STRATO-STERVAART-SERIE

3

Start de Straalracer toch?

Bewerkt door
WILLY VAN DER HEIDE

hollandia

Oorspronkelijke titel:
Victor Appleton II: ‘The new Tom Swift jr. adventures’,
‘Tom Swift and his rocket ship’
Nederlandse bewerking door Willy van der Heide
Omslagtekening door Jaap Nefkens
Copyright Hollandia Baarn
Printed in the Netherlands

INHOUD

I. EEN PILOOT VERDWIJNT

II. ENERGIE UIT HET HEELAL

III. EEN SPOOR WORDT GEVOLGD

IV. DE EERSTE PROEFVLUCHT

V. SABOTAGE

VI. DE PROEFRAKET START

VII. SCHIPBREUK VANUIT DE LUCHT

VIII. VERSTEKELINGEN!

IX. EEN HANDIGE ONTSNAPPING

X. DE REDDENDE ROBOT

XI. EEN BEDREIGING IN GEHEIMSCHRIFT

XII. EEN VERRASSENDE OPSTIJGING

XIII. NOODBEVELEN

XIV. POGING TOT DIEFSTAL

XV. DOODLOPEND SPOOR

XVI. EEN BELANGRIJKE GEVANGENE!

XVII. TEGENSLAG OP HET LAATSTE MOMENT!

XVIII. VERZEGELDE INSTRUMENTEN

XIX. STORMEN IN DE STRATOSFEER

XX. BOODSCHAPPEN UIT HET HEELAL

XXI. DE AANVAL

XXII. DE RACE GEWONNEN!

I - EEN PILOOT VERDWIJNT

‘Iemand vliegt ons verboden gebied binnen!’
Dat riep Tom Swift uit, terwijl de alarmschellen de middernachtelijke stilte van zijn laboratorium op Fearing Eiland verscheurden. De blonde, negentien jaar oude uitvinder smeet een Engelse sleutel rinkelend neer naast de glanzend gepolijste kolom van titaniummetaal, welke kolom het hart zou gaan vormen van de stratosfeer-raket waaraan met man en macht werd gewerkt. Zijn vriend en medewerker Bud Barclay rende al naar het grote scherm van de radarscoop en drukte een schakelaar naar beneden. Het groene scherm gloeide op en vertoonde drie heldere, lichtende stipjes die zich in een grote cirkel bewogen, met de wijzers van de klok mee. Aan één zijde gleed een wit stipje in een rechte lijn voort. Beide jongens stonden gespannen toe te zien... tot een der groene stipjes uit zijn baan schoot en kaarsrecht op het witte puntje afging.
‘Daar gaat onze eerste straalrobot op de indringer af!’ riep Bud uit.

De drie onbemande en geheel automatische straalvliegtuigen welke permanent (elkaar aflossend) boven de terreinen van Stratoster patrouilleerden, waren uitgerust met een zeer vernuftig mechanisme, door Tom Swift uitgevonden, en door hem ‘landingsdwinger’ gedoopt. Dat instrument, door een hoogfrequentzender uit de contrôletoren bestierd, kon vliegtuigen welke zonder toestemming het gebied boven Fearing binnendrongen, onderscheppen en ook tot landen dwingen.
‘Kijk uit, Tom!’ waarschuwde Bud. ‘Dit kan best een poging zijn om onze stratosfeerbasis te vernielen!’
Tom rende al naar de deur.
‘Kom mee, Bud.’
Buiten stonden de .beide stratosfeerschepen als enorme, slanke sigaren tegen de sterrenhemel afgetekend. Een ervan was een onbemande proefmachine die Tom Swift voor een testvlucht wilde gebruiken; de andere, waarin Tom zelf eens het Heelal hoopte te veroveren, was herkenbaar aan grotere afmetingen, plus een naaldspitse neus voor hoogfrequent- en radarbesturing. Sirenes huilden alarmerend over het zandige eiland. Zoeklichten waren intussen opgevlamd en zochten de hemel af naar het binnengedrongen vliegtuig... dat zij enkele tellen later ook inderdaad in hun stralenbundels vingen.
‘Het is een klein, eenpersoons vliegtuigje, zo te zien,’ constateerde Tom, tegen de felle gloed der bundels instarend.
Bud stond vergenoegd omhoog te kijken met de duimen in zijn broeksband gehaakt.
‘Die robots van ons zijn hun gewicht in goud waard, Tom. Er zit er één vlak op zijn staart... daar komt hij al naar beneden! Hij landt daar ginds ergens. Kom mee.’
Beide jongens sprongen in een jeep en reden op volle snelheid voorbij de rijzige, metalen omhulsels der stratosfeerjagers.
‘Zeg, Tom,’ zei Bud, voortjagend over het beton van een startbaan, ‘geloof jij ook niet, dat we een poging kunnen verwachten om onze startbasis hier te vernielen?’
Tom antwoordde droogjes:
‘Heus wel. En je hebt alle kans dat vannacht de eerste poging is gedaan. Wat komt dat vliegtuig hier anders zoeken? Elke piloot weet, dat de lucht boven dit eiland verboden gebied is.’
De jeep gromde voort over de betonweg naar het gewone vliegveld dat gelegen was aan het oosteinde van het vijf kilometer lange eiland. Achter hen loeiden nog steeds de alarmsirenes, maar vóór hen uit zagen zij nu, steeds duidelijker, de vormen der beide vliegtuigen die gestadig lager kwamen en waarvan het voorste wanhopige pogingen deed om aan zijn achtervolger te ontkomen... hopeloze pogingen - want de fijngevoelige radarneus van de robot bleef op het spoor, zuiverder en hardnekkiger dan de beste jachthond een haas volgt.
‘Ze zijn geland!’ riep Tom plotseling uit, rechtop in de jeep staande. Het volgende ogenblik zwenkte hun auto het vliegveld op. Het personeel ervan natuurlijk eveneens gealarmeerd, had de verlichting uitgeschakeld en in de oranje gloed der landingsbakens kwamen beide vliegtuigen over de middelste startbaan aanrollen. Bud manoeuvreerde hun jeep dwars over gras en beton naar het punt waarvan hij verwachtte, dat beide machines er zouden stoppen en zijn berekening kwam bijzonder goed uit. Beide vliegtuigen en de jeep bereikten dat punt tegelijkertijd. De jongens sprongen eruit en renden op de vreemde machine toe. Bud was er het eerst, rukte de cabinedeur open en riep verbijsterd uit:
‘Er zit geen mens in!’
Tom, die nog beneden stond, antwoordde:
‘Weet je het zeker? Of wordt het ding radiografisch bestuurd?’
Bud, met zijn ervaren oog, had dat snel gezien.
‘Geen kijk op. Dit is een gewone, particuliere machine. De piloot moet eruit zijn gesprongen vóór onze robot dit ding tot landen dwong.’
‘Dan heb je kans, dat hij in het water is terecht gekomen en naar het eiland probeert te zwemmen. Kom mee, Bud. We moeten alles laten afzoeken.’
Bud sprong naar beneden en draafde achter Tom aan, hijgend:
‘Dan pik ik een helicopter om de kust vanuit de lucht af te neuzen.’
Eén minuut nadat Tom in de hangar een telefoon te pakken had, rinkelden overal op het eiland alarmschellen en jeeps rukten uit om elke vierkante meter van het eiland af te zoeken. Motorboten ronkten weg uit de havens aan de noord- en de zuidzijde en begonnen zig-zagkoersen over de deinende zee, de golven afzoekend met felle lichtbundels. Tom bleef op de zuidhelft van het eiland (de richting waaruit het vliegtuig was gekomen) in een jeep met een kortegolfzender en leidde de speurtocht van een groep mannen, waarbij ook Henk Sterling hoorde, de hoofdingenieur, die chef was over de mallenmakerij van Stratoster N.V., een man wiens bijna ongelooflijke precisie en vindingrijkheid onmisbaar waren voor de bouw van zoiets gecompliceerds als een stratosfeerraket. Tom Swift had de beste mensen van Stratoster N.V. overgebracht naar het eiland, waar in het grootste geheim en op volle stoom werd gewerkt aan des werelds eerste straalracer, bestemd om de aantrekkingssfeer van de aarde te verlaten en het vrije heelal te doorkruisen. Ondanks zijn jeugd was Tom Swift (voor een groot deel dank zij de lessen van zijn vader) één der meest geniale uitvinders ter wereld, een jongeman met wie de andere raketontwerpers in de wereld terdege rekening hielden. Tom wist dit. Hij wist ook, dat gewetenloze concurrenten voor weinig zouden terugdeinzen, om hun eigen achterstand te kunnen omzetten in een voorsprong. Mede hierom had Tom van de Amerikaanse regering de beschikking gekregen over een verlaten eiland in de Atlantische Oceaan, met de toezegging, dat zijn onderneming volkomen heer en meester kon zijn over dat eiland, het luchtruim erboven en een strook water er omheen, dat alles natuurlijk in overleg met het Ministerie van Defensie en de Geheime Dienst. Was deze vreemde, nachtelijke indringer een sinistere afgezant van een concurrent in de race die erom ging wie het eerst een stratosfeer-raket zou afvuren?
‘Laat een patrouille van vier man de duinstrook uitkammen,’ beval Tom in de jeep-microfoon. ‘Als die snaak geland is, verstopt hij zich waarschijnlijk tussen de duinen.’
Omhoogkijkend zag Tom een helicopter, waarschijnlijk met Bud in de cockpit, enkele honderden meters uit de kust heen en weer kruisen, een zeer sterk zoeklicht op de golven gericht houdend, en terwijl Tom nog omhoog zat te kijken, knetterde zijn luidspreker en de opgewonden stem van Bud kraakte:
‘Ik heb hem in de gaten! Hij is bijna aan wal, vlak onder mij. Veel fut heeft hij niet meer, zo te zien.’
Die boodschap werd door alle walkie- talkies opgevangen en van heinde en ver spoedden de zoekers zich naar de kust recht onder de helicopter. Het duurde niet lang of zij ontdekten een man, die met zijn laatste krachten lag te worstelen tegen de omkrullende schuimkoppen der aanrollende golven. Verschillenden schopten schoenen en overkleren uit, sprongen in zee en slaagden er weldra in, de drenkeling op de kust te trekken, in het licht der jeep-koplampen.
De man was alleen gekleed in ondergoed en een shirt, lag uitgeput op het natte zand en was niet in staat om één woord uit te brengen. Tom gaf een kort bevel:
‘Onmiddellijk naar het ziekenhuis met hem, onder speciale hoede van Dr. Carman. En met twee man bewaking buiten de deur.’
Henk Sterling hield persoonlijk een oogje op het transport. Tom riep Bud op via zijn radio:
‘Kom met dat ding naar beneden, Bud. Ik wil eerst even die vreemde machine nader bekijken.’
‘Okido. Ik land eventjes verder op het strand.’
Vijf minuten later klom Tom naast zijn vriend in de cockpit van het hefschroefvliegtuig, dat terstond opsteeg en naar het vliegveld koerste. Bud merkte op:
‘Ben benieuwd wat we in dat vliegtuig vinden. Zijn papieren zullen ons wel meer vertellen. Wat ik niet snap is: Wáárom die knaap eruit is gesprongen.’
Tom antwoordde kort:
‘Hij moet vrij goed zijn ingelicht geweest. Hij snapte meteen dat zwemmen de enige kans was, die hij nog had om één voet op dit eiland te zetten. Onze radar verraadt ook boten, dus daar had hij ook niets aan.’
Bud knorde en zette de helicopter aan de grond naast de mysterieuze machine. Een snel onderzoek leverde als buit op: een logboek, waarin zij één korte en merkwaardige aantekening vonden:
BOSTON. ELF UUR N.M. PILOOT EDWARD GATES.
Bud stond zijn hoofd te krabben en Tom trok aan zijn onderlip, maar beval dan:
‘Bel jij Boston op, Bud. En zie wat je daar te weten kunt komen. Ik zal mijn vader in Shopton waarschuwen.’
Via een telefoon in de hangar kreeg Tom snel radioverbinding met STRATOSTER en vandaaruit een lijntje naar het huis van zijn vader die een toestel naast zijn bed had en vrij slaperig antwoordde:
‘Word wakker, vader. Er is hier een poging tot sabotage geweest...’
‘Wat vertel je me nou?’
Tom legde snel uit wat er gebeurd was en besloot:
‘Wij hebben dus alles in de hand. Maar je hebt kans dat ze ook een aanval op STRATOSTER in Shopton zullen proberen. Ik zou de bewaking maar verdubbelen als ik U was.’
‘Zal ik meteen doen, Tom. En wees zelf voorzichtig, hè?’
Toen dat gesprek klaar was, had Bud juist verbinding gekregen met Boston-Airport, en kwam aan de weet, dat de tijd waarop een particulier vliegtuig vandaar was vertrokken, precies klopte met de notitie in het logboek. Maar verdere navraag naar de piloot leverde weinig op. De chef van de hangar zei letterlijk het volgende:
‘Neen, mijnheer, noch de piloot, noch zijn vriend heb ik ooit eerder hier gezien, en...’
‘Zijn vriend?’ riep Bud uit. ‘Het logboek geeft maar één inzittende: de piloot Edward Gates.’
‘Dat is wel mogelijk, mijnheer. Maar toen de machine hier vertrok, zaten er twee personen in.’
Navraag naar die personen leverde een vrij vage beschrijving op. De piloot Gates sprak met een licht accent en was de langste van de twee. Maar beiden waren zij donker, en vrij fors gebouwd. Dat was alles.
Bud gooide de hoorn neer.
‘Als de weerlicht een nieuw alarm uitzenden,
Tom! Er zaten twee indringers in dat vliegtuig. Het is best mogelijk, dat de andere al ergens in de omgeving voet aan wal heeft gezet!’
Opnieuw loeiden de sirenes, rukten de jeeps uit en schuimden de motorboten weg van hun aanlegplaatsen. Tom en Bud sprongen in hun jeep, en zetten koers naar de zuidkust met hun radio ingeschakeld en hun spotlichten brandend. Bud stuurde de Willys-auto met zijn vierwielaandrijving slingerend tussen de duinen door, maar hij moest alle aandacht bij zijn stuur houden terwijl Tom rond bleef turen. Het was daarom niet vreemd, dat juist Tom de eerste waarschuwende kreet gaf:
‘Bud! Daar rechts in die duinpan rende een man. Ik zag hem nog nèt terwijl de zoeklichtstraal hem raakte.’
‘Waar ergens?’
Bud zwaaide het stuur om en reed de jeep, hotsend en schokkend als een klein model tank, dwars door struiken en kuilen naar de plaats die Tom hem aanwees... en met succes, want toen zij door een groepje bremstruiken heenbraken viel het volle licht van hun koplampen op een donkerharige, kletsnatte man, die uitgeput hijgend nog probeerde weg te komen.

II - ENERGIE UIT HET HEELAL

Toen Tom en Bud uit hun jeep sprongen en de vluchteling nazetten, keek die even over zijn schouder, stopte en keerde zich om, zijn armen omhoogstekend.
‘Ik weet dat ik op verboden terrein ben,’ hijgde hij, met een stem die een vreemd accent verried. ‘Maar ik ben niet gewapend. Spaar mijn leven.’
Deze speech deed beide jongens wel wat verbaasd opkijken. Het was wel zonderling, dat iemand meteen maar begon met voor zijn leven te vrezen.
‘Ben jij Edward Gates?’ vroeg Tom scherp.
De vreemdeling schrok even en antwoordde dan aarzelend:
‘Ja eh... dat ben ik. Hoe weet U dat?’
‘Uit het logboek.’
De man scheen daar even over te moeten nadenken en zei dan:
‘Ik dacht dat mijn vliegtuig te pletter was gevallen.’
Tom gaf daar geen antwoord op, maar vroeg:
‘Waarom vloog U in een verboden gebied?’
‘Iets met de besturing was niet in orde en ik kon niet meer afzwenken. Toen ben ik er maar uitgesprongen, omdat ik bang was dat ik zou worden neergeschoten.’
Tom en Bud keken elkaar aan. Het verhaal klonk machtig onwaarschijnlijk, maar dat kon later wel worden uitgezocht. Bud trok zijn bontgevoerd windjak uit, gaf dat aan de doornatte, rillende man, en hielp hem in de jeep, die onmiddellijk vertrok.
Tom zat achterin te praten met hun passagier.
‘Als alles klopt zullen wij je wel naar het vasteland terug brengen. Waar kom je vandaan?’
‘Uit Cincinnati. Ik ben piloot in dienst van de Midwest Steelcorporation.’
Er heerste een tijdje stilte, tot de jeep het vliegveld begon te naderen. Toen vroeg Gates:
‘Wat is er met mijn vliegtuig gebeurd?’
‘Ik zou me over mijn vliegtuig maar geen zorgen maken. Stel je er, als piloot, geen belang in, wat er met je passagier is gebeurd?’
Vanuit zijn ooghoeken zag Tom duidelijk, dat Gates merkbaar schrok.
‘Passagier?’ bracht hij uit.
‘Passagier, ja. Je had een passagier aan boord, Gates. Alleen stond zijn naam niet in je logboek. Ik zou dat maar niet ontkennen, als ik jou was.’
De piloot aarzelde enkele seconden, alsof hij nadacht, en vroeg dan:
‘Hebben jullie hem gevonden?’
‘Inderdaad. Maar hij was bewusteloos.’
Gates sloeg beide handen voor het gezicht, alsof hij door berouw werd overmand, en mompelde dof:
‘Het is mijn schuld... Alles mijn schuld.’
Tom vroeg verder:
‘Waarom heb je de naam van je passagier niet in je logboek geschreven?’
Het antwoord kwam snel:
‘Omdat hij die vliegtocht voor zijn familie geheim wilde houden. Dat zei hij tenminste.’
‘Hm. Hoe heet je passagier en waar komt hij vandaan?’
‘Hij heet Arthur Drayton en hij is een handelsreiziger uit Chicago. Ik heb hem al eens eerder gevlogen.’
‘Heb je je vliegbrevet en andere legitimatiepapieren?’
De piloot sloeg zijn rechterhand tegen. een vermoedelijk waterdichte tas, die hij onder zijn shirt droeg. ‘Heb ik hier.’
‘Prima. Die zullen we dadelijk wel bekijken. Maar waarom zijn jullie allebei overboord gesprongen? Dat is me nog steeds niet duidelijk.’
‘Heb ik toch al gezegd. We zagen een vliegtuig recht op ons afkomen en we dachten dat het ons neer zou schieten.’
Tom geloofde er geen slag van. De enige vliegtuigen die konden schieten in dit gebied waren natuurlijk patrouillejagers van de U.S. Luchtmacht, en die staan er niet voor bekend, dat zij klakkeloos aan het schieten gaan op elke machine die toevallig boven verboden gebied verzeild raakt. Tom stak de hand uit, en de jeep stopte voor de open deuren van een hangar. Het grondpersoneel was geheel gekleed en nog in volle alarmtoestand.
‘Geef mij je papieren maar en kom eruit.’
Tom, Bud en de piloot wandelden snel de hangar door en naar een kantoortje dat elektrisch verwarmd was. Tom opende de waterdichte tas en ging de documenten na.
Zij leken in orde te zijn, doch zij bevatten geen van alle een foto van Gates en evenmin een vingerafdruk. Toen Tom hem hierover ondervroeg kreeg hij ten antwoord, dat de oude foto bijna onherkenbaar was omdat Gates toen nog een baard droeg, dat hij dus de oude foto had verwijderd, en de nieuwe nog niet was ingeplakt en afgestempeld. Bud had intussen voor wat droge kleren gezorgd. Zodra de piloot er weer toonbaar uitzag, wierp hij een blik op zijn waterdicht polshorloge.
‘Ik heb al een massa tijd verloren. Ik zou graag zo gauw mogelijk weggaan en Drayton meenemen:
‘Dat zal moeilijk gaan,’ antwoordde Tom droogjes. ‘Die is onder doktersbehandeling. Die zenden wij wel na zo gauw hij vervoerd mag worden.’
De piloot stak zijn kaak vooruit.
‘Maar ik wil hem meenemen. Je hebt geen recht om een man hier te houden tegen zijn wil.’
Bud lachte ietwat spottend:
‘Een bewusteloos man heeft niet veel vrije wil.’
Tom vond het geheel maar een rare geschiedenis, en hij was er allang tevreden mee als hij die vreemde meneer Gates zonder ongelukken van het eiland af kreeg.
‘Vertrekt U nu maar vast,’ zei hij kortaf. ‘Uw passagier is heus in goede handen.’
Gates protesteerde:
‘Maar hij kan intussen al wel bijgekomen zijn. Dan kan hij meteen mee.’
Tom haalde de schouders op en belde het hospitaal op. Dokter Carman rapporteerde dat het koude water en overmatige inspanning bij de strijd tegen de golven het hart van de patiënt hadden overbelast en dat het onverantwoord zou zijn de man voorlopig te vervoeren. Tom legde de hoorn neer.
‘En dat is dat, Gates. Je vertrekt alleen. Je kunt benzine van ons krijgen en dan kun je vertrekken, onder toezicht van een van onze eigen machines. En zeur nu niet meer, want dit is mijn laatste woord.’
Tom gaf zijn vriend Bud een seintje. Bud kneep één oog even dicht, verliet het kantoortje en kwam een paar minuten later terug met een enorm breedgeschouderde, blonde man van ongeveer dertig jaar. Tom stelde hem voor aan de piloot.
‘Phil Radnor van onze interne politie.’
De politieman nam Gates even van het hoofd tot de voeten op en kondigde aan:
‘Ik zal U tot de plaats van Uw bestemming begeleiden.’
De piloot liep langzaam rood aan en barstte dan uit:
‘Maar dit is ongehoord! Met wat voor recht...’
Radnor haalde even de schouders op en antwoordde:
‘Dat is een onveranderlijke regel. Ongewenste bezoekers worden altijd door een van ons hier vandaan gebracht. Gaat U mee of niet? Ik meende dat U haast had.’
Gates keek nog even van de een naar de ander, scheen dan in te zien dat er weinig aan te doen viel en knikte instemmend. Nu dit achter de rug was haastten Tom en Bud zich naar buiten; Tom naar zijn laboratorium, waar nog enig werk op hem wachtte. Bud ging slapen, maar kreeg eerst nog een uitsmijter rosbief met een kop koffie van Kokkie, de ex-zeeman, die de jongens op al hun expedities vergezelde en hun al meermalen onschatbare diensten had bewezen.

* * *

In het laboratorium, bij het licht van sterke kwiklampen, begon Tom weer te werken aan zijn brandstofstimulator, die in hoofdzaak bestond uit een één meter lange buis met een doorsnede van ongeveer dertig centimeter, aan beide einden taps toelopend, en in die kegelvormige uiteinden uitlopend in verschillende kleinere pijpjes, die kennelijk bestemd waren voor brandstoftoevoer. Het dikkere gedeelte van de buis bevatte een losse vulling van een soort metaalwol, waarin een katalysator was verwerkt. Bovendien was in elk einde een platina gaasfilter opgenomen. Deze uitvinding van Tom was erop berekend om de buitengewoon sterke zonnestraling die men in het luchtledig van het heelal kon verwachten, te absorberen en deze zonne-energie te doen inwerken op de door de brandstofbuizen aan te voeren vloeibare zuurstof. Het knappe van de uitvinding was nu, dat Tom een methode had gevonden om de zuurstofmoleculen om te zetten in ozon, waardoor de vloeibare zuurstof veranderde in hyperexplosieve, blauwgetinte vloeibare ozon, en elke liter zuurstof werd door de zonne-energie aldus omgezet in een liter brandstof die een tientallen malen hoger rendement opbracht. Door middel van deze uitvinding had Tom een enorme voorsprong behaald op zijn concurrenten, aangezien hij nu veel minder dood gewicht aan brandstof mee moest nemen om eenzelfde hoogte te bereiken.
Zacht voor zich uit fluitend kwam Tom het laboratorium binnen. De grote wandklok wees bijna twee uur in de ochtend aan... wel een beetje laat om nog aan echt constructiewerk te beginnen, maar een ideale tijd om het werkboek bij te schrijven. Zoals alle goede onderzoekers hield Tom van dag tot dag aantekening van nieuwe ideeën, de voortgang die bij experimenteel onderzoek werd gemaakt, en ook van begane vergissingen. Die werkboeken vulden alreeds een ganse archiefkast en zij bevatten onder andere de historie van de constructie van zijn Vliegend Laboratorium, van zijn Straalduikboot, en uiteraard ook de voortgang, tot dusver aan de Stratosfeerraket gemaakt
Met behulp van een elektronische sleutel opende Tom een klein brandkastje, waaruit hij een dik, in leer gebonden boek nam plus een exemplaar van de geheimschrift-sleutel die zijn vader en hij gebruikten. Met deze twee boekwerken ging hij aan een stalen bureau zitten, en schreef:
‘...vol vertrouwen dat ik mijn passagiers-straalraket over hoogstens tien dagen zal kunnen doen starten. Ik ben erin geslaagd, ondanks de zeldzaamheid der benodigde metalen, voldoende sponsvulling met katalytische ingrediënten te maken om mijn stimulator te vullen. Mij rest thans slechts het proefdraaien met deze brandstofstimulator. Als deze proef slaagt, zal ik zeer waarschijnlijk al mijn concurrenten de loef hebben afgestoken...’
Tom schreef nog enkele technische gegevens neer, sloot beide boekwerken weer in de safe en wandelde naar de werkbank waar zijn brandstof-stimulator lag te wachten om te worden beproefd. De stilte van de nacht deed hem plotseling beseffen, dat het al zeer laat was... en dat hij zich bovendien alleen bevond in zijn laboratorium, een ideaal doelwit voor een onverwachte aanval. Hij liep naar het venster, maar zag één der geüniformeerde bewakers langs de hoofdpoort op en neer lopen.
‘Kletsika,’ mompelde Tom ongeduldig. ‘Dit eiland is bijna even goed bewaakt als de atoomfabriek in Oakridge.’
Tom koppelde de pomp die bestemd was om de vloeibare zuurstof door de stimulator te jagen aan het ene einde van zijn uitvinding, en het andere einde daarvan aan een capaciteitsmeter die aan zou geven, hoeveel liters vloeistof per seconde de pomp zouden passeren. De stroomsnelheid van deze vloeistof was van groot belang, want op het moment van de start zouden enkele duizenden liters per minuut de stimulator moeten passeren om de hongerige reactiemotoren te voeden. Bij het passeren van de katalytische metaalwol zou natuurlijk de vloeibare zuurstof een vertraging ondervinden. En daarom ook was de buis op deze plaats zovele malen dikker dan ervóór en erachter. Tom had berekend dat de doorsnede-vergroting de vloei-vertraging ruim zou compenseren, maar dit moest eerst worden getest, en dat zou geschieden met water dat paars was gekleurd. Het kostte hem iets meer dan een uur om de verbindingen lekvrij aan te koppelen. Een betonnen tank vol violet water stond al sinds enkele dagen gereed, en het verbruikte water stroomde naar buiten weg, rechtstreeks in een afvalput.
De elektrische motor van de centrifugaalpomp sloeg zoemend aan en Tom liet die eerst even goed warm draaien, alvorens de waterpomp zelf in te koppelen. Maar toen dat eenmaal geschiedde en de paarse vloeistof met stijgende snelheid voorbij de manometer spoot, bleek alras, dat zijn berekeningen juist waren geweest... de pomp leverde vijftien procent méér capaciteit dan bij maximum-brandstofverbruik nodig zijn zou. Tom sloot de stroom af, wachtte tot de machinerie stilstond, en vernam toen, in de vrij plotseling invallende stilte, een zacht rinkelend geluid uit het ernaast gelegen tweede laboratorium, dat hoofdzakelijk bestemd was voor chemische experimenten. Tom meende dat één der ingenieurs was teruggekomen om daar iets uit te werken, en haastte zich naar de tussendeur, meer omdat hij belust was op een kletspraatje in de eenzaamheid van de nacht, dan met een bepaald doel. In het heldere licht van het chemische laboratorium stond een man over een tafel gebogen, verschrikt opkijkend, toen Tom de tussendeur opende.
‘Gates!’ riep Tom uit. ‘Wat doe jij hier? HALT!’
Gates rende door een andere deur de gang in, maar Tom sprong allereerst naar een rode knop in de wand om een generaal alarm te laten weerklinken en zette toen pas de indringer na. Die enkele seconden oponthoud waren voldoende geweest om de indringer uit het gezicht te laten verdwijnen. Een kort ogenblik nadenken in de kale gang deed Tom beseffen dat Gates zich alleen maar kon hebben verstopt in het chemisch magazijn, want alle andere uitgangen waren door branddeuren afgesloten. Tom rende dus naar het magazijn, wierp de deur open en reikte naar binnen om de lichtschakelaar te bereiken... maar op hetzelfde ogenblik raakte een vuist hem van onder tegen de kin terwijl een tweede hand zijn pols greep en hem naar binnen trok. Een tweede vuistslag. Tom wankelde achterwaarts tegen een tafel met glaswerk, zodat retorten, reageerbuizen en flessen tot een lawine van scherven over de betonvloer spatten.
Op dit oorverdovend lawaai volgde diepe stilte, met als enig geluid het lekken van vloeistof uit nog op de tafel liggende flessen en het rinkelen van alarmschellen, dat zwak door de dikke wanden heen tot hier doordrong. De gangdeur was nu weer gesloten. Enkele gemorste chemicaliën begonnen een verstikkende walm te verspreiden. Hoestend en met tranende ogen tastte Tom langs de wanden tot hij een schakelaar vond... Het magazijn bevatte alleen hemzelf. Vlak daarop besefte Tom dat zijn brandstofstimulator onbewaakt was achtergebleven. De jonge uitvinder opende behoedzaam de gangdeur, vond de corridor verlaten, sloop op zijn tenen naar de deur van zijn eigen werkplaats en keek om de hoek van de deurstijl. Daar stond Gates over de stimulator gebogen, haastig bezig met een moersleutel de pomp af te koppelen!
Tom liet zich op handen en knieën zakken, sloop geluidloos over de cementen vloer naar een werkbank, nam een eind stalen pijp op, en begon Gates van achteren te besluipen. Juist toen hij de spion tot op enkele meters was genaderd, en hij zijn spieren al spande voor een laatste sprong, zag hij plotseling hoe in het gebogen, metalen oppervlak van de stimulatorbuis dat gedeelte van het laboratorium. werd weerspiegeld.
Gates richtte zich op, staarde naar de reflex in het gebogen metaal... Tom veerde overeind... maar op hetzelfde ogenblik draaide Gates zich om, uit alle macht de zware moersleutel naar Tom’s hoofd werpend. Het zware stuk staal trof Tom boven het linkeroor en twee tellen later lag de uitvinder bewusteloos languit op de vloer van zijn eigen lab.

III - EEN SPOOR WORDT GEVOLGD

Toen de alarmschel boven zijn bed losbarstte, lag Bud Barclay juist in diepe slaap. Hij deed zijn bedlicht aan en zag aan het nummerbord onder de schel dat het alarm was gegeven vanuit het laboratorium. Hij schoot een broek, een trui en bontschoenen aan, zag buiten al zoeklichten aanspringen en draafde zo snel hij kon over het lange voorplein naar de laboratoriumgebouwen. Daar werd hij eerst opgehouden, doordat Tom de stalen deuren van binnen in het slot had getrokken en er bleek niemand binnen te zijn, die open kon doen.
Bud moest wachten tot Henk Sterling arriveerde, alvorens hij die stalen barrière kon passeren. Toen was het natuurlijk te laat. Henk en Bud vonden Tom slap en nog zwak ademhalend, legden hem op een werkbank met een jas onder het hoofd en begonnen zijn polsen te wrijven. Het duurde niet lang of Tom kwam bij, knipperde even tegen het felle licht en deed een poging om overeind te komen.
‘De stimulator...’ bracht hij moeizaam uit.
Bud snapte onmiddellijk wat zijn vriend bedoelde, maar een blik op de werkbank bewees alras dat geen enkel onderdeel van dat unieke instrument was verdwenen. Blijkbaar had het rinkelen der alarmschellen de indringer zó op zijn zenuwen gewerkt, dat hij door een zijdeur of een raam was verdwenen zonder na zijn aanval op Tom iets belangrijks mee te nemen. Tom krabbelde overeind, zwaaide zijn benen van de werkbank af, en probeerde, te staan, terwijl Bud per telefoon een jeep bestelde en aan de chef van de bewaking uitlegde wat er gebeurd was.
‘Een mooie boel,’ bromde Henk Sterling. ‘Ik dacht dat die bandiet allang onder toezicht van Radnor was vertrokken: ‘
‘Ik ook,’ zei Tom zuurzoet. ‘Ik heb zo’n idee dat vriend Radnor ook een klap met een of ander heeft opgelopen.’
Bud kwam terug van de telefoon en rapporteerde dat alles werd doorzocht. Zolang er alarm heerste konden er geen vliegtuigen landen of vertrekken; dat was een algemene regel.
Henk en de twee jongens haastten zich naar de hoofddeur, waar juist een jeep kwam aanrijden met aan het stuur een politieman, die opdracht had hen mede te delen, dat de bewaker die op dat uur de wacht had buiten het laboratorium, bewusteloos was gevonden. Van Gates was nog geen spoor ontdekt. Tom knikte, gaf Henk Sterling opdracht speciaal een oogje te houden op het laboratorium en reed met Bud op topsnelheid naar het vliegveld, dat weer helder verlicht was, met het vliegtuig van Gates nog steeds op dezelfde plaats. De jeep stopte met gierende banden onder de propeller van de machine en één blik in de cockpit was voldoende... Ook hier weer hetzelfde schouwspel; Phil Radnor zat slap in de passagiersstoel met het hoofd voorover op de horst hangend.
‘We kunnen hem beter meteen naar het ziekenhuis brengen,’ merkte Bud op. Daar was Tom het volkomen mee eens. Tezamen tilden zij de politieman in de jeep en het ging in één ruk door naar het kleine hospitaal, waar dokter Carman hen met opgetrokken wenkbrauwen ontving.
‘Het lijkt wel Wild-west hier, vannacht,’ merkte de arts op, snel en kundig de schedel van zijn nieuwe patiënt onderzoekend. ‘Dit ziet er niet al te best uit, jongelieden. Ik ben bang, Tom, dat je het een tijdje zonder de diensten van mijnheer Radnor zult moeten stellen.’
‘Mooi is dat,’ zei Tom. ‘Ik heb zo langzamerhand een aardig appeltje met die meneer Gates te schillen. Hoe is het met die passagier van hem die we uit zee hebben gehaald?’
‘Die Drayton? Niet zo best.’
‘Kunnen wij hem ondervragen?’
‘Acht ik voorlopig niet verantwoord, Tom. Ik kan mij indenken dat jij ongeduldig bent, maar de man is er werkelijk slecht aan toe. Ik zou zelfs willen voorstellen om Radnor hier en die meneer Drayton morgenochtend per helicopter naar een hospitaal op het vasteland te vervoeren, waar ze beter zijn ingericht dan wij hier. Bovendien, Tom, wil ik even jouw hoofd verbinden, want ik geloof dat jij ook een aardige mep hebt opgelopen.’
Tom’s geprotesteer hielp niets. De arts liet hem niet gaan zonder een degelijk verband om zijn hoofd. En juist toen het laatste stukje ervan met leukoplast werd vastgezet, rinkelde de telefoon. Bud nam haar op.
‘Tom Swift?... Ja, die is hier... We komen direct.’
Bud gooide de hoorn neer en maakte een wild armgebaar.
‘Dat was een boodschap uit de radarkamer. Of we onmiddellijk daarheen willen komen. Ga mee, Tom. Er is wat aan de hand.’
De jeep, met Bud aan het stuur, snorde weg naar de contrôletoren, die hoog boven het terrein oprees en beneden aan de stoep werden zij al opgewacht door de chef van de radarkamer, George Dilling, die kortaf rapporteerde:
‘We kunnen wel met zoeken ophouden, jongens. Ik kreeg net bericht binnen van
één van onze motorboten. Een watervliegtuig, uitgerust met een anti-radarcontractie, is bij de kust geland en heeft iemand aan boord genomen. Het ding steeg weer op voor de mannen in de boot iets konden uitrichten. Hij is weg en daarmee basta.’
Tom en Bud keken elkaar aan.
‘Daar zit een hele organisatie achter,’ zei Bud bedenkelijk. ‘Ze hebben er rekening mee gehouden, dat Gates zijn eigen vliegtuig kwijt zou raken en hielden al die tijd dat watervliegtuig in reserve.’
‘Dan is ook dat hele verhaal dat hij vliegt voor een maatschappij in Cincinnati van A tot Z gelogen!’
‘En zijn papieren dan?’
‘Gestolen, natuurlijk. Net zo goed als dat vliegtuig. Gokkie maken?’
George Dilling keerde zich om en rende de contrôletoren binnen, over zijn schouder roepend:
‘Laat maar aan mij over. Ik zal de politie, de FBI en de kustwacht alarmeren. Morgen weten we meer.’

