien atmosfeer... twintig atmosfeer... veertig atmosfeer... Elke atmosfeer druk op de manometer stond gelijk met een pressie van tien meter onder de oppervlakte van de oceaan. Vijftig atmosferen druk betekenden dus een diepte van vijfhonderd meter!

Binnen in zijn duikboot vlogen Tom's ogen heen en weer tussen de schalen en meters in de contrôleruimte binnen de doorschijnende neus. Naarmate de druk toenam, klonken vreemde geluiden uit de stalen wanden... gekraak, gepiep, en nu en dan een lichte siddering. De dieptemeter bleef klimmen... klimmen, tot zij een druk aanwees van honderdzestig atmosferen, gelijkstaande met een diepte van één mijl onder de oppervlakte der zee!

Plotseling begon Tom zich duizelig te voelen. Zijn linkerarm, die op een tafelrand had gerust, viel slap neer, en hij begon naar adem te snakken. Beseffend, dat hij gebrek aan lucht kreeg, wilde Tom met zijn rechterhand de klep van de zuurstoftank openen, om daarna op de rode knop te drukken die het signaal voor het einde van de test zou doorgeven. Maar geen van beide voorwerpen kreeg hij te pakken: zijn arm viel krachteloos neer en Tom zakte ineen.

V

EEN PIRATENOVERVAL

Niet wetend dat Tom hulpeloos in zijn straalduikboot lag, stonden Swift Sr en diens assistenten te wachten rond de betonnen druktank, wachtend op een signaal van Tom. Na een poosje keek Tom's vader op zijn horloge.

“Al drie minuten te laat”, zei hij bezorgd. Bud Barclay adviseerde: “Maak U geen zorgen over Tom. Hij wordt waarschijnlijk zó in beslag genomen door meters en wijzers, dat hij de hele tijd vergeet.”

Seconden tikten voorbij en de ingenieurs begonnen bezorgde blikken te wisselen. Tom's vader hief plotseling het hoofd: “Laat de druk dalen.”

Handen vlogen naar ventielen en door de stille zomermiddag klonk het sissen van onder hoge druk wegspuitend water. Kilogram na kilogram verminderde de druk per vierkante centimeter.

“Kalm aan, daar”, waarschuwde Baker.

“Als de druk te snel zakt, kan de neutralisator defect raken, of ontstaan ongelijke spanningen in de duikbootwand”. Aller ogen waren nu gevestigd op de teruglopen, de rode wijzer van de drukmanometer. Niemand zei een woord. Bij de zware moeren van het deksel stonden mannen gereed met schroefsleutels. De wijzer van de manometer sprong op nul en trilde even na.

“Moeren los!”

De mannen met de sleutels werkten als bezetenen en reeds reden de hefkranen op hun rubberwielen naderbij. De hijshaken werden in de smeedijzeren ogen gepikt en op het ogenblik dat de laatste moer werd verwijderd, begon het enorme deksel te rijzen. Alle omstanders klommen haastig op de betonnen wanden en staarden naar beneden in het stille water.

“Laat de tank leeglopen. Vlug!”

De veiligheidskleppen werden opengedraaid en tienduizenden liters water spoten weg door in de rotsen uitgeboorde kanalen. De straalduikboot lag op de bodem van de tank, maar het deksel van de commandotoren bleef gesloten.

“Tom!” riep Swift Sr. “Is alles in orde?”

Enkele der mannen probeerden iets te zien door in de doorschijnende neuskoepel, maar beneden in de tank, waar het zonlicht niet doordrong, was het donker. Een scherp bevel van Tom's vader deed iedereen opschrikken: “Er is iets niet in orde, daarbinnen. Breng een paar hydraulische dommekrachten en breek het deksel van de commando-toren open.” De hydraulische cricks werden onder de overstekende rand van de toren geplaatst en opgepompt. Met een knal sprong het deksel uit zijn scharnieren. Bud Barclay, die in spanning had staan wachten, liet zich door het gat zakken, zocht zijn weg door de donkere duikboot en vond Tom in de contrôleruimte, bewegingloos en plat op zijn gezicht liggend. Sterke handen hielpen Bud om Tom's slappe lichaam naar boven te trekken. Het hart van de jonge uitvinder klopte nog, maar zijn ademhaling was zeer zwak.

“Naar de verbandpost en onmiddellijk zuurstof toedienen”, beval Tom's vader.

Een groot kwartier later begonnen Tom's oogleden te bewegen en kort daarna ging hij met een ruk overeind zitten, verbaasd rondstarend naar de gezichten om hem heen.

“Waar ben ik? Hoe laat is het? Wat is er gebeurd?”

Het gezicht van zijn vader vertoonde een opgeluchte glimlach.

“Jongen, wat heb jij ons laten schrikken!”

Bud Barclay stond met zijn hoofd te schudden: “Je was niet alleen buiten westen... ook nog buiten oosten en noorden. Ik dacht dat je nooit meer bij zou komen.”

Zij vertelden elkaar wat er gebeurd was en intussen hadden de ingenieurs koortsachtig gezocht naar de oorzaak van het ongeval. Hanson kwam aanrennen met het antwoord op die vraag: een vuiltje in een ventiel had de zuurstoftoevoer practisch geheel afgesloten.

“We kunnen je beter naar huis brengen, jongen,” zei Tom's vader. “Je bent door het oog van een naald gekropen.”

Tom voelde zich inderdaad niet bijzonder lekker, bracht de avond door met rustig lezen en ging vroeg naar bed, maar werd in de ochtend wakker, vol energie en levenslust, kondigde bij het ontbijt aan dat hij zich picco bello voelde, en ging op de normale tijd naar zijn laboratorium. Zijn vriend Bud Barclay kwam juist binnenslenteren om een praatje te maken over de periscopische camera, toen het rode signaallampje van de televisiefoon aanflitste.

“Kan best een nieuw bericht zijn van Rick Dalton”, mompelde Tom, naar het contrôlepaneel wandelend. De stem kwam door vóór het beeld verscheen, opgewonden roepend: “Hallo. Hallo! Ben jij daar, Tom?”

Toen het beeld op het scherm verscheen, bleek de oproeper niet Dalton te zijn, maar Ted Elheimer, de Westelijke contactman.

“Ha, die Ted. Wat maakt jou zo opgewonden?”

“Luister, Tom. Ik zit hier in Nieuw, Mexico, midden in de woestijn. Ik heb een sensationeel verhaal! Net twee uur geleden is een hele werkploeg van zestig man met één klap bewusteloos geraakt. Ploften neer en zeiden geen pap meer. Bleven ongeveer twintig minuten buiten kennis, en iedereen hier vraagt zich af, of er enig verband bestaat tussen deze geheimzinnige aanval en die op de schepen.”

“Je zou het haast gaan denken”, antwoordde Tom. “Hebben ze daarginds óók geroofd?”

“Nou en of. Hier komen een paar ooggetuigen.”

“Mijn naam is Jerry Wilson en ik ben technicus hier bij de aanleg van een pijpleiding voor aardgas. Onze mannen waren aan het werk, verspreid over een gebied van een paar vierkante kilometer. Ongeveer negen uur in de ochtend verloren we allen tegelijk het bewustzijn. Het laatste wat ik me herinner, was, dat ik stond te kijken naar het aan elkaar lassen van twee einden pijp.”

Tom vroeg: “Maar hebt U totaal niets gevoeld?”

“Geen snars.”

“Niets gezien of gehoord?”

“Laat es denken... Wacht even: ik meen me te herinneren dat ik het geluid van een straalvliegtuig hoorde, vlak vóór het gebeurde.”

Elheimer schoof een andere man in het beeld, die woeste gebaren maakte en protesteerde: “We zijn uitgeschud! Ik had de lonen voor een hele maand bij me! Bijna vijfduizend dollar. En nu is alles weg! Vanochtend vroeg is het per vliegtuig uit Santa Fé hierheen gebracht en nu is het gestolen.”

“En geen spoor van de daders?” vroeg Tom.

“Geen schim of schaduw. En iedereen hier was bewusteloos, dus niemand hier kan het ook gedaan hebben,” antwoordde de betaalmeester. “We hebben hier heel wat diefstallen gehad, maar dit is tot dusver de meest fantastische!”

Elheimer kwam weer tussenbeide met het bericht dat de Rijkspolitie per helicopter was aangekomen en naar hem vroeg. Hij zou de Swifts op de hoogte houden van verdere ontwikkelingen. Tom schakelde uit, keerde zich om en keek in Bud's verbijsterd gezicht.

“Zo, jeugdig genie,” spotte Bud. “En hoe kien je dit uit? Je hele mooie theorie over zeerovers en duikboten kun je wel in de prullemand gooien.”

Tom antwoordde niet. Hij was .bezorgd en in de war. Was hij tóch op het verkeerde spoor met zijn pogingen om oom Ned per duikboot te redden? Het leek nu even waarschijnlijk, dat Ned ergens in Mexico gevangen zat. Natuurlijk was het mogelijk dat de rovers amphibievliegtuigen gebruikten! Hij greep een telefoon en draaide het nummer van de Luchtwacht. Na gezegd te hebben wie hij was, vroeg hij: “Ik wilde het volgende weten: zijn er in de buurt van de Caraïbische Zee bezitters van amphibievliegtuigen die een betrouwbaarheidsonderzoek niet geheel kunnen doorstaan?”

Na tien minuten wachten kreeg Tom het rapport binnen. De laatste dagen waren daar boven of rond de Caraïbische Zee geen amphibievliegtuigen waargenomen, waarvan de eigenaars niet boven alle verdenking waren verheven. Tom bedankte hen en hing op.

“En dàt was dàt”, zei hij tegen Bud, met zijn vingers knippend. “Ik begin te geloven, dat deze hele woestijnberoving alleen op touw is gezet om de politie op een dwaalspoor te brengen.”

Bud trok een scheef gezicht.

“Vijftigduizend dollar met één klap is anders niet te versmaden, jongeman. In dit geval hadden zij het practisch voor het oprapen. De piloot met zijn hoogfrequentvibratormachine kan het wel op zijn dooie eentje hebben gedaan. Enfin, — wat doen we nu? Gaat het koppel Swift-Barclay nog op de piratenjacht in een straalduikboot? Ja of nee?”

“Wis en waarachtig. Zo gauw we ook maar enige aanwijzing hebben waar zij zich verstopt houden. Als jij eens probeerde, dát uit te vissen, terwijl ik verder werk aan de periscopische camera en die verhipte waterinzuigbuizen.”

“O, best. Bud de speurhond gaat het spoor volgen.”

Tezamen lieten de jongens zich door de transportband naar de constructieloods brengen. Tom ergerde zich, toen hij zijn straalduikboot nog steeds tussen beide hefkranen in zag hangen. Dat behoorde niet te gebeuren, want per slot van rekening was het een strikt geheime uitvinding. Hij opende juist zijn mond om bevel te geven de duikboot naar binnen te rijden, toen hij hoog boven zich het huilend geluid van een duikend vliegtuig hoorde.

“Kijk, kijk!” riep Bud, met zijn vinger wijzend naar een aansuizend rood vliegtuig, dat nu in een boog over de terreinen van STRATO-STER begon te cirkelen.

“Dat is Dansitt's machine! Wat doet die vlegel boven ons verboden gebied!” riep Tom kwaad uit. Het vliegtuig kwam lager, maakte een scherpe bocht en brulde recht op de straalduikboot af. Een deur onder in de buik van de machine viel open, en een vierkant, zwart voorwerp werd zichtbaar.

“Een fototoestel!” riep Bud uit.

VI

EEN WELGEMIKTE SLAG

Dansitt's vliegtuig verdween in Westelijke richting, vlak over de boomtoppen scherend.

“Bud!” riep Tom nijdig.

“Ik ga achter die vent aan om de foto's te pakken te krijgen vóór hij ze kan ontwikkelen.”

“Hem achtervolgen? Hij durft heus niet te landen, nu hij je hem die opnamen hebt zien maken.”

“Die bandiet durft alles,” antwoordde Tom bitter.

Dansitt's vliegtuig kwam op veel grotere hoogte terugvliegen, koers zettend naar het publieke vliegveld bij de Constructie-Maatschappij.

“Rijd me daarheen terwijl ik mijn vliegspullen aantrek, wil je?”

Bud rende naar zijn jeep en startte het ding. Terwijl zij in volle vaart voortraasden, trok Tom zijn vlieglaarzen aan, en daarna zijn valhelm. Hij bewaarde die uitrustingsstukken altijd in de jeep.

“Zeg”, vroeg Bud, “zelfs al heeft Dansitt foto's van die duikboot genomen... wat heeft hij er dan nog aan?”

“Het gaat niet om de duikboot zelf, Bud, maar om de neutralisator die ik erboven op heb gemonteerd. Als hij die ontdekt... en Dansitt is inderdaad de piloot die de verdovingsvibrator hanteert...”

“Ik snap het al”, knikte Bud. “Maar mogelijk overschat jij Dansitt wat intelligentie betreft.”

Toen zij het veld bereikten, was Dansitt nog niet geland en ook nog niet in radioverbinding getreden. Tom gaf snel order om een klein vliegtuig voor hem in gereedheid te brengen en toen enkele minuten later een snelle machine uit een hangar werd gerold en gestart, kwam Sidney Dansitt's vliegtuig laag over de Noordoosthoek van het vliegtuig aan ronken. Tom sprong in de cockpit, gebruikte de raketstarters waarmee hij was uitgerust om vlug op snelheid te komen, gierde steil omhoog de hemel tegemoet, zat binnen een minuut Dansitt opzij, en beduidde hem te landen. Dansitt grinnikte spottend, schudde een vuist, duwde zonder waarschuwing zijn stuurknuppel naar voren en gleed in een gierende duikvlucht, waaruit hij zich, een paar meter boven de grond, recht trok waarna hij met enorme vaart kaarsrecht op een grote rode loods afraasde.

“Idioot, kijk uit!” riep Tom onwillekeurig.

Dansitt trok het vliegtuig behendig over de loods heen en verdween tussen de steile wanden van een smalle vallei. Tom hing koppig aan zijn staart en enkele minuten lang ronkten zij achter elkaar voort, de loop van een smal riviertje volgend, en daarna koers zettend naar een lage berg in de verte. Dansitt bleef vlak boven de boomtoppen vliegen, maakte een snelle wending en vloog recht tegen de vlammende zonneschijn in... Tom nog steeds achter zich aan. Het was te verwachten dat Dansitt zou proberen, Tom kwijt te raken en zijn volgende stunt liet ook niet lang op zich wachten. Hij schoot omhoog en achterover in een felle looping, en kwam vlak onder Tom's staartroer terecht, hem lager en lager drukkend. Tom deed een tegenzet door zelf gas bij te geven, snel te stijgen en een scherpe hoek te slaan zodat zijn vijand ook hard rechts roer moest geven. Tom wendde de andere kant uit en ging op zijn beurt op Dansitt's staart zitten. In een wanhopige poging om los te komen liet Dansitt zijn machine duiken, daarbij bijna het gras van een weide onder hem scherend. Een houten hek doemde voor hem op... Dansitt's vliegtuigpunt raakte het nog juist even.

“Haha! Die heeft er nu zijn bekomst van!” grinnikte Tom, toen Dansitt gas minderde, zijn wielen en remklappen liet zakken en een langzame bocht in de richting van een open veld begon te maken. Zijn daling was werk van een vakman: zijn wielen raakten de bodem vlak achter een prikkeldraadhek. Tom landde op hetzelfde veld en zijn machine kwam tot stilstand, geen zeven meter van die van Dansitt vandaan. Maar Dansitt had zijn eigen cockpit al verlaten en maakte zich full speed uit de voeten.

“Sta stil, jij!” brulde de jonge uitvinder. “Ik moet die film hebben!”

Dansitt deed of hij niets hoorde. Tom zette er de sokken in en, jonger dan Dansitt zijnde, haalde hij die spoedig in. Toen de achtervolgde inzag dat zijn vlucht niet baatte, keerde hij zich met een ruk om, Tom opwachtend met woeste uithalen van zijn armen. Tom dook handig, en vloerde de hijgende Dansitt met een stomp in de maag.

“Waar is mijn film, jou boef!” riep Tom, boven op zijn tegenstander knielend. Inplaats van antwoord te geven, trok Dansitt onverwacht zijn knieën omhoog, Tom dwingend om zijn greep los te maken. In de worsteling die volgde voelde Tom een hard voorwerp in Dansitt's jaszak. Het doosje met de kostbare film?

“Geef me die opnamen!” schreeuwde Tom woedend.

“O.K. Laat me los en ik zal ze je geven.” Tom sprong overeind en wachtte — zijn vuisten gebald. Dansitt haalde een rond spoeldoosje vanuit zijn jaszak en reikte het over. Tom nam het aan, maar zei erbij, dat hij voor alle zekerheid nog even in Dansitt's camera wilde kijken. De fotograaf keerde zich op zijn hielen om, wandelde terug naar zijn machine en opende zijn camera. Er zat geen film meer in.

“Nu tevreden?” informeerde hij sarcastisch.

Tom knikte kort, maar voegde eraan toe: “Je weet overigens deksels goed dat het verboden is, over de terreinen van STRATO-STER te vliegen.” Dansitt maakte een afwerend gebaar.

“Och wat! Jij hebt die film nu, dus waar maak je je verder druk over?”

“En dan is er nòg een kleinigheid die ik even met je wou behandelen. Hoe is het muntstuk met een hondekop erop gestempeld, uit mijn werkkamer thuis verdwenen?”

Dansitt's ogen verwijdden zich eventjes in vrees, en werden dan weer samengeknepen in een listige, loerende blik.

“Wou je mij soms beschuldigen van diefstal, jij...?” Hij deed een dreigende stap voorwaarts. Tom antwoordde gladjes: “Jij was de enige die wist dat ik dat muntstuk had gevonden.”

“En wat dan nog!” schreeuwde Dansitt. “Wat dan nog? Vloeit daar soms uit voort dat ik een dief moet zijn?”

Onverwacht sprong hij op Tom af, een harde rechtse op diens kin plaatsend. De jonge uitvinder wankelde achteruit en enkele tellen lang dartelden honderden zwarte vlekken voor zijn ogen. Hij kreeg het gezichtsvermogen juist op tijd terug om Dansitt in diens vliegtuig te zien stappen en opstijgen. Tom was wel razend, dat Dansitt hem had kunnen verrassen en de plaat poetsen, maar tevens opgelucht, te ontdekken dat de rol film nog steeds veilig in zijn bezit was. Hij klom dus in zijn eigen machine en vloog op de automatische piloot terug naar het vliegveld.

“Hoeveel opnamen zou die Dansitt eigenlijk hebben gemaakt?” vroeg Tom zich af, en opende het. doosje om te kijken. Een klein glanzend voorwerp rinkelde op de vloer van de cockpit. Een munt met een hondekop!

Tom raapte het zilveren muntstuk op. Was deze peso weer dezelfde die des nachts uit de werkkamer thuis was gestolen? Het ding leek er sprekend op, in ieder geval. Hij was nu volkomen overtuigd, dat de honde-kop-munt voor Sidney Dansitt een speciale en gewichtige betekenis had.

“En”, zei Tom tegen zichzelf. “Die doldrieste piloot kan erop rekenen, dat hij zeer binnenkort een nieuw bezoek van mij krijgt!”

Hij liet de Cubaanse peso in een zak van zijn vliegerjak glijden, ging in glijvlucht, landde en taxi'de naar een hangar waar Bud Barclay hem stond op te wachten, nieuwsgierig Tom's gezwollen kin bekijkend.

“Hazo, broeder. Heb je de film te pakken gekregen, of alleen maar een oplawabber tegen je kin?”

Tom vertelde hem snel wat gebeurd was en greep Bud's arm.

“Laten we gaan lunchen. Ik blaf van de honger.”

Bud reed de jeep. Tom tastte in een zak en schoof zijn open hand met de hondekopmunt erin, onder Bud's ogen.

“Wat zeg je dáárvan?”

Bud schoot overeind en had even moeite het stuur te houden.

“Hoe kom je dááraan? Van Dansitt gekregen?”

“Hij zal wel niet weten dat ik dit heb”, grinnikte Tom. “Het zat in het doosje met de filmstrook.”

Nu hij rustig in de jeep zat, begon hij de munt beter te bekijken, en merkte op, dat er een klein gaatje in was geboord. Hij keerde het ding om... op de keerzijde was een complete kaart van het eiland Cuba gegraveerd. Door het gaatje loerend meende Tom iets merkwaardigs op te merken.

“Bud, stop eens even. Deze jeep schokt teveel en ik wil dit precies bekijken.”

Bud stopte aan de kant van de weg en zat verveeld toe te kijken, tot Tom hem de munt overhandigde met de woorden: “Kijk eens naar de plaats van dit gaatje.”

Na enige studie antwoordde Bud: “Het gaatje zit in het midden van de hondenhalsband.”

“Draai nu het ding eens om.” Buil deed dat, zachtjes voor zich uit neuriënd: “Aan deze kant zit het gaatje ergens in zee bij de Noordkust van Cuba.”

“En zeg jou dat niets?”

“Niet bepaald. Tenzij dat gaatje een eiland nabij de kust aanduidt, of een bepaalde plek in de oceaan.”

Tom nam de munt terug en tikte ermee peinzend op het stuurwiel: “En als zulk een eiland de vorm zou hebben van een hondekop? Dàn zouden wij een eind verder zijn, nietwaar? Tien tegen één, dat we oom Ned daar zouden vinden. ”

“Jij denkt toch altijd een massa sneller dan ik”, moest Bud toegeven.

“Als Dansitt tot de zeeroversbende behoort, snap ik wáárom hij die munt zo graag terug wilde hebben. Ik wed tien tegen één, Bud, dat een hondekop hun geheim insigne is.”

Bud begon nu opgewonden te raken.

“Zeg, weten wij niemand die de omgeving van Cuba goed kent?”

Tom antwoordde: “Kane heeft jaren van zijn leven doorgebracht in de buurt van de Guantanamo-baai. Dat is daar vlak in de buurt. Ik ga hem meteen opbellen.”

Bud startte de jeep met een scheef gezicht: “Ná de lunch dan toch, hoop ik. Wie met jou omgaat krijgt de helft van de tijd niets te eten.”

Zij gingen inderdaad eerst lunchen, maar direct daarna begaf Tom zich naar de televisiefoon in zijn laboratorium en nam contact op met Kane. Na enkele vragen van de jonge uitvinder antwoordde de televisieman: “Ik heb nooit van een hondeneiland gehoord. Wèl van een katteneiland, als je dat troosten kan. Maar dat ligt een dikke duizend mijl hiervandaan. Sorry, Tom”.

Tom, bitter teleurgesteld door dit slecht resultaat, stond op het punt het toestel uit te schakelen, toen Kane plotseling uitriep: “Ho, wacht even! Ten Noorden van Porto Madre ligt een klein eilandje met een smal kanaal er dwars doorheen, zodat er eigenlijk twee kleine eilandjes zijn. En dat smalle kanaal heet: De Halsband.”

VII

IN VIJANDELIJK GEBIED

Tom sloeg het televisiescherm nieuwsgierig gade terwijl Kane uit het hoofd voor de camera een schetsje tekende van het eiland met het Halsbandkanaal.

Eén van die eilanden ziet eruit als de kop van een spaniel!” riep Tom plotseling uit. „En het andere als de schouders van de hond. Nu begrijp ik, waarom het kanaal zo genoemd wordt.” Bud, die aandachtig had zitten kijken en luisteren, merkte nu op: “Ik geloof dat we een aardig eind op weg zijn de plaats te vinden waar oom Ned gevangen zit. Durf je het nog niet aan, hem een radioboodschap te sturen?”

Tom antwoordde niet dadelijk, alsof hij inwendig het voor en tegen hiervan wikte, en schudde tenslotte het hoofd.

“Neen. Als de piraten een boodschap van ons aan Ned onderscheppen, verplaatsen ze hem misschien naar een andere plek. En dan kunnen we weer opnieuw beginnen. Of wellicht nog erger.”

Je hebt natuurlijk gelijk”, zuchtte Bud.

“Zoals gewoonlijk. Ik wou anders wel eens wat actie zien.” Tom antwoordde droogjes: “Kun je hebben. Ga maar mee deze film ontwikkelen.”

Beide jongens gingen naar de ontwikkelkamer, een eindje verder, maar het duurde niet lang, of Tom, de ontwikkelde negatieven tegen het rode licht houdend, riep ontsteld uit: “Ze zijn allemaal blanco!” Hij sloeg zich met de natte hand tegen het voorhoofd: “Al zijn leven heeft die boef van een Dansitt de echte opnamen gehouden en mij afgescheept met een rolletje onbelichte film.”

Door de dunne tussendeur hoorden zij de telefoon in het laboratorium rinkelen en Tom draafde erheen. Fletcher, de radioman op het vliegveld van de oude SWIFT-Constructie Maatschappij was aan de lijn.

“Luister, Tom,” begon zijn opgewonden stem. “Ik geloof dat ik iets heb, dat je moet weten.”

“Voor de dag ermee”.

“Het gaat over Sidney Dansitt. Een poosje geleden kwam hij hier weer opdagen. Ik had toevallig geen dienst en besloot een oogje op hem te houden. Hij ging naar het restaurant en draaide een nummer in New York. Hij sprak met iemand wiens naam klonk als “Chilcote”, maar dat weet ik niet zeker. Wèl hoorde ik Dansitt duidelijk zeggen, dat hij foto's had van jouw nieuwe duikboot. Vervolgens beloofde hij, met die foto's direct naar New York te zullen vertrekken. Inderdaad is hij direct daarop hier weggegaan.”

“Hoe lang geleden is dat?”

“Vijf of zes minuten.”

“Weet je ook, wèlk vliegveld daar hij als bestemming had?”

“Basis III voor particuliere vliegtuigen.”

“Dank je hartelijk, Fletcher.”

Tom smeet de hoorn neer en zei ademloos: “Bud, blijf jij hier en ga niet van die telefoon weg. Ik zal proberen Dansitt te achterhalen in de snelste straalmachine die we hier hebben. Maar ik moet jou steeds hier kunnen bereiken.”

“Ik zal hier eten en slapen,” beloofde Bud. Tom had de telefoon al in zijn hand om een straalvliegtuig gereed te laten maken.

* * *

Dat de jonge uitvinder het rode vliegtuig van Dansitt, wat snelheid betreft, kon kloppen, was opgelegd pandoer. Tom wist zeker, dat hij vóór Dansitt in New York aan zou komen en vloog dus op grote hoogte om niet door zijn vijand bij het passeren te worden gezien. Toen hij New York naderde, was de nacht al ingevallen en de duizenden gekleurde lichten van de enorme luchthaven twinkelden onder hem. Het was een prachtig heldere nacht en Tom landde zonder moeite, waarna hij bevel gaf, zijn vliegtuig zo snel mogelijk in een hangar op te bergen. Het speciale paspoort dat de beide Swifts altijd bij zich droegen, verschafte Tom dadelijk toegang tot het kantoor van Verkeerscontrôle vanwaar hij een oogje kon houden op de nadering van zijn vijand. En inderdaad... twaalf minuten later kwam Dansitt's stem door een der luidsprekers toestemming vragen om te landen. Tom haastte zich naar de uitgangspoort van het vliegveld, gaf een taxi-chauffeur vijf dollar en vroeg de man, te blijven wachten tot hij nodig was. Daarna keerde Tom naar het hoofdgebouw terug. Het duurde niet lang, of hij zag Dansitt in gestrekte draf door het gele licht der natriumlampen aankomen met in de hand een klein pakje. Ofschoon Tom er in zijn hart zeker van was, dat dit pakje de kostbare negatieven bevatte, bedwong hij tóch een aandrang om de boef te bespringen en hem het pakje te ontrukken, omdat het nu eenmaal wijzer was te proberen of hij kon zien, wie Dansitt hier zou gaan ontmoeten. Tom redeneerde verder dat slechts een wetenschappelijk geschoold persoon belangstelling kon hebben voor foto's van een straalduikboot. De man dus, die die foto's begeerde, behoorde zéér waarschijnlijk tot de topleiding van de zeeroversbende. Dansitt riep een taxi aan en reed weg. Tom klom in zijn eigen wagen.

“Volg die auto daar,” beval hij. “En verlies die niet uit het oog.”

De chauffeur keerde zich om en staarde Tom twijfelend aan: “Ben je niet een beetje jong om een detective te zijn? Heb je legitimatiepapieren bij je?”

Tom zat even met de mond vol tanden. Als deze man moeilijkheden ging maken... Hij antwoordde snel: “Heb jij in de krant gelezen over die overvallen op Amerikaanse vrachtschepen? Die vent daar voor ons uit is één van de bandieten.”

“Dàt verandert de zaak!” riep de chauffeur, schakelde in en gaf vol gas. “Hou je vast.”

