WILLY VAN DER HEIDE

DE AVONTUREN VAN
WOUTERTJE WIPNEUS

EEN KINDERBOEK DAT
GROTE MENSEN
GRAAG VOORLEZEN

wwomslag

UITGEVERIJ ALPHA – AMSTERDAM

INHOUD

DE LUCHT IN
Meccano-Mac
De Grote en de Kleine Beer
De Maan-man
Het Luchtkasteel en de Weerkoning
De Weer-machines
De Donderwolk
De Regenboog

HET DROOMEILAND
De Zeemeermin en de Zeekakkelobbes
Op het Strand
Het Dromenveld
De Droomkoning

SPROOKJESLAND
Een Raar Feest
Bij de Gelaarsde Kat thuis
De heks van Hans en Grietje
Holle Bolle Gijs
De Bibelebonse Berg
Het Kerstbomenbos

BIM BOM BARIELAND
De Sloddervos
Yankee Doodle op zijn paardje
De Poffertjeskraam
De Kop van Jut

LUILEKKERLAND
De Ontvangst in Luilekkerland
Het Theehuis en de Luilekkerbek
De Zoetekauw en Stroopjanus

TERUG NAAR HUIS
Meccano-Land
Sinterklaas
De Stoute Kinderen
Wouter komt Thuis

DE LUCHT IN

Meccano-Mac

‘Vader,’ zei Woutertje Wipneus, ‘mag ik vanavond met mijn Meccano-doos spelen? Ik ben vandaag jarig.’
‘Maar Woutertje,’ zei zijn vader en zijn bril viel bijna van zijn neus van schrik. ‘Het is allàng donker.’
‘Dat weet ik,’ zei Woutertje, ‘maar ik verjaar op de 29ste Februari... ik heb tòch al pech, want ik verjaar maar één keer in de vier jaren. En nou bèn ik eindelijk jarig en hèb ik een mooie Meccano-doos gekregen en nu wou ik er vanavond, op mijn kamertje boven, met de lamp aan, mee spelen.’
Vader zette zijn bril af en weer op:
‘Tot hoe laat dan?’
‘Tot mijn verjaardag om is,’ zei Woutertje, ‘tot precies 12 uur vannacht. Dan is mijn verjaardag om en dan ga ik naar bed.’
Vader zat wat raar te kijken, want hij wist werkelijk niet of hij nu ja of nee moest zeggen.
‘Kijk,’ zei Woutertje, ‘als ik nou één keer in de vier jaar verjaar, wil ik ook de hele dag verjaren - tot de dag om is. Waar of niet?’
‘Goed,’ zei zijn vader, ‘goed, Woutertje. Dus om 12 uur precies ga je naar bed?’
‘Ik beloof het u, vader,’ zei Woutertje. ‘Mijn hand er op:
Woutertje ging naar boven. Hij had een kamer helemaal voor hemzelf alleen, met een bed, een wastafel en een kast voor zijn kleren. Door een deur kon hij op het balcon komen en dan in de tuinen van alle mensen in de buurt kijken. Maar nu liet hij de deuren lekker dicht. Het was Februari en erg koud. Het was volle maan en de grote, witte maan scheen door de ramen naar binnen.
‘Zo,’ zei Woutertje, en knipte het licht aan, ‘nou ga ik lekker op mijn gemak met mijn nieuwe Meccano-doos spelen:
Hij haalde zijn Meccano-doos uit de kast en begon te bouwen. Hij keek helemaal niet in het boek met voorbeelden, want hij wilde iets maken uit zijn hoofd.
‘Maar wàt zal ik maken?’ dacht Woutertje en liep zijn kamertje rond. Toen keek hij ineens in de spiegel boven zijn wastafel... en schoot in de lach. Hij zou een mens maken!... Een mannetje met net zo’n wipneus als hijzelf had en beweegbare armen en benen.
‘Verdikkie, ja!’ riep Woutertje. Ik zet mijn nieuwe Meccano motor in zijn buik, dat-ie lopen kan, net als ik. En als hij klaar is ga ik morgen met hem wandelen! jonge, jonge, wat zullen de mensen uit de buurt opkijken als ik met mijn Meccano-man over straat ga lopen. ja, dat doe ik! En ik heb nog koek en chocola over, ook.’ Hij haalde een grote plak chocola uit zijn zak en een halve koek, die hij zuinig had bewaard en begon hard aan zijn man te bouwen. Hij maakte eerst een vierkante buik van lange staven met een motor er binnenin en toen zette hij de benen en de armen er aan. Onder aan de benen schroefde hij voeten. Daar was hij een hele tijd mee bezig. juist toen hij de linker voet klaar had, hoorde hij zijn vader de trap op komen. Even later ging de deur open en zijn vader stak zijn hoofd naar binnen.
‘Ik ga uit; jij gaat wel om twaalf uur naar bed, hé?’
‘Dat heb ik beloofd, vader,’ zei Wouter. ‘Wel te rusten.’
Hij hoorde de voetstappen van zijn vader weggaan. Nu eerst proberen! Hij zette het stuk, dat hij klaar had, op de grond, ging er bij zitten en draaide de motor op.
‘Nou,’ zei Woutertje, ‘ik ben benieuwd of hij wandelt.’
Meteen liet hij zijn Meccano-man los. Het ging prachtig! De motor snorde en de buik met de twee benen er onder stapte over het zeil en het karpet heen en botste met een klap tegen de houten onderkant van Woutertje’s bed aan.
‘Gossie!’ zei Woutertje. ‘Dat gaat prachtig. Weet je wat ik doen moest? Een broek pakken van mijn broertje en die mijn Meccano-man aantrekken als hij klaar is!’
Hij trok zijn schoenen uit, liep op zijn kousentenen de gang over en deed héél voorzichtig de deur open van de kamer waar zijn kleine broertje sliep. Licht aandraaien durfde hij niet. Hij hoorde zijn broertje in het donker ademhalen. Hij pakte de broek van de stoel naast het kleine bedje en sloop terug naar zijn eigen kamertje. Zo! Dat was gebeurd!
In een ommezien had hij zijn halve Meccano-man de broek aangetrokken. Die paste nog óók! Woutertje glom van plezier, zette zijn halve man weer midden op de vloer en maakte de rem van de motor los. De Meccano-man begon de kamer door te wandelen, zijn ijzeren benen hoog optillend. Het was zo’n raar gezicht, dat Woutertje hard begon te lachen en zijn gezicht in het kussen van het bed duwde om niemand wakker te maken. Toen hoorde hij ineens een bons. Hij keek op. De broek van de Meccano-man was afgezakt, over zijn ijzeren knieën gegleden... en de Meccano-man was gestruikeld. Hij lag op zijn kant op de grond en zijn benen gingen heen en weer in de lucht.
‘Ho-ho,’ zei Woutertje, pakte hem op en zette de rem vast. ‘Dat gaat niet. Ik moet zijn broek vastzetten.’
De bretels lagen natuurlijk nog op de stoel bij zijn broertje, maar Woutertje voelde er niets voor om wéér een keer de gang over te sluipen.
‘Nee,’ dacht Woutertje, ‘ik kan het veel beter doen met een schroefje. Het is nu toch eenmaal een Meccano-man.’
Hij maakte een klein gaatje, dat je bijna niet zien kon, in de achterkant van de rand van de broek, hees de broek op en maakte die aan de Meccano-man vast met een schroefje en een moertje.
‘En nou eerst afmaken,’ zei Woutertje.
Hij beet een stuk van zijn koek af en begon met nieuwe moed. Hij wilde zijn Meccano-man een hoofd geven, dat op de hals draaien kon en ook ja-en-nee knikken, en armen die heen en weer konden zwaaien. Hij werkte hard en af en toe keek hij op naar de grote, volle maan, die door het raam heen op hem neer scheen. Het was precies half twaalf toen hij het laatste schroefje vast draaide en de schroevendraaier neerlegde. Het was een heel echt gezicht... maar hij moest toch eigenlijk iets op zijn hoofd hebben. Zo’n vierkant Meccano-hoofd met gaatjes, zonder haar, dat ging toch eigenlijk niet. Woutertje dacht even na, nam toen een handdoek en draaide die als een tulband om het blinkende hoofd.
‘Zo,’ zei Woutertje trots, ‘en nou opdraaien.’
Hij haalde de motorsleutel uit zijn zak, duwde de broek van de Meccano-man een stukje omlaag en draaide hem op. Met een licht gesnor wandelde de ijzeren man over het vloerkleed. Hij was een hoofd kleiner dan Woutertje - zowat net zo groot als Woutertje’s broertje. Wouter pakte hem bij een van zijn ijzeren handen en wandelde met hem .de kamer door.
‘Het is warempel net een echte vent,’ zei Wouter. ‘Wat zal ik dáár morgen een pret mee hebben:
Hij zette de man stop en liet hem tegen de muur zitten. Toen keek hij op de klok. Het was kwart voor twaalf.
‘Hemel,’ zei Woutertje en krabde zijn hoofd. ‘Ik moet eigenlijk naar bed.’ Hij dacht na, brak onderwijl een stuk chocola af en keek naar zijn Meccano-man. De ijzeren mond van de Meccano-man hing half open. Hij zag er precies uit of hij een stukje chocola wilde hebben.
‘Wie wandelt moet ook eten,’ zei Woutertje, pakte hem op en zette hem op de tafel voor het raam. De Meccano-man zat daar in het licht van .de volle maan, tussen de schroefjes, de moertjes en de wieltjes van de speelgoed-doos.
‘Neem een hapje chocola,’ zei Woutertje, brak een stukje af en stopte het in de open mond van de Meccano-man. En toen keek hij zowat de ogen uit zijn hoofd. Want de Meccano-man begon ineens te kauwen! En de motor liep .niet eens! Toen zei de Meccano-man onverwacht:

‘Dank je wel. Hoe heet je?’
Woutertje zat hem even met open mond aan te kijken.
‘Ik?... Ik heet Woutertje. Woutertje Wipneus: ‘
De Meccano-man keek hem nadenkend aan:
‘Woutertje Wipneus, hé? Dat is een hele goeie naam.’
Hij draaide zijn hoofd heen en weer en zei dan:
‘In mijn nek heb je een schroefje veel te strak gedraaid; dit doet pijn in mijn hals als ik mijn hoofd draai. Hier!’
Woutertje sprong op. De Meccano-man wees het schroefje aan en Woutertje draaide het wat losser.
‘Zó goed?’
De Meccano-man draaide zijn hoofd heen en weer en knikte tevreden. Dan stond hij op, midden op de tafel en trok een been op:
‘Ik moet een spuitje olie in mijn knieën hebben, ook. Het is net of ik stijve knieën heb als ik loop.’
Woutertje nam zijn oliespuitje en smeerde de knieën:
‘Nog meer niet in orde?’
De Meccano-man schudde het hoofd en ging weer zitten.
‘Nee... je hebt mij heel goed in elkaar gezet - dat moet ik zeggen. En een goede broek heb je mij ook aangetrokken. Maar die idiote doek moet van mijn hoofd af.’
Hij trok de handdoek van zijn hoofd af en zat daar met zijn kaal ijzeren Meccano-hoofd, dat blonk in het maanlicht.
‘Idioot!’ zei Woutertje boos. ‘Nou zit je met een kaal ijzeren hoofd in de maneschijn.’
‘Moet ik toch weten, zeker,’ antwoordde de Meccano-man. ‘Ik vind een glad ijzeren hoofd heel wat mooier dan dat rare touw op dat hoofd van jou. Waar is dit goed voor?’
Woutertje voelde op zijn hoofd:
‘Dat is geen touw; dat is haar,’ zei hij kwaad.
‘O, is dat haar!’ snoof de Meccano-man. ‘Nou, ik vind het maar raar. Wat doe je er mee? De vloer aanvegen? Je ziet er uit als een rondwandelende kwast, met dat haar op je hoofd. Nee; dit is veel beter.’
Hij voelde over zijn glad ijzeren hoofd en keek heel tevreden. Woutertje keek hem nog steeds boos aan.
‘Ik vind dat je maar een heel grote mond hebt. Je bent ondankbaar. Ik heb je helemaal in elkaar gezet en als je niet beleefder wordt, schroef ik je kop er weer af.’
Hij pakte zijn schroevendraaier op en stak zijn handen uit, maar de Meccano-man begon zó vreselijk te schreeuwen, dat Woutertje hem gauw weer neerzette, bang dat zijn broertje wakker zou worden.
‘Zo,’ zei hij. ‘En nu geen praatjes meer. Nu ga ik je een paar dingen vragen: Hoe komt het dat je ineens levend bent geworden?’
De Meccano-man lachte. Het was een rare lach, want zijn ijzeren gezicht kon niet echt lachen, zoals bij mensen.
‘Ha-ha-ha,’ zei hij alleen maar. ‘Dat is een reusachtig geluk geweest, Woutertje. Het is met ons, Meccano-mannen, zo: er is maar één manier om ons levend te krijgen. Dan moeten wij op de 29ste Februari, als het volle maan is, met onze rug naar het maanlicht worden gezet en een stukje chocola te eten krijgen. En dat is net allemaal uitgekomen:
Het was een poosje stil en Woutertje zat diep na te denken.
‘Het gebeurt maar één keer in de vier jaar, dat Februari 29 dagen heeft,’ zei hij. ‘En dan moet het toevallig nét op die 29ste Februari volle maan zijn!... Goeie... dat gebeurt bijna nóóit.’
‘Juist,’ knikte de Meccano-man, ‘en dan moet er toevallig net iemand zijn, die een man bouwt van een Meccano-doos en die man met zijn rug naar de maan voor een raar: in het maanlicht zet! Dat gebeurt óók bijna nooit, want in Februari, als de lucht, helder is en de maan schijnt, is het natuurlijk koud en de mensen hebben dan de gordijnen dicht. En dàn moet nog iemand me een stukje chocola voeren... Wie dóét dat nou?’
‘Ik,’ zei Woutertje. ‘Dat heb ik gedaan. En ik zie nou ook, dat je wel héél erg blij mag zijn, dat ik je een stukje chocola heb gegeven.’
‘Heus,’ knikte de Meccano-man. ‘Dat ben ik ook. Waaratje. Je weet niet half hoe ik in angst zat, toen ik je die chocola zag eten. Ik was doodsbang, dat je er niet aan denken zou, mij óók een stukje te geven. Dan was ik nooit levend geworden. Goed. Jij hebt mij geholpen, nu zal ik jóu een plezier doen. Ik zal je wat vertellen: Ik, als Meccano-man, weet natuurlijk een heleboel van Meccano-dingen af. Heb je zin om mee een reis te maken door de lucht?’
Woutertje’s mond zakte van verbazing open:
‘Ja... allicht! Ik heb altijd graag een reis door de lucht willen maken. Maar hoe wou je dat doen? Daar moet je een vliegtuig voor hebben!’
De Meccano-man lachte:
‘Je kunt toch een vliegtuig bouwen van je Meccano-doos! En een gróót vliegtuig ook! Met zo’n grote doos! We moeten alleen karton hebben voor de vleugels.’
Woutertje vloog op en haalde van onder zijn bed een grote kartonnen doos te voorschijn, waarin hij zijn kleurpotloden en leesboeken bewaarde.
‘Die is prachtig,’ zei de Meccano-man.
Woutertje schrok ineens:
‘O, hemeltje - ik heb geen motor meer:
De Meccano-man lachte:
‘Ik heb er een in mijn buik. Ik ben nu levend en die motor is niet meer nodig. Haal ’m er maar uit. Maar voorzichtig, dat je me geen pijn doet:
Hij ging plat op zijn rug op de tafel liggen. Woutertje schroefde een paar stangen los, haalde heel voorzichtig de motor er uit, en schroefde de stangen weer goed vast. De Meccano-man sprong overeind en zwaaide met zijn armen.
‘Hé, ik voel me heel wat lekkerder zonder die zware motor in mijn buik. En nu als de weerga aan het werk. Ik zal je wel zeggen hoe je het doen moet’
Zij gingen aan het werk en Woutertje had nog nooit zo vlug iets in elkaar gezet. Hij hoefde niet te zoeken naar schroefjes, staven of wielen, want de Meccano-man reikte alles aan en zei precies hoe het in mekaar moest worden gezet. Hij vroeg aan Woutertje een potlood, klom langs een stoel naar beneden en tekende op de doos en op het deksel de stukken karton af, die in de ijzeren vliegtuigvleugels moesten worden gezet. Woutertje hoefde ze alleen maar langs de potloodstrepen uit te knippen. In een uur tijd waren ze klaar. Het was het grootste vliegtuig, dat Woutertje ooit had gebouwd. De vleugels raakten bijna de muren aan elke kant. Het is eigenlijk wel te begrijpen dat Woutertje er totaal niet meer aan dacht dat hij al lang in bed had moeten liggen.
‘Wat nou?’ vroeg Woutertje.
‘Naar buiten,’ zei de Meccano-man. ‘Doe de deuren open. Maar kleed je eerst warm aan, want het zal wel koud zijn.’
‘Verdikke - ja,’ zei Woutertje, trok zijn klerenkast open en deed twee truien over elkaar aan. Toen draaide hij een hele dikke witte das om zijn hals en zette een sportpet op. Hij trok handschoenen aan en stopte de rest van zijn chocola en koek in de zakken van zijn windjack. De Meccano-man keek nieuwsgierig toe:
‘Ben je onder de hand klaar?’ vroeg hij. ‘Zo meteen kun je je niet meer bewegen van de truien. Je lijkt wel een opgestopte worst.’
‘En jij een blikken dominee,’ zei Woutertje. ‘IJzeren Hein!...Blikken Tinus! Je hebt nog niet eens een naam! Ik kan je toch niet Meccano-man blijven noemen.’
‘Meccano is onze achternaam,’ zei de Meccano-man.
‘Prachtig, dan ben je van nu af aan Mac Meccano. Nee, dat klinkt niet goed. ‘Meccano-Mac’! Dat klinkt beter. Aangenaam met je kennis te maken.’
Meccano-Mac stond naast het vliegtuig en keek Woutertje een beetje raar aan. Hij wist niet precies of hij zijn nieuwe naam nu aardig vond of niet. Hij mompelde een paar keer: ‘Meccano-Mac’.
Dan zei hij ineens:
‘Goed. Ik ben Meccano-Mac en nu gauw met het vliegtuig naar buiten!’
Woutertje deed voorzichtig de deuren naar het balcon open. Het was koud buiten. Alle sterren waren te zien en de maan was precies zuiver rond. In de tuinen beneden kon je alle bomen en struiken zien. Het leek bijna zo helder als overdag.
‘Prachtig vliegweer,’ zei Meccano-Mac. ‘Windt de motor maar op!’
Woutertje wond de motor op en zette hem daarna op de rem.
‘Nou op de rand van het balcon met dat vliegtuig’ zei Meccano-Mac.
Met zijn tweeën sjouwden zij de vliegmachine naar buiten. Woutertje droeg de voorkant en Meccano-Mac de staart. Zij zetten het vliegtuig met de wielen op de stenen balconrand.
‘Klim er in,’ beval Mac. ‘En zet de motor aan! Niet al te hard!’ Woutertje klom op de balconrand en van daar in de vliegmachine, trok aan een hefboom en de motor begon zachtjes te draaien. De schroef ging in het rond snorren. Woutertje keek een beetje angstig over de rand naar beneden. De tuin lag een heel eind beneden hem en als die vliegmachine het niet goed deed, kon hij een lelijke smak maken. Meccano-Mac zag het en zei:
‘Wees maar niet bang... of zal ik eerst alleen rondvliegen?’
Woutertje wilde ,niet laten zien, dat hij bang was:
‘Doe niet gek, natuurlijk niet. Gáán we nou of niet?’
Meccano-Mac klom snel op een stoel die nog op het balcon stond en vandaar op de rand. Hij stapte vóór in het toestel.
‘Klaar? Daar gaan we!’
Hij haalde de motorhefboom over. De schroef begon wild in het rond te draaien... de staart van het vliegtuig ging omhoog... dan reed het van de balconrand af en dook naar beneden.
‘Hoooo!’ gilde Woutertje. ‘Omhóóg!’
‘Kalm, kalm,’ riep Meccano-Mac. ‘Dat hoort zo.’
Het vliegtuig dook naar beneden tot het genoeg vaart had, suisde vlak over de toppen van de kleine bomen in de tuin en begon toen schuin omhoog te klimmen.
‘Hoera!’ riep Woutertje.
‘Nou zul je raar opkijken,’ zei Meccano-Mac, ‘Ik zal je in een land brengen, waar nog nooit een mens geweest is.’

De Grote en de Kleine Beer

Ze snorden nu al een heel eind boven de huizen van de stad. De koude wind blies Woutertje in zijn gezicht. Hij was blij, dat hij die truien en die dikke das had omgedaan. Mac stuurde het vliegtuig nog steiler naar boven.
‘Waar gaan we heen?’ vroeg Wouter.
‘Naar het Luchtkasteel,’ zei Mac.
‘En waar is dat?’ vroeg Woutertje verbaasd.
‘Achter de Melkweg. ja, dat kun je van de aarde af niet zien. Het ligt achter de Maan. Alleen wij kunnen er komen. jij zult de eerste mens zijn, die er heen mag.’
‘Da’s niet mis,’ zei Woutertje.
‘Hou je vast,’ zei Mac, ‘ik ga harder.’
Het snorren van het vliegtuig werd een hard gebrom. Ze stoven vooruit en de wind blies zo hard, dat Woutertje bang was, dat zijn oren van zijn hoofd af zouden waaien. Maar na een tijdje werd het gebrom van de motor minder hard.
‘We moeten opwinden, Woutertje,’ zei Mac. ‘Kun jij er bij?’
Woutertje moest zich helemaal uit het vliegtuig buigen, en was eigenlijk vreselijk bang er uit te vallen, maar hij zei tegen Meccano-Mac dat het best ging.
‘Mooi,’ zei Meccano-Mac. ‘Dan kun jij de motor steeds opgewonden houden, dan kan ik blijven sturen.’
Nadat Woutertje .nog een paar keer had opgewonden begon hij er aan te wennen en ten slotte vond hij het helemaal niet griezelig meer. Eigenlijk was het wel grappig om af en toe alles op zijn kop te zien. En ze vlogen maar door. De Maan, die van een afstand er zo mooi, wit en rond uitzag, bleef nu even mooi rond, maar hij was niet mooi wit meer. Er waren bergen en zeeën en vlekken op te zien, en hij was ook veel groter. De lucht was erg helder en de sterren stonden overal om hem heen. Woutertje keek naar beneden, over de rand van het toestel. De aarde onder hem, waar ze vandaan waren gekomen was een grote donkere bal met een heleboel lichtjes er op van straatlantaarns en rijdende auto’s.
‘Daar komt de Melkweg!’ riep Meccano-Mac. ‘We kunnen hier uitstappen en de motor oliën:
Met een schok kwam de vliegmachine op iets hards terecht, rolde er zachtjes over verder en stopte dan. Mac sprong er uit. Woutertje keek eerst over de rand en zag de mooiste weg die hij ooit gezien had. Het leek wel of het vliegtuig op een straat stond, die gemaakt was van stukjes glas, diamant en kristal en al die stukjes schitterden en blonken in het licht van de Maan. Overal rondom hem stonden grote en kleine sterren met vijf en met zes punten. Af en toe gingen ze aan en uit. De Maan was zo groot als een luchtballon en leek zo dichtbij dat Woutertje hem kon pakken. Maar dat was niet waar, dat wist hij wel. De Maan was veel en veel groter. Meccano-Mac was bezig met het oliespuitje de motor te smeren.
Woutertje liep om het vliegtuig heen. In de verte maakte de Melkweg een grote bocht. Die bocht kon je van de aarde af ook zien. Langs de Melkweg stond een klein, laag hekje. Er stond ook een kilometerpaal met een bord, dat zei:

A.N.W.B.

NAAR HET LUCHTKASTEEL

3581 Kilometer

‘Alsjeblief!’ zei Woutertje geschrokken. Dat was nog een héél eind. Hij liep naar Meccano-Mac toe.
‘Hé, Mac. Luister. Is het nog zó ver naar het Luchtkasteel?’ Mac legde het spuitje weer in de vliegmachine.
‘Maak je niet bang. We gaan onderweg nog wat warms drinken in de Grote Beer. Die ligt aan de Koffieweg. En in een vliegtuig ben je er zo!’
Zij stegen op en vlogen met een reuze vaart over de Melkweg heen. De kilometerpaaltjes flitsten voorbij. Ze vlogen een hele tijd en Woutertje kreeg het erg koud. Toen zette Mac de motor weer af en wees naar beneden.
In het licht van de Maan zag Woutertje dat de blinkende Melkweg onder hem drie kleine zijwegen had. Zij maakten een bocht en daalden op de brede Melkweg. Langs de weg stond een klein huisje. Het was niet van hout, maar van een gladde, wittig-blauwe steen.
‘Waar is dat huis van gebouwd?’ vroeg Woutertje. ‘Wat is dat voor steen?’
‘Maansteen,’ antwoordde Mac. ‘Maansteen kun je halen op de Maan zoveel je wil. Daar heeft de Grote Beer het ook gekregen.’
‘Gossie - kun je dan op de Maan komen met een wagen?’ vroeg Woutertje.
‘Natuurlijk,’ zei Mac. ‘Dat weten jullie op de aarde allemaal niet. Je rijdt de Melkweg op tot hier, en dan neem je die smalle zijweg daar rechts. Dat is de Holle Weg; die heet zo, omdat Vrouw Holle er woont. En kom nou mee, want ik heb zin in iets warms.’
Zij liepen naar het huis van maansteen toe. Een deur was er niet. Het was binnen precies even koud als buiten. Toen keek Woutertje naar beneden en hij schrok zich een aap. Die vloer was van glas: je kon er dwars doorheen kijken tot aan de aarde toe. En vlak onder dat glas hingen zeven grote sterren: de zeven sterren van de Grote Beer.
‘Ik dacht dat ik naar beneden zou vallen; hijgde Woutertje geschrokken.
‘Je moet hier niet denken,’ zei Meccano-Mac. ‘Dat doen wij hier ook niet: Hij begon te roepen: ‘Beer! Beer! - Kom uit!’
Met een vervaarlijk gegrom kwam een reusachtige witte ijsbeer uit een hoek op hen afgestoven.
‘Koffie!’ bestelde Meccano-Mac.
De Grote Beer wees met een logge poot op Woutertje.
‘Wie is dat?’
Meccano-Mac antwoordde bars:
‘Gaat je niets aan.’
‘O, dan is het goed,’ bromde de Grote Beer. ‘Ik dacht dat het me wat aanging.’ Hij ging achter de tafel op de glazen vloer liggen en sliep meteen in.
‘Wat doet-ie gek,’ fluisterde Woutertje tegen Mac. ‘Is-ie ziek?’
Meccano-Mac schudde zijn ijzeren hoofd:

‘Welnee. Hij doet altijd zo gek, maar ik krijg hem wel wakker!’ -Hij riep: ‘Daar komt de Kleine Beer aan!’
De Grote Beer vloog overeind, stoof naar de deur en begon de Melkweg op en af te kijken. Er was niets te zien, dus hij sjokte terug en gromde tegen Wouter:
‘Zie jij een Kleine Beer?’
Woutertje antwoordde geschrokken:
‘Ikke? Nee, hoor. Alleen maar een hele grote.’
De Grote Beer ging gerustgesteld weer liggen:
‘O, dan is het goed. Ik dacht dat iemand de Kleine Beer zag.’ Meccano-Mac zuchtte:
‘Zo schieten we niet hard op. We zullen zelf koffie moeten nemen.’
Langs de ene maanstenen muur was een buffet met een glimmende, koperen koffiekan. Meccano-Mac tilde het deksel op en rook er aan.
‘Ha... Koffie!’
Er naast stond een stapel koffiekoppen. Mac gaf er twee aan Woutertje en pakte de kan beet. Maar de kan wilde niet van het buffet af.
‘Hij zit vast,’ zei Mac, en trok er aan.
De kan, met het hele buffet er aan vast, kiepte voorover. De koffie spoot uit de tuit en de stapel koffiekoppen kletterde op de glazen vloer. Een paar vielen kapot. De Grote Beer vloog overeind:
‘Wie is er aan mijn koffiekoppen geweest?’
‘Niemand,’ antwoordde Woutertje bibberend.
‘Grote Beer!’ zei Mac boos. ‘Het is hier een rommelboel. Waarom laat je al die koffiekoppen op de grond liggen?’
De Grote Beer keek hem aan: ‘Heb jij wel eens koffiekoppen op het plafond zien liggen?’
‘Nooit,’ zei Mac.
‘Alleen theekoppen,’ zei Woutertje brutaal.
De Grote Beer keek hem aan en bromde goedkeurend.
‘Met jou kan ik praten. jij bent een aardig jongetje. jij krijgt koffie.’
Hij raapte een kop van de grond op, trok het buffet met de kan er op vast, scheef tot de koffie uit de tuit liep en hield zijn kop onder de straal. Maar dat hielp niet veel, want de bodem was uit de kop gevallen en het stroomde er even hard onderuit als het er boven in kwam. De Grote Beer schudde zijn hoofd:
‘Jonge jonge, wat een grote koppen zijn dat. Ze komen gewoon niet vol:
Woutertje hield gauw zijn eigen kop onder die van de Grote Beer, proefde de koffie en trok een lelijk gezicht.
‘Het is niet eens lekker,’ zei hij boos. ‘Ik ga weg. Dag, Grote Beer!’
‘Wat!’ riep de Grote Beer. ‘Ga je nu al weg!’
Meccano-Mac zette zijn kop met een klap op het buffet.
‘Ja, we gaan weg.’
‘Oh,’ bromde de Beer. ‘Dan is het goed. Ik was bang dat je wegging. Ik ben niet graag alleen.’
Hij plofte neer achter het buffet en sliep meteen in. Mac ging met Woutertje weer naar buiten en liep een eindje de Melkweg op om een wegwijzer te zoeken. A1 gauw vonden ze er een. Er stond op:

KLEINE BEER - VROUW HOLLE - WEERHUISJE -
WEG NAAR DE MAAN - LUCHTKASTEEL -
KOFFIEWEG

‘Hier houdt de Melkweg op,’ legde Mac uit. ‘En daar begint de Koffieweg.’ Woutertje proefde nog steeds de vieze koffie van de Grote Beer.
‘Zeg, Mac - ik hoop .dat de Kleine Beer wat beters te drinken heeft dan de Grote Beer. Dat was niet lekker en ik heb het koud ook:
Zij klommen in de vliegmachine en stegen op. De Grote Beer werd wakker van het lawaai en rende naar bulten om naar hen te zwaaien met een witte poot. Het was helemaal niet ver naar de Kleine Beer. Deze keer daalde de vliegmachine niet op een mooi witte Melkweg, maar op een weg van bruinzwarte rommel. Woutertje stapte uit en stampte op de grond.
‘Waar is deze weg van gemaakt?’
Meccano-Mac keek naar beneden:
‘Dat is oud koffiedik uit de ketels van de Grote en de Kleine Beer. Die maken al net zolang koffie als de sterren oud zijn, denk daaraan.’
Woutertje wandelde om de vliegmachine heen en zag naast de weg een klein huisje en een heel groot reclamebord, waarop met lichtgevende verf geschreven stond:

Dit is café de Kleine Beer!
Kom er eens en je komt nooit meer.