* * *

De volgende ochtend bracht inderdaad nieuws. Om elf uur rapporteerde Boston Airport, dat het vliegtuig, dat op Fearing eiland was geland, gestolen was, terwijl de papieren van de piloot nog in de cockpit lagen. In de loop van de ochtend was de echte Edward Gates komen opdagen en had een reuze kabaal geschopt, toen hij ontdekte dat zijn vliegtuig was verdwenen. Maar wie de man was, die met het vliegtuig van Gates de plaat had gepoetst, wist Boston Airport óók niet. Men verzekerde hen dat het vliegtuig van Gates nog die middag terug zou worden bezorgd, waar men daarginds heel dankbaar over was, en nauwelijks was dat afgewikkeld, of er kwam bericht van het hospitaal dat Drayton zover was opgeknapt, dat hij bezoek kon ontvangen. Daar verloor Tom geen tijd mee. ‘Goede morgen,’ wenste hij, ietwat stroefjes, naast het bed van de patiënt plaatsnemend. ‘Ik hoor van de dokter hier dat je dadelijk naar een hospitaal op het vasteland zult worden vervoerd. Maar vóór het zover is, zou ik wel graag iets naders vernemen over jezelf en je vriend de piloot.’
Drayton was nog erg suf, of speelde handig komedie. Hij antwoordde sloom, wat hem mogelijk meer tijd gaf om na te denken.
‘Ik heb zo weinig te vertellen. Ik hoorde van een vent in Boston, dat Gates terug zou vliegen naar Cincinnati en toen heb ik hem om een lift gevraagd.’
‘Maar Gates vloog helemáál niet naar Cincinnati.’
‘Nee, dat klopt. Hij had benzine genoeg, en voor de lol wou hij even hier langs vliegen om een kijkje te nemen naar die stratosfeerraket, die hier gebouwd wordt. Vóór ik goed wist wat er aan de hand was, gaf hij me opdracht om overboord te springen. Gelukkig hadden we parachutes aan.’
‘Wel-wel,’ zei Tom. ‘Was het ook nodig om al je kleren en papieren in zee te smijten?’
‘Dat moest ik wel. Zie jij kans om in zee te zwemmen met je kleren aan?’
Tom stelde nog enkele vragen, maar de man in bed bleef hardnekkig aan zijn verhaal vasthouden en er bleef Tom weinig anders over dan weer te vertrekken. Dokter Carman liep in de gang op hem te wachten.
‘Iets wijzer geworden, Tom?’
Tom schudde mismoedig het hoofd.
‘Ik heb het gevoel dat de vent liegt, maar ik kan het niet bewijzen. Moet hij werkelijk vanmiddag vervoerd worden?’
‘Ik ben bang van wel, Tom. Er is iets met zijn hart niet in orde en ik acht het medisch niet verantwoord, hem hier te houden. Maar één ding wou ik je nog zeggen. De zuster die vannacht bij hem gewaakt heeft, hoorde hem enkele malen in zichzelf mompelen, terwijl hij bewusteloos was en dan herhaalde hij telkens:
‘...stom dat je je hebt laten pakken, Arthur Gray... suf dat je gesnapt bent, Arthur Gray.’
Dus, Tom... als deze vent geen Drayton heet, is zijn naam mogelijk Arthur Gray.’
‘Of de vent, die vannacht ontsnapt is, heet Gray.’
‘Zoek het maar uit,’ zei dokter Carman.

* * *

Toen Tom terugkwam in zijn laboratorium, zat daar een man op hem te wachten, in het uniform van de bewakingsdienst. Hij vertelde, ietwat aarzelend, dat hij misschien een tip voor Tom had.
‘Ziet U, meneer Swift,’ ging de man door, ietwat verlegen. ‘Ik weet dat die geleerde technici uit een kleine aanwijzing soms een heleboel te weten kunnen komen en nou had ik een ideetje ziet U, maar ik weet niet of het misschien toch geen flauwe kul is...’
Tom verzekerde de man, dat elke aanwijzing, hoe schijnbaar onbetekenend dan ook, welkom was, en de man kwam uit de bus met het verhaal, dat het watervliegtuig, toen het die nacht de ontsnapte Gates oppikte, één der boeien had geraakt, die de vaargeul voor diepe schepen aangaven, en één der drijvers van het vliegtuig had op de boei een streep verf achtergelaten.
Tom sprong overeind:
‘Maar dat kan heel belangrijk zijn, beste kerel. Het is tegenwoordig heel dikwijls mogelijk, de koper van een bepaald soort verf op te sporen. Men heeft verschillende verffabrikanten verzocht, kleine hoeveelheden van een geheim en onzichtbaar chemicalium door hun product te mengen, zodat dit, indien nodig, door deskundigen van de politie kan worden herkend. De FBI heeft mij een kopie van die lijst gegeven. Waar is die boei ergens?’
‘Die ligt nog op dezelfde plaats, mijnheer Swift.’
‘Breng haar dan meteen in de haven en leg er een andere ervoor in de plaats. Ik zal een chemisch ingenieur bij U sturen om wat van die verf af te krabben, En dank je hartelijk voor dat bericht. Je hebt alle kans dat we er een heleboel aan hebben.’
De man van de bewaking ging stralend weg en Tom haastte zich, een ingenieur van het chemisch lab naar de haven te sturen.

* * *

Anderhalf uur later kwam de betrokken ingenieur Tom’s werkruimte binnen.
‘We hebben beet, meneer Swift. De fluorescoop geeft een duidelijk kristalbeeld.’
Tom opende zijn brandkast en nam er een map uit, die een lijst namen bevatte, benevens fotokaarten van fluorescoopbeelden.
Het kostte de ingenieur weinig moeite, de kaart aan te wijzen die het beeld vertoonde dat hij zojuist op zijn instrument had waargenomen.
‘Nummer zeven en dertig,’ mompelde Tom, de genummerde lijst raadplegend.
‘Dat is de Acme Synthetische Verfmaatschappij. Mijn hartelijke dank. Nu maar hopen dat deze verf niet al te veel wordt geleverd.’
Bud werd erbij gehaald en de rest van die middag brachten de jongens door met het voeren van telefoongesprekken: eerst met de Acme Maatschappij en na daar verkregen inlichtingen met de bouwer van een bekend soort watervliegtuigen in Philadelphia. Van hen kwamen zij aan de weet, dat het type aluminium vliegtuig dat de indringer bij Fearing-eiland had opgepikt, er een was uit een serie van achttien, in de loop van het laatste halfjaar geleverd.
De naam Tom Swift deed ook hier, zoals overal, wonderen en zonder veel moeite kreeg Tom een opgave van de personen of firma’s, aan welke deze achttien vliegtuigen waren geleverd. Na enig heen en weer getelefoneer leken alle klanten boven verdenking verheven op één uitzondering... een man die drie stuks tegelijk had gekocht en er contant voor had betaald: ARTHUR GRAY!
‘Frisse morgen,’ riep Bud uit, zodra Tom hem dat mededeelde. ‘Heb je ook gevraagd waar die vent woont?’
‘Ja, wat dacht je? Hij woont in Hankton, Maine.’
‘En wanneer vertrekken wij naar Hankton, Maine?’
‘Meteen natuurlijk.’
‘En hoe?’
Tom begon slim te lachen:
‘Gebruik je hoofd. Bij Hankton, in Maine is een massa water. En die Arthur Gray kocht drie watervliegtuigen. Wou jij soms met de D-trein gaan? Wij nemen natuurlijk ons eigen watervliegtuig. Het amfibische... dan kunnen we overal uit de voeten.’
Tom droeg de leiding over het eiland tijdens zijn afwezigheid over aan Henk Sterling en besprak even het lopende werk met hem, terwijl Bud de amfibiemachine vliegklaar liet maken. Het duurde niet lang of in de stralen van de langzaam ondergaande zon steeg het vliegtuig van hun privé-vliegveld op met beide jongens aan boord, koers zettend naar het noord-oosten.

* * *

Zij vlogen gedurende meer dan een uur op vrij grote hoogte, daalden dan geleidelijk en koersten tenslotte op tweehonderd meter boven de Amerikaanse kust, scherp uitkijkend naar een rood-wit gestreepte vuurtoren, die daar ergens moest staan, volgens de kaart die Tom op zijn knieën had liggen.
‘Dáár zie ik het ding,’ riep Bud uit.
‘Links vooruit. Precies zo’n zuurstok van de kermis.’
‘Dat is ’m,’ zei Tom. ‘Vlak daarachter moet een baai zijn, waar we kunnen landen.’
Bud minderde gas, gleed in een spiraal naar beneden en raakte het water bij de ingang van een inham, waaraan een dorpje was gelegen, bestaande uit een kerkje en een stuk of twintig huizen. Aan het einde van de baai was een aanlegsteiger die er vrij solide uitzag. Een tweetal boten van kreeftenvissers lag eraan gemeerd, maar er was genoeg ruimte over voor het watervliegtuig.
Toen de machine naar de steiger toe kwam taxiën, kwam de halve bevolking uitlopen, maar de meesten waagden het niet, de steiger te betreden, zolang de motoren nog ronkten. Alleen de kreeftenvissers bleven rustig op hun schepen. Bud zette de motoren stop en kwam Tom helpen met het vastmaken der meertouwen.
Daarna vroeg Tom één der vissers of dit het dorpje Hankton was.
‘Zo noemen wij het tenminste,’ gaf de man toe.
‘Wij zoeken naar een man, die Gray heet.’
De visser kauwde onverstoorbaar door; vermoedelijk op pruimtabak.
‘Dat zou best kunnen,’ erkende hij. ‘Gray’s zitten hier zoveel als vliegen op een mokkataart in de zomer. Ik zou eerst motten weten wat voor merk Gray je zoekt, jonge snuiter.’
‘Arthur Gray,’ antwoordde Tom rustig.
De kreeftenvisser spuwde overboord.
‘O, bedoel je die rare. Die woont in een nogal grootsig huis een halve kilometer de zeeweg af. Het ding ziet eruit als een hotel en je ken het moeilijk missen. Maar zover ik weet is-tie d’r bijna nooit.’
Tom verkeerde even in verleiding, navraag te doen naar watervliegtuigen, maar was tóch bang om slapende honden wakker te maken, bedankte dus de visser en wandelde samen met Bud de steiger af en de zeeweg op in de aangewezen richting. Het duurde niet lang of een groot, houten huis van drie verdiepingen, gebouwd op een bakstenen onderstuk, kwam rond een bocht in zicht.
‘Alle blinden zijn voor de ramen,’ constateerde Bud. ‘Het ziet er inderdaad naar uit, of daar geen mens woont.’
‘Dat kan camouflage zijn,’ vond Tom. ‘Laten we er maar eens omheen lopen.’
De jongens liepen tweemaal om het huis heen, maar konden geen methode vinden om zonder vernieling binnen te komen. Zij zagen evenmin tekenen, die erop wezen dat het huis bewoond werd. Tussen een paar scheefgewaaide dennebomen door leidde een pad slingerend naar beneden, tot aan de oever van de baai. Hier bleek een apart inhammetje te zijn, dat achter een bomengroep verborgen lag voor wie uit zee naderde.
Dat inhammetje had een kleine aanlegsteiger van solide constructie en halverwege die steiger stond een soort hut van golfijzer op een verbreding van het plankier.
Het houtwerk van de steiger was overdekt met olievlekken en ook de oever hier en daar vertoonde sporen van autowielen.
‘Ik zou best eens in die ijzeren hut willen neuzen,’ merkte Tom op. ‘Ga mee, Bud.’
De jongens zetten juist hun eerste passen op het begin van de steiger, toen een barse stem achter hen uitriep:
‘Sta stil daar en verroer je niet!’

IV - DE EERSTE PROEFVLUCHT

Beide jongens stonden roerloos, wachtend op het volgend bevel, dat ook prompt kwam:
‘Keer je om, allebei.’
Op dertig meter afstand, tussen twee bomen, stond een man van middelbare leeftijd, met een geweer op hen gericht.
‘Loop terug dat pad op,’ gelastte hij, achteruit lopend om op behoorlijke afstand van hen te blijven.
‘Zeg, luister eens even,’ begon Tom te protesteren. ‘Wat denk jij eigenlijk wel...’
‘Houd je mond, jongen,’ blafte de man terug. ‘Mijnheer Gray heeft mij speciaal in dienst genomen om onbevoegden van zijn terrein af te houden en dat zal ik doen ook. Mars! Dat pad op!’
Tom begon het pad op te lopen, onderwijl over zijn schouder de vraag stellend:
‘Heb je dan het slechte nieuws over mijnheer Gray nog niet gehoord?’
‘Houd je mond,’ blafte de man achter hein opnieuw. ‘Loop door!’
Tom hoorde Bud, achter zich, zachtjes lachen en het duurde niet lang, of hun bewaker kon zijn nieuwsgierigheid toch niet langer bedwingen en riep:
‘Sta stil, daar.’
Tom en Bud hielden halt onder de bomen. Hun bewaker beschreef een cirkel om hen heen en kwam vóór hen te staan, nog steeds zijn geweer geheven.
‘Wat kletste je daar over slecht nieuws van mijnheer Gray?’
‘Kletsen was het nou niet bepaald,’ antwoordde Tom op beledigende toon. ‘Arthur Gray heeft een ongeluk gehad en ligt in het ziekenhuis. Maar misschien hebben we het niet over dezelfde Arthur Gray. Hoe ziet Uw baas eruit?’
Het antwoord kwam onmiddellijk:
‘Normale lengte, donker haar, heeft een gouden tand vóór in zijn mond en opvallend grote handen.’
‘O, dat is ’m, zonder enige twijfel,’ antwoordde Tom, reuze in zijn sas met deze precieze beschrijving van de man, die de nacht tevoren uit het water was gevist. ‘Hij ligt in een ziekenhuis met een hartaanval.’
Bud wilde óók een duit in het zakje doen en voegde eraan toe:
‘En het ziet er niet naar uit of hij vooreerst weer op de been zal zijn. Hij is er slecht aan toe.’
Tom nam het weer over:
‘Hij kan absoluut niet spreken. Wij zijn hierheen gekomen om te zien of hij misschien familie of vrienden heeft.’
De man tegenover hen zette zijn geweer met de kolf op de grond, en vroeg:
‘Wie zijn jullie eigenlijk?’
‘Twee vliegeniers. Arthur Gray sprong met zijn parachute uit een watervliegtuig vlak bij het eiland waar wij toevallig logeerden. Wij visten hem op en brachten hem naar een ziekenhuis.’
Deze gegevens schenen de man te overtuigen dat zij de waarheid spraken.
‘Dat verandert de zaak,’ zei hij, half knorrig en half vriendelijk. ‘Kom maar mee naar waar ik woon voor een kop koffie.’
Tom en Bud gaven natuurlijk te kennen dat zij dat erg prettig vonden en korte tijd later zaten zij aan een ruwhouten tafel in een blokhut, waar een heerlijk geurende kreeftensoep op een petroleumkachel stond te pruttelen. Heen en weer lopend van de keuken naar de tafel, vertelde hun gastheer hun, dat hij Asa Pike heette, en hij bleek spraakzaam genoeg, zoals de meeste mensen die veel alleen zijn, zodra zij gezelschap krijgen. Tom bracht het gesprek in de gewenste richting met de vraag:
‘Zie je hier veel watervliegtuigen in de buurt?’
Daarna kwam er een heel verhaal uit de bus. Twee weken tevoren waren er drie watervliegtuigen aan de grote pier in de baai gemeerd geweest, die kort daarna door drie piloten waren weggevlogen. Die piloten waren er al geweest, vóór de vliegtuigen er kwamen en hadden enkele dagen in het grote huis gelogeerd, terwijl Arthur Gray er zelf niet was. Zij kwamen er alleen maar uit om in het dorp te vragen of er post was, waar ze dringend op schenen te wachten. Met listig vragen (voorgevende dat het misschien kennissen van hem waren) kreeg Tom de persoonsbeschrijvingen van de piloten. Twee van hen waren blond en leken volkomen onbekend. De derde heette Eddie Johnson en zijn beschrijving klopte precies met die van de piloot die het vliegtuig en de papieren van Edward Gates had gestolen.
‘Wat voor soort post kregen deze kerels?’ vroeg Bud.
‘O, overal vandaan. Soms uit New York en soms uit plaatsen in Europa. Maar altijd luchtpost en altijd aangetekend.’
Het eten was nu klaar en onder het eten praatte Tom over koetjes en kalfjes, onderwijl hun gastheer bestuderend, tot hij ervan overtuigd raakte, dat Asa Pike een Amerikaan was van de oude stempel, dóór en dóór betrouwbaar en zeker geen persoon om deel te nemen aan dingen die het daglicht niet konden velen. Zodra de maaltijd voorbij was en de koffie op tafel stond, hakte Tom de knoop door.
‘Luister eens, mijnheer Pike. Mijn vriend Bud hier, en ik werken onder andere voor de FBI. Wij sporen spionnen op. Wij zijn ervan overtuigd dat Arthur Gray en die Eddie Johnson plus hun kornuiten dingen in hun schild voeren die niet door de beugel kunnen. Zou U ons willen helpen dat uit te vissen?’
De ogen van Asa Pike gingen wijd open.
‘Ikke?’ zei hij. ‘Ikke voor de FBI werken? Nou, d’r zijn slechtere mensen om voor te werken, zou ik zo zeggen. En om heel eerlijk te zijn... die piloten met d’r buitenlandse post vertrouwde ik zelf ook al niet helemaal.’
Tom knikte.
‘Nu moet je eens goed nadenken, want die brieven kunnen heel belangrijk zijn. Vertel ons er alles van wat je kunt.’
Na enig ondervragen kwam maar één nieuw en belangrijk punt naar voren: alle post die niet aan Gray zelf was geadresseerd droeg de naam: Marvin Hein.
Bud had nog een vraag:
‘Toen die vliegtuigen hier weggingen, welke kant gingen ze toen uit?’
‘Recht naar het noorden.’
Het leek niet of de jongens verder nog veel wijzer zouden worden. Zij waarschuwden Asa Pike dus, vooral te zwijgen over hun bezoek, gaven hem hun namen, adressen en het telefoonnummer van Fearing Eiland. Tom drukte de man speciaal op het hart, onmiddellijk op te bellen, zodra iemand in het huis van Gray verscheen.
‘Daar kun je op rekenen, hoor,’ beloofde Asa Pike, hen de hand schuddend. ‘Ik zal mijn ogen en oren goed openhouden.’
De twee jongens vonden de pier verlaten in de schemering. Zelfs de kreeftenvissers waren van hun boten verdwenen en in het dorp brandden de eerste lichten in de huizen. De motoren startten vlot en het watervliegtuig schoot naar de ingang van de baai, waaiers van schuim snijdend tussen zijn drijvers. Bud grinnikte toen de machine ten laatste het luchtruim koos.
‘We kunnen niet zeggen, dat we vanmiddag geen succes hebben gehad, Tom.’
Tom knikte ietwat grimmig.
‘Zo gauw ik die test heb gedaan met de invloed van zonnestraling op mijn brandstofstimulator gaan jij en ik hier terug om opnieuw een kijkje te nemen, Bud. Reken maar.’

* * *

Bij hun terugkomst op Fearing Eiland troffen zij alles in goede orde aan. Beide patiënten waren per helicopter naar het vasteland vervoerd terwijl voor de zogenaamde Drayton speciale voorzieningen waren getroffen met de politie. Twee rechercheurs in burger bleven permanent op wacht voor zijn kamer. Bovendien was er een bericht van Tom’s vader, dat het Vlieglab nog diezelfde avond uit Shopton zou worden overgevlogen, met Tom’s familie plus Phyllis Newton aan boord.
‘Prima,’ zei Tom tevreden. ‘Alles klopt weer als een bus. En dan kun jij weer afspraakjes maken met mijn zuster, Bud.’
‘Vlieg op,’ zei Bud, nijdiger dan nodig was.
Tom grinnikte hem toe.
‘Graag, goede vriend. Maar dan morgen. In de Straalracer. Die jij mag vliegen.’
Dat bracht Bud metéén weer in een goed humeur, want als hij had mogen kiezen tussen tien avonden naar de bioscoop met Tom’s knappe zuster, Sandy Swift, en één uurtje vliegen koos hij zonder aarzelen het pilotenwerk... zeker als het de Straalracer betrof. Dat enorme straalvliegtuig was door Tom Swift ontworpen en geconstrueerd, en had een tijdlang gediend als vliegend laboratorium waarmede talloze proeven waren genomen die kostbare gegevens hadden opgeleverd welke absoluut noodzakelijk waren voor het ontwerpen en bouwen van de eerste stratosfeer-raket-jager die nu op Fearing Eiland, met zijn spitse neus hemelwaarts, het moment van de start afwachtte.
Om acht uur in de avond meldde de contrôletoren de nadering van de Straalracer en al spoedig dreunden de machtige straalhefmotoren boven het eiland, hun vuurgloed recht naar beneden werpend. De machtige machine koerste naar het vliegveld aan de oostzijde, daalde in een bijna verticale baan en kwam tot staan op het speciaal daarvoor aangelegde plateau van hittebestendig cement. Dat speciaal geprepareerde cement was hard nodig, omdat bij landing en start de hefmotoren hun vuurstralen recht naar beneden spoten en gewoon beton door de buitengewone hitte in korte tijd verpulverd zou zijn geworden. Er was één verrassing... vlak na de Straalracer landde een eenpersoonsvliegtuigje, waaruit te voorschijn sprongen: Sandy Swift en haar beste vriendin: Phyllis Newton. Tom’s vader en moeder klommen uit de hoge cabine van de Straalracer naar beneden en er volgden de gebruikelijke begroetingen, als familieleden elkaar weerzien. Bij de Swifts duurden deze echter nooit erg lang, want het gesprek kwam altijd metéén op technische bijzonderheden.
‘Alles marcheert prima, hè Tom?’ vroeg Swift Senior, de hand van zijn zoon schuddend.
‘Alles O.K., vader. Het zal nu niet lang meer duren of we zoemen het heelal in.’
‘Jongen toch,’ zei zijn moeder, met een rilling. ‘Ik kan nog steeds niet aan het idee wennen. Ik ben alsmaar bang dat er onderweg iets gebeurt en dat je nooit meer terugkomt.’
Tom begon te lachen:
‘Dan blijf ik eeuwig ergens tussen de sterren cirkelen, als een nieuwe soort planeet. Planeet Swift. Voorgoed onsterfelijk.’
Tom’s vader gaf zijn zoon een por in de ribben:
‘Zou je je moeder je raket niet eens laten bezichtigen, Tom? Ten eerste wil ik dat ook, en ten tweede wordt zij misschien wat minder ongerust als zij ziet hoe zorgvuldig wij zijn in ons constructiewerk.’
Sandy en Phyllis Newton stemden daar geestdriftig mee in. Twee jeeps brachten het gezelschap naar de startbasis, die was aangelegd op het middengedeelte van het eiland, waar de grond wat hoger was en niet bestond uit zand, zoals de kuststrook, maar uit rotsige bodem die met dynamiet, bulldozers en pneumatische hamers was afgevlakt tot een prachtige, granieten ondergrond was verkregen. In het midden van deze open stenen vlakte rezen de twee raketten ten hemel, ongeveer een halve kilometer van elkaar verwijderd. Zij waren beide zilvergrijs geschilderd, met een lakrode neus en rustten op hun drie staartvinnen, eveneens rood gelakt.
‘Dit is de echte,’ wees Tom, de jeep stop zettend. ‘Deze is voor passagiersvervoer bestemd. Die daarginds bevat alleen maar radiozenders, televisiezenders en instrumenten.’
Zij stapten allen uit en keken omhoog naar de enorme raket, die vanaf de grond tot aan de neus was omgeven door steigerwerk, vervaardigd uit hard-aluminium buizen en titanium platen. Aan één zijde voerde een liftschacht, eveneens uit buizen geconstrueerd, tot boven aan de top.
‘Mogen wij met die lift helemaal omhoog?’ vroeg Sandy.
Tom keerde zich om:
‘Bud - ga jij met de meisjes naar boven? Er kunnen niet meer dan drie personen in.’
Bud had daar helemaal geen bezwaar tegen, leidde de twee meisjes de houten helling naar de liftdeur op en schoot even later met hen naar boven. Sandy tuurde naar beneden, waar de jeeps nu nog maar speelgoed-autootjes leken.
‘Hemel. Hoe hoog is dit ding wel?’
Bud wist dat allemaal van buiten.
‘Tot en met de radarspits precies 98 meter en 40 centimeter.’
De lift stopte met een lichte schok even onder de plaats waar de spits begon. In de wand van de raket was een vrij grote opening die blijkbaar later moest worden gesloten met een gebogen luik dat op het platform naast de lift al gereed stond.
‘Daarbinnen ligt de stuurruimte.’
Bud knipte de schakelaar van een looplamp aan en het binnenste van het bovendeel van de raket werd helder verlicht. Beide meisjes tuurden door het luik.
‘Maar wat een klein hokje!’ riep Phyllis ontsteld uit. ‘Waarom is er zo weinig ruimte?’
Bud legde haar uit:
‘Bijna alle gewicht van deze raket is nodig om dit kleine topje buiten de aantrekkingssfeer van de Aarde te krijgen. Het totale ding bestaat uit vier segmenten. Het grootste ligt benedenaan, met daarboven op twee telkens kleinere. Die bevatten alledrie brandstofreservoirs, straalmotoren en zo meer.’
‘Maar waarom drie aparte stukken?’
Dat wist Sandy te vertellen:
‘Phyllis... dat heb ik je al een paar keer verteld! Het gaat bij jou ook het ene oor in en het andere uit. Het onderste deel wordt het eerst ontstoken, en drijft het hele geval tot een hoogte van ongeveer 40 kilometer boven de aarde. Dan is de snelheid al om en bij de 8000 kilometer per uur, en is alle brandstof in dat onderste stuk opgebruikt. Dus dat onderste stuk is dan verder dood gewicht en kan worden afgeworpen, snap je?’
Phyllis knikte:
‘Nu herinner ik het me weer.’
Bud stond Sandy aan te kijken met een mengeling van bewondering en verbazing.
‘Je weet er aardig wat van, jij.’
Sandy Swift lachte vrolijk:
‘Ja, wat dacht je? Als je een vader en een broer hebt die bij het ontbijt, aan de lunch en voor het slapen gaan over niets anders praten dan over heelalraketten, kent langzamerhand zelfs de hond die cijfers van buiten.’ Zij werd weer ernstig en keek bedenkelijk naar binnen, in de kleine cabine.
‘Dus als al die drie leeggebrande raket-onderdelen zijn afgestoten, blijft alleen dit kleine kegeltje over?’
‘Nou, Sandy - het is wel iets groter. Want in het laatste en bovenste stuk zitten óók nog de straalmotoren plus brandstof om het geval af te remmen bij een terugkeer op de aarde, en het geheel te sturen bij stratosfeervluchten.’
Phyllis vroeg:
‘Maar weten jullie nu zeker dat je die enorme druk van de versnelling zult kunnen uithouden? Dat je niet bewusteloos wordt.’
Sandy schudde het hoofd:
‘Ik maak me het meeste zorgen over twee andere dingen. Die versnelling zal wel loslopen.
Op de proefbaan in White Sands is al lang gebleken dat een gezond mens, als hij goed plat ligt, een versnelling van wel 20 maal de zwaartekracht kan uithouden.’
‘Ah,’ zei Phyllis. ‘Fijn. En hoeveel is een versnelling van éénmaal de zwaartekracht dan wel?’
Sandy keek haar verbaasd aan:
‘Gans! Ben je zelfs vergeten wat je op school hebt geleerd?’
‘Cijfers, ja!’ zei Phyllis koppig. ‘Cijfers interesseren me geen slag. Ik ben een meisje en geen cheffin van een boekhoudafdeling. Geef mij maar een kookboek.’
Bud en Sandy begonnen luid te lachen.
Nog nagrinnikend legde Bud uit:
‘Eén zwaartekracht-versnelling is de versnelling die een steen krijgt als die vrij naar beneden kan vallen, Phyllis. Ruwweg tien meter per seconde. Een versnelling van 20 maal de zwaartekracht - twintig G’s noemen ze dat - is dus een versnelling van tweehonderd meter per seconde. En dat is bar veel.’
‘Klinkt anders niet zo bar geweldig.’
‘O, niet? Moet je eens uitrekenen. De eerste seconde leg je 200 meter af - de tweede seconde 400 - de derde 600 en de tiende al...’
‘Twee kilometer,’ vulde Phyllis aan, en begon nadenkend te kijken... ‘Na tien seconden heb je dus een vaart van twee kilometer per seconde... Jeetje! Hoeveel is dat per uur?’
‘Zestig maal zestig maal twee. Dat is zevenduizend tweehonderd kilometer per uur. Is dat hard genoeg, denk je? Na tien seconden?’
Daar raakte Phyllis van onder de indruk.
‘Maar word je dan niet tot pap gedrukt bij zo’n beestachtig hard optrekken?’
‘En...’ voegde Sandy eraan toe. ‘Weet je zeker dat je hele raketwand niet gloeiend wordt door de luchtwrijving?’
Bud wuifde met de hand.
‘Meisjes... al die zorgen zijn onnodig. Om de doodeenvoudige reden dat deze raket is gebouwd volgens jarenlang geldige berekeningen wat betreft de nodige hoeveelheid brandstof en de noodzakelijke versnelling. Maar Tom heeft een methode ontdekt om door gebruik van zonne-energie uit één liter brandstof ongeveer het tienvoudige rendement te halen. We kunnen het dus net zo kalmaan doen als we zelf willen.’
‘Maar was het dan niet véél economischer geweest om een kleinere raket te bouwen?’
‘Deze was al zowat klaar, Phyllis,’ legde Bud uit. ‘En de tijd speelt geen rol. Bovendien zijn we met een enorme reserve aan brandstof veel beter tegen alle moeilijkheden opgewassen. En we kunnen nog eens een beetje door het heelal gaan rondzwalken als we daar zin in hebben. Net als in een auto met een paar reservetanks.’
‘Die mannen!’ zei Phyllis. ‘Altijd rondzwalken. Nooit hebben ze rust.’
Bud grinnikte plagerig:
‘Als het aan jullie lag, was het wiel nog niet eens uitgevonden en voeren we nog rond in uitgeholde boomstammen. Wat zeg ik? Een vrouw was zelfs nooit op het idee gekomen om een boomstam uit te hollen. Die was hulpeloos aan de waterkant blijven zitten wachten tot een man haar overzette.’
‘Welja,’ spotte Sandy. ‘En als ze een gat in hun sok hebben moet je ze horen huilen. Als er geen vrouw is, is Leiden in last.’
‘Tot de mannen de nylon uitvonden,’ ketste Bud terug. ‘Zullen we naar beneden gaan?’
‘Alsjeblief,’ zei Phyllis en huiverde. ‘Het is hierboven machtig koud met die nachtwind.’
Tom stond beneden in diepgaand gesprek met zijn vader over de mogelijkheid om contact op te nemen met wezens die vermoedelijk op Mars woonden. Een tijd tevoren was een meteoor-achtig voorwerp, dat blijkbaar door intelligente wezens was vervaardigd, met een donderende slag midden op het vliegveld van Stratoster in Shopton neergekomen. Bij onderzoek bleek het overdekt te zijn met vreemde, wiskundig uitziende tekens en symbolen. Na weken van studie hadden Tom en zijn vader dat vreemde geheimschrift gedeeltelijk ontcijferd en de conclusie getrokken dat heelalbewoners hen berichtten dat zij wel de problemen van de heelalvaart hadden opgelost, maar geen kans zagen om de dichte atmosfeer van de Aarde te doorkruisen, en daarom de Swifts om een oplossing van deze moeilijkheid verzochten.
‘Heb jij al een idee hoe we te werk moeten gaan om deze wezens een antwoord te sturen, jongen?’
Tom schudde het hoofd.
‘Het is makkelijker, een stratosfeer-raket te bouwen, vader, dan in wiskundige tekens te praten met een onbekend soort wezens waarvan je niet eens weet in wat voor omstandigheden zij leven.’
Swift senior knikte.
‘Inderdaad. Zelfs al ontwerpen wij een boodschap... aan wie moeten we die dan sturen, en hoe? We kunnen moeilijk een raket klakkeloos het heelal in zenden, in de hoop dat die zal worden opgevangen.’
‘Daarom dacht ik erover, vader, het eerst met een radio-contact te proberen, zodra Bud en ik eenmaal in het heelal zijn aangekomen.’
De avond eindigde genoeglijk met een gemeenschappelijke maaltijd en een paar spelletjes ping pong in de recreatiezaal. Daarna keerde Tom’s familie naar Shopton terug en de jonge uitvinder zelf ging vroeg naar bed, want de volgende dag zou een belangrijk experiment plaatsvinden!

* * *

In de loop van de nacht was door een ploeg mecaniciens, onder leiding van Henk Sterling, de brandstofstimulator stevig gemonteerd op het dak van de Straalracer, Tom’s vliegend laboratorium. Een centrifugaalpomp zorgde voor een geregelde doorstroming van vloeibare zuurstof die vanuit de stimulator verschillende meetinstrumenten passeerde, en tenslotte weer in een tank werd opgevangen. Het ging er nu om, te testen of deze nieuwe brandstof-stimulator inderdaad de vloeibare zuurstof chemisch omzette in een veranderde substantie met veel hoger calorisch rendement. Om klokslag zeven uur de volgende ochtend had al iedereen ontbeten en stond de zilverblanke Straalracer gereed voor de start, glanzend in de stralen van de juist gerezen zon.
‘Een prachtige dag,’ knorde Bud tevreden. ‘Zon genoeg voor honderd stimulatoren. Kunnen we starten, Tom?’
Tom en Henk Sterling zaten bij de meetinstrumenten en hoorden Bud’s stem over de geluidsinstallatie.
‘Okay!’ beval Tom in de microfoon. ‘Starten maar!’
Met donderend gebrul verhief de Straalracer zich van het vliegveld, hoger en hoger klimmend; dan zijn verticale stijging wijzigend in een schuine klimvlucht.
‘Stijgen tot twintigduizend meter en daar afvlakken,’ beval Tom in de microfoon.
‘Okay, Tom.’
Die hoogte was voldoende om de ultrakorte zonnestraling op te vangen welke Tom speciaal wilde benutten. Juist díé zeer actieve straling werd door de dampkring van de Aarde grotendeels geabsorbeerd, maar hierboven, in de ijle lucht, behoorde zij sterk genoeg te zijn.
En dat was zij ook! Nauwelijks waren de pompen aangeslagen en stroomde de eerste zuurstof uit de stimulator terug, of de wijzers van de meetinstrumenten sloegen op hol.
‘Terugdraaien!’ riep Tom opgetogen tegen Henk Sterling. ‘Het ding wenkt nog beter dan ik dacht... nog wat minderen... zo! Dit is wat ik nodig heb. Maar we krijgen zeker het dubbele. Geef me de vijf, Henk... Het is gelukt!’
‘En vermoedelijk als eersten op deze aardbol!’ voegde Henk eraan toe, zijn hand in die van Tom slaande.

V - SABOTAGE!