Maar dat vasthouden viel nogal mee, want de dichte verkeersstroom van en naar het vliegveld maakte het gemakkelijk om hun prooi dicht op de hielen te blijven en tóch niet in de gaten te lopen. De rit voerde hen naar een der duurdere wijken nabij de East River en Dansitt verliet zijn taxi voor de deur van een modern flatgebouw. Tom liet zijn eigen wagen stoppen op een hoek, een eind verderop, en ging te voet terug naar het huis waarvoor Dansitt nu met zijn chauffeur stond af te rekenen. Hij hield het pakje nog in de hand en had blijkbaar met groot geld betaald, want de chauffeur stond in alle zakken te zoeken om te kunnen wisselen. De voorgevel van het flatgebouw had hier en daar uitspringende, marmeren pijlers en achter één daarvan hield Tom zich verborgen. Dansitt's taxi reed weg, maar Dansitt zelf bleef heen en weer wandelen vóór de helder verlichte ingang van het hoge gebouw, nu en dan op zijn horloge kijkend. Tom was juist van plan tot de aanval over te gaan, toen een tweede taxi aanrolde en eveneens stilhield. De achterdeur ging open en eruit stapte een man met een opvallend lang en breed, maar intelligent gezicht. Zou dit de geleerde zijn die de bende mede leidde? Tom sprong uit zijn schuilplaats tevoorschijn: “Geef mij direct die film, Dansitt!”

De aangeroepene keerde zich om, keek ontsteld toen hij Tom herkende, maar herwon snel zijn zekerheid en spotte: “Die is toevallig mijn eigendom, brutale vlerk!”

Dansitt keek daarna schichtig opzij naar de man die zojuist was aangekomen. Hij scheen het niet bepaald prettig te vinden, dat hij in een dergelijke situatie was komen te verkeren, en wilde blijkbaar een flink figuur slaan. Hij begon dus luid en honend te lachen, en riep met veel bravour uit: “Laat me niet lachen, jongen. Koop een handdoek en veeg je droog achter je oren. Als je die foto's zo graag wil hebben, kom ze dan maar halen.”

Hij stak het pakje met de negatieven erin voor zich uit, en keek een enkel ogenblik opzij, naar zijn metgezel, vermoedelijk om te zien of die voldoende onder de indruk kwam. Dat was natuurlijk een grote stommiteit, want met de snelheid van een boskat sprong Tom naar voren, zijn lichaam ruggelings tegen beide mannen aanwerpend, en met beide handen het pakje film grijpend. Zijn tegenstanders struikelden ruggelings op het trottoir, boven op elkaar, en vóór ze overeind waren gekrabbeld, was Tom al halverwege de taxi, die een blok verder nog trouw stond te wachten. Uit één ooghoek zag hij een zwaargebouwde portier uit de hall van een flatgebouw verderop tevoorschijn schieten om hem de pas af te snijden. Tom schoot zijwaarts van het trottoir af, tussen twee geparkeerde auto's door, maar bleef met zijn been achter een bumper haken en viel languit op straat. De portier kwam als een boze rhinoceros tussen beide auto's door stormen. Tom wentelde zich op zijn rug en schopte beide benen omhoog, juist toen de man hem bereikte, Tom’s beide voeten in zijn maag geplant kreeg en met een wijde boog over Tom heen de straat over zeilde. Vóór de man goed en wel wist, wat er precies met hem gebeurd was, had Tom de deur van zijn taxi al open.

“Vol gas!” hijgde hij, en de taxi gierde de bocht om. Tom vervolgde: “Rij een paar zijstraten door, en breng me naar het Centraal Station.”

Dat gebeurde in goede orde en Tom rekende met zijn chauffeur af, hem een formidabele fooi toekennend voor zijn goede zorgen.

Hij wandelde een tijdje rond in de enorme drukte van het station, zocht toen een hotel op waar hij de nacht wilde doorbrengen, gebruikte daar een avondmaal en ging vervolgens op jacht naar een fotowinkel die tot een laat uur openbleef.

“Kan ik een film nu dirèct ontwikkeld krijgen?” vroeg hij aan het meisje dat de avonddienst had. Zij schudde het hoofd.

“Ik ben bang van niet. Alle personeel is al naar huis.”

Tom bood onmiddellijk aan: “Hier is werkelijk grote haast bij en ik kan het zèlf wel. Als ik U de volle prijs betaal, mag ik dan Uw ontwikkelkamer even gebruiken?”

Het meisje dacht even na en knikte.

“Dat zal wel gaan, denk ik, als U zich tenminste kunt legitimeren.”

Tom verklaarde dat dat geen bezwaar was, en tastte in zijn zak naar zijn portefeuille, maar schrok zich een hoedje.

“Lieve help! Mijn hele portefeuille is verdwenen!”

“Het spijt mij, mijnheer, maar dan...”

Juist op tijd herinnerde Tom zich, dat hij zijn vliegbrevet met foto en naam in zijn leren jak had laten zitten, en dat liet hij nu zien. Het had een onverwacht effect. Zodra zij de beroemde naam las, zette het meisje grote ogen op: “Bent U de beroemde Tom Swift! Waarom hebt U dat niet metéén gezegd! Natuurlijk kunt U onze ontwikkelkamer gebruiken. En als Uw portefeuille gestolen is, wil ik U met plezier wat geld lenen.”

Tom bedankte haar, legde uit dat hij zijn geld nooit in zijn portefeuille had maar in zijn achterbroekzak, en ging de donkere kamer binnen. Hij had bij zichzelf allang uitgekiend, dat hij zijn portefeuille vermoedelijk verloren had tijdens die valpartij toen hij wegrende. Het ontwikkelen van Dansitt's opnamen was spoedig gebeurd, en, zoals hij al verwacht had, vertoonden de negatieven inderdaad een reeks opnamen van zijn duikboot, compleet met de vibrator-neutralisator erboven op gemonteerd. Tom dacht er even over, die negatieven meteen te vernietigen, maar vond dat van de andere kant toch ook weer zonde, schoof de dingen dus in een enveloppe, betaalde het meisje ruim voor haar goede diensten, ging terug naar zijn hotel, liet de negatieven daar in de kluis opbergen en keerde tenslotte terug naar het gedeelte van de stad, waar hij zijn portefeuille meende te hebben verloren. Op het trottoir, in de straat en onder de geparkeerde auto's was niets te vinden. De dikke portier, die Tom had nagezeten, was intussen door een andere ver, vangen. Een plotselinge ingeving volgend, ging Tom bij verschillende flatgebouwen informeren, of daar wellicht iemand woonde die Dansitt of Chilcote heette, maar men kende niemand van die naam, zodat Tom onverrichterzake naar zijn hotel moest terugkeren, vanwaar hij zijn huis opbelde, waar hij zijn vader aan de telefoon kreeg. Tom deed verslag van de herovering der negatieven, en informeerde: “Nog iets gehoord over dat eiland van Kane?”

“Neen, jongen. Maar er is ander nieuws binnengekomen. Sidney Dansitt is verschillende malen hier en daar gezien met een advocaat, die onder andere werkt voor de rederij van MacIntosh en Dansitt. George Jennig heet de vent. Het is best mogelijk, dat ook híj met die zeeroverij te maken heeft. Het is al laat, jongen, en ik ga naar bed. Ik zie je morgen wel.”

“Welterusten, paps.”

Maar het krieken van de ochtend bracht alweer een nieuwe surprise. Toen Tom de hangar binnenkwam, waar hij de ochtend tevoren zijn vliegtuig had laten opbergen, was zijn machine nergens te zien.

“Ik ben Tom Swift!” riep Tom woedend uit. “Voor de duivel! Waar hebben jullie mijn vliegtuig gelaten!”

Enkele mecaniciens keken hem half ongelovig, half verbaasd aan. Eén van hen vroeg: “Bent U Tom Swift?”

“Natuurlijk ben ik Tom Swift!” brulde de jonge uitvinder. “Waar is mijn vliegtuig gebleven? Ik heb haast.”

De monteurs begonnen hun hoofden te krabben en keken elkaar aan. Hun woordvoerder antwoordde aarzelend: “Als U Tom Swift bent... dan hebt U pech gehad. Uw vliegtuig is weg.”

Tom sprong bijna uit zijn vel van woede: “Wàt weg? Hòe weg?”

“Wel, een paar uur geleden kwam hier een man, die alle papieren en legitimaties bij zich had. Hij zei dat hij Tom Swift was, en hij is in Uw vliegtuig vertrokken.”

VIII

EEN SPION WORDT GEZOCHT

„Maar iemand heeft zich voor mij uitgegeven!” riep Tom woedend uit. Men vertelde hem nu dat de man die in het vliegtuig vertrokken was, een portefeuille had getoond met verschillende papieren. De beschrijving van de man in kwestie klopte volkomen met die van de onbekende persoon, met wie Dansitt vóór het flatgebouw een afspraak had gehad. Tom kreunde zowat van ellende, want het was niet te voorspellen, wat de vent met die legitimatie, papieren plus het vliegtuig zoal voor streken zou gaan uithalen. Hij vroeg: “Heeft hij niet gezegd, waar hij heenging?”

“Dat niet. Maar hij vroeg wèl gegevens over de weersomstandigheden ten Zuiden van hier. Die zijn overigens niet zo best; dit is de periode van stormen en orkanen.”

Naar een telefoon lopend, vroeg Tom zich af, of zijn gestolen vliegtuig inmiddels al op het Hondeneiland was aangekomen. Hij verwittigde de politie en de Luchtwacht, belde Bud Barclay in Shopton op, vertelde hem wat er gebeurd was en gaf zijn vriend opdracht, hem te komen ophalen in het Vliegend Laboratorium.

“En kom alsjeblief vol gas”, voegde Tom eraan toe. “Ik móét in de kortste tijd de vent vinden, die mijn naam misbruikt.”

Toen dat klaar was, begon Tom de gangen van Dansitt zèlf na te gaan en ontdekte, dat die kort na middernacht in zijn eigen vliegtuig was vertrokken, zonder een plaats van bestemming op te geven. Het was niet onwaarschijnlijk, dat de student dezelfde route had gekozen als de man die in het Swift-vliegtuig was vertrokken. Eén der mecaniciens uit de hangar kwam aandraven met een regenjas over de arm: “De man die er in Uw vliegtuig ervandoor ging, mijnheer Swift, liet deze regenjas liggen. Misschien is er iets in de zakken blijven zitten.”

Tot Tom's teleurstelling bevatte de jas geen naam en adres van de eigenaar, maar wèl twee ineengevouwen, gestencilde vellen. Tom begon ze door te kijken en ontdekte tot zijn verbazing dat het een beknopte verhandeling was betreffende het gebruik van supersonische geluidsgolven als militair aanvalswapen. Dit legde natuurlijk een direct verband met het alreeds door Tom vermoede apparaat waarmee de zeerovers hun slachtoffers verdoofden. Maar Tom gaf bijna een schreeuw van vreugde toen hij, onderaan de tweede pagina de naam van de schrijver zag staan: Herman Chilcote. Nu begonnen eindelijk de stukjes van de puzzle op hun plaats te vallen. Die Herman Chilcote was beslist niet de eerste de beste en hem opsporen leek geen heksentoer. Tom belde zijn vader op, en kreeg de zoveelste verrassing van die dag, want Swift Sr herkende de naam onmiddellijk.

“O ja, jongen. Ik heb hier een stukje over hem liggen, dat ik juist gisteren onder ogen kreeg:

ONS TIJDSCHRIFT BETREURT HET TE MOETEN AANKONDIGEN DAT ONZE MEDEWERKER, HERMAN CHILCOTE, KORTGELEDEN ZIJN VERTROUWENSPOSITIE BIJ DE BRITSE REGERING HEEFT VERLATEN EN NU DOOR DE AUTORITEITEN WORDT GEZOCHT ALS VERDACHT VAN SPIONNAGE.”

Tom trok bedenkelijk aan zijn neus.

“Als vijand is die snaak blijkbaar óók niet de eerste de beste. Slechte jongen om mee te gaan kersen eten.”

Tom ging in een rustig hoekje zitten en begon de twee gestencilde vellen aandachtig te herlezen. Hoe meer hij het artikel van Chilcote bestudeerde, hoe meer hij tot de overtuiging kwam, dat zijn zojuist gereedgekomen neutralisator inderdáád de hoogfrequent- geluidsgolven van Chilcote onschadelijk kon maken.

Een half uur later kwam Bud aanrazen met de STRAALRACER. Tom klom aan boord en het straalschip steeg onmiddellijk weer op, met een grijnzende Bud in de cockpit.

“Tom, ik heb vast en zeker tien records gebroken tijdens mijn vlucht hierheen.”

Op weg naar huis liet Tom aan Bud het artikel van Chilcote lezen en vertelde hem ook, dat de man verdacht werd van spionnage in Engeland. Bud sloeg een vuist in de palm van zijn hand: “Gokkie maken, dat hij de leider van die zeeroverstroep is? Al zijn leven zit die vent op het Hondeneiland verstopt. Gaan we er nog op af, of niet?”

Tom haalde de schouders op: “Eerst een verkenningsvlucht over dat gebied maken om te kijken of we iets naders kunnen ontdekken.”

Bud greep de stuurknuppel en begon het Vlieglab Zuidwaarts te zwenken, uitroepend: “Waarom heb je dat niet metéén gezegd?”

“Ho wat! Dat doen we niet in het Vlieglab; dat loopt teveel in de gaten. Daarvoor gebruiken we een van onze foto-verkenningsvliegtuigen.”

De jongens waren op tijd in Shopton om bij de Swifts thuis te lunchen, en Tom kreeg de laatste rapporten over het werk aan de straalduikboot. De radioinstallatie was er reeds ingezet en beproefd. Direct daarop reed Tom naar zijn laboratorium, en kwam daar juist binnen toen het rode lampje van de televisiefoon flikkerde. Kane was aan de lijn, en het scherm toonde hem, staande voor een gedétailleerde kaart van de Caraïbische Zee. Hij rapporteerde: “Ik heb die zaak nog eens nagelopen, Tom. Dat eiland waar ik het over. had, heet: Spaniel-eiland. Het ligt ten Noorden van Porto Madre, op 79 graden Westerlengte en 23 graden Noorderbreedte!” Zijn potlood wees op de kaart de juiste plaats aan. Tom noteerde snel de gegevens en schakelde juist uit, toen Bud binnen kwam stormen.

“Luister, voorzichtig genie. Als we nog langer uitstellen, kunnen we wel thuisblijven. Ik heb juist de weerberichten gekregen en het waait katten en honden daar in het Zuiden.”

“We kunnen desnoods zo hoog gaan, dat we de ergste buien omzeilen”, zei Tom. “Maak je geen zorgen; we vertrekken meteen. Ik weet nu tenminste wàt we zoeken.”

Het foto-toestel stond al op de startbaan warm te draaien. Bud vloog graag in deze ongewoon gebouwde machine, die in hoofdzaak bestond uit één grote ovale vleugel, met in het midden een verdikte romp, die gevuld was met film- en fotoapparaten. Dit tweemotorig toestel was in staat om, door zijn bijzondere vleugelvorm, voort te glijden met de verbazingwekkend lage snelheid van vijftien mijl per uur, wat ideaal was voor het nemen van foto's. Maar het toestel kon óók zeshonderd mijl halen als het nodig was. De jongens klommen aan boord, lieten de motoren even brullen, keerden het schip tegen de wind in en stegen op

* * *

Zij hadden ongeveer een half uur gevlogen, toen Bud opmerkte: “Wat zijn er toch een massa regeringsvliegtuigen in de lucht vandaag! Ze zitten aan alle kanten om ons heen.”

“Die bewaken natuurlijk de scheepvaartroutes tegen verdere aanvallen.”

Bud keek zijn vriend van opzij aan: “Jij bent nog steeds overtuigd, dat de zeerovers na die woestijnberoving hun operatieterrein niet hebben veranderd, hè?”

“Nee, Bud. Ik geloof nog steeds dat hun basis op zee ligt. Tussen twee haakjes: ik vond daar juist een briefje op mijn bureau van de directeur van de Grandyke-Universiteit. Na de nacht dat de munt uit ons huis werd gestolen, is Dansitt daar niet meer teruggeweest.”

Het fotovliegtuig begon nu de Bahamaeilanden te naderen en de eerste woedende windvlagen wierpen de machine heen en weer. Weerrapporten kwamen over de radio binnen en waarschuwden dat er op een afstand van ongeveer twaalf uur een orkaan in aantocht was. Bud ging nu zijn aandacht aan de radio wijden en Tom bestuurde de machine, dook naar beneden boven Andros- Eiland, en zat aandachtig naar het zeeoppervlak te turen. Bud vroeg: “Hoeveel opnames van Spaniel-Eiland wil je eigenlijk maken?”

“Twee stuks als we naderen, één speciale opname van het Halsbandkanaal als we er overheen vliegen. En in ieder geval houd ik de hele tijd de filmcamera aan het lopen.”

“Is dat eiland eigenlijk bewoond?”

“Ik denk van niet, anders had Kane daar wel iets van gezegd. Misschien wonen er nog wat vissers.”

De zee beneden hen begon nu lange, ordelijke rijen van schuimkoppen te vertonen. De wind begon inderdaad meer en meer op te steken. Tom zat te frunniken aan de knoppen van een vreemd uitziend instrument, dat hij met een paar kabels aan het radioschakelbord had verbonden. Bud haalde de wenkbrauwen omhoog: “Jij bent ook niet bij te sloffen. Wat is dàt nu weer?”

“Een draagbare neutralisator, waarde vriend. Zelfde machine als op de straalduikboot staat gemonteerd, alleen kleiner. Ik voel er niets voor, door die zeerovers verdoofd te worden als we over het eiland vliegen.”

“Denk je dan dat daar kans op is?”

“Als ze in de gaten krijgen, dat wij foto's nemen, zeker. Het begint kouder te worden, zeg.”

Het werd inderdaad merkbaar kouder en een lichte damp begon zich op het water te vormen, eerst in verspreide sluiers, dan in complete banken. Tom gaf de besturing weer aan Bud over en ging de infrarode camera's gereedzetten, want die waren in staat, foto's te nemen dwars door rook, nevel en mist heen. Hij was daar juist mee gereed, toen Bud waarschuwde: “Daar ligt Santa Maria; aan stuurboord voorut.”

Tom raadpleegde even een kaart en beval: “Vlieg recht op die hoge heuvel toe en vandaar over het laatste rif heen. Dan vliegen we in de juiste koers over Spaniel- Eiland”.

Beneden hen zagen de jongens hoe de breed bebladerd palmen door de voorthuilende wind plat tegen de grond werden gedrukt. De woedende stormvlagen smeten het vliegtuig nu en dan als een ballonnetje heen en weer. Tom zat op zijn knieën bij de zelf-ontwikkelende camera.

“Het zou beter zijn, als we langzaam konden overvliegen, maar dat is tòch te gevaarlijk. Wij vliegen in een cirkel terwijl ik deze films bekijk, en als ze niet goed zijn, gaan we terug voor een tweede reeks opnamen.”

“Spaniel-Eiland!” schreeuwde Bud en vanuit de nevel doemde onmiskenbaar duidelijk de omtrek van een hondekop op, omkranst met wit, vliegend schuim. Ergens op die twee eilanden onder hen bevond zich bijna zeker Ned Newton. De filmcamera liep reeds en met snelle bewegingen maakte Tom zijn eerste twee plaatopnamen. Een ogenblik later volgde de foto van het kanaal. Zonder de koers véél te wijzigen, begon het toestel nu een grote bocht te beschrijven. Tom wachtte even, trok de platen uit de camera en bestudeerde de opnamen.

“Niets bijzonders te zien,” gromde hij teleurgesteld. “Zelfs niet in het kanaal. Keer om, Bud. Ik zal nog een paar opnames moeten maken.”

Het vliegtuig wendde scherp en Bud, die er altijd op uit was iets extra's te doen, greep de super-sterke verrekijker die altijd naast hem hing en bestudeerde het plekje land dat zij opnieuw naderden. Plotseling schreeuwde hij: “Hei, zeg! Op dat grootste eiland is een vliegveld. Mijn kop eraf. Waarom landen wij daar niet?”

De jonge uitvinder overwoog dit geheel nieuwe denkbeeld, terwijl hij zijn nieuwe opnamen maakte, en opende juist zijn mond om antwoord te geven, toen een enorme windhoos het toestel greep en het volledig uit zijn koers smeet.

“Daar komt de orkaan!” brulde Bud, en greep zich vast, want het vliegtuig helde zwaar over, trilde in al zijn binten en viel toen met ontstellende snelheid naar beneden, zwaaiend en slingerend in de wilde wind.

IX

EEN NIEUWE UITVINDING

De orkaan smeet hen met ongekende kracht heen en weer; nu eens links, dan weer rechts, en Bud bemerkte de stuurknuppel meer op instinct dan op verstand, tot de machine onverwacht in een tegengestelde luchtwerveling terecht kwam, die hem met het hoofd hard tegen een plexiglazen venster smeet. Tom zag het gebeuren, schoof de half verdoofde Bud opzij, greep zelf de stuurknuppel, minderde snelheid, veranderde de spoed van de beide propellers door hun bladen een andere hoek met het rotatievlak te laten maken, en trok vol gas weg naar het Noordwesten. De meeste Caraïbische orkanen volgen een Noord-westelijke koers en de richting die Tom nu insloeg bood de beste kans, er zo gauw mogelijk uit te komen. Bud zat naast hem op de vloer, wreef de bult op zijn hoofd en begon in zichzelf mompelend weer bij te komen. Het duurde niet lang of Tom, aandachtig voor zich uit turend, waar wentelende wolkenmassa's het uitzicht belemmerden, ontdekte een klein plekje helder blauw. Hij koerste er opaf... en een paar minuten later gierde het vliegtuig voort onder de vrije, blauwe hemel.

“Goed werk!” riep Bud uit, zijn vriend op de schouder slaand. “Mooi figuur heb ik daar geslagen met mijn bol tegen het venster. Volgende keer zal ik beter uitkijken. Tussen twee haakjes: waar zitten we nu ergens?”

“Een aardig eind uit onze koers geraakt. Maar we vliegen nu recht op Shopton af. Neem jij over, dan ga ik eens kijken of onze filmcamera méér laat zien dan alleen gewone foto's.”

Het vasteland was al in zicht vóór Tom de resultaten kon melden, maar toen was hij er ook volkomen opgetogen over.

“Ze zijn steengoed, Buddy! En je had gelijk met je vliegveld! Aan het eind ervan ligt een groepje bomen dat waarschijnlijk een hangar verborgen houdt.”

Bud knorde wat: “En al zijn leven staat jouw gestolen straalvliegtuig erin, wachtend op de kans voor een volgende overval.”

Tom keek zijn vriend getroffen aan.

“Bud, daar sla je waarschijnlijk de spijker precies mee op de kop! Met mijn vliegtuig kunnen die piraten overvallen op vliegtuigen uitvoeren zonder dat iemand hen zou verdenken.”

En die theorie werd enkele minuten later bevestigd, toen Tom radioverbinding met Shopton opnam en zijn vader's stem hoorde, opgewonden rapporterend: “Er is zojuist wéér een aanval gemeld, Tom. In Westbrook, een klein stadje bij het Eriemeer. Alle mensen in de middenblokken van de stad lagen een half uur bewusteloos.”

“En werd er iets geroofd?”

“Dat zou ik denken. De plaatselijke bank. Schoon leeg geplunderd. Maar luister hiernaar, Tom: leden van de burgerluchtvaart hielden een lijst bij van alle vliegtuigen die over de stad vlogen. Het jouwe was er één van.”

Tom begon nu werkelijk grondig nijdig te worden. Die grappen moesten nu eens voorgoed ophouden!

“Wanneer ben je thuis, Tom?”

“Ik ben er al zowat. Nog even, vader.”

Maar in zijn vader's kantoor hoorde Tom nog meer verontrustend nieuws. De regering had de vliegtuigen die boven de Caraïbische Zee patrouilleerden, teruggeroepen. Admiraal Hopkins had Tom's vader mede, gedeeld dat slechts één vliegtuig plus een torpedojager daar de wacht bleven houden.

“O, die ezels! Die hebben zich voor de gek laten houden door die schijnaanvallen op het vasteland”, sputterde Tom. “Ik ben overtuigd vader, dat die bandieten in de buurt van Spaniel-Eiland zitten. Ik ga er met mijn straalduikboot op af om Oom Ned te redden. En metéén!”

“Kalm aan, jongen. Ik heb je moeder moeten beloven je niet te laten gaan voor je reddingsuitrusting klaar was. Hoe staat het daarmee?”

Tom begon te lachen.

“U bedoelt onze Reddingseieren? Zo heeft Bud ze tenminste gedoopt. Die zijn zowat perfect.”

Tom beschreef de constructie van zulk een reddingsei. Het lichaam ervan was vijf voet in doorsnede en inderdaad ei-vormig. Binnenin was een zitplaats geconstrueerd, met een aantal instrumenten eromheen, en een venster van kwartsglas, dat losgeschroefd kon worden en dan als toegangspoort fungeerde. Het reddingspak bevatte kleine ballasttanks die het, evenals een duikboot, konden doen rijzen en dalen. Twee van die reddingseieren zouden worden meegenomen in de decompressieruimte, die zowel van binnen als van buiten kon worden geopend. Tom schetste het een en ander op papier, lachte en ging voort: “Maar het mooiste van die dingen, paps, zijn de armen en benen van mijn Ei. Handen en voeten bovendien. Die kan ik bedienen met drukknoppen aan de binnenkant en ze werken bijna even goed als mijn eigen ledematen.”

Tom's vader zat peinzend zijn hoofd te krabben.

“Maar hoe zorg je ervoor dat dit drijvend ei niet ondersteboven duikelt?”

“Heel simpel. Door een ingebouwde gyroscoop.'

“All right. Maar heb je het ding al getest met iemand erin?”

“Dat nog niet.”

Tom's vader fronste het voorhoofd.

“Onthoud goed dat er een groot verschil is tussen het op papier ontwerpen van een uitvinding... en de werking in de praktijk.”

“Het model is bijna gereed, vader. Ik wilde het vannacht gaan testen.”

De deur ging open en de eveneens eivormige figuur van Kokkie, hun trouwe kombuisvorst, stond in de opening. Zijn zware basstem galmde door het kantoor: “Neem me niet kwalijk, maar als ik niet aan eten denk, schijnt iedereen het te vergeten. En zonder eten kun je niet denken. En as de kapitein niet van de brug wil komen, zal de kok maar de brug op klimmen. Hier is je prakkie.”

Hij rolde een serveerwagen naar binnen met schalen, warm gehouden door wuivende spiritusvlammen, en begon twee maaltijden op te dienen. Tom bekeek het eerste bord dat hij voor zich kreeg met opgetrokken wenkbrauwen.

“Zeg — ik ga niet graag dood van de honger, maar dat lijkt me toch beter dan door vergif eh... om te komen. Wat is die buitenmodel kleur vloeistof in dit bord?” Kokkie keek hem beledigd aan: “Dat is soep. En...”

“Paarse soep! Wat heb je erin gedaan? Sublimaat?”

Kokkie was zowat sprakeloos van verontwaardiging en zwol zichtbaar op. Dan wendde hij zich tot Tom's vader.

“Weet u dan niet wat het is, mijnheer?”

Tom's vader keek bedenkelijk.

“Ik ben bang van niet, Kokkie.”

“Wel, zwabber me dek!” riep de kok, de handen in de zij zettend. “Proef dan eerst es en praat dan. Dit is speciale schildpad-soep van Rio Grande schildpadden, gekookt in rood koolnat.”

“Wat een begrafenis voor een schildpad!” zei Tom hoofdschuddend en begon van zijn soep te lepelen. “Ik moet zeggen: het is moeilijk te zeggen waar de schildpad ophoudt en de rodekool begint, maar het smaakt prima.”

De kok was tevreden gesteld en Tom's vader ging over op zakelijke onderwerpen: “Jongen, herinner je je mijn oude vriend Foster in Florida?”

“Wacht eens — is dat niet de man met dat zeewaardig jacht? Gossie — ik zal nooit onze kruistocht op de PRIMROSE vergeten, en dat gevecht met die haai.”

Zijn vader knikte.

“Foster wil enkele zakelijke dingen met mij bespreken, en liefst aan boord van zijn jacht, omdat hij toch op vacantie is. Ik was het daar mee eens, op conditie dat hij koers zette naar Spaniel-Eiland.”

Tom keek zijn vader verbaasd aan en begon dan te lachen.

“Als ik niet uitkijk, vindt u Oom Ned nog vóór ik het klaarspeel. Laten we er een wedstrijd van maken. U hebt een voor, sprong, maar ik een sneller schip. Neem alleen voor alle zekerheid een neutralisatorapparaat mee, voor het geval u wordt overvallen.”