Daaronder stond een lijst van alles wat er te koop was:

Maanzaadkoeken | 10 pinkies
Gevulde Sterren | 5 pinkies
Kop Berenkoffie | 5 pinkies
Kleintje koffie Kleine Beer | 4 pinkies
Kleine Beertjes | 2 ½ pinkies

Woutertje knikte:
‘Het ziet er hier een beetje beter uit. De Kleine Beer is zowaar nog wakker ook.’

Het huis van de Kleine Beer was lang en heel laag. Het Kleine Beertje stond zelf in de open deur en wreef zich blij in zijn voorpootjes. Hij was niet wit, zoals de Grote Beer, maar net zo donkerbruin als het koffiedik van de Koffieweg.
Maar hij had een lief snoetje met kraaloogjes; net als een Teddybeer.
`Welkom, welkom!’ riep hij en danste op en neer van blijdschap. Hij was zo klein dat hij net met zijn kop tot aan Woutertje’s elleboog kwam.
`Dat is nou allemaal heel aardig,’ zei Woutertje korzelig. `Maar hoe kàn ik nou binnenkomen? Dat deurtje is te klein.’
‘Nietwaar, nietwaar,’ riep het Kleine Beertje. ‘je kunt er door kruipen.’
Woutertje antwoordde boos:
`Wat is dat nou voor onzin! Ik wil een kop koffie drinken. Moet ik daarvoor op mijn buik naar binnen kruipen? Waarom bouw je je café niet wat groter?’
‘Als ik het groter maak kan ik nergens bij,’ klaagde de Kleine Beer.
`Maar je kunt je deur toch groter maken!’ - Wouter lag op zijn knieën voor het gat van de deur en praatte er doorheen tegen de Kleine Beer, die al binnen was. De Kleine Beer schudde zijn kopje:
‘O, nee. Dat doe ik niet. Want dan kan de Grote Beer door het gat heen en eet mij op.’
‘Goed,’ zei Woutertje en ging op zijn buik liggen. ‘Dat is wat anders. Dat wist ik niet. Hier kom ik:
Meccano-Mac kroop achter hem aan. Hij rammelde vreselijk met zijn ijzeren handen en knieën op de glazen vloer. Binnen wou Woutertje opstaan, maar hij bonsde met zijn hoofd tegen het dak, dat het hele huisje er van dreunde. Het huis van de Kleine Beer was zo laag, dat je er alleen maar op de vloer kon zitten. Meccano-Mac was kleiner dan Wouter, maar ook die kon alleen maar krom staan en ging op de vloer zitten, want ook de stoeltjes waren veel te klein voor hem.
‘En wat willen de Heren drinken?’ vroeg de Kleine Beer.
`Hete koffie,’ zeiden Mac en Wouter tegelijk.
De Kleine Beer nam twee kopjes, zo groot als een vingerhoed, goot er uit een klein kannetje koffie in en gaf ieder een kopje. Woutertje keek naar zijn heel klein kopje met zo’n raar gezicht, dat Mac begon te lachen.
‘Is dit een koffiekop of een vingerhoed?’ vroeg hij.
`Een flinke kop,’ zei de Kleine Beer.
Wouter zette zijn heel kleine kopje op de glazen vloer:
‘Geef mij .dan maar een soepterrien vol koffie.’
De Kleine Beer keek hem bezorgd aan:
‘Een soepterrien vol? Dat kost héél veel geld: ‘
Wouter had over betalen nog helemaal niet nagedacht. Buiten op het bord stond, dat een kop koffie 5 pinkies kostte. Hij vroeg aan Mac:
`Zeg... hoeveel is een pinkie en heb jij geld bij je?’
`Een pinkie is zowat net zoveel als een gulden in Holland.’ Woutertje gaf een schreeuw van schrik:
‘Alles wat ik bij me heb is mijn zakgeld: twee kwartjes.’ De Kleine Beer schoot op hem af, pakte het kleine kopje koffie weg en riep boos:
‘Geef me mijn koffie terug! Hoe durven jullie hier binnen te komen zonder geld voor mijn heerlijke koffie?’
‘Poeh!’ zei Wouter. ‘Het is natuurlijk vieze koffie, net als bij de Grote Beer. Die was ook niet te drinken.’
Het Kleine Beertje riep boos terug: ‘Mijn koffie is véél beter .dan die van de Grote Beer. Daarom probeert de Grote Beer altijd, mij te pakken te krijgen. Hij wil dat ik hem vertel hoe ik zo lekker koffie zet: - Hij pakte het kopje koffie dat hij net van Wouter had afgenomen.
‘Hier. Probeer deze koffie. Ik wil er niet eens geld voor hebben. Je krijgt hem voor niets, om te proeven. Maar ik wil dat je mijn koffie beter vindt dan die van de Grote Beer.’
Woutertje pakte het heel kleine kopje en dronk het in één slok leeg. Hij proefde.
‘Gek Beertje!’ riep hij. ‘Het is helemaal geen koffie. Het is gewoon heet water!’
De Kleine Beer keek hem verschrikt aan, ging toen op een stoeltje in de hoek zitten en keek heel bedroefd:
‘O, nu heb ik vergeten de koffie er in te doen! O, wat ben ik toch een dom, klein beertje!’
‘Het is hier maar een rare boel,’ vond Wouter. ‘Blijf je daar nu bedroefd zitten kijken, of krijgen we nog koffie?’
‘Och, wat geeft het?’ zei de Kleine Beer triest. ‘Als ik koffie zet, kunnen jullie het toch niet betalen:
Toen werd Meccano-Mac ongeduldig en riep:
‘Loop naar de pomp, jullie met je koffie! Wij gaan verder!’
Zij kropen allebei door de kleine deur naar buiten en klommen weer in de vliegmachine. De Kleine Beer draafde achter hen aan en stond voor zijn huisje te huilen dat de tranen langs zijn bruine wangetjes liepen. Woutertje kreeg medelijden:
‘Hij is toch eigenlijk wel een lief beertje,’ zei hij. ‘Jammer dat hij zo dom is. Ik zal hem mijn twee kwartjes geven. ‘Klein Beertje,’ riep hij. ‘Kom eens hier.’
Het Kleine Beertje kwam aangedraafd, tranen blinkend in zijn oogjes.
Woutertje stak een arm buiten het vliegtuig.
‘Hier,’ zei hij en gaf het beertje de twee kwartjes en een stuk van de koek, die hij nog in zijn zak had. ‘Dit is mensenkoek en die is heel lekker. En twee kwartjes:
De Kleine Beer danste van plezier en wuifde met een heel klein zakdoekje tot zij hem niet meer zagen.
De Maan werd nu hoe langer hoe groter en de weg, waarboven zij vlogen, de bruine Koffieweg, maakte een wijde bocht, helemaal om de Maan heen. Meccano-Mac vloog precies boven die weg en ineens waren zij achter de Maan. Woutertje kon de aarde niet meer zien, want de Maan zat er nu tussen. Helemaal in de verte in de donkerblauwe lucht zag hij een prachtig wit kasteel.
Mac wees er naar:
‘Dáár heb je het Luchtkasteel!’
Toen begon de schroef van het vliegtuig langzamer te draaien. Ook de motor bromde niet meer zo hard.
‘Doe jij dat?’ vroeg Woutertje.
‘Ja’ zei Meccano-Mac droog.
Woutertje keek over de rand van het vliegtuig naar beneden.
‘Wat doen wij dan nou?’ vroeg hij bang.
‘Wij gaan landen op de Maan,’ zei Meccano-Mac. ‘Hou je vast.’
De neus van het vliegtuig dook naar beneden. De wind suisde langs de vleugels als een storm en Woutertje hield zijn handschoenen tegen zijn oren omdat hij bang was, dat die zouden bevriezen, zo koud was het daar boven in de lucht. De wind werd zo erg, dat hij zijn ogen dicht moest doen, zó’n vaart had het vliegtuig. Hij voelde hoe Meccano-Mac de vliegmachine in een grote bocht stuurde. Toen een harde bons.
‘We zijn er!’ riep Mac. ‘Op de Maan. Dat heb ik netjes gedaan.’

De Maan-Man

Woutertje deed zijn ogen open en keek rond. Alles om hem heen: de grond, de bomen, het gras: alles was blauw. De grond was donkerblauw en het gras lichtblauw. In de verte zag Woutertje donkerblauwe bergen en een eind verder was een prachtig lichtblauw water. Hij liep om het vliegtuig heen. De vliegmachine stond op een plat veld, dat helemaal was volgegroeid met heerlijk, zacht, lichtblauw gras.
Aan de rand van het blauwe grasveld, in de verte, lag een gek huis. Het was niet vierkant, net zoals de mensenhuizen, maar rond: net zo rond als een voetbal, alleen veel, groter natuurlijk. Het was ook helemaal blauw. Het had ronde ramen en daaruit kwam blauw licht. Zij liepen er heen.
‘Wat is dat voor een raar huis?’ vroeg Woutertje.
‘Daar woont het Mannetje-op-de-Maan in,’ zei Meccano-Mac. ‘Met zijn Vrouw-op-de-Maan en zijn Kindertjes-op-de-Maan. Kijk, daar komt hij!’
De ronde, blauwe bal was zo groot als een mensenhuis en onderin was een ronde deur, net als een groot rond gat. Daaruit kwam een mannetje, maar o, zo een raar mannetje! Hij had een ontzaglijk groot hoofd, dat helemaal blauw was, een heel klein buikje en hele kleine armpjes en beentjes. Het was een wonder dat hij op die kleine beentjes kon blijven staan. Met zijn korte armpjes wuifde hij naar hen.
‘Hij mag wel oppassen,’ zei Woutertje. ‘Als er een zacht windje komt, waait hij om en dan rolt hij gewoon weg:
‘Het waait hier nooit,’ zei Mac. ‘Ze weten niet eens wat waaien is. Die gewone mensendingen moet je hier uit je hoofd zetten. Alles is hier anders dan bij jullie mensen.’
‘Ja, dat zie ik!’ zei Woutertje.
Toen was het Mannetje-op-de-Maan vlakbij. Hij bleef stil staan. Het lopen met die korte beentjes en dat grote, zware hoofd scheen hem erg moe te maken. Hij hijgde en blies en toen hij wat zei, praatte hij met een hoge, rare piepstem.
‘Dag, dag,’ piepte hij. ‘Goeie dag. Waar komen jullie vandaan?’
‘Van de Aarde,’ vertelde Woutertje. ‘Mag ik mij voorstellen? Ik ben Wouter Wipneus en dit is Meccano-Mac.’
Zij maakten allebei een diepe buiging, maar Meccano-Macs ijzeren rug piepte geweldig, toen hij boog. ‘Piep’, zei zijn rug.
‘Pardon, ik verstond u niet,’ piepte de Man-op-de-Maan.
‘Ik zei niets,’ zei Meccano-Mac.
‘Waarom niet?’ vroeg de Man-op-de-Maan met zijn piepstem, ‘het is onbeleefd om niets te zeggen:
‘Ik ben nooit onbeleefd,’ zei Meccano-Mac.
‘Waarom niet?’ vroeg de Maan-Man. ‘Iedereen is zo nu en dan wel eens onbeleefd.’
Daar wist Mac helemaal geen antwoord op te geven. Woutertje vond dat de Maan-Man er maar dom uitzag, met dat grote ronde hoofd en die piepstem. En hij was ook wat ongeduldig geworden door al die domme vragen.
‘Hebt u altijd een volle-Maan-gezicht?’ vroeg Woutertje. ‘Of ook wel eens een halve-Maan-gezicht?’
‘Ja,’ piepte de Maan-Man. ‘Als ik kiespijn heb. Dan wordt mijn ene wang helemaal dun:
‘Gossie,’ zei Woutertje. ‘Bij ons mensen wordt een wang helemaal dik als je kiespijn hebt’
De Maan-Man dacht daar een hele tijd over na en piepte:
‘Wat komen jullie doen?’
‘Onze motor smeren en opdraaien en nakijken,’ zei Meccano-Mac. ‘We moeten verder naar het Luchtkasteel.’
‘O, wat een bof,’ piepte de Maan-Man. ‘Kunnen jullie een boodschap voor me meenemen?’
‘Natuurlijk,’ zei Mac.
‘Kom dan eerst binnen en drink een glas melk,’ piepte de Maan-Man. ‘Dan maakt mijn vrouw intussen de boodschap klaar.’
Hij draaide zich om en liep op zijn ronde huis af. Toen zij hem achterna gingen, piepten de knieën van Meccano-Mac onder het lopen en elke keer als zijn knie `piep’ zei, draaide de Maan-Man zich om en piepte:
`Pardon? Zei u iets?’
En dan antwoordde Meccano-Mac:
`Nee, ik zei niets, jandorie.’
Weer stonden ze alle drie stil en maakten ruzie en al de tijd dat ze ruzie maakten en niet liepen, was er geen gepiep. Toen de Maan-Man gekalmeerd was, liepen ze weer door. Het gepiep begon weer en de Man-op-de-Maan draaide zich om en piepte woedend:
`Zie je wel! Daar praat je wéér!’
Dat begon Woutertje te vervelen, want hij had zin in melk en zo schoten ze niet op. Hij pakte de Maan-Man bij een van zijn dunne armpjes en riep:
‘Meccano-Mac hier práát niet - hij piept!’
‘En waarom praat hij niet?’ vroeg de Maan-Man. `Hij praat wèl? Hij maakt zelfs ruzie met me!’
`Goed,’ zei Woutertje. ‘Goed! Maar luister dan.’
Hij bukte zich, pakte ten been van Meccano-Mac, tilde het op en bewoog het heen en weer.
`Piep, Piep,’ zei de ijzeren knie.
‘Hoor je nou?’ vroeg Woutertje.
De Maan-Man keek verbaasd:
‘Waarom praat jij met je knie?’ piepte hij.
`Ik praat niet met mijn knie!’ schreeuwde Meccano-Mac boos. Woutertje bewoog het been heen en weer. De knie piepte. ‘Nu praat je wéér met je knie!’ piepte de Maan-Man.
‘Dat is geen praten, dat is piepen!’ brulde Meccano-Mac.
‘Wou jij soms beweren, dat ik piepte?’ piepte de Maan-Man.
Meccano-Mac was nu zo kwaad, dat hij helemaal niets meer kon zeggen. Hij sprong van kwaadheid op en neer op de grond en zijn benen piepten dat het een aard was. De Maan-Man piepte terug en alles bij elkaar was het een gepiep waar Woutertje bijna gek van werd.
`Hou op, hou op,’ riep hij uit, met zijn handen tegen zijn oren. ‘Laten we naar binnen gaan.’
Maar hij snapte heel goed, dat de herrie opnieuw zou gaan beginnen als Mac weer begon te lopen met zijn ijzeren piepknieën en daarom zei hij:
`Gauw, Mac... Ga op mijn rug zitten! Dan piep je ten minste niet.’
Hij nam Meccano-Mac op zijn rug en zo wandelden ze achter de Maan-Man naar het grote ronde huis toe. Maar voor ze er waren kwam er weer iemand met een rond, blauw hoofd uit de ronde deur te voorschijn. Het was de Maan-Vrouw en ze piepte nog harder dan haar Maan-Man.
‘O, o, o,’ piepte ze. ‘Wat is dat voor iets raars dat daar aankomt? Het heeft twee hoofden en vier armen, en maar twee benen.’
Meccano-Mac, die op Woutertje’s rug zat, maakte een buiging en nam Woutertje’s pet af.
‘Goeden dag, geachte Maan-Vrouw.’
`O, o,’ piepte de Maan-Vrouw. `Kijk eens wat raar! Hij heeft twee hoofden, maar één er van is helemaal kaal... het bovenste. Het onderste heeft nog allemaal haar. Hoe komt dat?’
`Omdat ik alleen met mijn bovenste hoofd nadenk,’ zei Woutertje ondeugend. ‘Mijn onderste hoofd is voor de mooiigheid:
De Maan-Man keek hem streng aan:
‘Houden jullie mijn vrouw niet voor de gek!’ zei hij. ‘Het is niet één man, vrouw - het zijn er twee, maar de één zit op de ander zijn rug:
‘Maar waarom?’ vroeg zijn vrouw.
Dat kon Woutertje natuurlijk moeilijk zeggen, want dan zou de herrie over het piepen weer opnieuw beginnen.
‘Hij is een beetje ziek,’ antwoordde hij, ten laatste.
‘O,’ zei de Maan-Vrouw. ‘Hoe akelig. En zijn jullie helemaal van de Aarde afgekomen in dat vliegtuig? Kom dan maar gauw binnen:
De arme Mac liep vlug naar een stoel en ging er in zitten. Toen ging Woutertje naar binnen en daarna de Maan-Man en de Maan-Vrouw. Er waren twee Maan-kinderen, ,die rondliepen in korte blauwe broekjes. Een derde Maan-kind lag in een bedje. Het bed was net een halve sinaasappel, helemaal rond en blauw van kleur. De tafel was rond. De stoelen hadden ronde ruggen en zittingen. De hele kamer was rond en de ramen waren rond. En alles was blauw. Maar het gekste vond Woutertje een kalender: een grote, ronde kalender. Die was heel anders dan de kalenders die ze bij de mensen hadden. Op het bovenste ronde blaadje stond:

MAANDAG
2.741-382

Woutertje snapte er niets van en tilde het volgende blaadje op.
Daar stond op:

MAANDAG
2.741-383

De Maan-Man zag hem met de kalender bezig en kwam op hem af.
‘Mooie kalender, hé?’ piepte hij.
‘Ik snap het niet,’ zei Woutertje. ‘Het is allemaal Maandag.’
‘Ja, natuurlijk,’ zei de Maan-Man. ‘Wat dacht je dan? Het is altijd Maandag hier. De eerste dag dat de Maan bestond was Maandag nummer één en toen kwam Maandag nummer twee, en toen drie, en toen vier, en toen vijf en toen zes... en...’
‘En toen zeven, en toen acht,’ zei Woutertje, ‘en toen negen en toen tien...’
De Maan-Man keek hem verbaasd aan:
‘Jij bent hier heel goed bekend,’ zei hij.
‘Dat heb ik op school geleerd,’ verzekerde Woutertje, ‘maar bij ons op de Aarde hebben we véél meer dagen. Niet alleen Maandag, maar nog zes andere: Dins-dag, Woens-dag...
De Maan-Man keek hem verbaasd aan en begon toen heel gek en hoog te lachen:
‘Hihihihihi! Kom eens hier, vrouw. Moet je horen! Die gekke mensen op de Aarde hebben heel andere dagen dan wij:
‘Wat?’ piepte zijn vrouw. ‘Niet alleen Maandag? Hebben jullie dan een Aarde-dag? Dát zal het zijn! Een Aarde-dag, natuurlijk.’
‘Noem ze nog eens op?’ piepte de Maan-Man.
‘Maandag...’
‘Die is van ons!’ riep de Maan-Vrouw.
Woutertje wou hier ruzie over gaan maken, maar Meccano-Mac tilde een vinger op om hem te waarschuwen en Woutertje maakte geen ruzie.
‘Na Maandag komt Dinsdag,’ ging hij door.
‘Hihihihi,’ lachte de Maan-Vrouw. ‘Wat is nou Dins?’
‘En ze hebben nog een Woensdag ook,’ lachte de Maan-Man.
‘Dat is zeker de dag van Woens?’ gierde de Maan-Vrouw.
‘Wat is nou Woens?’ En alle Maan-kinderen begonnen te lachen. ‘Haha... Dins! Haha... Woens!’
‘We hebben ook nog een Zondag,’ vertelde Woutertje.
Nu lachten ze niet.
‘Zondag?’ vroeg de Maan-Man. ‘Hebben jullie een Zondag en een Maandag? Geen Sterredag? En geen Melkwegdag?’
‘Nee; maar wel een Donderdag,’ zei Woutertje. ‘Zeven dagen en die komen telkens weer terug.’
‘Dat kan nooit,’ zei de Maan-Vrouw. ‘Als een dag weg is komt-ie nóóit meer terug.’
‘En bij jullie dan?’ vroeg Woutertje. ‘Jullie Maandag komt elke dag terug:
‘Dat is niet waar,’ zei de Maan-Man. ‘Maandag is het hier altijd. Die gaat nooit weg en dus hoeft die ook niet terug te komen.’
‘Houden jullie nou alsjeblief op met praten,’ kreunde Meccano-Mac. ‘Ik dacht dat we een boodschap mee zouden krijgen voor het Luchtkasteel.’
‘Hemel, ja,’ zei de Maan-Man. ‘Willen jullie wat vis meenemen voor de Weerkoning?’
‘Best,’ knikte Meccano-Mac. Maanvis zeker?’
De Maan-Vrouw ging weg om de Maanvis te halen. De Maan-Man pakte een kan en gaf hen allebei een portie blauwe drank in een hol, rond ding, net als een holle kokosnoot; Woutertje keek een beetje raar naar de blauwe drank.
‘Wat is dit?’
‘Melk,’ antwoordde de Maan-Man. ‘Dat heb ik je toch al gezegd?’
‘Bij ons is dat wit,’ zei Wouter.
‘Wat is wit?’ vroeg de Maan-Man, die nooit van zijn leven iets wits gezien had.
‘Dat is een kleur,’ zei Woutertje korzelig. ‘Net als rood en groen en geel.’
‘Wat is groen?’ vroeg de Maan-Man, die nog nooit groen had gezien.
‘Dat,’ zei Woutertje en wees op zijn groene broek.
‘Dat heet niet groen; dat heet een broek,’ zei de Maan-Man. ‘Maar hij ziet er wel heel mooi uit’
‘Dat is nou een groene broek,’ legde Wouter uit. ‘En dat rare is de kleur.’
‘Vreselijk raar, die kleur,’ zei de Maan-Man. ‘Het doet pijn aan mijn ogen. Waar is het goed voor, al die rare kleuren? Geef mij maar gewoon blauw. Veel rustiger.’
Woutertje dronk zijn melk op. Het smaakte heel lekker.
‘Is dit van een koe?’ vroeg hij.
De Maan-Man keek hem verbaasd aan.
‘Natuurlijk. Wat dacht je dan? Van een olifant? We hebben hier koeien. Nooit gehoord van een maanziek kalf? O, zo. Eén van mijn kinderen daar is ook maanziek. Daar hebben we hier veel last van.’
‘Bij ons op de Aarde ook wel,’ zei Woutertje.
‘Nou,’ zei de Maan-Man. ‘Als jullie op de Aarde al maanziek kunt zijn, hoef je niet te vragen hoe verschrikkelijk maanziek je kunt wezen op de Maan.’
Toen kwam zijn vrouw terug met een netje vol met grote, ronde Maanvissen.
‘Hée,’ zei Wouter, ‘die hebben wij op de Aarde ook. Alleen zijn ze bij ons niet blauw.’
‘Je moet niet zo opscheppen over wat jullie allemaal op Aarde hebben,’ piepte de Maan-Man, ‘zóveel verschillende dagen en allemaal andere kleuren. Wij laten hier alles maar blauw-blauw en daar zijn we heel blij mee.’
‘Ga mee,’ zei Meccano-Mac tegen Woutertje. ‘We zullen dit aan de Weerkoning afgeven: ‘
‘Ik wou nog één ding vragen,’ zei Woutertje. ‘Alles wat ik hier zie is rond. Hebben jullie geen vierkanten en geen hoeken?’
‘Hoeken?’ vroeg de Maan-Man. ‘Vierkanten? Wat zijn dat?’
Woutertje voelde in zijn zak naar een stuk papier. Hij vond een klein blocnootje en een potlood.
‘Kijk,’ begon hij en tekende een cirkel. ‘Dat ken je wel, hé?’

○

‘Ja,’ zei de Maan-Man. ‘Dat ben ik. O, kijk eens, wat leuk, vrouw! Dat ben ik:
‘Het lijkt precies,’ zei zijn vrouw. ‘O, wat enig.’
‘Maar heb je dit wel eens gezien?’ vroeg Wouter, en tekende een vierkant.

□

Daarop sloegen de Maan-Man en de Maan-Vrouw hun handen in elkaar. Zo iets moois hadden ze nog nooit gezien.
‘Hoe noem je dat?’ vroeg de Maan-Vrouw.
‘Vierkant,’ zei Woutertje, pakte een stompje rood kleurkrijt dat hij in zijn zak had en maakte het vierkant helemaal rood.
De Maan-Man vond het zo prachtig, dat hij het meteen tegen de muur hing. Het was veel mooier dan groen, vond hij, en het was het enige rood op de hele Maan en dus heel duur. Ze stonden er .nog vol bewondering naar te kijken, toen Wouter en Meccano-Mac naar buiten liepen en over het blauwe grasveld naar hun vliegtuig gingen.
‘Hoe laat zou het zijn?’ vroeg Wouter.
‘Wat kan je dat nou schelen?’ zei Mac. ‘Het is hier geen dag en nacht, net als op Aarde. Het is hier altijd even licht. En nou vlug naar het Luchtkasteel.’
Hij begon snel de motor op te draaien. Woutertje klom in het vliegtuig en liet de schroef zachtjes draaien.
‘Daar gaat-ie weer!’ riep Meccano-Mac en het vliegtuig snorde de lucht in.