Diezelfde middag hield Tom een korte toespraak tot een groep verzamelde ingenieurs en technici die de laatste hand moesten leggen aan de proefraket, welker vertrek op de volgende ochtend was bepaald. Verschillende fijne puntjes betreffende het monteren van de brandstof-stimulator werden nog even nagelopen, tot ieder haarfijn zijn taak wist. Bijzondere instructies werden gegeven aan de chefs van de tankauto die de gevaarlijke vloeistoffen naar de raket moesten voeren. Toen dat alles achter de rug was, voegde Tom er nog een kort toespraakje aan toe:
‘Gisterenavond praatte ik met mijn vader over de moeilijkheid van in contact komen met de heelalbewoners welke ons destijds in Shopton dat vreemde, meteoorachtige metaalprojectiel hebben gezonden. Het is niet onmogelijk dat zij ons gaan seinen door middel van radiogolven, zodra zij onze proefraket de aard-atmosfeer zien verlaten. Ik zal daarom nog enkele ontvangers met verschillende golfbereiken laten inbouwen, alle gekoppeld aan een zender die in verbinding blijft staan met ons hier beneden. Als de raket daarboven seinen opvangt, geeft hij die meteen dóór aan ons hier beneden.’
Enkele der aanwezige luisteraars knikten. Anderen keken bedenkelijk of peinzend. Een paar kwamen met aanmerkingen op dit plan. Henk Sterling, die naast Tom Swift zat te luisteren, merkte plotseling op, dat één der gezichten van de wetenschapsmensen voor hem een geheel verschillende uitdrukking vertoonde... het gelaat van een ingenieur, Eskot genaamd, die met spottend opgekrulde lippen zat te luisteren. Henk begon op de man te letten en werd zo overtuigd, dat deze man de ganse onderneming vijandig gezind was, dat hij opstond, naar hem toe wandelde, en hem op de schouder tikte. De ingenieur, die in gedachten verzonken had zitten luisteren, schrok op, en zag zijn chef over zich heen gebogen staan.
‘Ben je het met de onderneming niet eens, Eskot?’
‘Wat?... Ik niet eens? Hoe komt u dáárbij?’
‘Door de manier waarop je keek.’
‘De manier waarop ik keek?’ Eskot deed of hem plotseling een licht opging.
‘Het is wel mogelijk dat ik een zuur gezicht zette, ja. Ik heb al sinds uren maagpijn. Eigen schuld. Ik kan niet tegen havermout ’s morgens.’
Henk Sterling wandelde weg, niet geheel tevreden met deze vlotte verklaring. Iemand met maagpijn kan misschien zuur kijken, maar kijkt beslist niet spottend. In het geheim gaf hij twee technici opdracht in de loop van de dag ongemerkt een oogje op Eskot te houden, maar zij wisten om zes uur niets anders te rapporteren dan dat Eskot zijn werk normaal had gedaan en ook in zijn gesprekken van niets had blijk gegeven dan van de grootste toewijding aan Tom Swift en diens Fearing Eiland plannen.
‘Ik zal me vergist hebben,’ mompelde de technische chef in zichzelf en zette het viertal uit zijn hoofd. Er waren wel belangrijker dingen om aan te denken.

* * *

De volgende ochtend werd Tom bij zonsopgang al wakker. Het idee van wat er die dag te gebeuren stond... een onderneming waaraan hij zo lang en zo volhardend had gewerkt, belette hem, weer in slaap te vallen. Hij schoof de gordijnen opzij en keek naar de hemel. Rose en bleekgroene tinten vlamden boven de zee. Het beloofde weer een prachtige dag te zullen worden. Nog vóór er iemand van de technische staf was opgestaan, verscheen Tom al geheel gekleed op het terrein. De beide wachtposten bij de proefraket begroetten hem opgewekt en eerbiedig.
‘Niets bijzonders te rapporteren, mijnheer Swift.’
‘Dank je,’ knikte Tom, omhoog kijkend naar de zilvergetinte torpedo met zijn lakrode neus. ‘Alles is op tijd klaar, zie ik. Meestal hebben ze tot het laatste ogenblik iets te schrijven of te rommelen.’
Een der bewakers lachte:
‘Nou... de laatste mecaniciens zijn anders om half vijf pas naar bed gegaan.’
Dat verbaasde Tom een beetje.
‘O ja? Ik dacht dat ze om middernacht wel klaar zouden zijn geweest.’
Daar hadden beide bewakers geen commentaar op. Van het werk aan de raket of van technische details wisten zij minder dan niets. Tom wandelde om de raket heen.
Het steigerwerk van aluminium buizen was nu verwijderd en de raket stond volkomen alleen binnen de afrastering, rustend op zijn drie staartvinnen. Zelfs de ladder, die anders vanaf de begane grond toegang verleende tot het bodemluik van de raket-afdeling, was verdwenen.
‘Kom nou,’ zei Tom tegen zichzelf. ‘Ik wou toch wel graag nog een laatste kijkje binnen nemen vóór het geval start.’
Hij gaf een der bewakers opdracht, een rolbare ladder te halen, wachtte ongeduldig tot de man met het ding kwam aanrijden, klom naar boven en hees zich door het bodemluik naar binnen. Een ingebouwde batterij zorgde voor verlichting. Tom inspecteerde het onderste segment... daarna het derde... het tweede... maar bevond alles tiptop in orde. Ten laatste klom hij door een mangat in het bovenste, kegelvormige deel, het gedeelte dat was bestemd om ongedeerd naar de aarde terug te keren en waarin alle kostbare en ingewikkelde zend-, en registratieapparaten waren opgesteld.
‘Nee!... O, nee!’ riep hij ontsteld uit, na enkele seconden verbijsterd rondkijken.
De zenders, die de dag tevoren op zijn speciaal bevel waren ingebouwd, waren volkomen vernield. Hetzelfde was het geval met de belangrijkste der registratie-instrumenten.
Hier was een misdadige saboteur aan het werk geweest, dat was duidelijk.

* * *

In een soort van ijzig-koude woede begon Tom Swift methodisch te werken. Enkele losgerukte onderdelen nam hij bij de uiteinden op, en legde ze bijeen, hopende, daar vingerafdrukken op te kunnen vinden. Een onderzoek van de vloer leverde een middelzware hamer op, benevens een combinatietang, welke vermoedelijk bij het sloopwerk waren gebruikt en achtergelaten. Ook die gereedschappen gingen bij het groeiende stapeltje. Tom bekeek het peinzend. Als er op die voorwerpen geen vingerafdrukken stonden, betekende dat, dat de dader handschoenen had gedragen en dat het geen zin had, verder te zoeken. Tom trok zijn jasje uit, legde het op de grond, stapelde de brokstukken en de gereedschappen erin, nam de slippen bijeen en daalde met de aldus gevormde bundel de smalle ladder af. Op het moment waarop hij in de vroege ochtendzon verscheen, hoorde hij een stem op enige afstand hem toeroepen.
‘Hei Tom! Nu al wakker? Dan heb je ook niet veel slaap gehad.’
Het was Henk Sterling, die zelf al vroeg uit de veren was gedoken en op de raket toe kwam lopen. Tom liep zwijgend naar hem toe, nam zijn elleboog en trok hem mee binnen de veilige betonmuren van het laboratorium. Eenmaal daar, stalde Tom zijn buit uit en barstte los met zijn verhaal. Henk was doodsbleek van ontsteltenis en woede. Ten laatste vroeg hij, met gebalde vuisten:
‘Was Eskot soms een van de mannen die vannacht nog aan de raket hebben gewerkt?’
‘Dat weet ik niet. Maar de bewaking moet een lijst met hun namen hebben. Dat gebeurt altijd.’
Henk rende weg en kwam enkele minuten later hijgend terug met een strijdlustig licht in zijn grijze ogen.
‘Eskot was er inderdaad bij.’
Tom was intussen in het fotolab aan de gang gegaan met poeder en camera’s, om vingerafdrukken op te sporen. Hij had er heel wat gevonden, en enkele foto’s ervan waren snel genomen. Een assistent die binnenkwam werd ijlings aan het werk gezet om de negatieven te ontwikkelen en te drogen. Afdrukken waren niet nodig... men kon de negatieven zelf wel vergelijken met de afdrukken in het archief van de Centrale Administratie. Henk Sterling ging in een jeep op weg om de sleutels van het archief op te halen en hij kwam in volle draf terug, met een tweetal gele kaarten in de hand, juist toen Tom de eerste twee nog vochtige negatieven tegen het licht stond te bekijken.
‘Heb jij verstand van vingerafdrukken?’
‘Nee,’ erkende Henk. ‘Maar hier is iemand die het wèl heeft.’
Een inspecteur van de eilandbewaking, die acht dienstjaren bij de Washingtonrecherche achter zich had, stapte naar voren, nam de persoonskaart van Eskot en hield die omhoog naast het negatief dat Tom hem toereikte.
‘Achterstevoren,’ mompelde hij, draaide het negatief om en stond een tijdje te vergelijken zonder een spier van zijn gezicht te vertrekken.
‘Geen twijfel aan,’ zei hij tenslotte.
‘Het is dezelfde man.’
Tom sloeg met de vuist op tafel.
‘Henk - ga mee! Die vent halen.’ Hij wendde zich tot de inspecteur. ‘Blokkeert u zo snel mogelijk alle mogelijkheden tot ontsnapping. En haal die lijst met namen van alle kerels die vannacht in de raket gewerkt hebben. De vent kan best medeplichtigen hebben gehad.’
Terwijl Tom met Henk in draf op weg ging naar het slaapgebouw der ingenieurs, begon de chef-technicus over iets dat hem al een tijdje bezig hield.
‘Ik begrijp niet wat al die kerels vannacht in de raket te doen hadden. Het werk was gisterenavond klaar.’
Tom hield zijn draf in en staarde de chef-technicus aan.
‘Wat vertel je me nou? Wist jij er niets van? Wat deden al die kerels dan al die uren vannacht?’
‘Begrijp ik ook niet. Ik kan moeilijk aannemen dat ze allemaal in een sabotage-samenzwering zaten.’
In de vestibule van het woongebouw der technici was een bord met hun namen, met daarachter de nummers van de kamers waarin zij woonden. Zo had men een overzicht van het personeel.
‘Eskot... nummer 16,’ mompelde Henk.
,.Dat is gelijkvloers; achteraan.’
Zij draafden de betegelde gang door, stopten voor nummer 16, luisterden aan de deur daar en klopten aan.
Pas na de tweede keer bonzen kwam er antwoord.
‘Wie is daar?’
‘Tom Swift hier. Doe onmiddellijk open!’
Geluid van voetstappen... een licht gepiep... stilte.
‘Doe terstond open, Eskot!’
Stilte. Henk Sterling riep plotseling uit:
‘De vent is door het raam naar buiten gesprongen!’
Tom wierp zich met zijn volle gewicht tegen de deur, maar die was te stevig om snel te bezwijken. Henk was al in volle vaart halverwege de gang en Tom rende hem achterna. Zij stoven de vestibule door als een wervelwind, tot stomme verbazing van enkele der eerst wakker geworden ingenieurs, sprintten om het gebouw heen en kwamen juist op tijd aan de zijkant om te zien hoe Eskot er vandoor ging in een der jeeps die overal op het eiland gereed stonden voor algemeen vervoer.
‘Snap je nou zo’n ezel?’ gromde Henk. ‘Van dit eiland ontsnappen kan hij toch niet.’
Tom antwoordde niet, sprong in een tweede jeep, waar Henk haastig achterin klauterde en zette de vluchteling na, aanvankelijk met enige verbazing, want Eskot reed recht op de startplaats der raketten toe.
‘Wat wil de vent eigenlijk?’ gromde Henk. ‘Dacht hij nou tòch te kunnen ontsnappen?’
Tom begreep plotseling wat het doel van die wilde rit was, toen de eerste jeep schuin naar rechts zwenkte, naar de plaats waar de grote tanks met hoogst ontplofbare vloeistoffen stonden opgesteld. Hij brulde:
‘De vent wil de brandstoftanks in de lucht laten vliegen!’
‘Maar dat is zelfmoord!’
‘Dat kan hem misschien niets schelen.’
De jeep met Eskot erin stopte bij de ingang van de betonwal die de brandstoftanks omgaf. De saboteur sprong eruit, klom met de snelheid der wanhoop tegen een der stalen ladders op die tegen de buitenzijde van de muur waren aangebracht en verdween uit het gezicht. Tom bracht hun eigen jeep tot stilstand maar was er al uit vóór het voertuig geheel tot rust was gekomen.
‘Kijk uit Tom!’ gilde Henk. ‘Of je vliegt mee de lucht in!’
Het was allemaal zo snel en onverwacht gegaan dat de beide bewakers, die rondom de betonwal van de brandstofopslagplaats patrouilleerden, nu pas aan kwamen rennen.
Maar Henk klom Tom al achterna, hen toeroepend:
‘Er is een saboteur naar binnen. Eskot heet hij.’
Binnen de cirkelvormige betonwal lagen vier tanks met vloeistoffen, onderling verbonden door aluminium loopbruggen en van boven open. Zodra Tom de top van de muur bereikte, zag hij Eskot uit de deur van een gereedschapsmagazijntje te voorschijn komen en de ladder beklimmen die omhoog voerde langs de buitenzijde van een tank welke schuimend salpeterzuur bevatte. Salpeterzuur, bij Amerikaanse raketontwerpers bekend als ‘nitric acid,’ is een zeer krachtig zuur, dat waterstof, stikstof en zuurstof bevat. Eskot droeg in één hand iets dat eruit zag als een zak kippenvoer... en Tom vermoedde dat het een papieren zak met zaagmeel was. Eén zakje zaagmeel, in dat schuimend zuur geworpen, was voldoende om de hele tank met vernietigend geweld in vlammen te doen opgaan, zodra het erin werd geworpen!

VI - DE PROEFRAKET START!

Op dat moment hadden de twee bewakers óók de top van de muur bereikt en op aanwijzing van Henk Sterling trokken zij hun pistolen. Maar de afstand tussen de top van de muur, waar zij stonden, en de loopbrug van de salpeterzuurtank was meer dan honderdvijftig meter... een veel te grote afstand om zuiver schieten met korte vuurwapens mogelijk te maken. De kogels floten langs de rennende saboteur en de bewakers hielden al snel met schieten op, omdat Tom Swift die aanmerkelijk jonger was dan de ingenieur (die bovendien tijd verloren had met dat zaagmeel ophalen) die snel inhaalde.

En de wanhopige race werd onverwacht beslist, toen de ingenieur struikelde over een door olie glad geworden plaats van de loopbrug, die niet bepaald berekend was op hardloopwedstrijden. Hij kwam met een daverende slag op het harde metaal terecht, stootte zijn hoofd aan een der opstaande zijstangen en liet de zak zaagmeel los, die in een boog naar beneden schoot, en in een wolk op het beton uit elkaar barstte. Eskot krabbelde overeind, keerde zich om, en stelde zich met gebalde vuisten schrap om de aanstormende Tom op te vangen. Maar Tom was door het dolle heen van woede en had zich door geen zestien gebalde vuisten laten weerhouden. Hij dook onder Eskot’s eerste wilde slag heen, ramde de man in volle vaart met zijn gebogen hoofd in de maagstreek en dreef hem door de schok van de botsing vier meter achteruit vóór de saboteur ruggelings en voor de tweede maal op de loopbrug viel, Tom met zich mee sleurend. Maar dat gevecht was gauw afgelopen. Henk Sterling kwam aanhollen, sprong over beide vechtenden heen en bemoeide zich ermee.
Toen de eerste van beide bewakers zich er ook nog in mengde, baatte Eskot’s weerstand niet meer, hoe woest de man ook sloeg en trapte. Hij kreeg een paar handboeien om de polsen en werd haastig buiten de omheining der brandstoftanks gebracht, in een jeep geduwd en naar het hoofdgebouw van de bewaking gebracht, waar men twee cellen had, die tot dusver nog nooit waren gebruikt, maar die nu werden ingewijd. De saboteur weigerde hardnekkig op enige vraag te antwoorden, en klaagde alleen over hevige pijn in het hoofd.
Henk nam Tom terzijde:
‘Hij heeft een ontzaglijke klap op zijn schedel gekregen, toen hij die eerste val maakte. Best mogelijk dat hij hersenschudding heeft.’
Tom knikte, en omdat er toch geen woord uit de man te krijgen was, gaf hij opdracht hem onder bewaking naar het ziekenhuis te brengen, door dokter Carman te laten onderzoeken en onder scherpe bewaking te houden. Intussen was er meer uitgezocht. De inspecteur had op eigen initiatief de ingenieurs ondervraagd welke die nacht aan de raket hadden gewerkt. Zij waren allen, zonder uitzondering, zeer ontsteld over wat er was gebeurd. Eskot was om elf uur naar hen toe gekomen met een spoedwerkorder om nog een laatste contrôle over de brandstofleidingen en motoren te verrichten. De handtekening van Swift onder de order was vervalst, maar geen van hen had natuurlijk aan die mogelijkheid gedacht en men had, op aanwijzingen van Eskot, het bevolen werk uitgevoerd. Terwijl zij daarmee bezig waren, was hijzelf naar boven gekropen om zijn sloopwerk te verrichten.
‘Onbegrijpelijk dat de vent daarna niet de plaat heeft gepoetst,’ vond Henk Sterling.
Tom haalde de schouders op:
‘De ezel heeft er waarschijnlijk op gerekend, dank de raket zou starten zonder nog eenmaal de ronde te doen. Per slot van rekening zou het ding onbemand worden afgevuurd.’
‘Maar wat moeten we nu doen, nu de helft der instrumenten vernield is?’
‘Dat is niet zo moeilijk, Henk. We installeren de modellen uit mijn laboratorium. Die kunnen later wel weer opnieuw worden gebouwd. Dat overplaatsen en inbouwen kost zoveel tijd niet. Maak er maar meteen werk van.’
Henk Sterling knikte en ging in draf op weg. De rest van die dag heerste er koortsige bedrijvigheid op Fearing Eiland. Iedereen werkte wat hij kon om de schade, door Eskot’s verraad teweeggebracht, zo snel en zo goed mogelijk te herstellen. Het zag ernaar uit, dat de proefraket in de loop van de avond weer startklaar zou zijn. In het lab werkten intussen elektrotechnische ingenieurs aan het opnieuw bouwen der vervangingsmodellen... Tom had altijd een compleet stel in reserve willen hebben. Deze ochtend was overtuigend gebleken, hoe wijs een dergelijke voorzorgsmaatregel was. Toen alles gesmeerd liep, ging Tom naar het hospitaal om dokter Carman weer eens aan diens jasje te trekken.
De medicus plukte aan zijn snorretje en glimlachte wat fijntjes.
‘Ik krijg wèl een massa klanten op deze manier. Ik dacht al dat je langs zou komen. De ervaring met mijn vorige patiënten heeft me wat geleerd. Ik heb deze snaak, die zeker rust nodig heeft, een slaapmiddel gegeven en daarna de vrijheid genomen, een taperecorder bij zijn bed op te stellen. Zo nu en dan mompelt hij in zijn slaap, want hij is nogal opgewonden. Die stukjes band, met gemompel erop, heb ik uitgeknipt en aan elkaar geplakt. Zal ik ze eens afdraaien?’
Tom prees in stilte het geluk dat hem personeel had doen uitkiezen dat in staat was, eigen hersens en initiatief te gebruiken. De arts drukte op een knop van de opnamemachine in zijn spreekkamer, en leunde glimlachend achterover in zijn stoel. Na enig gesis van de lopende band kwamen onduidelijk gemompelde, maar verstaanbare woorden uit de speaker:
‘...kan me mijn leven kosten... NEE!... maar orders van Hain uitgevoerd... precies uitgevoerd zeg ik toch... PAS OP!... Hahaha... Die verwaande Tom Swift met zijn raket... Ja, Johnson, het is voor elkaar.’
Deze woorden kwamen nog enkele malen terug, met op niets slaande opmerkingen er tussen door. Tom had genoeg gehoord.
‘Er is geen twijfel aan; deze vent staat in verbinding met de bandieten die erop uit zijn ons raket-project te torpederen.’
Dokter Carman knikte en zette de machine stop.
‘Er kunnen nog wel meer van deze geheime saboteurs onder je personeel schuilen, Tom.’
De jonge uitvinder knikte bezorgd.
‘Verraders zijn er altijd te vinden. Hoeveel lekken zaten er niet in de Amerikaanse atoomcentra?’
‘En zitten er vermoedelijk nog,’ zei dokter Carman somber.
Tom stond op:
‘En daarom ga ik zonder verder uitstel mijn proefraket starten. Ze kunnen wel proberen een bom op die kostbare dingen te gooien. Doe daar eens wat tegen?’
‘Maar gun eerst jezelf en je mannen wat rust, Tom.’
Tom keerde zich om, met de deurknop in de hand.
‘Rust? Zo gauw mijn raket gestart is. Niet eerder.’

* * *

De proefraket moest op een bepaalde seconde, bij een bepaalde stand van de aarde, worden afgevuurd - daar waren nu eenmaal alle berekeningen op gebaseerd. Dat veranderen zou een massa rekenwerk vereisen. Tom alarmeerde iedere man op het ganse eiland, verdubbelde alle wachtposten, liet alle beschikbare vliegtuigen in wijde bogen rond Fearing Eiland patrouilleren en sliep zelf die nacht met zijn kleren aan. Bij het aanbreken van de dag was nog alles rustig... en bij het eerste sein kwamen ingenieurs en technici te voorschijn om hun voorgeschreven plaatsen in te nemen. Alles verliep met militaire precisie. Tankauto’s werden aan de reservoirs gevuld en spoten hun inhoud daarna in de raket. Bud, Henk Sterling en Tom Swift zelf waren bezig in de neus van de raket, waar zij de automatische piloot voor het laatst controleerden. De ene dag verlies (en de geringe veranderingen in de omwenteling van de aarde en de stand van de maan) maakten kleine correcties nodig aan het elektronische relais. De koers zelf werd aangegeven door een langzaam lopende, geperforeerde strook welke op bepaalde tijden impulsen gaf aan een elektronisch stel hersens, dat zorgde voor het afwerpen der uitgebrande delen, het tijdig ontsteken der motoren en het regelen van de snelheid door brandstoftoevoer. Door koppeling aan zuiver lopende chronometers controleerde de tapeband zichzelf... Een bepaalde plek op de band passeerde pas, zodra een bepaald sein van een elektrische klok kwam, of van een ander instrument dat de aantrekkingskracht der aarde mat of de atmosferische weerstand; een ingenieus geheel dat in staat moest zijn, veranderingen in de koers zelf te corrigeren, indien deze bijvoorbeeld mochten ontstaan door stormen in de ionosfeer, welke niet vooruit konden worden bepaald, of om andere redenen. Op het laatste gedeelte van zijn tocht terug kon de besturing worden overgenomen door elektrische apparaten op Fearing Eiland, radio-bakens welke de raket als een postduif naar zijn basis zouden doen terugkeren.
‘Hallo daar boven?... Alles beneden klaar!’
‘Ik kom meteen.’
Tom haalde een chronometerhorloge uit zijn broekzak, drukte op de knop die de strook van de automatische piloot in werking stelde en tegelijkertijd begon het horloge te lopen. De perforatiestrook liep op de seconde af vijftien minuten blanco, en gaf dan, via het eerste ponsgaatje, elektrisch de impuls die de straalmotoren van het benedenste segment zouden ontsteken. Eén voor één zette Tom daarna de verschillende registratieapparaten in werking. Gezoem van transformatoren en motortjes vervulden de kleine cabine.
‘Dat is dat,’ zei Tom, de lijst opvouwend volgens welke hij tewerk was gegaan. Hij sloot de luchtdichte deur van de cabine, draaide de schroeven met een Engelse sleutel aan en daalde, voorafgegaan door Henk en Bud, de laddertjes af tot op de begane grond. Op enige afstand stonden twee vrachtwagens, geheel gevuld met radarinstrumenten en meetapparaten, waarvan sommige erop berekend waren, alle gegevens die de raket tijdens zijn vlucht per radio uitzond, op papierstroken op tapeband vast te leggen. In een wijde cirkel eromheen stond de ganse bevolking van Fearing eiland in spanning het moment van de start af te wachten. Henk Sterling klom in een van de automobielen, waarin zich ook een microfoon bevond, en een ogenblik later schalde zijn stem over het vlakke terrein:
‘Van nu af aan is het aan iedereen verboden, zich binnen de afzetting te begeven, wat er ook gebeurt.’
Kokkie kwam aandraven met een serveerblad, waarop wat broodjes en enkele flesjes Coca Cola voor Tom en Bud. Een technisch hoofd had de kok niet bepaald, maar als hij ook eenmaal ook iets gehoord had zette zich dat hardnekkig in zijn geheugen vast.
‘Terwijl Bud en Tom broodjes kauwden en de Coca-Cola recht uit de flesjes lurkten, stond de kok vol ontzag omhoog te kijken naar de rode neus van de proefraket.
‘Gaat dat ding nou uit zijn eiges de lucht in?’
Bud grinnikte.
‘Ja, wat dacht je? Dat we een lontje met een lucifer aanstaken, net als bij een voetzoeker?’
‘Hoe lang duurt dat dan nog?’
Tom keek op zijn chronometer, die hij in de palm van zijn hand hield.
‘Nog drie-en-een-halve-minuut.’
Er heerste nu een doodse stilte op het terrein, alleen verbroken door het zoemen der elektrische apparatuur in de vrachtwagens en het krijsen van enkele meeuwen, die in zalig onbewustzijn boven de raket cirkelden en binnen enkele minuten vermoedelijk de doodsschrik van hun leven zouden krijgen.
De stem van Henk Sterling schalde weer door de ochtendstilte.
‘Attentie, iedereen! Op tijdstip X start onze proefraket. Het is op het ogenblik... als ik ‘NU’ zeg: precies twee minuten daarvóór, anders uitgedrukt X min twee minuten... ‘NU’!’
De stilte werd nog dieper. De enige waarneembare beweging werd veroorzaakt door honderden hoofden die beurtelings naar de lucht, naar de secondewijzers van hun horloges of naar de raket keken. De technici die waakten over de opnameapparaten in de auto’s probeerden zenuwachtig voor de zoveelste maal de schrijfnaalden op hun papierstroken. Wéér kwam Henk’s stem:
‘Het wordt X minus één minuut... NU!’
Thans bewoog niemand meer en het leek, alsof men het tikken der tientallen klokken en horloges kon horen.
‘X minus tien seconden!... Negen... zeven... vijf... vier... drie... twee... één.’
Een veelkeurige dampwolk spoot tussen de staartvinnen van de raket tevoorschijn. Een seconde later barstte een donderend gebrul los dat de aarde deed beven. De hitte van een geweldige, uitgebraakte vuurgloed sloeg alle toeschouwers in het gezicht en toen was de raket al enkele honderden meters hoog in de lucht, zó snel wegschietend, dat het leek of de machine eerder een gewichtloos spook was dan een apparaat dat tientallen tonnen woog.
‘Hoera!’ schreeuwde Bud, van louter geestdrift, als een elastieken bal op en neer dansend. Nu het donderend lawaai der raketten minderde, werd ook het gejuich der toeschouwers hoorbaar, maar het drong niet tot Tom door, want die was met zijn stopwatch in de hand de registratiewagen ingedoken en zat gespannen te kijken naar de glad verlopende inktlijn door één der instrumenten op een papierstrook getrokken. Ook Henk Sterling, de microfoon nog in de hand, liet geen oog van die rol af, tot een plotselinge uitslag van de naald hem deed opveren. Hij hief de microfoon en kondigde aan:
‘Attentie! Het onderste segment van onze raket is zojuist, precies op de berekende seconde, afgestoten.’
Tom wendde zich naar een flauw verlichte, ronde schaal waarover een naald langzaam voorwaarts kroop: de snelheidsmeter die radiografisch gekoppeld was aan eenzelfde instrument in de raket.
‘Op welke hoogte moet jouw stimulator in werking treden?’ vroeg Bud in Tom’s oor, door de spanning nog steeds een leeg Coca-Cola flesje in de vuist gekneld.
‘Moet nu elk ogenblik gebeuren,’ antwoordde Tom tussen de tanden, en maakte onwillekeurig een gebaar toen de naald zonder waarschuwing zijn snelheid met een sprong vergrootte. ‘Alsjeblief. Nu is de zonne-energie bezig zijn kostbare zuurstof te sparen.’ Nu dit ook volgens de plannen bleek te verlopen, stond Tom op en wandelde naar het donkere einde van de meetauto, waar het groot, rond oog van een oscillograaf groenig glansde, met in het centrum ervan een hel-groen lichtende stip. Bud kwam achter hem aan.
‘Hier is nog niets aan de hand, zo te zien,’ zei hij. ‘Kunnen wij hier dadelijk iets beleven?’
Terwijl hij de laatste woorden nog sprak, schoot de lichtende stip zijwaarts en even later vormde zich een trillende driehoek op het groene scherm, gevormd uit drie lichtende lijnen. Een seconde later was de driehoek verdwenen en werd opgevolgd door een cirkel, die spiraalsgewijs kleiner en kleiner werd, veranderde in een golflijn, en deze weer in een reeks steeds groter wordende vierkanten. Met koortsachtige snelheid tekende Tom op een bloknoot ruwweg deze figuren na op het scherm.
‘Wat is dit voor vreemde hocus-pocus?’ riep Bud uit. Tom keek ietwat geërgerd op.
‘Hou je waffel. De Heelalbewoners zijn aan het seinen. Dit zijn dezelfde figuren die wij aantroffen op het projectiel dat in Shopton op ons vliegveld neersmakte.’
Bud zweeg enkele tellen, vol ontzag naar het scherm starend.
‘Seinen die kerels naar òns?’
Tom zat nog steeds de op het scherm verschijnende figuren na te tekenen.
‘Waarschijnlijk naar de raket, en die geeft het aan ons door. Maar of het ‘kerels’ zijn, zoals jij ze noemt, betwijfel ik wel.’
‘Tweede segment van de raket in goede orde afgeworpen.’
De figuren op het groene scherm veranderden plotseling van soort. Er kwam nu een snelle reeks van een soort ballen, die als vuurwerk uit elkaar spatten.
‘Wat zullen we nu beleven?’ zei Bud verbijsterd.
Tom zat zijn hoofd te krabben, in zichzelf glimlachend.
‘Weet je wat ik geloof, Bud? Dat deze barstende, groene zonnen een soort van applaus in beeld betekenen. Hoe zou jij aan wezens, waarvan je de taal niet kent en die je niet eens kunt zien, bijval of geestdrift willen overbrengen in beeld? Door een snelle opeenvolging van een soort ontploffingen, net als een applaus. Want dit rare gedoe hier begon twee seconden na het afwerpen van het tweede uitgebrande segment.’
Het beeldapplaus hield op en weer volgde een reeks van mathematische figuren. Terwijl hij ze overnam, bedacht Tom, dat het heel goed mogelijk was, dat er Heelalbewoners bestonden, die helemaal geen spraakvermogen bezaten, en dus ook geen spreektaal kenden, maar hun gedachten overbrachten in beelden; in dit geval mathematische figuren. Het kon dan wel eens heel lastig blijken om de sleutel op deze bijzondere taal te vinden.
Na verloop van tijd werd ook het laatste aandrijfdeel van de raket afgestoten, eveneens door parachutes naar de aarde terugzwevend om ongelukken door het neerploffen te voorkomen. Het kegelvormige topdeel van de raket, met alle kostbare instrumenten aan boord, beschreef nu een vrije baan rondom de aardbol, welke baan (doordat hier geen snelheidsvermindering door luchtweerstand plaats vond), tot in lengte van dagen zou kunnen worden volgehouden, tenminste als er geen geperforeerde stuurstrook was om vrij spoedig even enkele vuurstoten te veroorzaken welke de raket weer in een spiraalbaan binnen de aantrekkingssfeer van de aarde zou doen terugkomen. Een snelle blik op enkele der papierstroken toonde aan, dat dit ook inderdaad gebeurde.
‘Kom mee, Bud,’ riep Tom. ‘In de andere wagen zitten de stuurbakens waarmee ik het ding hier binnen kan loodsen, want natuurlijk zijn er kleine afwijkingen die ik moet corrigeren.’

VII - SCHIPBREUK VANUIT DE LUCHT

Veel nuttig werk werd er die ochtend (behalve dan door de mannen in de meetauto’s) op Fearing eiland niet bepaald gedaan, want alles wat ogen had om te kijken stond binnen gehoorbereik der luidsprekers naar de hemel te staren. Sommigen hadden zelfs dekens of matrassen naar buiten gesleept en lagen met kijkers naar de hemel te turen. De stem van Henk Sterling:
‘ATTENTIE! Binnen vijf minuten moet de top van de raket in noord-oostelijke richting in zicht komen. Laat minstens duizend meter ruimte vrij rondom de landingsplaats.’
Binnen in de meetwagen heerste intense spanning, want het grootste radarapparaat, gekoppeld aan de hoofdzoeker van de contrôletoren, had juist in noord-oostelijke richting een stipje aangewezen, dat met grote snelheid naar het centrum van het beeld kroop. Tom zat zijn chronometertijd te vergelijken met een lange, getypte lijst die precies aangaf, op welke seconde bepaalde veranderingen in koers of snelheid van de raket moest plaatsvinden.
‘Koers nog zuiver zuid-west,’ rapporteerde de radarman. ‘Mogelijk met een kleine afwijking naar het zuiden.’
Twee tellen later klonk zijn stem opnieuw:
‘Snelheid vermindert nu... Blijft verminderen.’
De stem van de tweede radarman, links van hem:
‘Hier krijg ik hem in mijn radarbaken.
Ruim twee graden afwijking van de berekende koers.’
Tom sprong naar zijn toestel toe, controleerde of deze opgave juist was, greep de rechter-regelknop van het loodsbaken en verdraaide dat enkele strepen.
‘Koers wijzigt zich,’ rapporteerde even later de radarman. ‘Koers nu precies zoals berekend.’
De snelheid van de raket, die met het stompe ondereinde naar de aarde toe, naderde, nam van seconde tot seconde af, omdat haar bodemraketten nu als remmen werkten. Kort daarna ontdekten de mannen met kijkers een vurig stipje, hoog in de lucht.
‘ATTENTIE! Onze terugkerende raket is nu voor het oog waarneembaar. Geschatte afstand nog twintig kilometer.’
De rest van de operatie was in handen van Tom Swift zelf. Met beide handen aan de twee regelknoppen van het loodsbaken, dat twee gerichte seinen uitzond die de raket met haar voelspriet opving en waaraan hij zo lang had gewerkt tot op drie kilometer hoogte, verticaal boven de startplaats.
De energie van de straalmotoren was nu juist voldoende om de raket zwevende te houden.
‘Parachutes los!’ beval Tom.
Henk Sterling drukte op een rode knop.
Op hetzelfde ogenblik staakten de straalmotoren hun actie door afsluiting van de brandstoftoevoer. De rode neus van de raket sprong eraf door het loslaten van elektrisch bewogen sluitpallen en uit de ontstane opening plooide een parachute naar buiten, welke openbolde, een tweede en grotere tevoorschijn trekkend, en deze weer een derde, de allergrootste, die zich over de raket welfde als een zegevierende koepel van blank nylon. De gezamenlijke remmende kracht der drie parachutes was voldoende om te zorgen dat de kegeltop met zijn kostbare lading instrumenten zonder schadelijke schok de aarde zou raken. Er stond een lichte westenwind, maar daar had Tom rekening mee gehouden. Toen de bries een ogenblik aanwakkerde en er gevaar leek te bestaan dat de kostbare kegel op het laboratorium terecht zou komen, seinde Tom even een vuurimpuls naar de raketten aan de benedenwindse kant die in drie seconden tijd de kegel, scheef tegen de wind in, enkele honderden meters naar de juiste kant verplaatste. Het donderend gejuich dat opging, toen het geesteskind van Fearing-Eiland met een zachte schok op nog geen honderd meter van de startplaats terechtkwam, was wel niet zo luid als het gebrul der straalmotoren toen de raket startte, maar klonk juist even feestelijk in de oren.