“Daar heb ik al aan gedacht. Maar ik denk niet dat ze een gewoon jacht zullen aanvallen. Die snaken jagen op grovere buit.”

Tom's vader boog zich een beetje voorover en liet zijn stem dalen: “Bovendien ben ik van plan hier vannacht in het strikste geheim te vertrekken, zodat niemand weet dat ik weg ben, of waarheen. Alleen jij en ik. Je moet me alleen beloven dat jij NIET in die duikboot zult gaan zonder twee van je reddingseieren, die ook van te voren grondig zijn getest.”

“Dat beloof ik u, vader.”

* * *

De test werd vastgesteld om elf uur de volgende ochtend en op dat tijdstip verzamelde zich een groep ingenieurs rond de druktank, plus Tom's moeder, Sandra, en haar vriendin Phyllis Newton. Ingenieur Baker keek zoekend rond.

“Waar zijn nu de twee hoofdpersonen?” De twee hoofdpersonen stonden op dat moment lachend in Tom's laboratorium, zich vermakend met het verbaasde gezicht van Kokkie, die met grote ogen toekeek hoe de jonge uitvinder twee koperdraden aan elkaar laste zonder dat er een soldeerbout of lasbrander aan te pas kwam.

“Maar... da's gewoon spookachtig!” stamelde de kok. “Het lijkent waarachtig wel Zwarte Kunst, zoas ze dat noemen. Net as een zeilschip dat recht tegen de wind in vaart.”

Tom wees op een der vensters in de zijwand van het lab, waardoor banen zon breed binnenvielen.

“Ik zal je het geheim verklappen. Dat ruitje daar, Kokkie, is een speciaal stuk gepolariseerd glas. Het bundelt zonnestralen.”

“Een soort van brandglas dus? Net zoas we vroeger als kinderen gebruikten?”

Tom knikte: “Alleen bundelt het zuiverder.”

De telefoon rinkelde en Kokkie, die er het dichtst bij stond, nam de hoorn op. Terwijl hij luisterde kwam er een merkwaardige uitdrukking op zijn rond gezicht. Hij blikte even naar Tom, zei kortaf “O.K.” en verliet het vertrek.

X

EEN CRITIEKE PROEFNEMING

Vóór Tom en Bud het laboratorium hadden verlaten om deel te nemen aan de al over tijd zijnde proefneming, flitste het rode signaallampje. En wederom was Kane aan de lijn.

“Groot nieuws, jongeman! Een vliegtuig heeft juist gerapporteerd dat het een schip in de Caraïbische Zee heeft zien zinken. Het vreemde is, dat er geen SOS-signalen schijnen te zijn uitgezonden; niemand heeft er tenminste een opgevangen. Ik ook niet.”

“Mogelijk waren alle opvarenden bewusteloos”, antwoordde Tom. “Hebben ze nog geen overlevenden in boten opgepikt?”

Kane zei enkele tellen lang niets, en dan: “Tom — er wáren geen overlevenden. Het was een kleine vrachtboot, SPRAY CLOUD geheten. Geen leuk verhaal.”

“Maar dat is... Is het door die geheimzinnige rovers tot zinken gebracht of was er misschien een explosie aan boord?”

“Ik weet er nog niets van. Ik ga nu sluiten. Verder nieuws later.”

Tom schakelde uit en stond nadenkend Bud aan te kijken.

“Ik geloof dat het heel nuttig zou zijn, te weten wat die SPRAY CLOUD voor lading aan boord had.”

“Arme kerels daar aan boord,” bromde Bud.

Tom had alweer een telefoon te pakken en droeg een secretaresse op, uit te vissen aan welke maatschappij de SPRAY CLOUD had toebehoord. Het antwoord kwam na een minuut binnen.

“De Noord-Zuid Atlantische Maatschappij, met kantoren in New York City.”

“Verbind me direct met de directie daar.”

Het gesprek kwam zeer snel door, en nadat de directie overtuigd was, dat hij inderdáád met Tom Swift zelf sprak, gaf hij vlug alle gewenste inlichtingen. Bud luisterde mee, met zijn oor bij de hoorn.

“Och — een groot deel van de lading was van geen belang. Maar de rest was wel degelijk zeer waardevol: die bestond uit uranium.”

“Alwéér uranium!” riep Bud uit.

Tom brak het gesprek met de scheepvaartmaatschappij af en trok Bud mee naar de deur: “Er staan vast en zeker nog meer van die onmenselijke roofovervallen op stapel. Laten we opschieten met onze proeven. Wij zijn al een heel eind te laat.”

Hij liep vooruit naar de waterdruktank. Ernaast, op een platte trailer, lagen twee dingen die eruit zagen als praehistorische dinosaurus-eieren met scharnierende metalen stangen eraan vast. Zij lagen met hun losgeschroefde vensters naar boven. Tom liet zich in het ene ei zakken en Bud in het andere. De kwartsglazen vensters schroefden zij achter zich dicht en na een snelle test van de klokken en meters begonnen zij de mechanische ledematen te proberen. Langzaam verhieven zich de scharnierende armen en benen. De gyroscopen traden in werking en even daarna aanschouwden de starende omstanders het groteske schouwspel van twee metalen eieren, staande op metalen beentjes, en hen toewuivend met metalen armen aan het eind waarvan de vingers grappige grijpbewegingen uitvoerden.

“Spring eens van die wagen af!” daagde Sandra uit.

Maar dat leek de beide jongelieden toch te bar. Een kraan moest er aan te pas komen om ze één voor één op de muur van de druktank te zetten. Een groot gelach ging op toen de beide eieren, op hun korte metalen beentjes, de armen naar boven strekten en hun knieën bogen, alsof zij een duik in een zwembassin wilden nemen. Daarna, met een plons, sprongen zij te water en dobberden daar even op de meest dwaze wijze op rond, tot de ballasttanks waren volgelopen en zij onder het wateroppervlak verdwenen. Het deksel van de tank ging erop en Baker gaf het sein tot het opvoeren van de waterdruk. Na wat er tevoren met de straalduikboot was gebeurd, waren de ingenieurs voorzichtiger geworden. In het deksel was een raampje van dik glas gebouwd, waarboven Baker nu met een zoeklicht lag te kijken. De jongens wandelden op de bodem van de tank in hun reddingseieren, zonder zich er iets van aan te trekken van de enorme druk, die aanmerkelijk groter was dan iemand ooit tevoren levend had weerstaan.

“Hoe krijgen ze hun zuurstof?” vroeg Sandra.

“Ze hebben een drukcilinder binnen in hun ei,” legde Baker uit. “De afgewerkte lucht, vooral het koolzuur, wordt door een tablet van lithium hydroxide geabsorbeerd. En als het nodig is kan Tom nog zuurstof uit het water halen met een nieuw chemisch preparaat waar hij heel lang aan heeft gewerkt.”

De voor de druktest gestelde tijd was nu voorbij. Baker verminderde langzaam de druk en gaf het sein om het deksel af te lichten. De twee reddingseieren dreven hunwaterballast uit en rezen naar de oppervlakte waarna vele paren handen hen op de muur van de tank hesen. Geen druppel water was door de gewelfde handen of door de sluitpoort naar binnen gedrongen en alles had perfect gewerkt.

“Zeg — waar is Kokkie?” vroeg Tom, van de tankmuur afstappend en rondkijkend. “Ik dacht dat hij zo graag deze test had willen bijwonen.”

“Dat wou hij zeker,” zei Bud. “Maar na dat telefoongesprek heb ik hem niet meer gezien.”

Niemand bleek te weten waar de scheepskok ergens uithing. Aangezien de kok er altijd zo op gebrand was, Tom's nieuwe uitvindingen te laten proefstroken, kwam men tot de slotsom dat er iets heel dringends aan de hand moest zijn.

En dat was ook zo. Kokkie was opgebeld. geworden door Guus Miller, een vriendje van hem, die een cafetaria had midden in het plaatsje Shopton. Daar waren verschillende redenen voor. In de eerste plaats was de kok van Guus plotseling ziek geworden en Guus had Kokkie gevraagd, of die op korte termijn in kon vallen. Bovendien had Guus enkele van zijn klanten op zachte toon over Tom Swift horen praten en Guus verwachtte hen terug. Het zou wel goed zijn, bedacht hij, als Kokkie hen eens nader bekeek als zij terug kwamen.

Toen Kokkie de cafetaria binnen kwam stuiven, vond hij Guus zelf aan de rand van de wanhoop, rondtoerend als een menselijke inktvis, eieren bakkend, biefstuk bakkend, borden wegnemend, proberend op tijd af te rekenen.

“De keuken in, vlug!” hijgde hij dankbaar, toen hij Kokkie's enorme gestalte zag binnenrollen.

“Varkenscotelet is vast menu vandaag. Maak er een stel in voorraad en hou ze heet.”

Kokkie was al aan het bakken en braden, toen een luidspreker bij zijn oor blafte: “Twee uitsmijters rosbief en één Duitse bief met gebakken aardappelen.”

Kokkie keek verbaasd op. Blijkbaar had Gus een microfoontje achter de bar geïnstalleerd, om het hinderlijke geschreeuw van bestellingen door een loket heen te kunnen vermijden. In het uur dat volgde verwerkte het team Gus-Kokkie een gestadige stroom van hongerige klanten en bestellingen. De voorraad varkenscoteletten in de ijskast was bijna uitgeput, toen Kokkie tot zijn verbazing een zacht gefluister uit de luidspreker bij zijn linkeroor hoorde komen. Het waren klanten, die aan de bar zaten te praten en Gus had blijkbaar de versterker vol open gedraaid en de microfoon hun kant uit geschoven.

“...dit Swift-klusje afwerken en dan maken dat we wegkomen”, zei een zware mannenstem.

“Wanneer wou je dat dan doen?”

“Sssst! Niet zo hard.”

Kokkie graaide een pan met gebakken lever van het gas en opende het dienloketje om te kijken wie er aan de bar zat. Twee onguur uitziende kerels zaten aan het ene einde, en onzichtbaar voor hen, tussen tweetaarten, stond een glimmend microfoontje. Kokkie smakte het loket dicht en liep door de diendeur op hen af.

“Waren jullie die snuiters die het over Tom Swift hadden?” De twee kerels keken elkaar verbaasd aan. De grootste van hen keek Kokkie van het hoofd tot de voeten aan en grijnsde: “Je flaporen werken niet goed, nijlpaard. Ik zei tegen mijn vriend hier dat ik graag een uitsmijter met Swift ham zou willen hebben. Nooit van Swift ham gehoord? Staat in alle tijdschriften geadverteerd. En ga nou terug naar je keuken, alsjeblief.”

De andere man vertrouwde het blijkbaar niet erg meer. Hij keek Kokkie scherp aan, tastte in zijn zak, keek op zijn briefje, legde een rijtje munten op de toonbank en begon erin te zoeken.

“De rekening is met 15% tip zeker? Ik ga wel ergens koffiedrinken waar ze minder scherp zitten te luisteren.”

Kokkie stond naar de munten te staren. Tussen de kwartjes en dubbeltjes lag een muntje met een hondekop erop!

XI

DE GEHEIMZINNIGE GEVANGENE

De twee mannen stonden van hun krukjes op om weg te gaan, maar het viel hen blijkbaar op dat Kokkie zo intens naar de toonbank stond te staren. De langste van hen zag wat er gebeurd was, en Kokkie en hij grepen tegelijkertijd naar het muntstuk. Kokkie zou het beslist gekregen hebben, als de andere man hem niet een harde stomp tegen de borst had gegeven die hem achteruit deed tuimelen tegen een blad vol met soepkoppen, die met donderend geweld in scherven tuimelden. Gus keerde zich om en snelde zijn vriend te hulp, maar beide ongure vreemdelingen waren blijkbaar niet van plan, in een vechtpartij betrokken te raken en renden naar de deur.

“Houdt de dieven!” brulde Gus.

Een toevallig passerende politieagent hoorde die kreet, en keerde zich om... juist te laat!... De mannen doken ieder aan één kant langs hem heen, en renden in verschillende richtingen de straat af.

“Sta of ik schiet!” riep de politieman, maar nummer één was al om de hoek vaneen zijstraat verdwenen. De politieagent rende achter nummer twee aan, die helemaal geen bijzondere hardloper bleek te zijn, en had hem al heel spoedig bij de kraag, knipte een paar handboeien om zijn polsen en sleurde hem terug, de cafetaria binnen.

“Ik heb niets gedaan... absoluut niets!” protesteerde de gevangene.

“Hier misschien niet,” verzekerde Kokkie. “Maar neem maar van mij aan, agent, dat die man tot de zeeroversbende behoort waar zo hard naar gezocht wordt.”

“Zullen we netjes onderzoeken”, beloofde de agent, en vertrok met zijn arrestant naar het dichtstbijzijnde bureau. Kokkie telefoneerde onmiddellijk naar Tom, rapporteerde wat er gebeurd was, en voegde er een waarschuwing aan toe: “Kijk uit, schipper. Die kerels waren hier niet voor niets. En ze hadden het wel degelijk over je. Er zitten hier boeven in de buurt die het op je leven gemunt hebben.”

“Dank je hartelijk, Kokkie. Ik zal uitkijken. En ik ga nu meteen even naar het hoofdbureau van politie.”

Tom was er bijzonder op gebrand, de man te zien die het hondekopmuntstuk in zijn bezit had. Een kort gesprek met de hoofdcommissaris gaf Tom toestemming om de gevangene te spreken.

“Hij zegt dat hij Trebar heet”, vertelde de sergeant van het wijkbureau waar de man zat opgesloten. Hij nam een bos sleutels uit zijn bureau. “Gaat u maar mee.”

Een luikje in een met ijzer beslagen deur ging open... Tom herkende de op zijn krib zittende man onmiddellijk. Het was de man die Dansitt, vlak voor zijn aanslag op Tom, in zijn vliegtuig had laten stappen.

“Sergeant”, zei Tom gespannen, “deze vent is erg dik met een zekere Dansitt, die een moordaanslag op mij heeft gepleegd. Mag ik hem iets vragen?”

“Ga uw gang”, zei de sergeant.

Tom vroeg door het luikje heen: “Trebar... Waar bracht Dansitt jou heen, na die aanslag op mij?”

De gevangene stond op, en snauwde door het luik: “Mot ik de vragen beantwoorden die elke idioot me hier komt stellen?”

De sergeant antwoordde droogjes: “Lijkt me beter, vrind. Verschillende mensen hebben ons gevraagd om Dansitt te arresteren. Hij wordt van enkele misdrijven verdacht. Hoe meer je ons behulpzaam bent, hoe beter voor jezelf. Ik zou maar geen verstoppertje spelen als ik jou was.” De man ging weer op z'n krib zitten.

“Waar heeft Dansitt je heen gebracht?” vroeg Tom weer.

De man op de krib zat even na te denken, met het hoofd in de handen, stond toen op en schokschouderde: “Ik ben toch de klos. Best. Ik zal alles vertellen.”

De sergeant rende weg om een stenograaf te halen. Gevieren betraden zij de cel en de stenoman nam op wat Trebar opbiechtte: “Ik ben een vliegende vis in een circus. Ik trek een pak van schubben aan, klapwiek met mijn kieuwen en stijg op. Ik vlieg achter Dansitt's machine aan, klim in de lucht de cockpit binnen, neem van hem over en land het toestel. Hahahaha!”

Hij liet een wild gelach horen en keek hen onbeschaamd aan. De stenograaf keek ontstemd op. De sergeant kleurde van woede.

“We zitten hier niet om voor de gek gehouden te worden! Is die Dansitt een vriendje van je, ja of nee?”

De gevangene liet zich achterover op bed vallen.

“Hij is een vriendje van me, ja. Een goed vriendje. En hij zal me hier wel uithalen ook. Daar maak ik me niks geen zorgen over.” Tom begon weer met vragen stellen.

“Waar heb je die munt met de hondekop erop gekregen?”

Trebar keek Tom minachtend aan.

“Ik heb geen peso met een hondekop. Kletsverhaal.”

Tom keek de sergeant veelbetekenend aan.

“Ik heb niet gezegd dat het een peso was. Als hij die munt niet had hoe weet hij dan dat het een peso was?”

Er viel een stilte. Trebar lag naar het plafond van zijn cel te kijken, langzaam rood wordend toen hij zijn stommiteit besefte. Hij frunnikte wat in zijn schoen en haalde een zilveren Cubaanse peso te voorschijn, die hij zwijgend overhandigde.

“En waar heb je dit ding vandaan? Is dit niet het geheime herkenningsteken van jullie bende?”

“Ik heb het ding gevonden”'antwoordde Trebar, nu weer onverschillig. “En ik wil het houden, want het is een aandenken aan een lollige avond.”

Tom beduidde de sergeant dat, volgens hem, een verdere ondervraging op het ogenblik geen nut had. Zij stonden op om weg te gaan, toen de gevangene van zijn krib opvloog en schreeuwde: “Je kunt me hier niet vasthouden! Ik heb niets gedaan. Je hebt geen bewijs tegen me...”

“Je wordt in arrest gehouden wegens poging tot mishandeling van een kok in een cafetaria”, antwoordde de sergeant kalm, liet de stenograaf en Tom voor zich naar buiten gaan en sloot de celdeur af. Ook het luikje ging dicht. In de gang zei hij: “We zullen zijn vingerafdrukken nemen en kijken of de FBI iets van hem afweet. Als we iets vinden, hoort u het wel.”

* * *

Al met al vond Tom het langzamerhand wel tijd worden voor een grondige inspectie van de mannen en de instrumenten die de enorme terreinen van STRATO-STER moesten beveiligen. Hij gaf dus bevel om het magnetisch netwerk eromheen centimeter voor centimeter te controleren. De radarwaarschuwing tegen naderende vliegtuigen werd getest. Het aantal nachtwakers werd verdubbeld. Tom zelf hield toezicht over het installeren van een reusachtige neutralisator op het dak van het laboratorium-gebouw, teneinde de Swift-industrie te beschermen tegen een mogelijke aanval met te beschermen tegen een mogelijke aanval met hoogfrequent-geluidsvibrators. Daarna begaf hij zich naar de loods waar de laatste hand werd gelegd aan de straalduikboot. Baker, met een brede glimlach op het gelaat, kwam hem tegemoet.

“Geen spoor van corrosie aan de binnenkant van de proefstraalmotor die in het zoutwaterbad heeft gelegen. Tom — dat osmiridium op de pijpen werkt fantastisch! Je moet me een dezer dagen toch eens ver, tellen hoe de verhouding osmium en iridium in je formule is.”

“Ik zal eraan denken.”

Tom was hier zeer mee in zijn sas, want nu konden de hydraulische straalpompen van de duikboot onbeperkte tijd blijven werken, bestand als zij waren tegen de bijtende werking van zeewater. Normaal was zelfs vlekvrij staal daar niet tegen bestand. Verf kon de intense hitte niet weerstaan. Nu was het probleem opgelost.

“Bij zonsopgang morgenvroeg vertrekken wij naar de Atlantische Oceaan”, kondigde Tom aan. “Is alles gereed?”

“Zo goed als. Een uurtje of zo werk nog.”

Een dreunende stem kwam door de luidsprekers: “Telefoon voor mijnheer Swift Junior!” Tom's moeder was aan de telefoon, en nogal opgewonden: “O, Tom! Ik heb nieuws over oom Ned. Ik kreeg juist bezoek van de kapitein en een steward van de gezonken NANTIC.”

“En wat hadden die te vertellen?”

“Ned leeft wel degelijk, maar zit gevangen. En die mannen wilden het niet ronduit zeggen, maar ze denken dat Ned zal worden gedwongen om belangrijke geheimen prijs te geven en als hij dat eenmaal gedaan heeft wordt hij ge...dood!” Tom's moeder barstte in snikken uit.

“Kom, mams. Het is nog niet zover. Wij zijn er óók nog! Bud en ik hebben alles klaar om naar de Caraïbische Zee te vertrekken en paps is al weg, al weet niemand dat.”

“Gelukkig. Laten we alsjeblieft iets voor oom Ned doen! En luister, Tom — ik heb die twee mannen naar je toe gestuurd om zelf het verhaal aan jou te doen.”

“Prima mams. Ik zal ze bij de poort wel opvangen.”

Tien minuten later begeleidde Tom de beide zeelieden naar de wachtkamer in het poortgebouw. Zij stelden zich voor als Kapitein Wellman en steward Hange.

“Iedereen aan boord van de NANTIC verloor plotseling het bewustzijn”, rapporteerde de kapitein. “Maar Mister Newton, de steward hier en ik kwamen bijna terstond weer bij kennis. Verschillende mannen waren bezig, over de verschansing te klimmen en begonnen de zakken van de passagiers na te snuffelen.”

De steward was blijkbaar vol verlangen om zelf óók wat te vertellen: “Toen hadden we nog niet in de gaten dat het er zo véél waren. Wij drieën vielen op hen aan en we hadden ze waarachies nog van boord af gemept ook, als er niet nog méér naar boven waren komen klimmen.”

Kapitein Wellman keek zijn steward bestraffend aan en vervolgde: “Zij sleepten ons naar de verschansing en lieten ons iets opsnuiven dat ons opnieuw verdoofde, en toen we weer bijkwamen, zaten we gevangen in een alleenstaand blokhuis op de kust van Florida, onder bewaking van een gewapend man.”

De steward haalde diep adem en zei snel: “Enne... een andere vent bracht ons te eten en als die twee samen praatten, konden we er vaak wat van verstaan. Zo weten we van mister Newton.”

Tom vroeg snel: “Weten jullie, wáár hij gevangen zit?”

De kapitein schudde het hoofd: “Neen. Alleen zei onze bewaker een keer dat wij nooit “De Hond” zouden vinden. Maar dat woord lijkt mij code, of een wachtwoord.”

Tom keek hen een voor een aan: “Hoe zijn jullie erin geslaagd, te ontsnappen?”

De kapitein lachte: “De vent die ons eten kwam brengen, werd onvoorzichtig. We overvielen hem, namen zijn pistool en wachtten tot onze bewaker met de rug naar ons toestond. Toen lieten we hem met de handen omhoog staan.”

“Hebben jullie de politie gewaarschuwd?” vroeg Tom.

“Heus wel. Zo gauw we een telefoon te pakken kregen. Ze reden met auto's naar die blokhut, maar daar was niemand meer te vinden. Toen de rederij ons vertelde dat Ned Newton nog steeds zoek was, zijn we hierheen gekomen om U te vertellen wat we wisten.”

Tom wreef langs zijn neus.

“Acht U het waarschijnlijk, dat de zeerovers een duikboot gebruiken voor hun overvallen?” Beide zeelui haalden hun schouders op. Van de wijze waarop zij aan wal waren gebracht, wisten zij totaal niets.

“We mogen van geluk spreken, dat ze ons hebben laten leven,” zei kapitein Wellman, opstaande. “Ik wens U het beste, mister Swift. Als we iets naders horen, bellen wij U wel.”

Tom bedankte hen hartelijk, bracht hen naar de poort, ging samen met Bud eten en beide jongelieden spreidden een bed in een hoek van het laboratorium om hun laatste nacht aan de wal veilig te blijven voor hun vijanden. Ook het leven van oom Ned hing daar waarschijnlijk van af. Juist vóór zonsopgang begon een radiotoestel dat aan een electriciteitsklok stond gekoppeld, luid te spelen. Tom schoot overeind op zijn veldbed: “Wordt wakker, luie Bud! Onze straal, duikboot gaat haar eerste vaart beginnen.”

“Sidder en beef, gij zeerovers,” bromde Bud slaperig en rolde zich tussen de dekens uit.

XII

EEN DUIKBOOT IN DE LUCHT

Koortsachtige activiteit heerste er op de terreinen van STRATO-STER waar felle booglampen brandden in de grijze ochtendschemering. De straalduikboot, geplaatst op een trailer met twaalf enorme tandem-assen, werd naar de ondergrondse hangar van Tom Swift's Vliegend Laboratorium vervoerd. Tom zelf zat in zijn privé-kantoor met om hem heen enkele hoofdingenieurs, enkele vertrouwde werklieden en Bud Barclay.

“Dit wordt een gevaarlijke zending voor ons”, begon Tom. “Dansitt en zijn handlangers zullen uit alle macht proberen onze plannen te dwarsbomen. Wij moeten hun listigheid niet onderschatten. Zij weten, dat wij klaar staan om onze straalduikboot te water te laten, maar, heren... er is één ding dat zij niet weten.”

Hij keek de kring rond. Iedereen wachtte vol spanning op de verrassing die de jonge uitvinder voor hen in petto had. Bud kon zich niet langer inhouden: “En wát weten zij dan niet?”

“Hóé ik mijn duikboot te water zal laten en wáár. Op dat punt hoop ik hen te gewiekst af te zijn.”

Hanson krabde zijn oor en fronste.

“Wij brengen die toch op de trailer naar de werf van Stillman, nietwaar?” Tom lachte luid: “Dát denkt iedereen hier, en ik hoop dat onze vijanden dat óók zullen denken. Daarom heb ik die enorme trailer hier met Zoveel tamtam binnengebracht.”

Bud keek ongelovig, en zei toen spottend: “Ik snap het al. We plakken er een adreskaartje op en sturen het geval per Van Gend & Loos. Nu zonder dollen... als het je niet op die trailer wilt doen, hoe krijgen we die duikboot dan aan de waterkant?”

“Doodeenvoudig”, antwoordde Tom. Ik laad haar aan boord van mijn Vliegend Laboratorium.”

“Aan boord van de STRAALRACER!”

Het gemompel dat opsteeg verried duidelijk, dat men twijfelde of Tom’s straalschip, hoe krachtig het ook was, het extra gewicht van de duikboot plus de hefkranen die het te water moesten laten, zou kunnen tillen.

“Ik weet wat jullie allemaal denken,” knikte Tom. “Maar ik heb het nauwkeurig uitgerekend.”

Hij trok een opgevouwen vel papier uit zijn binnenzak en reikte dat aan Hanson toe.

“Mijn basiscijfers zijn juist, Hanson. Kijk alleen de berekeningen even na.”

De hoofdingenieur nam een rekenliniaal op, bestudeerde het vel papier, controleerde enkele calculaties met de liniaal en knikte dan.

“Het klopt als een bus. De motoren van de STRAALRACER leveren voldoende hefvermogen.”

Tom stond op, draaide zijn bureau op slot en zei nog: “Ik wil bovendien nog een grapje uithalen. In loods 8 heb ik een imitatieduikboot laten maken van latten met donker zeildoek erover gespannen. Het lijkt op een afstand sprekend op zijn echte zusje. Die dummy wordt op de trailer geladen, en op de gewone manier naar de werf gereden. Ik verwacht dat de zeeroversbende ergens langs die weg een val heeft opgesteld. Als dat zo is, vangen ze wat latten en lappen, terwijl de echte duikboot, samen met ons, al op weg zal zijn naar de waterkant, aan boord van de STRAALRACER. Ga maar mee, heren.”

In loods 8 lag inderdaad een model van de straalduikboot te wachten, geschilderd in precies dezelfde kleuren als het origineel. Bud Barclay schoof bedenkelijk zijn onderlip naar voren.

“Zeg, Tom... er is dus alle kans op, dat dit ding met dynamiet wordt opgeblazen?”

“Vind jij het erg?”

“Neen, dat niet,” zei Bud droog.

“Ik vraag me alleen af, wie dan die trailer moet rijden.”

“Niemand”, antwoordde Tom.

Bud greep met beide handen naar zijn schedel: “Iets zal toch die trailer moeten voortsjorren!”

Tom knikte en wees naar een normaal uitziende jeep in een hoek van de loods.

“Die jeep wordt bestuurd door een radio, toestel, gekoppeld aan wat electromotoren. De trailer wordt gevolgd, op enige afstand, door een man op een scooter, met een klein zendertje. Radiografisch bestuurt die man de trailer. En dáár komt juist de man aan, die ik voor dat klusje heb opgeleid. Alles in orde, Jeffers?” vroeg hij aan een jongeman, die kauwgummi kauwde en een witte overall droeg.

“Alles voor elkaar, baas.”

Jeffers klom gummikauwend met een onverschillig gezicht op een kleine motorscooter, startte het ding, keek om naar de jeep en draaide aan een knopje op het stuur van de scooter. De jeep startte met een grommend lawaai, kwam met een schok in beweging, beschreef een bochtje en reed met toenemende snelheid door de open loodsdeuren naar buiten, gevolgd door Jeffers op de scooter, die door middel van stuurknopjes per radio de auto vóór hem regeerde.