Het Luchtkasteel en de Weerkoning

Het Luchtkasteel kwam nu heel dicht bij en het zag er prachtig uit: helemaal wit en zilver met er achter de donkerblauwe lucht vol met duizenden sterren. Het was een kasteel vol torens en ronde koepels, maar toen ze dichterbij kwamen, zag Woutertje, dat één van die torens geen echte toren was, maar een hoge, witte schoorsteen en uit die schoorsteen kwam een hele hoop witte rook.
‘Ze hebben het zeker koud daarbinnen,’ vroeg Woutertje. ‘Het lijkt wel of zij een heel bos opstoken, zoveel rook maken zij:
Meccano-Mac begon te lachen.
‘Dat is geen rook! Dat zijn wolken. De Weerkoning maakt de regen, het onweer, de wind, de sneeuw en ook de wolken.’
‘Tjeetje,’ zei Woutertje en keek met grote ogen naar het grote, hoge witte kasteel, dat nu vlak onder hen was. Hij zag dat het gebouwd was op een hele grote, dikke wolk.
‘Waar kunnen we .nu landen?’ vroeg hij.
‘Wacht maar kalm af,’ zei Mac. ‘Dat komt best in orde.’
Hij daalde en vlak boven het kasteel maakte hij een grote bocht. Ze vlogen door de witte wolken heen, die uit de schoorsteen kwamen. Toen zag Woutertje, dat het midden van het dak van het kasteel, tussen de torens, helemaal plat was. Meccano-Mac stuurde het vliegtuig steil naar beneden en het daalde met een schok; prachtig midden op het platte dak. Zij klommen er allebei uit en keken rond. Op de vier hoeken van het kasteel stonden vier spitse torens en op elke toren stond een zilveren haan. Midden in het dak was een luik, dat je op kon tillen. Ze gingen er door en klommen langs een ladder naar beneden. Toen stonden ze op de zolder van het kasteel en keken om zich heen.
‘Allemachtig,’ riep Meccano-Mac. ‘Wat een ouwe rommel ligt hier! Ze mogen wel eens opruiming houden.’
De zolder was lang en breed, want het was een groot kasteel en stond helemaal volgepakt met stapels tonnen en dozen en kisten. Op alle dozen en kisten stonden dingen geschreven.
Op sommige stond:

GROTE HAGELSTENEN

Op andere stond:

KLEINE HAGELSTENEN
(Koel bewaren)

Op de tonnen stond met rode letters:

SNEEUWVLOKKEN

‘O,’ zei Woutertje. ‘Zou er geen kist bij zijn met donder en bliksem?’
‘Kom nou maar mee,’ zei Meccano-Mac. ‘Als de Weerkoning weet dat je hier rondscharrelt, wordt hij erg boos. Dit hier is zijn voorraadje. Als er iets met de Weer-machine mis loopt, kan hij hier nog wat vandaan halen. Kom mee.’
Hij pakte Woutertje bij een mouw en trok hem mee de zoldertrap af. Beneden aan de trap was een deur. Daardoor kwamen zij ineens in een brede gang met glimmende muren en een gladde vloer.
‘Wat is het hier koud,’ bibberde Woutertje. ‘Het is hier binnen even koud als buiten:
‘Dit is ook een ijskasteel,’ bromde Meccano-Mac.
‘IJs?’ vroeg Woutertje. ‘En het kasteel was spierwit van buiten.’
‘Omdat het vol gevroren is met ijzel en sneeuw aan de buitenkant,’ zei Mac. ‘Hier binnen is het allemaal helder ijs. Net als glas. En hier woont de Weerkoning.’
Hij deed een deur open... en zij stonden in de mooiste zaal die Wouter ooit gezien had. Ze was laag en heel lang en het licht viel van alle kanten door de ijsmuren naar binnen. Er brandden geen lampen maar echte glasramen waren er ook niet. Er zaten dunne platen ijs in de vensters in plaats van glas. De vloer was van glad, zuiver ijs, zonder een krasje er op. Woutertje kon er zich wel in spiegelen. Helemaal aan het eind van de zaal was een troon gebouwd van prachtig gesneden ijsblokken en daarop zat de Weerkoning. Het lacht fonkelde in het gesneden ijs net als mooi kristal in duizenden kleuren.
‘Wie komt daar?’ vroeg de Weerkoning, met een stem als een rollende donder. De hele zaal dreunde er van, en Woutertje schrok vreselijk. Meccano-Mac stond stil en hield Woutertje vast.
‘Buigen voor de Weerkoning,’ fluisterde hij.
Zij maakten allebei een diepe buiging.
‘Waar komen jullie vandaan,’ bulderde de Weerkoning.
‘Van de Aarde, O, Sire,’ antwoordde Meccano-Mac.
‘Goed, goed. Kom dichterbij!’ rolde de donderstem.
Zij kwamen allebei dichterbij en toen zag Woutertje dat er aan weerszijden van de ijstroon een beest stond: aan de ene kant een wolf, met een lange rode tong uit zijn bek en aan de andere kant een haan, met een rode kam.
‘Wat moeten die beesten?’ fluisterde Woutertje.
‘Dat zijnde Weerhaan en de Weerwolf,’ legde Mac uit. ‘De Weerwolf moet de Weerkoning bewaken en de Weerhaan moet opletten wat voor weer het overal is.’
Toen stonden ze vlak voor de troon van de Weerkoning. Hij had een dikke jas aan van prachtig wit bont en een lange baard, die tot op zijn knieën hing.
Meccano-Mac stapte naar voren en maakte een buiging. Zijn rug piepte, maar de Weerkoning lette daar niet op.
‘Wij brengen u een zoodje Maanvis, O Koning! Een geschenk van de Man-op-de-Maan.’
Hij legde het netje met het zoodje vis op de benedenste trede van de troon en stapte achteruit. Meteen schoot de Weerwolf naar voren met een grom en een grauw en probeerde de vis op te eten. Maar dat ging niet zo gemakkelijk, want de vis zat in een netje en zijn lange rode tong raakte in de war met het netje. De Weerkoning vloog op van zijn troon, pakte zijn scepter van ijs op, die naast hem in een paraplu-bak stond en rende naar voren. Met de scepter gaf hij de Weerwolf een slag op zijn kop, dat de scepter in duizend stukken vloog. De Weerwolf gaf een huil en ging er van door met het visnet in zijn bek. De Weerkoning rende achter hem aan, met één hand zijn lange witte pels omhoog houdend om er niet over te struikelen. Het werd een heel leuk spel. De Weerkoning was zeker vier keer zo groot als Wouter en rende met reuze-passen over de spiegelgladde ijsvloer. Maar de Weerwolf maakte telkens heel vlug een bocht en dan glibberde de Weerkoning een heel eind door, want die kon lang niet zo vlug draaien als de Weerwolf, die met zijn scherpe nagels op het ijs zich heel vlug bewegen kon.
‘Hoera,’ riep Woutertje. ‘Pak hem, Koning!’
De Weerwolf stond nu een ogenblik stil aan de andere kant van de zaal, met zijn rode tong tot op het ijs uit zijn bek hangend. Het netje met vis lag voor hem op het ijs. Met zijn ene oog hield de Wolf de Weerkoning in de gaten en met zijn andere oog het zoodje vis.
‘Jaag hem op,’ brulde de Weerkoning. ‘Jaag hem hierheen!’
Woutertje liep op de Weerwolf af, maar die verroerde geen poot, keek met één gemeen oog Woutertje vals aan en begon te grommen. Woutertje stond meteen stil. De Weerwolf was bang voor de Weerkoning, maar zeker niet voor hem!
‘Jaag hem op!’ bulderde de Weerkoning. ‘Toe dan! Hij eet al mijn vis op!’
‘Aan mijn neus,’ antwoordde Woutertje. ‘Ik heb liever, dat hij de vis op eet, dan mij.’
‘Bangerik!’ schreeuwde de Weerkoning, tilde zijn lange jas op en kwam aanrennen over de ijsvloer; recht op de Weerwolf af. Die wachtte tot de Weerkoning bijna bij hem was en dook toen ineens op zij, het netje met vis meenemend. De Weerkoning, met fladderende mantelslippen, slibberde een heel eind door en stond pas stil toen de Weerwolf al helemaal aan de andere kant van de grote zaal was.
‘Ezel!’ riep de Weerkoning tegen Woutertje.
‘Bent u nou een Weerkoning?’ riep Woutertje boos. ‘Waarom slingert u hem geen bliksem naar zijn kop?’
De Weerkoning keek hem blij aan:
‘Daar heb ik nog nooit aan gedacht. Dat is geen gek idee!’
Hij rende terug naar zijn troon, klom haastig de ijstreden op en pakte een grote blauwe bliksem, die met een touwtje aan een knop van de leuning van zijn troon hing. Het was een zig-zag bliksem en heel mooi blauw van kleur. Zo gauw de Weerkoning hem vastpakte, begon hij te schitteren en te glinsteren met een blauw vuur.
‘Kom hier!’ brulde de Weerkoning.
De Weerwolf keek bang, maar wilde toch zijn lekkere vis niet loslaten.
‘Eén-twee-drie!’ telde de Weerkoning.
Een daverende slag... een geweldige bliksemstraal en Woutertje kon helemaal niets meer zien, want een reusachtige wolk witte stoom vloog met groot gesis en lawaai omhoog. Hij hoorde alleen het gejank van de Weerwolf. Even later trok de stoom op en de Weerkoning, Woutertje en Meccano-Mac liepen vlug naar de hoek, waar de Weerwolf had gestaan. De Weerwolf zelf was weg. Maar op de plaats waar hij was geweest zat een groot rond gat in de ijsvloer gesmolten. En net op de rand van het gat lag het visnetje met nog een stukje blauwe Maanvis er in.
‘O, sapristi!’ schreeuwde de Weerkoning. ‘Daar heeft mijn bliksem die ellendige Weerwolf niet geraakt, maar mijn zoodje heerlijke Maanvis wèl.’
De Weerwolf stond nu in de andere hoek, met zijn lange rode tong uit zijn bek en het was net of hij lachte.
‘Is die bliksem door dat gat geslagen?’ vroeg Woutertje.
‘Natuurlijk,’ bromde de Weerkoning. ‘De vloer hier is van ijs. Als daar een gloeiende bliksem op komt, gaat-ie er door als koek.’
Woutertje keek door het gat naar beneden, maar hij zag niets anders dan de witte wolk waar het Luchtkasteel op gebouwd was.
‘Waar komt die bliksem nou terecht?’
‘Dat wordt een donderslag bij heldere hemel,’ bromde de Weerkoning. ‘Kan me niks bommen waar die terecht komt’
Toen zij terugkwamen zat de Weerwolf op zijn oude plaats naast de ijstroon. Hij durfde de Weerkoning niet goed aankijken en likte zijn bek af. De Weerhaan, aan de andere kaart van de troon stond op één poot, .net als de weerhanen op de torens en knipte lui met zijn ogen. Hij hield niet van vis en daarom liet al dat gevecht hem Siberisch koud.
De Weerkoning ging met een boos gezicht weer op zijn troon zitten en bekeek zijn ene pantoffel, die door al dat glijden over het ijs er niet beter op geworden was.
‘Die ellendige Weerwolf,’ zei hij, en keek nijdig over de rand van zijn troon naar de Weerwolf, naast hem. De Weerwolf legde zijn kop op zijn poten en deed of hij niets hoorde. ‘Ik had net zo’n trek in iets lekkers.’
Woutertje voelde in zijn jaszak. Daar had hij nog een flink stuk koek. Hij brak het door midden en bood het de Weerkoning met een buiging aan. Maar hij hield onderwijl de Weerwolf flink in de gaten.
‘Mag ik u dit stuk heerlijke mensenkoek aanbieden?’ vroeg hij. ‘Het is waarschijnlijk beter dan die Maanvis.’
Hij klom de trappen van de troon op en gaf de Weerkoning zijn stuk koek. Die rook er aan, proefde een stukje en begon toen met een blij gezicht de rest op te eten.
‘Hé, hé,’ zei hij. ‘Wat is dit lekker! Jullie mensen kunnen heerlijke koek maken. Als ik wist, wie die lekkere koek gemaakt had, zou ik zorgen, dat-ie zijn hele leven lang mooi weer had.’
‘Maakt u hier al het weer?’ vroeg Woutertje.
‘Alles,’ bromde de Weerkoning. ‘Ik zelf natuurlijk niet, want daar heb ik mijn knechten en machinisten voor. Maar ik zorg, dat het de ene dag regent en dat de andere dag de zon schijnt, dat het op het ene einde van de wereld sneeuwt en dat er ergens anders een hittegolf is. Wou je eens zien hoe dat allemaal gaat?’
‘Graag,’ zei Woutertje.
‘Mag ik dan intussen naar mijn vliegmachine gaan kijken?’ vroeg Meccano-Mac. ‘Ik ken het Luchtkasteel al:
De Weerkoning wuifde met een hand dat het goed was en Meccano-Mac ging weg. Zijn knieën piepten nog steeds.

De Weer-Machines

‘Zo,’ bromde de Weerkoning tegen Woutertje. ‘Kom hier naast mij op mijn troon zitten, dan kunnen wij eens rustig praten:
Wouter gaf de Weerkoning een hand en die hees hem naast zich op de grote troon.
‘Ik ben blij,’ zei de Weerkoning, ‘dat ik eens iemand spreek, die bij de mensen op Aarde woont. Hoe is het met het weer op aarde? Zijn jullie nogal tevreden?’
‘Het lijkt nergens op,’ antwoordde Woutertje. ‘Het is gewoonweg snert.’
De Weerkoning keek hem met open mond aan en haalde zijn hand door zijn baard van verbouwereerdheid.
‘Ik ben gewoon verbouwereerd,’ zei hij.
‘Da’s niet mis,’ zei Woutertje. ‘Maar er is heus reden voor. De mensen schelden nergens zoveel op als op uw weer, en op de radio-omroep. Het is altijd hollen of stilstaan en het klopt nooit. Of het is zo droog, dat de Colorado-kevers op het land verschroeien òf het regent veertien dagen en nachten achter elkaar. Hei!’
Hij klom haastig van de troon en greep naar zijn broek: ‘Mijn hele broek is nat! Die troon is van ijs! Dat had ik helemaal vergeten.’
‘Natuurlijk is die troon van ijs,’ bromde de Weerkoning. ‘Wat dacht je dan? Dat ik hier in de lucht een troon van ijzer had?’
Woutertje hield nog steeds de handen tegen zijn broek:
‘Maar hoe doet u het zélf dan? Die troon smelt toch onder u weg?’
‘Allicht,’ zei de Weerkoning. ‘Daarom is hij zo hoog. Tegen de avond zit ik een heel stuk lager dan ’s morgens, maar elke avond wordt er een nieuwe plaat ijs op gelegd.’
‘Krijgt u dan geen last van een koude... bips?’ vroeg Woutertje.
‘Natuurlijk wel,’ antwoordde de Weerkoning knorrig. ‘Maar daar is niets aan te doen.’
‘Hebt u dan niets om op te zitten?’
‘IJs,’ zei de Weerkoning somber. ‘Anders niets:
‘Het is hier maar een kouwe pret,’ zei Woutertje. ‘Mag ik nu het Luchtkasteel eens bekijken?’
De Weerkoning klom van zijn troon af. Woutertje ging met hem mee, en keek scheef naar de Weerwolf. Maar de Weerwolf lag te slapen. Zij gingen de grote zaal uit, liepen de gang door en een hoek om, en stonden ineens in een grote, ronde zaal, met een heel hoog dak van ijs.
‘Hier maken wij het weer,’ zei de Weerkoning.
Woutertje keek zijn ogen uit. Op een soort van troon midden in de zaal zat een oude man met naast zich twee telefoons. Die twee telefoons belden alsmaar door en de arme oude man kon het absoluut niet bijhouden. Hij zat haastig met een potlood op stukjes papier te schrijven en die liet hij telkens vallen. Dan zocht hij ze weer op, maar kon niet het goede papiertje vinden, en al die tijd rinkelden die telefoons maar door. Soms zat de oude man midden tussen de papiertjes op de grond te praten in twee telefoons tegelijk. Dan raakte hij in de war, gooide ze neer, maar ze begonnen meteen opnieuw te bellen.
‘Wat doet die oude man daar toch?’ vroeg Woutertje. ‘Hij heeft het véél te druk.’
‘Die krijgt overal van de Aarde boodschappen,’ legde de Weerkoning uit. ‘Hij schrijft al die boodschappen op stukjes papier, want die moet hij aan mijn Weermakers doorgeven. Als er een vader en moeder op een mooie dag met de kinderen gaan wandelen en zij nemen geen regenjassen mee, .dan krijg ik hier een boodschap en dan sturen we gauw een regenbui of een flink onweer!’
‘Aha,’ zei Woutertje, ‘ik snap het al. Als zij uitgaan en ze nemen wèl parapluie’s en regenjassen mee, dan laat u de zon heel hard schijnen:
‘Heel goed,’ knikte de Weerkoning. ‘Jij snapt het gauw. Wil jij niet bij mij komen werken? Jij bent een heel slim jongetje en mijn knechten worden allemaal veel te oud. Ze kunnen het werk niet meer af. Ze hebben veel te veel dingen om aan te denken. Kijk eens naar de muur daar:
De groene ijsmuren hingen vol met ijsbordjes, waarop boodschappen waren gekrast. Hij zag er een heleboel, die hij kende:

Denk er aan!
Zij moeten het
in KEULEN
Horen Donderen!

Dit niet vergeten:
Na regen komt altijd zonneschijn!!
En geen Maneschijn, jandorie!!!

Als wij het laten regenen op ST. MARGRIET
schijnt de zon in ZES WEKEN niet.
En dus niet Twee Weken, Ezels!!!

Denk aan de Donkere Dagen Voor Kerstmis.
Vorig jaar waren ze veel te licht!

Tot nader order mag het geen
OUDE WIJVEN en
PIJPESTELEN
regenen!

Met Sint Juttemis moet er altijd ijs zijn om de kalveren op te laten dansen

Maart Roert Zijn Staart
(dit is het vorige jaar wéér vergeten!!!)

ERNSTIGE WAARSCHUWING
Het is weer enkele malen voorgekomen dat de weerberichten in de krant zijn uitgekomen.
Dat mag niet meer gebeuren!

De Weerkoning

Als de Makkers hun Wild Geraas staken
moet de Maan door de bomen schijnen!

Met WITTEBROODSWEKEN hebben wij niets te maken.
Maar wel met de Hondsdagen!

‘Ja,’ zei de Weerkoning droevig. ‘Dat is allemaal niet zo gemakkelijk. Als het bij jullie in Holland Koninginnedag is, moet het Oranjezonnetje altijd even schijnen, al is het maar één uurtje. En met Sinterklaas, als de makkers hun wild geraas staken, probeer ik de Maan door de bomen te laten schijnen, maar dat is ook niet zo eenvoudig, want dat moet ik afspreken met de Man-op-de-Maan, en daar heb ik nog al eens ruzie mee.’
Zij gingen naar een volgende zaal. Die was ook groot en rond. In het midden stond een man aan een geweldig grote kraan, die hij met een wiel open en dicht draaide. Een wijzer op de muur ging heen en weer. Woutertje las:

Een eindje verder was een man, ook al met een lange baard, die een grote hefboom heen en weer zat te halen.
‘Wat doet die man aan die kraan?’ vroeg Woutertje.
‘Dat is de regenkraan,’ zei de Weerkoning. ‘Die man aan de hefboom daar zorgt, dat de regen op de goede plaats valt: in Holland of in Engeland.’
‘Het zijn allemaal nogal oude mannen, die voor u werken; zei Woutertje. ‘Zij hebben van die lange baarden:
‘Zij doen het dan ook al duizenden jaren,’ bromde de Weerkoning. ‘En als je een paar duizend jaar oud bent, ben je niet meer zo jong. Ik weet wel, dat er nog al eens iets verkeerd gaat, want zo nu en dan vallen die oude mannen in slaap en dan laten ze soms de regenkraan een paar weken lang wijd open staan. Soms draaien ze de windschakelaars veel te ver om en dan komt er bij jullie op de Aarde een storm, die hele steden onderste boven waait. En die kerels in de kelder hier, die de wolken maken... daar is altijd wat mee aan de hand! Die maken de regenwolken, de schapenwolkjes, de windveren en de donderwolken. Door mijn grote schoorsteen vliegen die naar buiten en de wind die ik maak,-blaast ze naar de Aarde. Maar de oude kerels kunnen het helemaal niet meer af. Midden in de zomer sturen ze soms weken lang hele pakken donderen regenwolken door de lucht’
Woutertje hoorde ineens een geweldig gegier en gebrul. Het Luchtkasteel schudde en trilde.
‘Wat is dat?’ vroeg hij geschrokken.
‘O, die sufferds!’ riep de Weerkoning. ‘Daar is een van die ezels aan de Windmachine weer in de war!’
Hij rende de Regenkamer uit, de gang door, en een andere kamer in, die vol stond met buizen, pijpen en slangen. In het midden stond een windmachine, die heel hard ronddraaide. Boven op de windmachine zat een oude man bij een schakelbord te slapen. De Weerkoning haalde een grote hagelsteen uit zijn zak en gooide die met een vaart tegen het hoofd van de Wind-machinist. Die werd met schrik wakker en zette gauw de windmachine stop. Toen begonnen hij en de Weerkoning elkaar uit te schelden met wuivende baarden en zwaaiende armen.
‘Het is hier maar een rare boel,’ dacht Woutertje.
De Weerkoning kwam terug sloffen, en bromde:
‘Weer een storm, die er niet hoorde te zijn!’
Woutertje zei nadenkend:
‘De mensen op de Aarde snappen natuurlijk niet waarom die storm zo gauw is opgehouden.’
‘De mensen op de Aarde zullen wel meer niet begrijpen,’ knorde de Weerkoning. ‘Zoals onverwachte hagelbuien bij heldere hemel of een hele winter geen ijs, omdat een sufferd de vriesmachine warm heeft laten lopen. Met zulke mensen moet ik nou weer maken. Het is om dol te worden!’

De Donderwolk

De deur vloog open en Meccano-Mac rende naar binnen.
‘Ezel!!’ riep hij tegen de Weerkoning. ‘Lelijke sufferd!! Nou is door die storm van daarnet onze vliegmachine van het dak af gewaaid. Hoe komen we nou weg?’
De Weerkoning werd helemaal bleek en begon met twee handen in zijn baard te woelen van schrik.
‘O, o, wat spijt mij dat. En dat is allemaal de schuld van die oude sok, daarboven: Hij wees naar de oude man met zijn lange baard boven op de windmachine, maar die hoorde het niet, want hij sliep al lang weer: met zijn armen op de windmachine.
‘Zie je nou,’ zei de Weerkoning klagend. ‘Nou slaapt hij weer en er is geen aasje wind. Alle mensen puffen van de hitte en geen enkele zeilboot kan varen. En dat vlak na die storm!’
‘Klets niet zoveel,’ riep Meccano-Mac woedend. ‘Hoe krijg ik mijn vliegtuig terug?’
‘Dat... dat krijg je niet meer terug,’ stotterde de Weerkoning. ‘Dat is weggewaaid:
Meccano-Mac stapte op hem toe. Hij was vijf keer kleiner dan de Weerkoning, maar hij knarste zo erg met zijn ijzeren tanden, dat de Weerkoning van schrik een paar passen achteruit deed.
‘Luister,’ gromde Mac. ‘Jij hebt maar te zorgen, dat wij weer op de Aarde terugkomen, gesnapt? Ik heb Woutertje Wipneus hier meegenomen voor een reis van één ,nacht door de lucht en ik moet zorgen, dat hij op tijd terug is.’
‘Maar hoe moet ik dat doen?’ riep de Weerkoning wanhopig. ‘Ik kan hem toch niet naar beneden laten vallen! Dan valt-ie dood:
‘Luister,’ zei Woutertje. ‘Kunt u ons niet op een wolk zetten en ons zo naar de Aarde terugsturen?’
De Weerkoning zette een blij gezicht.
‘Natuurlijk,’ zei hij. ‘Dat kan. Dan geef ik je een donderwolk. Die maakt wel veel lawaai en er schieten bliksems uit, maar die gaat ten minste hard en hij is lekker warm. Ga maar mee naar boven:
Zij renden met zijn drieën de trappen op naar de zolder en door het luik op het dak. Aan het einde van het dak stond de hoge witte schoorsteen. Er kwamen nu geen wolken uit.
‘Kijk,’ wees de Weerkoning. ‘Er zijn net een heleboel wolken gemaakt. Daar drijven zij nog.’
Boven hun hoofd dreven een paar grote, witte wolken, maar verder stond de lucht vol met prachtige sterren. De Weerkoning klom tegen een ladder op, die tegen de schoorsteen aan stond.
‘Hallo!’ riep hij in de schoorsteen. ‘Stuur eens een donderwolk! Een grote wolk! Een twee-persoons!’
‘Joe-hoeoe!’ kwam een stem uit de schoorsteen terug.
‘Gelukkig,’ zuchtte Mac. ‘Zij zijn nog wakker daar beneden.’
De Weerkoning klom haastig van het ijzeren laddertje af. Er klonk een rommelend geluid, dat harder en harder werd. Een donkere wolk met oranje en zilveren randen er aan vloog uit de schoorsteen en bleef vlak er boven hangen.
‘O, wat een prachtige wolk!’ riep Woutertje.
‘Mooi hé!’ zei de Weerkoning trots. ‘Hebben we helemaal zelf gemaakt:
Uit de wolk kwam een gerommel. Er spoot van achteren met een harde knal een bliksemstraal uit. De oranje rand aan de wolk werd breder en vuurrood.
‘Gauw; klim er op!’ riep de Weerkoning.
Meccano-Mac klom de ladder op met luid gerammel van zijn ijzeren handen, pakte de donderwolk beet en klom er op. Woutertje volgde hem haastig. Zij zaten nu met hun tweeën boven op de wolk, als op een paard.
‘Klaar!!’ riep Meccano-Mac.
De Weerkoning, die bovenop de schoorsteen was gaan staan om de wolk vast te houden, gaf een zet... De donderwolk gleed van de schoorsteen weg en schoot met een vaart naar beneden.
‘Hoooo!’ gilde Woutertje. ‘Dat gaat verkeerd! Wij vallen dood! Het gaat véél te hard!’
De Weerkoning, die hen bovenop de schoorsteen stond .na te kijken, schrok zich een aap. Hij zag nu pas, dat de wolk veel te klein was voor twee man. Hij gaf een schreeuw van schrik, klom haastig de ijzeren treden van de schoorsteen af en stoof naar de windkamer. De wind-machinist zat nog steeds te slapen, boven op zijn windmachine.

Beneden, op de Aarde, was het precies drie uur in de nacht. Boven in een toren zat een oude en heel geleerde professor door een sterrekijker naar de lucht te loeren. Dat deed hij al jarenlang elke nacht. Want hij hoopte nog eens een héle nieuwe ster te vinden. Hij keek naar de Maan en die zag hij heel groot in zijn verrekijker.
Maar ineens zag hij een donderwolkje met een oranje rand achter de maan vandaan komen, met iets er bovenop, dat op twee mensen leek.
‘Wat zullen we nóu beleven?’ zei de professor en schoof zijn bril omhoog. ‘Zijn dat twee mensen op die wolk? Hoe kàn dat nou? En als het twee mensen zijn, vallen ze vast en zeker dood. Kijk!... ze vallen al!’
Hij zag de donderwolk met zijn rode en zilveren randen tussen de sterren door naar beneden duiken. Aan de achterkant schoten er blauwe en groene bliksems uit.
‘Gossie!’ zei de oude professor, geschrokken. ‘Die arme mensen vallen beslist morsdood!’
Toen kwam er onverwacht een harde wind. Het leek wel een storm! De toren waar de oude professor in zat te kijken stond gewoon te schudden. Die harde wind hield de donderwolk tegen en blies haar helemaal terug, de lucht in, omhoog, omhoog en om de maan heen. Toen de donderwolk eenmaal weer achter de maan was, kon de professor haar natuurlijk niet meer zien. Hij was vreselijk boos. Nu hàd hij eens iets nieuws gezien, door zijn verrekijker, en nu zat het weer achter de Maan! De professor was heel, heel kwaad. Hij trok van woede aan zijn baard en stampte op de vloer.