* * *

Het duurde anderhalf uur vóór het onderste deel van de kegel zover was afgekoeld, dat men het toestel kon naderen, openschroeven, en van binnen afkoelen door er met centrifugaalpompen buitenlucht in te blazen. Toen eindelijk de eerste registratieapparaten naar buiten waren gebracht, en hun taak perfect bleken te hebben gedaan, was Tom nu geheel tevreden. Hij liet het verdere routinewerk graag aan Henk Sterling over en sjokte, samen met zijn vriend Bud, vermoeid doch content, naar de kantine waar zij een kolossaal maal verorberden dat hun door een vergenoegd grijnzende Kokkie werd opgediend. Het slot van het maal bestond uit appeltaart met slagroom. Tussen de derde en de vierde hap merkte Bud opgewekt op:
‘Je kunt nu wel veilig aannemen, dat je als nummer één zult eindigen in de wedloop wie het eerst een bemande raket het Heelal in zal sturen.’
Tom was iets minder optimistisch.
‘Je vergeet, waarde Bud, dat wij blijkbaar machtige en voor niets terugdeinzende vijanden hebben. Dat er mogelijk nog meerdere verraders in ons midden kunnen schuilen. Ik wil je wel vertellen, dat ik, toen mijn vader gisteravond hier was, hem heb gevraagd om alvast de buitenhuid voor een nieuwe raket te laten ponsen. Dat kan betrekkelijk goedkoop gebeuren, nu hij alle mallen en ponsstempels nog heeft liggen. Mocht er onverwacht iets met onze echte raket gebeuren, dan kunnen wij op korte termijn een of meerdere segmenten vervangen.’
Kokkie kwam aandraven:
‘Mijnheer Tom... er is interlokale telefoon voor U!’
Gesprekken in de kantine werden doorgegeven naar één der drie telefooncellen aan het einde van de zaal. Tom liet de deur achter zich dichtvallen, half verwachtend, dat hij Shopton aan de lijn zou krijgen, maar hoorde een volkomen vreemde stem.
‘Spreek ik met Tom Swift?’
‘Dit is Tom Swift, ja.’
‘Je spreekt met Asa Pike. In Hankton, Maine.’
‘O, ben jij het. Hoe gaat het ermee?’
‘Luister,’ zei de bewaker van Arthur Gray’s lustoord. ‘Ik bel je op omdat ik net hoorde dat Marvin Hain en Johnson, die vent die bij jullie op dat eiland is geweest, van plan zijn vanmiddag hier te komen.’
‘Maar dat is prachtig. Hoe laat ongeveer?’
‘Ongeveer twee uur.’
‘Je ziet ons wel tegen die tijd, Asa. Mijn hartelijke dank voor de tip en denk eraan... mondje dicht tegen die kerels.’
‘Reken maar, Tom.’
Tom haastte zich terug naar Bud, die amechtig van het eten achterover lag in zijn stoel, met zijn handen op zijn maag gevouwen.
‘Kom overeind, vraatzuchtig mens. Wij gaan meteen naar Maine om de vijand in zijn eigen hol te belagen.’
Bud kwam onmiddellijk overeind met een snelheid die verbazingwekkend was voor een zo volgegeten iemand, en kondigde aan dat hij meteen een watervliegtuig warm zou laten draaien. Tom ging even naar Henk Sterling om het lopende werk te bespreken en hem te vertellen waar zij naar toe gingen, reed dan in een jeep naar de vlieghaven en korte tijd later zweefde hij reeds tussen hemel en golven.

* * *

Terwijl zij noordwaarts vlogen zat Bud een tijdje te fronsen, en vroeg ten laatste:
‘Wie denk jij eigenlijk dat de leider is van de bende die ons dwars zit? Hain, Arthur
Gray of die Johnson?’
Tom schudde het hoofd.
‘Waarschijnlijk iemand wiens naam we nog niet kennen. En ik vermoed dat hij betaald wordt door een natie die niet meedoet aan de wedstrijd om de eerste Heelalraket.’
‘Waarom dat?’
‘Wij weten dat de Australiërs ermee bezig zijn en de Engelsen. We weten precies hoever de Canadezen zijn, en ook dat zij in het geheim in Scandinavië aan zo’n project werken. Die landen zijn beslist te fatsoenlijk om dergelijke streken uit te halen. Als ze de kans krijgen, zullen ze zeker proberen, te weten te komen wat wij doen en wat wij weten, maar dat zouden wij óók. Wees nou eerlijk. Maar dat is heel iets anders, dan moord en sabotage. Nee - hier zitten heel andere machten achter.’
De radio knetterde en rechtstreeks van Fearing Eiland kregen zij een dringende waarschuwing voor een invasie van koude lucht die vanuit het noorden naderde en een dichte mistbank voor zich uitdreef.
‘Dat kan lollig worden,’ gromde Bud, aan zijn stuurknuppel trekkend. ‘Dat heb je van die plotselinge vliegtochten.’
Het amfibievliegtuig begon te klimmen, terwijl Tom aandachtig de weerberichten volgde, iets wat zij tot dan toe wel enigszins hadden verwaarloosd. Zij kregen te horen, dat een kilometer hoge mengeling van mist en natte sneeuw zich uitstrekte vanaf Nova Scotia, zich zuidwaarts uitbreidend.
Het kostte hun twintig minuten om boven die soep uit te stijgen, en toen was het zó koud dat de jongens in hun bontjakken zaten te rillen. Voor zover zij kijken konden zagen zij beneden hen een grijze oceaan van mist.
‘We moeten hier ergens boven de kust van Maine zitten,’ zei Bud na een tijdje, op zijn kompas turend. ‘Wat doen we?’
‘Naar beneden en kijken of we er onderuit kunnen komen.’
De hoogtemeter terdege in de gaten houdend liet Bud het vliegtuigje schuin door de mist naar beneden duiken, daarbij oostwaarts afzwenkend om boven zee te blijven.
Op tweehonderd meter hoogte, nog steeds in een soort erwtensoep vliegend, vlakte hij af.
‘Ik durf niet lager te gaan,’ kondigde hij aan. ‘Ik weet niet zeker of ik wel boven zee zit, en ik voel er weinig voor, tegen een kerktoren of een heuvel op te vliegen.’
Tom antwoordde droogjes:
‘Een kerktoren is het beste. Kunnen ze meteen onze uitvaart houden.’
Maar, zoals het zo dikwijls gaat: onverwacht en zonder aanwijsbare reden vertoonde zich een gaping in de dichte mistmassa. Zij hadden enkele honderden meters onbelemmerd zicht over een lange golvende deining onder hen.
‘Zet hem op het water, Bud. Vlug!’ riep Tom.
Zijn vriend reageerde metéén, dook scherp naar beneden (want veel ruimte had hij niet), trok vlak boven zee recht, en raakte het water met zijn drijvers juist vóór het vliegtuig weer door de mist werd opgeslokt.
Tweemaal sprong de machine op bij het raken der golfruggen, pakte dan het water en scheen juist van plan, haar vaart rustig uit te lopen, toen een scheurend geluid hoorbaar werd. Het vliegtuigje remde hevig af, sloeg voorover en dook met de schroef in de golven, rolde vervolgens opzij en bleef zo liggen, met het zeewater de romp binnenstromend. De bovendeur van de op zijn kant liggende cabine, was snel geopend en hijgend klommen de jongens boven op de romp van de op de golven slingerende, verongelukte machine.
‘Wat is er in vredesnaam gebeurd?’ hijgde Tom, zich het zeewater uit zijn ogen wrijvend.
‘We hebben iets geraakt met onze drijvers en zijn over de kop gegaan.’
Tom snauwde ongeduldig:
‘Dat snap ik ook, zeekoe. Maar wàt hebben we geraakt?’
‘Het Monster van Loch Ness,’ snauwde Bud terug. ‘Of een zeemeermin die lag te zonnen. Hoe lang blijft dat ding eigenlijk drijven?’
Tom antwoordde:
‘Tot de romp zowat is volgelopen. En dan zinken die motoren naar de bodem als bakstenen, met ons er achteraan.’
‘Luister! Ik hoor wat.’
Door de mist bereikte hen het dof geronk van een motorboot. Om beurten begonnen zij te schreeuwen, hopend dat de inzittenden van die boot hen zouden kunnen verstaan boven het lawaai van hun eigen motor uit. Maar het bleek al spoedig dat zij dat schreeuwen rustig hadden kunnen nalaten.
Uit de mist doemde een eiken sloep op, met buitenboordmotor, zoals vissersschepen die aan dek meenemen. Bij hun landing op zee waren hun drijvers in volle vaart blijven haken aan een sleepnet. Dat was natuurlijk door de vissers niet onopgemerkt gebleven en deze sloep was eenvoudig in de lengte langs de drijvers van het net gaan varen, en kwam nu juist op tijd om beide luchtbreukelingen uit hun benarde positie te verlossen.
‘Mooie bak is dat,’ knorde een man in oliejas, die aan het roer zat.
‘Is je net erg beschadigd?’
‘Ja, wat dacht je? Dat we hierheen kwamen om duikboten en vliegtuigen te vangen?’
‘Ik zal zorgen dat alle schade je ruimschoots wordt vergoed. Mijn naam is Tom Swift.’
De naam Swift was in Amerika langzamerhand even bekend geworden als die van Ford en Edison, en de visser ontdooide aanmerkelijk, toen hij eenmaal wist wíé hij in zijn net had gevangen. Maar Tom had geen zin in gezellige kletspraatjes.
‘Waar zijn we hier ergens?’ vroeg hij.
De visser vertelde hem dat hij in de monding van de Baai van Fundy terecht was gekomen, ongeveer zestig kilometer van Hankton verwijderd. Tom liet een gekreun horen en keek Bud aan.
‘Vaarwel, afspraak met onze goede vrienden,’ spotte Bud.
De vissersman keek hen om beurten aan:
‘Hebben jullie een afspraak in Hankton?’
‘Dat wel, ja. We zouden er om twee uur zijn.’
De visser zat even te rekenen, en raadpleegde een horloge.
‘Het is nu half twaalf,’ hielp Bud hem.
De zeeman gooide het roer om en trok de gashandle van zijn motor open.
‘Dit is een zware buitenboord en de zee is nogal kalm. We zullen best een kilometer of dertig lopen en dan ben je tegen tweeën waar je zijn moet.’
‘Kun je koers houden met deze mist?’
De sloep ronkte schuimend over de zee en de schipper lachte.
‘Ik heb een goed kompas. Maak je dáár maar geen zorgen over.’
Na een uur of wat varen moesten zij vaart minderen tot de schipper, door scherp luisteren naar misthoorns, een bepaalde boei had gevonden. Daarna ging hij weer met vol gas voorwaarts en toen zij de kust naderden, werd de mist belangrijk dunner, vermoedelijk, doordat het land nog betrekkelijk warm was. In de Baai van Hankton was er een zicht van bijna tweehonderd meter en toen zij de grote pier aan het einde naderden, greep Bud Tom’s elleboog en fluisterde:
‘Zie jij wat ik zie?’
‘Die twee watervliegtuigen die daar gemeerd liggen?’
De motorboot landde keurig aan de kop van de pier. Tom schreef naam en adres van de schipper op om de man schadeloos te stellen voor zijn netten en hem extra te belonen voor zijn vervoer. De sloep ronkte weg en beide jongens wandelden de houten pier af. Nauwelijks hadden zij de keiweg bereikt die langs het water van de baai slingerde, of zij zagen vanuit een zijstraat de figuur van Asa Pike tevoorschijn komen, hen met een armzwaai wenkend. Maar hij hinkte opvallend. Bud riep uit:
‘Er is hem iets overkomen, Tom!’

VIII - VERSTEKELINGEN!

De bewaker legde een vinger op de lippen, keek schichtig om zich heen en sloop voor hen uit naar de dekking van een halfvervallen schuurtje waarin vistuig werd opgeborgen.
‘Wat is er gebeurd, Asa?’
‘Die kerels kwamen vroeger dan ik verwacht had... Door die opkomende mist, natuurlijk.
Ik wilde jou opbellen, Tom om je dat te vertellen. Net toen ik de telefoon te pakken had, kwam die vent binnen die Hain heet, en sloeg de telefoon uit mijn hand.’
‘En toen?’
‘Ze sloten me op in de kolenkelder maar ik ontsnapte door een buitenluik, dat ik wist te zitten maar dat zij niet in de gaten hadden. En bij het wegrennen verzwikte ik mijn enkel toen ik over een stuk tak struikelde.’
Tom vroeg gehaast:
‘Houd jij je maar even hier gedekt. Zitten Hain en die Johnson nog in het grote huis?’
‘Toen ik wegvluchtte nog wel.’
‘Die vliegtuigen aan de steiger zijn zeker van hen?’
‘Daar zijn ze tenminste in gekomen.’
‘OK., Asa. Als we je niet meer mochten zien... laat ons direct alles weten wat je ziet of hoort.’
‘Reken maar, jongens.’
Tom sprong naar de deur.
‘Kom mee, Buddie.’
Naast Tom voortrennend in de richting van de steigers hijgde Bud:
‘Wat ben je van plan, Tom?’
‘We verstoppen ons in de bagageruimte van een van hun vliegtuigen.’
‘Jeminee... op die manier kunnen we te weten komen waar hun hoofdkwartier ergens is?’
‘Allicht.’
Er hing nog wat nevel en dat gaf hun een prachtige gelegenheid, zonder al te erg in de gaten te lopen, het einde van de steiger te bereiken en zich te laten zakken op een der twee drijvers van het eerste daar gemeerde watervliegtuig. Vandaar af was het een koud kunstje, de bagageruimte achter de cockpit in te klimmen en het luik dicht te slaan... geen moment te vroeg, want een minuut later hoorden zij het geklos van voetstappen op de steigerplanken... Het vliegtuig schudde toen iemand zijn lichaamsgewicht op een drijver overbracht... in de cockpit klom... en de elektrische starter van beide motoren liet janken. Dreunend sloegen de cylinders aan... liepen warm en met een lichte schok kwam het vliegtuig los, scherend over de golven en een paar minuten later het luchtruim kiezend. Het duurde natuurlijk niet lang, of Tom en Bud begonnen door hun donkere schuilplaats rond te kruipen, deels uit nieuwsgierigheid en deels uit verveling. Het was Bud die het eerst ontdekte dat een paar aluminium klinknagels schuin onder in de romp los zaten.
Met hun zakmessen begonnen de jongens te wrikken en te zagen tot er een losliet.
Een dun straaltje helder licht kwam door het gaatje naar binnen. Tom bracht zijn oog voor de opening en zag onder zich een uitgestrekte bomenmassa, met hier en daar een klein meer, welke meren door een slingerende rivier werden verbonden. In de tijd die sinds hun opstijging verlopen was, schatte hij, zouden zij een kleine honderd mijlen hebben afgelegd. Hij bracht zijn mond bij Bud’s oor:
‘We zitten ergens boven de Canadese bossen, lijkt me.’
Nog een half uur hield het vliegtuig dezelfde hoogte bij dezelfde koers, en begon dan snel te dalen. Tom waarschuwde:
‘Doe precies wat ik je zeg, Bud. Ik zal deze piloot bij verrassing overvallen.’
‘Je kunt op mij rekenen, dat weet je.’
Tom begon weer door het kijkgaatje te loeren, en stiet plotseling Bud aan:
‘Ik zie het tweede vliegtuig. Schuin naast ons. Als dat maar niets in de gaten krijgt... Enfin - dat moeten we maar riskeren. Geef mij je broekriem en houd je gereed om de stuurknuppel te grijpen.’
Bud sjorde zijn broekriem uit de lussen terwijl Tom hetzelfde deed met zijn eigen riem. Tussen de bagageruimte en de cockpit was natuurlijk een verbindingsdeur welke van beide zijden kon worden geopend.
Tom legde zijn oor tegen die aluminium deur en luisterde. Boven het grommen der motoren uit hoorde hij flauw de stem van hun piloot, die over zijn radio contact opnam met het medevliegtuig.
‘Hei, Ed... Ik land het eerst. O.K.?’
Krakend kwam het antwoord over de luidspreker:
‘O.K. Ik kom vlak achter je aan.’
De jongens voelden het vliegtuig overhellen toen het een bocht beschreef om tegen de wind in te landen. Tom drukte de knop van de tussendeur naar beneden, opende die deur, loerde om de hoek, sprong als een kat naar voren en sloeg een der broekriemen om de bovenarmen van de volkomen verraste piloot.

‘Trek de microfoonkabel los, Bud!’
Terwijl Tom de worstelende piloot zijwaarts uit de stuurstoel trok, rukte Bud de kabel van de microfoon los, zodat de kreten van de overvallen bandiet niet via de radio zijn metgezel konden waarschuwen.
Tezamen bonden de jongens de overvallen piloot stevig vast. Direct daarna gleed Bud achter de stuurknuppel, juist op tijd om het zijwaarts weggierende vliegtuig uit een gevaarlijke duikvlucht te trekken.
Maar dat ging natuurlijk niet zonder dat hun machine een heel vreemde manoeuvre uithaalde. De rechtervleugel suisde rakelings over de boomtoppen en van een nette landing op het water onder hen kwam geen slag terecht. Het was al héél mooi dat ze eraf kwamen zonder te pletter te slaan.
Een ontstelde stem klonk over de luidspreker.
‘Heidaar, zeg... Ben je dol geworden?
Is er wat aan de hand?’
Dat was een mooie situatie! De microfoonkabel was losgerukt, en het was nu onmogelijk om te antwoorden... zelfs al hadden ze dat gewild. Bud had het vliegtuig schuin omhoog getrokken.
‘Wat doen we? Ze hebben ons natuurlijk in het snotje. Ze snappen daar beneden dat er iets niet in orde is.’
Tom zat naar beneden te turen terwijl Bud een flauwe bocht beschreef op een paar honderd meter hoogte. Ondér hen lag een vrij groot meer, omringd door bossen en langs de waterkant waren hier en daar plekken open gekapt. Op die open plekken waren aluminium tanks gebouwd, met hier en daar gebouwen van verschillende hoogte en grootte. Op de binnenkant van een dier tanks stond geschilderd:
Excelsior Olie Maatschappij N.V.
Proefstation.
Het toestel door Hain bestuurd, was nu op het meer gedaald en Bud zwenkte naar links om Tom in de gelegenheid te stellen, de installaties beneden hem nog eens extra goed te bekijken. Op dat moment kwam een nieuw watervliegtuigje, met naar achteren staande vleugels, uit een hangar te voorschijn, met snel toenemende vaart over het meer schietend.
‘Ze sturen een ander vliegtuig om ons te bekijken!’ riep Tom. ‘Afzwenken, Bud. We gaan er vandoor!’
Bud zwenkte scherp terug naar rechts en dook naar beneden om zodoende laag over de boomtoppen te scheren. Over de radio kwam een scherp bevel:
‘Hallo daar boven! Kom terug hier en land op het meer!’
Bud vroeg gehaast aan Tom:
‘Hoe hebben ze ons in de gaten gekregen?’
‘Misschien stond iemand te kijken met een telescoop en zag die twee vreemden in deze cockpit.’
Bud joeg laag boven de boomtoppen voort en maakte een snelle zwenking op Toms aanwijzingen. Het straalwatervliegtuig, dat een veel grotere snelheid bezat dan zij, kon op geen stukken na een zo korte bocht maken, joeg hen ver voorbij en beschreef een wijde boog om weer achter hen aan te komen.
‘Dat grapje kunnen we een hele tijd volhouden,’ lachte Tom, ‘zolang we maar laag boven de bomen blijven...’
Hij had dat nauwelijks gezegd, of de bakboordsmotor van hun machine knalde, sputterde en verloor zijn toerental. Bud gaf tegenroer om de koers van de machine te corrigeren, maar dat was natuurlijk uitstel van executie.
‘Ik kan haar op één motor niet in de lucht houden, Tom.’
‘Weet ik,’ antwoordde Tom droog.
‘We hebben geen hoogte genoeg. Draai om en probeer het water te bereiken.’
Bud gaf vol gas op de stuurboordmotor, keerde om en zette koers naar een inham in de verte, waar de afstand van hen tot het water het kleinste was. Met halen aan het hoogteroer en handig manoeuvreren speelde hij het juist klaar, de machine over de laatste groepjes bomen heen te halen. De straalmachine die hen had nagezet, was hen, na die plotselinge zwenking, kwijtgeraakt en verdween ergens in de verte, wanhopig naar hen zoekend. En hun eigen vliegtuig, hoogte verliezend boven een inham die te smal bleek, kon niet draaien tegen de trek van één enkele motor in, haalde het open water op tijd en sloeg met een donderende klap tegen de kruinen van de bomen aan de overzijde van de baai!

IX - EEN HANDIGE ONTSNAPPING

Nu is er één voordeel aan een noodlanding tegen boomkruinen: de schok wordt gebroken door een kussen van takken. De twee jongens plus hun gevangenen in de cockpit werden wel grondig door elkaar geschud en gesmeten, liepen ook wat builen en schrammen op, maar bleven intact. Ook brak er geen brand uit.
‘Laat we naar beneden klimmen vóór die boeven ontdekken waar we zitten en ons komen beschieten.’
Tom knorde instemmend. Achter in het bagageruim hadden zij rollen touw ontdekt.
Met behulp daarvan lieten zij Johnson tussen de takken door op de grond zakken en daarna volgden zij zelf.
‘En wat nu?’
‘Zuidwaarts, van het meer weg. Laat die Johnson hier maar liggen. Kan hij met de kikkers praten.’
Koers zettend door middel van de zon die nu en dan zichtbaar werd, besteedden de jongens een vol uur met het zoeken van een pad tussen de struiken en varens door, maar na dat uur werd hun geduldig sjouwen beloond: zij kwamen uit op een vrij breed weggetje dat geplaveid was met naast elkaar gelegde boomstammetjes.
‘Nou - dat is een hoop makkelijker dan sjouwen door struiken en strompelen over stronken,’ grinnikte Bud.
Maar dat genoegen was van korte duur... zwakjes vernamen zij het snorren van helicopterwieken en even later, juist terwijl zij opzij sprongen, sloeg een kogel met een klap in de stammetjes op de bosweg. Twee andere volgden, door de bladeren scheurend op de plek waar Tom en Bud tussen de bomen waren verdwenen.
‘Dekking zoeken, jô! En hier uit de buurt weg!’
Zij waren nauwelijks hun sprint tussen de bomen begonnen, of vóór hen tussen de stammen ontwaarden zij een nogal vervallen blokhut.
‘Net wat wij zoeken, Buddie! Gauw erin.’
Maar dat pakte helemaal verkeerd uit.
Nauwelijks hadden zij zich vertoond, of de voordeur van de hut sprong open en een man met een geweer in de handen sprong naar buiten. Een schot knalde en een kogel floot over hun hoofden heen.
‘Handen omhoog en keer je om!’
Nog hijgend en tandenknersend van machteloze woede gehoorzaamden de jongens. Deze blokhut was blijkbaar één van een ganse ring van wachtposten, om het olie-station gelegd.
‘Loop rechtsaf en terug naar de weg.’
Dat ene schot, door de man gelost, was blijkbaar vanuit het hefschroefvliegtuig gehoord, want dat kwam aangesnord, bleef boven het boomstamweggetje zweven en liet een ladder zakken. Een korte, donkere man in een wit pilotenpak leunde naar buiten en gaf een kort bevel:
‘Klim naar boven, jullie. En geen kunsten.’
Op dat ogenblik kreeg Tom een idee.
Hij riep naar boven:
‘Wij hebben één van jullie belangrijkste mannen gevangen genomen. Laat ons gaan en ik zal zeggen waar hij is.’
Diepe stilte.
‘De man is met stomheid geslagen,’ merkte Bud op. ‘Au!’ Hij had een por in de rug gekregen van de man met het geweer.
‘Naar boven, jullie! Die grapjes gaan niet op.’
In het hefschroefvliegtuig zaten nog twee andere mannen, met geweren gewapend, die de jongens nors aankeken, maar geen woord zeiden. De afstand naar het meer, waarover zij meer dan een uur hadden gesjokt, werd door de helicopter in zes minuten afgelegd. Maar toen hun machine daalde, en Tom in een schuine hoek naar beneden keek, ontdekte hij dat er hier héél wat meer tanks en gebouwen stonden dan hij wel had gedacht. De meeste ervan waren echter zo kunstig gecamoufleerd dat zij, voor een vrij hoog overvliegende machine, volkomen onzichtbaar waren. Er lagen rijen gebouwen, montagehallen en brandstoftanks. Dit was heus geen gewoon olietankstation! Juist toen Tom dat geconstateerd had, scheen het een der mannen achter hem op te vallen dat hij zo naar buiten zat te kijken. Hij zei er wat van op een snauwerige toon.
‘Verhip, ja. Blinddoek ze maar, voor alle zekerheid.’
Dat gebeurde, met niet al te schone zakdoeken.
Het hefschroefvliegtuig raakte grond en men hielp Tom en Bud de touwladder af. Daarna liepen zij een paar honderd pas over een grasveld... Een deur piepte en een stem beval:
‘Stop maar!’
De blinddoeken gingen af en de gevangenen zagen dat zij in het midden van een vrij groot vertrek stonden. Hun geleider ging zwijgend naar buiten en ramde twee zware grendels voor de deur.
‘Die knapen zijn ook niet spraakzaam,’ merkte Bud op. Tom keek nadenkend.
‘Daar kan een reden voor zijn. Als het buitenlanders zijn en hun nationaliteit niet door hun accent willen verraden.’
‘Jandokie... dat kan. In wat voor hok zitten we eigenlijk?’
Hun gevangenis bleek een erg sober gemeubileerd gebouw, bestaande uit maar één kamer, met zware houten wanden en twee vensters: voorin en achteraan, beide getralied.
Maar die zaten nogal hoog.
‘Geef me een zetje omhoog, Bud, en ik zal eens neuzen.’
Bud bukte. Tom klom op de rug van zijn vriend en rapporteerde:
‘We zitten hier aan de rand van een bos. Een eindje verder ligt het meer... Ze zijn daar bezig een knots van een vrachtvliegtuig te ontladen. En een knaap van een baard staat onze hut te bewaken met een geweer op zijn schouder.’
Bud moest zelf ook even kijken, maar was daar gauw mee klaar. Daarna begon Tom hun gevangenis te inspecteren. Het raam bevatte geen glas, maar wel een aluminium lijst, voorzien van staven, eveneens van aluminium.
‘Dàt is grappig,’ zei Tom peinzend, naar die staven kijkend. ‘Als ik nu wat kwikzilver had, en een glas water, waren we in een mum hier uit.’
Bud staarde zijn vriend eventjes verbijsterd aan, en merkte dan op:
‘Achter je hangt een thermometer...’
Tom keerde zich met een ruk om, greep de thermometer van de wand en zag tot zijn voldoening dat het buisje met kwik was gevuld inplaats van met alcohol.
‘Roep jij die bewaker, Bud en vraag hem wat drinkwater. Bud zag er even naar uit of hij wilde vragen wat dat allemaal te betekenen had, maar bedacht zich en begon op de deur te bonzen. Een luikje erin ging open en het gezicht met de baard verscheen.
Het bleek alras dat de man geen stom woord Engels verstond, maar de drinkgebaren die Bud maakte, waren duidelijk genoeg. De man knikte, mepte het luikje dicht, en was twee minuten later terug met een fles, gevuld met helder drinkwater. Luikje weer dicht.
‘Ga schrap staan onder dat raam, Bud.’
Bud zette zijn rug tegen de wand. Tom klom op de schouders van zijn vriend, brak het glazen buisje van de thermometer in tweeën en druppelde het kwikzilver met zorg op verschillende plekken van de aluminium raamlijst.
‘Dit kwik vreet in het metaal,’ legde Tom fluisterend uit. ‘Reik me de fles water aan.
Langzaam goot hij water op de plaatsen waar het aluminium was aangevreten en daar begon het metaal op te lossen. Nadat deze bewerking enkele malen was herhaald, was de lijst op twee plaatsen geheel door.
Tom fluisterde naar beneden:
‘Let op. Ik trek deze staven eruit en ga in het raam hangen. Dan trek ik jou omhoog, en laat me vallen. Ik duik achter een bosje, een meter of vijf verder. Jij gaat om de hoek van deze hut staan en maakt een schrapend geluid. Als hij mij passeert, spring ik hem op zijn nek. Gesnapt?’
‘Ja, natuurlijk. Hoop alleen dat niemand ons uit dat raam ziet vallen.’
‘Aan deze kant is er niemand te zien. Ik ga al.’
De zachte aluminium staven bogen zonder veel moeite. Tom krabbelde achterstevoren door het gat, trok Bud eerst even op, en liet zich vallen. Juist toen hij achter zijn struik wegdook, hoorde hij Bud naar beneden ploffen en even later met een afgebroken tak tegen de wand van de hut kloppen. De bewaker keek om de hoek, zag niets, en kwam op het geluid af. Vóór hij wist, wat er gebeurde, had Tom hem van achteren een arm om zijn keel gekneld, terwijl Bud zijn benen tackelde. Zij sleepten hem achter de struik en bonden hem stevig met behulp van zakdoeken en repen van hun shirts. Een bos gras ging in ’s mans mond.
‘En nu door het bos naar de waterkant!’
Onder de beschutting van de bomen en struiken bereikten zij een kleine heuvel, ongeveer honderd meter van de plaats waar het vrachtvliegtuig lag gemeerd. Zij gingen plat tegen de helling liggen en wachtten af.
Vier mannen, samen pratend in een taal welke de jongens niet verstonden, droegen een groot aantal kisten uit het vrachtruim, een laadbrug af, naar kleine vrachtauto’s die één voor één vertrokken naarmate zij gevuld waren. De laatste auto nam ook de vier arbeiders, de piloot en nog twee mannen achterin en snorde eveneens weg.
‘Dit is onze kans, Bud! Kom mee!’
In gebukte houding sprintten onze vrienden op de wachtende machine af, renden de laadbrug op en gingen daarna uitéén.
Bud onderzocht het mechanisme dat de laadbrug moest optrekken en de deur sluiten, terwijl Tom de motoren startte. Zij pakten bijna onmiddellijk omdat de cylinders nog warm waren. Eén blik uit de zijdeur leerde Tom dat de laadbrug omhoog was geklapt, op die wijze tevens als deur dienend. Het overhalen van twee hefbomen wierp automatisch de meerkabels los en een moment later schuimden de drijvers door het water. Kort daarna, zo gauw de motoren heet waren, steeg de machine op. Na zijn eerste wijde bocht wierp Tom een blik naar beneden en zag tot zijn schrik, dat een straalwatervliegtuig uit de hangar tevoorschijn kwam. Hij gaf vol gas op alle motoren en zette koers naar het zuiden, trachtend, zoveel mogelijk hoogte te winnen en de bewoonde wereld te bereiken vóór het vijandelijk vliegtuig hem kon onderscheppen.
Op dat moment werd hij zich bewust van een zwak hulpgeroep achter hem.
‘Roep jij. Bud?’
‘Help, Tom!... Help!’
Met bliksemsnelle bewegingen schakelde Tom over op de automatische piloot en sprong de laadruimte binnen. Tot zijn ontsteltenis zag hij, dat de laaddeur bij het dichtklappen klem was komen te zitten op Bud’s bovenarm, die blijkbaar nog naar buiten had gestoken. Dat was niet alleen uiterst pijnlijk voor Bud, maar de sterke wind kon heel gemakkelijk de deur open slaan, en Bud metéén mee naar buiten zuigen!

X - DE REDDENDE ROBOT

Het was een afschuwelijke situatie. Omdat Bud’s arm ertussen zat, kon de deur niet in het slot vallen en het risico dat de schroefwind in de kier zou slaan en zo de deur open drukken, was zeer groot. Het leek een klein wonder, dat zoiets nog niet gebeurd was. De deur verder open duwen om Bud’s arm vrij te maken zou dat zeker doen gebeuren! Tom keek om zich heen, sprong naar een bos touw met takelblokken die in een hoek lagen, sneed er met een zakmes enkele stukken af en bond zichzelf om het middel stevig aan een steunstang van het dak. Vervolgens snoerde hij een tweede touw om zijn eigen middel en dat van zijn vriend.
‘Kun je het nog even houden, Bud?’
Bud knikte flauwtjes. Hij was doodsbleek van pijn en het zag ernaar uit of hij elk moment flauw kon vallen. Tom legde de laatste knoop, zette zijn rug tegen de steunstang, zijn voeten tegen de laaddeur en drukte uit alle macht.
Het werkte! Maar al te goed. De deur ging open. Bud’s arm kwam vrij en viel slap naar beneden, en de woeste wind die langs het vliegtuig huilde greep de laaddeur, smakte haar met onweerstaanbare kracht open, rukte haar uit de scharnieren en blies het hele stalen geval krakend en scheurend zijwaarts weg, als ware die zware deur een gammel autoportiertje dat in een bocht openvliegt. De wind wervelde het laadruim binnen, brulde in hun oren en rukte aan hun kleren. De windruk op de openslaande deur had het vliegtuig scherp uit zijn koers getrokken, maar de automatische piloot bracht dat terstond weer in orde. Tom sneed het touw rond Bud’s middel door, duwde zijn vriend weg van de deur, maakte zichzelf los en legde zijn vriend op de vloer van de cockpit, met zijn benen in de laadruimte. Daarna was zijn eerste werk een blik naar buiten, om te zien waar zijn vijanden gebleven waren. Er was geen watervliegtuig in zicht en alras bleek, waarom! Schuin boven hen koerste een machine van de Canadese luchtmacht die vermoedelijk hun vreemde stunt met de laaddeur had waargenomen, en hen in de gaten hield. Tom schakelde de radio in en meteen hoorde hij de verwachte aanroep:
‘Hallo daar beneden... Hallo!... Waarom antwoorden jullie niet?’
Tom haastte zich te antwoorden en zei dat alles aan boord in orde was. Hij legde uit wat er was gebeurd, en vroeg de koers naar Montreal. De legermachine scheen het een vreemd verhaal te vinden, bleef nog even in de buurt, maar zwenkte dan af en vervolgde haar eigen weg. Tien minuten later, voortvliegend op de opgekregen koers, zag Tom de stad Montreal onder zich. Hij riep het vliegveld op, kreeg permissie om te landen en bestelde een ziekenauto waarin hij, tien minuten later, met zijn kreunende vriend naar het hospitaal reed.

* * *

Het spreekt vanzelf, dat Tom vanuit het ziekenhuis, terwijl twee artsen met Bud’s arm bezig waren, de Canadese politie opbelde en rapporteerde wat er was gebeurd.
Zij namen terstond de vrachtmachine op het vliegveld van Montreal in beslag en beloofden, terstond een degelijk onderzoek in te zullen stellen naar de Excelsior Olie Maatschappij. Bud kreeg wat morfine tegen de pijn, maar zijn arm was niet gebroken. Alleen bont en blauw met een paar hinderlijke bloeduitstortingen. De volgende morgen zou hij het ziekenhuis kunnen verlaten.
Tom belde met Stratoster en Fearing Eiland, stelde iedereen daar gerust en ging slapen in een hotel.

* * *

Zij landden samen op Fearing Eiland om precies twaalf uur de volgende middag.
Bud droeg zijn arm in een draagdoek en zag nog wat witjes. Henk Sterling en Arvid Hanson stonden hen op te wachten.
‘Welwel,’ zei Henk droogjes. ‘Ik geloof dat jij in de stratosfeer een hoop veiliger zult zijn dan hier op aarde, Tom Swift.’
Tom grinnikte.
‘De aarde wordt me te heet onder de voeten. Intussen iets gehoord van de Canadese politie?’
Zij wandelden gevieren naar een wachtende jeep, die door Hanson werd gereden.
‘Jawel, meneer. Een half uur geleden. Ze hebben die prachtige oliemaatschappij van jou gevonden. Maar alle vogels gevlogen. Alles was verlaten.’
Tom staarde zijn ingenieur verstomd aan.
‘Hoe kàn dat nou? En al die tanks dan?
Die voorraden? Die pakhuizen?’
Hanson haalde de schouders op.
‘Alles met dynamiet opgeblazen of eenvoudig achtergelaten. Er was geen mens, kat of hond in de ganse nederzetting. Ze zijn er natuurlijk in vliegtuigen vandoor gegaan en al hun woonruimtes waren in brand gestoken. Geen spoor lieten ze na.’
‘Dat is mooi,’ vond Bud. ‘De bende van Marvin Hain is wéér eens ontsnapt.’
‘Het is nu maar de vraag, wanneer we de volgende aanval van die grapjassen kunnen verwachten.’
Tom bromde wat:
‘Wij hebben ook nog het een en ander in onze mars om de heren te verrassen.’
Dat zou spoedig blijken!