“Een spookachtig gezicht”, gromde Bud, naar de open deur lopend om het span na te kijken. Intussen was de èchte straalduikboot door hefkranen van de trailer getild en lag in de eerste stralen van de ochtend, zon naast de ondergrondse hangar. Jeffers koppelde zijn spookjeep aan de lege trailer en manoevreerde het hele geval naar loods 8, waar een dozijn werklieden het latten, model op de trailer hesen.

“Bind die luchtballon alsjeblief goed vast”, waarschuwde Jeffers.

“Anders waait mijn duikboot er onderweg af. En pak die pop die daar in een kist ligt en zet die achter het stuur, want het ziet er zo gek uit, een jeep zonder chauffeur.”

Onder ademloze belangstelling van wie maar ogen had om te kijken rolde de jeep, de enorme trailer trekkend; over de betonnen rijbaan naar de poort van STRATO-STER, erdoor en de hoofdweg op, met de scooter onschuldig een meter of honderd er achteraan.

“En wat nu?” informeerde Bud, .toen de zware poort achter de trailer was dichtgevallen.

“Als een haas de èchte duikboot aan boord”, antwoordde Tom en draafde naar de ondergrondse hangar, waar hij zijn electronische sleutel gebruikte om het verborgen slot te openen. De reusachtige deuren rolden open. De machtige, hydraulische liften kwamen in werking en tilden de ganse vloer van het laboratorium, met het enorme straalschip erop, naar boven, juist zoals op een vliegtuigmoederschip de gevechtsvliegtuigen naar het vliegdek worden geheven.

Ter hoogte van de begane grond aangekomen, stopte de lift. De rijdende kranen lichtten de straalduikboot van de grond en reden de overkapping van de hangar binnen. Aan de achterzijde van het Vliegend Laboratorium was een holle bergruimte, waarin anders boordvliegtuigen werden meegenomen. De atoomduikboot werd daar binnen geschoven en op dat ogenblik begon het zakradiotoestel, dat Tom bij zich had gestoken, een signaal door te geven: “T voor Tomaat... T voor Tomaat...”

Tom haalde het toestel uit zijn zak en bracht het bij zijn lippen: “Tom Swift hier. Wat is er loos?”

De stem van Jeffers antwoordde: “Er is hier iets machtig raars. Ik zit een kilometer of tien bij jullie vandaan. Een auto is juist vóór de trailer gestopt en een andere zit er achter. Ze dwingen nu de trailer naar de kant van de weg. Ik ben een beetje achtergebleven om niet teveel in de gaten te lopen. Wat moet ik doen? Het ding stopzetten?”

“Best, hoor”, zei Tom. “Zet maar stop waar die kerels haar hebben willen, en probeer te zien wat er gebeurt...”

Verschillende ingenieurs waren achter Tom komen staan en luisterden ademloos naar het rapport van de man op de scooter, dat even later weer begon: “...Uit elke auto komen twee mannen tevoorschijn. Ik lach me een hoedje, Tom... Ze hebben die pop achter het stuur nu bewusteloos geslagen. Twee anderen klimmen op de trailer... hahaha!... Moet je ze met hun armen zien zwaaien. Ze staan op het zeildoek te stompen als gekken. Ze kunnen nóg niet geloven dat we ze bij hun neus hebben... Hoera!... Dáár komt een wagen van de politie aan... moet je die kerels zien rennen. Een zuiver geweten hebben ze beslist niet!”

Tom onderbrak hem haastig en zei in zijn radio: “Prima werk, Jeffers. Kom direct hier terug. Die jeep en trailer pikken we later wel op. Daar kan de politie intussen mee gaan spelen.” Hij keerde zich om, schoof het radio'tje weer in zijn zak en liet zijn blik gaan over het Vlieglab met de duikboot achterin: “Alles klaar?”

Bud en hij beklommen de ladder die naar de bovenste étage van het reusachtige straalschip leidde. Bovenaan stopte Tom en riep naar beneden: ”Waar is Kokkie ergens?”

Een zware basstem antwoordde vanuit de ingewanden van het straalschip: “Ik zit hier al tien minuten met de koffie te wachten.”

De ladder werd weggenomen. Vanuit de contrôleruimte hield Tom appèl over de bemanning van zijn Vlieglab. Twee tractoren kwamen aanrijden en trokken het schip op het speciaal daarvoor bestemde, rijdende onderstel naar de startbaan. De zon was nu geheel boven de horizon en fonkelde in de glanzende wanden van het Vliegend Lab. Een sirene loeide... Binnen een kring van tweehonderd meter trok de menigte op de grond zich terug... Tom schakelde de atoommotoren in en met een fluitend gebrul rees de STRAALRACER verticaal omhoog, haar losse, rijdende onderstel zwart geblakerd op de startbaan achterlatend. Tom's berekeningen waren weer eens perfect juist gebleken.

Op tienduizend voet hoogte werden de achterwaarts gerichte straalmotoren in werking gesteld, en de verticale heffers uitgeschakeld. Het Vlieglab raasde horizontaal voort, door zijn vleugels gedragen, en binnen een half uur kwam de witte schuimrand van de oceaan in zicht. Zij begonnen te dalen, zochten een vlak gedeelte van het strand uit, schakelden opnieuw de straalheffers in, en lieten het vliegend Lab voorzichtig de grond naderen. Maar enkele tientallen meters boven de grond, toen de machtige gasstralen het zand al in alle richtingen deden wegspuiten, kwam Bud, die ergens anders bezig was geweest, de cockpit binnenrennen: “Tom! We zijn ontzaglijke sufferds geweest!”

“Hoezo dan?”

“We hebben onze reddingseieren vergeten. Die liggen nog in de loods!”

XIII

EEN REDDING MET STRAALENERGIE

Tom keek zijn vriend en medepiloot verbijsterd aan.

“Hoe is het mogelijk dat we uitgerekend dát vergeten zijn! Nadat ik nog wel beloofd heb, ze in ieder geval aan boord te hebben. Goed — ik zal ze na laten brengen in een van onze straalmachines.”

Tom hield de STRAALRACER stil boven Stillman's werf en liet Bud een boodschap naar STRATO-STER zenden. Baker was weer in bed gekropen na al het harde werk der laatste dagen, maar kroop er haastig uit, zodra hij hoorde wat er aan de hand was. Er was één practische moeilijkheid: straaljagers konden alléén landen op Henley Vliegveld, vijftien kilometer van Stillman's werf verwijderd. Er werd afgesproken dat Bud in een vrachtauto om precies 12 uur in de middag daar zou zijn om de Reddingseieren van het vliegtuig over te nemen. Tom liet het enorme straalschip daarna langzaam dalen en zette het, zo zacht als een veertje, op het zandige strand, rustend op zijn verende beugels. De ploeg werklieden die de avond tevoren al naar de werf was vertrokken, stond aandachtig toe te zien, terwijl Tom uitstapte en Art Hanson begroette, die de STRAALRACER naar haar basis terug zou vliegen.

“Ziezo”, zei hij. “Dát is gelukt. Nu maar meteen de duikboot uitladen. Hoe vlugger, hoe beter.”

“Het droogdok is klaar en de camouflageploeg staat al te popelen.”

Stillman's werf was gedurende de oorlog een basis geweest voor patrouilleboten en mijnenvegers van de Marine. Na het sluiten der vijandelijkheden was het ganse gedoe overgedragen aan de oorspronkelijke eigenaar van het stuk land: Stillman zelf. De droogdokken en aanlegsteigers had hij practisch van de Marine cadeau gekregen en nu had hij een permanente afspraak met STRATO-STER, die, in ruil voor een vaste som 'sjaars, zijn landingsplaatsen en outillage mocht gebruiken. Tom zette iedereen tot spoed aan en twee hefkranen tilden de duikboot behendig uit de hangar van het straalschip en legden haar in het droogdok. Op hetzelfde ogenblik sprongen de mannen van de camouflageploeg het dok in en gingen aan het werk. Vóór de zware sluitdeuren van de STRAALRACER weer waren gesloten, riep Bud uit: “Dat is fantastisch! Dat dok ziet er precies uit als een deel van het strand!”

“Dat was ook de bedoeling”, antwoordde Tom droogjes.

“Knappe luchtverkennende piraat die het ding nu nog ontdekt.”

De resterende uren werden door Tom zoekgebracht met een extra-contrôle van belangrijke instrumenten. Om elf uur vertrok Bud naar het vliegveld met een van Stillman geleende, platte trailer. Tom gaf hem nog enkele instructies mee: “Ik geloof wel dat we de bandieten volkomen hebben misleid, Bud, maar neem geen risico. Die reddingseieren zitten in kisten en zien er waarschijnlijk uit als verpakte ijskasten of zoiets. Iemand daar op het vliegveld zal je wel helpen, ze op te laden. Maar kijk uit!”

“Zou je me niet een paar man meegeven als bescherming?”

“Ik ben bang dat juist dát in de gaten zou lopen.”

“Ook goed”, zei Bud gelaten, achter het stuur van de truck klimmend. “Van straaljagerpiloot tot besteldienst. Ajuus.”

De dag was warm en zonnig en fluitend reed Bud met de hotsende, lege vrachtauto tussen sparren, en dennebossen door naar het vliegveld. In het administratiegebouw informeerde hij naar een spoedzending, afkomstig van de STRATO-STER maatschappij.

“Die kan elk moment binnenkomen”, antwoordde het korte, slanke mannetje, zijn snorretje strelend. “De piloot heeft al landingspermissie gekregen.”

Bud behoefde inderdaad niet lang te wachten... van verre klonk het jankend huilen van een straalmachine, en Bud tuurde omhoog in de blauwe hemel, zijn ogen beschuttend met zijn handen.

“Hei zeg... waarom hebben ze twee vliegtuigen gestuurd?” Het kleine mannetje kneep zijn ogen dicht, en tuurde eveneens: “Zowaar. Twee machines. Maar er heeft er maar één toestemming gevraagd om te landen.”

Bud zei verder niets, maar voelde zijn hart bonzen. Had iemand de STRATOSTER machine gevolgd? Bud dook naar binnen, leende een verrekijker en bestudeerde het tweede schip. Het had geen enkel kenteken! Vlak daarop zwaaide het onbekende vliegtuig af en verdween uit het gezicht. Het STRATO-STER-vliegtuig daarentegen gierde in een bocht over het veld, kwam tegen de wind in terug, raakte licht de startbaan en rolde zijn vaart uit, vlak vóór de plaats waar Bud en de administrateur stonden te wachten Een breed grinnekende jonge piloot stapte uit en bekeek Bud hoofdschuddend.

“Jullie zouden waarachtig je hoofden nog vergeten als ze niet stevig aan pezen vastzaten. Ik heb de Paaseieren meegebracht.”

Wat werklieden werden bijeengetrommeld en zonder ongevallen verhuisden de kisten uit het straalvliegtuig naar de truck.

“Zeg, wie was die andere straalbengel, die daarnet achter je aanvloog?” De jonge piloot stak achteloos een sigaret aan.

“Geen idee. Ik zag hem pas een minuut of vijf voor ik hier landde.

“O.K.” zei Bud, en gaf de piloot een geschreven ontvangstbewijs. “We kunnen allebei vertrekken. De groeten thuis.”

De straalpiloot wuifde, dook zijn cockpit in en startte met een brullende vuurstraal. Bud klom achter het stuur van zijn truck en startte met een geknars van kamwielen, plus een lelijk gezicht. Intussen zat Tom op Stillman's werf op de terugkeer van Bud te wachten. De wijzers van de klok passeerden de twaalf en toen zij de één begonnen te naderen, werd de jonge uitvinder een tikje ongerust. Hij ging naar het werfkantoor en belde het vliegveld op, en hoorde dat Bud al een uur tevoren was vertrokken.

“Maar dan had hij al minstens een kwartier hier moeten zijn”, mompelde Tom, de hoorn ophangend. Hij liep naar zijn Vlieglab, schakelde de radio in en vroeg aan Shopton hoe het met het straalvliegtuig stond. Ze konden hem snel vertellen dat de straalpiloot al halverwege op de thuisreis was. Tom veranderde van golflengte, riep rechtstreeks de piloot zelf op en geraakte bijna in paniek, toen hij van hem de geschiedenis van het achtervolgde straalvliegtuig hoorde. Hadden zijn vijanden het STRATO-STER-vliegtuig gevolgd en bereidden zij een of andere overval voor?

Tom haalde een schakelaar over. De alarmsirene van de STRAALRACER loeide over de werf en omgeving. In draf kwamen de leden der bemanning aanrennen. Kokkie stak zijn hoofd binnen de cockpit: “Ister wat loos, baas?”

“Ik heb zo'n idee van wel”, zei Tom tussen de tanden. “Is iedereen aan boord? Hou je vast dan!”

Het straalschip brulde de lucht in en binnen enkele minuten was Tom op tienduizend voet hoogte boven het vliegveld, vanwaar hij met een speciale kijker het terrein beneden zich begon te verkennen... met snel resultaat, want aan de rand van een langgerekte weide, naast een beekje, ontdekte hij een vliegtuig plus een vrachtauto. Tom veranderde de vergroting van zijn kijker en haalde vliegtuig en auto naar zich toe of zij slechts tien meter van hem af waren. Kon dat soms Bud's vrachtauto zijn?

Twee mannen kwamen van achter de vrachtauto te voorschijn en begonnen er een pakkist af te sjorren. Eén van hen was Sidney Dansitt! Beseffend dat hij zeer snel moest handelen, liet Tom de STRAALRACER in een duikvlucht glijden, gaf nog wat gas bij en kwam naar beneden gieren met ontzaglijke snelheid en een gehuil als van duizend wolven. Tom trok het schip recht, vlak boven de vrachtauto, en de hete gasstralen uit zijn straalmotoren bliezen Dansitt en diens handlanger tegen de grond. Toen zij weer overeind begonnen te krabbelen, was Tom al meer dan een kilometer ver weg. Beide mannen renden op de auto af en begonnen opnieuw te proberen, de pakkist in hun vliegtuig te laden. Wéér kwam Tom naar beneden huilen, zó dicht langs Dansitt's vliegtuig, dat de vleugels daarvan op en neer zwiepten in de windstroom. Ditmaal kregen beide rovers er genoeg van... zij lieten de pakkist met rust en vluchtten naar hun vliegtuig toe. Tom had daar vrede mee. Hoezeer het hem ook speet dat hij de kerels moest laten ontsnappen... Bud's veiligheid ging hem het meest ter harte. Hij zette de STRAALRACER aan de grond en draafde op de vrachtauto af. Bud lag in de cabine, gebonden met touwen en met een prop in de mond. Tom bevrijdde hem haastig en vroeg wat er gebeurd was.

“Jeminee,” zei Bud. “Ik ben er lelijk ingetrapt!”

Hij vertelde hoe hij, al rijdende, in een mistbank was geraakt, waarvan hij nu, achteraf, besefte dat die kunstmatig was verwekt.

“Ik moest stapvoets rijden”, ging hij door, “en toen hebben ze me besprongen. Zijn onze reddingseieren er nog?”

“Staan nog achterop. Rijd jij de auto naar de werf, dan blijf ik boven je vliegen, voor het geval die grapjassen nog een stunt willen proberen.”

Bud grinnikte, achter het stuur klimmend.

“Nou, je hebt in ieder geval Dansitt's staartveren aardig geschroeid.”

“We zijn anders nog niet van hem af. Let maar op.”

Op Stillman's werf aangekomen was hun eerste werk, de Reddingseieren veilig aan boord van de duikboot te brengen. Tom telefoneerde George Slater, de plaatselijke politiechef, legde hem geheimhouding op en vertelde beknopt van zijn plannen en van de aanval op Bud.

“Gesnapt” antwoordde de politieman kort. “We zullen er metéén werk van maken, een signalement rondseinen en je van alles op de hoogte houden.”

Maar de rest van die dag werd niets van de politie vernomen en toen de schemering inviel achtte Tom het beter, een soliede bewaking in te stellen. Bud zou aan boord van de duikboot blijven slapen. Tom zelf, met een zend-ontvanger voor zeer korte golven, sliep in een Quonset hut van golfijzer naast die radio. Enkele mannen, met kortegolf-zenders uitgerust, werden met tussenruimten om het terrein geplaatst en bovendien plaatste hij een wacht op het strand en een laatste post enkele honderden meters ver in zee, in een jol. Alle radio's waren op dezelfde golflengte afgesteld zodat Tom elke seconde van de nacht met al zijn wachtposten in contact bleef.

Om één uur ging Tom slapen, in zijn kleren, met alleen zijn schoenen uit. Tien minuten later ontdekte de waker in de jol een donkere schaduw die zwijgend langs de monding van de baai gleed. Het maansikkeltje dat schuin boven de zee hing gaf juist genoeg licht om hem de omtrekken van een duikboot te doen herkennen. “Tom Swift!” kreet de ontstelde wachtpost.

“Ik zie een...”

Die waarschuwing werd afgesneden door een donderende explosie. Een helrode vlam verlichtte de ganse kuststrook.

XIV

PROEFVAART

Tom en de wachtposten die hun dienst achter de rug hadden, werden door de luchtdruk in hun bedden door elkaar geschud. Hun eerste gedachte was: IS DE STRAALDUIKBOOT ONTPLOFT? Zij schoten uit bed en riepen door elkaar heen: “Wat is er gebeurd? Is er iemand gewond?”

Tom greep de staafzaklantaarn en was als eerste buiten, draafde naar de hoofdschakelaar van de buitenverlichting en liet de aan palen opgestelde booglampen ontbranden. Van verre zag hij al dat de camouflagedekking van de duikboot onbeschadigd was... de duikboot plus Bud waren dus waarschijnlijk ongedeerd... Dat vermoeden werd alras bevestigd, toen Bud zelf met een ontsteld gezicht uit de commandotoren kwam kruipen, een trui over zijn hoofd trekkend.

“Ben jij in orde, Bud?”

“Wie? Ik? Ik mankeer niets. Maar wat is er ontploft? De hele duikboot schudde heen en weer als een vletje in een storm.”

De wachtpost die op het strand had gestaan, kwam opgewonden aanrennen: “Kom vlug helpen! Er ligt iemand in de branding om hulp te schreeuwen!” Tom en Bud renden met hem mee naar het strand.

“Al zijn leven is het de man die de wacht hield in een bootje”, zei Tom. “De luchtdruk van de ontploffing heeft hem natuurlijk in zee gesmakt.”

Bud en hij vernamen nu de noodkreten van een man ergens op de golvende watervlakte.

Zij sprongen in zee, vonden zonder veel moeite de worstelende man, en hielpen hem op het droge, waar de drenkeling een minuut of wat bleef liggen hijgen, eer hij genoeg bij adem was om te kunnen spreken, en hortend vertelde dat hij een duikbootsilhouet tersluiks had zien voorbijglijden, en juist begonnen was, aan Tom een waarschuwing te seinen, toen de ontploffing zijn bootje had omvergeworpen. Dat was allemaal zo klaar als een klontje, maar het liet een grote vraag open: wáár die ontploffing ergens had plaatsgevonden. De drenkeling begon nu te klappertanden en de twee jongens droegen hem naar de golfijzeren hut, waar zij juist aankwamen toen een politieauto daar stopte. Commissaris Slater en een inspecteur sprongen er uit.

“Ik dacht al dat er hier wel wat zou gebeuren, na wat je me gisteren vertelde!” riep de commissaris. “Maar dit leek wel een atoombom, voor de duivel! Waar was die ontploffing ergens?”

Tom moest bekennen dat hij daar zelf even nieuwsgierig naar was, en gevieren gingen zij langs het strand op weg naar de plaats waar de vuurflits was gesignaleerd. Het duurde niet lang, of de eerste sporen van de ontploffing werden zichtbaar in de vorm van plakkaten modder die her en der lagen verspreid. Die modder werd dikker en dichter, tot zij het ware hart van de verwoesting bereikten: een kolossaal gat in de monding van een riviertje, waarvan eens de oevers dicht met riet waren begroeid geweest. Riet en tonnen zwarte modder waren door de ontploffing honderden meters ver in het rond geslingerd, en een gapend gat, nu gevuld met binnengestroomd zeewater, was overgebleven. Met de bundels van hun zaklantaarn zochten zij de omgeving af, en het was de commissaris die een vrij groot stuk metaal vond, met gegraveerde letters en cijfers er op.

MARK VI MOD.U.S. NAVAL TORPEDO.

“Maar dit is onmogelijk!” riep hij uit. “Onze eigen marine gaat toch geen torpedo's op ons afvuren!”

Tom schudde het hoofd: “Die torpedo is heus niet door onze marine afgevuurd, maar door de piraten, die op onze straalduikboot mikten, en mis schoten.”

Bud stond verbijsterd zijn kin te krabben.

“Maar hoe hebben zij in vredesnaam een marinetorpedo te pakken gekregen?”

De commissaris had daar een antwoord op: “De Marine raakt er genoeg kwijt bij schietoefeningen. Alhoewel... die oefentorpedo's geen echte springlading hebben.”

Tom wees er op dat de piraten, als zij over geleerden beschikten die een verdovende straal konden uitvinden, beslist óók wel in staat waren om een springlading te monteren in een opgeviste, door de marine verloren oefentorpedo. Al pratende keerde het groepje terug naar de wachtpost, waar commissaris Slater de Kustwacht opbelde. Na een paar minuten navragen hing hij de hoorn op en rapporteerde dat een motorsloep met radar aan boord was uitgezonden om de zee in de buurt af te zoeken.

“Als die duikboot aan de oppervlakte komt, hebben zij het ding zo te pakken,” verzekerde hij en bood verder aan, de rest van de nacht daar te blijven om de werf te helpen bewaken. Tom was dankbaar voor dat aanbod, maar sloeg het toch af, omdat hij overtuigd was dat de vijand die zelfde nacht beslist geen tweede aanslag zou wagen.

“Maar als er iets verdachts opduikt, zullen wij U meteen alarmeren”, verzekerde hij.

“Wij zullen vol spanning wachten”, grinnikte de commissaris, die wel belust leek op een avontuurtje. Daarna vertrokken beide politiemannen in hun auto.

Van slapen kwam de rest van die nacht natuurlijk niet bijster veel. Bij het krieken van de dag klom Tom uit bed en repte zich naar zijn geliefde straalduikboot, waar hij Bud aantrof, rusteloos op en neer wandelend, met de handen op de rug en de blik op de golvende zee gericht.

Tom sloeg zijn vriend op de schouders, en zei: “Bud, ik heb een idee. Veronderstel dat het inderdaad een duikboot van de piraten was, die een torpedo op ons afvuurde. Het is onwaarschijnlijk, dat onze vijanden zelf beschikken over een duikboot die aangedreven wordt met atoomenergie. Als dat zo is, kunnen wij, met onze straalduikboot, die veel sneller is, op onze slofjes hun operatie-basis op Spaniel Eiland bereiken, vóór dat zij er zijn.”

“En hen daar opwachten!” riep Bud geestdriftig uit. “Dat ik dáár niet aan gedacht heb. Wanneer starten we?”

“Binnen een uur, jongen. Tussen twee haakjes: ...ik ben van plan een koers te volgen die ons over de vermoedelijke positie van de SPRAY CLOUD zal voeren.”

“Waarom?”

“Omdat ik wil bewijzen dat de piraten voor de aanval op de SPRAY CLOUD verantwoordelijk zijn. Toen ik het kantoor van hun rederij .belde, vertelde de directie mij dat het uranium was gestouwd in ruim nummer vier.”

Bud fronste en dacht even na.

“Dat is achter de midscheeps?”

“Klopt.” Kokkie kwam naar buiten rennen en kondigde luidkeels aan dat het ontbijt gereed was. Zij waren er nauwelijks mee klaar, toen de telefoon rinkelde.

“Met Tom Swift”.

“Met commissaris Slater... Ik krijg net wat nieuws door op de telex, Tom. Eergisteren werd een kerel, Dansitt genaamd, in een klein plaatsje aangehouden voor een verkeersovertreding. De auto waarin hij reed was eigendom van een medeinzittende, een advocaat uit Florida, George Jennig geheten.”

Tom vroeg ongeduldig: “Waar is die Dansitt nu?”

“Dat weet ik niet. Luister naar de rest van het verhaal: Dansitt en Jennig betaalden hun boete en konden verder rijden. Maar om vier uur hedenochtend werd hun auto onbeheerd aangetroffen op het strand ten zuiden van hier. Van de inzittenden ontbreekt elk spoor.”

Tom balde een van zijn vuisten en maakte er een opgewonden gebaar mee.

“Is het niet waarschijnlijk dat zij daar door een duikboot zijn opgepikt?”

“Heel waarschijnlijk zelfs. Voor alle zekerheid hebben we enkele agenten in de buurt van hun auto verdekt opgesteld. Als ze mochten terugkomen, lopen ze in de val.”

Tom hing op, maar vroeg even later interlocaal aan en kreeg verbinding met Admiraal Hopkins in Washington.

In bedekte termen sprekend om zijn boodschap te camoufleren tegen mogelijke afluisteraars per telefoon, deelde de jonge uitvinder aan de admiraal mede wat er in de afgelopen uren was gebeurd en wat zijn plannen waren om de verdachte eilanden te inspecteren. Hij besloot: “Ik zou het erg op prijs stellen, Admiraal, als Uw patrouillevaartuigen een beetje uit de buurt van die eilanden konden blijven, maar toch ter beschikking blijven, zodat ik ze te hulp kan roepen als dat nodig is. Ik wil namelijk proberen, mijn oom Ned Newton te redden. Daarvoor mogen de piraten niet bespeuren dat wij hun schuilplaats weten.”

“Ik zal orders in die geest uitvaardigen”, beloofde de admiraal. “Ik wens je veel succes, Tom.”

Toen Tom en Bud een half uur later, gepakt en gezakt, bij hun straalduikboot aankwamen, vonden zij de dikbuikige Kokkie daar klaar staan met een flesje Coca-cola in de hand en een brede grijns op zijn gezicht.

“Als oud-zeeman sta ik er op, dit vaartuig te dopen alvorens het de baren kiest”, kondigde hij aan. “Ik ben al dagen bezig een naam voor haar te bedenken. De “ZEEPIJL”, hoe klinkt dat, Tom? Je straalduikboot is zo snel als een pijl en ik wil mijn laatste pakje bakmeel verwedden dat ze elke keer midden in de roos schiet.”

“Een prima naam”, stemde Tom in.

De kok hield vol dat Tom het schip moest dopen, maar Tom wilde het de scheepskok laten doen, omdat die een lange staat van dienst op het zoute water achter de rug had. Aldus geschiedde tenslotte. Met een forse zwaai van zijn dikke arm brak de kok het flesje coca-cola tegen de wand van de duikboot. Tom en Bud schudden de omstanders, die intussen waren naderbij gekomen, de hand, en klommen door de geopende commandotoren naar binnen. Een drievoudig “Hoera” steeg op ...petten werden gezwaaid... bruisend stroomde het water in het droogdok. Een zoemend geluid verried dat binnen in de duikboot de kernreactor in werking was gesteld. Een laatste handwuif van Tom, wiens hoofd nog uit de commandotoren stak... een laatste hoera van de werklieden op de wal... en soepel doch snel, een golvend kielzog nalatend, schoot de nieuwe duikboot bijna geruisloos uit het droogdok weg. Tom klom naar beneden, waar zijn vriend Bud aan de instrumenten waakte, en porde hem in de rug: “Zullen we haar metéén laten onderduiken en kijken, wat ze onder de oppervlakte presteert?” Bud lachte: “Ik ben de laatste om je tegen te houden. Zelf veel te benieuwd.”

Zij stelden de instrumenten in op automatische duikdiepte, en wandelden de plastic neus in, waar een fantastisch schouwspel hen wachtte, want in het heldere water drong de zon tientallen meters diep door, vóór hen uit een blauwgroen panorama van diepzeeleven ontvouwend. Minutenlang stonden de twee vrienden bijna ademloos te staren naar de beweeglijke film van veelvormige gekleurde vissen en andere levende wezens die bij de snelle nadering van de ZEEPIJL opzij schoten. Het was Tom die zich het eerste oprichtte en uitriep: “En nu kijken wat zij aan snelheid kan ontwikkelen!”

Bud knikte en draaide aan het grote wiel dat de cadmiumstaven uit de atoomreactor verwijderde... Met geleidelijk toenemende vaart... sneller en sneller, maar zonder hinderlijke trilling, boorde de ZEEPIJL zich door het water... de wijzer van haar snelheidsmeter hoger en hoger klimmend, tot Bud opgewonden uitriep: “We gaan nu al tweemaal sneller dan enige tot dusver bestaande duikboot ooit heeft gelopen!” Tom knikte met een trek van genoegen op zijn gezicht, fronste dan en antwoordde: “Nu komt de belangrijkste proef. Duiken doet ze prima. Onder water varen ook. Maar hoe zal ze het boven water er af brengen?” Hij stelde de knoppen in op: “Rijzen”, en met ingehouden adem wachtten de beide avonturiers op de wijze waarop de duikboot dat bevel zou gehoorzamen.