Maar Woutertje en Meccano-Mac waren ook boos. Woutertje had vast en zeker gedacht, dat hij dood zou vallen, toen de donderwolk met zo’n razende vaart naar beneden suisde. Nog net op het nippertje was die storm gekomen, die hen met wolk en al weer naar het Luchtkasteel terugblies.
‘Die Weerkoning is een gevaarlijke gek!’ riep Woutertje. ‘Die idioot stuurt ons weg bovenop een wolk, die veel te klein is: ‘
‘Ga mee,’ zei Meccano-Mac, die ook heel kwaad was. ‘Ik zal hem krijgen!’
Zij renden de ladders en trappen af en kwamen de Weerkoning tegen, die juist uit de windkamer kwam.
‘O!’ riep hij. ‘Gelukkig dat jullie terug zijn! Ik ben zó vreselijk geschrokken!’
‘Maar ik ben nog tien keer zo erg geschrokken!’ schreeuwde Woutertje en schudde zijn vuist onder de neus van de Weerkoning.
‘Sufferd!’ riep Mac. ‘Het had een haartje gescheeld of we waren morsdood gevallen!’
Samen maakten zij zulk een lawaai, dat de Weerkoning, zo groot als hij was, langzaam achteruit ging met zijn handen voor zich uit.
‘Kalm, kalm,’ smeekte hij. ‘Alsjeblieft! Ik heb jullie toch bijtijds gered. Ik heb gezorgd, dat de windmachine jullie terugblies.’
‘En nou wil ik meteen op een veilige manier naar de Aarde terug,’ zei Woutertje. ‘Niet op donderwolken of windveren of zoiets. jij hebt onze vliegmachine weg laten waaien en nou moet jij maar zorgen, dat wij weer veilig op de aarde komen, óók!’
De Weerkoning trok aan zijn baard, dacht diep na en zei toen:
‘Er is nóg een manier om weg te komen.’
‘En die is?’ vroegen Mac en Woutertje tegelijk.
‘Over een regenboog,’ antwoordde de Weerkoning.

De Regenboog

Woutertje keek de Weerkoning met open mond aan en zei: ‘Een regenboog? Kun je daar dan overheen lopen?’
‘Je kunt er wel over naar de Aarde wandelen,’ legde de Weerkoning uit. ‘Maar dat duurt veel te lang. je moet er overheen glijden op een sleetje van ijs en je moet flink voortmaken, want een regenboog blijft niet dagenlang in de lucht staan. Ben je warm aangekleed? Ga vlug mee!’ Hij rende naar de regenkamer, gooide de deur open en brulde:
‘Regen! Vlug! Er moet onmiddellijk een regenboog komen.’
De twee oude mannen bij de regenkranen schrokken wakker en draaiden de kraan een eindje open.
‘Als je toch weer in slaap durft te vallen, stuur ik de Weerwolf op je af!’ bulderde de Weerkoning. ‘Daar kun je op rekenen!’
Woutertje en Meccano-Mac renden achter hem aan naar de grote ijszaal.
De zon was nu opgekomen en het licht dat door de dunne ijsramen viel, scheen in duizend fonkelende kleuren op de troon.
‘Pak die troon mee aan,’ zei de Weerkoning. ‘Die is van ijs en die kun je als slee gebruiken.’
Hij pakte één zijkant van de troon op en Wouter de andere.
‘Naar het dak er mee,’ beval de Weerkoning. ‘Au! Wie trapt daar op mijn wintertenen?’
‘Dat komt er van als je altijd op een ijstroon zit,’ zei Woutertje hijgend.
Ze sjouwden de troon de trappen op en naar het dak. Maar zo gauw ze daar waren, liet Woutertje van verbazing het ene eind van de troon los.
‘O,’ zei Woutertje. ‘Wat mooi!’
De zon was opgegaan en scheen dwars door de regen, die naar beneden viel. Vanaf het dak, in een wijde boog naar beneden liep een brede, hoge regenboog in prachtige kleuren.
De Weerkoning kwam hijgend met de troon aanslepen.
‘Alsjeblief,’ zei hij en wees naar de regenboog. ‘Daar glijd je overheen:
Woutertje klom op de dakrand van het kasteel en keek naar de regenboog. Die liep eerst een eindje omhoog en dan naar beneden; helemaal naar de aarde.
‘Moeten wij eerst naar boven klimmen?’ vroeg hij.
‘Natuurlijk,’ zie de Weerkoning. ‘Je duwt die ijstroonslee helemaal omhoog tot je bovenop de bocht van de regenboog bent en dan glijd je naar beneden. Je remt af met je hakken, net als op een ijssleetje.’
‘Goed,’ zei Woutertje. ‘Dan gaan we meteen. Die regenboog lijkt mij heel wat veiliger dan zo’n donderwolkje. Vooruit, Mac, onze slee er op!’
Gauw hesen ze de grote troon over de rand van het dak heen en op de regenboog.
De Weerkoning stond op de dakrand en gaf hen allebei de hand.
‘Goede reis!’ wenste hij. ‘Goede reis!’
Meccano-Mac en Woutertje begonnen de troon tegen de bocht van de regenboog op te duwen. De regenboog was zo breed als een straat en alle kleuren blonken en glommen.
Woutertje keek om. Het Luchtkasteel, achter hem, schitterde in de zonnestralen en op de rand van het dak stond nog steeds de Weerkoning naar hen te wuiven. Toen waren ze bovenop de bocht van de regenboog.
‘Ho!’ zei Woutertje. ‘Nu gaan we in de slee zitten.’
Er was ruimte genoeg. De troon van de Weerkoning was zo groot, dat er nog wel twee mensen bij hadden gekund.
‘Daar gaan we!’ riep Woutertje en de slee begon langs de regenboog naar beneden te glijden. Helemaal onderaan de mooi gekleurde boog zagen zij de aarde liggen. Niet donker en met veel lichtjes er op, zoals in de nacht, maar groen van gras en met blauwe plekken, waar de zee was. Zij zagen ook grote bergen met witte koppen van sneeuw er bovenop. De slee had nu al een aardig vaartje en de wind begon weer langs Woutertje’s oren te suizen, net als een paar uur eerder in de vliegmachine.
‘Ik hoop niet, dat we met zo’n vaart op de aarde botsen!’ zei Woutertje. ‘Want dan konden we ons wel eens lelijk pijn doen.’
Meccano-Mac keek naar beneden, langs de kant van de regenboog.
‘Ik ben nieuwsgierig waar we ergens terecht komen.’
‘Hemeltje, ja!’ riep Woutertje geschrokken. ‘Stel je voor, dat we tussen de negers in Afrika dalen, of bij de Eskimo’s in het ijs. Of in een groot bos waar we in verdwalen.’
Intussen kwam de Aarde al dichter en dichter bij, en ze konden nu beter zien, waar de regenboog ergens heen liep.
‘Hoooo!’ riep Woutertje. ‘Die regenboog komt helemaal niet in Holland uit! Ik zie mijn huis niet. En ik zie onze straat ook niet. Wat is dat eigenlijk, wat daar onder ons ligt?’
Meccano-Mac hing over de rand van de ijstroon, tuurde naar beneden, en riep ineens:
‘Stop! Daar komt een hele grote zee onder ons doorgedraaid. Dáár moeten we niet in! Remmen!!’
Ze staken allebei een been buiten de slee en remden met hun hakken over de regenboog. De stralenvonken van groen, oranje en blauw spoten aan weerskanten van hun hakken omhoog. Ze gingen langzamer en langzamer en op het laatst stonden ze helemaal stil. Vlak onder hen lag de zee.
‘Nu moeten we wachten tot de Aarde met die zee onder ons is dóórgedraaid,’ zei Meccano-Mac. ‘Dat kan nog wel even duren.’
Toen gebeurde er opeens iets heel vreemds. De regenboog onder hen werd dunner en dunner. Eerst verdween het rood, toen het blauw... toen het oranje.
‘Mac!’ schreeuwde Wouter. ‘Onze regenboog verdwijnt! We vallen in zee, want dadelijk is-ie helemaal weg!’
Meccano-Mac sprong overeind en werd vreselijk kwaad.
‘O, die sufferd van een Weerkoning!’ schreeuwde hij. ‘Die heeft natuurlijk weer niet goed opgelet en de regenkraan is dichtgedraaid. En zonder regen kan een regenboog niet bestaan.’
Toen was er nog maar een héél smal, groen regenboogje over. Alle andere kleuren waren weg.
‘Help!’ schreeuwde Woutertje. ‘We vallen in zee!’
Maar er was niemand die hem hoorde of op hem lette. Luid om hulp schreeuwend viel Woutertje naar beneden en met een plons in de zee. Meccano-Mac kwam vlak achter hem aan vallen, met de grote troon van ijs.

HET DROOMEILAND

De Zeemeermin en de Zee-Kakkelobbes

Net voordat de grote ijstroon in zee plofte, dacht Woutertje er ineens aan, dat ijs in het water blijft drijven en hij riep tegen Meccano-Mac:
‘Hou je aan de troon vast!’
Toen plompten ze in zee. Woutertje deed zijn ogen onder water open en zag groen zeewier en vissen, die verschrikt naar alle kanten wegstoven. Naast hem in het water lag Meccano Mac, die een leuning van de troon vasthield. Zij gingen heel diep het water in, want ze waren een heel eind gevallen en Meccano-Mac was bovendien van ijzer. Woutertje kreeg het langzamerhand benauwd, maar al gauw hielden ze op met zinken en de troon begon langzaam weer omhoog te gaan. Woutertje hield zijn mond stevig dicht, want bij de eerste plons had hij een mond vol water gekregen en zeewater is vreselijk zout. Plotseling doken ze boven de zee op. Woutertje schudde het water, uit zijn haren en keek rond. De grote troon van de Weerkoning dreef op het water. De zon scheen helder en zover hij kijken kon, zag Woutertje niets anders dan groene golven en blauwe lucht. Hij hield zich aan de rand van de troon vast en aan de andere kant er van kwam het hoofd van Meccano-Mac boven water.
‘Zo!’ zei Wouter. ‘Als ik die sufferd van een Weerkoning nog eens zie, zal ik hem mores leren! Hier drijven we nou midden in de zee en dat is zijn schuld!’ Toen hoorde hij een raar gerammel naast zich.
‘Wat doe jij raar?’ vroeg Woutertje.
‘Ik klappertand van de kou,’ zei Meccano-Mac. ‘Ik heb nog nooit in het water gelegen. Help me alsjeblieft er uit, want ik geloof dat ik ga roesten.’
Wouter klom snel op de zitting van de troon. Die kwam net boven water uit. Hij moest zich goed vasthouden, want door de golven slingerde de troon van links naar :rechts. Woutertje boog over een leuning heen:
‘Pak mijn hand vast, Mac!’
Meccano-Mac pakte Woutertjes hand en werd op de zitting getrokken.
‘Droog me alsjeblieft af,’ zei hij angstig.
‘Waarmee, idioot?’ vroeg Woutertje ongeduldig. ‘Alles wat ik aan heb is kletsnat. Laat je maar drogen in de zon.’
‘D.. dat is een goed idee,’ zei Mac klappertandend. ‘De zon is heerlijk warm:
‘Heerlijk!’ zei Woutertje. ‘Onze troon is van ijs en die is nu al aan het smelten. Hoe warmer de zon wordt, hoe harder die troon smelt en als-ie genoeg is opgesmolten, zinken we met troon en al naar beneden. En jij zeker, met je ijzeren ribbenkast:
Mac keek Woutertje aan, ging toen over de leuning hangen, keek naar beneden in het golvende groene water en vroeg angstig:
‘Is het hier erg diep?’
Woutertje keek ook naar de groene golven:
‘Nou Mac; kopje onder ga je wel.’
‘En als we op onze tenen gaan staan?’
‘Dan moet je wel héle lange tenen hebben,’ grinnikte Woutertje.
‘Zesduizend meter, of zo iets. Als er niet gauw een schip of zo iets komt, zijn we verloren. Laten we maar goed uitkijken:
Zij gingen ieder aan een kant op de armleuning staan, hielden zich aan de rug van de troon vast en keken uit over de groene golven van de zee.
‘Zie jij een schip?’ vroeg Mac.
‘Alleen maar water,’ antwoordde Wouter, keek naar beneden en schrok. De troon was een heel eind gesmolten en de zitting lag al onder water.
‘Lieve help, Mac! Er moet gauw een schip komen, anders gaan we naar de haaien. De zon wordt erg heet!’
Woutertje werd nu werkelijk bang. Het ijs van de troon smolt zo hard, dat het water met straaltjes van de leuning afliep. De stoel zakte hoe langer hoe dieper in het water. Ineens riep Mac:
‘Kijk dáár eens! Juffrouw! Help!’
Woutertje keerde zich om. Achter hem was een meisjeshoofd boven het water uitgekomen, met een rode badmuts op van gummi. Woutertje was zo verbaasd, dat hij niets kon zeggen. Wat deed een meisje hier, midden in de zee? Hoe kwam ze hier? Maar Meccano-Mac dacht daar helemaal niet over na. Die riep alleen maar:
‘Help ons, juffrouw! Help ons! Wij verdrinken!’
‘Dat dacht ik al,’ zei het meisje. Zij dook weer onder, liet een hele rij luchtbellen opborrelen, kwam weer boven, lachte en liet prachtige witte tanden zien. Zij was heel bruin van de zon en zag er aardig uit. Maar Woutertje lette daar helemaal niet op:
‘Blijft u daar een beetje borrelen tot wij verdrinken?’ vroeg hij boos.
‘Ja,’ antwoordde het meisje. ‘En dan kijken we wie het hardste kan borrelen:
Zij dook weer onder, bleef een hele tijd weg en al die tijd kwamen er luchtbellen naar boven: Boerrrr - boerrrrrrr.
Woutertje werd akelig van al dat geborrel. Hij zag zichzelf al langzaam naar -de bodem van de zee zinken, als maar borrelend. Toen kwam de rode badmuts weer boven; verder weg dan de eerste keer. Nu zag hij ook een stuk van een goud-geel badpak, met in grote letters er op:

REDDINGS-BRIGADE

‘Hoera!’ riep Woutertje. ‘U komt ons dus redden?’
‘Daar is geen haast mee, hoor,’ zei het meisje. ‘Dat brok ijs houdt het nog wel eventjes uit’
Woutertje vroeg:
‘Hoe komt u zo aan het zwemmen midden in de zee?’
‘Ik zwem altijd midden in de zee,’ zei ze.
‘Dan zijn er zeker mensen en land dicht in de buurt?’
Zij schudde haar hoofdje.
‘O, nee helemaal niet. Wij zijn hier precies in het midden van de zee. Vind je mijn rode muts niet mooi?’
‘Reuze-mooi,’ antwoordde Wouter. ‘Maar als er geen land in de buurt is, hoe wou u ons dan redden?’
‘O, dat zien we wel,’ zei het meisje. ‘Vind je dat een blauwe badmuts me beter zou staan?’
‘Vast niet,’ zei Wouter. ‘Weet u nu al hoe we gered moeten worden?’
‘Kalmte kan je redden,’ zei ze. ‘Een matroos heeft eens gezegd, dat mijn ogen dezelfde kleur groen hadden als het water van de zee. Is dat zo?’
Meccano-Mac stootte Woutertje aan:
‘De juffrouw is niet goed wijs, geloof ik. Ze snapt nog niet, dat wij bezig zijn te verdrinken. Wat kunnen ons haar ogen schelen?’

‘Zijn ze groen?’ vroeg het meisje weer. Maar Woutertje hoorde het niet, want hij koek met een heel bang gezicht over de leuning van de troon. De zitting was al een heel eind onder water.
‘Worden we nu nog gered of niet?’ vroeg hij boos. ‘Zo meteen zinken we met troon en al naar de bodem:
‘O, dat komt wel goed,’ zei het meisje, en blies in het water dat de spetters hem om de oren vlogen. ‘Je hebt nog steeds niets van mijn ogen gezegd. Zijn ze groen?’
Woutertje verloor zijn geduld, schudde zijn vuist naar het meisje in het water en leunde ver over de rand van de troon. Maar omdat hij zo ver op zij leunde, kieperde ineens de troon om en Meccano-Mac en Woutertje vielen met een reuze plons in de zee. Nog net op tijd pakte Woutertje Meccano-Mac in zijn kraag. Met de andere hand greep hij de omgekantelde troon, die nu met de poten naar boven dreef. Woutertje blies zout water uit en snoof als een zeehond. Meccano-Mac begon meteen weer te klappertanden. Het meisje lag een paar meter van hen af en lachte vrolijk:
‘Jullie hebt helemaal niet geborreld.’
‘Als je niet ophoudt met die flauwe grapjes,’ zei Woutertje nijdig, ‘dan zwem ik naar je toe en duw je kopje onder.’
Het meisje lachte dat het luid klonk over het water:
‘Moet je eens proberen!’
Woutertje kon heel goed zwemmen en hij was niet van plan zich door een meisje te laten uitlachen. Hij zwom twee slagen en meteen dook het meisje onder.
‘Ha-ha!’ riep Wouter. ‘Wacht maar tot je weer boven komt’ Maar ze kwam helemaal niet meer boven.
Meccano-Mac begon te roepen:
‘O, o.. nu is het meisje verdronken! Nu worden we helemaal niet meer gered. En dat is jouw schuld.’
Woutertje zwom naar de troon terug en gaf Meccano-Mac een klap op zijn kale ijzeren hoofd, dat je het een heel eind ver kon horen:
‘Au!’ riep Woutertje en begon zijn hand af te likken.
‘Goed zo!’ zei Mac. ‘Dat zal je leren geen ijzeren Meccanomannen te slaan. O, wat heb ik het koud!’
Woutertje keek hem spinnijdig aan, maar zijn vingers deden hem zo’n pijn, dat hij geen tweede klap gaf.
‘Hoe moeten wij nou gered worden?’ vroeg Meccano-Mac. Hij bibberde en klappertande zo hard, dat de hele troon, waar hij zich aan vasthield, er van trilde.
‘Hou nou op met bibberen,’ zei Wouter, ‘anders trillen de schroeven in je nek los en dan valt je kop er af. Klim op de troon; vooruit!’
Meccano-Mac klom boven op de troon. Hij hield zich stevig vast aan de vier poten die om hem heen omhoog staken. Woutertje was net bezig ook omhoog te klimmen, toen hij achter zich hoorde roepen:
‘Joe-hoe!’
Daar was het meisje weer. Maar nu had ze geen rode badmuts op en ook geen blauwe. Maar een witte.
‘Daar ben ik weer,’ riep ze.
‘Gelukkig,’ klappertandde Meccano-Mac. ‘Brrrrr. Heb je - brrrrr -nou brrr.... hulp gehaald?’
‘Dat komt dadelijk wel,’ zei ze en keek Woutertje aan. ‘Hoe heet jij eigenlijk?’
‘Wat kan dat nou schelen?’ bromde Woutertje somber. ‘Over een minuut of zo ben ik toch verdronken.’
‘Hé, toe nou,’ zeurde ze. ‘Zeg nou hoe je heet:
Woutertje schudde zijn hoofd:
‘Ik zeg niets vóór ik gered ben.’
‘Goed,’ zei ze. ‘Goed. Ik zal je redden.’
Er kwam een klein handje boven het water uit. Ze floot drie keer hard en schel op haar vingers. Het water naast haar begon te bruisen en even later kwam de kop van een beest boven. Die kop was helemaal zwart en er bovenop stonden twee horens, net als bij een koe. Vlak onder zijn neusgaten had het dier een enorme snor, net als een walrus; en het beest keek vreselijk dom en droevig. Woutertje kreeg meteen medelijden met hem. 

Het beest keek Wouter aan en vroeg:
‘Ik moet jou zeker redden, hé?’
‘Moet jij dat doen?’ vroeg Woutertje. ‘Hoe dan?’
‘Ik moet altijd alles redden, wat zij op zee vindt drijven,’ zei het beest, en knikte naar het meisje.
‘Koest, Mimi,’ riep het meisje.
Woutertje keek het beest aan:
‘Noemt ze jou Mimi?’
‘Is het niet verschrikkelijk?’ vroeg Mimi.
Woutertje dacht even na:
‘Wat ben je eigenlijk voor beest?’
‘Ik?’ vroeg het beest. ‘Ik ben een Zee-Kakkelobbes.’
‘Een zee-wát?’ vroeg Meccano-Mac.
‘Zee-Kakkelobbes,’ riep Mimi. ‘Nooit van gehoord?’
‘Nee,’ zei Woutertje.
‘Dat is maar goed ook,’ zei de Zee-Kakkelobbes. ‘Heb je nooit gehoord van mijn broer? Die is heel wat bekender dan ik. Dat is de Goeie Lobbes. Ik ben de Kakkelobbes.’
‘Ben je nou klaar met kletsen?’ vroeg het meisje. ‘Red die mensen, Mimi.’
De Zee-Kakkelobbes zuchtte:
‘Klim maar op mijn rug.’
‘Ho!’ zei Wouter. ‘Ga je soms onderduiken, net als die juffrouw daar?’
‘Nee; zei de Kakkelobbes. ‘Ik zwem met mijn kop boven water. Ga maar rustig op mijn rug zitten. Ik ben al jaren in het vak.’ Hij zwom tot vlak naast de troon. ‘Zet dat hele ding maar op mijn rug, jongens; dat zit prettiger.’
De Kakkelobbes was een soort zeeslang met allerlei bobbels op zijn rug; net als de bulten van een kameel. Woutertje ging tussen twee bulten in zitten, met een been aan elke kant. Daar zat hij stevig.
‘Kom op, Mac!’
Maar Meccano-Mac zat nog steeds te bibberen; niet alleen van kou en nattigheid; ook van angst.
‘Wees toch niet zo idioot bang!’ riep Woutertje. ‘Stap over.’ Mac zette één been op de rug van de Kakkelobbes en stapte over.
‘Jij hebt makkelijk praten,’ zei hij bibberend. ‘Jij bent een Hollandse jongen, maar ik ben bang voor al dat water.’
‘O, ben jij een Hollandse jongen?’ riep het meisje. ‘Ik hou van Hollandse jongens:
‘En ik van Weespermoppen,’ knorde Wouter. ‘Mac; pak die troon beet.’
Met zijn tweeën hesen ze de troon op de rug van de ZeeKakkelobbes. Dat ging heel gemakkelijk, want er was al zoveel af gesmolten, dat de troon niet zwaar meer was. Ze zetten de stoel van de Weerkoning met zijn vier poten over een van de bulten en gingen er in zitten.
‘Kom, Mimi,’ riep het meisje. Ze zwom met een verbazende vaart door het water en de Zee-Kakkelobbes plaste achter haar witte badmuts aan met Woutertje en Meccano-Mac op zijn rug.
‘Luister eens,’ zei Wouter zacht tegen het beest. ‘Wat is dat eigenlijk voor een juffrouw?’
‘Een zeemeermin,’ antwoordde de Kakkelobbes.
‘Aha,’ riep Woutertje. ‘Dáárom kan ze zo goed duiken. Maar ik dacht altijd, dat zeemeerminnen lief waren en heel mooi konden zingen?’
‘Dat waren de ouderwetse,’ zei de Kakkelobbes over zijn schouder. ‘Dit is een moderne zeemeermin. Haar moeder was heel anders. Die zat de hele dag op een rots in de zon met haar staart in het water en kamde haar lange gouden haren. Deze juffer heeft haar haren in de krul en draagt een badmuts, dat ze niet nat zullen worden.’
‘Waar gaan we nu heen?’ vroeg Wouter.
‘Naar het droomeiland,’ antwoordde de Kakkelobbes.
‘Het droomeiland? Waar ligt dat ergens?’
‘Midden in de zee,’ zei de Kakkelobbes.
‘Dat snap ik,’ zei Wouter. ‘Een eiland ligt niet midden in een soepterrien of in een woestijn. Maar hoe heet die zee waar het Droomeiland in ligt?’
‘Zee!’ zei de Zee-Kakkelobbes. ‘Gewoon Zee. Ik ken maar één zee. Kijk... daar is het eiland!’