* * *

Twee uur later kwam Hanson Tom’s werkkamer binnenstuiven:
‘Alarm! Henk Sterling is een boodschap gaan doen op Stratoster. Hij is op de terugweg en wordt aangevallen.’
Tom vloog overeind.
‘Aangevallen door wie?’
‘Weet hij niet. Hij vroeg ons per radio om hulp. Een onbekende straaljager probeert hem naar beneden te halen.’
‘Waar is hij nu ergens?’
‘Ongeveer tweehonderd mijl ten westen van hier.’
Tom gooide zijn witte jas uit en graaide een met bont gevoerd jak naar zich toe.
‘Laat onmiddellijk het Vliegend Laboratorium startklaar maken. En breng een van onze straalrobots met landingsdwinger aan boord.’
Hanson begreep terstond de bedoeling en rende de deur uit.
Tom gaf snel enkele instructies aan een plaatsvervanger, sprong in een jeep en snorde naar het vliegveld, waar de motoren van het enorme Vliegend Laboratorium al zoemden. Juist toen hij uit zijn jeep stapte, werden de klapdeuren van het Vlieglab geopend en de spitsneuzige, venijnig uitziende straalrobot werd tegen een helling op geduwd, aan boord van het vliegmoederschip.
De deuren klapten dicht. Hanson stond al vol ongeduld te wachten boven aan de ladder die naar het toegangsluik van het Vlieglab voerde.
‘Alles is klaar, Tom!’
Tom sprong aan boord, haalde de hefboom over die het luik luchtdicht afsloot en even later, met een gebrul van zijn machtige straalheffers, schoot het Vlieglab verticaal de lucht in, stijgend, tot een hoogte van zevenduizend meter was bereikt. Daarna kwamen de straalmotoren voor horizontale vlucht in werking en werden de heffers uitgeschakeld. Met een hoog huilend geluid gierde het zilveren schip westwaarts, terwijl de radar-voelhorens de horizon aftastten naar de gezochte vliegtuigen. Henk Sterling en diens onbekende achtervolger waren intussen natuurlijk ook naderbij gekomen en het duurde dus niet lang of twee om elkaar heen cirkelende stipjes kwamen op een der radarschermen in zicht.
‘Daar heb je ze!’ riep Hanson, met een klank van opluchting in zijn stem. ‘Henk is dus nog niet naar beneden gehaald!’
Tom zat door de gebogen glaswanden naar buiten te turen en ontdekte alras de twee kampende vliegmachines schuin onder hem.
‘Vaart minderen, Henk. Gooi de hangardeuren open.’
Het vliegmoederschip remde af en bleef op zevenduizend meter hoogte cirkelen. Met een gesis van samengeperste lucht klapten de deuren van de hangar open... Tom nam plaats voor het instrumentenbord dat de robot zou doen starten, en haalde een rode hefboom over. Een lichte schok voer door het Vlieglab toen de straalmotoren van de pilootloze robot aansloegen. Even later kwam het ranke vliegtuig schuin achter het Vlieglab in zicht. De robot had aan zijn neus een lange, dunne naald, niet ongelijk aan het wapen van een zwaardvis. Die zend-antenne straalde een sterk hoogfrequent spanningsveld uit, dat elk ander vliegtuig, mits niet van àl te grote afmetingen, aan zich vastzoog. Henk Sterling volgde de bewegingen van de robot en rapporteerde die aan Tom, achter het schakelbord.
‘Die vent duikt nu op Sterling af... Henk heeft hem in de gaten... Henk trekt steil op en de vijand giert hem voorbij... Kom op met de robot, Tom!... Kwart draai naar links... Houden zo... Snelheid vergroten... Hij heeft in de gaten dat we als hulp zijn komen opdagen... Nu voelt hij de straling van de landingsdwinger!... Kijk hij eens van links naar rechts zwenken om los te komen!...’
‘Dat zal hem toch niet lukken!’ zei Tom grimmig, en stelde de knoppen op het schakelbord zodanig in, dat de robot horizontaal bleef doorvliegen op vijfduizend meter hoogte, met het vijandelijke vliegtuig gevangen in de greep van de hoogfrequentstraling.
Henk Sterling was intussen teruggekeerd en vloog in een cirkel boven het Vlieglab, met zijn vleugels wuivend om hen te begroeten en te danken voor de zo prompt verleende hulp.
‘Waar gaan we met die snaak naar toe, Tom?’ wilde Hanson weten.
‘Naar Fearing Eiland, natuurlijk.’

Het vreemde viertal vliegende schepen zette koers naar de basis op het eiland, waar de robot, door Tom bestuurd, de vijandelijke machine keurig netjes tot landen dwong. Als derde landde Henk Sterling met zijn eigen machine en eerst daarna kwam het Vlieglab zelf van waaruit men een oogje bleef houden op deze landingsoperatie naar beneden. Henk Sterling stond al te wachten toen Hanson en Tom naar beneden klommen.
‘Ha, die Henk. Heb je het lastig gehad met die vent?’
Henk trok een scheef gezicht.
‘Een paar keer had hij me bijna te pakken. Maar jullie kwamen gelukkig op tijd. Hij was sneller dan ik.’
Tom maakte een kort gebaar in de richting van de verderop gelande vijandelijke machine.
‘Kom mee, jongens. Ik ben machtig benieuwd wat en wie we daar aan boord zullen vinden.’

XI - EEN BEDREIGING IN GEHEIMSCHRIFT

Brandend van nieuwsgierigheid draafden de drie technici naar het gevangen vliegtuig, waaromheen enkele leden van het grondpersoneel de wacht hadden betrokken. Tom rukte de deur van de cockpit open. Met de armen over elkaar geslagen en een onbeschaamde trek op het gelaat zat daar een man van een jaar of dertig, mager en met een zwart snorretje.
‘Wie ben jij?’ vroeg Tom.
Het enige antwoord was een kort schouderophalen.
‘Kom eruit, anders sleuren we je eruit.’
De man stond uit zijn stoel op en kwam naar buiten met bijna beledigende traagheid.
Sterling en Hanson grepen hem beet en zochten al zijn zakken na, terwijl Tom in het vliegtuig klom en daar een onderzoek instelde. Hij was juist tot de ontdekking gekomen dat de cockpit al heel weinig opleverde, toen Sterling van beneden rapporteerde:
‘De vent heeft niets in zijn zakken dan wat geld en een pakje sigaretten.’
Tom bromde wat, en wreef nadenkend langs zijn kin. Het wilde er bij hem niet goed in dat er werkelijk niets te vinden zou zijn, dat enig aanknopingspunt gaf. Voor de tweede maal begon hij de cockpit te doorzoeken, maar nu wat nauwkeuriger. De vloer was bedekt met een dun soort cocosmatting die in één hoek niet was vastgezet met aluminium klinknagels, maar los lag.
Tom tilde die hoek op en zag aanvankelijk niets anders dan de plakhouten wand van de vliegtuigromp, met dun aluminium bekleed.
Maar op één plaats bleek het aluminium los op het plakhout te liggen. Tom nam een zakmes, lichtte het dunne metaal op... en vond enkele vellen opgevouwen papier.
‘Dacht ik het niet!’ zei hij, zacht fluitend en de papieren openvouwend. Het bleken twee landkaarten, gedrukt op dun papier, en een haastig gekrabbeld briefje, dat in een soort geheimschrift gesteld leek, en ondertekend was met een woord dat terstond in het oog viel: Loring. Tom vouwde alles weer in elkaar, schoof het geval secuur in een binnenzak en sprong naar buiten.
‘Neem die vent mee, jongens. Breng hem naar de cel. Dubbele bewaking. Kom daarna op mijn kantoor.’

* * *

Toen Sterling en Hanson, na ’t vervullen van die taak, Tom’s kantoor binnenkwamen, zagen zij hun jonge chef gebogen staan over een tweetal kaarten die op zijn bureau lagen uitgespreid. Tom wees aan met een potlood:
‘Hier worden we wel iets wijzer van, jongens. Deze kaarten vertonen allebei een dunne, rode lijn... zie je? Dat is duidelijk een uitgestippelde vliegroute. En zie je, welke?’
De eerste kaart had een rode lijn welke Fearing eiland verbond met de basis in Canada die door Bud en Tom gevonden was, en waaruit zij de dag tevoren met levensgevaar waren ontsnapt.
‘DAT is een zonneklaar bewijs dat deze vent gezonden is door die spionnenbende!’ riep Hanson uit.
Tom knikte en wees met zijn potlood op de andere kaart.
‘En bekijk deze nu eens.’
‘Dat is een kaart van Canada en het Poolgebied.’
De rode lijn op deze kaart begon bij de door Tom en Bud gevonden, en nu door de spionnen verlaten basis, volgde de Poolcirkel en eindigde ergens ten westen van Alaska bij een eilandje, zo groot als een speldeknop, in de Aleoeten, een eilandengroep in het noorden van de Stille Oceaan.
‘Dat zou best eens hun hoofdkwartier kunnen zijn!’ riep Sterling uit. ‘Ik geloof dat we nu eindelijk spijkers met koppen kunnen gaan slaan. Zullen we dáár eens een kijkje gaan nemen?’
Hanson stond bedenkelijk naar de kaarten te turen.
‘Ik heb zo’n idee, dat het heel wat verstandiger zou zijn, als we eerst moeite deden, onze raket de lucht in te krijgen. Ik voel me machtig onveilig zolang dat ding hier zo kwetsbaar te pronk staat.’
‘Laten we onze vijanden dan in hun eigen hol aanvallen!’
Hanson, die een bedachtzamer aard had, keek Sterling een tikje spottend aan.
‘En wat wou je dan gaan doen? We kunnen moeilijk klakkeloos gaan bombarderen. Ten eerste hebben we geen bommen. Ten tweede... wat voor recht hebben wij om geweld te gaan gebruiken? Daar zullen we toch eerst de Geheime Dienst en de Regering van de Verenigde Staten in moeten raadplegen. Vast staat, dat bepaalde machten ons willen dwarsbomen. Daarom is het geraden, zo snel mogelijk door te werken. Hoe eerder onze raket kan starten, hoe beter.’
‘Hanson heeft gelijk,’ knikte Tom. ‘We kunnen geen Wild-West vertoning op eigen houtje beginnen en evenmin een privé-oorlogje starten. En wie zegt ons, dat ze geen handjevol bommen hier neergooien, terwijl wij op weg zijn om hun basis te bestuderen? Nee Sterling, Hanson heeft het bij het rechte einde.’
Henk Sterling bromde wat, maar moest de juistheid van het andere standpunt daarna toch toegeven. Vervolgens kwam Tom met het gevonden gekrabbelde briefje op de proppen. Het codeboek werd erbij gehaald, teneinde te proberen het geheimschrift te ontcijferen, maar het bleek alras, dat geen der officieel bekende code’s een sleutel opleverde.
‘Daar moet de FBI aan te pas komen,’ besliste Tom. ‘Die zijn daarin gespecialiseerd. Henk - treed in verbinding met de FBI, en zend hen dit briefje over de televisie. Zij kunnen het daarginds van hun scherm af fotograferen. Meld hen tevens dat we hier een vent gevangen hebben en geef hen een televisiefoto van zijn vingerafdrukken.’
‘Komt voor elkaar, Tom.’

* * *

Met al die overvallen ging er een massa kostbare tijd verloren. Tom haastte zich terug naar zijn laboratorium om de laatste hand te leggen aan de voorbereidingen voor de lang verwachte start van de stratosfeerraket.
Kokkie bracht hem nu eens thee met cake, dan weer eens een sneetje brood met croquet en Coca Cola... dan weer een paar gebakken eieren met ham. Kokkie kende zijn baas zo langzamerhand en wist dat, als Tom Swift zo druk bezig was, die zich heus niet de tijd gunde om uitgebreid te gaan eten.
En als de baas niet naar het eten wilde komen... moest het eten maar naar de baas worden gebracht.
Om kwart voor tien in de avond rinkelde de telefoon. Het was de radarkamer.
‘We hebben hier antwoord van de FBI. Ze hebben het briefje weten te ontcijferen.’
Dat had Tom’s volledige belangstelling:
‘Heb je het bericht daar? Lees dan voor.’
‘O.K. Het luidt:
ALLE VLUCHTEN DOOR LEDEN VAN DE SWIFT STRATOSTER ORGANISATIE MOETEN WORDEN ONDERSCHEPT OF ONMOGELIJK GEMAAKT STOP OP DE VEERTIENDE VAN DEZE MAAND MOET IEDEREEN ZICH MELDEN OP CARP VOOR NADERE ORDERS
LORING.
‘Juist. Zei de FBI nog iets?’
‘Ze zijn uit alle macht aan het werk, natuurlijk. Verder niets. Die vingerafdrukken kwamen niet in hun archief voor.’
Tom legde de hoorn neer en wandelde in gepeins naar een laboratorium verderop, waar zijn vriend Bud aan het werk was, om die te vertellen wat hij zojuist gehoord had.
Bud ging op de werkbank zitten, en knipte met een combinatietang een nagel bij, die een tikje was ingescheurd.
‘Het ziet er naar uit, Tom, dat die Loring werkelijk de baas is van de hele organisatie die ons dwars zit. Zelfs hoger dan die Hain, waar we al van afwisten.’
Tom knikte.
‘Die naam ‘CARP’ houdt me bezig, Bud. Zou dat eilandje in de Aleoeten zo heten?’
Zij scharrelden een grote atlas op, maar konden geen eilandje van die naam ontdekken.
Bud opperde ten laatste:
‘Het kan best een geheime naam zijn die zij zelf aan hun hoofdkwartier hebben gegeven. Hoop veiliger voor hen ook.’
‘Als we, met wat we nu weten, onze gevangene eens op zijn dak kwamen. Misschien valt hij door de mand als hij merkt dat er al zoveel is uitgelekt.’
‘Kunnen we proberen.’
Maar de man met het zwarte snorretje, in zijn kale cel op een strozak liggend, was even koppig als die middag. Hij zei geen boe of ba, bleef naar het plafond liggen staren en gaf op geen enkele vraag antwoord.
Dat de naam van zijn opdrachtgever bekend was, evenals de plaats van hun hoofdkwartier, scheen hem koud te laten. Toen Tom het opgaf, nam hij van zijn gevangene afscheid met de woorden:
‘Ik zal jou, plus je vliegtuig, overdragen aan de FBI. Die kunnen je opgesloten houden tot je wat spraakzamer bent geworden.’

* * *

Teruggekeerd in het laboratoriumgebouw zaten Tom en Bud een kwartiertje te praten, alvorens weer aan hun dringende taken te gaan. En bij die gelegenheid bracht Bud iets naar voren dat hem al een tijd bezig hield.
‘Zeg, Tom - als onze raket de lucht in gaat, zou er dan geen mogelijkheid zijn, om in contact te komen met de wezens die ons destijds die geheime boodschap hebben gezonden?’
Tom knikte:
‘Dat heb ik heus niet vergeten. Maar het is het lastigste probleem dat ik tot dusver voor mijn neus kreeg. Alhoewel...’
De telefoon rinkelde:
‘Met Tom Swift.’
‘Hallo! Weer met de radiokamer. We hebben verbinding met de FBI gekregen. Een lang telexbericht. Zal ik het voorlezen of brengen?’
‘Breng meteen hier.’
Een jeep bracht Bulling uit de radar- en radiokamer naar het laboratorium, waar hij kwam binnenstuiven met een lange reep telexpapier in de hand. Het FBI-rapport bevatte een belangrijk bericht. Drayton, de eerste spion die op Fearing Eiland gevangen was genomen, had onverwacht een volledige bekentenis afgelegd en de FBI alles verteld wat hij wist van de organisatie waarvoor hij werkte. De leider ervan was inderdaad iemand die Loring heette, een half gekke maar zeer knappe natuurkundige die over zeer veel geld beschikte, waarvan echter niemand wist waar het vandaan kwam. Niemand in de organisatie wist ook, wat voor landsman die Loring was, maar hij betaalde zijn medewerkers zeer goed.
Het doel van Loring was, om ergens in het heelal een soort van zwevend steunpunt te bouwen, van waaruit hij de Aarde zou kunnen beheersen. Daarom was Loring er zo bang voor dat iemand anders (bijvoorbeeld Tom Swift) hem bij vluchten naar het heelal vóór zou zijn. Drayton had verklaard dat hij niet wist waar die Loring ergens gevonden kon worden. Hij wist wèl dat Loring al jarenlang in het geheim ergens bezig was, een eigen heelalraket te bouwen. Hain was de man die zijn orders van Loring kreeg en die dan weer aan de andere leden van de organisatie doorgaf. Gray en Johnsen waren nog niet lang in dienst van Hain en wisten het fijne er evenmin vanaf, volgens Drayton. Maar de belangrijkste mededeling van alle kwam achteraan in het rapport: via Hain was het bekend geworden dat Loring, koste wat het kost, wilde beletten dat Tom Swift hem met het starten van een bemande heelalraket te vlug af zou zijn.
‘Dat is mooi,’ merkte Tom op, toen hij het rapport ten einde had gelezen. ‘We mogen wel alle veiligheidsmaatregelen nemen die we kunnen bedenken.’
‘En voortmaken óók,’ voegde Bud er droogjes aan toe. ‘Wie weet hoever die Loring al is met zijn raket. Het kan een kwestie van uren zijn.’
Een vol uur werd besteed aan het organiseren van extra-bewaking te land, door motorpatrouilleboten op zee, en door alle beschikbare robots in de lucht. Daarna gingen Tom en Bud slapen, want in alle vroegte de volgende ochtend moest een vlucht gemaakt worden met het Vliegende Laboratorium om enkele navigatie-instrumenten te ijken. Bud wilde daar meer van weten, maar Tom, die een massa aan zijn hoofd had, zei hem kortaf dat hij dat de volgende dag wel zou uitleggen, en ging slapen.

* * *

Om zes uur de volgende ochtend was de wereld gehuld in een lichtgrijze mist, maar daar trok het Vliegend Laboratorium zich al heel weinig van aan. Het gigantische luchtschip kon, zelfs bij de dichtste mist, opstijgen en landen omdat het rechtstandig rijzen en dalen kon. Met Tom Swift, Bud, Hanson en Sterling aan boord rees het zilveren schip verticaal om na veertig seconden boven de grijze damp uit te stijgen in een schitterende zonneschijn. Op drieduizend meter hoogte schakelde Tom de voortstuwingsmotoren in en met de bevalligheid van een albatros schoot het Vlieglab schuin opwaarts, de stratosfeer tegemoet. Zodra de automatische piloot was ingeschakeld, en Tom de handen vrij had, gaf hij een korte uiteenzetting van het doel van hun vlucht. Dat gebeurde in het laboratorium, waar de door hem uitgevonden navigatieinstrumenten stonden opgesteld.
‘Deze instrumenten,’ begon Tom zijn uitleg, ‘zijn berekend op de betrekkelijk geringe afstanden welke wij bij onze eerste ruimtevluchten zullen afleggen. Dit eerste apparaat, hier, is een zonnehoogtemeter.’
‘Hm,’ zei Bud. ‘En wat is precies het verschil tussen deze zonnehoogtemeter en gewone hoogtemeters?’
‘Nogal eenvoudig. Een gewone meter, zoals in normale vliegtuigen gebruikelijk, werkt door middel van de luchtdruk. Hoe hoger boven het oppervlak der aarde, hoe geringer de luchtdruk. Dat gaat heel aardig tot een kilometer of tien, vijftien. Maar daarboven wordt de luchtdruk zo gering, dat de aanwijzingen niet zuiver meer zijn. Dan treedt dit apparaat in werking. Het vangt de straling van de zon op. Hoe dichter bij de zon, hoe intenser de straling.’
‘En hoe zuiver is die hoogtemeter?’
‘Tot op tien meter. Precies. En om heel eerlijk te zijn... het is niet helemaal een uitvinding van mijzelf. Het is een denkbeeld dat al jaren bestaat. Ik heb het alleen praktisch uitgewerkt.’
Bud wees naar een ingewikkeld instrument met verschillende lenzen en gradenbogen plus een massa draden en aansluitknoppen.
‘En wat is dat? Iets om mee naar de Maan te telefoneren?’
‘Dat,’ antwoordde Tom, liefkozend over een der koperen buizen aaiend, ‘is mijn elektronisch-cosmische plaatsbepaler. Deze drie buizen met hun lenzen worden ingesteld op drie bekende vaste sterren van het heelal. Zodra de instelling is gemaakt, houdt het instrument zichzelf op die sterren ingesteld en de positie van de raket tussen die sterren wordt automatisch berekend en op deze schaal hier aangegeven. Wacht... ik zal het ding inschakelen.’
Hij haalde een schakelaar over. Een licht gezoem werd hoorbaar. De drie koperen buizen bewogen zoekend door de laboratoriumruimte en een matglazen schaal gloeide op met een lichtpaars licht, waarin een groene stip heen en weer dwaalde.
‘Kijk,’ zei Tom, ‘die lenzen zoeken hun sterren... maar vinden ze niet. Zou dat wel het geval zijn, dan gaf die stip onze positie ten opzichte van Zon, Aarde en Maan aan. En het mooiste ervan is, dat we dit geval kunnen aansluiten op de automatische piloot en dan stuurt de heelalraket zichzelf, volgens een opgegeven koers.’
Zij gingen terug naar de stuurcabine, en een korte blik op de ouderwetse hoogtemeter vertelde Tom dat zij koersten op een hoogte van 13.000 meter. ‘Zo,’ zei hij.
‘We gaan nu eens naar 20.000 meter en daar kan ik mijn zonnemeter testen. Hanson, wil jij...?’ Tom stopte, want duidelijk voelde hij een rilling gaan door de romp van het Vlieglab. De anderen hadden het blijkbaar ook gevoeld, want zij stonden onbeweeglijk, luisterend en elkaar aankijkend.
‘Er is ergens iets gevallen of losgeschoten!’ riep Hanson, en rende de stuurcabine uit. Tom beval kort: ‘Bud - blijf jij hier in de cabine, voor het geval er iets onverwachts gebeurt.’
Tom Swift, Hanson en Sterling gingen op inspectietocht, elk in een apart gedeelte van het grote luchtschip. Op de benedenste verdieping was alles in orde. Niets zat los. Geen enkele rode verklikkerlamp brandde. Geen alarmschellen ratelden. Maar juist toen Tom de ladder naar de verdieping erboven begon te beklimmen, hoorde hij luid geroep van Sterling:
‘Tom! Kom hier! Er is brand in het Lab!’
De zware sluitdeur van het laboratorium was half open geschoven en door de opening dreef een verstikkende, bijtende damp naar buiten. Tom herkende de wrange geur onmiddellijk:
‘Alarm! Dat is de damp van hydrofluorzuur! Haal de gasmaskers.’
Kuchend door de bijtende damp, waarvan vleugjes in hun longen waren gedrongen, repten de drie technici zich naar de kast waarin de brandblusmiddelen waren opgeslagen.
‘Iemand moet die cylinder met gas uit zijn klemmen hebben gerukt!’ zei Sterling, zijn masker uit de tas trekkend. ‘Dat ding kan er nóóit zomaar zijn uitgevallen.’
‘Schiet alsjeblief op!’ zei Hanson, een tikje zenuwachtig.
‘Als we dat zuur niet onschadelijk maken, vreet het zich dwars door de wand van het luchtschip heen. Als dat gebeurt, ontsnapt onze lucht en dan zijn we binnen vijftien seconden kassiewijne.’

XII - EEN VERRASSENDE OPSTIJGING

In de kast met brandblusmiddelen lag ook een stapel pakken ongebluste kalk, waterdicht in plastic gehuld. De drie technici wisten maar al te goed dat het beste middel tegen het bijtende hydrofluorzuur bestond uit ongebluste kalk. Zij slopen het laboratorium binnen, rondturend door de bijtende damp en ontdekten al snel de plaats waar het gemene vocht een gat in de vloer had gevreten... EN DOOR WAS GEDROPEN NAAR DE VERDIEPING ERONDER!
Hanson begon met kalk te strooien rondom de randen van het gat om te voorkomen dat nog meer van het vloermetaal zou worden aangetast, terwijl Tom en Sterling hals over kop naar beneden renden.
In het magazijn, onder het laboratorium, was het zuur ook al met zijn vernielend werk bezig! Maar enkele pakken kalk, op de aangetaste plek gestrooid, neutraliseerden snel het bijtende vocht. De dampen hielden op en Tom en Sterling, omhoog kijkend, zagen het gasmasker-gelaat van Hanson, op hen neerziende. Het was niet mogelijk, hier binnen de maskers af te nemen.
Tom legde zijn masker tegen dat van Sterling, zodat de geluidstrillingen zich konden voortplanten, en riep luid:
‘Loop de binten langs en controleer of niet ergens iets tegen de buitenwand is gedropen of gespat. Als dáár een gat in komt, zijn we nog niet jarig!’
Sterling knikte, en begon met zijn inspectie, terwijl Tom de gang in liep, het masker van zijn gelaat lichtte en Bud, in de stuurcabine belde:
‘Tom hier. Bud - duik zo snel mogelijk. Naar een hoogte waar de luchtdruk genoeg is om in te leven.’
Bud hoorde onmiddellijk aan Tom’s stem dat er iets bijzonders aan de hand was, en zond het Vlieglab met de neus naar beneden in de steilste duik die hij ooit had uitgevoerd.
Het ging zo snel, dat Sterling, op zoek naar weggespat zuur, en bijna gewichtloos wordend, driemaal ondersteboven tolde vóór hij zich aan een wandstut kon vastgrijpen. Van verschillende plaatsen kwamen geluiden van voorwerpen die door hun bijna gewichtloosheid van tafels afgleden of op andere wijze hun stabiliteit verloren.
‘Hoe hoog zijn we nu?’
‘Zestienduizend meter’.
‘Nog veel te hoog. Duik door.’
‘O.K.... Veertienduizend... twaalfduizend...’
De atmosfeer begon hier al wat dichter te worden en dat was hoorbaar door de langzaam toenemende huiltoon van de hoeveelheid lucht die langs het Vlieglab stroomde.
‘Tienduizend... Negenduizend...’
Tom haalde verlicht adem.
‘O.K. Bud. Het is nu niet zo gevaarlijk meer. Trek maar wat vlakker, maar blijf dalen.’
‘Okido.’
Het Vlieglab werd uit de steile duikvlucht getrokken, wat weer tot gevolg had dat Sterling, nu ineens driemaal zo zwaar als gewoon, met een klap door zijn knieën ging. Maar dat was ook alle schade die werd aangericht... Geen zuur was op een werkelijk gevaarlijke plaats tegen de buitenwand gespat en geen luchtlek ontstond.
Het vliegveld werd per radio gewaarschuwd en toen het Vlieglab landde, even gratievol als altijd, stond de eerste reparatieploeg al gereed om de schade te gaan herstellen.
Bovendien stond een jeep met mannen van de politie te wachten. Tom gaf hen opdracht, onmiddellijk te onderzoeken hoe het mogelijk was, dat een in stevige klemmen gevatte cylinder met een hoogst gevaarlijk zuur tijdens een rustige vlucht los kon raken. Daarna gingen de technici eten, en in de middag (na verrichte contrôle en enkele noodreparaties, welke later wel grondiger konden worden gedaan) ging het Vlieglab opnieuw de zon tegemoet, om deze keer zonder incidenten de nieuwe navigatie-instrumenten te beproeven... die perfect bleken te werken.

* * *

Bij hun terugkeer op het vliegveld van Fearing Eiland wachtten twee belangrijke
berichten op ben. Het eerste was een telegram van Tom’s vader:
HOORDE ZOJUIST UIT BETROUWBARE BRON DAT BINNENKORT DE START VAN EEN CONCURRERENDE STRATOSFEERRAKET KAN WORDEN VERWACHT
STOP ALS DIT MET INACHTNEMING VAN VEILIGHEID KAN RAAD IK JE AAN GEEN UUR TE VERLIEZEN ALS JE DE EERSTE WILT ZIJN DIE EEN HEELALVAART BEPROEFT.
SWIFT SENIOR
‘En dat,’ zei Tom, het telegram opvouwend, ‘betekent nachtwerk. Wat mij betreft is alles nu klaar. Alleen de laatste instrumenten inbouwen.’
Het tweede bericht was een beknopt rapport van de veiligheidspolitie. Toen een onderzoek werd ingesteld naar de oorzaak van het losraken van de zuurcylinder, meldde zich vrijwillig een der jongste ingenieurs die bekende, de dag tevoren last te hebben gehad van hoofdpijn. Hij had de klemmen rond de zuurcylinder moeten monteren, had hevige hoofdpijn gekregen, was even op bed gaan rusten en had er later niet meer aan gedacht dat hij de bouten van de bovenste klemmen niet had aangeschroefd. De politie was, na contrôle, overtuigd dat hij de waarheid sprak.
‘Gelukkig,’ zuchtte Hanson. ‘Dat is tenminste géén sabotage geweest. Je zou langzamerhand iedereen gaan wantrouwen.’
De duisternis viel en men ging eten, maar om precies acht uur was er generaal appèl.
Zoeklichten, gemonteerd op jeeps, werden in een wijde kring rond de startbaan opgesteld.
Tanks op enorme wielen, gevuld met salpeterzuur en vloeibare zuurstof, werden naderbij gereden en hun inhoud in de reservoirs van de raket gepompt. Tom had strikte orders gegeven dat niemand anders dan hijzelf de bovenste afdeling van de raket (waarin de gevoelige navigatie, en stuurinstrumenten stonden opgesteld) mocht betreden.
Twee man van de politie zaten bij het toegangsladdertje op wacht, met geweren schietklaar. Er werd opgebeld naar New York, waar de Commissie tot Bevordering der Heelalvaarten was gevestigd.
Verschillende leden van die commissie hadden te kennen gegeven dat zij bij een start van de Swift-Raket gaarne aanwezig zouden zijn. Hoog boven op het laatste staketsel, dat tot dusver was blijven staan, was een schilder bezig, de naam op de raket te schilderen. Over die naam was een hele herrie geweest, die weken had geduurd en bijna had geleid tot bloedneuzen en ontvelde oren tussen leden van de technische staf.
Daarna had Tom Swift de kift kort en krachtig opgelost door te bepalen, dat de nieuwe stratosfeerraket dezelfde naam zou krijgen als het proeflaboratorium:
STRAALRACER II
En toen dat eenmaal op de publicatieborden was aangeplakt, kwam er iemand met het praktische voorstel, voortaan alle Stratosfeer-racers die naam te geven, met alleen een toegevoegd nummer. En om alle verwarringen te vermijden, zou het Vliegend Laboratorium, dat tot dàn toe ook wel ‘Straalracer’ werd genoemd, voortaan gewoon VLIEGLAB heten. Daar was iedereen het mee eens, en derhalve kon de schilder, hoog boven tegen de donkere nachthemel, in lakrode letters die naam penselen, zonder hoongelach of schimpscheuten van beneden. Het enige probleem dat restte was dat van de slaap. Het was natuurlijk onverantwoordelijk, aan boord van de eerste stratosfeerraket die ter wereld werd gelanceerd, het heelal in te gaan zonder geheel fris te zijn. Maar Tom voelde er ook niets voor, dat kostbaar stuk machinerie onbewaakt te laten. En daarom regelden Hanson, Bud en hijzelf het zo, dat zij elk vier uur slaap kregen, zodat telkens twee der leidende figuren aanwezig bleven om een oogje te houden op de laatste werkzaamheden.

* * *

Tom’s slaapbeurt eindigde om twee uur die nacht. Men kende hem tè goed om te proberen, hem langer te laten slapen. Van dergelijke grapjes hield Tom niet en dus werd hij ook precies vijf minuten vóór tweeën gewekt door een agent van de bewakingsdienst.
De sterren stonden helder aan de hemel. Hanson en Bud berichtten, dat (voor zover zij zien konden) alle voorbereidende maatregelen waren getroffen. De tanks waren gevuld... de naam was geschilderd.
De laatste stukken steigerwerk waren weggebroken en in een wijde kring om de STRAALJAGER was het betonnen vlak ontruimd.
‘Dan zal ik een laatste inspectietocht houden,’ zei Tom.
Samen met Hanson (want het was Bud’s toer om een uiltje te knappen) ging Tom het ganse straalschip door. Alles was in de meest perfecte orde, en met het voldaan gevoel dat hij al het mogelijke had verricht, liet Tom zich ten laatste door het bodemluik uit het raket vallen, gevolgd door Hanson.
‘Ames!’ riep Tom. ‘Halan Ames!’
De energieke chef van de veiligheidsdienst kwam in draf naderbij.
‘Ga persoonlijk naar binnen,’ beval Tom hem. ‘Blijf daar zitten. Twee man posteer je hier beneden. Met geweren. Geen enkel toegangsbewijs is meer geldig van nu af aan. Alleen Hanson en ikzelf mogen, tot aan het moment van de start, deze raket betreden.’
Ames knikte en hees zich in het luik.
‘Klap het achter je dicht,’ ried Tom hem nog. ‘Het kan alleen van binnenuit worden geopend.’
Ames sloeg het zware luik dicht en zette het vast met klemschroeven. Twee man bewaking posteerden zich bij de staartvinnen en begonnen in nauwe cirkels rond het schip te patrouilleren.
‘Zo,’ zei Tom tevreden. ‘Knappe vent die nu nog kans ziet, daar binnen iets te beschadigen. Ga mee naar het Lab, Hanson. Ik wil nog een paar kleinigheden uitrekenen voor we vertrekken.’
Zij sprongen in een jeep en reden naar de grote, witte laboratoriumgebouwen in de verte. Maar zij waren nog geen vierhonderd meter van de raket verwijderd, toen een donderend gebrul achter hen weerklonk en het ganse eiland in een oranje gloed werd gezet. Tom trapte op de rem, keerde zich om... en bleef als versteend zitten. Een enorme, wervelende wolk van gloeiende gassen kolkte boven de startplaats. Tegen de fluwelen nachthemel daverde een projectiel hemelwaarts, een felle vuurstreep achter zich trekkend.
‘De STRAALRACER!’ riep Hanson uit. ‘De raket heeft zichzelf gestart!’
‘Of Harlan Ames heeft het per ongeluk gedaan,’ riep Tom. ‘Die is aan boord!’