XV

ONTDEKKINGEN OP DE ZEEBODEM

De spanning die zij voelden, bleek alras niet nodig, want de nieuwe duikboot schoot schuin omhoog naar de oppervlakte met dezelfde gladde soepelheid waarmee het vaartuig was gedoken.

“Wat een droom van een schip!” mompelde Bud.

“Wat zou ik met dit ding graag naar de bodem van de oceaan duiken... tot diepten waar geen menselijk oog ooit heeft rondgekeken. Wie weet wat we dáár nog ontdekken!”

“Zeg dat wel. Maar allereerst zullen we toch de SPRAY CLOUD moeten ontdekken. Dat is ons directe doel.”

“Gelijk heb je, kapitein.”

“We koersen nu kaarsrecht op de kruisjes op onze kaart af. We kunnen er niet meer zo ver vandaan zijn.”

Tom hield, uit veiligheidsredenen, de ZEEPIJL een eindje onder het zeeoppervlak en legde zijn vriend enkele beginselen uit, die op dat ogenblik voor Bud nog onbekend waren.

“Bij het ontwerpen van deze duikboot,” zo begon hij,

“heb ik gebruik gemaakt van constructiebeginselen van de Barton Bathyspheer, een diepzeeduikapparaat dat in 1934 door een mijnheer Beebe is gebruikt om af te dalen tot een diepte van ongeveer duizend meter. En veel heb ik ook geleerd van de ervaringen van Barton zelf, die in zijn z.g. “benthoscope” anderhalve kilometer diep heeft gedoken in het jaar 1949.”

“Ja... dat waren dikke kogels, die zich niet konden voortbewegen. Geen duikboten, zoals dit.” Tom lachte: “Dat is ook zo. Een duikboot voor zulke diepten is veel moeilijker te bouwen. En tóch kunnen wij hiermede dieper duiken dan tevoren ooit is gedaan.”

Bud stond zijwaarts door de doorschijnende neuskoepel te turen: “Wat is dat voor vreemde machinerie aan de boeg, Tom?”

“O, dat zijn instrumenten die ik heb aan, gebouwd op verzoek van een vriend van mijn vader, een oceanograaf, die dolgraag wat nieuwe gegevens over de zee op grote diepte wilde verzamelen.”

“Nou, die krijgt hij dan zonder veel moeite of risico. Gratis voor niets, zo te zeggen.”

Tom haalde de schouders op: “Waarom niet? Die metalen kist daar is een diepzeecamera, en die buisachtige gevallen zijn een soort fuiken, verbonden aan vangnetten aan weerszijde van de romp. Op die manier vang ik, net als in een stofzuiger alle mogelijke levende organismen die anders heel lastig te verzamelen zijn omdat ze de langzaam bewegende netten van oppervlakteschepen kunnen ontwijken.”

“Maar wat is dat lange ding daar? Een kanon?”

“Hobo. Wij hebben een hekel aan bloedvergieten. Als we onze vijanden met intelligentie de baas kunnen worden, doen we dat liever dan door geweld. Het is een electronische oscillatorstraler. Het ding werkt alleen maar onder water en is speciaal bestemd om gevaarlijke diepzeemonsters buiten gevecht te stellen:”

“Dus aan de oppervlakte, in de lucht, werkt dat machien niet?”

“Neen. Tegen aanvallers aan de oppervlakte heeft het geen uitwerking.”

Dit bracht Bud tot diep nadenken, en terwijl de ZEEPIJL nog steeds door het water voortschoot naar haar bestemming, bracht hij in het midden: “Ik heb wel eens gehoord dat diepzeeinktvissen grote walvissen van zesduizend kilo gewicht aanvallen. Ik ben eerlijk gezegd blij, dat we dat oscillator-kanon bij ons hebben.”

Tom, die de koers zat te controleren, keek plotseling op: “Weet je wat zo lollig is? Inktvissen worden óók door straalaandrijving voortbewogen, net als deze duikboot.”

“O, ja? Hoe kan dat nou? Ik dacht dat straalaandrijving iets geheel nieuws was, van de laatste jaren.”

Tom begon te lachen: “Welnee... het beginsel is zo oud als de natuur zelf. Inktvissen spuiten achterwaarts een stroom water uit door een staartstuk, dat tevens als roer fungeert. En dat werkt zó fantastisch, dat grote inktvissen met enorme behendigheid kunnen vooruitschieten en wenden... Tussen twee haakjes... ik geloof dat we er bijna zijn.”

Twee hoofden bogen zich over de kaart, die aangaf dat het wrak van de gezonken SPRAY CLOUD driehonderd meter diep op een bergachtige verhoging van de zeebodem rustte.

“Als deze kaart klopt”, bromde Tom, “dan botsen we zowat tegen het wrak op als we deze koers aanhouden. Schakel het zoeklicht maar in.”

Een machtige lichtstraal boorde voorwaarts in het schemerige water. Tom verminderde de snelheid van de ZEEPIJL en begon schuin voorwaarts af te dalen naar de plek waar het getroffen schip, volgens de rapporten, was gezonken.

“Hou je ogen goed open, Bud!” schreeuwde Tom.

“Zo gauw je iets ziet, geef je een schreeuw.”

Die kreet liet niet lang op zich wachten, achter het kleurige, verschietende scherm van tropische vissen en wieren doemde de romp van een schip op.

“Kalm aan, Tom! Wrak recht vooruit in zicht.”

Tom rende naar voren om mede uit te kijken.

“Dit is vast en zeker wat we zoeken, Bud. Ik zal het zoeklicht wat draaien...kun je de letters op de boeg lezen?”

“De straal wat naar rechts... Stop! Ja: SPRAY CLOUD. Goed koers gehouden, kaptein.”

Tom bracht de duikboot voorzichtig dichter bij het wrak, en liet daarna Bud de instrumenten overnemen om zelf een der reddingseieren gereed te maken.

“Bud — ik ga in een van die eieren dat wrak onderzoeken. Als het uranium eruit verdwenen is, bewijst dat een van mijn vermoedens.”

Het kostte Tom niet veel tijd om in het vreemdsoortige duikerpak te klauteren, het dicht te schroeven, de drukkamer te passeren en via een schuifpaneel de duikboot te verlaten. Door zijn gyroscoop in werking te stellen zweefde hij verticaal naar de bodem van de oceaan, waar hij even pauzeerde om na te gaan of het reddingsei waarin hij zich bevond, de waterdruk goed weerstond. Zodra hij daarvan overtuigd was, ging Tom op weg naar de donkere massa van het gezonken schip. De SPRAY CLOUD was met haar achtersteven naar beneden gezonken en Tom kon onder de schuin omhoog stekende boeg doorwandelen. Daarna schakelde hij zijn sonarphoon in, om met Bud in contact te komen.

“De bakboordzijde lijkt me onbeschadigd”, zei hij. “Ik ga nu de stuurboordswand bekijken.”

“O.K.” antwoordde Bud. “Ik kom wel met de ZEEPIJL achter je aan.”

Tom schakelde zijn zoeklicht in en bij het licht daarvan ging hij onder de boegdoor, naar de andere zijde van het schip, tot hij staan bleef... zich verbaasd afvragend hoe een gat, zo groot dat er een vrachtauto doorheen kon, in de wand van het schip kon zijn geslagen. Over zijn schouder kijkend zag Tom zijn vriend Bud door de doorschijnende wand van de duikboot turen.

“Dat gat is door een torpedo geslagen, man!” riep Bud door de sonarphoon. Tom bekeek de randen van het gat in de staalwand wat nauwkeuriger.

“Ik ben het niet met je eens. De kracht van de ontploffing sloeg van binnen naar buiten, en niet omgekeerd. Als de piraten dit gedaan hebben, plaatsten zij vermoedelijk na de plundering een bom in het ruim.”

“Waar was dat uranium ook weer gestouwd?”

“In ruim nummer 4, achter de midscheeps,” antwoordde Tom. “Ik ga daarheen. Laat mijn snijbrander uit de drukkamer zakken, wil je? Ik zal een gat in de wand moeten snijden.”

Tom wandelde over de oceaanbodem naar de plaats waar, volgens hem, het uranium was geborgen geweest. De duikboot volgde, stopte naast hem en door het schuifpaneel kwam een zuur-waterstofsnijbrander aan drie slangen naar beneden bungelen. Tom begon met zijn mechanische armen te werken, en greep de brander vast.

“Ik heb hem, Bud. Nu gaan we een vuurtje maken onder water.”

Hij draaide één kraan open... die van de luchtslang, en een bal van samengeperste lucht dreef het water bij de monding van de brander weg. Zodra dat geschied was, drukte Tom op de knop van de electrische ontsteking. Een gloeidraad vlamde op... Zuurstof en waterstof werden toegevoerd en een felle steekvlam, onder water door zuurstof gevoed, sprong te voorschijn... en begon zich door de stalen wand van het schip te snijden als een warm mes door zachte boter. Het duurde niet lang, of Tom had een rechthoek zo groot als een garagedeur open gebrand, liet het stuk staalplaat eruit zinken en doofde de snijvlam uit.

“We zullen nu gauw weten of de lading uranium de buit was waar zij naar zochten', zei Tom, liet de snijbrander aan zijn slangen bungelen en stapte door de pas gemaakte opening naar binnen. Maar nauwelijks was hij opgeslokt door de duisternis die binnen in het wrak heerste, of een verschrikte kreet kwam over de sonarphoon: “Bud! Hulp!... Vlug!”

XVI

EEN OCEAANMONSTER

Bud Barclay's bloed stolde bijna, toen hij de angst in Tom's hulproep besefte.

“Tom! Wat is er aan de hand?” Er kwam geen antwoord meer! Het zweet begon op Bud's voorhoofd te parelen. Wat te doen?... Met de duikboot dat gat binnenvaren was uitgesloten, maar toch moest er iets worden ondernomen en wel zo snel mogelijk!

“Hou je taai, Tom!” schreeuwde Bud in de microfoon. “Nog even de tanden op elkaar. Ik ben zó bij je!”

Bud stelde de instrumenten op het schakelbord zo in dat de duikboot automatisch op haar plaats zou blijven, kroop overhaast in het tweede reddingsei, passeerde de druksluis op topsnelheid en liet zich door het schuifluik naar de oceaanbodem zakken. De weerstand van het water maakte, dat hij slechts langzaam de opening die Tom in de zijwand van het vrachtschip had gesneden, kon naderen en die traagheid van beweging maakte Bud bijna dol... tot eindelijk het licht van zijn ingebouwde lantaarn het donkere ruim binnen scheen... Daar zag Bud tot zijn ontsteltenis een der scharnierarmen van Tom's reddingsei onder een gekantelde, zware pakkist uitsteken! Het was vrij duidelijk, wat er was gebeurd. De kracht van de ontploffing elders in het schip had de pakkisten hier van hun plaats geworpen en na het uitsnijden van een stuk van de wand was vermoedelijk een waterstroming ontstaan die de enorme kist voorover had doen kantelen, juist toen Tom het ruim binnen kwam. Bud strekte zijn mechanische armen uit en duwde tegen de kist, maar er was maar heel weinig beweging in te krijgen.

“Tom... Tom! Hoor je mij?” riep Bud in zijn microfoon.

Geen antwoord. Bud begon verwoed te rukken en te sjorren om het obstakel, dat misschien zijn vriend langzaam dooddrukte, weg te ruimen... zonder resultaat. Met het zweet van zijn voorhoofd druipend stond Bud na te denken. Als Tom zulk een probleem had op te lossen, wat zou die dan doen? WAT ZOU TOM HEBBEN GEDAAN?

Plotseling schoot hem iets te binnen. Bud keerde zich om, bewoog zich naar buiten, greep de snijbrander die nog steeds aan zijn slangen in het water zweefde en klom weer terug in het wrak. Enkele drukken op de knoppen... borrelend steeg lucht omhoog en even later brulde een felle steekvlam aan het mondstuk. Met die felle vlam een gat onderin de houten pakkist branden was een klein kunstje. Bud doofde nu de vlam uit, maar liet alleen de luchtstroom vrij uitspuiten, met de snijbrander recht onder het gat. De ontsnappende lucht steeg in de kist op en dreef natuurlijk het water eruit... op die manier hefvermogen teweegbrengend, want voor elke liter uitgedreven water werd de kist een volle kilo lichter! Inderdaad! De kist rees één of twee centimeter. Onmiddellijk wierp Bud zijn schouder tegen een hoek van de krat, zijn ijzeren vingers onder de rand hakend. Nog een haal... drijfvermogen en hefkracht samen wentelde de kist opzij... en op dat moment hoorde Bud in de koptelefoon het meest welkome geluid dat hij ooit had vernomen: een hijgende, diepe ademhaling! TOM LEEFDE DUS NOG!

Trekkend en tillend sjorde Bud hijgend het reddingsei, waarin zijn vriend zich bevond, het wrak uit en over de zeebodem naar het schuifpaneel in de wand van de duikboot, dat toegang gaf tot de compressieruimte tussen binnen- en buitenwand. Toen de druk in die ruimte eenmaal gelijk was gemaakt aan die binnen in de duikboot, konden beide reddingseieren het inwendige van de ZEEPIJL worden binnengebracht, en worden geopend. Tom kroop, bleek en wat trillend, maar levend, uit zijn diepzeecostuum te voorschijn. Bud veegde zich het zweet van het voorhoofd.

“Dat scheelde machtig weinig, vriendje.” Tom knikte: “Kon je me niet verstaan?”

“Ik hoorde niets. Ik dacht dat je dood was.”

Een snelle inspectie toonde, dat door de val van de pakkist een draadje van de microfoon was losgegaan. Dat was snel gerepareerd en daarna kondigde Tom zijn plan aan om terstond naar het wrak terug te keren.

“We hebben al genoeg tijd verloren met die grappen”, bromde hij.

“Dat is mogelijk. Maar deze keer ga ik toch met je mee.”

“Kom op dan.”

Opnieuw verlieten de jongens de duikboot, om in het donkere ruim, bij de stralenbundels van hun hoofdlampen, in het ruim te gaan neuzen. En het duurde niet lang, of zij bereikten een speciaal ingerichte bergruimte... die alle tekenen vertoonde van snel te zijn leeggehaald.

“Alsjeblief”, zei Tom, met een gebaar van zijn scharnierarm. “Daar waren die piraten op uit. Ze hebben niet eens de tijd gehad om alles mee te nemen. Een restje hebben ze achtergelaten.”

Bud knorde instemmend.

“En om alle sporen van hun uranium, diefstal uit te wissen, hebben ze het hele schip tot zinken gebracht, de schurken. Kom — laten we teruggaan. We kunnen hier niets meer doen.”

Weer veilig binnen in hun dubbelwandige duikboot maakte Bud wat hete chocolade klaar, terwijl Tom de kaart ging bestuderen.

“Zeg — we zitten hier maar vijftig mijl ten Westen van Lazar Canyon.”

“En wat is Lazar Canyon voor iets?”

”Een inzinking in de zeebodem van ongeveer 1400 meter diepte.”

Bud zette een dampende mok chocolade naast de kaart neer.

“Aha. Ik voel het al. Er gaat een proefdiepduik komen.”

Tom slurpte voorzichtig hete chocola.

“Goed geraden, beste makker. En ik zat te spelen met de gedachte, of Lazar Canyon geen prachtplaats zou zijn om het geheim van de spookbodem op te lossen.”

Bud staarde zijn vriend met grote ogen aan.

“Een spookbodem? Wat is dat, in vredesnaam?”

Tom leunde achterover in zijn stoel en legde uit: “Zoals je weet, verrichten vele schepen geregeld dieptepeilingen, meestal met geluidsgolven. En heel dikwijls deden ze daar, bij de ervaring op, dat hun geluidsgolf werd teruggekaatst door iets vèr boven de werkelijke zeebodem... een onbekende massa die zweeft tussen de ware bodem en de zeeoppervlakte.”

“En wat voor massa zou dat dan moeten zijn?

“ Tom haalde de schouders op: “Niemand weet het precies. Sommige geleerden beweren dat het scholen vissen zijn. Anderen zeggen dat het massa’s garnalen zijn, en enkelen houden vast aan de theorie dat het reusachtige inktvissen zijn die de geluidsgolven weerkaatsen. Ik zèlf geloof in de octopus-theorie.”

“Een inktvis is een octopus, hè? Maar waarom denk je aan een octopus?”

“Omdat die waargenomen spookbodem zich binnen 24 uur kan verplaatsen van 100 meter diepte tot zeshonderd meter. Dat is een drukverschil van 10 tot 60 atmosferen, oftewel zestig kilo per vierkante centimeter. Inktvissen zijn beter dan gewone vissen of garnalen in staat zulke drukverschillen op te vangen. Verandering in waterdruk deert hen niet:'

“Aha.” Bud trok nadenkend aan zijn neus.

“En met dit duikbootje, Buddie, kunnen we zo diep gaan als we willen, binnen redelijke grenzen, en kijken wat we kunnen vinden.”

“Ha, juist. We gaan duiken, kletsen eerst wat met de vissen, brengen dan een kort bezoek aan de scholen garnalen en drukken tenslotte een paar inktvissen de hand. O.K. Het voordeel van een leven met jou is, dat er tenminste elke dag wat nieuws gebeurt.”

De jongens namen hun plaatsen aan het instrumentenbord in en de ZEEPIJL begon schuin benedenwaarts te duiken, de vrij steile helling van de zeebodem volgend.

“Hoe diep is het hier, Tom?”

Met één handbeweging schakelde Tom de dieptemeter in en terstond verschenen twee lichtende strepen op het groene scherm.

“Twee strepen!” riep Bud verbaasd uit. “Hoe kan dit nou?”

Tom zat half verbijsterd naar het scherm te kijken en sloeg zich dan op een knie: “Metéén raak, wat ik je brom. De onderste is de ware diepte ongeveer 700 meter. Dan is de andere streep een spookbodem. Vlug... schakel de televisiecamera in en neem foto's van het groene scherm af. Op die manier kunnen we foto's plus filmopnames krijgen.”

“Tot uw dienst, genie”, boog Bud licht spottend, en zwaaide de gecompliceerde televisie-foto-apparatuur naar voren. De ZEEPIJL bewoog zich langzaam voorwaarts door de oceaan, nu zo diep, dat bijna geen zonlicht meer in het water door, drong.

“Ik doe de lichten hier binnen uit, Bud”, waarschuwde Tom. “Het zou me niets verbazen als er een lichtgevende octopus opdook.”

Hij had nauwelijks de duikboot in duister gehuld, of een formatie van kleine rode en gele lichtjes, in regelmatige patronen gerangschikt, verscheen in de duisternis. Bud liet de camera's snorren.

“Een hele school van inktvissen!” riep Bud uit. “Geen wonder dat de geluidsgolven daarop terugkaatsen.”

Tom trok de kleppen van de vangfuiken open om enkele exemplaren te bewaren voor later wetenschappelijk onderzoek, schakelde daarna het zoeklicht in en nam foto's bij het licht daarvan.

“Dat is voorlopig genoeg,” besliste hij tenslotte. “Nu gaan we die troep volgen en kijken waar die ons heen leidt.”

Kort daarna begon de school inktvissen naar de diepte te duiken met de snelheid van een expresse-lift. De straalduikboot dook achter hen aan.

“Kijk uit!” schreeuwde Bud, die ingespannen naar buiten zat te turen. “Dadelijk raak je een rotspunt hier.”

Die waarschuwing was inderdaad verre van overbodig, want op korte afstand verschenen vulkanische riffen en uitstulpingen, door de zeestromingen van talloze eeuwen rond en glad afgeslepen. Tom zat aandachtig zijn instrumenten te bestuderen, en rapporteerde: “We zijn nu ongeveer halverwege tussen oppervlak en bodem. Dat is dieper dan iemand ooit eerder heeft gedoken.”

De duiksnelheid nam nu toe, tot zij de school inktvissen inhaalden en boven zich lieten. Van enig lichtschijnsel was nu geen sprake meer... slechts de straal van hun zoeklicht beveiligde hen, samen met de dieptepeilinstrumenten, tegen onverwacht opdoemende obstakels.

“Ho... Stop!” schreeuwde Bud onverwacht. “Fel licht vlak vóór ons uit!”

De duikboot remde af, trillend in haar stalen wanden, de felle straal van haar eigen zoeklicht gericht op een ontstellend tafereel... een ware wirwar van dikke, twaalf meter lange vangarmen vol met zuignappen die op de duikboot af kwamen kronkelen.

“Een reuzen-octopus!” riep Tom.

“Zo groot als een marineduikboot”, kreunde Bud, in ontsteltenis. “Kijk die ogen eens!... Als tafelbladen. Schiet op het ding, man! Gebruik je kanon!”

Tom aarzelde een ogenblik.

“Als het nodig is... Ik dood niet graag vreedzame dieren.” Bud sperde zijn mond open in protest en ontsteltenis.

“Vreedzame dieren! Dat monster daar!... Hoor eens... je kunt dierenliefde ook te vèr drijven!”

Tom legde de toppen van zijn vingers op de snelheidsregelaars en de duikboot bewoog zich langzaam voorwaarts.

“Dit zal hem wel aan het schrikken brengen, Bud.”

Maar de inktvis wist zeer klaarblijkelijk niet wat schrikken was. Met een bliksemsnelle uitschieter slingerde het beest een van zijn vangarmen tegen de neus van de ZEEPIJL. De duikboot sidderde onder de schok en beide jongens wankelden op hun benen. Enkele andere tentakels klemden zich om de boeg en begonnen te persen.

“Dat beest knijpt de wand stuk!” brulde Bud. “De waterdruk is al te groot om dát er nog bij te kunnen hebben!”

“Ik ga schieten!” schreeuwde Tom, sprong naar een zijwand en haalde de hoofdschakelaar van zijn oscillator-kanon over. ER GEBEURDE TOTAAL NIETS! Twee andere tentakels klemden zich om de duikboot. Bud wiste zich het zweet van het voorhoofd.

“Wat nu? Waren we maar veilig boven gebleven.”

XVII

EEN GEVAARLIJKE KLUWEN

Tom stond als versteend van verbijstering toen zijn zo zorgvuldig geconstrueerd oscillator-kanon weigerde, af te gaan. Hij haalde opnieuw de schakelaar over. Wéér gebeurde er niets. Tom trachtte het gevaar op waarde te schatten. Hij was niet bevreesd, zoals Bud, dat de octopus de duikboot inéén zou drukken — daarvoor was de romp te stevig geconstrueerd. Maar er was wèl gevaar dat de enorme vangarmen kwetsbare, naar buiten stekende onderdelen zouden beschadigen.

“Schiet nóg eens!” riep Bud. “Misschien is er een kleinigheid vuil, of zo.”

Tom sloeg zich ineens voor het hoofd: “Ezel die ik ben! Ik heb vergeten de zekering eraf te zetten.”

Hij knipte een rood schakelaartje naar beneden en haalde weer de trekker over.

Een hoog, huilend geluid dat enkele seconden aanhield... dan stilte. De ZEEPIJL gleed langzaam achteruit door de tegendruk van het oscillatorkanon en de reusachtige inktvis, zijn vangarmen machteloos door het water kronkelend, zonk langzaam naar beneden door de felle lichtbundel van het zoeklicht. Bud veegde langs zijn voorhoofd met de rug van een hand.

“Wat een circus!... Mijn hart stond zowat stil. Daar is een olifant een onschuldig speelgoedbeestje bij.”

Tom merkte droogjes op: “Wie weet wat voor monsters we in het heelal nog ontmoeten.”

“Welja”, zei Bud. “Ik ben nauwelijks van de schrik bekomen, of jij droomt alweer van sterrevaarten en stratosfeerontdekkingen. O, best. Ik ga mee. Geef me alleen af en toe een paar minuten om bij te komen.”

Tom grinnikte, hoewel hijzelf nog een tikje wit was om zijn neus en liet de duikboot op volle snelheid schuin opwaarts schieten... het daglicht tegemoet. Het duurde niet lang, of zij kwamen de eerste exemplaren van zeeplantenleven tegen, waarvan zij een en ander in hun fuiken opvingen. Terwijl zij daar nog mee bezig waren, merkte Bud een dichte massa zeewier op, die zij met grote snelheid naderden.

“Kijk uit, Tom! We schieten op een klont zeewier af, zo dicht als een tropisch bos.

“Snijden we makkelijk doorheen,” antwoordde Tom onbezorgd, en verhoogde de snelheid een beetje. De ZEEPIJL boorde zich met grote snelheid diep in de dichte massa wier, en aanvankelijk scheen dat heel aardig te gaan, maar daarna nam de snelheid merkbaar af... sterker en sterker, tot de duikboot nagenoeg stil lag.

“Wat is er nu aan de hand?” Tom zat zijn instrumenten te lezen.

“Hoe kan dat nu? Mijn atoomreactor werkt op volle kracht, maar mijn waterdruk stuwt niet meer voort.”

Beide jongens haastten zich naar het achterste deel van de ZEEPIJL waar zij de stalen kap verwijderden die de waterstraal, aandrijving overdekte. Een snelle blik op de stroom-manometers vertelde wat er aan de hand was.

“Geen wonder, Bud! We krijgen geen water meer binnen! De inlaatkleppen zijn volkomen verstopt met zeewier. Het is er met geweld tegenaan geperst.”

Bud trok een bedenkelijk gezicht.

“Dat is een fijne bak.”

Tom rende al naar voren.

“Dat is het zeker. Als we niet gauw de hitte afsluiten, vliegt de hele zaak uit elkaar, want er komt geen koeling meer.”

Snelle halen aan handles en schakelaars stopten de atoomreactie. Bud keek radeloos rond: “Hoe krijgen we in vredesnaam dat ge, perste zeewier uit onze inzuigbuizen?”

Tom ging op een draaistoel zitten en wreef over zijn kin.

“Laat me eens kalm nadenken.”

Bud kwam na een tijdje met een denkbeeld naar voren: “Zeg, Tommy... waarom blazen we onze ballasttanks niet leeg? Dan rijzen we vanzelf naar de oppervlakte.”

Tom trok een gezicht: “Bij deze enorme waterdruk zouden we het grootste deel van onze zuurstofvoorraad moeten gebruiken. En dat is me te riskant.”

“Maar wat dan?”

“Er is nog een andere mogelijkheid. Onze inlaatbuizen zijn natuurlijk niet helemáál verstopt. Er lekt altijd nog zeewater door dat wier heen, ook al spuit het niet met dikke stralen binnen. Dus langzaamaan kunnen daarmee onze stoombuizen zich vullen. Schakel ik dan de atoomverhitters op volle kracht in, dan werken onze pompen full speed tot die tanks weer droog zijn, en dat is waarschijnlijk lang genoeg om ons door dit wier heen te boren.”

“Moeite van het proberen waard”, erkende Bud, haalde twee spellen kaarten te voorschijn en begon op de instrumententafel een patience te leggen. Nu en dan ging Tom controleren hoe hoog het water in de tank stond. Ten laatste kwam zijn waarschuwing: “Ze zijn vol gesijpeld, Bud. Hou je stevig vast, want we spuiten nu weg met een versnelling van een straaljager.”

“Een straalduiker dan altijd”, mompelde Bud, klemde zich stevig vast aan de armleuningen van de vastgeschroefde stoel en keek in spanning naar Tom, die enkele schakelaars overhaalde en de atoomreactor in werking stelde. Enkele tellen van gespannen afwachten tot de juiste graad van hitte was bereikt... een dof gebrul van ontwikkelde stoom die in de pompen spoot... de turbines gierden rond en dreven een machtige straal water achter uit de duikboot, die met een geweldige schok voorwaarts schoot, het wier vanéén rijtend.

“Hoera!” riep Bud. “We stijgen, Tom! Vijf meter per seconde.”

Tom knikte: “Blaas nu maar wat water uit onze ballasttanks.”

Het extrahefvermogen, ontstaan door het verminderde gewicht, hielp de duikboot bij haar opwaartse stuwing en het duurde niet lang meer, of het wier werd dunner... werd een ijle massa ronddrijvende sliertjes en daarna ontmoetten zij nog slechts open water, dat in snel tempo lichter en lichter werd... tot de neus zich boven de oppervlakte uit boorde. Bud haastte zich, het deksel van de commandotoren open te gooien, waarna hij diep ademhalend stond rond te kijken.

“Jongen, Tom — wat ziet die blauwe lucht er weer prachtig uit! Ik ben tóch blij dat ik een mens ben, en geen garnaal.”

Tom riep ongeduldig: “Bewaar je wijsgerige beschouwingen maar voor later. We hebben een massa tijd verloren. Als we niet hard opschieten, bereiken die piraten Spaniel Eiland nog vóór wij er zijn. We moeten als de hazen die inzuigbuizen schoonmaken.”