Op het Strand

Woutertje zag in de verte palmbomen boven de zee uitkomen. De Zee-Kakkelobbes en de Zeemeermin zwommen nu zó hard door het water dat het schuim hoog opspatte. Het eiland kwam vlug dichterbij.
‘Ik kruip gauw op het land,’ zei de Zee-Kakkelobbes. ‘Daar kan de Zeemeermin mij niet achterna:
‘Waarom niet?’ vroeg Woutertje.
‘Een zeemeermin heeft .het hoofd en de armen van een mens,’ zei de Kakkelobbes, ‘maar de staart van een vis. Ze kan alleen zwemmen, maar niet lopen. Hier zijn we er!’
De Kakkelobbes tilde zijn kop en zijn hobbelige rug uit het water en liep het strand op. Zo gauw hij op het droge was, keek Wouter naar beneden en zag dat hij acht poten had: vier aan elke kant. Dat moest ook wel, want hij had een héle lange buik. De zeemeermin lag nog in het water en riep:
`Mimi! Stop Mimi! Kom terug, jou ongehoorzaam beest!’ De Zee-Kakkelobbes hield halt en wilde omdraaien, want hij was een goed en gehoorzaam beest; alleen maar erg dom. Maar Woutertje stak vlug een hand in zijn zak en haalde er een stuk natte koek uit. De koek was wel kliedernat geworden door de zee, maar dat gaf niets voor een Zee-Kakkelobbes. Woutertje klom vlug op de kop van de Kakkelobbes, tussen de twee horens in, en hield het stuk koek voor zijn bek.
`Hier!’ riep hij. ‘Hier, Mimi! Echte, lekkere mensenkoek!’ De Kakkelobbes rook aan de koek en liep er naar toe, maar hóe hard hij ook liep, het stuk koek bleef altijd voor zijn neus en hij kon er net niet bij. Hij rende op zijn acht poten achter het stuk koek aan. En in de zee zwom de zeemeermin met hen mee. Ze sloeg zo hard met haar staart, dat het witte schuim als een fontein opspatte. Ze was ook erg boos en riep:
‘Mimi! Wil je wel eens direct hier komen, stout beest!’ De Zee-Kakkelobbes liep hoe langer hoe harder. Woutertje, die boven op zijn kop zat, moest zich stevig aan een van de twee horens vasthouden om er niet af te vallen. En Meccano-Mac hotste op de ijstroon op en neer dat zijn ijzeren benen en kuiten er van rammelden. Toen snapte Woutertje ineens, dat hij de Zee-Kakkelobbes een bocht kon laten maken als het het stuk koek een beetje op zij van zijn bek hield. Het ging prachtig! Ze maakten een bocht en renden nu niet langer meer vlak langs de zee, maar het eiland in, van de zee af. Het boze roepen van de zeemeermin werd al zachter en zachter en toen hoorden ze het helemaal niet meer.
Voor hen lag een bos van prachtige palmbomen: de stammen waren glinsterend wit en de bladeren héél lang en helder groen. Uit het bos kwam een zacht windje dat heerlijk rook naar rozen, jasmijnen en andere lekkere bloemengeuren. Vlak voordat ze bij de eerste bomen kwamen, stak hij gauw het stuk koek in zijn zak. De Kakkelobbes stond stil.
`Koest,’ zei Wouter. ‘Liggen, Mimi!’
De Kakkelobbes ging in het warme zand liggen. Hij keek dom en verbaasd in het rond en snapte helemaal niet waar het stuk lekkere koek ineens was gebleven. Wouter klom van de Kakkelobbes zijn kop af en stond op het warme zand. Meccano-Mac klom ook naar beneden.
‘Zullen we die troon van je rug af pakken, Mimi?’ vroeg Wouter.
‘Nee,’ bromde de Kakkelobbes. `Laat maar staan. Het is wel lekker, zo’n beetje ijs op je rug, na al dat harde lopen. Oef, wat is het hier heet! Ik ga in de schaduw liggen:
Hij deed een paar logge passen vooruit en ging in de schaduw van de palmbomen liggen met zijn grote kop op zijn voorste poten. Woutertje had nu pas de tijd om rond te kijken. In de verte lag de blauwe zee. Het strand was van heel fijn, zacht zand, dat zo geel was als goud.
‘Heb je ooit zó’n mooi eiland gezien?’ zei Woutertje. `Maar waarom zouden ze het het Droomeiland noemen?’
`Hier vind je alle dingen, waarvan de mensen dromen,’ zei de Kakkelobbes, met zijn ogen dicht. `Hier vlakbij is een pad door het bos. Als je daar langs loopt, kom je bij de Droomkoning. Dit is het eiland waarvan alle mensen dromen als ze er naar verlangen, ergens rustig alleen te leven.’
‘Ik vind het niets leuk, om ergens alleen te leven,’ zei Woutertje. ‘Ik heb graag vriendjes en gezelschap. Zoals Mac hier.’
‘Wacht maar, tot je wat ouder wordt,’ zei de Zee-Kakkelobbes. ‘Dan zul je heel wat keren dromen van een eiland, waar je net doen en laten kunt wat je zelf wil. En laat me nu alsjeblief slapen en ga zelf kijken.’
‘Ga je mee?’ vroeg Wouter aan Meccano-Mac.
`Dromen kunnen me geen lor schelen,’ zei Mac. ‘Ik wil naar Meccano-land terug. Wat zijn dromen eigenlijk?’
Daar wist Woutertje zo gauw geen antwoord op te geven en hij stond een tijdje na te denken.
‘Tja,’ zei hij toen. ‘Dromen zijn gekke dingen, die je ziet en doet in-je slaap:
‘Hoe kun je nou iets zien als je slaapt,’ zei Meccano-Mac. `Je hebt dan immers je ogen dicht!’
‘Ze zijn ook niet écht,’ legde Woutertje uit. ‘Je denkt alleen maar dat je ze ziet. Ze zitten binnen in je hoofd. Ik droom wel eens dat ik een grote schep suiker neem uit de suikerpot. Ik zie de suikerpot staan en de lepel gaat naar mijn mond en net als ik wil proeven, word ik wakker en dan is er helemaal geen suikerpot en geen lepel, en ik lig gewoon in bed.’
‘Dan vind ik al dat gedroom maar grote klets,’ zei Mac. ‘Dingen zien, die niet bestaan is onzin. Wij, ijzeren Meccanomannen dromen nooit. Wij zien alleen maar de dingen, die er werkelijk zijn. Dromen! Pah! Wat schiet je daar nou mee op?’
‘Het is soms toch wel erg leuk,’ zei Woutertje. ‘Je kunt dromen, dat je een verre reis maakt, in een mooie rode trein, en allerlei lekkere dingen mag eten en net doen wat je zelf wil. En ’s nachts rijdt de trein dóór en hoef je niet naar bed. Dan zie je alle lichtjes van de stad, waar je voorbij rijdt, en grote hijskranen en havens met schepen... ‘
‘En als je wakker wordt, ben je nergens echt geweest?’ vroeg Meccano-Mac.
‘Nee,’ zei Wouter.
`Klets,’ knorde Meccano-Mac. `Flauwe kul. Niks dan tijd verknoeien.’
Woutertje keek hem nadenkend aan.
‘Ben jij soms een Duitser?’ vroeg hij.
‘Nee,’ zei Mac. ‘Maar mijn moeder heette ‘Märklin’, van de Duitse Märklin-bouwdozen.’
‘O,’ zei Woutertje, ‘dat dacht ik al. Maar wij mensen houden wel van dromen. Je kunt zelfs overdag dromen, als je niet slaapt. Dat doen heel veel mensen. Je kunt er aan denken, dat je met je verjaardag een hele mooie rode speelgoed-auto krijgt, waar je precies in kunt zitten, met echte banden, die je op kunt pompen en een echte kleine motor...’
Er klonk een brommend geluid en een kleine, rode auto kwam onder de bomen uitrijden en stopte naast Woutertje.
‘O, kijk eens! Dat lijkt wel de rode auto, waar ik net over droomde.’
‘Dat is de auto, waar je net over droomde,’ zei de Kakkelobbes. Hij lag nog steeds met zijn kop in het warme, goudgele zand; met zijn ogen dicht. Het ijswater van de troon liep over zijn rug en dat scheen hij heel lekker te vinden. Hij zei:
‘Ik heb je toch gezegd, dat dit het droomeiland is! Alles waar de mensen van dromen, op de hele wereld, is hier. Maar zo gauw ze ophouden te dromen, verdwijnt het weer.’
Wouter keerde zich haastig om en gaf een schreeuw. Zijn mooie rode auto was al voor de helft verdwenen... Het bovenste stuk was er al af. Door die schreeuw deed de Kakkelobbes één oog open en zag wat er gebeurde:
‘Droom van die auto! Gauw!’
Woutertje deed zijn ogen dicht en droomde hardop:
‘O, wat moet het heerlijk zijn om een mooie, rode auto te hebben... een auto, net zo groot, dat ik er precies in kan zitten met echte luchtbanden en een echt stuur en een toeter en lampen, die ’s nachts schijnen en een klok, en een echte motor...’ Hij wachtte even, tot hij de auto heel duidelijk dacht en toen deed hij zijn ogen open. De auto stond op het strand, precies zoals Wouter hem gedroomd had.
`O, ik ga er in zitten!’ riep Woutertje. ‘Kom mee, Mac!’ Maar Meccano-Mac stond heel raar te kijken:
‘Wat is dat?’ hakkelde hij.
‘De auto, die ik gedroomd heb,’ riep Woutertje. ‘Kom gauw mee er in! Dan rijden we weg.’
Hij rende naar de auto toe, trok de rode deur open en ging achter het stuur zitten. Het stuur kon echt draaien en voor hem zag hij klokken en wijzers, net als in een echte auto. Hij trapte op een pedaal en meteen begon de auto te rijden, vlugger en vlugger over het gladde, gele zand.
‘Hoera!’ riep Woutertje, en meteen voelde hij iets geks. Het stuur in zijn handen werd slapper. Het gebrom van de motor werd zachter. De auto reed langzamer en langzamer en vóór Woutertje goed wist wat er gebeurde, zat hij op het warme zand van het strand en keek om zich heen. Hij had zijn handen nog voor zich uit, maar het stuur was uit zijn vingers verdwenen. Hij stond op en keek rond. Van de hele mooie auto was niets terug te vinden. De tranen sprongen Woutertje in de ogen.
‘Het was zulk een verschrikkelijk mooie auto,’ zei hij. ‘Hoe kan dat nou? Heb ik het dan gedroomd?’
Nee, hij had niet gedroomd. In de verte zag hij Meccano-Mac op het strand staan, met zijn ijzeren hoofd blinkend in de zon. Woutertje begon terug te lopen en toen zag hij, dat hij werkelijk niet gedroomd had, want in het losse zand liepen de strepen, die de wielen van de auto hadden gemaakt. Hij liep op een drafje terug. Meccano-Mac was gaan zitten, met zijn rug tegen de dikke buik van de Zee-Kakkelobbes. De troon was geheel opgesmolten. Er was niets meer van over.
‘Kom je nou teruglópen?’ vroeg Meccano-Mac. ‘Waar is je mooie auto gebleven?’
‘Die is net zo verdwenen als-ie gekomen is,’ zei Woutertje bedroefd. ‘Hij is ineens uit de lucht gekomen en was ineens weer weg ook. Terwijl ik er in zat’
‘Wat? Terwijl jij er in zat!’ riep Meccano-Mac. ‘Viel je dan niet op de grond?’
‘Nee. Het ging heel langzaam... net of hij wegsmolt... heb je het niet gezien?’
‘Ik zat naar de zee te kijken,’ antwoordde Mac. ‘Zie je nou dat al die dromen klets zijn?’
Woutertje werd kwaad:
‘Het is héél fijn om te dromen. We zullen eens vragen wat de Kakkelobbes er van zegt.’
Hij pakte de Kakkelobbes bij zijn snor en begon er aan te trekken:
‘Hei! Word wakker!’
De kop van de Kakkelobbes was zo groot als die van een olifant en van Woutertjes getrek voelde hij niet veel. Hij bromde alleen maar een beetje en sliep door. Woutertje ging aan zijn snor rukken zo hard hij kon:
‘Lobbes! Lobbes! Word wakker:
‘Wat is er?’ bromde de Kakkelobbes met zijn ogen dicht.
‘Mijn auto is verdwenen!’ riep Woutertje. ‘En Mac zegt dat alle dromen flauwe kul en klets zijn. Is dat waar?’
‘Meccano-Mac is gek,’ zei de Kakkelobbes en begon weer te snurken.
‘Alsjeblieft’, zei Woutertje. ‘Hóór je nou?’
Meccano-Mac begon nu ook aan de snor van de Kakkelobbes te trekken:
‘Hei, Lobbes, Hei! Word wakker!’
De Kakkelobbes deed één oog open. Meccano-Mac riep:
‘Woutertje Wipneus is verdrietig omdat zijn droom-auto weg is.’
‘Woutertje Wipneus is gek,’ bromde de Kakkelobbes.
‘Alsjeblieft,’ zei Meccano-Mac. ‘Hoor je nou?’
‘De Zee-Kakkelobbes is zelf gek,’ zei Woutertje boos.
De Kakkelobbes deed weer een oog half open:
‘Dat is waar ook,’ zei hij slaperig. ‘Dat vergat ik je nog te zeggen. Ik ben ook gek.’ Hij begon meteen weer te snurken.
‘Droom nòg eens iets,’ vroeg Meccano-Mac. ‘Dan kunnen we het proberen:
‘Dat is goed,’ zei Woutertje.
Hij ging op zijn rug in het warme zand liggen met de handen onder zijn hoofd en dacht aan een tafel met een grote kan chocolademelk en een stapel heel dik gesmeerde krentebollen. Hij dacht er heel erg aan, want Woutertje had langzamerhand erge honger gekregen. En toen hij toch eenmaal aan het denken was, droomde hij er nog een schaaltje met vier gekookte eieren bij en aardbeien met slagroom. Hij had zijn ogen nog dicht toen hij Meccano-Mac al hoorde roepen.
Een eindje voor hen uit op het zand stond een tafel, gedekt met een spierwit tafelkleed. En daarop stond in het midden een grote kan, waarop met bruine letters stond:

CHOCOLADE-MELK

en een plaatje van een meisje, dat chocola aan het drinken was.
Aan de ene kant was een schaal vol krentebollen en aan de andere kant een schotel met grote, sappige aardbeien met dikke, witte slagroom er overheen. De vier eieren waren er ook.
‘O,’ riep Woutertje. ‘Vlug, Mac!’
‘Blijf maar rustig zitten,’ zei Mac. ‘Je zult zien dat het weer verdwijnt’
Ze bleven zitten bij de Kakkelobbes, die kalm doorsnurkte en keken naar de tafel, die daar stond in de heldere zonneschijn. Woutertje zag de slagroom langzaam langs de rode aardbeien naar beneden druipen. Zij wachtten een hele tijd en Woutertje’s buik begon te rommelen van de honger.
‘Zie je wel, dat het niet weggaat,’ zei hij. ‘Ik ga er heen.’
Hij liep heel langzaam naar de tafel toe... hij kwam hoe langer hoe dichter bij... nog drie stappen... nog twee... Hij pakte een krentebol in zijn hand. De krentebol was warm. Hij bracht de krentebol naar zijn mond... en hapte in de lucht. De krentebol was weg. Woutertje wou een nieuwe pakken. Maar meteen begon de hele tafel te verdwijnen. Het was precies of er een tekening langzaam werd uitgeveegd. Het laatste wat hij zag was het plaatje van het meisje, dat chocola dronk op de kan... toen was dat ook weg.
‘Zie je wel,’ riep Meccano-Mac. ‘Dromen zijn bedrog:
Woutertje keerde zich om:
‘Ik ga naar de Droomkoning. Ik wil weten hoe het komt, dat alles wat ik droom weer weggaat ook. Ga je mee of niet?’
‘Natuurlijk ga ik mee,’ zei Mac. ‘Samen uit, samen thuis.’
‘Mimi,’ riep Woutertje tegen de Kakkelobbes. ‘Wij gaan naar de Droomkoning:
‘Gelukkig,’ bromde de Kakkelobbes, ‘dan kan ik tenminste rustig slapen.’

Het Dromenveld

Zij vonden al heel gauw het pad tussen de witte palmbomen. Het was bedekt met geel en groen mos met gouden bloempjes er in, die heerlijk roken.
‘Het is mooi hier,’ zei Meccano-Mac.
‘Ik zou het hier nog véél mooier vinden,’ knorde Woutertje, ‘als ik niet zo’n honger had. Ik hoop dat we gauw bij de Droomkoning zijn en dat die wat te eten heeft:
‘Je zult er weinig mee opschieten,’ zei Meccano-Mac, ‘als het allemaal weer verdwijnt zo gauw je het in je handen neemt: Toen stonden ze allebei stil, want om een bocht van het pad kwam een meisje aanlopen. Ze had zwarte haren met rode en blauwe bloemen en haar jurk was helemaal uit bloemen gevlochten. Zij keek helemaal niet naar hen, maar ging wel op zij om hen voorbij te lopen. Ze lachte een beetje en in een hoek van haar mond hield ze een rode roos. Meccano-Mac en Woutertje keken haar verbaasd na:
‘Wat is dàt nu weer voor een raar kind?’ vroeg Woutertje. ‘Waarom zegt ze ons niet goedendag?’
Toen kwam er weer iets aan: een dikke, gele mopshond, die heen en weer schommelde terwijl hij liep. En net toen hij voorbij wilde gaan, was hij ineens verdwenen. Ze keken allebei rond, maar ze konden niet zien, waar de dikke mopshond gebleven was.
‘Zag jij die mopshond óók?’ vroeg Woutertje.
‘Waarachtig wel,’ zei Meccano-Mac. ‘Hij keek angstig om zich heen. ‘Zeg, die Kakkelobbes noemde dit het droomeiland. Stel je voor dat het hele eiland met zand, bomen en al dadelijk inééns verdwijnt... Dan liggen we wéér in zee en verdrinken.’
Daar had Woutertje nog niet aan gedacht. Hij schrok er werkelijk van.
‘Laten we gauw maken, dat wij bij de Droomkoning komen,’ zei hij. ‘Vooruit!’
Mac en hij begonnen stevig te wandelen tot de bomen van het bos ophielden. Voor hen lag een open ruimte en daarop gebeurden de gekste dingen. Er stonden grote huizen en kleine huisjes, een grote locomotief; kasten en tafels met eten er op. Mensen liepen er rond en hele mooie, kleine kinderen. Bijna alles wat er te zien was, was even mooi. Woutertje keek er naar met open mond, want het gekste was, dat al die dingen inééns kwamen, een tijdje bleven en dan weer weggingen alsof ze in de lucht oplosten. Dan kwamen er weer hele andere dingen voor in de plaats. Vlak voor Woutertje stond ineens een prachtige, vette, rood-en-witte Hollandse koe. Zij keek hem recht in zijn gezicht met haar bolle ogen, zei één keer: ‘Boe-oe’ en was toen verdwenen. Eventjes verder stond onverwacht een klein huisje met een lindeboom er voor. Het was een echt lief huisje en Woutertje had er zelf wel in willen gaan wonen. Het had een rieten dak en geblokte gordijntjes voor de ramen en het was helemaal groen geverfd. Terwijl Woutertje er naar keek, kwam een jong vrouwtje uit de open voordeur met een poesje op de arm. Een jongeman kwam aanwandelen, en op het ogenblik, dat ze elkaar goedendag wilden kussen, was ineens het huis weg en de man en het vrouwtje ook. Waar het huisje gestaan had lag een groot, rond meer met mooi blauw water. Daarop dreven witte waterlelies en ook een zilveren kano. In die kano zat een jongen, die een pijp rookte en langzaam peddelde. Achter in de kano lag een meisje op kussens.
‘Ik snap het al,’ zei Woutertje. ‘Dat zijn natuurlijk grote mensendromen. Die dromen van trouwen en huizen en meubels en al die onzin meer.’
Van rechts kwam ineens een grote, witte stoomboot aanvaren. Hij blies op zijn stoomfluit, dat zij hun vingers in hun oren moesten stoppen, voer vlak langs hen heen en was ineens weer weg ook. Waar de boot geweest was renden nu wel honderd blaffende honden rond, die vochten, in elkaars poten beten en jankten. Telkens sprong er een omhoog en hapte een dikke, vette worst uit de lucht, want de lucht boven die honden was vol worsten en kluiven.
‘Het is hier een gekkenhuis,’ zei Woutertje. ‘Zoiets idioots heb ik nog nooit gezien:
Meteen waren de honderd honden, de kluiven en de worsten verdwenen en voor hen in de plaats kwam een paard: een gewoon bruin paard. Dat ging op zijn achterpoten staan, kreeg een mensenhoofd en een vrouwenjurk aan en werd ineens een oude tante, die zei:
‘Je moet niet te veel appels eten, Jantje. Daar krijg je buikpijn van.’ Even later zat ze ineens in een roeiboot en veranderde in een oude zeeman, die zong:
‘In naam van Piet Hein, doe toch open de poort:
‘Het appeltje ligt voor Den Briel.’
Woutertje hield zijn hoofd vast.
‘Wat moet dat allemaal?’ Ik geloof dat de Droomkoning gek is geworden. Waar zou die ergens zijn?’
‘Ik denk midden tussen al die dingen in,’ zei Meccano-Mac. ‘Hij zal er toch wel een oogje op moeten houden, denk ik.’
‘Dat geloof ik ook wel,’ zei Wouter: ‘Laten we er maar doorheen zien te komen.’
Ze wachtten tot de plas water met de zeeman in de roeiboot was verdwenen en liepen vlug het grasveld op. Een mooie klok stond ineens in het gras tussen hun voeten en Wouter struikelde er bijna over. Rechts van hem begon een vuurwerk te knetteren met duizenden sterren en vuurpijlen en toen konden zij niet verder, want vóór hen stonden wel duizend mensen, die zwaaiden met hoeden en zakdoeken en met serpentines gooiden. Een muziekkorps begon te spelen en tussen al die mensen door reed een rijtuig, bespannen met zes witte paarden. Daarin zaten een Prins en een Prinses. Het rijtuig reed voorbij en het volgende ogenblik was alles weg en zij konden weer doorlopen. Toen schrok Woutertje zich een aap. Onder zijn voeten kwam ineens een brug omhoog: een geweldige grote brug met bogen en pijlers; helemaal zilverwit geverfd.
Woutertje en Meccano-Mac werden door de brug opgetild, hoger en hoger, tot ze wel honderd meter boven de grond waren. Woutertje werd duizelig als hij alleen maar naar beneden keek, naar het veld met al die gekke, bewegende dingen er op.
‘Hou goed vast!’ riep hij tegen Meccano-Mac. Maar Meccano-Mac was niet bang. Die was alleen maar bang voor water.
‘Maak je niet druk,’ zei Mac. ‘Voor hoge bruggen ben ik niet bang. Die maken wij, Meccano-mannen, elke dag. Hou jíj je maar goed vast’
Dat deed Woutertje heus wel. Hij lag op zijn buik op de hoogste boog van de brug. Hij zag nu ook, dat er midden op het veld tussen al die droom-dingen een hoge toren stond en boven op die toren was een rond, glazen huis. In dat glazen huis zat een klein mannetje, dat met vlugge oogjes overal rondkeek en naar hen wuifde.
‘Dat is vast en zeker de Droomkoning!” riep Woutertje tegen Mac en wees met zijn arm.
‘Waar?’ vroeg Mac.
Maar Woutertje trok zijn arm terug en pakte vlug weer de boog van de brug stevig vast, want met een donderend lawaai kwam een lange trein de brug op rijden. De rook en stoom van de locomotief maakten een tijdje, dat zij niets konden zien en toen was de trein de brug al over. Meteen verdween de brug. Even vlug als hij omhoog was geschoten, zakten Woutertje en Mac weer naar beneden. Met een zachte bons vielen zij in het gras. Zij renden allebei weg, vóór er weer een brug onder hen zou omhoog komen, want daar schoten zij niet veel mee op. Maar ze hadden beter niet zo hard kunnen lopen. Want ineens zaten ze midden in een oorlog. Voor hen stond een groot kanon dat met een daverende knal afging. Ze vielen allebei op de grond van de schrik en de rook van het schot waaide over hen heen. Van alle kanten hoorden zegeschreeuw en geschiet van soldaten. Honderd vliegtuigen dreunden door de lucht en een paar bommen vielen om hen heen. Woutertje lag plat op de grond toen de bommen ontploften. Hij hield zijn ogen dicht en hij zei:
’0... als ik nou blijf leven, zal ik nooit, nóóit meer ’s nachts in een meccano-vliegtuig wegvliegen.’
Hij hoorde Mac ineens roepen:
‘Vlug, Woutertje! Droom dat het hier géén oorlog is:
Woutertje kneep zijn ogen stijf dicht en begon te dromen, dat alles stil en rustig was en jawel! De vliegtuigen verdwenen; het vallen van de bommen hield op; het kanon ging weg en de gaten in de grond, die de bommen hadden gemaakt, waren niet meer te zien.
‘Jonge, jonge,’ zei Woutertje. ‘Was me dàt schrikken! Ik dacht zeker, dat ik een bom op m’n kop zou krijgen.’
‘Ik heb er nog trillende knieën van,’ zei Meccano-Mac. ‘Was dàt nou een mensenoorlog?’
‘Nou, en of,’ zei Woutertje. `Een echte mensenoorlog! De bommenwerpers waren Amerikaanse vliegende forten en die kanonnen waren Engelse kanonnen. Ik durfde bijna mijn hoofd niet eens optillen.’
‘Ik heb wel eens van die mensen-oorlogen gehoord,’ zei Mac, ‘maar ik wist niet dat het zó ging.’
Onder het praten door liepen zij verder. Zij moesten een keer hard terugrennen, omdat er vier race-auto’s in vliegende vaart op hen af kwamen en die race-auto’s waren net weg, toen Mac gilde:
‘Lopen, Woutertje! Lopen!’
Wouter keek om en gaf een schreeuw van schrik. Achter hen kwam met grote sprongen een vreselijk monster aanrennen. Het was zo groot als een olifant en het had drie koppen. De ene was de kop van een leeuw, de andere van een tijger en middin[sic] zat de lange hals van een giraffe met er bovenop een struisvogelhoofd, dat héél hoog en vals lachte.
‘Hi - hi - hi!’ gilde de struisvogelkop. ‘Ik zal jullie krijgen!’
De leeuwen- en tijger-koppen brulden en lieten al hun tanden zien. Woutertje liep wat hij lopen kon en Meccano-Mac, met zijn piepende ijzeren benen, hield hem heel aardig bij. Onder het rennen door keek Woutertje om. Het reusachtige beest was niet veel dichterbij gekomen, want met zijn dikke olifantenlijf kon het niet goed vooruit komen. Maar als dat lopen lang zou moeten duren, zouden ze zeker door het monster worden opgegeten.
‘Droom dan toch, dat het weggaat,’ hijgde Meccano-Mac. ‘Ik kan niet dromen, als ik zo hard loop,’ hijgde Woutertje. ‘Kun jij nog, Mac?’
‘Het gaat nog wel,’ zei Mac, ‘als er ten minste geen schroefje in mijn benen loslaat’
‘Die heb ik allemaal goed vastgeschroefd,’ hijgde Wouter.
‘Dank je wel,’ zei Mac. ‘Hard lopen, Wouter! Hard! Kun je toch niet eens proberen te dromen?’
‘Heb ik al geprobeerd,’ pufte Woutertje. ‘Het lukt niet. En als ik ga liggen om dat beest weg te dromen, heeft ‘het mij al opgegeten vóór ik goed en wel aan het dromen ben.’
Toen keek hij weer om en hij dacht dat hij gek werd. Want het beest was nu geen driekoppige olifant meer, maar een groene locomotief, die snuivend achter hem aankwam en hen veel sneller inhaalde dan de olifant.
‘Pas op, Mac! Pas op!’ gilde Wouter.
De locomotief had hen al ingehaald, maar toen was het ineens geen locomotief meer, maar een reusachtig groot, dik veren bed, waar ze met veel moeite onderuit kropen. En toen keken zij in de ogen van een groene kip met een blauwe kam, die kakelend op de vlucht sloeg.
Woutertje ging in het gras zitten, haalde een zakdoek uit zijn zak en veegde zijn voorhoofd af. Naast hem groeide ineens een toren uit de grond met een klokkenspel er boven in, dat begon te spelen:

‘Hop Marianneke, stroop in het kanneke:

Maar hij lette er niet eens meer op.
‘Dat van daarnet was niks geen prettige droom,’ zei Mac. ‘Ik ben mij een aap geschrokken.’
‘Het was geen gewone droom,’ zei Wouter. ‘Het was een nachtmerrie. Het kippenvel staat er nog van op mijn rug.’
Voor hen stond nu een witte, Amerikaanse wolkenkrabber. Uit een raam, helemaal bovenaan hing een brandweerman met een bijl te zwaaien. Toen was het hoge gebouw ineens weg en zij zagen de toren met het glazen huis er op, die zij van de brug al hadden gezien.
‘Dáár heb je de toren van de Droomkoning,’ zei Wouter. ‘Laten we er gauw heen gaan:

De Droomkoning

Ze begonnen te schreeuwen en te wuiven tot de Droomkoning hen zag staan.
‘Ik ben geen droom, maar een echt jongetje!’ riep Woutertje uit alle macht.
‘En ik ben geen nachtmerrie, maar een Meccano-man!’ schreeuwde Mac.
Ze zagen hoe de Droomkoning uit zijn glazen huis naar hen keek. Onderin de toren was een deur van zilver en parelmoer. Daarop stond:

DE DROOMKONING
3x kloppen

Meccano-Mac klopte driemaal met zijn ijzeren hand. De deur ging van zelf open en zij stonden voor een zilveren trap, die naar boven liep. Zij begonnen die op te klimmen. De Droomkoning stond bovenaan en riep:
‘Kom boven! Kom boven! Ik ben blij, dat ik eens iemand zie. Kom hier binnen en ga zitten. Je zult wel moe zijn.’
Zij gingen een ronde kamer binnen met aan alle kanten muren van glas en grote, gemakkelijke stoelen. Woutertje ging gauw zitten, want hij was vreselijk moe. Meccano-Mac ook. De Droomkoning was precies even groot als Woutertje. Hij had heldere, bruine oogjes en een huid vol rimpeltjes.
‘Ik weet alles, alles van de mensen af,’ zei hij. ‘Jij hebt zeker honger, hé? Want jij bent Woutertje Wipneus en jij hebt de hele nacht nog niets gegeten.’
De Droomkoning ging naar een buffet en haalde er allerlei lekkere dingen uit: een kan met chocolademelk, sappige peren, een krentenbrood en grote plakken chocolade.
‘Alsjeblief,’ zei hij. ‘Eet maar zoveel je wil:
Hij schoof twee stoelen bij de tafel, liet hen rustig eten en liep onderwijl langs de ronde glazen ramen om naar de dromen te kijken die op het grote veld kwamen en weer gingen.
Woutertje had nog niet dikwijls zo lekker en zoveel gegeten. Zij dronken de hele kan chocolademelk op en aten bijna alle schalen leeg. Ten laatste zei Wouter:
‘Wij zijn klaar, Droomkoning en wij hebben bijna alles opgegeten.’
De Droomkoning danste van plezier en zijn bruine oogjes glinsterden.
‘O, prachtig. Hebben jullie lekker gegeten? Hoe vind je mijn eiland?’
Woutertje zei:
‘Het is een heel mooi eiland, Droomkoning!’
De oude man knikte langzaam:
‘Het is een heel, héél mooi eiland. Het is een gedroomd eiland en alle dingen die je ziet zijn dromen. Zo gauw de mensen ophouden er van te dromen zijn ze weer weg.’
Meccano-Mac begon bezorgd rond te kijken:
‘Maar als de mensen nu eens ophouden van dit eiland te dromen? Dan is ineens het hele eiland weg en dan liggen wij in de zee.’
‘Nee, jongens,’ stelde de Droomkoning hen gerust. ‘Er zijn altijd mensen genoeg, die dromen van een eiland als dit. En zolang er mensen blijven, zullen ze van dit eiland blijven dromen. Ik weet alles van de mensen en hun dromen af... Kom maar eens hier kijken.’
Zij gingen met hem mee naar de glazen muren. Overal rondom de toren zagen zij dingen opkomen en verdwijnen: huizen en bruggen, apen en piano’s, draaiorgels en locomotieven; een grote baggermolen, een hijskraan, een draaimolen, en zilverwitte vliegtuigen. Ook mensen liepen er rond en alles rende door elkaar heen, kwam en ging weer weg.
‘Ik krijg er hoofdpijn van,’ klaagde Woutertje, ‘als ik er lang naar kijk:
‘Hier, aan deze kant,’ vertelde de Droomkoning, ‘zie je alleen maar de grote-mensen-dromen. Maar aan de andere kant’ - ze liepen naar de andere kant van de ronde kamer - ‘hier heb je de dromen van alle kindertjes op de wereld. Is dat niet leuk?’
Woutertje keek naar alle dingen, waar kinderen van droomden. Er waren race-auto’s en speelgoedtreinen op rails, maar met echte stoomlocomotieven er voor en zó groot, dat er kinderen in konden zitten. Er zaten ook echte kinderen in. Een paar er van keken omhoog naar de toren en wuifden. Maar toen Woutertje terug wilde wuiven, was de spoortrein ineens weg. Hij zag honderden mooie meisjespoppen in zijden jurken met prachtige strikken in het haar.
‘Dat daar zijn de meisjes-dromen,’ zei de Droomkoning. ‘Zie je daar dat meisje lopen met al die andere om haar heen?’
Woutertje moest even zoeken tussen al die rijdende treinen, auto’s, fietsen en vliegende Hollanders, maar toen zag hij haar: het was een meisje in een rode zijden jurk, met glanzend gekamd haar. Om haar hals had zij een ketting en zij liep heel stijf rechtop, met haar neus in de lucht. Overal om haar heen stonden andere meisjes. Sommige er van hadden een vinger in hun mond en het meisje met die mooie jurk liep tussen alle andere door en keek ze niet eens aan.
‘Dat is niks geen aardig meisje,’ zei Woutertje.
‘Nee,’ zei de Droomkoning. ‘Dat is ze zeker niet. Wat je daar ziet is de droom van een heel trots en ijdel meisje. Ze droomt alléén maar van mooie jurken. Ze wil altijd mooier zijn dan de andere meisjes waar zij mee spelen moet. En zij is pas blij als haar vriendinnetjes allemaal jaloers zijn.’
‘Ik wou, dat ik haar kende,’ zei Woutertje, ‘en dat ik haar tegenkwam. Ik zou haar eens flink aan haar haren trekken:
‘Dat verdient zij,’ zei de Droomkoning. ‘En kijk nu eens daar rechts. Zie je die jongen, die die zware gewichten optilt en weer neerlegt?’
Het was een jongetje, net zo oud als Woutertje zelf. Hij had heel stevige armen en benen. Hij tilde zware blokken steen op en gooide die ver weg, liep op zijn handen, en sprong meters hoog van de grond af.
‘Dat,’ zei de Droomkoning, ‘is de droom van een jongetje, dat heel ziek is en bijna niet lopen kan. Hij droomt er elke nacht van, dat hij groot en sterk is, kan springen en met grote stenen gooien.’
Woutertje had zijn neus tegen de ruiten gedrukt en tuurde naar alles, wat hij zag. Helemaal vooraan liep een klein jongetje met een brilletje op. Dat rende, zo hard het kon, achter een lange man aan, die voor hem weg liep. De man had in de ene hand een lineaal en in de andere een spons. Het jongetje met het brilletje had een penhouder in zijn hand, zo groot als een tuinhark en telkens als hij de man inhaalde, prikte hij hem met de pen in zijn bips. Dan gaf de man een schreeuw en nam een nieuwe sprong vooruit. De Droomkoning zag waar Woutertje naar keek, en begon te lachen:
‘Dat is de droom van een jongetje, dat op school heel slecht kan rekenen en vaak strafregels moet schrijven voor de meester. Hij droomt er van dat hij de meester achterna zit en hem prikt met de pen, waarmee hij zijn strafregels schrijft. Die dikke jongen daarginds, die op de brandweerauto rijdt, droomt, dat hij later brandweerman wordt. En dat meisje met al die poppen om zich heen is heel arm en heeft maar één oud popje met één been. Ze droomt er van om eens vijftig poppen te hebben. Zie je wel?... En zie je dat jongetje daar? Met die gescheurde broek?’
‘Ja,’ zei Woutertje. ‘Hij loopt op oude klompen en zijn ellebogen steken door zijn kapotte mouwen. In zijn armen draagt hij een groot brood. Waarom draagt hij dat brood?’
‘Dat is een héél, héél arm jongetje,’ sprak de Droomkoning.
‘Zijn vader en moeder zijn zó arm, dat zij niet eens genoeg brood voor hem kunnen kopen. En speelgoed heeft hij helemaal niet. Hij krijgt nooit genoeg te eten en hij heeft altijd honger. En als hij ’s nachts droomt, dan is het van eten:
‘Ik heb ook wel eens van eten gedroomd,’ zei Wouter.
‘Dat zal best,’ zei de Droomkoning. ‘Maar van lekker eten, natuurlijk. Dat arme jongetje heeft zo’n honger, dat gewoon droog brood voor hem al héél lekker eten is. Hij droomt nu, dat hij één droog brood heeft, dat hij helemaal alleen op mag eten. Dat droomt hij zowat iedere nacht.’
‘En is er nu niemand, die hem dat éne brood kan geven?’ vroeg Wouter. ‘Een brood is toch zo duur, niet?’
‘Dit weet ik niet,’ zei de Droomkoning. ‘Ik zie hier alleen maar de drómen van de mensen.’
Zij liepen terug naar de andere kant van het glazen huis.
‘Ik wou wat vragen’, zei Woutertje.
‘Je mag alles vragen, Woutertje.’
‘Toen wij hierheen kwamen lopen, Droomkoning, zagen wij de gekste dingen. Honderden honden die blaften en in elkaars poten beten en die worsten en kluiven zó maar uit de lucht hapten. Wie heeft dit nou gedroomd?’
De Droomkoning lachte:
‘Hi-hi-hi-hi-hi! Dat was geen mensendroom, maar een hondendroom. Honden dromen ook, weet je? Dan hoor je ze in hun slaap janken en je ziet ze met hun poten trekken.’
Woutertje begon ook te lachen:
‘O, wat grappig. Ik wist niet dat honden zulke dromen hadden:
Meccano-Mac vroeg:
‘Toen wij door het bos hierheen liepen, kwamen wij een gekke, dikke mopshond tegen. Was dat ook een droom?’
De Droomkoning knikte:
‘Die wordt gedroomd door een oude burgerjuffrouw, die een mopshond heeft gehad, waar ze veel van hield. Die is doodgegaan. Nu droomt ze elke nacht van haar lieve Fokkie.’
‘En we zaten ineens midden in een oorlog,’ zei Wouter. ‘Hoe kan dit?’
‘Maar, mijn jongen,’ zei de Droomkoning verbaasd, ‘er zijn toch millioenen soldaten, die in de oorlog zijn geweest. Die dromen dikwijls van de oorlog.’
‘Kijk!’ riep Wouter. ‘Daar is die grote brug weer! Die kwam onder ons omhoog en wij hingen een hele tijd boven in de lucht. Wie droomt er nou een brug?’
‘Ingenieurs,’ zei de Droomkoning. ‘De mensen die bruggen bouwen. Kijk, daar is-ie weer. Heb je ooit zo’n mooie brug gezien?’
Ze keken er alle drie naar. De lange, zilveren bogen schitterden in de zon en glanzende auto’s reden er over heen en weer.
‘Het lijkt wel een droom van zilver, zo mooi,’ zei Wouter. ‘Wat is dat voor muziek, die ik hoor?’
‘Dat dromen de mensen, die muziek schrijven, mijn jongen. En die Prinses daar, die in dat rijtuig zit met de Prins, is de droom van een winkelmeisje. Die droomt er van, dat eens haar sprookjesprins komt, die haar een prinses maakt en dat zij dan samen in een rijtuig zitten terwijl alle mensen hoera roepen en wuiven met vlaggen:
‘Ik ga weer zitten,’ knorde Meccano-Mac. ‘Ik word duizelig van al dat gedraai voor mijn ogen:
Zij gingen alle drie zitten. Woutertje keek nadenkend.
‘Een ding snap ik nog niet, Droomkoning. Als je van iets droomt of er naar verlangt, is het hier op het droomeiland zolang je er aan denkt, en daarna is het weg. Maar neem nou mij eens! Ik sta op het strand en droom van een mooie, rode auto. Meteen staat die auto voor mijn neus. Ik loop er heen, klim er in, rijd er een eindje mee en weg is de auto.’
De Droomkoning glimlachte:
‘Onthoud heel je leven, mijn jongen, wat ik je nu zeg: Als je héél erg naar een ding verlangt, lijkt het heel mooi. En hoe langer je er op moet wachten, zonder dat je het krijgt, hoe mooier het lijkt. Maar als je het eenmaal hebt, dan gaat héél gauw het nieuwtje er af en dan is het helemaal niet leuk meer.’
‘O,’ zei Wouter, maar begreep er niet veel van.
‘De meeste mensen,’ ging de Droomkoning verder, ‘krijgen nooit de dingen waarvan zij dromen, en dat is maar goed ook. Meisjes denken dikwijls, dat zij gelukkig zouden zijn als zij tien mooie poppen hadden inplaats van één. Kijk; daar loopt er een. Zij droomt van tien mooie poppen met allemaal andere kleuren jurken en zij denkt: ‘O, als ik tien poppen had, wat zou ik dan gelukkig zijn!’ Maar dat is helemaal niet zo, want als ze morgen tien poppen krijgt begint zij overmorgen te dromen, dat zij honderd poppen zou willen hebben. En ik ken jou wel, Woutertje Wipneus! Ik heb jou óók hier zien rondwandelen als een jongetje, dat droomde!’
‘Wat? Mij?’ vroeg Woutertje verbaasd.
De Droomkoning knikte:
‘Jij hebt heel dikwijls gedroomd, dat je een Meccano-doos nummer 8 zou willen hebben en wat je daar al niet mee zou kunnen bouwen.’
`O, dat is waar!’ riep Woutertje. ‘Hebt u mij echt hier. zien lopen?’
‘Zeker,’ zei de Droomkoning. ‘Ik heb op je gelet, omdat je zo’n grappige wipneus had. Ik heb je zien dromen, dat je in de tuin bij jullie thuis een hele hoge Meccano-hijskraan maakte.’
‘Verdikkie; dat is waar!’ zei Woutertje. ‘Het liefst van alle dingen wou ik een Meccano-doos nummer 8:
‘Juist, Woutertje,’ zei de Droomkoning. ‘En nu heb je gisteren, met je verjaardag, een Meccano-doos nummer 8 gekregen. En ben je nu gelukkig? Nee. Want gisteravond was je al aan het dromen van een grote Meccano-doos nummer 10. Waar of niet?’
‘U weet óók alles,’ mompelde Woutertje.
‘De mensen zijn nooit tevreden,’ zei de Droomkoning hoofdschuddend. ‘Onthoud één ding, mijn jongen: wie niet tevreden is, kan nóóit gelukkig zijn. Wil je nog een stuk chocola?’
‘Graag Droomkoning,’ zei Woutertje, en begon stilletjes aan de chocola te knabbelen. Ineens schrok hij... want op de tafel stond, heel klein, de straat waarin hij woonde. Door die straat liep hij zelf met twee van zijn vriendjes! Hij werd er bang van. Hij had in zijn stoel zitten denken aan de straat en het huis, waarin hij woonde... en die droom was op tafel komen staan. De Droomkoning lachte. De straat op tafel ging weg.
‘Wou je zo graag naar huis toe, Wouter?’
Woutertje aarzelde. Hij vond het niets prettig om tegen de Droomkoning, die zo vriendelijk voor hem geweest was, te zeggen, dat hij weg wilde.
‘Mijn ouders zullen niet weten, waar ik blijf, Droomkoning. Die maken zich vast héél ongerust over mij. Maar hoe komen wij weer van dit eiland af?’
De Droomkoning keek bedroefd:
‘Daarmee kan ik je niet helpen. Ik woon in deze toren en ik kom er nooit uit. Ik bemoei mij alleen met dromen. Maar ik kan je wel eten meegeven:
Meteen begon hij in kasten en laden te snuffelen. Hij haalde allerlei lekkers bij elkaar en maakte er twee pakken van. Eén voor Woutertje en één voor Meccano-Mac. Woutertje gaf hem een hand:
‘Mag ik u héél, héél hartelijk danken? U bent erg vriendelijk voor ons geweest. Dag, Droomkoning.’
‘Ga maar door de kinderdromen heen; dat is minder gevaarlijk,’ riep de Droomkoning hen achterna.
Dat deden zij, en hadden nu geen last van locomotieven, bruggen en rare beesten. Zij liepen dwars door grote en kleine meisjes en jongens en waren gauw weer op het strand. De zon hing laag boven de zee, als een grote, rode bal. De Zee- Kakkelobbes lag nog te slapen.
‘Zullen wij op hem gaan zitten?’ vroeg Woutertje.
‘Brrrr?’ zei Mac, geschrokken. ‘Alsjeblief niet. Dat gekke beest kan wel ineens naar het water rennen en onderduiken. En wat doen wij dan?’
‘Ho!’ zei Wouter. ‘Ik zal hem dit stuk koek voor zijn bek houden, dan blijft hij vanzelf boven en hij zwemt als een gek.’
‘Dat is een goed idee,’ knikte Mac. ‘Maar bind dan dat stuk koek aan een stokje, anders word je moe in je arm.’
Ze zochten een stokje onder de bomen en bonden daar de koek aan.
‘Kakkelobbes!’ riep Mac hard. ‘Word eens wakker!’
De Kakkelobbes deed één oog langzaam open, en bromde:
‘Zijn jullie nou al terug?’
‘Nou al?’ riep Woutertje verontwaardigd. ‘Het is bijna donker! Kijk eens, de zon valt zowat in zee!’
‘Val zelf in zee,’ zei de Kakkelobbes. ‘Ik wil slapen!’
Wouter nam een stukje koek uit zijn zak en liet het de Kakkelobbes ruiken. Die deed ineens ook zijn andere oog open.
‘Waar kun je die koek krijgen?’ vroeg hij.
‘Breng ons naar het land waar de mensen wonen,’ zei Wouter, ‘en je krijgt alle mensenkoek, die ik bij mij heb.’
De Kakkelobbes schudde bedroefd zijn kop.
‘Dat kan ik niet. Ik kan zover niet zwemmen.’
‘Leuk,’ zei Woutertje. Hoe kom ik dan thuis?’
De Kakkelobbes stond zuchtend op en zei:
‘Vooruit maar. Klim op mijn rug. Ik zal zien hoever ik kom.’
Woutertje stapte eerst op de schouders van Mac, klom op de bobbelrug en hees toen Mac op. De Kakkelobbes begon vreselijk te zuchten en kroop op zijn acht poten heel lui over het zand.
‘Als wij zo voort gaan,’ zei Mac, ‘komen wij er het volgend jaar wel. Je stokje met koek zal er aan te pas moeten komen, Woutertje.’
Wouter haalde het stokje uit zijn zak, kroop over de rug van de Kakkelobbes naar voren, tot op zijn kop en liet het stuk koek voor de Lobbes zijn neus zakken. Het ging prachtig! De Kakkelobbes rook de koek en begon als een gek achter het stukje koek aan te lopen. Vóór zij goed en wel in de gaten hadden wat er gebeurde, plonsde hij al in het water. Jonge, jonge, wat kon die Kakkelobbes zwemmen! Hij stoof door de golven heen als een stoomboot.
‘Hei!’ riep Mac ineens. ‘Zwemt hij zo wel goed?’
‘Weet ik dat?’ zei Wouter. ‘Ik weet hier op zee de weg niet.’
‘Moeten wij het hem dan niet vragen?’
Dat vond Woutertje ook beter. Hij riep:
‘Kakkelobbes! Hei! Kakkelobbes!’
Maar de Kakkelobbes keek niet op of om en lette alleen maar op het stuk koek aan het stokje.
‘Mimi!’ brulde Woutertje. ‘Mimi! Lelijk beest! Luister!’ Maar het enig antwoord was het geplas van de Kakkelobbes zijn acht poten. Mac zei:
‘Je moet dat stuk koek binnenhalen, anders luistert hij nooit.’
‘Maar als ik die koek in mijn zak steek, kon hij wel eens boos worden en onderduiken,’ zei Wouter.
Daar schrok Mac zó van, dat hij haastig riep:
‘Nee! Laat dan die koek maar hangen. We zullen wel zien waar wij terecht komen. Hij moet toch ergens land raken!’
Zo stoven zij voort over de zee; golf-op, golf-af; met razende vaart. Ze aten wat brood en chocola uit het pak van de Droomkoning en het werd langzaam helemaal donker.
‘Wat is een Zee-Kakkelobbes toch een dom beest, hé?” zei Mac. ‘Om alsmaar achter zo’n stuk koek aan te zwemmen. Hij krijgt het tóch nooit’
‘Het is een stuk droom-koek,’ zei Woutertje. ‘Hij zwemt en zwemt, maar krijgt het nooit:
Daar moesten ze vreselijk om lachen. Zij lachten hoe langer hoe harder, en Woutertje moest erg oppassen, dat hij niet zó hard met zijn stokje zwaaide, dat de koek per ongeluk in de Kakkelobbes zijn bek terecht kwam. En zo kwam het, dat zij de lichtjes pas zagen, toen zij al heel dicht bij het land waren. Het waren rode, groene, blauwe en witte lichtjes.
‘Kijk eens!’ riep Woutertje. ‘Daar is land, Mac! Wat is dat voor een land, met al die lichtjes?’
‘Ik weet het niet,’ zei Mac. ‘Ik heb het nog nooit eerder gezien:
De Kakkelobbes stoof voort en de lichtjes kwamen vlug dichterbij. Woutertje zag nu, dat het gekleurde lampions van papier waren, aan bomen langs de zee opgehangen.
De Kakkelobbes rende met al zijn acht poten het land op en keek waar zijn stuk koek was gebleven, want dat had Wouter gauw in zijn zak gestoken.
‘Mimi!’ zei Wouter. ‘Wat is dit voor een land?’
‘Sprookjesland,’ knorde de Kakkelobbes. ‘En waar is nou mijn stuk koek? Ik ga niet verder.’
‘Hier!’ zei Woutertje en stapte op het strand. ‘Hier is je koek, Mimi. Je hebt het wel verdiend.’

SPROOKJESLAND

Een Raar Feest

Woutertje en Meccano-Mac bleven staan kijken tot de Zee- Kakkelobbes over de donkere zee was weggezwommen.

‘Hij was een goed beest,’ zei Wouter.
‘Een dom, maar heel goed beest,’ knikte Mac.
Zij keerden zich om en keken naar de honderden gekleurde lantaarns, die in de bomen hingen.
‘Gossie... Is dit nou Sprookjesland?’ zei Wouter.
Mac wees met zijn ijzeren hand:
‘Zeg - daar komt iemand aan!’
In het licht van de gekleurde lampions kwam een vreemd iemand naar voren. Maar toen die iemand dichterbij kwam, zag Woutertje ineens wie het was:
‘O!’ riep hij. ‘Het is de Gelaarsde Kat!’
De Kat bleef voor hen staan, zwaaide langzaam met zijn staart heen en weer en draaide met één hand zijn snorharen op.
‘Wel, wel. Mrraauw! En wie hebben we hier?’
Wouter en Meccano-Mac maakten een keurige buiging. Woutertje nam zijn pet af:
‘Wij, O, Gelaarsde Kat,’ sprak hij, ‘komen van heel ver. Ik ben Woutertje Wipneus en dit hier is Meccano-Mac:
De Gelaarsde Kat bleef zijn snorharen opdraaien. Hij zag er streng uit.
‘Zo! Mrraauw! Dus de ene is een mens en de andere een Meccano-man. Wel, wel. En wie heeft jullie permissie gegeven, hier aan land te gaan? Dit is verboden terrein! Dit is Sprookjesland.’
Hij wees met zijn poot op een bordje, dat zij nog niet eerder hadden gezien. Daar stond op:

VERBODEN TOEGANG
Art. 11 van het Wetboek van Sprookjesrecht.

De kat stampte met een glimmende laars op de grond en keek heel boos. Woutertje voelde zich niets op zijn gemak. Hij maakte opnieuw een buiging.
‘Neem ons niet kwalijk, Heer Kat, maar wij werden hier aan land gezet door een goed, maar dom beest, de Zee-Kakkelobbes. Dat wij hier niet mochten landen, wisten we niet’
De Gelaarsde Kat dacht een tijdje na, en besliste toen:
‘Wouter, het mensenjongetje kan hier blijven. Maar de Meccano-man moet terug. De mensen zijn vrienden van ons, maar de ijzeren Meccano-mannen niet:
‘Maar waar moet ik dàn heen?’ riep Meccano-Mac.
‘Kan mij niet bommen,’ grauwde de Kat. ‘Ga maar terug de zee in en probeer te zwemmen. Ha - ha - ha!’ Hij lachte vals, stak een poot uit naar Woutertje, en zei: ‘Kom mee. Jij mag met ons mee feestvieren.’
Maar Woutertje verroerde geen vin:
‘Nee, Gelaarsde Kat. Meccano-Mac en ik horen bij elkaar. Ik heb hem levend gemaakt en hij heeft mij mee op reis genomen. Als hij hier moet wachten, best; maar dan blijf ik óók wachten.’
De Gelaarsde Kat kneep zijn ogen half dicht en draaide nog harder aan zijn snor. Hij keek heel vals uit zijn groene ogen:
‘Pas op, hoor!’ zei hij tegen Wouter. ‘Als je ongehoorzaam bent, zal het slecht met je aflopen.’
Woutertje werd nu werkelijk boos:
‘Ben je nou gek!’ riep hij. ‘Natuurlijk ben ik ongehoorzaam. Je kunt mij niet bevelen, mijn vriendje in de steek te laten! Dat is gemeen en dat doe ik niet. Ik blijf bij Meccano-Mac:
De Gelaarsde Kat trok ineens zijn grote sabel en zwaaide die in het licht van de sterren en de lampions. Woutertje zag de rode, groene en blauwe lichtjes schitteren in het blanke staal.
‘Ga je mee of je kop gaat er af!’ riep de Gelaarsde Kat.
Maar Woutertje was een flink jongetje.
‘Jij bent een valse Kat!’ riep hij. ‘Sla maar als je zin hebt’ Hij stak zijn hals vooruit.
Maar de Gelaarsde Kat sloeg niet. Hij stak zijn sabel voor zich in het zand, kruiste zijn voorpoten en keek hen allebei aan.
‘Ik mag jou wel,’ zei hij tegen Woutertje. ‘Jij bent een flink jongetje. Jullie mogen allebei het feest bijwonen:
‘Nou dan ben je niet zo vals als je er wel uitziet,’ zei Woutertje. Hij was nog steeds een beetje kwaad.
De Gelaarsde Kat trok zijn sabel uit het zand, keerde zich om en liep een pad tussen de bomen op. Aan weerskanten hingen kleurige lampions met brandende kaarsen er in, aan ijzerdraden.
‘Waarom is er feest vanavond?’ vroeg Wouter.
‘Omdat vandaag Doornroosje getrouwd is met Klaas Vaak,’ zei de Gelaarsde Kat. ‘En daar zijn wij allemaal heel blij om, want die twee horen prachtig bij elkaar.’
Woutertje stond stil om daar over na te denken.
‘Doornroosje ken ik,’ zei hij. ‘Dat is de Schone Slaapster, die honderd jaar sliep, toen er een heel bos om het kasteel heen groeide: ‘
‘Juist,’ knikte de Kat. ‘En toen kwam er een prins, die zich door het doornbos heenhakte en Doornroosje wakker kuste: ‘‘Maar wie is Klaas Vaak ook weer?’ vroeg Wouter.
‘De Slaapman! Het Zandmannetje,’ zei de Kat. ‘Als je moet gaan slapen komt Klaas Vaak, de Zandman, strooit heel fijn zand in je ogen en fffft! - weg ben je - ingeslapen. Kun je je nu een beter huwelijk voorstellen dan tussen de Zandman en de Schone Slaapster? Toen Klaas Vaak ons kwam vertellen, dat hij met Doornroosje zou gaan trouwen, hebben wij allemaal gezegd: ‘Dat moet een reuze feest worden.’ En eigenlijk is het wel goed, dat wij twee vreemde gasten hebben. Dat is eens een nieuw gezicht, want hier in Sprookjesland kennen wij elkaar al zó lang, zie je. Hier zijn wij er.’
Ze stonden stil op een open plek in het bos. De grond was bedekt met zacht gras en in het midden stond een enorme ronde tafel. Overal in het rond hingen gekleurde lantaarns, en rondom de tafel zaten enkele gasten.
‘Feestelingen!’ riep de Gelaarsde Kat. ‘Ik heb de eer u twee nieuwe feestvierders voor te stellen: Wouter Wipneus, een mensenjongetje, en Meccano-Mac, uit Meccano-land.’
‘Hoera!’ riep iedereen. De Gelaarsde Kat bracht hen naar een kant van de tafel waar nog plaats was. Woutertje en Mac gingen een eindje van elkaar af zitten.
‘Zo,’ zei een meisje, dat naast Woutertje zat. ‘Ben jij een echt mensenjongetje? Wat leuk! Laat mij eens in je arm knijpen?’
Zij kneep in Woutertje’s arm en gaf een gilletje.
‘O, Woutertje,’ zei zij. ‘Wat heb jij een stevige armen!’
‘Dat is om de Zee-Kakkelobbes mee vast te houden,’ zei Wouter. Hij legde het pak met eten, dat hij van de Droomkoning had gekregen achter zijn stoel op de grond. Toen hij weer recht ging zitten, zei het meisje:
‘O, Woutertje, wat heb jij een wippende neus!’
Woutertje keek haar aan. Hij vond het maar een raar meisje. Wie zei er nou zulke dingen over iemand’s neus?
‘O, Woutertje!’ zei ze weer. ‘Wat heb jij een grappige neus?’
‘Ja,’ zei Woutertje. ‘Maar niet heus.’
Het meisje lachte weer. Zij zag er wel aardig uit: met witte tandjes en een rood mutsje op.
‘O, Woutertje,’ ging zij door. ‘Wat heb jij een vuile handen.’
‘Ja,’ zei Woutertje. ‘Dat komt door mijn reizen door verre landen.’
‘O, Woutertje!’ zei het meisje weer. ‘Wat ben je knap!’
‘Hou nou op,’ zei Woutertje, ‘of ik geef je een klap.’
Zij lachte nu niet, maar keek sip.
‘Zeg dan ook niet zulke gekke dingen,’ knorde Woutertje. ‘Het is niet beleefd:
‘Ik kan niet anders,’ zei zij. ‘Ik ben Roodkapje.’
Woutertje sloeg met zijn vuist op tafel:
‘Natuurlijk! Ik dacht al: waar heb ik dat soort vragen meer gehoord! Krijg je hier ook iets te eten?’
Hij keek de tafel rond. Niemand had nog iets op zijn bord.
‘Het eten wordt gebracht door de Zeven Dwergen,’ vertelde Roodkapje, ‘en die kunnen niet hard lopen. Maar het zal dadelijk wel komen:
Aan de overkant van de tafel zat een oude heer, met een bril op, en een vlindernet tussen zijn knieën. Wouter herkende hem meteen.
‘Pardon,’ zei hij. ‘Bent u niet mijnheer Prikkebeen?’
Prikkebeen, die had zitten suffen, schrok ineens op en zei:

‘Lieve zuster Ursula,
Ik ga naar Amerika...’

‘Dan mag u wel opschieten,’ zei Woutertje. ‘Anders mist u de Kakkelobbes van half twee. En dan moet u met de boemel-Kakkelobbes gaan.’
Prikkebeen stond op, stak een hand tussen de knopen van zijn vest, maakte een buiging en zei:

‘Potverdrie, potverdraa, potverdorieka,
Ik ga snel naar Amorika,
Maar als Prik niet heel hard reest,
Mist-ie zijn bie- zijn ba- zijn boemelbeest!’

Alle gasten rond de tafel klapten hard in hun handen en Prikkebeen ging weer zitten.
‘Hij zegt alles in versjes,’ zei Roodkapje. ‘Net als in het boek Prikkebeen. Dat heeft-ie helemaal zelf geschreven.’
‘Hij kan héél mooi schrijven,’ zei Woutertje beleefd.
Toen zag hij aan de andere kant van de tafel Pinokkio zitten.
Hij kende hem goed. Hij had Pinokkio thuis zó dikwijls in zijn prentenboek gezien!
‘Hallo, Pinok!’ riep hij. ‘Hoe gaat het met je neus?’
Pinokkio keek hem lelijk aan en voelde meteen aan zijn lange houten neus. Roodkapje en Prikkebeen pakten meteen ieder een arm van Woutertje vast:
‘Weet jij wat er met zijn neus aan de hand is?’ vroegen zij.
‘Natuurlijk,’ antwoordde Woutertje. ‘Weten jullie dat dan niet? Bij ons mensen weet iedereen dat’
‘O, nee,’ zei Roodkapje. ‘Hij heeft het ons nóóit willen vertellen:
‘Elke keer, als hij liegt of jokt,’ zei Woutertje, ‘of iets vertelt wat niet helemaal waar is, wordt zijn neus een héél stuk langer.’
‘O,’ zei Roodkapje met haar mondje rond. ‘Goed dat ik het weet!’
Zij boog meteen naar rechts om het verder te vertellen en Woutertje zat raar te kijken, want hij meende, dat iedereen in Sprookjesland dat toch wel moest weten. Hij trok Roodkapje aan haar elleboog.
‘Waarom zijn jullie toch zo boos op die arme Pinokkio? Hij heeft toch niets gedaan?’
‘Jawel,’ zei Roodkapje. ‘Voor de Amerikaanse film gespeeld. Nou is hij zó verwaand dat-ie ons nauwelijks antwoord geeft als wij hem wat vragen. Met Sneeuwwitje is het al net eender. Die zit dáár.’
Schuin over de tafel heen zag Woutertje zowaar Sneeuwwitje zitten, met helrode lipjes en een heel blanke huid, zoals hij ook altijd had gelezen. Prikkebeen had zeker over een vers zitten nadenken, want hij stond ineens op en sprak:

‘Pino is geen dwerg of reus,
Maar hij heeft een korte neus.
Ziet, wanneer hij jokt of liegt,
Hoe die neus naar voren vliegt!’