XIII - NOODBEVELEN

Het was de eerste minuten zo goed als onmogelijk voor Tom en Hanson, enige aandacht te besteden aan het zo ontijdig gestarte straalschip... daarvoor was de toestand op de startplaats te ernstig. Een vrij groot aantal bewakers en technici waren in de buurt van de raket geweest toen de motoren in werking werden gesteld. De enorme druk der gloeiende gassen had velen van hen weggeslingerd, terwijl anderen hun haren en huid hadden geschroeid. Er waren gebroken armen, een hersenschudding, vele brandwonden en allerlei soorten van builen en ontvellingen. Gelukkig was er niemand gedood en het zag er naar uit dat alle slachtoffers, die per jeep, ambulance of op draagbaren naar het hospitaal werden vervoerd, er wel weer bovenop zouden komen. Toen dat eenmaal vaststond, en Bud (die door het brullend geluid der raketten uit zijn slaap was gewekt) het toezicht over de gewonden had overgenomen, konden Tom en Hanson hun volle aandacht gaan besteden aan het probleem van de raket.
In de radar-kamer zaten de experts met krijtwitte gezichten voor hun instrumenten.
‘Hebben jullie de STRAALRACER op je schermen?’ vroeg Tom, ademloos de radarkamer binnenstormend.
Dilling wees zwijgend op een helder groen stipje op het hoofdscherm.
‘Daar gaat-ie. De eerste twee uitgebrande raket-segmenten zijn al afgeworpen. Precies op tijd, voorzover ik kan nagaan. Die dalen aan hun parachutes.’
Tom klemde zijn hoofd tussen de handen:
‘Als Harlan Ames maar de tijd gehad heeft, zich bij de start plat neer te laten zakken. Anders heeft de geweldige versnellingskracht hem tot pap gedrukt. Probeer direct radio contact met hem te krijgen.’
Dilling staarde Tom aan met ontstelde ogen:
‘Was... was er dan iemand daar binnen?’
‘Zeg ik je toch, man! Harlan Ames. Zet de radio aan!’
Dilling sprong naar de radio, stelde in op de golflengte van de STRAALRACER, toestellen en zond het oproepsignaal. Daarna begon hij in de microfoon te spreken.
‘Hallo STRAALRACER... Hallo Harlan Ames... Hallo Ames... dit is John Dilling op Fearing Eiland...’
Tot Tom’s verbazing en opluchting kwam onverwacht een zwakke stem uit de luidspreker:
Hallo... dit is Ames hier. Ben jij dat, Dilling.’
Tom rende naar de microfoon, rukte die Dilling uit de hand en begon koortsachtig te spreken:
‘Ames... Dit is Tom Swift. Waar zit je ergens?’
Dat was eigenlijk een overbodige vraag, want de radio stond natuurlijk in het bovenste topdeel van de raket. Maar Tom was te ontsteld en te bezorgd om daarop te letten.
‘Ik zit boven in dit ding, Tom. Ik heb de... de motoren uitgeschakeld.’
‘Maar hoe kan dat? Je zat onder in de raket.’
‘Nee, Tom. Toen ik het luik sloot, merkte ik dat daar beneden in die kale ruimte niets was om op te zitten. Ik ging naar boven om een kussen te halen en juist toen ik daar was, barstte het ding los. Ik viel met een klap op het verende bed waar ik overheen gebogen stond en bleef daarop gedrukt liggen...
Tom wiste zich het zweet van het voorhoofd.
Door een stom toeval was het leven van Harlan Ames gespaard gebleven. Maar er waren nog enkele enorme moeilijkheden.
‘Luister, Harlan. Hoe heb je die laatste raketten stopgezet?’
De stem van Ames werd langzaam helderder.
Hij scheen een zware krachtproef achter de rug te hebben. Gelukkig was de chef van de bewaking een man met het gestel van een nijlpaard.
‘Toen ik op bed lag, zag ik kans, me langzaam op mijn rug te draaien. Toen ontdekte ik tegen de wand rechts een serie hefbomen met opschriften eronder. Op een ervan stond:
ALLEEN IN GEVAL VAN NOOD STOPZETTEN VAN ALLE RAKETTEN
Maar ik kon mijn arm niet optillen door de enorme versnelling. Toen heb ik me op handen en knieën opgericht en met mijn schouders die hefboom naar beneden getrokken. Meteen stopten de motoren en toen kon ik opstaan en eens rond gaan kijken. Toen kwam ik op het idee om de radio aan te zetten.’
Tom begreep nu wat er was gebeurd.
‘Ames. Laat me even nadenken.’
‘O.K. Tom. Zeg - val ik nu niet langer hoe sneller naar de Aarde terug?’
‘Dat houd ik hier op het radarscherm wel in de gaten. Ik zal je wel zeggen wat je moet doen. Eerst dit: is het bodemluik van de cabine naar het raketsegment daaronder gesloten?’
‘Nee, nog niet.’
‘Begin dan met dat dicht te schroeven. Ondertussen kan ik nadenken.’
Hanson stootte Tom aan:
‘Hij moet in ieder geval dat laatste raketsegment kwijt, uitgebrand of niet. Anders kan hij nooit landen.’
Tom knikte.
‘Ik weet het al.’
De mannen in de radarkamer verroerden zich niet. Het kleine groene stipje op het radarscherm bewoog nu bijna niet meer.
‘Ben je daar, Ames?’
‘Het luik is dicht, Tom.’
‘Mooi. Zie je rechts van je een hefboom waaronder staat:
LAATSTE SEGMENT AFSTOTEN MET EXPLOSIEF?’
‘Die heb ik al opgemerkt. Naast die ik er een overgehaald.’
‘Precies. Haal die naar beneden. Dan ontploffen er een paar dynamietpatroontjes die het half leeggebrande segment losgooien.’
Aller ogen waren gevestigd op het radarscherm... waarop vier tellen later het groene stipje zich langzaam in tweeën deelde.
Beide stukken bleven vrij aardig bij elkaar, omdat hun snelheid op het moment der scheiding ook vrijwel eender was geweest.
‘Dat is gebeurd, Ames.’
‘Ja - ik hoorde de knal en voelde de schok. Maar hoe kom ik nu terug?’
‘Dat is vrij eenvoudig. Die raket wordt bestuurd door een plastic band met ponsgaatjes en automatische correcties. Zie je het grote schakelbord links van de radio?’
‘Daar sta ik voor.’
‘Onder dat schakelbord is een soort open la.’
‘Met een spoelband erin.’
‘Precies. Loopt die spoel?’
‘Die loopt, ja.’
‘Die band is rood, hè?’
‘Donkerrood.’
‘Juist. Nu zit rechts onder aan het schakelbord een grote knop met drie kleuren op de omtrek: rood, groen en wit.’
‘Die zie ik. Rood staat boven.’
‘Precies. Die tapeband is voorzien van ponsgaatjes, die juist op tijd bepaalde raketten met een bepaalde sterkte inschakelen.’
‘Maar luister... Je hele berekening ligt nu toch in de war, en die band klopt nu toch niet meer?’
‘Luister nou en klets niet over iets waar je geen verstand van hebt. Dat is een band met correcties. Op een bepaalde afstand boven de aarde, bijvoorbeeld zevenduizend meter hoogte, staat de hoogtemeter natuurlijk in een bepaalde stand. Die wijst dan 7000 meter aan. Op dat ogenblik moet de raket een bepaalde snelheid hebben. Klopt dat niet, dan wordt de band vastgehouden tot het wèl klopt. Dan loopt hij pas door. Maak je geen zorgen. Dat is allemaal precies uitgekiend. Die raket kan beter denken dan jij. Als de snelheid te groot is, blijven de motoren op volle kracht donderen en is de vaart te gering, dan worden ze even uitgeschakeld. Zulk een correctie is er ook op 5000 en 4000 meter. Bovendien ga je niet loodrecht naar de aarde terug, maar schuins, koers zettend op ons radarbaken. Je komt altijd hier uit. Nu heb je niets anders te doen, dan die rode knop te verdraaien, met de groene kleur boven.’
‘O.K.... Is gebeurd... Hei! Die tapeband begint als een dolle te lopen.’
‘Dat moet ook. Die rent nu door tot het groene stuk begint, en dat groen is de strook met orders voor de terugvlucht. Die strook rent door, tot het ponsgaatje is bereikt dat overeenkomt met de hoogte waarop je nu zit. Dan loopt de band verder... en zoekt kalm verder tot het ponsgaatje is gevonden dat overeenkomt met de snelheid die je nu hebt. Je zult wel merken hoe prachtig dat marcheert. MAAR BLIJF MET JE VINGERS VAN ALLE KNOPPEN AF! Ga maar rustig op bed liggen.’
‘O.K. Tom.’
Tom wiste zich weer eens het zweet van het voorhoofd, schakelde de microfoon uit en keek naar het radarscherm. De raket, met vlak ernaast het afgestoten segment, dat eveneens bezig was, naar de aarde terug te vallen, nauwelijks afgeremd door een parachute die hier geen luchtweerstand ondervond, was een weinig van plaats veranderd.
‘Denk je werkelijk dat het goed afloopt, Tom?’
Tom kneep de handen inéén.
‘Als al mijn berekeningen kloppen, en die tapeband doet zijn werk zoals het behoort, komt die raket precies terecht op de plaats waar zij vandaan is gekomen, met de punt omhoog. Maar één foutje...’
Sneller en sneller begon nu het groene stipje op het radarscherm zijwaarts af te glijden, naarmate de raket naar de aarde terugviel.
‘Nu krijgt hij dadelijk een zijdelingse vuurstoot die hem omdraait, met de andere kant naar de aarde toe,’ mompelde Tom. ‘Dat kun je aan dit kleine stipje waarschijnlijk niet zien.’
De snelheid van de stip werd nu groter en groter... ook werd het stipje groter, maar nu begon de andere stip (het afgestoten segment) verder en verder achter te blijven.
‘Parachute begint af te remmen,’ mompelde Tom. ‘Zij raken nu de bovenste ijle luchtlagen... Dadelijk moeten de eerste afremraketten starten.’
Hanson, die naar buiten was gegaan, op het bordes van de radartoren, riep opgewonden door het raam:
‘Tom! Ik zie een vurig stipje. De raketten zijn gestart!’
Tom rende naar buiten met een Zeisskijker in de hand en richtte die op het rossige puntje dat langzaam, tussen de witte sterren door, zijwaarts gleed.

* * *

Maar ergens klopte er iets niet. In stijgende onrust volgde Tom de koers van de STRAALRACER op de radarschermen. In schuine baan suisde het kegelvormig gevaarte naar de aarde terug... twaalfduizend meter hoog... tienduizend... achtduizend... Maar de baan die de door raketreactie afgeremde kegeltop aflegde, voerde niet recht op Fearing Eiland toe. De rakettop luisterde niet zuiver naar de hoogfrequent impulsen, door de koersbakens uitgezonden.
Er was iets beschadigd geraakt, of ontzet.
‘Hij komt niet op Fearing Eiland terecht!’ riep Tom uit, zodra hij zekerheid had. ‘Ergens op het vasteland. In de buurt van Washington. Als het in vredesnaam maar niet ergens in een stad of dorp is. Die raketten zouden een catastrofale brand kunnen veroorzaken.’
Dilling opperde, zenuwachtig:
‘Kun je Ames geen correcties laten verrichten?’
Tom schudde het hoofd.
‘Uitgesloten. Dat is ongelooflijk ingewikkeld. Die tape brengt hem in ieder geval aan de grond zonder hem te pletter te laten vallen. Hij is alléén wat uit de koers. Ik heb een vermoeden dat het laatste segment, toen het werd afgestoten, bij het loslaten een van de stuurvinnen heeft geraakt en ontzet. Begrijp je? Dan krijgen de vinnen wel de goede impuls... maar ze kunnen het niet halen. Hanson... laat het Vlieglab startklaar maken. Kom me hier maar ophalen.’
De order werd per telefoon gegeven.
Iedereen op het eiland was natuurlijk wakker en zes minuten later landde het kolossale straalschip vóór de radartoren. Tom rende erheen, sprong erin, door Hanson gevolgd, en schakelde de boordradar in. De nu langzaam dalende STRAALRACER was een groen puntje, laag boven de westerhorizon.

* * *

Per radio waarschuwde Tom sterrewachten en de Federale politie om goed uit te kijken. Kuststations deden mee, en het duurde niet lang of van alle kanten kwamen de rapporten binnen. Eerst van de sterrewachten, dan van de radar-kuststations.
De raket-top was neergekomen zeventien tot negentien mijl ten westen van Washington, in een heuvelachtig terrein overdekt met struikgewas en heide. Washington schoot onder hen voorbij alsof het een miniatuur-kermisje was en een halve minuut later hing het straalschip boven een wolk van wittige rook, waardoorheen wat vlammetjes lekten.
‘Dat was te verwachten,’ zei Tom droog. ‘Die raketten hebben bij de landing de hei in brand gestoken. Maar dáár kan de stalen huid tegen. Als Ames maar zo verstandig is geweest, het luik dicht te laten. De temperatuur binnen wordt tòch automatisch verhoogd of verlaagd. Toen het Vlieglab daalde, zagen Tom en Hanson van alle zijden de koplichten van auto’s die over heidepaden en weggetjes slingerend de plaats naderden, waar de raket was gedaald... op een flauwe helling van het terrein.
Licht straalde uit de patrijspoorten aan de bovenzijde.
‘Wat nu?’ zei Hanson, neerziende op de zilveren kegeltop, die dwars door de rook van de heidebrand schemerde.
Tom grinnikte.
‘Herinner jij je onze stunt met de duikboot? Die super-magneet hebben we hier nog aan boord.’
Hanson sloeg zich tegen het voorhoofd.
‘Ezel die ik ben. Natuurlijk!’
Een paar halen aan enkele hefbomen... een bodemluik in het Vlieglab klapte open... elektrische lieren begonnen te draaien en lieten aan zware nylon kabels de speciale magneet zakken, die in de Caraïbische Zee hun duikboot had gered. Tom manoeuvreerde het Vlieglab zó, dat de magneet de stalen wand van de STRAALRACER raakte, en schakelde de volle stroom in.

Afbeelding xx

Daarna gaf hij vol gas aan de hefmotoren.
Statig rees het Vlieglab boven de rook van de heidebrand uit... tot stomme verbazing van de inzittenden van jeeps en politieauto’s het kegelvormige gevaarte met zich omhoog tillen. Tom schakelde over op de politie-golflengte:
‘Hallo... hier Tom Swift. Hartelijke dank aan de politie voor de gegeven inlichtingen.
De schade aan bos en heide zal worden vergoed. Alles wel hier aan boord. Goede nacht en wel te rusten.’

* * *

De terugtocht, met die kegel onder aan nylon kabels zwevend, ging wel iets langzamer, maar duurde ook geen eeuwigheid.
Van alle zijden stroomden de nieuwsgierigen toe, toen het Vlieglab boven Fearing Eiland verscheen, langzaam daalde en de kegeltop, ietwat vuil van rook, zo behoedzaam op zijn geschroeid betonnen startvlak zette als gold het een broos, hol paaseitje.
De magneet liet los en het Vlieglab landde een honderdtal meters verder.
Tom en Hanson draafden op de raket af, probeerden voorzichtig of de onderkant al zover was afgekoeld dat zij konden naderen, ontdekten dat dit inderdaad het geval was (voornamelijk door het transport door de koude lucht van Washington naar Fearing Eiland) en klopten op de raketwand.
Dilling, uit zijn radiokamer, kreeg contact met Ames, en droeg hem, namens Tom, op, het bodemluik te openen.
Een donderend gejuich van alle omstanders steeg op, toen het luik open klapte en de politie-man, met verwarde haren en losse das, maar verder ongedeerd, te voorschijn kwam.
‘En vertel me nu eens één ding,’ zei Tom, nadat hij Ames de hand had geschud.
‘En vertel me de waarheid! Heb jij, toen je de stuurcabine betrad om dat kussen te halen, iets daar aangeraakt?’
‘Op mijn woord, Tom, nee. Ik begrijp er niets van. Waarom die raket gestart is, zal mij altijd een raadsel blijven. Kan er ergens een kortsluiting zijn ontstaan in een elektrische ontstekings-geleiding?’
‘Inderdaad,’ antwoordde Tom grimmig. ‘Dat kàn. Maar niet zomaar. Die kan veroorzaakt zijn... door hoogfrequente radiostromen... uitgezonden door een duivelsknappe mijnheer Loring. Dat is de enige verklaring die overblijft. Maar nu ga ik óók een stunt uithalen.’
‘Goed zo,’ zei Hanson. ‘Wat voor stunt?’
‘Ik ga onderduiken,’ zei Tom. ‘Verdwijnen. Spoorloos.’

XIV - POGING TOT DIEFSTAL

Juist toen Tom die laatste woorden sprak, kwam zijn vriend Bud aanwandelen.
Hij staarde Tom aan met halfopen mond.
‘Wàt zei je? Ga jij verdwijnen?’
‘Jawel, jongeman. Het schoot me net te binnen dat het helemaal niet zo’n gek idee zou zijn om die boef van een Loring te laten geloven dat ik in die raket de lucht in ben gegaan... en er het leven bij heb verloren. Dan houdt hij zich waarschijnlijk verder koest.’
Hanson gromde nijdig:
‘Je hebt alle kans dat we nu de wedstrijd om de eersten te zijn in de wereld-raket-race verloren hebben.’
Tom trok nadenkend aan een lip.
‘Dat staat nog niet vast. De top van onze raket is onbeschadigd. Nieuwe startsegmenten zijn gauw gemonteerd. Als we dag en nacht laten werken in Stratoster...’
‘Jaja. Maar als Loring en zijn bende in de gaten krijgen dat wij dag en nacht doorwerken aan de bouw van een nieuwe raket, dan zal hij heus wel niet stil blijven zitten.’
Tom haalde de schouders op en wilde daar juist op antwoorden, toen hem werd gemeld, dat de leden van de Raketvaart-Commissie, op het eiland aangekomen om getuige te zijn van de start van des wereld’s eerste heelalraket, hem graag wilde spreken.
‘Prima,’ zei Tom. ‘Dan kunnen we allemaal samen ontbijten. Ik heb honger als een paard na al deze hachelijke avonturen.’

* * *

Tijdens het ontbijt legde Tom uit, wat er die nacht was gebeurd en het was duidelijk dat de geleerde heren zeer teleur waren gesteld, dat zij een dergelijk sensationeel gebeuren hadden gemist. Maar Tom beloofde hen tijdig te waarschuwen als de opnieuw gemonteerde raket startklaar stond en begeleidde zijn gasten in een konvooi van jeeps naar het motorjacht dat de heren naar het vasteland zou terugbrengen. Het was nu ongeveer half acht in de ochtend. Tom zat in de laatste jeep, met één lid van de Commissie, een magere, half kale man in een sleetse regenjas. Zijn naam was Dr. Herbst en hij was professor in de natuurwetenschappen aan de Universiteit van Deland. Het laatste uur was hij voortdurend in de buurt van de jonge uitvinder gebleven en had de ene vraag na de andere gesteld. Daarom ook was hij met Tom Swift in de laatste jeep gestapt. Maar op dat ogenblik dat deze laatste auto het stalen hek van de kade doorreed, ratelden fel en nijdig de alarmschellen van de elektronische visitatiedienst. Tom zette de jeep stil en greep de arm van de man naast hem.
‘Zit stil!’ beval hij grimmig.
De ander keek Tom verontwaardigd aan en probeerde zijn arm los te rukken.
‘Mijnheer Swift! Wat heeft dit te betekenen?’
‘Erg eenvoudig,’ antwoordde Tom. ‘Ik heb niets in mijn zakken dat er niet in thuishoort.
Maar toen wij samen het hek passeerden, ging het alarmsysteem in werking. Dus U heeft iets bij U, dat er niet was toen U op dit eiland arriveerde.’
In de looppas kwamen enkele bewakers naderbij gehold. Dr. Herbst keek schichtig rechts en links, zag snel in dat er geen ontsnapping mogelijk was, tastte in zijn zak, haalde er een klein voorwerp uit en wierp dat met een wijde boog in het water van de haven, waar het met een lichte plons zonk.
‘Knappe jongens als jullie nu nog uitvissen wat dat geweest is!’ zei hij met een spottende lach.
De andere leden van de Raket-Commissie, bemerkend dat er iets gaande was, kwamen terug en staarden hun medelid ontsteld aan. Maar de bewaking zat intussen niet stil. Deze mannen waren in het water thuis als ratten. Twee van hen, die gezien hadden, waar het kleine voorwerp in het water was geploft, deden hun schoenen en bovenkleren uit en doken in de haven.
Intussen bleef Tom, met de chef van de havenpolitie, zijn ondervraging voortzetten.
‘Ik wil weten wat je in het water hebt gegooid.’
De geleerde zat in de jeep, met de armen over de borst gekruist.
‘Dat gaat u niets aan. Het was mijn persoonlijk eigendom en daar kan ik mee doen wat ik wil.’
De blik van koppige triomf op zijn gezicht veranderde echter snel, toen de twee druipnatte duikers van de havenpolitie hijgend kwamen aandraven, Tom Swift terzijde riepen en hem ter hand stelden wat zij uit de modder van de havenbodem hadden opgedoken.
‘Allemachtig!’ riep Tom uit, zodra hij het instrumentje zag. ‘Dat is mijn nieuwe hoogspanningstransistor. Het meest belangrijke onderdeel van mijn elektronisch-cosmische rekenmachine.’
Hij wendde zich tot de uit het veld geslagen man in de jeep.
‘Zozo, mijnheer Herbst. En houdt u nog steeds vol dat dit kostbaar instrument uw persoonlijk eigendom is? Het is toevallig een uitvinding van mij en is afkomstig uit mijn eigen laboratorium.’
Herbst had daar geen antwoord op.
Geen moment had hij verwacht dat het ding zo snel uit het water zou worden opgedoken... vóór het de tijd had, in de modder weg te zinken.
‘Boeien aan en opsluiten,’ was Tom’s korte order.
Maar de geleerde bleek een van het soort mensen dat door een panische schrik wordt gevangen bij het denkbeeld, te worden opgesloten.
‘Dat is onnodig,’ zei hij haastig, uit de jeep klimmend, waar hij terstond door twee politiemannen werd vastgegrepen. ‘Ik zal op al uw vragen antwoorden. Wat wilt u weten?’
Tom maakte een kort, bevelend gebaar.
Twee politiemannen stapten met hun gevangenen in de jeep en reden weg. Tom begeleidde nog even de andere leden van de Raket-Commissie naar hun schip, nam snel afscheid en haastte zich terug naar het gebouw van de veiligheidspolitie, waar Dr. Herbst in het wachtlokaal op een stoel zenuwachtig een sigaret zat te roken.
‘Zo,’ zei de jonge uitvinder, de deur achter zich dichtslaande. ‘En vertel op! Wie heeft jou zo gek gekregen, hier de spion te komen spelen.’
Herbst biechtte op:
Kort nadat hij, Herbst, benoemd was tot geleerde in dienst van de Raket-Commissie, was hij bezocht door een landgenoot, die enkele boeken kwam lenen op fysica-gebied. In ruil voor deze bewezen dienst had die Herbst uitgenodigd, mee in de stad te gaan eten. Van het ene onderwerp kwam het gesprek op het andere. Herbst en deze man waren niet in de Verenigde Staten geboren, maar afkomstig uit een Oost-Europees land. Na verloop van tijd begon deze landgenoot Herbst erop te wijzen, dat zij beide aan hun moederland verplicht waren, zoveel mogelijk gegevens te pakken te krijgen over de gang van zaken bij de raketbouw op Fearing Eiland. Dat was geen landverraad, hield de ander vol, want Tom Swift was een gewoon particulier en het betrof hier geen geheimen van de Verenigde Staten zelf. Dat was natuurlijk juist.
‘Mooi. Best,’ zei Tom. ‘Nu wil ik de naam weten van die zo overtuigend kletsende landgenoot van je.’
Maar toen begon Herbst te aarzelen. Hij was merkbaar zenuwachtig.
‘Het kan me mijn leven kosten, als ik dat verraad.’
Tom haalde de schouders op:
‘Dan geven we je over aan de FBI. Die laat je rustig in een cel zitten van drie bij drie, tot je geheugen opfrist. Neem een raad van mij aan en vertel het nù maar. Praten doen ze vroeger of later allemaal en nu praten bespaart je een heel akelige tijd van opsluiting. Hoe heet die landgenoot van je?’
Herbst begroef het hoofd in zijn geboeide handen, zat een tijd met de vingers door de weinige haren die hem nog restten te woelen en antwoordde dan, na een lange zucht:
‘Goed. Ik zal het zeggen. Loring is de man achter de schermen.’
‘Welwel. Alweer onze oude vriend Loring. En hoelang ken je die beste, brave Loring al?’
‘Loring zelf ken ik helemaal niet. Heb ik zelfs nooit gezien. De man die met mij praatte was een zekere Hain. Die voor Loring optrad.’
‘We kennen meneer Hain ook wel,’ zei Tom rustig. ‘Heeft hij je ooit verteld, waar hun eigen raket-basis en hoofdkwartier ergens is gevestigd?’
Herbst staarde Tom aan met een mengeling van ontzag en vrees:
‘Zijn jullie... weten jullie daar dan van af?’
‘Wij weten meer dan je denkt!’ blufte Tom. ‘Vertel nu maar alles wat je weet.’
Maar dat wàs alles. Herbst bezwoer bij hoog en laag dat Hain hem wel gezegd had, dat Loring zelf aan een heelal-raket bouwde, maar nooit had losgelaten, wáár dat ergens gebeurde. Tom stelde nog enkele listige strikvragen, maar raakte tenslotte overtuigd dat de man vóór hem werkelijk de waarheid sprak.
‘Sluit hem maar op,’ zei Tom, zich afwendend. ‘En bel de FBI op dat ze hem komen ophalen en overnemen.’
Juist toen Tom buiten kwam, bulderde een luidspreker de boodschap rond dat Tom Swift zich terstond in verbinding moest stellen met de radiokamer. Dilling stond al op de stoep te wachten toen Tom zijn jeep tot stilstand bracht.
‘Zeg, Tom - Telexbericht van de FBI. Een der grote New Yorkse ochtendbladen bevatte het bericht dat Tom Swift Junior het leven heeft verloren in een heelal-raket die door onbekende oorzaak te vroeg werd afgevuurd.’
Tom staarde de chef van de radiokamer verbijsterd aan.
‘Dat is sterk. Stuur de FBI een verzoek dat ze meteen moeten proberen uit te vissen waar dat bericht vandaan komt.’
‘Komt voor elkaar,’ zei Dilling, en rende naar binnen.
Om kwart over twee in de middag kwam de gewenste inlichting binnen. Een der verslaggevers van de New Yorkse krant (die al gehoord had van de kustwacht, dat een raket van Fearing Eiland was opgestegen) had van een buitenlander op International Airfield gehoord dat Tom Swift bij de start in die raket had gezeten en ten dode was opgeschreven.
Tom gooide het werk waar hij mee bezig was, neer en rende naar het kantoor waar Bud aan het werk was.
‘Hei zeg. Neem Harlan Ames mee, als die al zover is opgeknapt. Ga naar Dilling. Laat hem de FBI vragen die reporter van de New York Times op te snorren die een bericht over mij in de krant heeft gezet. Vlieg dan naar New York en vis uit wie de vent was waar hij dat verhaal van kreeg.’
Bud was al weg, zijn witte jas uittrekkend.
‘Komt voor mekaar, Tom.’

XV - DOODLOPEND SPOOR

De New Yorkse verslaggever, die in het restaurant van het vliegveld zat te wachten, bleek een jongeman met een kolossale neus en een snorretje. Hij had een hoed achterop het hoofd en rookte onophoudelijk sigaretten . Hij had een klein kereltje bij zich met knipperende oogjes achter een stalen brilletje. Dat kleine kereltje werd voorgesteld als mijnheer Koost, een man die vijftien verschillende talen sprak en door de FBI voor deze feestelijkheid erbij was gehaald. Waarom, dat werd nader door de verslaggever, die Landis heette, uitgelegd, over gebak en Coca Cola.
‘Kijk,’ zei hij, een koekje knabbelend.
‘Die man van wie ik dat nieuws kreeg, zit bijna elke avond om een uur of tien een kop soep te eten in een cafetaria in de stad. Daar ontmoet hij vaak een paar andere vreemd uitziende snaken waar hij mee kletst in een taal die ik niet versta. Maar Engels spreken ze natuurlijk óók, anders had de vent die ik bedoel me dat verhaal over Tom Swift niet kunnen vertellen.’
‘Allicht,’ zei Ames. ‘Dan lijkt me het beste dat we naar dat restaurant gaan, wat eten en maar afwachten wat we te weten kunnen komen. Dat verhaal van die vreemdelingen klinkt machtig interessant.’
Eenmaal buiten bet restaurant aangekomen, werd een plan van actie opgesteld.
Koost, de talen-deskundige, zou buiten heen en weer blijven wandelen tot de bedoelde vreemdeling binnen was. Daarna zou hij een seintje krijgen. Bud, Harlan Ames en de verslaggever Landry gingen in een eethoekje zitten, zodanig opgesteld dat niemand die binnenkwam, Landry kon zien.
Na een kwartier kwam de gezochte man binnenstappen en de verslaggever, die elke keer als iemand binnentrad om een hoekje loerde, gaf Bud een por.
‘Dàt is de man die mij van Tom Swift vertelde.’
De man ging in een ander eethoekje zitten en bestelde een kop soep met brood.
Kort daarna kreeg hij gezelschap van een zwaargebouwde kerel met een wandelstok.
Zij begonnen te praten. Landry hield zich buiten schot, maar Bud stond op en ging even naar buiten om Koost te waarschuwen, die apart binnenkwam, en aan een tafeltje ging zitten vlak naast het eethoekje der vreemdelingen. Het gesprek van die twee duurde niet erg lang. Zodra zij beiden hun soep hadden opgegeten, rekenden zij af en vertrokken. Koost stond onmiddellijk op en kwam bij zijn drie metgezellen zitten.
‘Ik kon heel wat van hun gesprek verstaan, heren. Die het eerst binnenkwam scheen er erg mee in zijn schik dat het verhaal in het ochtendblad niet was tegengesproken. Als Tom Swift niet was verongelukt, zei hij, zou men het bericht van zijn dood zeker metéén hebben tegengesproken, om verwarringen te voorkomen. Hij is overtuigd dat Tom Swift dood is.’
‘Mooi zo!’ knikte Bud. ‘Maar...’
Koost hief de hand op:
‘Er komt nog meer. De tweede man vertelde de eerste dat Loring - die naam heb ik goed verstaan - ervan overtuigd is dat hij elke Amerikaanse poging om een heelalraket te lanceren kan saboteren, nu Tom Swift dood is, want...’
Bud sprong zo haastig overeind dat hij zijn glas melk omstiet, rende naar buiten en trachtte te ontdekken waar zijn twee vijanden waren gebleven. Maar daar was geen kijk op. In de enorme drukte in de straat waren zij spoorloos verdwenen. Knorrig keerde hij terug naar zijn makkers, zichzelf verwensend dat hij niet metéén die twee mannen had gevolgd. Maar hij had geen moment verwacht dat zij werkelijk tot de bende van Loring zouden behoren.
‘Mis poes,’ zei hij tegen Ames. ‘Ze zijn gevlogen.’
Landry, de verslaggever, nam dat nogal kalm op.
‘O, dat is misschien wel zo goed. Ze voelen zich volkomen veilig en zo goed als zeker ontmoeten ze elkaar morgenavond wéér hier. Koud kunstje voor mij om ze dan te volgen en jullie te laten weten wat ik heb uitgevist.’
Harlan Ames stond op:
‘Doe dat. We hebben vanavond niets gehoord wat we nog niet wisten en het is erg onwaarschijnlijk dat die kerels ons naar de schuilplaats van Loring zelf zouden kunnen brengen. Maar als je wat te weten komt zijn we erg dankbaar als je het onmiddellijk doorgeeft.’
Landry beloofde dat en Bud vloog samen met Ames terug naar Fearing Eiland waar Tom Swift het verslag van hun belevenissen schouderophalend opnam.
‘Niets gewonnen en niets verloren. Alleen extra-haast maken met het opnieuw monteren van de STRAALRACER. Nieuwe segmenten zijn vanuit STRATOSTER hierheen onderweg. Vader werkt in Shopton met dag- en nachtploegen om ons te helpen.’

* * *

Het transport van de gereedgekomen gedeelten van de drie aandrijfsegmenten van de Straalracer geschiedde volgens een logisch plan. Het kleinste deel, dat bestemd was om direct onder de kogeltop te worden gebouwd, was natuurlijk het eerste nodig en dat werd vroeg de volgende ochtend door het Vlieglab opgehaald. In de hangar geborgen, waar het geweldige stuk metaal precies in paste, werd het veilig en snel naar Fearing Eiland overgebracht, door hydraulische hefwerktuigen overeind gezet, en door hijskranen voorzien van de kegeltop, die inmiddels geheel was gereviseerd.
De reusachtige kranen tilden daarna het ganse geval op, zodat het tweede en middelste segment eronder kon worden geschoven waarna de top er weer op kon worden neergelaten.
De twee laatste segmenten waren niet direct nodig en werden dus per schip over het water naar Fearing Eiland vervoerd. En terwijl de ganse technische staf van STRATOSTER en Fearing Eiland koortsachtig hiermee bezig was, deed Kokkie, die aan het vissen was geslagen, een heel bijzondere vondst!

XVI - EEN BELANGRIJKE GEVANGENE!

Omdat het ganse eiland nu in permanente staat van alarm was gebracht, liep iedereen gewapend rond. Kokkie, die in het Amerikaanse leger was geweest, had een voorliefde opgedaan voor een zware Coltrevolver kaliber .45, welk kanon hij in een soort van cowboyholster aan een riem op zijn heup droeg. Tegen de middag was hij gaan kijken naar de vislijnen die hij, aan paaltjes gebonden, steeds in zee had uitliggen.
Die vislijnen lagen in een kleine baai waar het water warm was en ondiep. Daar verzamelde zich nogal eens vis, want het was een stille, rustige plaats waar zelden iemand kwam. Juist toen Kokkie, zacht fluitend, tussen twee duinen door het smalle strand betrad, en vrij uitzicht kreeg over het water van de baai, ontdekte hij een vreemdsoortig monster dat zo te zien juist uit zee was te voorschijn gekropen en nu over het strand landinwaarts sjokte. Kokkie stond even verstard, rukte dan zijn zware Colt te voorschijn, loste een schot dat wijd in de omtrek daverde en brulde:
‘Sta stil, daar!’
Het tweebenig monster maakte een snelle beweging van schrik en scheen van plan te zijn, in het water terug te duiken. Een tweede schot deed het strandzand rond de poten van het monster opwervelen...
Het dier stond stil en stak twee zwarte armen omhoog.
‘Hulp!’ brulde Kokkie, en loste weer een schot om de aandacht te trekken. ‘Hellep!’
Zijn wapen geheven houdend beschreef hij een bocht om het vreemde wezen heen om het zo te beletten, naar zee terug te kruipen. Het duurde niet lang of rond een hoek van de duinrij kwam een jeep met vier man van de bewaking aanstuiven, afkomend op het knallen der zware revolverschoten.
‘Een kikkerman!’ riep de man die het eerst uit het voertuig sprong. ‘Onze kok heeft een kikkerman gevangen! Pak aan, jongens!’

Kokkie had nog nooit van zijn leven een kikkerman gezien, en zat de vreemde gevangene nog steeds van onder tot boven te bekijken toen de jeep met zijn merkwaardige lading aankwam bij het hoofdgebouw van de bewaking. Van de schouders tot de voeten was de man gehuld in een nauwsluitend pak van zwarte rubber, van boven overgaande in een rubberhelm met een glazen kijkvenster. Vanaf die helm liepen twee slangen naar twee metalen zuurstofcylinders, op de rug van de kikkerman vastgegespt.
Van onderen waren aan de voeten twee grote zwemvliezen bevestigd welke het de man gemakkelijker maakten, zich onder water snel te verplaatsen.
‘Komaan,’ zei Tom Swift, toen hij het gebouw van de wacht betrad. ‘Wat hebben we nu weer? Neem die vent de helm van zijn hoofd. Eens kijken wie er in dat maskeradepak verborgen zit.’
Het bleek een man met een laag, breed, nors gezicht en zwart haar.
‘Zo vriend, hoe heet je?’
‘Will Ward,’ was het korte antwoord.
‘En wat deed je hier aan de wal? Dit is verboden terrein voor onbevoegden.’
De man haalde de schouders op.
‘Doe niet zo gewichtig. Ik was een eind van het vasteland weggezwommen, toen een stroming me te pakken kreeg en me deze kant uit dreef. Ik zag geen enkel schip dat ik kon aanroepen en ik was te moe om tegen de stroom in te zwemmen. Toen heb ik noodgedwongen maar naar dit eiland koers gezet. Nogal logisch, als je moet kiezen tussen hier aan land stappen of verdrinken.’
‘Er loopt hier nergens een stroming naar het eiland toe,’ weerlegde Tom. ‘Van dat verhaal klopt niets. Opsluiten die vent. Het is vast en zeker weer een van Lorings saboteurs. De hemel mag weten wat deze kerel van plan was. Een groot geluk dat Kokkie hem in de gaten kreeg.’
De kok, die nu eindelijk iets anders had gepresteerd dan biefstuk bakken en koffie zetten, straalde van genoegen, en zette een hoge borst op. De kikkerman, met een oud, droog pak kleren aan, werd afgevoerd en achter slot en grendel gezet.
‘Weet je wie die vent is?’ zei Tom, zodra de deur achter de gevangene was dichtgevallen.
‘Al zijn leven is het niemand minder dan Marvin Hain. Zijn uiterlijk klopt precies met de beschrijving die Asa Pike ons in Hankton van hem gaf. Hij is natuurlijk hier aan land gekropen om iets in de war te sturen. Onder water, omdat dit de enige manier was om niet door onze radar te worden ontdekt. Zullen we dat rubberpak eens wat beter gaan bekijken?’
En dat leverde inderdaad buit op. Tussen de twee zuurstofcylinders was een soort zak die met een ritssluiting kon worden geopend en daaruit kwam een plat metalen doosje tevoorschijn waaruit vier geïsoleerde draden staken, voorzien van aansluitklemmetjes.
Er zat ook een sleutel aan om een uurwerk op te draaien en het geheel was waterdicht uitgevoerd.
‘Precies wat ik al vermoedde,’ knikte Tom. ‘Dat is een tijdklok met een hoogfrequent kortsluitrelais. Als dit kastje op vier uur wordt afgesteld en ergens in de STRAALRACER verborgen, ontsteekt het de startmotoren precies om vier uur, zonder verdere menselijke tussenkomst. Met het kastje in de hand ging Tom naar de cel waarin Marvin Hain was opgesloten.
‘Zo, vriend Hain,’ begroette Tom hem, het kastje tonend. ‘Jammer voor je dat dit grapje niet doorgaat, hè?’
‘Ik heet geen Hain,’ was het norse antwoord.
‘O, niet?’ zei Tom vriendelijk. ‘En krijg je je orders niet van Loring?’
Hain schrok merkbaar. Tom gaf hem weinig kans om zich te herstellen, en bleef doorhameren met namen en gegevens, tot Hain met halfopen mond naar hem bleef zitten staren.
‘Je ziet dat we zowat alles weten,’ besloot Tom. ‘Zou je ons nu niet alles vertellen?
Zwijgen helpt je óók niet.’
Na enig nadenken haalde de spion de schouders op.
‘Ik wil toegeven dat mijn naam inderdaad Hain is. Ik ben hier laatst ook geweest, op dezelfde manier, om precies zo’n kortsluitingsrelais in die andere raket te monteren. Dat had ik de dag tevoren al gedaan. Maar over mijn leider Loring, vertel ik niets. Niets, hoor je?’ Er kwam een wild licht in Hain’s ogen. ‘Loring is de knapste geleerde ter wereld. Hij is de man die het eerste steunpunt in het Heelal zal bouwen en van daaruit de wereld regeren. Niemand zal hem dat kunnen beletten. Ook jij niet, Tom Swift.’
‘Dat zullen we dan wel zien!’ was Tom’s korte antwoord. Hij klopte op de celdeur, werd eruit gelaten en ging peinzend op weg naar de plaats waar kranen en mannen bezig waren, op topsnelheid de onderdelen van de nieuwe raket te monteren.
Hij doorzocht de ganse kegeltop en vond het verborgen kortsluitrelais... onder de matras van een der twee verende bedden.