Aan de oppervlakte was dat een betrekkelijk eenvoudig karweitje. Zij lieten de duikboot langzaam achteruit varen, trokken onderwaterbrillen en zwemvliezen aan, en plonsten overboord. Met handenvol trokken zij het warrige zeewier voor de zevenweg, nu en dan boven komend om hun longen met lucht te vullen. Daarna een minuut of vijf rust om op adem te komen en op te drogen... een paar broodjes ham met een flesje coca cola... dan zoomde de kernreactor weer en werd koers gezet naar het doel van de tocht: het befaamde en geheimzinnige Spaniel Eiland. Het was intussen al vrij laat geworden en de schemering begon over de blauwe oppervlakte van de Caraïbische Zee te vallen. De eerste sterren pinkten aan de lucht en Bud hield zich bezig met het afzoeken van verschillende radiogolflengtes, want zij waren nu al urenlang elk contact met de rest van de wereld kwijt.

“Luister vooral goed naar een boodschap van STRATOSTER, Bud,” waarschuwde Tom. “Er moet langzamerhand iets voor ons doorkomen. Het werd nacht... de ZEEPIJL bruiste voort... de luidsprekers piepten, tikten en floten in verschillende soorten morsecodes... maar geen bericht van STRATOSTER kwam door de aether. Een uur na zonsondergang loste Bud Tom af aan de stuurinrichting en Tom nam de radio’s over, langzaam de aluminiumschalen draaiend langs de bekende zendkanalen. Toen Bud op wilde staan om nog een paar broodjes ham te gaan halen, hief Tom de hand op.

“Ik hoor wat... maar heel zwak!” Bud zette de machines op “langzaam” om het storende gezoem en gedreun van de stroom te verminderen. Tom luisterde met zijn oor vlakbij de luidspreker.

“Staat de volumeregelaar open?” fluisterde Bud.

“Helemaal. Het moet een heel zwakke zender zijn, of er is iets anders niet in orde. Ho... LUISTER!”

De zwakke telegraafseinen hielden even op en inplaats daarvan kwam een stem door...

“Grote goedheid! Is dat oom Ned?” De stem sprak langzaam, maar zeer duidelijk:

HALLO HALLO ATTENTIE DE PIRATEN ZIJN VAN PLAN HET JACHT VAN FOSTER TE VEROVEREN ATTENTIE DE PIRATEN WILLEN HET JACHT VAN FOSTER VEROVEREN WAARSCHUW HEN WAARSCHUW HEN.

Bud sloeg met de vuist op de instrumententafel: “Het jacht van Foster! Je vader verkeert in gevaar, Tom!”

XVIII

ONTVOERD!

Na een korte en ademloze pauze kwam er nog een korte boodschap door: ATTENTIE ATTENTIE DE HOND WIL...... ONTVOEREN......

De rest van de boodschap ging verloren in een uitbarsting van atmosferische storingen en hoe de jongens ook luisterden... zij vingen niets meer op. Maar wát was nu precies de betekenis van die laatste onduidelijke woorden? Waren de piraten van plan om Tom's vader en de anderen aan boord van de PRIMROSE (het jacht van Poster) te ontvoeren of gevangen te nemen?

“We moeten wel géén tijd meer verliezen,” begon Bud. “Want...”

Weer kwam een flard van Ned Newton's stem door, toen de atmosferische kraakstoring een ogenblik wegviel: ...DRIE UREN VAREN BUITEN MIAMI EN...

Daarna werd absoluut niets meer van hem vernomen. Zijn stem was volkomen uit de aether verdwenen. Tom kreunde en zei tussen de tanden: “Als ik Ned maar een boodschap durfde te sturen! Dan kon hij misschien opnieuw seinen...”

Tom zat er een ogenblik ernstig over na te denken, de voorzichtigheid in de wind te slaan en aan Ned Newton in ieder geval te laten weten dat zij zijn boodschap hadden opgevangen, maar Bud, die hem naar de microfoonschakelaar zag grijpen, hield hem tegen.

Tom knikte. Bud had natuurlijk gelijk. Hij wandelde naar de grote zeekaart tegen de wand.

“Drie uren varen buiten Miami... op koers naar Spaniel Eiland... dan moet het jacht van Foster ongeveer hier zijn, nietwaar?” Met een potlood trok hij een cirkeltje op het bleekblauw dat de zee aan, gaf.

“Als ze tenminste werkelijk die koers hebben aangehouden, Tom. Weet je dat zeker?

“Tom zat peinzend aan zijn lip te plukken.

“Nee — dat is juist het ellendige. Mijn vader kan best op het idee zijn gekomen, in een boog te varen, omdat ze hem op de directe route wel eens konden opwachten. Dat is het zoeken van een naald in een hooiberg. Laten we maar .beginnen met de directe weg te volgen. Volle kracht voor, uit!

“Aan de oppervlakte bereikte de ZEEPIJL een werkelijk indrukwekkende snelheid. Toen de jongens even aan dek kwamen staan, brulde de wind in hun oren of er een storm stond, hoewel het nachtelijk oppervlak van de zee practisch onberoerd bleef, afgezien dan van de machtige waaier van schuim die de voortdurende ZEEPIJL achter zich liet, zover het oog bij het sterrenlicht kan reiken. In nauwelijks een uur toonde een peiling op de Grote Beer aan dat zij de grens hadden bereikt van de kring waarbinnen redelijkerwijze de PRIMROSE zich kon bevinden. Bud nam nu de stuurinrichting over en Tom zette zich aan de radartafel. Nog steeds op volle snelheid varend begonnen zij in zigzagkoers te kruisen, de ultrakorte stralen van hun radar de nacht in alle richtingen doortastend. Een kustvaarder... verschillende vissersboten en een torpedojager doemden op en werden geïdentificeerd. Maar iets van de afmetingen van de PRIMROSE verscheen niet. Naarmate de minuten verstreken, werd Tom's gezicht bezorgder.

“We hebben nu een paar honderd vierkante mijl oceaan afgezocht, Bud, maar het begint er naar uit te zien, dat de piraten het jacht bereikt hebben vóór ons.”

Bud keek over zijn schouder en merkte op: “In dat geval brengen ze het naar Spaniel Eiland. Dus wij óók naar Spaniel Eiland.”

Dit was zo zonneklaar geredeneerd, dat Tom er niets tegen in kon brengen. Hij sloot de commandotoren en liet de ZEEPIJL onderduiken tot alleen de kop van haar periscoop boven water bleef, samen met haar radar-antenne. Zij passeerden en herkenden nog verschillende kustvaarders van middelmatige tonnage, maar geen jacht. Ten laatste zei Tom: “Zóver kan de PRIMROSE intussen nooit zijn gevaren. Uitgesloten. Misschien moeten we meer Westwaarts of Oostwaarts zoeken.” Hij begon het stuurwiel te draaien, terwijl Bud het radarscherm in het oog hield. Op het laatste ogenblik verscheen er een klein stipje, geheel aan de rand van het scherm.

“Stop, Tom! Wat is dit daar?”

Tom veranderde koers, rees een beetje om de antenne meer zicht te geven, en zag het stipje snel groter worden.

“Wat het ook is... het schip ligt stil.” “De grootte klopt. Wedden dat het de PRIMROSE is?”

“Naar de oppervlakte dan!”

De commandotoren brak door de golven en even later verhief de romp zich boven water. Tom en Bud klauterden uit de toren. Boven hen twinkelden de sterren en hier en daar hingen dunne slierten wolk aan de hemel. De maan hing laag boven de horizon en gaf zoveel licht dat de jongens de vorm van een jacht konden onderscheiden, dat op enige afstand stil lag, sterk naar stuurboord overhellend.

“Het schip voert geen enkel licht meer!” riep Bud.

Tom stelde zijn nachtkijker in en bracht die aan de ogen. Hij bleef kijken tot de ZEEPIJL het jacht tot op enkele honderden meters was genaderd. Geen teken van leven en geen enkel licht was aan boord te zien. Bud bracht de handen aan de mond.

“Ahoy daar, PRIMROSE!”

Geen antwoord. Het leek er verdacht veel op, of de zeerovers hen inderdáád voor waren geweest... met catastrofale gevolgen. Tom was de eerste die zich enigermate van zijn ontsteltenis herstelde: “We kunnen het best aan boord klauteren en kijken of we kunnen uitvissen wat er is gebeurd.”

Juist toen hij in de commandotoren verdween om de straalduikboot langszij van het scheefhangende jacht te meren, kwam er een huilend fluiten van kogels.

“Dek je, Bud!” brulde Tom. “Ze schieten!”

Bud sprintte achter de dekking van de stalen commandotoren. Aan alle zijden waar de kogels de zee raakten spoten fonteintjes wit schuim op. Enkele van hen raakten de stalen romp en huilden jankend schuins opzij weg. Tom stak voorzichtig zijn hoofd boven het deksel uit.

“Er is wel degelijk iemand aan boord, daar. Piraten natuurlijk.”

Een nieuwe kogelregen roffelde om hen heen, en plotseling schoot het Tom te binnen dat die kogelregen wel eens afkomstig kon zijn van de bemanning van de PRIMROSE, die de ZEEPIJL voor een vijandelijk vaartuig aanzag. Dat kon snel worden uitgemaakt! Tom trok zijn witte shirt uit en wuifde dat als een vlag heen en weer boven de commandotoren. De duikboot en het jacht waren nu dichter bij elkaar gedreven. Het schieten hield op. Tom brulde, zo luid hij kon: “Schiet niet! Wij zijn vrienden, gekomen om je te helpen!”

In spanning wachtte hij op het antwoord... dat gegeven werd door een zware bas die over het stille water rolde: “Dat kan iedereen wel beweren. Wat is dat voor een duikboot?”

“De nieuwe straalduikboot van Tom Swift, op proefvaart. Ik ben Tom Swift zelf.”

Het geluid van verschillende stemmen, opgewonden samen sprekend, bereikte Tom's oren. Dan het bevel: “Wacht daar. We zullen een boot sturen om je te halen.”

Tom riep terug: “Niet nodig. Ik kom wel langszij.” Hij klom de stalen ladder af en had snel de ZEEPIJL naast de PRIMROSE liggen. Van bovenaf werden felle lampen op hem gericht en enkele touwen werden afgeworpen, waarmede Tom en Bud hun vaartuig vastlegden. Daarna klommen zij via een touwladder naar boven. Een grote, slanke man in kapiteinsuniform stond bij de verschansing.

“Ik ben George White, kapitein van de PRIMROSE”, zei hij. Tom stelde zichzelf en Bud voor, en informeerde daarna haastig: “Waar is mijn vader?” Er viel een ietwat pijnlijke stilte. De halve kring van zeelui achter de kapitein schuifelde met de voeten.

“Wat is er gebeurd?” vroeg ook Bud nu, ongeduldig. Kapitein White schraapte zijn keel.

“Die zijn... ontvoerd, jongens.”

“Door de zeerovers?”

“Juist.”

Bud sloeg met zijn vuist in de palm van zijn andere hand.

“Toch te laat. Juist zoals ik al dacht. Maar hoe hebben ze jullie dan kunnen overvallen? Jullie hadden een neutralisator aan boord, dus hun verdovende straal kon niet werken.”

Kapitein White antwoordde somber: “Zij kwamen niet in een duikboot of een vliegtuig. Daarom liepen we in de val. Zij dobberden stuurloos rond in een motorkruiser van een meter of vijftien lengte, en wuifden om hulp. Hun leider kwam hier aan boord, legde uit dat zij de motoren niet meer gestart konden krijgen en vroeg of wij hen mee konden nemen naar de dichtstbijzijnde haven. En, stommelingen die we waren, daar zijn we ingetrapt. Zo gauw ze hier aan dek waren, overvielen ze ons en sloten ons op in hutten. Pas een uur geleden slaagden we erin, ons te bevrijden. Juist op tijd, want de schurken hadden de zinkkranen in de kiel open gezet. Eén kwartier langer en we zouden als een baksteen zijn gezonken met alle hens aan boord. Maar de motoren en de radio waren onbruikbaar gemaakt.”

Tom riep ongeduldig: “Maar mijn vader! Wat is er met mijn vader en mijnheer Foster gebeurd?”

Een der zeelui uit de kring zei: “Ik hoorde toevallig een van die bandieten zeggen, dat uw vader en mijnheer Foster naar North Woods zouden worden gebracht.”

“North Woods. En wat verder?”

Er viel een korte stilte, alsof men aarzelde, nog meer slecht nieuws te vertellen.

“Teut nu alsjeblieft niet!” zei Tom woedend. “Er zijn nu genoeg stommiteiten uitgehaald. Weet je nog iets, ja of nee?”

De zeeman voegde er met tegenzin aan toe: “Ze zeiden verder nog dat uw vader en Foster zouden worden vastgehouden tot twee mannen, Dansitt en Chilcote, hun taak verricht hadden.”

“Wat taak? Welke taak?”

“Om de Caraïbische Zee voorgoed te zuiveren van Tom Swift junior.”

XIX

WILDE ACHTERVOLGING

Tom lachte luid en woedend.

“Mij te pakken krijgen! Dan moeten ze toch heel wat slimmer beginnen! We zullen eens kijken, wie dit spelletje wint.”

Bud's geest was met iets anders bezig: “Je vader zit gevangen in North Woods, hè?”

“Dat hoorde ik ze tenminste zeggen”, hield de zeeman vol.

Tom en Bud keken elkaar aan: “Het kan nèt zogoed een opzettelijke losgelaten opmerking zijn om eventuele achtervolgers op een dwaalspoor te brengen.”

“O, ja? Is dat logisch? Waarom zouden ze rekening houden met achtervolgers als ze verwachtten dat dit jacht zou zinken?”

Daar had niemand van terug. Tom haastte zich langs de touwladder naar beneden, dook naar zijn radiotoestellen en begon te seinen naar STRATOSTER. Ze waren daar niet bijster actief en het duurde even voor hij een nogal slaperige Hanson aan de lijn kreeg. Maar die werd heel snelwakker toen het slechte nieuws over Tom's vader tot hem doordrong.

“Lieve help. De ene Jobstijding volgt op de andere. Moet ik het tegen je moeder en Sandy vertellen?”

“Alsjeblieft niet!” riep Tom. “Jaag hen in vredesnaam niet voortijdig de angst op het lijf. Maar luister. We hebben een goede kans dat mijn vader en Foster overgebracht zijn naar een plaats, genaamd North Woods. Dat is, zo te horen, een bos. En dat kan moeilijk in zee liggen. Alarmeer de politie. Laat hen uitzoeken waar dat North Woods ergens ligt, omsingel het en kam het uit.”

“Komt voor mekaar, Tom. Sterling en ik nemen de STRAALRACER zo gauw de dag aanbreekt, en stellen een onderzoek in vanuit de lucht.”

“Juist, Hanson. Is er al iets naders bekend van die gevangene in het Huis van Bewaring in Shopton?”

“Heeft geen stom woord losgelaten. Daar schoten we niets mee op.”

Tom schakelde uit en keerde terug naar het dek van de PRIMROSE, waar men hem vertelde dat Bud, samen met de kapitein en de eerste machinist, naar beneden was gegaan om te kijken of de machines weer op gang konden worden gebracht. Tom volgde hen. Het zoeken was verre van gemakkelijk, want de accu-installatie leverde geen stroom, zodat zij voorlopig alles moesten doen bij het licht van zaklantaarns. Terwijl Bud en de machinist de brandstofleidingen inspecteerden, liep Tom met de kapitein de electrische installatie na en het duurde niet lang of zij vonden twee doorgesneden kabels, verborgen achter een der schakelborden. De zekeringen waren uit de fittingen gehaald en vermoedelijk overboord gegooid. Tom maakte noodzekeringen van stukjes zacht koperdraad, lapte de draadeinden aan elkaar... en de lampen begonnen te branden. Vijf minuten later startten de motoren en kort daarna begonnen ook de lenspompen hun werk: het verwijderen van het binnengestroomde zeewater, dat gelijk stond met de machinekamervloer. Nu hij weer stroom had, kon ook de marconist beginnen, zijn radio te repareren. Tom ging met de kapitein naar diens kajuit en begon hem te ondervragen over alles wat hij de piraten had horen zeggen.

“Alles wat u zich kunt herinneren, kapitein, hóé onbelangrijk ook. Wat u onzin lijkt, kan een diepe betekenis voor ons hebben.”

En zo, fronsend en denkend, herinnerde kapitein White zich onder andere dat hij enkele der overvallers had horen lachen over een meisje, dat Jane Pitt heette, en dat ze heel graag zouden ontmoeten. Jane Pitt zou wel erg verbaasd zijn als zij hen zag.

Tom hief plotseling het hoofd op.

“Jane Pitt...? Maar dat kan nèt zo goed de naam van een schip zijn! Hebt u een scheepsregister hier aan boord?”

Een snel naslaan van het register onthulde, dat JANE PITT de naam was van een lijnvrachtboot, varende onder Panamese vlag, die een geregelde dienst onderhield tussen de Caraïbische en Oost-Atlantische havens.

“Dan vaart ze dus een vaststaande koers?”

“Min of meer.”

Tom werd opgewonden: “Dus als we de JANE PITT kunnen vinden vóór de piraten haar aanvallen...! Ik moet Bud hebben. Waar is Bud? Bud!”

Zij lieten de PRIMROSE, die zichzelf nu best verder kon redden, met rust, renden de ladder van de commandotoren af en wachtten met ongeduld tot de atoomreactor heet was en de touwen door zeelui van de PRIMROSE waren losgegooid. Met stomme verbazing werden zij nagestaard door een handvol zeelui plus hun kapitein, die nog nooit van hun leven enig zeevaartuig hadden zien verdwijnen met de snelheid waarmee de ZEEPIJL zich van de PRIMROSE verwijderde.

* * *

Terwijl Bud de duikboot op koers hield, op volle snelheid varend naar de route die de JANE PITT placht te volgen, nam Tom weer radiocontact op met HANSON, en droeg hem op, via de rederij of de kust, wacht uit te vissen waar de JANE PITT zich op het moment precies bevond.

“Zal gebeuren”, verzekerde Hanson, die nu klaar wakker was.

“Dat arme schip. Die verlammende straal is een duivelse uitvinding.”

Tom lachte wat grimmig: “Maar die zal ditmaal weinig uitrichten, denk ik zo.”

Twintig minuten later seinde Hanson hem de gewenste gegevens betreffende lengte- en breedtegraden, verkregen van een weerstation dat aan het schip een uur tevoren gegevens had verstrekt. Bud werkte het snel op de kaart uit en riep verheugd: “Maar dat is vlakbij! We kunnen haar practisch een kusje geven! Schakel de radar in!”

De radarlampen waren nauwelijks warm geworden, of een helder stipje verscheen op het scherm. Beide jongens bestudeerden het.

“Lijkt dat op een vrachtboot?”

“De duikboot van de piraten soms? Dan mogen we wel goed uitkijken. Ze kunnen wel proberen ons te rammen.”

“Het kan wel een duikboot van de marine zijn, ook. Eerst maar eens duiken, dat is het veiligste.”

Het water siste de ballasttanks binnen, tot de ZEEPIJL voortkoerste over de nachtelijke zee met alleen haar periscoop en radarantenne boven water. Tom minderde vaart, zodat die voorwerpen geen verraderlijke schuimstrepen zouden opwerpen. Bud zocht de zee af met zijn radarnet.

“Die andere duikboot blijft aan de oppervlakte”, rapporteerde hij. “En ligt zo goed als stil. Schijnt op iets te wachten.”

“Is het nog geen tijd dat de JANE PITT op komt dagen?” Tom had dat nauwelijks gezegd, of een tweede schip verscheen aan de rand van het radarscherm. Bud maakte snel enkele berekeningen: “Als dat de JANE PITT is, ligt ze twee mijl aan stuurboord vooruit.” Tom bromde wat en dook dieper, liet de ZEEPIJL op een diepte van vijftien meter een wijde bocht beschreven en kwam weer even naar boven. Het radarscherm bewees, dat het nu dichtbije schip zonder twijfel de JANE PITT was. Tom kondigde aan: “Ik duik tot een meter of zestig, vaar onder haar door en dek haar van achteren. We kunnen het vijandelijk vliegtuig zien naderen met de radar aan dek. Zo gauw het ding zijn duikvlucht begint, schakel ik mijn neutralisator in.”

Bud wreef zich de handen in voorpret: “Wat zullen die kerels een gezichten trekken!”

De sonar verried al spoedig dat zij vlak onder de JANE PITT doorvoeren en inderdaad voelden zij in de ganse romp van de ZEEPIJL het trillen der machines van het vrachtschip boven hen. Het was nu tijd om op te duiken en Tom deed dat dan ook, keerde zijn duikboot om en voer een paar honderd meter achter het vrachtschip aan, alleen zijn periscoop en radar boven water houdend. Bud zat weer aan het groene radarscherm en plotseling klonk zijn waar, schuwende kreet: “Vliegtuig nadert! 290 graden; stuurboord op een mijl afstand”.

Beide jongens hielden hun adem in, volgden de snelle voortgang van het kleine stipje op het scherm, en zagen het zakken toen het vliegtuig zijn duikvlucht naar de JANE PITT begon.

“Daar gaan we!” riep Tom, en haalde de schakelaar van zijn neutralisator over.

XX

BOEMERANG-TACTIEK

Zodra het piratenvliegtuig de JANE PITT was gepasseerd, blies Tom water uit zijn tanks en rees naar de oppervlakte, waarna hij zijn vaartuig dicht langszij van de Jane Pitt bracht en met een versterkermegafoon het schip aanriep: “Ahoy daar! JANE PITT!”

Er kwam geen antwoord. Tom voelde zijn hart bonzen. Waren zijn berekeningen verkeerd geweest? Was er soms iets onklaar geraakt aan de neutralisator en lag op het ogenblik tóch de ganse bemanning van het vrachtschip bewusteloos temeer? Maar die vrees bleek ongegrond, toen een zware stem terugklonk: “Dit is Kapitein Jones van de JANE PITT. Wat wilt u?”

“Is alles in orde daar aan boord?”

“Natuurlijk. Waarom niet?”

Tom maakte zich bekend en vertelde snel de kapitein zijn vermoedens. De gezagvoerder, wel enigermate van zijn stuk gebracht nu hij hoorde aan welk gevaar zijn schip zojuist was ontsnapt, hakkelde: “We... we dachten dat de piloot in moeilijkheden verkeerde en daarom zo laag over ons heen vloog.”

“Ik moet u waarschuwen, kapitein... Er is nu een enteringsaanval op komst van...” Hij brak zijn woorden af, want hij hoorde het straalvliegtuig der piraten terugkomen... in duikvlucht, nu van de andere zijde! Blijkbaar had de piloot opgemerkt dat er iets aan boord niet volgens de plannen was verlopen.

“VLUG!” schreeuwde Tom. “Laat iedereen plat op dek gaan liggen!”

Met gierend, huilend geluid snorde de straalvlieger laag over de JANE PITT. Het was echter onwaarschijnlijk dat hij de duikboot, die vlak aan de van hem afgewende zijde lag, kon opmerken. Hij zou daar ook geen vaartuig verwachten en waarschijnlijk alleen opletten, of alles aan boord van de JANE PITT bewusteloos lag. Het gehuil van het vliegtuig verdween in de hoogte tussen de wolken.

“Alles nog O.K. daar aan boord?”

“Alles OK. En alles aan dek lag plat.”

“Prachtig. Luister nu. Hebt u enkele mariniers aan boord gekregen, zoals alle andere schepen?”

“Jazeker.”

“Prima. Ik houd mijn speciale neutralisator ingeschakeld. Een verdovende straal kan u nu niet deren. Laat uw ganse bemanning zich bewusteloos houden. Laat de piraten aan dek komen, geef dan een fluitsein en overval hen. Is dat duidelijk?”

Weer kwam het vliegtuig naderbij huilen. Op een of andere manier moest de piloot tóch hebben vermoed dat zijn straal niet doeltreffend had gewerkt. Wéér blafte de kapitein orders tegen zijn mannen, die plat op dek neerploften. Tom sprong de commandotoren in en liet zijn schip haastig onderduiken, door zijn periscoop en radar volgend wat er boven water gebeurde. Deze keer was de toneelvoorstelling perfect. Zodra het vliegtuig was overgehuild, kwamen de machines langzaam tot stilstand... de boordlichten flikkerden even en doofden uit. Het was zo overtuigend, dat Bud een tikje zenuwachtig fluisterde: “Hei, zeg... is dat nu comedie of echt? Werkt die neutralisator van ons van onder water?”

“Zolang we niet diep duiken, ja. Maak je geen zorgen.”

Het vliegtuig bewoog zich nu weg over het radarscherm. Tom liet zijn duikboot een beetje rijzen en zag het stipje van de vijandelijke duikboot op zijn radarscherm naderbijkomen. Bud ging aan de periscoop staan.

“Ha! Ze richten een fel zoeklicht op de vrachtboot... Ze stoppen nu langszij... Ze gooien een haak met een touw over de verschansing... Twee man klimmen naar boven!”

Tom koerste zijn duikboot naar de tegenoverliggende zijde van de JANE PITT en kwam langzaam naar boven, tot de top van de commandotoren juist boven het water rees. Staande op de ladder daar kon hij volgen wat er aan dek van de JANE PITT gebeurde. De piraten, volkomen overtuigd dat ook deze aanval was geslaagd, stroomden over de verschansing. Een groot deel van hen verdween terstond in de midscheeps, vermoedelijk om naar de bergruimten en de machinekamer te gaan. Tom grinnikte. Die zouden het niet ver brengen!... daar beneden stond het ganse machinekamerpersoneel in het donker hen op te wachten, met moersleutels, stukken ijzeren buis en koevoeten... Het zouden ditmaal niet de zeelieden zijn, die er bewusteloos afkwamen!

Dertig seconden later schrilde een fel fluitsignaal door de nacht. Als één man sprongen de schijndood gewaande, roerloze figuren aan dek omhoog, zich op de verraste piraten werpend. Op hetzelfde ogenblik sprong Tom de ladder van de commandotoren af, en riep: “Stijg een beetje en vaar om de JANE heen.”

“Waarom? Wat moet ik doen?”

“Vlak langs de andere duikboot varen, zo langzaam als je kunt. Ik wil die duikboot en haar kapitein buit maken.”

Een ontstelde kreet kwam uit het inwendige van de ZEEPIJL: “Je bent stapelgek! Dat speel je op je eentje nooit klaar!”

“Doe wat ik je zeg en klets niet. Als je te lang teut, merken ze wat er daarboven aan dek gaande is en smeren hem.”

Bud voerde zijn orders uit. De ZEEPIJL steeg een meter, cirkelde om de boeg van de JANE en schoof vlak langs de vijandelijke duikboot, zonder die te raken. Tom wachtte af, in elkaar gedoken als een kat... berekende de afstand en sprong!

Hij was nu volkomen op zichzelf, want vanuit de ingewanden van de ZEEPIJL kon Bud hem niet helpen. Voorzichtig sloop Tom over het dek van de vreemde duikboot naar de geopende commandotoren, waaruit een bundel helder licht naar boven scheen. Tom had die opening bijna bereikt, toen onverwacht het hoofd en de schouders van een man daarin verscheen... Sidney Dansitt!

Tom had zonder meer aangenomen dat Dansitt de piloot was van het nu verdwenen vliegtuig dat de scheepsbemanningen verdoofde. Dansitt was blijkbaar naar boven gekomen om te kijken hoe het aan boord van de JANE PITT erbij stond, maar hij kreeg nu de schok van zijn leven. Een schijnbaar eindeloze seconde staarde hij Tom Swift aan, en juist toen Tom voorwaarts sprong om te trachten, te redden wat er te redden viel, dook Dansitt terug in zijn commandotoren, schreeuwend: “Duik onder! VLUG! Er is iets niet in orde!”

Het deksel van de commandotoren sloeg kletsend dicht en werd van binnen gegrendeld. Met een gorgelend geluid stroomde water in de ballasttanks van de boot onder Tom's voeten.

Hij stond hulpeloos op een dek dat onder hem begon weg te zinken!

XXI

TOM IN DE VAL!

Toen het zeewater Tom's kuiten begon te omspoelen en hij tevens voelde hoe de boot onder hem vaart begon te krijgen, klemde hij zich vast aan de verschansing... Overboord springen was te gevaarlijk, want de kans dat hij in het zog van de op volle kracht draaiende schroeven zou worden gezogen was veel te groot. Bovendien... de JANE PITT was nu al een aardig eind weg. Zelfs als Tom een sprong in zee zou overleven, hoe zou dan iemand kunnen weten waar hij ergens was? Bud zou zeker aannemen dat Tom gevangen zat aan boord van de vijandelijke duikboot en die volgen... zonder een moment aan te nemen dat Tom in zee ronddreef. Op dat ogenblik, terwijl het water hem reeds boven de knieën stond, begon Tom te beseffen dat de duikboot wel met grote snelheid wegvoer, maar niet dieper meer zonk. Waarom? Wilde Dansitt soms Tom's doodsstrijd verlengen? Hulpeloos voor zich uit starend viel Tom's blik op een naam, op de commandotoren geschilderd: DEVILFISH.