Iedereen begon te klappen en zij vroegen allemaal aan Pinokkio of het waar was.
‘Nee,’ zei Pinokkio kwaad.
‘Rang!’ zei zijn neus en schoot een heel stuk naar voren.
‘O!’ riepen ze allemaal. ‘Het is tòch waar!’
Pinokkio was zó boos, dat hij een lepel pakte en die naar Woutertje’s hoofd gooide. Woutertje dook omlaag en de lepel raakte hem niet.
‘Pas op!’ zei Wouter, ‘of ik gooi met oorvijgen.’
‘Hoe heet jij?’ riep Pinokkio.
‘Dat zal ik jou niet aan je neus hangen,’ lachte Woutertje.
Onder tafel schopte iemand reuze hard tegen zijn schenen.
Wouter kreeg er tranen van in zijn ogen, keek gauw onder tafel en zag een paar laarzen, zo ontzettend groot, dat de zolen bijna tegen het blad van de tafel kwamen.
‘Dat zijn vast de laarzen van een reus,’ dacht Wouter.
Maar tegenover hem zat helemáál geen reus.
‘Zeg, Roodkapje,’ vroeg hij. ‘van wie zijn die vreselijk grote laarzen onder tafel?’
‘Dat,’ zei Roodkapje met een rond mondje, ‘zijn de zevenmijlslaarzen van Klein Duimpje. Als je opstaat kun je hem precies zien zitten. Hij houdt zich aan de tafelrand vast en hij kan er nèt boven uitkijken:
Woutertje stond op en zag Klein Duimpje boven de tafelrand uitkijken.
‘Wat kijkt hij bedroefd,’ zei Wouter.
‘Dat zou jij ook, als jij zo klein was en zulke grote laarzen aan had,’ zei Roodkapje. ‘Hij wordt er vreselijk moe van.’
Wouter had echt medelijden met het arme Klein Duimpje.
Een eindje verder zaten twee meisjes, die heel mooie jurken aan hadden. Ze zaten vlak naast elkaar, stijf rechtop, en keken heel trots rond, met hun neusjes in de lucht.
‘Het eten had allang hier moeten zijn!’ zei het ene meisje, en riep:
‘Kat! Gelaarsde Kat!’
De Gelaarsde Kat, die in grote kringen om de tafel heen wandelde, op zijn mooie, glimmende laarzen, bezig met zijn snorren op te strijken, ging naar haar toe:
‘Waar blijft toch het eten?’ vroeg het andere nuffige meisje. ‘Als ik jou was, zou ik maar eens gaan kijken. Vast en zeker heeft die domme Assepoester het laten aanbranden.’
‘Ik zal direct iemand er heen sturen,’ zei de Kat. ‘Mrraauw!’ Hij tikte Klein Duimpje op zijn klein schoudertje: ‘Luister eens, Klein Duimpje; loop jij even met je zevenmijlslaarzen met een zevenmijlsvaart naar het huis van Assepoester en vraag waar het eten blijft’
Hard dat Klein Duimpje liep op die zevenmijlslaarzen! Ongelooflijk! Hij was meteen tussen de bomen verdwenen.
Woutertje stootte Roodkapje aan:
‘Die twee mooie meisjes daar, zijn dat niet de boze stiefzusters van Assepoester?’
‘Precies,’ zei Roodkapje, ‘O, dat zijn zulke nesten! Het is echt jammer, dat die arme Assepoester altijd zo hard moet werken. Want het is een aardig kind. Zij heeft een akelig leven met twee zulke stiefzusters.’
Wouter gleed van zijn stoel af en begon om de tafel heen te lopen. Aan de andere kant van Roodkapje zat een grote man, met een groene hoed op en een veer in die hoed. Hij had een geweer tussen zijn knieën In een riem om zijn middel stak een groot mes.
‘Aha!’ dacht Wouter. ‘Dat is natuurlijk de jager, die de wolf, die Roodkapje heeft opgegeten, heeft opengesneden.’
Naast de jager zat Bruintje Beer.
‘Gossie,’ zei Woutertje. Hij had zoveel gelezen van Bruintje Beer, dat hij hem heel goed kende.
‘Dag, Bruintje,’ zei hij.
‘Ga weg, mijn maag die bromt,’ zei het beertje, zonder hem aan te kijken. ‘Zorg liever dat er eten komt. Honing zou me wel lijken:
‘Het is maar een raar feest,’ dacht Woutertje.
Naast Bruintje Beer stond een divan van witte zij en daarop lag Doornroosje; helemaal in het wit. Zij zag er heel lief uit. Naast haar zat Klaas Vaak, met een korte blauwe broek aan en schoentjes met gummi-zolen. Over zijn schouder hing een zak met zand. Hij keek erg kwaad en zat aan Doornroosje te schudden. Woutertje bleef een tijdje staan kijken:
‘Waarom schud jij zo aan Doornroosje?’ vroeg hij.
‘Ze mag niet in slaap vallen; bromde Klaas Vaak.
Hij schudde haar weer. Doornroosje deed haar ogen open en keek hem slaperig aan.
‘Dat eten blijft ook véél te lang weg,’ bromde Klaas.
‘Blijf nou wakker, Doorntje: Hij keek naar Woutertje en klaagde:
‘Moet je weten, dat ik altijd de mensen in slaap moet krijgen. En nou heb ik een vrouw, die ik alsmaar wakker moet houden:
‘Waarom laat je haar dan niet slapen tot het eten komt?’ vroeg Wouter. ‘Ben je gek!’ riep Klaas Vaak. ‘Zo gauw zij begint te slapen, gaat er een haag van doorns om de divan heen groeien en dan moet ik de een of andere prins opzoeken, die met zijn sabel door die doorns heenhakt en haar wakker kust’
‘Kun je haar dan zelf niet wakker kussen?’ vroeg Wouter.
‘Natuurlijk niet,’ antwoordde Klaas Vaak korzelig. ‘Heb je nooit het verhaal van de Schone Slaapster gehoord? Die kan alleen door een prins worden wakker gekust: Hij begon weer aan Doornroosje te schudden, tot zij haar ogen half opendeed.
‘Asjemenou,’ zei Wouter. ‘Dat is heel vervelend.’
‘Dat is het zeker,’ zei Klaas Vaak knorrig. ‘En ik heb heus geen zin om mijn vrouw steeds door vreemde prinsen wakker te laten kussen.’
Achter Wouter klonk plotseling een stem zo hard als een rollende donder. Woutertje schrok zich een aap en keek om. Achter hem stond een reus, bijna zo hoog als de bomen van het bos, die bulderde:
‘WAAR ZIJN MIJN LAARZEN? WAAR ZIJN MIJN
ZEVENMIJLSLAARZEN! IK MOET EEN BOODSCHAP
DOEN EN MIJN LAARZEN ZIJN ER NIET!’
Wouter keek omlaag. De reus stond op sokken. Er zaten gaten in zijn sokken, zo groot, dat Wouter er wel doorheen had kunnen kruipen.
‘O, je laarzen,’ zei de Gelaarsde Kat. ‘Die heeft Klein Duimpje aan, om te kijken waar het eten blijft’
‘MAAR IK HEB MIJN LAARZEN ZELF NODIG!’ brulde de reus.
‘Let er dan op en laat ze niet overal rondslingeren,’ riep Roodkapje. ‘Je weet nu eenmaal dat Klein Duimpje altijd probeert je laarzen te pakken te krijgen. Let dan beter op je spullen:
‘En schiet nou op,’ zei de Gelaarsde Kat. ‘Je krijgt hier toch niets te eten. Als Klein Duimpje terug is, zal ik je wel laten roepen. En stap voorzichtig over onze tafel heen.’
‘Je mag je sokken wel eens laten stoppen,’ zei een van de twee stiefzusters van Assepoester, met een opgetrokken neus.
‘Hoo,’ bulderde de reus weer, en boog zich voorover. ‘IK RUIK MENSENVLEES!’
Hij snoof, smekte en keek naar Wouter. Die schrok zich een hoedje en kroop haastig achter de divan, waarop Doornroosje lag.
‘Niets mee te maken,’ zei de Gelaarsde Kat. ‘Al ruik je hier duizend keer mensenvlees, je gaat naar huis toe. Je bent veel te lastig. En je voeten zijn niet schoon óók.’
‘ALS JIJ MAAR VOOR MIJN LAARZEN ZORGT!’ bulderde de reus.
‘Zo gauw ze er zijn, laat ik ze je brengen,’ beloofde de Gelaarsde Kat.
De reus stapte over de tafel heen en ging weg.
‘Zeg, Gelaarsde Kat,’ begon een dame met een hermelijnen mantel om en een kroon op het hoofd. ‘Klein Duimpje is nog niet terug. Waar is het eten nou?’
Zij had een mager en boos gezicht en vóór haar op de tafel stond een ronde spiegel, waar zij telkens in keek. Wouter raadde, dat zij de boze koningin moest zijn, die zo jaloers was op Sneeuwwitje. De twee zusters van Assepoester keken elkaar aan.
‘Al zijn leven heeft Assepoester een afspraakje gemaakt met onze prins,’ fluisterde de ene zuster.
‘En ons eten in de steek gelaten,’ siste de andere zuster.
Zij had het nog niet gezegd of tussen de bomen van het bos kwam Assepoester aanlopen in een mooie, lange sleepjurk. Achter haar aan rende een prins in een prachtig pak van blauw fluweel met een sabel opzij. In de hand had hij een glazen slof.
‘Zie je wel!’ riepen de twee boze stiefzusters en sprongen op. ‘Daar is ze met ònze prins uit geweest, in plaats van voor het eten te zorgen.’
‘Is dat niet een van mijn muiltjes?’ vroeg de ene zuster en keek naar de glazen slof, die de Prins in zijn hand hield.
‘Nee,’ antwoordde de Prins. ‘Jullie hebben zevensmijlsmuilen. Dit is de maat van Assepoester.’
Hij deed meteen de muil aan Assepoester’s kleine voetje en iedereen klapte, want zij hadden allemaal een hekel aan de twee boze stiefzusters van Assepoester. De twee stiefzusters stonden tegelijk op, en gingen weg. De Prins en Assepoester gingen zitten op de plaats van de twee zusters.
‘Dat is nou allemaal goed en wel,’ snauwde de boze koningin, ‘maar met dat al hebben wij niets te eten: Zij boog zich voorover, keek in de spiegel, die voor haar op tafel stond en vroeg:

‘Spiegeltje, spiegeltje, aan de wand,
Wie heeft de meeste honger in het land?’

En meteen zei de spiegel:

‘Hongerig, zijt gij, O, koningin,
Maar kleine Woutertje achter de divan,
Bij Doornroosje,
Heeft véél meer honger dan gij:

De koningin keek boos, gooide de spiegel om en vroeg:
‘Waar is die kleine mensenjongen?’
Wouter kwam achter de divan vandaan.
‘Hier,’ zei hij. ‘En ik heb inderdaad honger.’
De koningin lachte vals:
‘Heb jij dan geen zin in een mooie, lekkere appel?’
Zij bukte en pakte een mandje met rode, glimmende appels, die heerlijk roken, van onder de tafel.
‘Hier,’ zei zij. ‘Neem er eentje. Sneeuwwitje eet ze ook en die is nog wel filmster:
‘Dank u, nee,’ zei Wouter. ‘Ik heb geen zin om vergiftigd te worden. Daar loop ik niet in.’
‘Wat eten wij nu?’ vroeg de Gelaarsde Kat. ‘Het hele feest loopt in de war.’
Woutertje stapte naar voren:
‘Wij hebben nog eten bij ons dat we van de Droomkoning hebben gekregen. Dat kunnen we delen.’
‘Hoera!’ riep Bruintje Beer.
Wouter ging zijn eigen pak en dat van Meccano-Mac halen en begon ze open te maken. De Prins en de Gelaarsde Kat zetten alles op tafel.
Zonder op elkaar te wachten begonnen ze allemaal brood te pakken, limonade in te schenken en chocola af te breken. Vóór Woutertje een sneetje brood had opgegeten, was alles al verdwenen.
‘Jonge, wat hebben jullie een honger!’ zei Woutertje.
‘Verschrikkelijk,’ zuchtte Prikkebeen, die een stuk koek verstopt had in zijn vlindernet. Hij begon het stiekum op te eten.
‘Jij hebt koek verstopt in je vlindernet!’ riep Wouter. ‘Dat is niet eerlijk.’
‘Ik ben ook niet eerlijk,’ zei Prikkebeen en keek op zijn horloge. Hij stond meteen op, boog en zei:

‘Morgen vroeg ga ik op reis,
Want mijn haar dat wordt al grijs,
Varen ga ik over zee
Neem veel koek als eten mee!’

Iedereen klapte. De Gelaarsde Kat grauwde:
‘Ik geloof, dat Klein Duimpje de weg is kwijt geraakt.
‘O,’ riep Pinokkio. ‘Dadelijk heeft dat domme Duimpje weer broodkruimels gestrooid en de zeven Dwergen hebben ze gevonden en opgegeten.’
Hij had het nog niet gezegd of boven door de lucht zagen zij iets voorbij vliegen.
‘Daar gaat-ie!’ riep Woutertje en wees naar boven. ‘Maar Klein Duimpje heeft de Zeven Dwergen aan de hand, inplaats van zijn broertjes.
‘Hola, daarboven!’ schreeuwde de Gelaarsde Kat.
Maar Klein Duimpje boven in de lucht, ging zó hard, dat hij het hele feest niet zag en over hen heen vloog.
‘O, die komt wel terug,’ zei Pinokkio, en beet een stuk van een plak chocola af, die hij uit zijn zak haalde.
‘Wel verdikkie!’ riep Woutertje, ‘heb jij nou óók al eten in je zak gestoken?’
‘Niet waar!’ riep Pinokkio.
‘Banng!’ zei zijn neus en werd weer langer.
‘Het lijkt mij lastig om zo’n neus te hebben,’ zuchtte Roodkapje.
Tussen de bomen door kwam een oude, lelijke toverheks aanwandelen, met aan haar arm een mandje met mooie, rode appels. Zij ging recht naar Sneeuwwitje toe en vroeg:
‘Wil je niet een appel proeven, lief kind?’
‘Och ja,’ zei Sneeuwwitje geeuwend. ‘Het is toch bijna tijd om te gaan slapen.’
Zij nam een appel en wilde er in bijten, maar Wouter gaf een schreeuw om haar te waarschuwen:
‘Niet doen! Niet doen! Die appel is vergiftigd! Dat staat toch in het sprookje!’
‘Dat weet ik wel,’ zuchtte Sneeuwwitje. ‘Maar zonder appel kan ik niet inslapen. Ik ben het nu eenmaal zo gewend.’ Zij beet in de appel en viel meteen in haar stoel in slaap.
De Gelaarsde Kat begon te roepen:
‘Tien minuten voor twaalf! Het is de hoogste tijd!’
Assepoester vloog op van haar stoel:
‘O, jeetje! Ik moet weg. Om twaalf uur moet ik thuis zijn.’
Ze rende weg tussen de bomen met de Prins achter zich aan.
Prikkebeen stond ook op, sprak:

‘Lieve mensen rond de tafel,
Hou nu alsjeblief je wafel,
Zeg niets tegen Ursula
Ik ga naar Amerika.’

en stapte ook weg tussen de bomen. Roodkapje stond op en gaf Woutertje een hand.
‘Ik ga weg, Wouter. Ik moet eten gaan brengen naar mijn zieke grootmoeder, die in het bos woont’
‘Kijk dan maar goed uit,’ waarschuwde Wouter, ‘of het geen wolf is inplaats van een grootmoeder.’
‘Dat helpt niet veel,’ zei Roodkapje. ‘Mijn grootmoeder en de wolf lijken precies op elkaar: Zij verdween in het bos.
Weer klonk er lawaai uit de lucht. Klein Duimpje met de Zeven Dwergen kwamen uit de lucht naar beneden zakken.
‘Jullie zijn véél en véél te laat!’ zei Wouter. ‘Het feest is al bijna voorbij:
De Zeven Dwergen pakten met hun zevenen Sneeuwwitje in haar stoel op en liepen met haar het bos in. Klein Duimpje keek heel moe. Hij waggelde heen en weer op zijn grote laarzen. Ineens viel hij om en plofte in zijn rechterlaars. Hij was zó klein, dat hij niet eens meer zelf uit de laars kon klimmen. Helemaal onderin stond hij te schreeuwen:
‘Help mij er uit! Help mij er uit!’
Wouter greep in de laars en tilde Klein Duimpje er uit.
‘Heb je je pijn gedaan, Duimpje?’
Klein Duimpje keek kwaad.
‘Nee,’ zei hij. ‘Gelukkig niet. Maar ik ben dood en dood moe van al dat zeven-mijls-geren. Allemaal voor niks. Er was niet eens eten: ‘
De Gelaarsde Kat stond weer zijn snorren op te draaien:
‘Als ik jou was, Duimpje, ging ik maar gauw naar huis. Laat die laarzen maar hier, want de reus heeft ze nodig.’
‘De reus is gek,’ zei Klein Duimpje. ‘Wel te rusten!’
Hij liep weg tussen de bomen. De Gelaarsde Kat stond rond te kijken. Woutertje kon de doorns om de divan van Doornroosje horen groeien. Klaas Vaak zat in een stoel te slapen.
De Gelaarsde Kat keek erg nijdig:
‘Het hele feest is in de war gestuurd omdat er geen eten was,’ grauwde hij.
‘Mooie boel,’ bromde Wouter. ‘Ik heb al mijn lekkers weggegeven en nou zit ik zelf te rammelen van de honger.’
‘Ga maar met mij mee,’ zei Bruintje Beer. ‘Ik zal je wel helpen aan eten voor twee.’
Maar daar wilde de Gelaarsde Kat niets van horen!
‘Ga jij maar naar huis,’ zei hij boos tegen het Beertje. ‘Jij mag niet zo laat nog buiten. Ik ben hier de baas van het feest en ik zal wel voor onze twee gasten zorgen.’
‘Zie ik je morgen nog?’ vroeg Wouter aan Bruintje Beer.
‘Dat weet ik niet,’ zei Bruintje. ‘Ik weet de ene dag niet, wat er de volgende dag met mij geschiedt. Dat zal pas blijken als ik morgen in het Handelsblad ga kijken.’
Woutertje schudde hem zijn pootje en vond het helemaal niet leuk, dat Bruintje Beer wegging. Het was zo’n lief, klein beertje. Wouter was veel liever met Bruintje Beer meegegaan. Maar de Gelaarsde Kat scheen hier de baas te zijn.
‘Zo,’ zei die. ‘Gaan jullie maar mee:
‘En Klaas Vaak dan?’ vroeg Wouter.
‘Die moet wachten tot de Prins Doornroosje wakker komt kussen,’ zei de Kat. ‘Kom - we gaan!’

Bij de Gelaarsde Kat thuis

Meccano-Mac en Woutertje wandelden over een bospad achter de Gelaarsde Kat aan. De bomen hingen nog vol met kleurige lantaarns. Zij hadden nog geen honderd passen gedaan, of de Gelaarsde Kat ging ineens rechtsaf; een smal paadje in. Hier hingen geen lantaarns meer. Het was pikkedonker en Wouter vroeg of hij de staart van de Gelaarsde Kat mocht vasthouden.
‘Best,’ zei de Kat. ‘Als je er maar niet te hard aan trekt, want dan ga ik krabben. En nu niets meer zeggen, want we moeten heel stil zijn:
Wouter zei dat ook tegen Meccano-Mac en zo slopen ze met zijn drieën verder over het smalle pad tussen de bomen. Alleen de knieën van Meccano-Mac piepten af en toe, maar dat was maar heel zachtjes. Opeens stonden zij stil aan de rand van een open plek in het bos. De maan was nog niet op en in het beetje licht van de sterren zag Wouter een hoog, donker kasteel liggen. Er brandde geen enkel lichtje in.
‘Wat is dàt voor een kasteel?’ fluisterde Wouter.
De Kat zei zacht in zijn oor:
‘Daar woont een héél rijk heer. De rijkste man van Sprookjesland. Daar ga ik altijd kijken of er iets lekkers te stelen is. Jullie hebben toch honger?’
‘Jawel,’ zei Wouter. ‘Maar ga nu alsjeblieft niet stelen, want als ze ons vinden...’
‘Mij vangen ze niet,’ grijnsde de Gelaarsde Kat. Hij ging op de grond zitten en begon zijn glimmende laarzen uit te trekken. ‘Een kat vangen ze nooit.’
‘Maar ze vangen Mac en mij wel!’ protesteerde Woutertje. ‘Wij zijn géén katten:
‘Dat is jammer,’ zei de Gelaarsde Kat, ‘anders konden wij gezellig met zijn drieën vechten.’
Hij legde zijn sabel weg en zette zijn fluwelen muts met de veer op het ijzeren hoofd van Meccano-Mac.
‘Dan blinkt je ijzeren kop niet zo in het donker,’ zei de Kat. ‘Loop maar achter mij aan.’
Zij begonnen het grasveld over te steken. Woutertje keek omhoog naar het kasteel. Het leek wel of het duizend ramen had en in elk van die ramen zag hij de sterren schitteren. Woutertje kreeg bijna kippenvel van schrik. Hij dacht dat achter bijna elk raam iemand naar hem stond te kijken. Maar dat was natuurlijk niet zo, want dan zouden er wel duizend mensen in dat kasteel moeten wonen. De Kat liep nu niet meer deftig rechtop, maar sloop voort op fluwelen pootjes... net als een echte poes; alleen véél groter. Zij liepen om het kasteel heen naar de achterkant en stonden stil voor een poortje in de muur.
‘Wachten jullie hier in de schaduw,’ beval de Kat.
Wouter en Mac gingen tegen de muur staan, waar het donker was, en zagen hoe de Kat in elkaar dook en met één sprong boven op de muur zat. Een ogenblik later was hij naar binnen verdwenen. Woutertje zei tegen Meccano-Mac:
‘Ik heb helemáál geen zin om te stelen. Zullen wij weggaan?’
Net toen hij dat gezegd had, klonk er een zacht gepiep en het poortje in de muur ging open. Woutertje schrok erg, want hij dacht, dat er een soldaat of een bewaker van het kasteel naar bulten kwam, maar het was de Kat. Zijn ogen glansden in het donker als groene verkeerslichten.
‘Kom maar binnen,’ fluisterde hij. ‘Alles is in orde:
Woutertje wou helemaal niet naar binnen gaan om te stelen, maar de Kat had zulk een vals groen licht in zijn ogen, dat hij geen ‘nee’ durfde te zeggen. Ze slopen met zijn drieën door het poortje, staken de tuin van het kasteel over en gingen door een deur naar binnen. Wouter zag, dat zij in een grote keuken waren. De Kat streek een lucifer af en stak een kaars aan, die in een blaker stond.
‘Hier eet ik dikwijls,’ grijnsde hij. ‘Hier is van alles genoeg.’
Meteen begon hij in de kasten te zoeken en telkens zette hij iets op tafel. Eerst een grote pot met katvis in gelei; een schaal met Felix kattenbrood; een klein schaaltje met heerlijke chocolade kattentongen en toen een grote bus vol met katjesdrop. Knorrend van plezier zette de Kat nog een schaal met gestampte muisjes op tafel.
‘Eten! Schiet op!’ siste de Gelaarsde Kat en begon met zijn rechtervoorpoot stukken katvis uit de glazen pot te scheppen.
Wouter en Mac hadden vreselijke honger. Zij namen ieder een lepel en heel gauw zaten zij met zijn drieën in de pot te vissen. Zij moesten reuze oppassen, want elke keer als de lepel de glazen rand van de pot raakte, gaf dat een tinkelend geluid en dan keek de Kat hen boos aan.
‘Ik heb verdikkie geen kattepoten,’ bromde Wouter.
‘Maar mensenhanden,’ zei de Kat. ‘Dan eet je maar eens met je vingers:
Zij legden hun lepels neer, maar daar schoten zij niet veel mee op, want Meccano-Mac’s ijzeren handen en armen maakten evenveel lawaai als de lepels. Gelukkig was de pot al bijna leeg gegeten. Wouter wou het Felix-kattenbrood niet eten, maar de Gelaarsde Kat was er dol op en Meccano-Mac vond het ook heerlijk. In ruil voor het kattenbrood at Wouter bijna de hele schaal met chocolade kattentongen leeg.
‘Ik heb reuze dorst,’ zei de Kat, ging naar de kast en haalde er een kattepul uit met drie kattekoppen. Op elk van de kattekoppen stond het kopje van een kattekoppig meisje. In de kattepul zat melk. Zij dronken bijna de hele pul leeg en namen toen allemaal nog wat katjesdrop als toetje.
‘Was dat lekker of niet?’ vroeg de Gelaarsde Kat.
Wouter knikte, maar hij keek toch bezorgd, want het was eigenlijk niet in orde. En hij nam zich voor om, zo gauw hij thuis terug was, van zijn zakgeld terug te betalen, wat hij had opgegeten.
‘Bent u nou nooit bang, dat iemand u hier vindt?’ vroeg Meccano-Mac.
‘Miauw!!’ zei de Kat ineens en zijn stem veranderde. ‘Ik ben de Markies van Carabas en ik woon hier in dit kasteel.’
En nu stond voor hen: niet de Gelaarsde Kat, maar een heel mooi aangeklede markies, in een groen fluwelen wambuis met gouden knopen.
‘Ha - ha - ha!’ lachte de Markies. ‘Heb ik jullie even fijn te pakken gehad? Ga maar mee naar boven, dan kun je een heerlijk bed krijgen.’
Hij nam hen elk bij een arm en riep:
‘Hola, daar!’
Van alle kanten kwamen knechten aanrennen die Wouter en Meccano-Mac naar een grote badkamer brachten waar Wouter zich heerlijk kon wassen in een groot bad vol heet water. Meccano-Mac wou helemaal niet in het water, want daar ging hij van roesten. Hij neusde op de toilettafel rond tot hij een flesje wonderolie vond en daar begon hij zijn scharnieren mee te smeren tot zij niet meer piepten. Daarna gingen zij slapen in een geweldig groot bed in een kamer, waar in een open haard een gezellig houtvuur brandde.
‘O, wat lekker,’ mompelde Woutertje, vlak voor hij in slaap viel in het grote, zachte bed. ‘O, wat is dit een lekker bed! Een echt Markiezen-bed:
Meccano-Mac was nog niet uitgekleed en hij maakte een groot gerammel.
‘Kleed je nou toch uit, idioot!’ bromde Woutertje kwaad. ‘Kom in dit heerlijke bed.’
‘Ik kan mijn broek niet uitkrijgen,’ foeterde Meccano-Mac, ‘die heb je van achter met een schroefje vastgemaakt: ‘
‘O, hemeltjelief,’ zuchtte Woutertje. ‘Dat is waar ook.’
Hij klom het heerlijke bed uit, vond een mesje op de toilettafel en schroefde Mac’s broek los. Even later lagen zij allebei in het warme bed. Woutertje zag door de grote ramen de zeven sterren van de Grote Beer, die tegen hem knipoogden.
‘Dag, Grote Witte Beer,’ bromde Wouter. ‘Slaap lekker.’
En toen sliep hij zelf lekker, want hij had de hele reis nog niet geslapen.