* * *

Om zes uur die avond, over de haastige maaltijd die de chefs tezamen gebruikten, werd het gebeurde natuurlijk besproken en tevens werd besloten om de alreeds verscherpte bewakingsmaatregelen nog verder uit te breiden, ditmaal met extra patrouillerobots.
‘Want,’ bracht Hanson naar voren, ‘Loring is nu bezig, wanhopige maatregelen te nemen. Hij zet alles op alles. Dat blijkt wel uit het feit, dat hij een van zijn belangrijkste mensen, Hain zelf, met de laatste twee sabotage-opdrachten heeft belast. Alle voorgaande zijn mislukt en een aantal van zijn mensen is gevangen genomen. We kunnen nu van alles verwachten en moeten met alles rekening houden.’
Radar-posten werden langs het strand geïnstalleerd om ongemerkte landingen door zwemmers of kikkermensen onmogelijk te maken. Tom besloot, die extra-robots (van een iets verouderd type, die in een hangar opgeslagen stonden) aan boord van het Vlieglab te laten brengen en die in te zetten als extra-luchtpatrouille boven het eiland.

XVII - TEGENSLAG OP HET LAATSTE MOMENT!

Bud en Tom gingen samen met het Vlieglab de lucht in, een uur voor zonsondergang om de drie explosieve robots in hun baan te brengen. Deze drie robots waren niet voorzien van een landingsdwinger zoals de latere modellen, maar voor de helft gevuld met een ontploffingsmiddel. Zij bewogen zich in drie verschillende cirkels om het eiland heen en vlogen met een klap uit elkaar, zodra een vijandelijk vliegtuig hen op een afstand van minder dan honderd meter naderde. De vliegtuigen van STRATOSTER en Fearing Eiland hadden hiervan geen last, want die waren uitgerust met een klein zendapparaatje, dat door een hoogfrequent-circuit van deze robots bij nadering werd uitgeschakeld. De drie robots stonden opgesteld in de hangar van het Vlieglab, konden één voor één elektrisch worden gestart en bleven dan, door hun automatische besturing, elk in hun vastgestelde baan cirkelen.
Aldus geschiedde ook. Bud stond bij de hefbomen die de hangardeuren openden, terwijl Tom, telkens op een verschillende hoogte, een robot liet starten die dan, bestuurd door zijn elektrische hersens, een cirkel begon te bewaken. Toen dat gebeurd was, en Bud weer zijn plaats in de stuurruimte naast Tom innam, vroeg hij:
‘Denk je werkelijk dat Loring nog een verrassing voor ons in petto heeft?’
‘Ben ik van overtuigd,’ bromde Tom.
‘De vent is knap. Dat staat vast. Knap en koppig. Hij denkt dat hij een modern soort Napoleon of Hitler is. Alleen met dit verschil dat die erop uit waren, de wereld te veroveren, terwijl Loring over het ganse heelal de baas wil spelen. En hij schijnt er nu eenmaal van overtuigd te zijn, dat ik zijn gevaarlijkste tegenstander ben.’
‘We schieten nu wel hard op, Tom, maar we hebben aardig wat tijd verloren omdat we onze raket moesten herbouwen.
Was er geen sprake van een andere organisatie die óók op het punt stond, een raket te starten?’
Tom knikte en liet het Vlieglab dalen boven zijn cementen startvlak.
‘Ik heb mijn vader gevraagd, dat voor me na te gaan. Het antwoord kan elk ogenblik binnenkomen. Dan weten we waar we aan toe zijn. Ik zou toch wel graag nummer één zijn in de stratosfeer-race.’

* * *

Die verlangde inlichting werd door Tom’s vader verstrekt om tien uur diezelfde avond. In Australië was men van plan, binnen 48 uur een stratosfeerraket af te vuren.
‘Lieve help!’ zei Tom. ‘Dat wordt pootaan spelen.’
Via de uitgebreide luidspreker-installatie deelde hij dit aan de ganse bevolking van Fearing Eiland mede. Hij deed een beroep op allen, alles in het werk te stellen om de middag van de volgende dag gereed te zijn voor de start van de nieuwe STRAALRACER.
Tevens vroeg hij van alle chefs opgave van de stand der werkzaamheden onder hun toezicht. Eén voor één kwamen de rapporten binnen.
‘Segmenten één en twee zijn gemonteerd. Segment drie is onderweg.’
‘Alle elektrische leidingen zijn tweemaal gecontroleerd.’
‘Luchtdichtheid van de kegel gecontroleerd...’ en zo verder.
Nu de werkzaamheden aan de raket door de verschillende chefs konden worden behandeld, gingen Tom en Bud enkele dingen proberen die konden blijken, van groot belang te zijn als er iets onvoorziens gebeurde. Daar hadden zij nu wat extra-tijd voor beschikbaar.
Allereerst gingen zij in de luchtledige kamer hun ruimtepakken proberen.
Deze waren vervaardigd uit een dichtgeweven materiaal, sterker dan nylon, dat aan beide zijden was bedekt met synthetische rubber. Het kostuum liet vele bewegingen toe zonder hinderlijk stijf te zijn en weerstond gemakkelijk de atmosferische druk van binnen. In deze praktische pakken konden de jongens het urenlang uithouden, voor het geval hun vliegende kegel door een meteoorsteen werd doorboord en zijn lucht verloor... Die uren waren voldoende om hen in staat te stellen, het ontstane gat van binnenaf te dichten. Toen deze pakken volkomen luchtdicht waren gebleken, en de ingebouwde radio’s eveneens perfect werkten, zodat zij, met deze pakken aan, met elkaar contact konden houden, begon Tom aan het monteren van zijn tweede brandstofstimulator. Het was steeds een gevaar dat, door een onzuiverheid in de vloeibare zuurstof, de brandstofstimulator vervuild zou raken en niet voldoende brandstof meer afgeven. Het was, tijdens een vlucht onder motorenkracht, natuurlijk onmogelijk, de stimulator af te koppelen. Daarom wilde Tom er twee naast elkaar inschakelen. Raakte er één vuil, dan kon (door het omzetten van enkele kranen) op de tweede worden overgeschakeld, waarna de eerste kon worden afgekoppeld en schoongemaakt.
Alles bij elkaar was het iets vóór middernacht toen Tom het laboratorium samen met Bud verliet om een kijkje te gaan nemen bij de werkzaamheden aan de STRAALRACER.
Het laatste segment was nu aangekoppeld en de eerste trucks reden aan, gevuld met zuurstof en salpeterzuur om alvast te beginnen met het vullen der brandstoftanks.
Het scheen alles rustig en volgens schema te verlopen. Tom keek omhoog, naar de sterren, die het uiteindelijke doel vormden van al dit werk op het aardoppervlak.
Flauwtjes hoorde hij, boven het dreunen der automotoren uit, het brommen van de robots die het luchtruim boven het eiland bewaakten.
‘Zeg, Tom...’ begon Bud op dat moment, maar maakte de zin niet af, want in de donkere lucht, ter hoogte van de bovenste robotcirkel, verscheen een schitterende lichtflits. Een tweede, nog iets hoger, volgde daarop. Een seconde later sidderde de grond van het eiland door de schok van twee dreunende ontploffingen. Seconden later begonnen sirenes te huilen. Zoeklichten flitsten aan en zochten de hemel af.
Maar de helle gloed van hun bundels verbleekte toen een van de drie laagvliegende robots ontplofte... juist boven het eiland!
De stukken huilden door de lucht en ratelden op de grond. Op zes of zeven plaatsen tegelijk brak brand uit!

XVIII - VERZEGELDE INSTRUMENTEN

‘Alle zoeklichten uit!’ beval Tom, met de microfoon van de geluidsversterking in de hand. ‘Er zitten mogelijk nog vliegtuigen hoog boven ons.’
Enkele tellen later haalde men de hoofdschakelaar van de zoeklichtleiding over en in de vreemde duisternis gloeiden de rode en oranje vlammen der verschillende branden.
Een ervan woedde op het dak van een plat gebouw, twee andere tussen de witte muren der laboratoria en enkele langs de betonweg waarover de tankwagens, gevuld met zuurstof en salpeterzuur, naar de STRAALRACER rolden. Maar zij holden nu niet meer. Zodra de bomen vielen waren hun bestuurders eruit gesprongen en zover mogelijk weggerend. Met loeiende sirenes kwamen roodgelakte brandweerauto’s aanrazen, met gierende banden stoppend aan de rand van het gebied waar de gevaarlijkste branden woedden. De eerstarriverenden hadden grote tanks die onder druk stonden en gevuld waren met schuimbrandblusmiddelen.
Slangen werden uitgerold en Hanson kwam aanrennen, met ontstelde ogen:
‘Tom! Ze hebben napalmbommen op ons gegooid!’
‘Had erger kunnen zijn,’ was Tom’s antwoord.
Napalm is een soort tot gelei verdikte benzine en brandt ontzaglijk, maar de ontploffingskracht is vrij gering en die bommen slingeren tenminste geen vernielende scherven om zich heen. Tom sprong weer naar de microfoon.
‘Hallo! Alle bestuurders van tankauto’s! Het zijn napalmbrandbommen. Probeer die auto’s uit de brandzône te krijgen. Haal schuimblussers bij de brandweerauto’s.’
Hijzelf gaf het voorbeeld, graaide een schuimblusser uit het rek van een brandweerwagen en rende ermee naar een tankauto die aan twee zijden door vlammende napalm werd bedreigd. Als een van die wagens zuurstof eenmaal vlam vatte, was het gevolg niet meer te overzien. Wolken van schuim werden op de vlammen gespoten en meter voor meter werd de hitte teruggedrongen van de rokende tankautowanden.
‘Rijden!’ brulde Tom.

Bud dook dwars door het schuim heen, sprong achter een stuur, merkte dat deze motor nog liep, schakelde in en zwenkte de wagen schuin voorwaarts weg uit de gevaarszône.
Elke dertig seconden keek Tom onwillekeurig omhoog naar de donkere nachthemel, zich angstig afvragend of er een nieuwe regen napalmbommen verwacht kon worden. Maar minuut na minuut verstreek. Steeds meer blusmiddelen werden in jeeps aangevoerd. Steeds meer slangen werden aangekoppeld... tot het moment kwam dat ook de laatste tankauto terzijde was gereden en nog slechts hier en daar op het beton wat napalm walmend lag uit te branden.
Op de zware betondaken van enkele gebouwen lag dat spul nog rossig te branden, maar daar trok niemand zich iets van aan. Daar kon dagenlang een brand op woeden zonder enig gevaar. Ambulances kwamen nu in actie en dokter Carman en zijn assistenten begonnen de brandwonden te verbinden die in hoofdzaak waren veroorzaakt door wegspattende napalm. Zodra de verdere blussing een kwestie van routine was geworden, haastte Tom zich met Bud naar de STRAALRACER om het kostbare schip aan een inspectie te onderwerpen. Maar een grondig onderzoek overtuigde hem, dat het stratosfeerschip onbeschadigd was gebleven. De aanval was mislukt!
‘Wat waren toch die lichtflitsen in de lucht vóór de bommen op de grond vielen?’ wilde Bud weten.
‘Volgens mij vielen de bommen allemaal in een klusje, vlak bij elkaar,’ antwoordde Tom. ‘En een van onze robots zeilde precies midden in dat klusje. Waarschijnlijk heeft dat ons gered. Een paar van de bommen ontploften in de lucht en wie weet wat die geraakt hadden als die hier terecht waren gekomen. Maar het aanvallende vliegtuig zelf is, geloof ik, óók uit elkaar gespat.’
Om drie uur in de ochtend was het met brandstof vullen van de raket afgelopen.
Sterling was door Tom met het Vlieglab de lucht in gezonden, om een extra-radarbescherming te geven. Het enorme schip met al zijn beschermingsinstrumenten, hing als een vliegend slagschip boven Fearing Eiland, naar alle zijden de lucht afzoekend met zijn radar-antennes.
‘Lieve help,’ zei Bud, zich rekkend.
‘Mijn rug kraakt zowat van moeheid. Ik geloof dat de stilte, eenzaamheid en rust van de lege hemelruimte als een soort vakantie zal komen, na al die opwinding hier op aarde. Loring heeft zowat alles met ons uitgehaald behalve een oorlog met bacteriën.’
Tom moest juist op dat ogenblik niezen en begon te lachen.
‘Zeg dat niet te hard. Ik geloof dat er een lading verkoudheidsbacillen op ons is losgelaten.’
Onder het zachte dreunen van de hefmotoren van het Vlieglab, dat boven het eiland bleef cirkelen, wandelden Bud en Tom naar hun slaapkwartier. Als alles goed ging was het hun laatste nachtrust op aarde voor de STRAALRACER definitief zou starten.

* * *

Maar van die nachtrust zou wéér niet veel terecht komen. Om zeven uur in de ochtend ging de zoemer boven Tom’s bed... driemaal... viermaal... Tom greep slaperig naar de telefoon.
‘Met Tom Swift. Wat is er nú weer?’
‘Hier George Dilling, Tom. Het is heus dringend, of ik had je niet wakker gemaakt.’
‘Wat is er?’
‘Phil Radnor is gisteren uit het hospitaal in Washington ontslagen en is toen naar de FBI gegaan om met hen samen te overleggen over die constante aanvallen op ons.’
‘Jaja. En is er nieuws?’
‘Dat zou ik zeggen! Zo gauw hij ons bericht kreeg dat er vermoedelijk een basis van Loring in de Aleoeten was, is hij er vanuit Alaska per vliegtuig opuit getrokken. Zijn eerste vlucht leverde niets op, want de laatste helft van de Aleoeten was overdekt met wolken en mistbanken. Maar bij het benzinetanken in de haven kwam hij in gesprek met een paar vissers en een van hen vertelde dat hij enkele weken tevoren op een van die eilanden een raket had zien staan. Maar hij dacht dat het iets te maken had met een Amerikaans atoomproject, meldde het daarom niet aan de politie en praatte er ook niet verder over. Radnor is nu weer op zoek, met die visser in de cockpit om hem het juiste eiland te wijzen.’
‘Maar dat is prachtig! Eindelijk dus nieuws over de plaats waar die Loring zijn eigen basis heeft!’
‘Ja, maar luister...’
‘Wat?’
‘Ik moet je namens Phil en de FBI dringend waarschuwen. Die Loring heeft natuurlijk radar op dat eiland. Als hij in de gaten krijgt dat er een vliegtuig boven hem cirkelt, en hij dus merkt dat zijn basis verraden is, heb je alle kans dat hij er vandoor gaat en tot heel wanhopige maatregelen zijn toevlucht neemt. Snap je wat ze bedoelen? Als hij vermoedt dat hij niet de tijd krijgt zijn eigen raket te starten, zal hij de meest wanhopige dingen doen om ook jou te gronde te richten.’
Tom was nu klaar wakker en zat recht overeind, met zijn pyama-benen buiten bed.
‘Ze hebben gelijk. George - alarmeer iedereen. Slaap of niet - ik wacht niet eens tot vanmiddag. Ik vertrek metéén. Zo snel mogelijk.’
Dilling’s antwoord was geestdriftig.
‘Goed zo, Tom. Beter een slaperige Tom Swift, dan een dooie Tom Swift.’
Bud lag nog te ronken als een tor. Hij vond het helemaal niet lollig om wakker te worden gemaakt.
‘Het rambam,’ knorde hij. ‘Wat denk je dat ik ben? Ook een soort robot die nooit hoeft te slapen?’
‘Slapen kun je wel als we op weg zijn naar Mars,’ spotte Tom. ‘Dat reisje kost wel een paar jaar. Sta op. We moeten nog een retourtje heelal kopen óók.’
Bud gaf opdracht, de Raket-Commissie op te bellen en de leden die bij de start aanwezig wilden zijn, te vragen terstond per vliegtuig naar Fearing Eiland te komen.
Tom’s vader werd verwittigd van de vervroegde start en bij het opgaan van de zon stond de jonge uitvinder alweer bij zijn geliefde raket, een boterham met kaas in de vuist, toeziende hoe de laatste maatregelen werden getroffen. Luchtdichte blikken met voedsel werden aan boord gebracht. Water werd in de tanks gespoten. In een aparte kamer zaten enkele wiskundigen met rekenmachines de veranderingen te bestuderen die door de vervroegde start moesten worden aangebracht in de tape-band die de bewegingen van de raket regelde. Om kwart over zeven landde het vliegtuig dat Tom’s vader bracht. Hij schudde zijn zoon stevig de hand.
‘Wel, wel,’ zei hij, onderzoekend naar de lucht kijkend. ‘Ik hoop dat het nu eindelijk eens zonder sabotage of ongelukken verloopt. Je hebt er hard genoeg voor gewerkt.’
‘Zou u me een plezier willen doen, vader en even de berekeningen nalopen die ze aan het omwerken zijn?’
‘De koersband, bedoel je?’
‘Juist, ja. Ik heb er de tijd niet voor en U bent beter in wiskunde dan ik.’
Tom’s vader knikte en ging op weg naar het werkvertrek met de elektronische rekenmachines.
Een kwartier later arriveerde het witte vliegtuig met de leden van de Raket-Commissie. Evenals bij voetbalwedstrijden en het vestigen van zwemrecords moest ook de vlucht van Tom in zijn raket geschieden onder contrôle van een officiële instelling, wilde hij werkelijk erkend worden als de eerste die een heelalvlucht vanaf de aarde had ondernomen. De leden van de Raket-Commissie hadden enkele dozen bij zich, waaruit instrumenten te voorschijn kwamen, welke verzegeld aan boord van de STRAALRACER moesten worden geplaatst.
Tom gaf ongemerkt een seintje aan Hanson, Sterling en enkele vertrouwde medewerkers.
Na zijn ervaringen met Dr. Herbst voelde Tom er in dit stadium niets voor, gevaar te lopen dat wéér een lid van de Raket-Commissie zou blijken, in het geheim een aanhanger te zijn van Loring of mogelijk zelfs een andere concurrerende raket-bouwer. Twee leden van de commissie werden bij de raket toegelaten, en elk van hen werd door twee vertrouwde Swift-mannen begeleid, die geen oog van hen aflieten.
Het plaatsen van de verzegelde instrumenten ging echter zonder dat iets onbehoorlijks of verdachts werd waargenomen en na hun terugkeer op de cementen startbaan schudde de voorzitter van de Commissie Tom warm de hand.
‘Ik hoop oprecht dat ditmaal de start vlot verloopt, Tom, en niet alleen dat - ik hoop en vertrouw, dat je vlucht een succès wordt en dat je veilig en wel hier op aarde terugkeert.’
Om negen uur in de ochtend was de lucht helder. De raket glinsterde in het felle licht en er was weinig meer te doen. Een wijde kring rond de raket werd vrijgemaakt.
Stoelen werden gebracht voor de leden der Raket-Commissie en Kokkie reed af en aan in een jeep om koffie en Coca Cola te serveren aan wie daar trek in had. De auto’s met radio- en radar-apparatuur kwamen aanrijden, werden aangesloten op het stroomnet en stelden hun instrumenten in.
Kwart over negen...
Half tien. Tom en Bud reden weg in een jeep om hun gewone kleren uit te trekken, in een koffertje te doen en hun ruimtevaartpakken aan te trekken. De helmen lieten zij voorlopig nog los op hun rug bungelen.
Het koffertje met hun gewone kleren werd in de raket ondergebracht.
‘Misschien kun je die kleren met winst overdoen aan de Man in de Maan, Tom.’
‘Ik hoop dat je iemand op Mars vindt die je sokken kan stoppen.’
‘Gaten soldeer ik wel dicht,’ grapte Tom terug.
Bud was al binnen. Tom volgde hem, wuifde nog eenmaal uit het bodemluik, kreeg een donderend gejuich als laatste groet, en klapte het bodemluik dicht. Contact met de achterblijvers op Fearing Eiland was nu alleen nog mogelijk via de radio.
Bud en Tom klommen naar het stuurdeel van de kegeltop, schroefden ook daarvan het bodemluik dicht en schakelden de radio in.
‘Hallo... Ben jij dat, Dilling?’
‘Reken maar, Tom,’ zei de luidspreker.
‘Klokken synchroon? Ik heb het... negen uur... veertig minuten... dertig seconden...
NU!’
‘Klopt precies.’
Te vijf minuten vóór tien schalden de luidsprekers over het terrein:
‘OVER VIJF MINUTEN START DE STRAALRACER. ZET UW HORLOGES GELIJK. HET IS VIJF MINUTEN VOOR TIEN... NU!’
Tom drukte op de knop die de tape-band in werking stelde. Bud en hij gingen plat op de verende matrassen die er op berekend waren, de geweldige versnellingsdruk van de eerste minuten op te vangen. De helmen der ruimtepakken die op hun rug bungelden, rustten in speciaal daarvoor uitgeholde nissen.
‘Tien uur min drie minuten... NU!’
Op de begane grond draaiden de antenne’s der radar-zoekers, speurend naar onraad.
Geen stipje verscheen op de groene of bleek-paarse schermen.
‘Tien uur min twee minuten... NU!’
Tom lag te luisteren naar het tikken van klokken en het zachte zoemen van de tapeband die door de stuurmachine liep. In de geest liep hij nog eens alles na. Geen foutje te ontdekken... niets was vergeten.
Tien uur min vijftien seconden... veertien... tien... vijf... vier... drie... twee...’
Het woord ‘één’ ging verloren in een gebrul van exploderende straalraketten. Een enorme wolk van gloeiend gas... de STRAALRACER schoot opwaarts als uit een kanonloop gedreven en boorde zich de blauwe lucht in. DE STRAALRACER WAS VOLGENS PLANNEN GESTART!
Tom’s vader rende naar de telefoon en gaf het bericht door aan de wereldpers.

XIX - STORMEN IN DE STRATOSFEER

Aangezien de snelheid vrijwel onmiddellijk groter was dan die van het geluid, drong het gebrul der straalraketten niet tot beide jongens door. Zij lagen, als door een onzichtbare loden last neergedrukt, plat op hun verende bedden en konden niet dan met de grootste moeite ademhalen. Het ganse straalschip sidderde onder de geweldige versnellingsdruk.
‘Tien seconden!’ zei de stem van Dilling door de luidspreker. ‘Vijftien seconden...’
‘Wij hebben nu de ionosfeer bereikt, Bud,’ zei Tom, de woorden hijgend en moeizaam uitbrengend.
Een schok voer door de STRAALRACER - een zijwaartse schok, alsof een reusachtige hand het raketschip opzij sloeg.
De plotselinge koersverandering rolde beide jongens zijwaarts en alleen het feit dat zij zo diep in hun verende bedden lagen weggezakt, behoedde hen voor een noodlottig eraf rollen. Bij deze kolossale G-druk was een val van één meter even dodelijk als een val van vijftien meter op aarde, bij normale zwaartekrachtwetten.
‘Zijn we tegen iets opgebotst?’ riep Bud ontsteld uit.
Vóór Tom kon antwoorden kwam er weer zo een geweldige stoot, maar nu van de andere kant. Vlak daarop kwam er wéér een, uit een derde richting.
‘In ’s hemelsnaam, Tom!’ kreet Bud, zich vastgrijpend aan de zijsteunen van zijn G-bed. ‘Wat is er aan de hand?’
‘Ionos...feerenstormen,’ hijgde Tom. ‘Weet je toch van?’
Bud had daar inderdaad vaak over horen praten door de ontwerpers van stratosfeerschepen.
In de ionosfeer waren door weerballons en proefraketten vaak stormen geregistreerd die soms snelheden konden bereiken van meer dan 1500 kilometer per uur. Die stormen gedragen zich heel anders dan die aan het aardoppervlak. Zij blazen een tijd lang woest in westelijke richting, en veranderen dan plotseling, soms in twee seconden tijds, van koers.
‘Maak je niet druk,’ hijgde Tom. ‘We zijn... dadelijk... dadelijk... er vanaf.’
‘Komen we... dan niet teveel... uit onze koers?’
‘Dat brengt... de koersband vanzelf... in orde.’
Enkele tellen later waren zij door de ionosfeer heen en in luchtlagen, zo ijl, dat zelfs stormen van 1500 kilometer snelheid nauwelijks meer vat hadden op de STRAALRACER.
‘Dat was wat je noemt lollig,’ gromde Bud. ‘Daar mogen ze wel een oplossing op vinden als ze van plan zijn, passagiers te gaan vervoeren op deze hoogte.’
Tom antwoordde:
‘Men denkt erover, aan de zijkanten van straalschepen raketten te monteren die tegendruk geven zo gauw het schip door zulk een storm wordt getroffen.’
Een zoemer knerpte en een rood lichtje vlamde aan op het schakelbord.
‘Daar gaat ons eerste leeggebrande raketsegment.’ De luidspreker gaf Dilling’s stem: ‘Over vier seconden laat het onderstuk los... drie... twee... NU!’
Een lichte schok voer door de STRAALRACER.
Het rode lampje ging uit. De raketten van het tweede segment startten op hetzelfde ogenblik. Het logge, voor hen verder waardeloze onderdeel van de raket zweefde aardwaarts, haar parachutes langzaam openvouwend. De tijdstippen van vertrek werden liefst zo gekozen dat de afgestoten segmenten in een der wereldzeeën zouden terechtkomen en de schepen daar in de buurt werden per radio gewaarschuwd, op te letten.
‘Hoe hoog zijn we nu, Tom?’
‘Over de honderd kilometer. En onze snelheid wordt natuurlijk elke seconde groter. Nu moet mijn brandstofstimulator gaan werken en zodra dat het geval is, neemt onze versnelling af. Dan kunnen we opstaan.’
Tom had het nauwelijks gezegd, of Bud voelde de loden druk op zijn borstkas, buikwand en ledematen minderen. Het ademhalen werd gemakkelijker en met enige inspanning kon hij zich tot een zittende houding oprichten.
‘Prima!’ zei Tom opgetogen, zijn benen voorzichtig op de grond zettend en opstaande.
Hij woog nog steeds meer dan driemaal zoveel als op aarde en hij had moeite, niet door zijn knieën te zakken. ‘Ik zal nog wat versnelling minderen,’ zei hij, liep met stijve benen naar het schakelbord en draaide aan een afstemknop. De brandstoftoevoer werd verminderd en naarmate de versnelling per seconde geringer werd, bewogen de jongens zich gemakkelijker. Tom begon de schutplaten voor de patrijspoorten los te schroeven. Een baan zonlicht, fel als van een vijf kilowatt booglamp, spatte naar binnen. Het licht was zó fel, dat Tom haastig twee zonnebrillen uit een lade greep en die tussen Bud en hemzelf verdeelde. Een blik uit de andere patrijspoort leverde een ongekend tafereel op. De hemel was nagenoeg geheel zwart, evenals laat in de avond, op Aarde. Sterren flonkerden hier niet bij honderden, maar met tienduizenden. De Aarde zelf lag geheel verlicht onder hen; een kolossale schijf, die een duidelijk zichtbare buiging vertoonde en er werkelijk uitzag als een stuk van een gebogen atlas, met groen, blauw, rood en zilveren sluiers van wolkendekken.
‘Hoe hoog zitten we nu?’
Tom blikte op het schakelbord.
‘Honderdvijftig kilometer. Onze snelheid is nu al bijna negenduizend kilometer per uur.’
Even later klonk weer de zoemer. Dilling’s stem gaf tijdcontrôle en precies op het woordje ‘NU’ hield de zoemer op en ging het licht uit.
‘Maar ik voel geen schok!’ riep Bud.
Tom glimlachte.
‘Natuurlijk niet. Omdat mijn brandstofstimulator werkt, en ik vaart heb geminderd, is het tweede segment nog lang niet leeggebrand.’
‘Och, natuurlijk. En hoe hoog moeten we stijgen op deze eerste vlucht?’
‘Tot bijna tweeduizend kilometer. Dan houdt onze snelheid rond de Aarde precies de aantrekkingskracht in evenwicht. We gieren dan om de Aarde heen, juist zoals een steen die een jongen aan een touw in het rond slingert. De middelpuntvliedende kracht van de steen is gelijk aan de trekkracht van het touw.’
‘En hoelang doen we er dan over om één keer om de Aarde heen te gieren?’
Tom glimlachte:
‘Twee uur.’
‘WAAAT?... Zeg, als we zó hard door gaan, zouden we dan niet eens bij Mars langs gaan om te kijken of we er een kop thee kunnen krijgen?’
Tom schrok op.
‘Over Mars gesproken... Ik zal mijn oscillograaf eens aanzetten. Je hebt kans dat onze vrienden ons in de gaten hebben en naar ons gaan seinen.’
Bud lachte spottend.
‘Als hun boodschappen even begrijpelijk zijn als de vorige keren, zijn we al hoog en droog op Aarde terug vóór jij de eerste drie woorden hebt uitgeknobbeld.’
‘O, nee jongeman. Ik heb een begin gemaakt met het eerste Aarde-Mars woordenboek. Mijn vader heeft het verder uitgewerkt. Kijk... links staan de wiskundige figuren die zij gebruiken en rechts hebben wij de betekenissen gezet die wij ervoor hebben gevonden.’ De oscillograaf gloeide op, maar op het ronde scherm, dat lavendelkleurig lichtte, was niets bijzonders te zien.
‘Luister, Bud. Ik kan niet al te lang op een kwart versnelling blijven doorstomen. Dan kost het véél te veel tijd voor we hoog genoeg zijn. Ga op bed liggen. Ik zal de tapeband zo zetten dat over 15 seconden de motoren weer vol gas lopen. Vlak daarop is dit segment leeggebrand... Ga liggen.’
Tom wachtte even tot een bepaald merkteken op de stuurbandspoel verscheen, knipte met een speciaal tangetje een driehoekig stukje uit de zijkant van de band en ging haastig op bed liggen. Enkele tellen daarna sidderde de STRAALRACER onder de nieuwe stuwkracht van de raketten uit de tweede sectie die nu hun laatste brandstof verbruikten. Weer klonk de zoemer (nu niet aan de tijdimpuls maar aan de brandstofmeters gekoppeld) en flitste de lamp op. Een trilling verried het ogenblik waarop de tweede stalen cylinder aan zijn parachute naar beneden zweefde. Het derde en kleinste der drie losse aandrijfsegmenten kwam nu op gang. De kracht der aandrijfmotoren werd bij elke segment minder,
want elk volgend raketdeel bevatte minder motoren, maar dat kon ook, want ten eerste was de aantrekkingskracht der Aarde op deze hoogte geringer en verder was het totale gewicht van het overblijvende raketdeel óók telkens kleiner. De stem van Dilling kwam uit de luidspreker:
‘Heidaar, Tom. Alles O.K.?’
‘Alles in orde. Ik heb in de tweede fase wat vaart geminderd.’
‘Hebben we gemerkt. We kregen juist pas het signaal van het afstoten van segment twee. Hoe is de temperatuur?’
‘Houdt zich prachtig. Achttien graden Celsius... Hou even je mond, George... ik zie wat verschijnen op mijn oscillograaf. Een Nieuwjaarswens van de Marsbewoners of iets dergelijks.’
Tom greep zijn Mars-woordenboek. Bud blikte op de hoogtemeter, en kon nauwelijks zijn ogen geloven. Het instrument wees 1600 kilometer! Driehoeken, spiralen en ballen kwamen en gingen op het scherm van de oscillograaf. Het woordenboek in Tom’s armen woog als lood. Bud wankelde naar een patrijspoort en keek neer op de Aarde. De hem zo vertrouwde planeet had een sterk gebogen vorm. Vaag zag hij de glinstering van de ijskap aan beide polen.
De van landkaarten zo bekende vormen van zeeën en vastelanden begon zich af te tekenen en Bud constateerde met enige verbazing dat de Aarde er werkelijk uitzag, zoals zij op de schoolkaarten was getekend.
Onder hem lag de oostkust van China, met in het noorden de snoeren van Japanse eilanden en overal stipjes, dotjes en brokjes eilanden in de grauwe vlakte van de Stille Zuidzee. En overal overheen zilverwitte plakken engelenhaar uit een Kerstboom, achteloos hier en daar neergekwakt.

XX - BOODSCHAPPEN UIT HET HEELAL

Een minuut later hielden de figuren op het oscillograafscherm op te verschijnen en Tom begon weer zijn hoogte, en snelheidsmeters te raadplegen. Het punt van de juiste berekende hoogte boven het aardoppervlak was zeer nabij!
Tom verdraaide de brandstoftoevoerregelknop. De versnelling minderde en de hoogtemeter klom wat trager. De snelheid was nu in de buurt van de 6500 kilometer per uur.
‘Kijk uit, Bud! Ik ga dadelijk de motoren afzetten. Dat betekent...’
‘Dat we met constante snelheid blijven doorvliegen,’ antwoordde Bud. ‘Net als een fiets die je laat freewheelen.’
Tom knikte en glimlachte flauwtjes.
‘Dat is niet het enige. Op datzelfde moment wegen we allebei niets meer. Denk er goed aan, dat je op dit moment al je spieren tot het uiterste gespannen hebt om je enorme versnellingsgewicht te dragen. Zo gauw die druk wegvalt, ontspannen die spieren zich en vlieg je met een daverende klap tegen het dak van deze cabine.’
‘Kun je dan niet langzaamaan minderen?’
‘Iets wel natuurlijk. Maar helemaal toch niet. Het beste is, dat we ons met een touw aan onze stoelen binden. Ik heb geen zin in een schedelbreuk.’
Tom minderde langzaam de brandstoftoevoer tot de hoogtemeter precies 1075 mijlen aanwees. Die hoogte was door een rode streep gemarkeerd. Bud sloeg een touw om Tom’s middel en strikte het achter de leuning van de vastgeschroefde aluminium stoel inéén. Daarna snoerde hij zichzelf vast.
‘Klaar, Tom.’
‘Houd je vast.’
Tom wierp de hoofdschakelaar over, en een seconde later voelde Bud zich opveren of een onzichtbare magneet in de top van de raket hem naar zich toezoog. Het touw snoerde diep in zijn middel, maar hield gelukkig.
Even later was die schok voorbij.
Bud’s snelheid was nu gelijk aan die van de raket zelf. MAAR HIJ WAS NU GEWICHTLOOS!