De duivelsvis! Voorwaar een toepasselijke naam voor een duikboot die dit ongure soort van karweitjes opknapte. Tom merkte voorts op dat deze DUIVELSVIS geen atoomduikboot was, maar alle kenmerken bezat van een oorlogsschip, en even snel voortschuimde als de meest moderne, normaal voortbewogen vaartuigen van deze grootte. Was dit onderwaterschip soms een uitvinding van Chilcote?

De lichten van de JANE PITT waren nu nauwelijks meer te onderscheiden. Bud en de straalduikboot waren ook nergens meer te zien. En nog steeds dook de DEVILFISH niet verder onder. Waarom niet?

Plotseling besefte Tom de reden daarvoor, toen de duikboot onder hem een wijde bocht begon te beschrijven en terugvoer in de richting waaruit zij was gekomen. Tegen het licht van de laaghangende maan zag Tom nu ook het silhouet van zijn eigen straalduikboot... De DEVILFISH koerste er met grote snelheid recht op af.

“Bud.. Bud! Kijk uit!” riep Tom onwillekeurig uit, hoewel het natuurlijk uitgesloten was, dat zijn vriend dat kon horen. De ZEEPIJL bleef op haar koers verder varen en Tom hield de ogen op zijn kostbare vinding gevestigd, terwijl de boot onder hem meer en meer de afstand tussen beide duikboten verkleinde. Hóéveel seconden nog voor Tom's beste vriend en zijn meest geliefde uitvinding naar de bodem van de oceaan zouden zinken, geramd en doorboord door de scherpe neus van Dansitt's stalen gevaarte?

“Nog zes seconden... nog vier...” Tom sloot de ogen omdat hij het onvermijdelijke noodlot niet kon aanzien en zette zich schrap tegen de verwachte schok... die niet kwam. Hij hoorde alleen een sissend, schuimend geluid... de straalduikboot was op het laatste moment opzij gezwenkt en met nauwelijks een meter tussenruimte aan een zekere ondergang ontsnapt!

Nu eerst besefte Tom Bud's slimme tactiek. Zijn vriend had tot het allerlaatste ogenblik gewacht met opzij zwenken, zoals ook een haas doet, die door een jachthond wordt nagezeten. Het volgende ogenblik werd Tom bijna over de railing heen geworpen door de plotselinge zwenking van de piratenduikboot... maar tegen de tijd dat de grote duikboot was omgezwenkt en haar prooi zocht, was Tom's uitvinding al ondergedoken. Zelfs van haar periscoop was niets meer waar te nemen. Tom's eerste vreugde was maar van heel korte duur...

WANT DANSITT GING NU EVENEENS ONDERDUIKEN! De golven sisten reeds langs Tom's knieën... zijn dijen...

“Dan maar springen,” besliste Tom. Hij klom op de railing, hield zich even aan een stag vast, sprong zover buitenwaarts als hij kon en begon uit alle macht weg te crawlen om buiten de zuiging der schroefbladen te blijven. En dat lukte! De zinkende duikboot schuimde langs hem heen, zoog hem even onder water door haar zogkolking, maar raakte hem niet en Tom kwam, naar adem happend, boven tussen plekken witschuim en draaikolkjes. Er zat nu weinig anders op dan proberen de aandacht te trekken van de JANE PITT en hij begon dus te wuiven en te schreeuwen... nu eens kort, dan langgerekt... tot hij zich met een zinkend gevoel in de maag besefte, dat het schip zich gestadig van hem verwijderde. Een triest einde voor een jong, veelbelovend uitvinder, vond Tom. Hij had de meest opzienbarende uitvindingen gedaan en nog willen doen... Maar hier dreef hij midden in de oceaan, zonder enig technisch hulpmiddel, zonder zelfs een reddingsboei of een stuk wrakbout om zich aan vast te houden... met de dood voor ogen. Het schip inhalen was een zinloos pogen. De enige kans was: maar zo lang mogelijk blijven drijven en hopen op een soort wonder. Tom wentelde zich dus op zijn rug, wurmde zijn schoenen uit en concentreerde al zijn aandacht op het probleem van krachten sparen en het zo lang mogelijk uithouden. In die houding lag hij een schier eindeloze tijd in het koude water naar de sterren te kijken, toen iets hards langs zijn voetzolen schraapte.

“Een haai!” was Tom's eerste ontstelde gedachte. “Ook dát nog!” Maar de haai kwam omhoog, was hard en metalig... een duikboot kwam onder Tom naar de oppervlakte. Was Dansitt teruggekomen om hem voor de tweede maal te kwellen?

De boot rees schuimend boven water... het commandodeksel vloog open en Bud staarde neer op de doornatte figuur van de op dek liggende Tom.

“Bud!” stamelde Tom, trachtend zich op te richten. “Hoe heb jij me gevonden?”

Bud sprong de commandotoren uit, hielp Tom op de been en de droge boot in. Tom was voor driekwart verstijfd van kou, klappertandde nu aan één stuk door en kon zich nauwelijks aan de trapleuningen vasthouden.

“Hoe heb je me gevonden?”

“Dansitt kwijtgeraakt door tweemaal zo diep te duiken als hij. Toen in kringen gaan varen aan de oppervlakte en gezocht met radar en periscoop. Toen onder je opgedoken.”

“D...ddd... dan heb je een hh...ha ... haai van zijn ontbijt beroofd,” zei Tom klappertandend. “M...maak wat he ...hete koffie, want we hebben we ...werk te doen.”

“Nou, kalm aan. Zou je niet eerst wat op verhaal komen?.”

“Kom ik vanzelf wel, als ik hete koffie krijg en een wollen deken omsla. Duik onder en neem contact op met de JANE PITT. Ik moet eerst die piraten daar aan boord ondervragen.”

Maar contact met de JANE PITT was per radio niet te krijgen. Hun toestellen waren mogelijk nog niet hersteld. Dus Bud dook weer op en voer door de bleke ochtendschemering achter de vrachtboot aan.

* * *

Kapitein Jones kwam over de verschansing hangen en was een en al vriendelijkheid. Omdat Tom nog steeds zo moeilijk zich kon vasthouden, door en door verkleumd als hij was, werd uit twee davits een sloep langszij neergelaten. Tom ging erin zitten en werd met sloep en al tot op dekhoogte opgehesen.

De gevangenen zaten gebonden en geboeid in een halfleeg laadruim. Het was een onguur stelletje en ze keken niet bijster vrolijk, toen Tom zich aan hen bekend maakte en voortging: “Ik wil weten wat er met mijn vader is gebeurd. Waar is hij?”

Star stilzwijgen. Tom bestudeerde één voor één de gezichten van de gevangenen, hopende er een tussen te vinden die tekenen van gevoel of toegeeflijkheid vertoonde. Zijn blik bleef rusten op het gelaat van een dunne, kleine man, die voortdurend zijn ogen bleef afwenden. Tom sprong op hem af, greep hem van voren bij zijn das en trok hem overeind.

“Zeg op, jij! Wat weet je van mijn vader?”

De kapitein, die snapte dat hier forse bedreigingen nodig waren, viel kortaf bij: “Er is een heel eenvoudig middel om de heren aan het praten te krijgen. Smijt ze één voor één overboord. Als er drie in zee liggen te gorgelen, gaat nummer vier heus wel praten.”

“Best”, zei Tom. “Laten we dan maar beginnen met deze hier.” Hij en de .kapitein grepen de man beet, maar voor die één woord kon zeggen, schreeuwde een van zijn maats luidop: “Jij denkt dat je leep bent, hè jongetje Swift, omdat je een middel hebt gevonden om die straal van ons tegen te gaan? Haha, ha...! We hebben nog wat anders in petto. Onze baas heeft allang in de gaten dat je een tegenmiddel hebt uitgevonden, ja. Maar wacht maar eens waar hij nog mee uit de bus komt! Heel wat beters! En dan zijn je dagen geteld.”

Tom vroeg scherp: “Zo. En waar is je baas nu naar toe? Spaniel Eiland soms?”

De ogen van de piraat verstarden een ogenblik en zijn mond zakte open van verbazing. Dat was genoeg. Tom wist nu dat hij midden in de roos had geschoten. Hij smeet de man die hij vasthield bij de anderen, klom aan dek en werd per reddingssloep op de ZEEPIJL neergelaten.

“Nieuwe wapens of geen nieuwe wapens, Bud... Zet volle kracht koers naar Spaniel Eiland.”

XXII

GEVAARLIJKE WATEREN

De jonge diepzeevaarders bleven op hun hoede, overal uitkijkend naar tekenen van de DEVILFISH, terwijl zij in volle vaart naar Spaniel Eiland koersten. Na een tijdje merkte Bud op: “Nog steeds niets te zien. Als dat ding dezelfde koers volgt als wij, vaart het machtig snel. We hadden het anders al lang moeten zien.”

Tom ging tweemaal een eindje aan de oppervlakte varen om grotere snelheid te kunnen bereiken, maar toen er teveel kustvaarders in zicht kwamen, dook hij definitief onder om aan lastige aanroepen te ontkomen. Intussen had Bud ononderbroken gewaakt aan de radar- en de sonarinstallaties... tot ten laatste de “ping” van de sonar de nabijheid van een duikboot verried.

“Dát zou de DEVILFISH wel eens kunnen zijn, Tom!”

De radar pikte aan de oppervlakte van zee niets op. Het was dus wel degelijk een duikboot, die voor hen uit voer. Tom schakelde over op topsnelheid om vlugger op het schip vóór hen te winnen. en trad in radiocontact met STRATOSTER, waar men hem mededeelde dat Sterling en Hanson met een afdeling politie naar de North Woods waren gegaan om het bos te doorzoeken, maar tot dusver was daar geen spoor van Tom's vader of van Foster gevonden.

“Een bewijs temeer dat zij op Spaniel Eiland te vinden zijn”, gromde Tom. “Hoe dicht zitten we Dansitt op de hielen, Bud?”

“Kijk zelf maar. Ik zou maar vaart minderen, of ze horen ons.”

Tom zakte af tot hij op dezelfde afstand achter zijn vijand bleef.

“Volgen we hem het Kanaal van Spaniel Eiland in, Tom?”

“Nee. We blijven buitengaats tot we veilig naar binnen kunnen glippen.”

Tom bestudeerde zijn kaart een tijdlang, blies dan ballastwater weg tot zijn periscoop juist boven de golftoppen uitkwam, en zocht met dat instrument de horizon af.

“Ja!... Spaniel Eiland doemt op aan stuurboord. En nu zie ik Dansitt ook. Hij is half opgedoken en koerst recht op het kanaal af.”

“Bepaalde orders?”

“Vaart minderen. Ik vertrouw het niet. Die piraten hebben vast en zeker beschermingsmaatregelen tegen bezoekers zoals wij zijn. Wil je zelf eens kijken?”

Hij ging opzij staan, terwijl Bud in de periscoop begon te loeren.

“Ik kan geen snars ontdekken op die eilanden”, zei Bud na een tijdje. “Wacht eens... een soort van vissershut tussen wat scheef gewaaide bomen.”

“Je kunt er zeker van zijn, dat het ware verblijf van de piraten ondergronds is gebouwd.”

“Of onder water”, bepeinsde Bud.

Tom haalde de schouders op: “We zullen het nu spoedig weten.”

Door hun periscoop volgde Tom met belangstelling de manoeuvres van de DEVILFISH, die nu een zigzagkoers naar de monding van het kanaal volgde.

“Ze vaart zigzag, Bud. Weet je wat dat betekent?”

Bud trok een lelijk gezicht: “Dat betekent een mijnenveld.”

“Lijkt mij ook, maar daar maak ik me geen zorgen over.”

“En waarom niet, roekeloze zot?”

Tom lachte opgewekt: “Heb je vergeten dat onze duikboot is voorzien van een doorschijnende neus en een zoeklicht? Ik maak me sterk dat we kunnen onderduiken en op ons gemak tussen de mijnenkabels doorvaren.”

Bud merkte droog op: “Je kunt in elk geval maar één goeie vergissing maken.”

“Hela... de DEVILFISH duikt weer onder!”

Inderdaad was Dansitt's vaartuig op nog geen dertig meter van de kust al weer onder water verdwenen. Tom zei opgewonden: “Ze hebben natuurlijk een ligplaats onder water... Wacht eens: dáár drijft iets donkers het kanaal in... Het is een gewoon, leeg houten vat. Dus daar staat een stroom... Breng me de zeekaart eens, Bud!”

Met één oog op de kaart en één oog in de periscoop stond Tom even te studeren.

“Het klopt, Bud. De kaart toont ook dat er van hier een sterke stroom door het kanaal gaat.”

“Fijn. En wat hebben we daaraan?”

“We zakken met de stroom vlak langs de kust af, en draaien scherp bij, het kanaal in. We moeten alleen uitkijken dat we bij het zwaaien geen mijnen raken.”

“Nou — als we er een raken merken we het wel. Dat staat vast.”

“Waarom brengen we die mijnen niet tot ontploffing? Dan kunnen we rechtuit varen.”

“Omdat, snuggere Bud, de piraten ons dan al van verre zien aankomen, en ons een warme ontvangst zouden bereiden met dieptebommen.”

“En dat oscillator-kanon van jou?”

“Heeft .geen uitwerking tegen mijnen. Je moet een van die uitstekende tentakels raken, wil je een van die mijnen laten exploderen. En hou nu op... we varen om dit mijnenveld heen en naar de kust toe.”

Tom wendde het roer scherp rechts en voer op de kust af, die aan deze zijde van het eiland vrij hoog en rotsig bleek te zijn. De snelheid werd nu sterk verminderd en Tom legde zijn duikboot zo dicht mogelijk evenwijdig langs de kust tot hij voelde dat de stroming er vat op kreeg. Met zijn periscoop juist boven water zag Tom hoe zij langzaam langs de kust naar de monding van het kanaal toe dreven.

“Bud... duiken!”

Water stroomde in de tanks, de straalduikboot zakte naar beneden in het nu steeds sneller stromende water.

“Ga jij nu in de neus zitten, zet het zoeklicht aan en waarschuw als het nodig is.”

Bud, voor wie mijnen een formidabel schrikbeeld schenen te vormen, rende naar voren en plakte zijn neus tegen de transparante boeg van de duikboot. De straal van het zoeklicht maakte het eenvoudig om de kabels te ontdekken waaraan de contactmijnen lagen verankerd. Tom gaf wat tegenstroom en zonder veel moeite zwenkte de ZEEPIJL — roer rechts — roer links — tussen de ankerkabels der dodelijke mijnen door. De stroom werd steeds sterker naarmate zij de kanaalmonding naderden. Plotseling riep Bud: “Zeg — te zien naar de rommel die hier op de bodem ligt, hebben ze hier kort geleden met baggermolens gewerkt, of het kanaal uitgediept. Stukken rots liggen er ook al... KIJK UIT! Hier is de ingang... Roer rechts!”

De scherpe stroom die het kanaal inzoog rukte de boeg van de ZEEPIJL fel om, zodat Bud even wankelde.

“Ziezo!” zei Tom tevreden.

“Die mijnen hebben we achter ons.” Hij legde bet roer weer recht om door het kanaal te varen, toen een ijzingwekkende schreeuw van Bud hem deed verstijven.

“MIJN TIEN VOET LINKS VAN DE BOEG!”

Tom gaf volle snelheid en wentelde het roerwiel om. Sidderend kwam de ZEEPIJL uit haar koers en schoof schuin opzij weg... de tentakels van de mijn dreigend dicht bij de doorschijnende neus. Bud wiste zich het zweet van bet voorhoofd.

“Dat scheelde nog geen paar centimeter!”

Hun verdere voortgang door het kanaal was aanmerkelijk voorzichtiger en terecht, want korte tijd later dook vooruit opnieuw de donkere bol van een mijn op. Maar zij waren er nu op voorbereid, schoven ook langs dit gevaar... en begonnen juist overtuigd te raken dat zij alle gevaren waren gepasseerd, toen Bud uitriep: “Wéér wat nieuws! Een anti-duikbootnet.”

Tom zei een lelijk woord, bracht zijn vaartuig tot stilstand en liep naar voren om zelf te kijken. Het was een betrekkelijk eenvoudig net, omdat het kanaal niet diep was; het bestond uit twee hoofdkabels, door dwarsstukken aan elkaar verbonden.

“Ha, Tom! Ze hijsen dit natuurlijk als de DEVILFISH er aan komt en laten het daarna weer zakken.”

“Allicht. Pak jij even de onderzeesnijbrander die we bij dat wrak hebben gebruikt, terwijl ik een reddingsei aantrek.”

Maar Bud was nu obstinaat: “O, nee, jongeman. Dit klusje knap ik op. Jij hebt al lang genoeg in zee gelegen.”

Tom maakte daar geen ruzie over. Bud kroop in een reddingsei, passeerde de compressieruimte en wandelde even later over de bodem van het kanaal naar het spernet. De hete vlam brandde zich door de staalkabels alsof het schoenvetertjes waren. De gescheiden kabels zonken aan weerszijden op de bodem. Bud klom weer naar binnen en de ZEEPIJL vervolgde haar tocht.

“Ik ben benieuwd of we nu nog meer obstakels tegenkomen.”

Tom grinnikte: “Misschien een stuk van het kanaal zonder water erin. Ik geloof dat ik dan werkelijk niet zou weten wat ik moest doen.”

Op dat ogenblik werden zij gealarmeerd door een metalig geluid dat zich door het water voortplantte. Tom minderde vaart en schakelde zijn onderwatermicrofoons in.

“Al zijn leven ligt de DEVILFISH ergens voor ons uit, Tom.”

De jonge uitvinder knikte, legde zijn duikboot geheel stil en rees behoedzaam, tot zijn periscoop juist boven water uitkwam. En jawel... vóór hem uit, waar het kanaal een scherpe bocht maakte, lag de duikboot van Dansitt in een diepe uitholling verborgen... onzichtbaar voor waarneming uit de lucht. Daarna zag Tom iets minder leuks: twee mannen renden opgewonden langs de oever van het kanaal, in de richting waar de straalduikboot stil lag. Tom trok snel zijn verraderlijke periscoop naar beneden en vertelde Bud wat hij had gezien.

“Hebben die kerels ons dan gezien of gehoord?”

“Weet ik niet. Maar ik neem liever geen risico. Ik blijf hier niet liggen.”

“Waarom gaan we niet in volle vaart het kanaal verder door?”

“Dank je feestelijk. Ze kunnen net zo goed mijnen hebben liggen aan de andere uitgang. Kunnen we beter omkeren en langs de kust van het eiland varen.”

“Geen gek idee. Daar hebben we open zee en kunnen we een geschikte plaats uitzoeken om aan wal te gaan.”

“En over land verkennen”, knikte Tom.

Hij keerde voorzichtig zijn duikboot om en was juist op gang gekomen toen zijn periscoop met een luide slag naar beneden werd gedrukt. Op hetzelfde ogenblik kwam de ZEEPIJL met een schok tot stilstand.

“Tom!” schreeuwde Bud.

“We zitten in de val.”

XXIII

DE SCHUILPLAATS DER PIRATEN

Zodra Tom besefte dat zij inderdaad klem zaten, blies hij al het water uit zijn ballasttanks in een poging om zo de duikboot naar de oppervlakte te laten stijgen. Maar dat baatte niet... de onderzeeër bleef op de bodem van het kanaal neergedrukt.

“Voorwaartse druk, Tom!” riep Bud zenuwachtig.

“Misschien trekt ze zich los.” Tom wees zwijgend naar de hoofdmanometers. De machines waren al oververhit door de enorme hoeveelheid warmte die in de atoomreactor werd ontwikkeld en de pompen wild deed ronddraaien, met als enig resultaat een sidderend trillen van de hele boot terwijl modderig water naar achteren werd weggespoten.

“Wat is er eigenlijk gebeurd, Tom?”

“Ik heb zo'n idee dat Dansitt een groot stalen vangnet over ons heen heeft gegooid. Vandaar ook dat onze periscoop naar beneden werd gedrukt.''

Bud's ogen bleven gevestigd op de temperatuurmeter.

“We moeten maken dat we hier weg komen, jô!”

“Alles best, maar hoe? Mijn tanks staan al op het kookpunt. We hebben geen kracht meer in reserve.”

Tom sloot de kernreactor kort. Het had geen zin, te proberen om meer dan de maximum energie te ontwikkelen... en de hele duikboot te laten exploderen. Het gezoem van de atoommachine stopte en daardoor hoorden zij nu een zacht kloppen op de stalen romp. Tom luisterde: “Heee... dat is internationale morsecode.”

De boodschap was afkomstig van Dansitt:

JE BENT NU HULPELOOS, TOM SWIFT. DIT STALEN NET IS SPECIAAL ONTWORPEN OM DUIKBOTEN TE VANGEN DIE HET MIJNENVELD WISTEN TE OMZEILEN. JE BLIJFT OP DE BODEM TOT JE BEREID BENT JE OVER TE GEVEN. ALS WIJ HET NET OPHALEN KOM JE NAAR BOVEN EN VERLAAT JE VAARTUIG MET JE HANDEN OMHOOG. EEN VERKEERDE BEWEGING EN WE LATEN JULLIE MET DUIKBOOT EN AL IN DE LUCHT VLIEGEN. ORDERS VAN DANSITT. Bud keek bedenkelijk toen het geklop stopte.

“Wat doen we, Tom?”

“We hebben geen keus. Met dit stalennet om ons heen kunnen we niet eens in onze reddingseieren ontsnappen. Tegen dat we ons er met snijbranders doorheen hebben gewerkt, heeft Dansitt dat al lang in de gaten.”

“Dus we geven ons over?”

Tom knikte: “Moet al gek lopen willen we hen later niet te slim af zijn.”

“Accoord, jong genie.”

Tom nam een moersleutel en klopte het antwoord op de wand van zijn straalduikboot. Gekras en geschraap verried, dat het net van de ZEEPIJL werd afgetild. Tom zei haastig: “Je kunt er rekening mee houden, dat we grondig worden gefouilleerd. Onze twee belangrijkste wapens aan wal zijn: mijn potlood-soldeerbout en mijn potlood-radio. Verstop jij de radio in een van de schoenen, Bud, dan neem ik de soldeerbout.” Dat was snel gebeurd. Omdat de tanks leeg waren, rees de duikboot samen met het vangnet naar de oppervlakte. Tom opende de commandotoren en kwam tevoorschijn met zijn handen omhoog, gevolgd door Bud. Langs de ZEEPIJL lag een sloep met erin Dansitt en drie andere mannen, die Tom herkende als Wesman, Chilcote en Jennig. Wesman nam het commando over de straalduikboot over. Dansitt stond breed te grijnzen.

“Wel wel. Ik vraag me af waar het gerucht vandaan kwam dat Tom Swift zulk een genie was. Kijk eens naar de kinderlijke manier waarop hij hier in de val is gelopen!... Als een mus in een vogelknip.”

Jennig stiet Tom in de ribben en wees op Chilcote: “Kijk maar eens naar hèm hier. Dat is wèrkelijk een genie. Kun jij nog een hoop van leren.”

“Fijn”, zei Tom kort. “Waar zijn mijn vader en Foster?”

Dansitt spotlachte: “Zou je dat zo graag weten? Misschien vertel ik je dat, als je eenmaal veilig opgesloten zit.”

Zij werden gehandboeid. Jennig startte de motor en koerste naar de wal. Tom merkte op, dat Chilcote zat te spelen met een electronische sleutel.

“Hoe komt u daaraan?” vroeg hij. Chilcote keek het schuin aan: “Is dat niet een van jullie briljante uitvindingen?”

“Dat is een patent van ons, ja.”

Chilcote knikte: “Goed bedacht. Daarom heb ik er een stel laten namaken. Je hebt waarschijnlijk nooit vermoed, dat een van mijn spionnen een tijdlang in jullie fabriek heeft gewerkt. Die heeft me aan heel wat goeie tips geholpen.

“ De andere piraten lachten bulderend en Dansitt zei nu tergend: “We lenen een hoop dingen van de Swifts, nietwaar jongens? De grootste mop is, dat we nu zijn straalduikboot gaan lenen.”

Bud werd rood van woede en balde een vuist: “Wat zou ik graag een van die grinnikende gezichten plat meppen, Tom!”

“Lastig, met handboeien aan,” antwoordde Tom kalm.

De sloep minderde nu vaart vlak voor een groot rotsblok dat half in het water en half op de zandige vloer lag. Het was echter geen rotsblok, dat bleek al snel toen Chilcote er zijn electronische sleutel op richtte. Een deur erin zwaaide open en onthulde een ingang, die verder leidde naar een met water gevulde spelonk. De boot gleed de opening binnen en de deur sloot zich achter hen. In de spelonk zelf bevond zich aan de ene zijde een lange aanlegsteiger, waaraan Jennig meerde. Dansitt legde de touwen vast en beide jongens werden door de stalen deur van een solied gebouw binnengebracht in een hyper-modern uitziend laboratorium, waaraan, wat technische apparatuur betrof, zo te zien, weinig ontbrak. Zulk een perfecte uitrusting op een klein eiland in de Caraïbische Zee! De jongens werden op een bank geplaatst onder toezicht van Jennig, terwijl de anderen het laboratorium verlieten. De jongens hielden koppig hun monden en na enkele lafhartige pogingen om een gesprek te beginnen, hield ook Jennig zijn waffel. Er ging geruime tijd voorbij en daarna kwamen Dansitt en de anderen weer binnen.

“Zo, jongelieden!” begon Dansitt opgewekt. “We hebben jullie duikbootje eens bekeken en ik moet zeggen: niet slecht. We zijn er namelijk zelf op uit, een atoomduikboot te bouwen en enkele dingen die we nog niet op konden lossen, zijn ons nu volkomen duidelijk.”

Bud stiet Tom zwijgend in de ribben. Dus DAARvoor hadden de piraten uranium nodig! Tom zei lijzig: “IK zou .me er maar niet voor in het zweet werken, heren. Vóór jullie je verbeteringen hebt aangebracht, zit de United States Marine je op de hielen. Ze zijn al aardig warm.”

Dansitt trok spottend een mondhoek op.

“Die vangen ons heus niet. Op het ogenblik stoomt een schip, FALCON genaamd, Noordwaarts, niet ver van hier, met een lading diamanten in haar kluis.”

Tom merkte op dat Jennig begon te fronsen en onbehaaglijk keek.

“Zeg — is het niet beter dat we zo snel mogelijk hier verdwijnen, inplaats de tijd te verkletsen? Als we allen tegelijk vertrekken, kunnen we dat schip onderweg wel overvallen.”

“Onzin!” zei Dansitt korzelig. “Er zijn te veel waardevolle spullen hier die ik nog mee wil nemen. We gebruiken Tom Swift's vliegtuig en dadelijk ook zijn straalduikboot, zodra we geleerd hebben hoe die te besturen.”

Tom wist nu, dat zijn eigen vliegtuig voor overvallen op schepen werd gebruikt, vermoedelijk met een verdovingsapparaat erin gemonteerd.

“Kom, jô. Sluit die bengels op.”

Door een gang werden zij tot voor een zware, dur-aluminium deur gebracht met zware grendels erop. Hun handboeien werden afgenomen, en de deur ging dicht. De grendels schoven erop en door een klein luikje waarschuwde de stem van Dansitt: “Deze cel heeft ventilatie genoeg en je zult er niet in omkomen. Dat is niet onze bedoeling. Maar kijk voor één ding uit. Ik haal nu een schakelaar over en dat zet 20.000 volt op de deur. Als je die aanraakt, ben je meteen gebakken. Blijf dus van de deur weg. Goeden middag.”

De jongens hoorden nog hoe Jennig belast werd met de wacht buiten de deur, en daarna gingen Dansitt en de anderen weg.

Inspectie van de cel bewees dat deze in de rotsen was uitgehouwen en dat de deur electrisch geïsoleerd was van de stijl eromheen en van de vloer. Bud stond peinzend de deur te bekijken.

“Zou er werkelijk stroom op staan?”

“Te oordelen naar die isolatie, ja. Maar we kunnen dat makkelijk even onderzoeken.”

Tom trok zijn broeksriem uit de lusjes, nam het uiteinde in de hand en zwaaide de koperen gesp losjes tegen deur en stijl aan. Een verblindend blauwe vlam... een plotselinge geur van ozon... en waar eens de koperen gesp had gezeten, hing nog slechts een klompje gesmolten koper met wat verschroeid leer.

“Er staat stroom op”, zei Bud droogjes. “Als we hier uit willen komen, zullen we machtig slim moeten zijn.”

“En intens nadenken”, beaamde Tom.

XXIV

EEN LINKE UITVINDING

Voor Tom zelfs maar een glimp of een glimmer van een plan had gevonden, verhief Jennig zijn stem, om hen opnieuw te waarschuwen over de celdeur.

“Luister eens — ik wil niet dat er iets met jullie gebeurt, zolang ik hier op wacht sta. Wat daarna gebeurt, zal me een zorg zijn.”

Hij leek nogal zenuwachtig, en Tom bedacht dat deze man, die in zijn gewone leven advocaat was geweest, zich waarschijnlijk niet erg lekker voelde in zijn rol van bewaker. Door de zenuwachtigheid van de man viel er mogelijk wel iets te versieren.

“Mijnheer Jennig”, zei Tom, door de deur heen. “Misschien bent u erg sluw in wetsaangelegenheden, maar als zeerover bent u maar een grote sukkel.”

“Wat was dat?” vroeg Jenmig. “Wat zei je? Waarom ben ik als zeerover een sukkel?”

“Omdat je rustig hier blijft zitten, terwijl je medeboeven over mijn straalvliegtuig en duikboot beschikken.”

“En wat zou dat? Wat zou dat?”

Tom zette nu door: “Zie je dat nog niet? Dansitt en Chilcote weten dat de vloot van de Verenigde Staten jacht op hen maakt. Dus...”

Jennig begon te lachen met groot vertoon van zelfverzekerdheid.

“Och — klets niet. Die hebben we volkomen op een dwaalspoor geleid.”

“O, ja? Misschien denken je twee handlangers daar anders over. Waarom zouden ze hier terugkomen? Dat hebben ze wel beloofd... maar wat let hen om met de diamanten van de FALCON er in mijn straalduikboot vandoor te gaan? En dan zit jij hier.”

Er viel een stilte. Tom ging verder: “Dan kun jij de gevangenis in draaien, terwijl zij zich ergens anders veilig een hoedje zitten te lachen.”

Jennig stoof nu op: “Jij bent gek, jij. Dansitt en Chilcote heb ben me veel te hard nodig. Ik heb hen uit al tè veel moeilijkheden gered, om...”

Tom viel hem in de rede: “Uit de gevangenis gehouden, bedoel je?”

“Ja, natuurlijk. Ik heb hen heel wat adviezen gegeven zonder welke zij...” Hij stopte plotseling, beseffend dat hij misschien teveel zei, en voegde er nijdig aan toe: “Maak je over mij nu maar geen zorgen, Tom Swift. Ik kan op mezelf passen. Denk maar aan jezelf.”

Tom lachte opgewekt: “O, dat komt best voor elkaar. Ik vroeg me alleen af, waarom je je met alle geweld door Dansitt en Chilcote voor het lapje wilde laten houden.”

Er viel een lange stilte. Jennig zat blijkbaar ergens hard over na te denken. Na een tijdje gooide Tom een visje uit: “Luister eens, Jennig. Wees slim. Laat Bud en mij vrij en ga met ons mee. We vangen Dansitt op in de DEVILFISH en jij speelt de mooie rol. Zorg dat je aan de winnende kant staat, man.”

“Poeh!” zei de ex-advocaat. “En jullie me dan overgeven aan de politie zeker? Dacht je dat ik dáár in trapte?”

Bud fluisterde: “Hij hapt niet meteen, maar je hebt toch zeker twijfel in zijn vuile hart gezaaid, Tom.”

“Hopen dat de zaden van tweedracht flink wortel schieten,” fluisterde Tom terug. “Heb jij al iets nuttigs bedacht om hier uit te komen?”

“Ja... waarom gebruik je onze zender niet om te proberen, met oom Ned in contact te komen?” Tom staarde zijn vriend aan, en zei zacht: “Ik begin suf te worden, geloof ik. Geef me onmiddellijk die potlood-zender.” Bud haalde het kleine voorwerp uit zijn schoen en Tom stemde het af op de juiste golflengte. Na de eerste zachte oproepen kwam geen antwoord, en dan een voorzichtig stemmetje: “Hallo?...”

Tom bracht het miniatuurluidsprekertje bij zijn oor. Hij vertrouwde het niet erg, want het toestel van Ned kon wel in handen der piraten zijn gevallen.

“Ik zeg niets bepaalds vóór ik je stem herken.” Maar zijn eigen stem werd het eerst herkend.

“TOM!” zei Toms vader.

“Waar zit je in vredesnaam?”

“Vader! Wat ben ik blij... Bud en ik zitten gevangen op Spaniel Eiland. Zit u hier ook?”

“Ja. In één cel met Ned Newton en Jim Foster. De piraten hebben ons alles afgenomen, behalve dat verstopte zendertje. Tot dusver hebben we geen kans gezien om te ontsnappen.”

“Alles goed?”

“Allemaal gezond. Wou je oom Ned even spreken?”

Ned kwam aan het toestel en Tom vroeg hem, waarom hij verboden had, berichten aan hem te sturen.

“Alleen omdat ik bang was dat de piraten het horen zouden. Mijn leven hier heeft dagen lang aan een zijden draad gehangen. Het stond in elk geval vast dat zij me om hals zouden brengen als zij dit eiland gingen verlaten. Dat had vandaag zullen zijn.”

“Er wordt niemand om hals gebracht!” verzekerde Tom. “Tenminste niemand van ons. Luister: is jullie deur óók electrisch geladen, net als de onze?”

“Nee. Neem een raad van mij aan: probeer de spanning op je celdeur kort te sluiten. Daarna kun je een manier uitkienen om uit te breken.”

“Als ik de deurstroom kortsluit, gaan dan niet alle lichten uit?”

“Als de stroom rechtstreeks op de dynamo ligt, ja. Anders gaat er een zekering door.”

“O.K. Ik sluit nu. Niet zoveel praten. Tot straks.”

Bud deelde Tom mede, dat Jennig intussen de gang was afgesloft, vermoedelijk om een kop koffie of zoiets te gaan maken, of iets te eten.

“Maar, Tom — hoe wou je 20.000 volt kortsluiten? Toch niet met die gesmolten riemgesp?”

Tom wist maar al te goed dat hij, voor een stroom met hoog ampèrage, heel wat zwaarders nodig had dan een dun strookje koper.

“Het is mogelijk...” dacht Tom langzaam en hardop, “als ik een beetje van dat aluminium smelt... en het loopt op de stijl... dan smelt de deur vanzelf verder door de hitte...”

Bud klopte hem op de schouder: “En de kortsluiting wordt hoe langer hoe groter tot er iets doorbrandt.”

“Precies. Ik kan het eerste smelten verrichten met mijn soldeerboutje. Dat heeft net genoeg energie, denk ik.”

Bud schrok: “Maar daarvoor moet je die deur aan, raken!”

“Dat hindert niet, als ik van de vloer geïsoleerd lig. Pak die houten bank daar eens... en laten we al onze jassen erop gooien.”

De bank werd naar de deur geschoven en op het ene einde ervan werd een bundel van jassen gemaakt... een afdoende isolatie. Tom ging erop zitten met zijn voeten van de vloer, drukte het knopje van zijn soldeerbout in en duwde de punt tegen de rechter-onderhoek van de deur. Het metaal begon langzaam te smelten en een dun stroompje aluminium vloeide over de isolatie.

“Daar komt-ie, Bud! Kijk uit!”

Op het ogenblik waarop het smeltstroompje de stijl bereikte, was er een felle, blauwe vonk. Gloeiend metaal spatte in het rond... De lichten flikkerden, vlamden weer op, flikkerden opnieuw en doofden voorgoed uit. De kortsluiting was gemaakt — de deur vormde geen bedreiging meer!

“Je hebt alle kans dat de dynamo zelf is doorgebrand”, zei Bud in het duister...

“Luister! Voetstappen! Dat is natuurlijk Jennig die terugkomt.”

Tom stompte zijn vriend in de zij.

“Je hebt alle kans dat hij denkt dat we onszelf geëlectrocuteerd hebben. Dan komt hij hier binnen!”

Jennig stopte voor de deur.

“Hallo!... Tom Swift! Wat is er gebeurd?”

Beide jongens hielden zich muisstil. Jennig verwijderde zich weer.

“Wat is hij nu doen?”

“Weet ik dat? Een aspirientje halen tegen de zenuwen, denk ik.”

Maar dat was het toch niet. Er was natuurlijk een klein kijkgat in de deur en daar, door scheen even later een dunne lichtbundel door de cel heen. Maar Tom en Bud waren voor de deur plat op de vloer gaan liggen om zich dood te houden. Zij hoorden de advocaat ontsteld mompelen... een geknars van grendels... dan zwaaide de deur open, de dunne strook nog heet gesmolten metaal verwringend, en de zaklantaarnbundel werd op hun slappe lichamen gericht.

“O, wat een ellende! Wat moet ik nu zeggen tegen...”

Hij hoefde al niets meer te zeggen; tegen niemand. Bud en Tom veerden tegelijkertijd overeind, grepen de advocaat beet, en Tom lichtte hem beentje, terwijl Bud zijn armen vastgreep.

“Laat me los! Dansitt zal het je betaald zetten!” hijgde de advocaat, vruchteloos trachtend, zich uit de gespierde armen van Bud Barclay te bevrijden.

“Kun je hem houden, Bud?”

“Op mijn sloffen met één hand. Hij is misschien thuis in wetsartikelen, maar zeker niet in een worstelring.”

“Mooi. Dan ga ik eens kijken wat er meet het licht aan de hand is.”

Vóór hij wegging, de gang af, haalde Tom de zware trekschakelaar naast de cel, deur, die de spanning daar kon afsluiten, naar beneden. Het kostte hem niet veel moeite om de plaats te vinden waar de dieselmotor stond te stampen; een zware dynamo eraan gekoppeld. Eén enkele blik was voldoende: de dynamo was niet uitgebrand en kon dat ook niet zijn, want die was beveiligd door een relais-zekering die bij te hoge stroomafname automatisch uitsloeg. Tom mepte de zekering weer op zijn plaats... en alle lichten vlamden weer op. Bud had intussen Jennig in de cel opgesloten en de grendels erop geschoven.

“Licht in de duisternis!” riep hij opgewekt.

“Ben jij piraten tegengekomen?”

“Geen kip of kraai. Zijn natuurlijk allemaal op roof uit. Anders hadden de achtergeblevenen ook wel eerder rumoer gemaakt toen het licht uitfloepte. Nu eerst mijn vader en de rest bevrijden. Met behulp van instructies over zijn zakradio vond Tom snel de cel waarin de drie mannen zaten opgesloten en het weerzien was een waar feest van schoudermeppen en handgeschud, tot Tom's vader waarschuwde: “Laten we nu alsjeblieft geen tijd verliezen. Hoelang blijven die piraten weg?”

Tom opperde: “Laten we naar hun laboratorium gaan. Natuurlijk staan daar radio's op hun golflengte ingeschakeld. Dan weten we het uit de eerste hand.”

De vijf belangstellenden namen in een halve cirkel rond de radiotoestellen in het lab plaats. Tom zocht wat aan de hem bekende knoppen en schakelaars, tot plotseling een heldere stem uit een luidspreker boven tegen de wand klonk: “...Alles klaar daar beneden? Dan ga ik nu in duikvlucht...!”

Het grommen van motoren klonk door een microfoon die kennelijk geplaatst was in de cockpit van een vliegtuig. Bud zei opgewonden: “Dat komt uit het vliegtuig met de verdovende straal aan boord, jongens!”

Het grommen der .motoren werd luider toen het vliegtuig dook... dan weer zachter.

“Hij is nu over de FALCON heen”, zei Tom.

Weer kwam de stem uit de speaker: “Hei, Dansitt. Er is wéér iets niet in orde! Kijk eens met je periscoop of alles daar aan dek plat ligt.”

Er volgde een korte pauze, waarin Dansitt, in de duikboot, blijkbaar zijn periscoop uitschoof. Dan kwam Dansitt's stem, zachter, maar ook duidelijk verstaanbaar:

“Mislukt, voor de duivel! Ze rennen als gekken over het hek heen en weer. Probeer nóg een keer!”

De vijf toehoorders in het laboratorium keken elkaar onbegrijpelijk aan. Waarom werkte Dansitt's duivelsapparaat nu niet? Tom was toch niet in de buurt?

“Maar jouw neutralisator...' begon Tom's vader. Tom sloeg met de hand op tafel en begon te lachen: “Het is een heel eenvoudige verklaring, paps. Toen ik op dit eiland afvoer, heb ik voorzichtigheidshalve mijn neutralisator ingeschakeld laten staan, om niet door een verdovende straal te worden overvallen. Dat ding heb ik niet weer uitgeschakeld en de piraten natuurlijk ook niet, want ze wisten niet wat het was. Dus van hier af bescherm ik met de neutralisator op de ZEEPIJL ook dat schip.”

Ned Newton begon te lachen: “Dus die kerels vliegen en duiken daar volkomen voor louw loenen?”

“Precies.”

Tom schakelde de luidspreker uit.

“We kunnen verwachten dat ze hierheen terugkeren, op topsnelheid. Spinnijdig en belust op wraak, want ze hadden hun zinnen nu eenmaal gezet op de diamanten aan boord van de FALCON. Laten we de handen hier uit de mouwen steken.”

Oom Ned Newton, die het langst gevangen had gezeten en daardoor meer van het eiland wist dan een der anderen, leidde hen door enkele gangen de zonneschijn in. Intussen had Tom een ruw plan gereedgemaakt: “Bud en ik steken het kanaal over naar het vliegveld, om Chilcote op te vangen als hij landt. Het vliegtuig is er natuurlijk eerder dan hun duikboot.”

Bud wreef zich al vast de handen.

“Jonge, jonge, wat zal ik DIE snaak een paar briljant blauwe ogen bezorgen! Blauwer dan de hele Caraïbische Zee!”

Aan de overkant van het Kanaal lag een roeibootje, Bud trapte zijn schoenen uit, en grinnikte over zijn schouder: “Op Spaniel Eiland moet men zich als een spaniel gedragen. Let op jachthond Bud, die apporteert.”

Hij plonsde het kanaal in, kwam even later overroeien, laadde vriend Tom plus zijn schoenen in en voer over. Het gecamoufleerde vliegveld was van de grond af niet moeilijk te vinden en aan de rand ervan verstopten zij zich in wat struikgewas.

“Ik ben benieuwd hoelang we moeten wachten,” mompelde Bud, op een grasspriet kauwend. Tom, die op zijn rug lag te luisteren, hief één vinger op.

“Hoor ik daar niet de hoge stem van mijn bemind straalvliegtuig?”

Bud luisterde even en richtte zich dan op zijn knieën op. Het hoge huilen werd nu met de seconde duidelijker.

“Ja, hoor. Hij komt al lager.”

“Ik hoop oprecht dat hij geen vermoeden heeft dat wij zijn losgebroken.” .

“Hoe zou hij dat kunnen weten?”

Het straalvliegtuig kwam laag over gieren, ging in een bocht hangen om te keren en de wind tegen te krijgen, en Tom, die de manoeuvres van zijn eigendom met begrijpelijke belangstelling gadesloeg, greep eensklaps Bud's arm: “Jô... hij landt met te grote vaart!”

Zijn woorden waren nauwelijks verklonken of Chilcote, die de speciale eigenaardigheden van dit vreemde vliegtuig niet geheel beheerste, zette de wielen al op de startbaan. De machine huilde nog een eind door, maar kreeg niet de kans om haar vaart geheel uit te lopen kwam met zeker zestig kilometer snelheid aan het einde van het beton, raakte de struiken... stak haar staart in de lucht en sloeg over de kop met een oorverdovend lawaai van splinterende struiken, scheurend aluminium en brekend hout. Een enorme stofwolk steeg op.

“Als er maar geen brand uitbreekt!” riep Tom, erheen rennend.

“Waarom niet?” hijgde Bud, naast hem naar het wrak hollend. “Die machine is nu toch waardeloos puin.”

“De rookkolom zou de naderende duikboot waarschuwen.”

Maar er brak geen brand uit. De dichte struiken hadden de vaart van de straalmachine afgeveerd zoals een laag katoen een erin geschoten revolverkogel afveert, zodat die er onbeschadigd kan worden uitgehaald.

XXV

EINDELIJK VICTORIE!

Vanaf de andere zijde van het eiland hadden de anderen natuurlijk gezien en gehoord dat er bij de landing iets mis was, gegaan en zij stonden aan de overzijde van het kaneel luidkeels om inlichtingen te schreeuwen.

“Laat ze maar even wachten”, hijgde Tom, op het wrak van zijn machine klimmend en rukkend aan de scharnierende koepel van de cockpit. “Even deze vent eruit hijsen.”

Met enig rukken kregen ze de wat verbogen cabinekoepel open. Chilcote lag voorover in het op zijn neus staande vliegtuig en was blijkbaar door de schok voorover tegen de voorruit gesmeten en bewusteloos geraakt. Zij sjorden hem eruit, en hij lag nauwelijks op de grond, of hij vertoonde al tekenen van terugkerend bewustzijn. Maar zodra zijn ogen bleven rusten op Tom en Bud, kwam hij verrassend snel bij .

“Hoe... hoe komen jullie los?” gromde hij.

“Voor jou een vraag — voor ons een weet”, lachte Bud, en hees hem op zijn voeten. “Wie vragen kan, kan lopen ook. Mars — en vlug!”

Hij werd in snel tempo over het kanaal geroeid en in een der lege cellen gestopt. Jim Foster bood aan, er voor alle zekerheid de wacht voor te blijven houden.

“En nu wil ik onze vriend Dansitt nog in zijn eigen fuik zien lopen!” zei Bud grimmig.

De beide Swifts, Bud en Ned Newton begaven zich naar het strand en stelden zich verdekt op achter palmen, van daaruit de zee met kijkers afspeurend. Het duurde niet lang, of Bud, wiens ogen nog altijd het scherpste waren, riep uit: “Schuins rechts! Duikboot in zicht of ik laat me villen.”

Zij doken allen weg achter de struiken om vooral niet te worden gezien en bleven spieden. Jawel! Het was niet mogelijk, de speciale vorm van Tom's periscoop en radar-antenne te miskennen.

“Dat is mijn geliefde ZEEPIJL, hoor!” zei Tom. “Elke minuut dat die bandieten er met hun roverstengels aanzitten, is me teveel.”

Het vaartuig koerste recht op het kanaal af, en begon zijn zigzagkoers door het mijnenveld.

“Wat is de beste plaats om die twee schurken in de ZEEPIJL in hun kuif te pikken?” vroeg Bud.

Daar waren zij juist over aan het debatteren, toen Ned Newton, die de voortgang van de zigzaggende periscoop had gevolgd, uitriep: “Er is iets niet in orde, jongens... Die periscoop maakte een paar heel rare bewegingen.” Vier kijkers richtten zich op bet rustig golvende water. Geen periscoop meer te zien! Maar plotseling kolkte het water een eind van de kust af en even later kwamen twee donkere voorwerpen aan de oppervlakte drijven.

“Onze reddingseieren!” kreet Bud.

“Ze hebben de duikboot verlaten!” Er was geen twijfel mogelijk: het waren inderdaad de door Tom ontworpen reddingseieren die daar op het blauwe water dreven... en niet anders konden doen dan drijven, want de, eieren beschikten over zowat alles, behalve een eigen voortstuwingsmechanisme.

“Dan is er beslist iets met de ZEEPIJL gebeurd!” zei Ned Newton.

“Anders hadden ze die beslist niet verlaten.”

Tom klemde de kaken open van woede.

“Die sufferds en beunhazen! Hebben ze mijn duikboot bedorven. Vlug, Bud — de roeiboot!”

De jongens renden naar de roeiboot, sprongen erin, en roeiden als dollen naar de plaats waar de eieren hulpeloos op de zee dreven. Voor mijnen behoefden zij niet bevreesd te zijn, want de koppen daarvan lagen dieper dan de kiel van de roeiboot. Met niet te miskennen voldoening bonden zij einden touw aan de twee hulpeloos in hun eieren ronddrijvende piraten, die op die wijze in triomf naar de kust werden gesleept en door acht handen onder spottend gelach op de kust gesjord.

“Maak maar open, kuikens!” zei Bud, en stond met de handen in de zij te lachen, terwijl eerst Dansitt en dan Wesman uit hun schalen kropen en op het warme zand stapten. Alleen Dansitt probeerde nog even, er met een sprong en een zijdelingse sprint vandoor te gaan, maar hij had geen schijn van kans tegen Bud Barclay, die hem metéén tackelde en in het zand deed bijten.

“Best, best”, zei Dansitt, overeind krabbelend en het zand uit zijn mond spuwend. “Je hebt ons nu wel, maar die prachtige duikboot van jou, Tom Swift, ligt op de bodem van de zee. Zie maar dat je die weer krijgt leeghoofd en naar boven.”

Tom haalde de schouders op.

“Jullie zijn technici van het jaar nul, Dansitt. Vader en ik hebben al lang geleden de plannen gereedgemaakt voor een gigantische electromagneet, met atoomelectriciteit bekrachtigd, waarmee kolossale massa's van de zeebodem kunnen worden opgehesen.”

Tom's vader knikte: “Dit is eigenlijk een prachtgelegenheid om ons model in de praktijk te proberen. Ik zal terstond Hanson seinen, met de STRAALRACER hierheen te komen en ons model van de magneet mee te nemen.”

Dansitt en Wesman werden eveneens opgesloten. Daarna werd radiocontact met STRATOSTER opgenomen en een beknopt rapport gegeven over alles wat er gebeurd was. Grote geestdrift heerste aan de andere zijde van de Caraïbische Zee.

“Het enige vervelende is, dat mijn ZEEPIJL een soort ZEEKLEI is geworden”, zei Tom. “Ligt tenminste op de bodem. Laad onze atoommagneet model 36 X aan boord van de STRAALRACER en kom hierheen”. Hanson beloofd dat zonder uitstel te doen.

* * *

Het werd nu tijd om de gevangenen eens aan de tand te voelen. Allereerst kwam er, uit waarom de ZEEPIJL eigenlijk was gezonken. Dansitt (die nog niet met de besturing vertrouwd was) had willen duiken, en volle kracht vooruit gegeven terwijl de neus naar beneden was gericht. Daardoor was de ZEEPIJL met op vol stoom werkende turbines in de zachte zeebodem gedrongen. Toen zij de boot met de reddingseieren verlieten, had Dansitt de buitenluiken van de compressieruimte al geopend vóór de binnendeur gesloten was... daardoor was de ZEEPIJL vol water gelopen. Het bleek verder, dat Chilcote de oprichter was van de piratenorganisatie. Wesman was in dienst genomen omdat hij grote ervaring had als onderzeebootkapitein. Dansitt had oorspronkelijk slechts spionnagewerk gedaan. Daarna was Jennig, een oude vriend van Chilcote, overgehaald om tegen zeer ruime betaling de mazen in de wet te zoeken waardoor de bandieten eventueel zouden kunnen glippen als er iets fout liep vóór hun plannen geheel gerijpt waren. Chilcote had ook de bijzondere munt bedacht als legitimatiemiddel voor leden der groep die elkaar nog niet kenden. Het was ook wel degelijk Dansitt geweest die des nachts naar het huis van Tom was teruggekeerd om de munt op te halen, aangezien er op het verlies van zulk een munt door de eigenaar zware straffen stonden.

“Sidney’s vader heeft er geen vermoeden van, dat zijn zoon zich met dit soort streken ophoudt”, legde Wesman uit. “Stel je voor: Sidney Dansitt werkte zèlf het plan uit voor een overval op een van zijn vader’s eigen schepen!”

„Wat dat soms om mij in de war te brengen?” vroeg Tom.

„Voor een groot deel, ja.”

Toen het verhoor ten einde was, bespeurde iedereen een begin van honger. Men ging dus over tot generale keukeninspectie, die weinig vast voedsel opleverde, maar wel een verzameling blikken soep. Beter wát, dan totaal niets, was de algemene opinie, en men had zich juist door een stel blikken heengelepeld, toen een vliegtuig arriveerde met autoriteiten aan boord. Zij legden officieel beslag op het eiland en namen de piraten over. Voor Tom en Bud was de lol er nu eigenlijk af, want al dat gedoe met officiële rapporten en ambtenaren verveelde hen maar stierlijk. Het was daarom met grote vreugde, dat zij hun reusachtige STRAALRACER in de blauwe lucht zagen verschijnen, stilhouden en dalen op de verticale uitlaat van zijn straalheffers, die het zand ver in het rond deden opstuiven.

„Stop!” beval Tom via zijn draagbare radio. „Niet landen. Blijf in de lucht. Heb je atoom-magneet aan boord?”

“Hangt aan zijn kabels op de electrische lieren.”

“Prima, Hanson. Wij gaan in reddingseieren om je de juiste plaats aan te geven waar de ZEEPIJL ligt.” Tom en Bud roeiden naar de plaats waar de ZEEPIJL ongeveer moest liggen, kropen in hun reddingseieren en daarna haalde Tom een stunt uit waarvan hij alleen wist hoe die precies moest. Bud bleef in de roeiboot zitten. Tom opende een ventiel in de zijkant waardoor een hoeveelheid zeewater binnenstroomde, juist genoeg om hem met ei en al naar de bodem te laten zakken. Daar zette Tom zijn licht aan, en hij scharrelde over de bodem rond tot hij zijn duikboot gevonden had. Hij meldde dat aan Bud, die aan de opstijgende luchtbellen precies kon zien waar Tom zich ergens bevond. Bud ging toen met de roeiboot vlak daarboven liggen en gaf per radio Hanson bevel, de magneet te laten zakken.

Het was een fantastisch gezicht. Het enorme straalluchtschip kwam vijftig meter boven Bud te hangen, de bodemkleppen vielen open en de electrische lieren lieten gonzend een ovale magneet zakken, die plonsend in zee viel en daalde... daalde...

“Contact!” riep Tom vanuit zijn reddingsei.

“Halen!” riep Bud door zijn radio. De hefmotoren van de STRAALRACER sloegen brullend aan om het extra-gewicht van de duikboot te kunnen tillen en tegelijkertijd begonnen de electrische lieren hun werk. Een kracht, gelijkstaande met die van tien reuzenhefkranen zoog de ZEEPIJL uit de bodem en naar de oppervlakte, waar de straal-onderzeeër even hing, modder en water in stralen eraf druipend.

“Zet maar op het strand!” beval Bud, en zo behoedzaam als droeg zij een paaseitje legde het reusachtige straalschip de met water gevulde duikboot op het warme tropische strand, waar men nu kon beginnen met de taak, de duikboot leeg te pompen en te drogen. Intussen had Tom met samengeperste lucht het extra water weer uit zijn ei verwijderd zodat hij naar de oppervlakte der zee rees, en door Bud naar de kant werd geroeid... waar een vanouds bekende figuurgereed stond om hem uit zijn omhulsel te helpen... Kokkie, de keukengoochelaar.

“KOKKIE, ouwe hutspotsmijter!” brulde Tom.

Kokkie grijnsde van oor tot oor.

“Heb ik effe een feestmaal voor jullie klaar! In de kombof van uw eiges luchtschip. Een echt piratendiner!”

En nu was het natuurlijk tijd om nieuwe plannen te gaan maken, want alles bij elkaar was er kostbare tijd verloren gegaan. Tom's gestolen straalvliegtuig zou in Chilcote's lab worden gerepareerd, waarna Bud het naar huis zou vliegen. Tom en zijn vader zouden de straalduikboot naar de Verenigde Staten terugvaren en demonstreren aan Admiraal Hopkins en andere marine-autoriteiten.

“Je hebt een beste kans, Tom”, zei zijn vader, “dat ze er een stuk of honderd van bestellen, en dan ben je zo druk bezig dat je je tocht naar de stratosfeer voorlopig wel kunt vergeten.”

Maar Tom was allesbehalve van plan om die ontdekkingsreis uit te stellen.

“Dan doet de Marine het voorlopig maar met een paar duikboten minder”, antwoordde Tom. “Ik ga niet alleen voor de lol het heelal in. Ik wil daar enkele heel belangrijke proeven doen.”

Bud gromde tevreden, met een stuk kabeljauw achter zijn kiezen.

“Boven in de lucht heb je tenminste geen mijnen en geen inktvissen. Je kunt op me rekenen, Tom. Voor dwaalsterren en kometen ben ik niet bang.”

“Kunst”, zei Tom droog. “Je lijkt soms zelf wel een dwaalster. Maar jij mag mee, hoor. Ik zou je platgeslagen neus niet graag missen.”

In het volgende deel van de STRATOSTERVAART- Serie leest u de verdere avonturen van Tom Swift, onder de titel: START DE STRAALRACER TOCH?