* * *

Een vreemde stilte heerste binnen de kleine, met enorme snelheid door de ruimte vliegende STRAALJAGER. Het suizen van de lopende tapeband klonk onwezenlijk luid, evenals het tikken van klokken en horloges. Bud wilde zijn oor krabben, maar gebruikte veel te veel spierkracht Zijn gewichtloze arm kwam omhoog met zulk een vaart dat hij zich zelf een geduchte klap tegen het hoofd gaf. In zijn buikstreek had hij een uiterst raar en wee gevoel.
‘Ik geloof dat ik misselijk word, Tom.’
‘Nee, jô. Dat komt omdat je maag en je ingewanden niets meer wegen. Je lichaam is er aan gewend dat die in de buikvliezen hangen. Als dat niet gebeurt, voel je je heel raar.’
‘Dat wel,’ mopperde Bud. ‘Of ik zes verschillende soorten zeeziekten door elkaar heb... Heidaar!’
Het Marswoordenboek dat Tom had gebruikt, zweefde als een veertje door de stuurcabine rond en als Bud maar even blies, wervelde het boek op de meest dwaze manieren door de ruimte. Niets had nu meer gewicht.
‘Attentie, Tom!’ zei de luidspreker plotseling.
(Het was de stem van Tom’s vader en iets in de klank van zijn stem deed beide jongens opschrikken.) ‘Attentie Tom. Ben je daar?’
‘Ik ben hier, vader.’
‘Neem ons codeboek PX 4. Heb je dat?’
Tom trok een la open en haalde er een zwart boekje uit, waarop in rode letters gestempeld was: PX 4.
‘Heb ik voor me.’
‘Heb je een potlood?’
‘Hier, ja.’
‘Noteer. Er is haast bij: Kamperfoelie - Olifant - Kangoeroe - Zevenster -Soesoehoenan - Parabool - drie in de Pan. Heb je dat?’
Tom herhaalde de vreemde woordenreeks.
‘Werk het meteen uit. Het is dringend.’
Tom sloeg het zwarte boekje open, zocht de codewoorden op en schreef neer wat zij betekenden. Hij was pas halverwege, toen hij opgewonden uitriep:
‘Bud - schakel onze radarzoekers in. Loring is met zijn eigen raket opgestegen en heeft gezworen, ons te zullen vernietigen.’
Bud strikte het touw rond zijn middel los en vroeg ongelovig:
‘Wat? Hierboven in de lucht?’
‘Ja, wat dacht je? In bed vannacht? Hij is opgestegen, zei ik toch.’
Bud, met zijn vreemde nieuwe gewichtloosheid, dobberde meer dan hij liep naar het schakelbord en draaide de knop om.
Vlak daarop gaf hij een schreeuw.
‘Hei... Onze lichten zijn uit!’
Tom zat ook even verbijsterd rond te kijken, met de donkere zonnebril op zijn neus.
‘Kan niet!’ zei hij dan, verbaasd. ‘Kijk maar... op het schakelbord branden ze nog.
En... HET IS DE ZON! We zijn aan de achterkant van de aarde terecht gekomen en buiten de scherpe baan zonlicht. Zet je zonnebril maar af.’
Zodra de brillen met hun extra-duistere glazen waren afgezet, konden de jongens weer normaal zien.
‘Wat idioot dat het zo ineens donker wordt.’
‘Ja. Op aarde wordt het zonlicht verspreid door straalbreking in luchtlagen. Hierboven is geen lucht en de scheiding tussen licht en donker wordt als met een mes zo scherp gesneden. Het licht plant zich hier zuiver rechtlijnig voort. En er is ook niets, waarvan het kan terugkaatsen. Zie jij wat op dat radarscherm?’
‘Geen bliksem. Geen Loring. Niets.’
Midden boven het schakelbord was een schijf met een nul midden bovenaan. Links en rechts van die nul liepen cijfers op tot en met honderd. Een lichtstreep was langzaam van links over die schijf gekropen en stond nu precies op die nul.
‘Wat betekent die lichtstreep op nul, Tom?’
‘Dat is de graviteitsmeter. Die geeft de aantrekkingskracht van de Aarde aan in verhouding tot onze snelheid. Als ik onze snelheid opvoer, wordt onze middelpuntvliedende kracht groter dan de aardaantrekking, en gaan we ons dus spiraalsgewijs van onze planeet verwijderen. Is de snelheid kleiner, dan naderen we spiraalsgewijs hoe langer hoe meer het aardoppervlak.’
‘Ik snap het. Handig.’
‘Hou jij dat radarscherm alsjeblief goed in de gaten. Ik heb het niets op die Loring begrepen. Ho... wat hebben we hier?’
Een nieuwe reeks figuren begon op de oscillograaf te verschijnen. De eerste twee figuurtjes waren gelijk aan die op de oorspronkelijke boodschap die (op het projectiel) aan Tom en zijn vader was gestuurd.
De Swiften hadden al uitgekiend dat die figuren zoveel betekenden als: ‘Van planeetbewoners aan Swift’. Dus deze boodschap kwam wel degelijk uit dezelfde bron.
Tom noteerde snel en zocht koortsachtig in zijn codeboek.
‘Wat zeggen we?’ vroeg Bud na een tijdje, ongeduldig.
‘Het is een waarschuwing aan ons, zoveel snap ik er wel van.’
‘Tegen Loring?’
‘Geloof ik niet. Iets wat ik niet begrijp. Ze gebruiken ook een paar figuren die ik nooit eerder heb gezien.’
Bud liet zijn blikken over het schakelbord gaan en riep plotseling uit:
‘Tom! Die lichtstreep staat niet meer op nul!’
Tom schrok op. Bud’s bewering was maar al te juist. De lichtstreep was zeven graden naar rechts afgeweken. Dat betekende, dat om een of andere reden de STRAALRACER bezig was, zich spiraalsgewijs van de Aarde te verwijderen.
‘Dan moet onze snelheid te groot zijn!’ riep Tom.
Maar de snelheidsmeter stond op eenzelfde constant bedrag. Tom zat volslagen verbijsterd naar zijn instrumenten te staren.
‘Maar dat KAN niet! Het is in strijd met alle natuurwetten! Er staat geen enkele raket aan. Een lichaam dat geen voortstuwende kracht ontwikkelt, blijft met eenparige snelheid doorvliegen. En ik kan toch moeilijk aannemen dat de aantrekkingskracht van de Aarde plotseling minder is geworden!’ Terwijl Tom nog zat te staren, bewoog de lichtstreep verder en verder naar rechts.
‘Sapristi!’ zei Tom geschrokken. ‘Dat is geen kleinigheid. We worden langzaam maar zeker de lege ruimte van het heelal in gezogen.’
‘Vaarwel, Moeder Aarde,’ zei Bud dramatisch.
‘En ik had nog zo graag een paar goeie films willen zien. Hadden we maar wat meer boeken meegenomen, Tom.’
‘Hei!’ zei Tom, naar het radarscherm wijzend. ‘Wat is dat daar?’
In de rechteronderhoek van het scherm schemerden vaag wat kleine stipjes. ‘Kijk eens naar buiten of je wat ziet?’
Bud loerde uit een patrijspoort in de door de radar aangegeven richting.
‘Zie niets dan een zwarte lucht vol sterren en de andere helft van de hemel zit vol met Moeder Aarde.’
‘Toch móét dat iets zijn,’ bromde Tom.
‘Het is precies aan de kant waarheen we worden getrokken.’
Bud opperde:
‘Kunnen we geen last hebben van de aantrekkingskracht van een of andere planeet? De Maan misschien?’
‘Poeh. Die staat aan de andere kant van de Aarde. En de aantrekkingskracht van planeten is hier zo zwak dat je die kunt verwaarlozen.’
‘Ik heb wel eens horen zeggen dat er sterren zijn met een geweldige massa en dichtheid. Die hebben natuurlijk een enorme zwaartekracht-aantrekking.’
‘Zeker,’ antwoordde Tom droogjes. ‘Maar die staan ook een vreselijk enorm eind weg. Te ver weg om ons in last te brengen. Het moet iets geheel anders zijn. Maar ik moet er in elk geval iets aan doen.’
‘Wat dan?’
‘Snelheid afremmen, zodat de Aarde ons weer terug in onze nul-baan trekt.’
Daartoe was het allereerst nodig, de STRAALRACER achterstevoren te wenden, zodat de uitmondingen van haar bodemraketten naar voren wezen. Als dan die raketten in werking werden gesteld, remden zij het straalschip af inplaats van het grotere snelheid te geven. En aldus geschiedde.
De motoren aan één zijde daverden even, wat tot gevolg had dat het schip, door de reactiekracht, begon om te zwenken. Zodra het de juiste stand had bereikt, met de bodem naar voren liggend, bracht Tom de wenteling tot staan door een antivuurstoot van de tweede helft der motoren.
‘En nu remmen,’ mompelde de jonge uitvinder, en gaf half gas. Het was maar goed dat hij geen vol gas gaf, want zelfs nu was de plotselinge afremming zo sterk, dat Bud en hij bijna uit hun stoelen werden geslingerd. De rugleuningen kraakten en de stoelpoten bogen door maar zij hielden, en dat was de hoofdzaak. De snelheidsmeter begon terug te kruipen. Tom en Bud hielden hun ogen gevestigd op de smalle lichtstreep midden boven op de graviteits-schijf, maar tot hun stijgende ongerustheid maakte die streep geen aanstalten om terug te gaan lopen.
‘TOM!’ zei Bud, na een halve minuut van remmen. ‘Dat ding loopt nog hàrder vooruit!’
‘Maar dat KAN niet!’ barstte Tom zenuwachtig uit. ‘Het is onmogelijk!’
‘Tenzij,’ merkte Bud kalm op, ‘er ergens een zwaartekracht aan het werk is, sterker dan die van de Aarde. Dat verklaart het. Want als onze snelheid minder wordt, heeft die andere zwaartekracht dan ook meer vat op ons.’
Beide jongens staarden elkaar aan. Tom werd werkelijk een beetje wit om zijn neus!
Dan barstte hij los:
‘Maar WAT voor zwaartekracht dan? Dan moet er toch ook iets ZIJN dat ons aantrekt! Maar de dichtstbijzijnde planeet die kant uit is Uranus en die is zo onmenselijk ver weg...’
‘Kijk daar! Er komen weer Marsberichten!’
De oscillograaf gaf weer de twee oproepfiguren en daarna, langzaam en duidelijk, een bericht, bestaande uit twaalf symbolen.
Tom sloeg haastig na, en was nog niet geheel en al door zijn code heen, toen hij een uitroep slaakte:
‘DAT is het! Zij waarschuwen ons dat we uit onze baan worden getrokken door een dichte zwerm meteoorstenen met zeer groot soortelijk gewicht. Die passeert ons op betrekkelijk korte afstand. Vandáár die onverklaarbare afwijking.’
‘Fijn,’ zei Bud droogjes. ‘Maar wat doen we nu? Die meteoorstenen in puin schieten met een windbuks?’
Opnieuw kwam er een reeks tekens op het groene scherm. Tom begon ze te ontcijferen, en sloeg zich voor het voorhoofd, alweer voor hij er geheel mee klaar was.
‘Ezel die ik ben! Wat doe je, als je al zwemmend in een stroom raakt die je meesleurt?’
‘Meezwemmen of anders haaks op de stroom zwemmen,’ wist Bud. ‘Nooit er tegen in.’
‘Precies,’ zei Tom. ‘En met zo groot mogelijke snelheid natuurlijk. Niet met minder snelheid. Dank je wel, onbekende heelalvrienden.’
Door één stel raketten minder brandstof te geven draaide hij de STRAALRACER terug in de oorspronkelijke positie: met de punt vooruit. Daarna zei hij:
‘Hou je vast, Bud. We remmen af en schakelen om.’
Tom gaf juist zoveel gas als zij beiden konden verdragen zonder hun bewegingsvermogen te verliezen. De snelheid hield op met minderen en begon weer op te lopen... verder en verder omhoog... passeerde het getal dat voldoende was om de aantrekkingskracht der Aarde te neutraliseren... liep hoger en hoger op... en tot hun opluchting zagen beide jongens nu, dat de lichtstreep minder snel begon voort te kruipen.
‘Ei van Columbus,’ zei Tom. ‘Dat ik daar zelf niet aan gedacht heb! Als er een aantrekkingskracht is, sterker dan die van de Aarde, kan ik die natuurlijk ook alleen maar de baas door de snelheid op te voeren!’
‘Zeg... maar hoe komen we dan dadelijk op Aarde terug met die veel te grote snelheid?’
‘Dat is eenvoudig. We zitten hier tussen twee vuren. De Aarde trekt ons naar links en die zwerm meteoorstenen naar rechts. Maar over een minuut of vijf zijn we die zwerm voorbij. Die kan ons dan niet meer deren. Dan minderen we veilig vaart tot de Aarde ons weer opvangt.’
En dat gebeurde ook prompt. De lichtstreep, die blijkbaar de trekking van de meteoorstenengroep had aangegeven, liep snel terug, passeerde de nul en kwam op de linkerkant van de schijf terecht.
‘Wat NU weer?’ riep Bud uit.
‘Dat betekent,’ legde Tom kalm uit, ‘dat de aantrekkingskracht die NU op ons werkt, geringer is dan de middelpuntvliedende kracht van onze cirkelsnelheid. Dus nu moeten we wèrkelijk vaart minderen.
Zie jij nog iets op dat radarscherm?’
‘Nee. Dat is een volkomen brandschoon vlak.’
‘Dan hebben we nu alleen nog maar met Moeder Aarde te schaften.’
‘Hoera,’ mompelde Bud. ‘We mogen van geluk spreken, dat we die brandstofstimulator van jou aan boord hebben, want die grapjes kosten een massa brandstof waar we niet op gerekend hebben.’
Tom knikte.
‘Die stuurtape is langzamerhand volkomen flauwekul geworden. En dat dacht ik wel. Je komt natuurlijk op elke vlucht andere verrassingen tegen. Bind jezelf vast, Bud... ik ga de STRAALRACER weer omkeren en afremmen.’
Zeven en een halve minuut later was de snelheid van de raket zover geminderd, dat de aantrekkingskracht van de Aarde de overhand kreeg. Gevaar voor verder de ledige heelalruimte in suizen bestond nu niet meer.
‘Ziezo,’ zei Tom. ‘Nu gaan we in spiraalvlucht steeds dichter naar de Aarde terug.
De luchtweerstand remt ons natuurlijk af, maar door de wrijving tegen de raketwand ontstaat ook hitte. Die wordt hierbinnen door de koelinstallaties bijgeregeld en van buiten door de koude, voorbijstromende lucht ook weer afgevoerd. Hoe groter de snelheid vreemd genoeg, hoe groter de luchtverhitting, maar hoe groter ook de afkoeling. Geen mens heeft tot dusver precies kunnen berekenen hoe dat in de praktijk uit zal pakken, want er is ook een belangrijke hitteontwikkeling een gevolg van zonnebestraling. Al die factoren zijn variabel.
Let op, want dadelijk komen we, aan de andere kant, weer achter de Aarde uit in de zon terecht. Dan is het de tijd om onze camera’s in werking te stellen en filmopnames te maken van het voorbijglijdende aardoppervlak.’ Het volgende kwartier werd er zeer weinig gesproken. Tom had het te druk met het bestuderen van een reeks temperatuur-meters, die hem precies vertelden hoe heet de wand van de raket werd op verschillende plaatsen. De snelheid liep ook geleidelijk terug en steeds meer naderde de STRAALRACER, in zijn spiraalbaan, de aardkorst. Er kwam geen enkele boodschap van Fearing Eiland meer door de luidspreker. Blijkbaar was Tom’s vader van oordeel dat elk radio-contact met de STRAALRACER ongewenst was, omdat het mogelijk Tom tot antwoorden zou bewegen en via radiopeiling diens positie aan Loring verraden. Alsof Bud Tom’s gedachten las, vroeg hij plotseling:
‘Waar zou die Loring ergens zitten?’
‘Hopelijk aan de andere kant van Moeder Aarde. We moeten nu zowat bij de Noordpool zijn, Bud. Kijk eens uit.’
Bud stak zijn hoofd door een patrijspoort.
‘Wat een fantastisch gezicht, Tom! De zon schijnt daar vlak achter de Aarde en schittert op de ijskap als... als... ik heb nog nooit zoiets fantastisch gezien!’
‘Start de filmcamera,’ beval Tom.
De twee opname-machines begonnen te snorren en kort daarna kwam de zon achter de Aarde te voorschijn, de cockpit vullend met witte gloed. Tom en Bud zetten hun zonnebrillen weer op.
Zodra hun ogen aan het veranderde licht gewend waren en zij weer iets van de instrumenten konden zien, gaf Bud een schreeuw:
‘Hei... Er zit een stip op het radarscherm!’
‘Waar zit het ding ergens?’
‘Vóór en schuin boven ons.’
‘Dat moet Loring zijn. Niemand anders kan zo hoog boven het aardoppervlak vliegen.

XXI - DE AANVAL

Een verblindende lichtflits schitterde achter een der patrijspoorten, gevolgd door een duidelijk merkbare trilling in de romp van de STRAALRACER. Bud riep uit:
‘Kijk eens naar dat radarscherm! Helemaal vol met stipjes!’
Tom kneep de lippen opeen:
‘Grote goedheid... dat zijn waarschijnlijk geleide projectielen. Afgevuurd door Loring.’
‘Laten we maken dat we uit de baan van die dingen komen. Zouden het zelfrichtende wapens zijn?’
‘Denk ik niet, anders had de eerste ons wel opgezocht met zijn radarneus en waren we nu al wèg geweest. Hou je vast, Bud.’
Tom schakelde de stuurboordshelft der stuwraketten eventjes uit. Het gevolg daarvan was, dat de STRAALRACER een zwenking maakte en, met alle raketten weer in actie, in een hoek op de zojuist gevolgde baan wegvloog. Geen tel te vroeg overigens, want een drietal torpedovormige projectielen, met ontplofbare koppen, in een driehoek afgeschoten, gierde op enkele honderden meters afstand langs Tom Swift’s straalschip.
‘Dat scheelde een haartje,’ gromde Bud, het radarscherm bestuderend... Even later waarschuwde hij: ‘Daar komen er weer drie, Tom. Recht op ons af, zo te zien.’
‘Die dingen halen ons maar betrekkelijk langzaam in omdat wijzelf zulk een grote snelheid hebben,’ mompelde Tom, blikte naar het radarscherm en schakelde de bakboordraketten uit. De STRAALRACER zwenkte weer uit zijn koers om de dodelijk gevaarlijke wapens langs te laten suizen.
‘Die Loring kan niet eeuwig aan de gang blijven,’ voegde Tom eraan toe. ‘Hij kan geen honderden van die dingen aan boord hebben.’
Nauwelijks had hij dat gezegd, of de grote stip op het radarscherm, die de positie aangaf waar het vijandelijke raketschip zich bevond, veranderde iets van koers en begon groter te worden.
‘Tom! Loring verhoogt zijn snelheid en komt ons achterna.’
‘Zozo. Misschien wil hij vlakbij komen vóór hij zijn volgende raketten afschiet. Hoe dichterbij hij is, hoe minder kans wij hebben door snel afzwenken te ontsnappen. Wij zullen er óók maar een schepje opgooien.’

De STRAALRACER kreeg meer brandstof toegevoerd en brulde voorwaarts met verhoogde versnelling... dertig seconden... vijftig seconden... een volle minuut. De versnellingsdruk perste beide jongens in hun stoelen tot hun botten pijn gingen doen en het hun moeite kostte om adem te halen.
‘Tom!’ hijgde Bud eindelijk met moeite.
‘HIJ... wint... nog... steeds... op ons.’
‘Kan haast niet,’ bracht Tom met moeite uit. Het zweet stond hem op het hoofd.
Het was voor Bud en hem wèl mogelijk, een grotere versnellingsdruk te verdragen, maar dan moesten zij op hun veerbedden gaan liggen en van daaruit was het niet mogelijk, de STRAALRACER zuiver te sturen.
Mogelijk had Loring daarmee rekening gehouden en wèl de stuurhandles boven of naast zijn ligbed aangebracht. Het radarscherm verried, dat hun vijand tot op twee kilometer achter hen was genaderd en nog steeds dichterbij raasde.
‘Tom!’ riep Bud plotseling uit. ‘Hij... wil... ons rammen. Net als... de Japanse... zelfmoordpiloten.’
Tom staarde ongelovig naar het radarscherm.
Maar de nu al vrij grote stip erop maakte Bud’s woorden maar al te geloofwaardig!
Loring kwam in zuiver rechte lijn op hen af. En toen schoot Tom iets anders te binnen. Als Loring zijn schip eens voorzien had van een lange, dunne en zeer spitse neus, met in de top van die neus een ontplofbare lading? Als Loring hen achterna ramde, boorde die neus zich in het achterdeel van de STRAALRACER en bracht daar de explosief-lading tot ontploffing.
Het schip van Loring zelf kwam daar dan ongedeerd af. Dat de vijandelijke geleerde zijn straalraket had uitgerust met aanvalswapens, was al wel gebleken uit die afgevuurde straalprojectielen! Een tweede mogelijkheid doemde op in Tom’s brein: zodra Loring vlak achter hen vloog, kon hij één projectiel afschieten... met dodelijk gevolg voor de STRAALRACER, die met zijn platte achterkant zeer kwetsbaar was. In dit dodelijk gevaar begreep Tom dat er maar één oplossing was. Er was één bepaald punt waarop hij Loring de baas was: door zijn brandstofstimulator kon hij veel grotere afstand afleggen dan zijn tegenstander.
Het kwam er weinig op aan, welke kant hij, Tom, uitvloog, mits zijn snelheid maar groter was dan die van zijn vijand.
‘Tom!’ zei Bud. ‘Hij is... nog maar... een kilometer...’
‘Ga op je bed liggen!’ zei Tom kortaf. ‘Vlug!’
Bud verhief zich met inspanning van alle krachten uit zijn stoel, deed één pas door zijn knieën door het enorme gewicht van de versnellingsdruk, op handen en knieën op de stalen vloer belandend. Lopen was op deze manier uitgesloten, besefte Tom. Hij controleerde het touw om zijn middel en schakelde met één klap alle raketten aan de linkerzijde van de STRAALRACER uit... met als onmiddellijk gevolg dat de versnelling tot de helft terugviel, wat Tom met de buik in het voor hem gespannen touw dreef en Bud met een zware klap zijwaarts deed rollen en over de vloer schuiven tot hij tegen de wand stuitte. Tevens gierde de STRAALRACER zijwaarts, op halve versnelling.
Omdat Loring zo vlak achter hen had gezeten, kon die deze manoeuvre niet volgen. Vóór hij zag wat er gebeurde, was hij al een enorm eind hen voorbij geschoten.
‘Ga vlug op bed liggen, Bud!’ riep Tom uit, zag zijn vriend overeind krabbelen (hetgeen ging, nu de versnellingsdruk tot de helft was teruggebracht) en naar bed lopen.
Tom schakelde raketten in en uit tot de neus van de STRAALRACER recht het heelal in wees, wankelde zelf naar bed en haalde de hefboom van de raket-ontsteking over. Sturen was nu niet meer mogelijk.
De enkele hefbomen, naast Tom’s bed gemonteerd, konden niets anders doen dan de raketten in- of uitschakelen. Verder niet. Maar dat was ook niet nodig. Met ontzaglijke versnelling, alle raketten op volle kracht brullend, loeide de STRAALRACER van de Aarde weg, recht de open ruimte van het heelal in. De druk van de enorme versnelling was zo kolossaal, dat Tom al zijn kracht nodig had om zijn borstkas bij het inademen omhoog te krijgen.
Zijn rechterhandvingers had hij, toen hij met zijn linkerhand de hefboom overhaalde, in de steunvoet van de remhefboom gehaakt, en daar hield hij uit alle macht aan vast. Als zijn arm eenmaal naar beneden plofte, was het onmogelijk, die weer op te tillen en zou de raket het heelal in blijven brullen tot alle brandstof was uitgeput. De stuurtape was natuurlijk uitgeschakeld... die gebruiken had nu geen zin meer. Hun hoofden opzij gewenteld keken beide jongens in spanning naar het radarscherm. Spreken konden zij nu niet meer... alleen denken. Het groene stipje op het scherm beschreef enkele vreemde kringen... verdween van het scherm, kwam aan de andere kant weer terug en scheen bezig te zijn, zijn prooi te zoeken.
‘Hij is ons kwijt geraakt!’ dacht Tom.
‘Nu heeft hij ons weer op zijn radar gevonden...’
Het stipje kreeg een vaste plaats... nu veel kleiner dan zoëven, en bleef op die plaats. Aan de grootte kon Tom ongeveer de afstand schatten. Er was geen twijfel aan, dat Loring hen achterna kwam. Hij was blijkbaar overtuigd dat hij, met zijn makkelijker stuurwijze, de STRAALRACER weer in zou kunnen halen. En dat was precies de val waarin Tom hem wilde lokken. Tom namelijk, kon zeker een uur lang in het heelal ronddolen zonder gevaar te lopen, door zijn brandstof heen te raken. Maar dat kon Loring zeer beslist niet, want die had geen zonne-energie ter beschikking om zijn zuurstof om te zetten in ozon. Vol spanning bleven beide jongens het stipje gadeslaan en na een minuut bestond er geen twijfel meer... Loring bleef verder en verder achter... het stipje werd kleiner en kleiner.
‘Snap je nou zo’n sufferd,’ dacht Tom. ‘Hij is zó verblind door zijn haat en jachtlust, dat hij zijn ‘punt of no return’ voorbij vliegt.’ (‘Point of no return’ is een Engelse term, die in het Hollands vertaald heet: ‘Punt waarna geen terugkeer mogelijk is’. Het is afkomstig uit de tijd van de geallieerde vliegtuigbombardementen op Duitsland. Een bommenwerper met een actieradius van 10.000 kilometer kan 5000 kilometer héén vliegen en 5000 kilometer terug, naar zijn basis. Na 5000 kilometer rechtuit vliegen heeft die machine dus zijn ‘point of no return’ bereikt. Vliegt de machine daar voorbij, dan heeft zij niet genoeg brandstof meer om op haar basis terug te keren en moet ergens anders gaan landen.)
Voor Loring was het voorbijvliegen van zijn ‘Point of no return’ een heel wat ernstiger zaak. Hij was nu buiten de aantrekkingssfeer van de Aarde gekomen en moest dus ten eerste genoeg brandstof over houden om weer daarheen terug te vliegen en ten tweede genoeg brandstof om zijn raket af te remmen voor de landing op de aardbol.
Juist was Tom met zijn gedachten op dat punt gekomen, toen de luidspreker knetterde.
Even later brak een hese stem door de stilte.
‘Hallo... Hallo! Tom Swift?’
Tom kon bijna niet spreken. En al had hij dat gekund, dan zou het hem nog niet hebben gebaat, want de microfoon had een drukcontact en dat zat bij de microfoon zelf.
Het stipje op het radarscherm werd nu zeer snel kleiner en kleiner.
‘Hallo... TOM SWIFT! Geef antwoord. Dit is Loring!’
Het feit dat de stem nu zo gemakkelijk sprak, samen met het snel kleiner worden van het stipje, bewees Tom dat zijn vijand zijn raketten had stopgezet of in elk geval sterk geminderd. Tom nam een snel besluit en trok de stophefboom naar beneden.
Hetzelfde ogenblik werd de kolossale versnellingsdruk opgeheven. Tom en Bud richtten zich op, haalden enkele malen diep adem en keken naar het radarscherm.
‘HALLO!... TOM SWIFT! Geef toch antwoord!’
De stem had nu een werkelijk wanhopige klank. Tom rende naar het schakelbord, knipte de microfoon aan en antwoordde:
‘Tom Swift hier. Wat is er, Loring?’
‘Ik heb niet genoeg brandstof meer om terug te keren. Wat moet ik doen?’
Tom en Bud keken elkaar verbijsterd aan. Wat moesten zij dáár op antwoorden?
Tom zei in de microfoon:
‘Ja, Loring... wat moet ik daar nu op zeggen? We kunnen moeilijk vloeibare zuurstof overgeven in een steelpannetje. Ik zou niet weten wat ik moest doen.’
De stem van hun vijand rees tot een hees geroep:
‘Maar moet ik dan hier in het heelal blijven zweven tot ik sterf van honger en koude?’
‘Loring,’ zei Tom. ‘Luister. Je hebt alles gedaan om me te doden, of mijn raket vernietigen. Je hebt, door haat en afgunst verblind, jezelf in deze afschuwelijke toestand gebracht. Er is absoluut niets wat ik nu voor je kan doen. Ik kan je niet op sleeptouw nemen, zoals je op aarde een auto op sleeptouw neemt. Ik kan je geen brandstof bezorgen. Op geen enkele manier. Er is maar één oplossing: dat wij naar de Aarde terugkeren, deze raket voorzien van nieuwe segmenten, en weer opstijgen om je op te halen.’
‘Maar hoelang duurt dat?’
‘Hoelang kun je het uithouden zonder..’
‘Ik heb lucht voor ongeveer een week. Ik ben alléén aan boord. Voedsel en water heb ik genoeg.’
‘En brandstof?’
‘Genoeg om terug te keren binnen de aantrekkingskracht, maar niet genoeg om mee te landen.’
Tom knikte.
‘Dan is je grootste gevaar de zonnestraling.’
‘De zonnestraling? Hoe bedoel je dat?’
‘Kijk eens... je blijft in een bepaalde snelheid om de aarde heen cirkelen. Dat kost geen brandstof. Maar als je snelheid niet groot genoeg is, zit je de helft van de tijd in de zonnehitte. Als je in acht uur tijd om de aarde heen vliegt, zit je vier uur in de schaduw en vier uur in de hitte. De koel- en verhittingsinstallaties die je temperatuur gelijk houden... hoelang kunnen die mee?’
‘O, daar heb ik geen last mee. Ik heb een eigen systeem uitgeknobbeld om de energie aan hitte die ik teveel opvang, om te zetten in stroom. Wordt het te koud, dan ontladen de batterijen zich weer via verhittingsgloeispiralen.’
‘Dat is een geluk voor je,’ zei Tom.
‘Wij moeten nu zelf terug, Loring. Neem een raad van mij aan en doe wat ik je zeg. Keer terug naar de cirkelbaan om de Aarde. Je kunt per radio contact met STRATOSTER houden. Over vier of vijf dagen komen we je ophalen.’
‘Maar hoe dan?’
‘Dat knobbel ik wel uit,’ beloofde Tom hem. ‘We kunnen losse tanks met salpeterzuur en zuurstof mee naar boven nemen en die loslaten als we naast je vliegen. Ik kien wel een manier uit om de inhoud in jouw tanks over te pompen. Of we nemen aan een kabel een magneet mee naar boven, hechten die aan je schip vast en remmen je af tot je snelheid een landing toestaat.
Dat bepraten we wel verder per radio. En hou je verder kalm... er is tòch niets aan te veranderen en het is je eigen schuld. Ik ga sluiten. Uit.’
Tom knipte zijn microfoon uit, gaf een spurt gas aan bakboord, wendde zijn STRAALRACER om, gaf half gas op alle raketten en schoot voorwaarts, in schuine richting de Aarde tegemoet. Op dat moment sputterde de luidspreker zeer duidelijk opnieuw:
‘Tom... ben je daar?’
Tom klikte de microfoon in.
‘Bent u dat, vader?’
‘Jongen... we hebben hier alles gehoord wat er gebeurd is. Die Loring is er niet zo best aan toe, hè? Je hebt het beste gedaan wat je kon doen. Maar dat grapje, om een nieuwe raket helemaal voor hem af te schieten, zal een massa geld kosten.’
‘Dat moet hij dan maar betalen,’ zei Tom droog. ‘Anders blijft hij maar rondcirkelen waar niemand last van hem heeft. Ik ben nu op de terugweg. Waar kan ik het beste landen?’
‘Dat zitten we voortdurend uit te rekenen. Als je deze koers aanhoudt, is San Francisco het handigst voor je. Dan kun je op je gemak afremmen zonder al te grote druk. Zullen wij je koers en snelheid voor je berekenen? We hebben hier de grote elektronische rekenmachine staan, die dat in enkele seconden uitknobbelt.’
‘Graag,’ antwoordde Tom dankbaar. ‘Want alles ligt nu in de war. Mijn tape is nu wel grondig van slag af geraakt.’
‘O.K. Vlieg voorlopig maar door tot je lichtstreep op nul staat. Als dat zo is, moet je me dat laten weten. Van dáár af nemen wij de berekening over.’
‘O.K. vader.’

XXII - DE RACE GEWONNEN!

De enige sensatie tijdens de tocht terug was het bericht, dat de concurrenten van de Swifts, in Australië, zojuist hun eigen raket hebben gestart.
‘Leuk voor hen,’ antwoordde Tom. ‘Maar te laat om de internationale raketwedstrijd nog te winnen.’
Wéér begon Tom zijn spiraalduik naar de Aarde toe.
‘Allemachies!’ riep Bud plotseling uit.
‘Zie je die klok? Het is pas half tien in de morgen!’
‘Ja, wat dacht je?’
‘Ik heb het gevoel of we al dagen hier in het heelal rondcirkelen. Het is ook al een paar keer dag en nacht geworden. Wat moet dat idioot zijn voor toekomstige heelalreizigers. Je bent nu eenmaal van kindsafaan gewend aan het komen van dag en nacht met een bepaalde regelmaat. Daar regel je je eten en slapen naar. Hier in het heelal raak je helemaal van slag af. Wanneer moet je slapen? Wanneer eten?’
‘Slapen als je maf krijgt en eten als je honger hebt. Of gewoon een vast schema instellen.
Op de klok. Zodat je lichaam eraan went. Zit niets anders op.’
Elke vijf minuten precies kwam er een fluittoon door de luidspreker, gevolgd door een opgave van de snelheid welke aan het einde van de volgende minuut moest zijn bereikt. Toen Tom eenmaal de stratosfeer en de ionosfeer bereikte, kwamen de aangaven met tussenpozen van een minuut en op 10.000 meter hoogte elke kwart minuut.
‘Je zit nu precies op 9.000 meter, hè Tom?’
‘Precies, vader.’
‘Blijf daar dan even hangen met vol gas en daal langzaam. Dat is voor de film- en televisie-mensen. Die willen elke fase van je daling heel precies opnemen. Heb je nog brandstof genoeg?’
‘Ja, vader.’
Er kwam nu allerlei gezeur. Verschillende radio-omroepen hadden de golflengte ontdekt waarop de Swifts contact hielden, en begonnen Tom rechtstreeks op te roepen.
Kranten die over een eigen zender beschikten, begonnen er doorheen te praten en om een interview te verzoeken. Dat ging zo door, ondanks Tom’s protesten, tot Bud hem de microfoon uit de hand trok en brulde:
‘Luister hier, jullie idioten! Als je niet als de bliksem van deze golflengte verdwijnt, schakelen wij over op een andere. Niemand krijgt antwoord. Wij hebben deze golflengte nodig voor onze landingsinstructies. Wil je dat we te pletter vallen?’
Er volgde een doodse stilte. Bud gaf de microfoon terug aan Tom.
De kalme stem van Tom’s vader:
‘Dank je wel, Bud. En wil iedereen van deze golflengte afblijven? Hoe hoog zit je, Tom?’
‘Zeven-en-een-half duizend.’
‘Klopt. Je zit vlak boven San Francisco. Daal nu tot drieduizend en blijf daar even hangen.’
Tom minderde gas, zakte vier en een halve kilometer, gaf een straal gas en hing trillend in de lucht met een sliert van vuur- en rookstralen onder het afgeplatte einde van de raket.
‘Dat is genoeg, Tom. Nu krijg je de richtingssignalen van het landingsbaken op 2.000 meter. Volg die.’
Dat was Tom zeer welkom, want in de onderzijde van de STRAALRACER zaten geen patrijspoorten, omdat er rekening mee was gehouden, dat het straalschip op de radio-baken-signalen van Fearing Eiland zou landen. Maar nu kwam San Francisco vliegveld te hulp. De fluit-tonen kwamen helder en krachtig binnen, in twee lijnen, waartussen Tom, zo veilig als in Abraham’s schoot, werd binnengeloodst. De laatste tientallen meters gingen op aanwijzingen van de contrôletoren.
‘Zestig meter... vijftig meter... veertig meter... afremmen! vijf en dertig...’
En de STRAALRACER kwam, met de top omhoog, op de grond terecht, zacht verend op zijn elastisch bevestigde staartvinnen.
En daarmee was de rust voorlopig ten einde. Bud had wel gelijk gehad met zijn opmerking, dat voor Tom Swift in de heelalruimte meer vrede te vinden was dan op het oppervlak der Aarde. Zodra het bodemluik was geopend, en beide jongens, met een asbestdeken om, (tegen de barre hitte van de nog gloeiende staartvinnen) hun raket hadden verlaten, barstte een ware lawine van belangstellenden los. Wagens met filmtoestellen, televisiecamera’s, nieuwsgierigen en verslaggevers kwamen de startbaan oprollen. Zeventien mensen schroeiden hun jassen doordat zij te dicht bij de nog afkoelende raket kwamen.
Vierentwintig politiemannen waren nodig om Tom Swift voorlopig te ontzetten en te escorteren naar een hangar, waar hij kon antwoorden op de duizenden vragen die van alle zijden op hem werden afgeschoten. Temidden van dit alles klonk het gedaver der hefmotoren van het Vlieglab, waarmee zijn vader, zijn moeder, zijn zusje Sandy en Phyllis Newton naar San Francisco waren komen vliegen. Moeder omhelsde haar knappe zoon en vader Swift drukte Tom warm de hand.
‘Ik ben trots op je, jongen. Je bent de eerste die een vlucht rondom de Aarde heeft gemaakt in een stratosfeer-raket. En je hebt je op meesterlijke wijze uit de moeilijkheden gered.’
Daarna had Tom er dik tabak van. Hij greep de microfoon van de geluidsinstallatie die hem werd gebracht, bedankte iedereen voor de belangstelling en verklaarde kort en goed dat hij oververmoeid was en verdere plechtige ontvangsten helaas moest uitstellen.
Bud had dat al lang begrepen, en Sandy, Phyllis en Tom’s moeder teruggebracht naar het Vlieglab. Tom dook met zijn vader in een wagen van de politie, en werd met gierende sirenes en een escorte van vier motorfietsen naar het vlaggeschip van de Swifts vervoerd. Camera’s draaiden... de straalhefmotoren brulden... Tom was op weg naar Fearing Eiland. Onderweg kreeg hij van zijn vader een por in de ribben:
‘Afgezien van het redden van die Loring, die daar ergens boven in de lucht alsmaar rondtolt... Heb je nog iets anders op je programma?’
Tom krabde zijn hoofd.
‘lk weet het nog niet precies,’ zei hij. ‘Daar moet ik eens rustig over piekeren.’
Maar de volgende ochtend wist hij het wel!

Verdere Avonturen van Tom Swift en Bud leest u in deel 4 van de Strato-Stervaart-Serie, getiteld:
DE REUZENROBOT WINT !
(welk deel echter nooit verschenen is)