Woutertje werd in de nacht af en toe wakker omdat hij een por in zijn rug kreeg van een ijzeren hand of knie van Meccano-Mac, als die zich omdraaide in zijn slaap.
‘Dit is de laatste keer, dat ik met een Meccano-Man in één bed slaap,’ bromde Woutertje. Ten laatste pakte hij een deken, rolde die op tot een lange worst en legde die tussen hem en Mac in. Toen was het gestoot en getrap afgelopen en Woutertje werd niet meer wakker vóór de zon door de hoge ramen op zijn gezicht scheen. Aan elke kant van het grote bed stond een lakei in een uniform met blinkende knopen. Woutertje zag, dat zijn kleren waren schoongemaakt, gedroogd en opgeperst. Zijn schoenen blonken. De ene lakei hielp Woutertje met aankleden en de andere hielp Meccano-Mac. Onder het wassen door zag Wouter dat zij zilveren knopen op hun jassen hadden, met op elke knoop een kleine gelaarsde kat. Net toen Woutertje klaar was met wassen kwam er een derde lakei binnen.
‘De Markies van Carabas verwacht de heerschappen aan het ontbijt:
Het werd een hele optocht naar beneden, met een lakei voorop, Wouter en Meccano-Mac in het midden en twee lakeien er achter aan.
‘Het .is net of we opgebracht worden naar een politiebureau,’ bromde Woutertje. Maar Meccano-Mac lachte niet, want die wist niet wat een politiebureau was. Zij daalden een brede trap af met een rode loper er op en kwamen in een zaal met aan alle kanten spiegels. Aan een ronde tafel zat de Markies van Carabas met een mooi meisje, dat een lelijk pruilmondje had.
‘Goeden morgen!’ wenste de Markies. ‘Prinses, mag ik u voorstellen aan Wouter Wipneus en Meccano-Mac! Jongens: dit is Prinses Pierewiet.’
‘Hoe heeft u geslapen?’ vroeg de Prinses, ‘en hoe vaart u?’
‘Ik heb heerlijk geslapen,’ verzekerde Wouter. ‘Als een os. U ook, hoop ik?’
‘Prinsessen slapen niet als ossen,’ antwoordde Prinses Pierewiet boos. ‘En ik heb vannacht helemaal geen oog dichtgedaan, want onder in mijn bed lag een erwt’
‘Een erwt!’ riep Wouter verbaasd. ‘En voelde u die dan?’
‘O, ja,’ zuchtte de Prinses. ‘Ik wel. Vreselijk. O, wat is zo’n erwt hard!’
Een lakei schonk Wouter een kop thee in. Een andere lakei hield hem een zilveren schaal met ham en eieren voor. Woutertje nam er van en dacht over die erwt na:
‘Maar waarom hebt u er dan nog niet een tweede matras opgelegd?’ vroeg hij.
‘Dat heb ik laten doen,’ zei de Prinses pruilend. ‘Er lagen zes dikke donzen matrassen op en nòg kon ik door die erwt niet slapen.’
‘Nou, Hoogheid Pierewiet,’ zei Wouter, ‘ik geloof dat dat een beetje aanstellerij is! En...’
De Prinses werd ontzettend kwaad, gooide haar servet neer en riep:
‘Markies! Ik laat mij niet beledigen! Versta je!’
‘Ik versta het prima,’ zei de Markies van Carabas. ‘Ik ben niet doof. james, geef mij nog een paar eieren.’
‘Vind je het dan goed, dat ik beledigd word?’ riep de Prinses.
‘Kindlief,’ zei de Markies, ‘nu ik er aan denk, heeft dit jongetje Wipneus, hier, volkomen gelijk. Er lag helemáál geen erwt in je bed.’
‘Wèl waar!’ riep de Prinses. ‘Er ligt altijd een erwt in mijn bed! Ik krijg altijd een warme kruik in mijn bed en een erwt. En jij hebt zelf gisteren mijn kruik naar boven gebracht’
‘Dat is zo,’ zei de Markies. ‘Maar ik kon in het hele kasteel geen erwt vinden. Er lag geen erwt in je bed vannacht’
De Prinses werd rood van kwaadheid, ging naar de deur en riep:
‘Jullie zijn akelige, akelige vervelende kerels.’
Zij sloeg de deur zo hard achter zich dicht, dat de zilveren schalen op de tafel rinkelden.
‘Als man tot man,’ zei Wouter tegen de Markies. ‘Làg er een erwt in dat bed of niet?’
‘Weet ik veel?’ zei Carabas. ‘Ik heb hem er niet ingelegd. Het doet me .plezier, dat je haar verteld hebt, dat zij zich aanstelde. Ik wou dat ze ophoepelde. Ze logeert hier al weken en zij gaat maar niet weg.’
‘Waarom niet?’ vroeg Wouter
‘Zij wil met me trouwen,’ zei de Markies en draaide zijn snor op. ‘Maar ik heb helemaal geen zin om met haar te trouwen. Zij heeft veel te veel noten en erwten op haar zang. Stel je voor: een vrouw die te keer gaat over een erwt onder zes dikke kapokmatrassen:
‘En dan is die erwt er nog niet eens,’ zei Wouter.
‘Wat zijn jullie van plan om te gaan doen?’ vroeg de Markies.
‘Zo gauw mogelijk naar Holland terug,’ zei Wouter. ‘Mijn ouders weten niet waar ik blijf. Wat is de kortste weg van hier naar het land der mensen?’
De Markies begon na te denken en zijn snorren op te draaien.
‘Dan kun je het beste gaan wandelen, dwars door Sprookjesland, jongens. Dan kom je aan de Bibelebonse berg. Achter de Bibelebonse berg krijg je éérst het Bim Bom Barieland..:
Wouter begon te lachen:
‘Wat een rare namen. Van de Bibelebonse berg heb ik wel gehoord, maar wat is nou Bim Bom Barieland?’
‘Dat heet zo,’ vertelde de Markies, ‘omdat er vroeger een koning was, die koning Bim heette en die maakte altijd veel Bombarie.’
Een lakei schonk hen verse thee in.
‘En is er nu geen Bombarie meer?’ vroeg Wouter.
‘Nee,’ antwoordde de Markies. ‘Geen Bombarie en geen Bombast; er is niets meer; er is zelfs geen koning meer. Ik zal jullie eten voor onderweg meegeven. Je mag kiezen, want ik heb van alles genoeg:
‘Och,’ zei Woutertje. ‘Alles wat wij hier te eten krijgen is zó lekker... wij zijn met alles dolblij.’
De Markies bromde goedkeurend:
‘Jij bent een beleefd jongetje, Woutertje.’
Hij belde. Er kwam een lakei binnen en de Markies zei hem twee pakken klaar te maken met het lekkerste eten wat er in huis was, ‘want’, zei de Markies, ‘jullie zijn laat opgestaan en je moet nu meteen weggaan, anders wordt het veel te laat en dan kom je vandaag niet meer aan de Bibelebonse berg:
‘Ho!’ riep Wouter. ‘U hebt ons nog niet alles verteld. Achter de Bibelebonse berg ligt het Bim Bom Barieland en wat komt er dan?’
‘Daarachter ligt Luilekkerland. Dan komt Meccano-land. Dan de speelgoedfabrieken van Sinterklaas in Spanje en dàn het land der mensen.’
‘Woutertje schrok enorm:
‘Dat is nog een héél eind weg! Wat zullen ze thuis wel zeggen als ik thuis kom.’
‘Je zult wel een reuze pak voor je broek krijgen,’ zei de Markies. ‘Maar dat geeft niet. Toen ik een klein markiesje was, kreeg ik ook dikwijls voor mijn broek, en flink hard ook. Dat hoort er bij. En dat is ook helemaal niet erg. Daar word je flink van.’
Er kwam een lakei binnen met twee pakken met een handvat van touw. Zij kregen elk een pak en bedankten de Markies van Carabas, die hen helemaal door de grote tuin heen naar de rand van het bos bracht. Daar begon een pad tussen de bomen door en aan de stam van een boom zat een bordje:

Bibelebonse Berg
5 uur lopen

‘Alsjeblief,’ zei de Markies. ‘En telkens staan er nieuwe bordjes. Je kunt niet mis lopen. Tot ziens, jongens! Ik heb haast, want ik moet weer in mijn rijtuig gaan rijden.’
‘Doet u de groeten aan de Prinses?’ vroeg Woutertje.
‘Ik zal een kokosnoot in haar bed leggen,’ beloofde de Markies. ‘Goede reis!’
Woutertje en Mac wandelden langs het pad het sprookjesbos in.

De Heks van Hans en Grietje

Het was lekker warm in het bos. De vogels zongen aan alle kanten en de zon scheen. Woutertje zag wel, dat er allerlei dingen anders waren dan in een gewoon bos. Er stonden paddestoelen, zó groot, dat hij er zelf wel op had kunnen zitten. Alle kleuren waren mooier. Alle bloemen waren groter en omgevallen boomstammen hadden dikwijls gezichten. Er vlogen libellen rond, die prachtig blauw waren, met doorschijnende vleugels. Op sommige van die libellen zaten kleine meisjes in zilveren japonnetjes met zilveren stokjes in de hand.
Wouter wuifde naar een elfje, op de rug van een libel en zij wuifde terug. Het elfje was niet groter dan Woutertje’s duim.
‘Dat ziet er niet erg sterk uit,’ bromde Meccano-Mac. ‘Een flinke wind en de hele libel is kapot. Waar dienen die dingen toch voor?’
Wouter was even stil en dacht na.
‘Om rond te vliegen,’ zei hij dan.
Meccano-Mac knorde:
‘Wat is dat nou voor onzin? Doen die dingen en die juffers op hun rug dan niets anders dan alleen maar rondfladderen?’
‘Voor zover ik weet niet,’ zei Wouter. ‘Die dingen zijn mooi net als fraaie vlinders en het is leuk om ze te zien. Mooie dingen zijn er omdat het leuk is, ze te zien, want zij maken het leven prettig.’
‘Onzin,’ zei Mac. ‘Het leven hoeft niet prettig te zijn. Je leeft niet voor je plezier! Wat wou jij nou eigenlijk doen? Op een paddestoel gaan zitten dromen en uren lang naar een vlinder kijken of naar een libel met zo’n elfje of twaalfje of hoe je ze noemt?’
‘Dat zou niet slecht zijn,’ zei Wouter. ‘Want dat lange lopen maakt me maar moe.’
‘Het leven is geen pretje,’ zei Meccano-Mac streng.
Woutertje werd boos:
‘Jij bent een onverbeterlijke ijzeren Meccano-Hein en je hebt helemaal geen gevoel voor mooie dingen.’
‘Gevoel? Bah!’ zei Mac. ‘Wat schiet je daar nou mee op? Alleen met Kerstmis heb ik gevoel.’
Zij waren nog niet veel verder gegaan, toen zij tussen de bomen door een huisje zagen staan. Het was een allerliefst huisje, maar het zag er een beetje vreemd uit en toen zij dichterbij kwamen, zag Wouter waarom dat was: de wanden en de muren waren van koek en het dak was van suikergoed. Wouter stond stil en riep:
‘Dit is het huisje van de toverheks van Hans en Grietje!’ Meccano-Mac snapte daar natuurlijk weer niets van, want hij kende geen sprookjes. Woutertje moest het hem vertellen:
‘Dat huisje is helemaal gemaakt van lekkere dingen. De muren van koek, het dak van suikergoed, de deur van marsepein, en kijk maar: die bruine deurknop is van chocola:
Zij bleven voor het huisje stil staan en bekeken het. De muren, die van koek waren, roken heel lekker. Meccano-Mac likte zijn ijzeren lippen af.
‘Kun je daarvan eten?’ vroeg hij.
‘Zeker,’ zei Wouter. ‘Maar je moet het maar niet proberen want dan komt de boze heks, die er in woont, pakt je beet en sluit je op in een klein hokje om je vet te mesten:
Hij hield op, want de deur van het huisje ging open en de Boze Heks kwam naar buiten. Zij loerde hen allebei aan met haar valse ogen en zei:
‘Dag jongetjes! Mooi weer, hé?’
‘Mooi weer om door te lopen,’ zei Wouter en trok Meccano-Mac aan zijn mouw. ‘Kom mee, Mac,’ fluisterde hij. ‘Het is hier niet pluis.’
Maar die eigenwijze Mac trok zijn arm los en deed een stap dichter naar het huisje toe. ‘Is dat huisje van u?’ vroeg hij aan de heks.
‘Zeker,’ zei de heks. ‘Is het geen lief huisje?’
‘Reuzelief,’ snauwde Wouter. ‘Ik snap niet hoe zo’n lelijke heks
als u aan zo’n lief huisje komt’
De heks keek hem vals aan en Wouter trok Mac weer aan zijn mouw.
‘Kom nou mee, sufferd,’ zei Wouter. ‘Dadelijk is het te laat’
‘Klets,’ zei Meccano-Mac. ‘Ik zal haar vragen of ik wat van haar huisje mag proeven. Dat kan toch zeker geen kwaad?’
Wouter werd ongeduldig:
‘Ik heb je gewaarschuwd! Daarnet had je hele verhalen, dat het leven geen pretje is. Laat dat koekenhuisje nou staan en laat die heks met rust. Want die deugt niet.’
De heks zei tegen Wouter:
‘Weet jij wel, dat mijn huisje hélemaal van lekkere dingen is?’
‘Ja, zeker,’ zei Wouter. ‘Ik weet alles van het huisje van Hans en Grietje af. Kom nou mee, Mac:
De heks werd kwaad en gooide haar kruk naar Woutertje’s hoofd. Maar Woutertje bukte vlug en de kruk vloog over hem heen.
‘Jij bent tenminste beleefd,’ zei de heks tegen Mac. ‘Jij bent een aardig jongetje. Wil jij wat van mijn huisje snoepen?’
‘Als ik mag, héél graag,’ zei Mac en stapte vooruit.
Woutertje werd nu werkelijk bang, en riep:
‘Mac! Ik waarschuw je voor de láátste keer!’
‘Kom, kom,’ lachte Mac. ‘Jij bent véél te bang.
‘O, best!’ riep Wouter boos. ‘Wie niet horen wil, moet maar voelen.’
Hij deed een paar stappen achteruit. Meccano-Mac stond nu vlak voor de marsepeinen deur en bekeek de chocoladendeurknop.
‘Mag ik daar eens van snoepen?’ vroeg hij.
‘Achter het huisje is een oude deur,’ zei de heks. ‘Daar mag een aardig jongetje als jij de hele knop van opeten. Kom maar mee!’
Woutertje zag tot zijn schrik hoe Meccano-Mac en de heks samen om het huisje heen liepen. Zij verdwenen er achter en hij kon ze niet meer zien. Toen hoorde hij ineens een hard geschreeuw van Meccano-Mac, de bons van een deur en het valse lachen van de heks. Woutertje werd bleek van schrik.
Daar had je het al! De heks had Meccano-Mac beetgepakt en hem in een hokje gestopt om hem vet te mesten. De heks kwam weer om de hoek van het huisje heen.
‘Lelijke heks!’ riep Wouter. ‘Wat heb je met mijn vriendje gedaan! Laat hem los!’
‘Hihihihi!’ lachte de heks. ‘Loslaten? Ik denk er niet over!’
Zij wreef zich in haar magere, knokige handen, dat de botten kraakten. ‘Ik houd hem lekker vast. Hij komt er nóóit meer uit en ik zal hem vet mesten met stukken oude koek en melk tot hij héél dik is en dan ga ik hem slachten.’
Toen moest Woutertje toch even lachen, want hij wist, dat Meccano-Mac van ijzer was en dat je hem niet kòn vetmesten. Hij dacht er aan, hoe raar de heks wel kijken zou, als ze zou proberen met haar anderhalve tand die ijzeren Meccano-Mac te kauwen. Maar... hij moest toch zien, dat hij die arme Mac uit zijn mesthok kreeg... maar hòe?
Woutertje begon het pad af te lopen, tot hij het huisje niet meer kon zien, en ging zitten op een grote paddestoel. Woutertje zat daar een hele tijd te denken; zeker wel een uur. Af en toe zei hij hardop: ‘O, die domme, domme Meccano-Mac!’
Als Mac niet zo eigenwijs was geweest en naar Wouter had geluisterd, had hij nu niet vastgezeten. Het zou eigenlijk nèt goed voor hem zijn, als Wouter doorliep naar Holland, naar huis, en Meccano-Mac voor straf liet zitten. Maar dat kon Woutertje toch óók weer niet doen, want Meccano-Mac was nu eenmaal zijn vriendje. Wouter moest op een of andere manier Mac uit zijn hokje zien vrij te maken. Maar hóé? Terwijl hij nog op zijn paddestoel zat na te denken, hoorde Wouter in de verte een raar, rommelend geluid, dat vlug dichterbij kwam. Het was het lawaai van een zware wagen. die door paarden vlug werd voortgetrokken. Toen hoorde Wouter ook gezang:

‘Heb je niet gehoord van de Hollebollewagen,
Waar die schrokkerige Gijs op zat?’

Holle Bolle Gijs

De Hollebollewagen kwam een bocht in het pad om. Er vóór renden twee sterke zwarte paarden in draf en boven op de wagen stond Hollebolle Gijs zelf, de teugels in één hand en in de andere hand een lange zweep, waarmee hij boven zijn hoofd knalde.
‘Yippie - Yee!’ riep hij, net als de Amerikaanse cowboys. ‘Yippie-Yee! Heb je niet gehoord van de Hollebollewagen...?’
Hij zag Wouter op zijn paddestoel zitten en trok aan de teugels. De paarden snoven en stampten en de wagen stond stil.
‘Wie ben jij?’ vroeg Hollebolle Gijs aan Woutertje. ‘Ik ken je niet. Jij woont niet in Sprookjesland.’
‘Ik ben een mensenjongetje,’ zei Wouter.
Hollebolle Gijs dacht daar over na. De paarden snoven en stampten.
‘Dan heb je pech,’ zei Gijs. ‘Het is niet zo best bij de mensen, heb ik gehoord. Allemaal oorlog en herrie. Maar ja... het is nergens volmaakt. Hier is het óók niet alles. Veel te weinig eten. Ik kan soms ’s nachts van de honger niet slapen.’
Toen hij dat zei, kreeg Woutertje ineens een idee:
‘Hollebolle,’ zei hij en sprong van zijn paddestoel. ‘Jij kunt mij helpen. Ben jij bang voor de heks in het huisje van Hans en Grietje?’
Gijs lachte: een diepe, zware lach, die klonk als een half onweer. De paarden schrokken er van en gingen op hun achterpoten staan.
‘Hohoho!’ lachte Gijs. ‘Ik bang voor de heks? De heks is bang voor mij! Zij is doodsbang, dat ik haar huisje van koek en suiker zal opeten. Hu, daar!’ riep hij tegen de paarden. De paarden werden kalm.
‘Die lelijke heks heeft mijn vriendje in haar mesthok opgesloten en wil hem niet vrijlaten,’ zei Wouter. ‘Kun jij hem er niet voor mij uithalen?’
‘Wel allemachtig!’ riep Gijs. ‘Is die lelijke ouwe heks nu wéér met die streken bezig? Wacht maar; ik ga met je mee.’
Hij sprong van de wagen af, bond de teugels van de paarden vast aan een tak van een boom, pakte Woutertje met één reusachtige hand op, zette hem op zijn schouder en liep met reuzepassen naar het huisje van de heks toe. De heks zag hen niet aankomen, want die was achter haar koekhuisje bezig met naar Meccano-Mac te kijken, die in een hokje zat, zó klein, dat hij er niet eens rechtop in kon staan. De heks zat hem te plagen, met een stokje, door de tralies van het hok heen, en zij merkte helemaal niet, dat Hollebolle Gijs achter haar aankwam. Met één zwaai van zijn reusachtige hand zette Gijs Wouter op de grond en met zijn andere hand greep hij de heks in haar magere nek. Zij gaf een gil van schrik en liet de stok, waarmee zij Mac had geplaagd, uit haar handen vallen.
‘Maak het hok open,’ zei Gijs tegen Woutertje.
Die deed gauw de houten grendel van de deur en Meccano-Mac kwam naar buiten gekropen. Mac was helemaal niet eigenwijs of brutaal meer, maar rende meteen een eind weg en bleef daar staan kijken naar Hollebolle Gijs, die de heks door elkaar schudde.
‘Ik heb je gewaarschuwd, dat je niet meer van die streken uit moest halen!’ brulde Gijs. ‘Wàt heb ik gezegd, dat ik doen zou als je weer een jongetje in je mesthok opsloot? Weet je dat nog?’
‘Au, au, mijn nek!’ jammerde de heks. ‘Au, au! Je... zult mijn huisje toch niet opeten?’
‘Nou, en òf!’ verzekerde Gijs. ‘Dan kun je ten minste geen jongetjes meer vangen. Mensen-jongetje, doe dat hok open.’
Woutertje hield het deurtje van het kleine mesthokje open en Hollebolle Gijs schoof de heks er in. Dat ging niet erg gemakkelijk, want de heks schreeuwde als een speenvarken en sloeg en trapte met haar magere armen en benen. Maar Hollebolle Gijs was heel sterk, duwde haar met zijn voet er in en plofte de deur dicht. Wouter schoof de houten grendel er voor en lachte, toen hij de heks gevangen zag zitten. Zij zat zo nauw in het kleine hokje, dat haar spitse neus tussen de tralies door naar bulten stak.
‘O, o,’ jammerde zij. ‘Ik krijg pijn in mijn rug van het krom zitten:
‘Mooi zo,’ zei Hollebolle Gijs tevreden. ‘Hoe meer pijn, hoe beter. Je hebt het verdiend:
Metéén draaide hij zich om, trok de marsepeinen achterdeur van het koekhuisje los en begon die op te eten. In een heel korte tijd was de helle deur verdwenen. Woutertje stond met open mond toe te kijken. Dat iemand zó eten kon!
‘Heb jij óók trek?’ vroeg Gijs met volle mond. ‘Kies maar uit. Wat wil je? Een koekmuur? Of een dakpan van suiker? Een kozijn van drop of een ruit van zuurtjes?’
Woutertje begon aan een kozijn van drop te knabbelen, maar Hollebolle Gijs trok een hele goot van het dak af en hield die in de ene hand, terwijl hij met de andere grote stenen van koek uit de muren haalde. De heks, van uit haar hokje, zag dat alles gebeuren en schreeuwde en klaagde van belang. Maar Hollebolle Gijs trok er zich niets van aan en at met een reuze vaart door.
Meccano-Mac kwam nu ook weer wat dichterbij.
‘Zo!’ zei Wouter tegen hem. ‘Alles is weer op zijn pootjes terecht gekomen.’
Meccano-Mac zei niet veel, maar keek heel schuldig. Woutertje zei er ook niets meer over, want die keek zijn ogen uit naar Hollebolle Gijs, die het huisje van de heks gauwer opat dan een brand een gewoon mensenhuis kon vernielen. Het dak was er al voor de helft af en de hele achtermuur was weg.
‘Eet jij het hélemaal op?’ vroeg Woutertje.
Hollebolle Gijs ging zitten op het kleine hokje, waar de heks in zat opgesloten.
In de ene hand had hij zes bakstenen van Deventer koek en in de andere een schoorsteen van fondant.
‘Hé, hé,’ gromde hij tevreden. ‘Ik heb van mijn leven nog niet zo lekker gegeten... en zo véél. Waar moeten jullie heen?’
‘Bibelebonse berg,’ zei Wouter, ‘en dan verder naar Bim Bom Barieland.’
‘Dan kunnen jullie met mij meerijden,’ knikte Gijs. ‘Op de Hollebolle wagen. Wat ik van dit huis niet meteen op kan eten, leg ik op de kar.’
Na een tijdje begon Hollebolle Gijs al langzamer en langzamer te eten en op het laatst hield hij helemaal op. De heks schreeuwde nu niet meer en scheen wel te snappen, dat er toch niets meer aan te doen was. Haar spitse neus stak buiten de tralies van het mesthok uit en tussen de benen van Hollebolle Gijs dóór kon zij precies zien, wat er met haar huisje gebeurde. Hollebolle Gijs maakte zijn broeksriem een paar gaatjes losser en zuchtte van plezier.
‘Dat is nou de eerste keer van mijn leven, dat ik mijn buik volgegeten heb,’ bromde hij tevreden. ‘Een paar schapen en een vat bier is niks... maar een half huis, dat is pas wat! Ga mee de wagen halen.’
Hij tilde hen ieder op een schouder en ging terug naar de wagen. In volle draf reden zij terug naar het afgebroken huisje en zij hielpen Gijs om alles op de wagen te laden. Toen zij klaar waren lag heel de wagen vol met koek en suikergoed en waar het huisje van de heks gestaan had, was nu nog alleen maar het kleine hokje met de heks er in.
‘Vooruit! We gaan!’ riep Hollebolle Gijs.
Zij klommen op de wagen en Woutertje maakte een lange neus tegen de heks, die krijste van woede. Maar zij kon er niet uit, want zij had zelf haar mesthok zo stevig in elkaar gezet.
‘Word maar lekker vet!’ riep Woutertje.
‘Erg dik zal zij niet worden,’ lachte Hollebolle Gijs. ‘Hahaha! Er is niemand om haar eten te geven. Vort paarden!’
De twee zwarte paarden, die al veel te lang hadden stil gestaan naar hun zin, renden er vandoor met de Hollebolle wagen bolderend achter zich aan.
Dat rijden op de wagen van Hollebolle Gijs was heel wat prettiger dan lopen. Hollebolle Gijs zat op de bok te suffen. Dit was de eerste keer in zijn leven, dat hij werkelijk een volle buik had. Anders kon hij van de honger niet slapen, maar nu wèl. De teugels hingen slap in zijn handen en de paarden, die de weg goed kenden, draafden rustig door. Maar het duurde niet lang of Hollebolle Gijs werd wakker, tilde zijn hoofd op en zei:
‘Ik begin weer trek te krijgen.’
‘Nou,’ zei Woutertje. ‘Er ligt nog een half huisje achter ons op de wagen.’
Hollebolle Gijs keek met een blij gezicht om en begon weer gezellig te eten.
‘Hebben jullie geen honger?’ vroeg hij.
‘Jawel,’ zei Wouter. ‘Maar ik eet niet zoveel koek. Ik heb wat hartigs bij mij.’ Hij maakte het pak open, dat hij van de Markies had meegekregen en was blij, toen hij er een rij knakworstjes in vond.
‘Net waar ik trek in heb,’ zei Woutertje. ‘Knakworstjes’.
Hollebolle Gijs zag de knakworstjes en riep:
‘O! - Geef mij er een paar! Net waar ik zin in heb! AI die koek wordt flauw op de duur.’
‘Natuurlijk,’ zei Wouter, die Hollebolle Gijs erg dankbaar was.
‘Jij hebt mij zó goed geholpen tegen die heks, neem jij nou maar wat je hebben wilt.’ Hij zette het pak op de knieën van Hollebolle Gijs. Meccano-Mac, die dat zag, zette zijn eigen pak er naast. Gijs haalde al de knakworstjes er uit en begon ze op te eten, met een geknor van plezier.
‘Jonge, jonge, wat is dàt lekker,’ bromde Gijs en heel zijn gezicht straalde van plezier, toen hij twee gebraden koude kippen uit de pakken van de Markies van Carabas te voorschijn haalde. ‘Geef mij eens een stuk koek aan, jongens.’
Zij hadden druk werk met Gijs stukken koek aan te geven, want van de hartige hapjes in de pakken van Wouter en Mac scheen Gijs een reuze honger te krijgen. Hij at hoe langer hoe vlugger en het duurde niet lang of alles wat er in de beide pakken zat, was schoon opgegeten en de wagen was leeg. Gijs stak wéér een grote hand naar achteren, maar Wouter had niets meer over om er in te leggen en riep:
‘Het is allemaal opl’
Hollebolle Gijs keek verbaasd om.
‘Wat!’ riep hij. ‘Alles nóu al op? Wat is dat huis van die heks mij tegengevallen! Maar vooruit... weg is weg, en op is op.’
‘Ja, op is op,’ zei Wouter en dacht aan zijn lekkere worstjes en gebraden kippen, die nu ook weg waren. Maar hij zei er niets van, want hij was Gijs veel te dankbaar.
De wagen reed opeens het bos uit en vóór hen lag een hoge berg, volgegroeid met zacht groen gras, Tussen dat gras stonden duizenden madelieven. Precies midden op de berg stond een kaarsrechte denneboom met een dikke stam.
‘Hooo!’ brulde Gijs tegen de paarden. ‘Hu!’
De wagen stopte en Gijs wees met zijn zweep.
‘Ik moet hier rechtsaf. Jullie klimmen naar die grote boom, die boven op de berg staat. Daaraan hangt de sleutel van de Bibelebonse berg. Daar heb je toch zeker wel van gehoord?’
‘O’ ja, Gijs,’ zei Wouter. ‘Maar waar is het sleutelgat? Heeft die berg een deur?’
‘Het sleutelgat zit naast de boom in de grond,’ zei Gijs. ‘Ajuus, jongens, en hou je taai!’

De Bibelebonse Berg

Het duurde een hele tijd voor Woutertje en Mac de hoge Bibelebonse berg waren opgeklommen, maar de grote sleutel konden zij al van ver af aan de boom zien hangen. Toen zij boven waren, waren hun benen erg moe. Zij gingen even in het gras zitten en keken neer op het bos, dat aan de andere kant van de berg lag. Woutertje gaf ineens een schreeuw:
‘Dat zijn Kerstbomen, Mac! Een bós van Kerstbomen met slingers, gekleurde ballen en zilveren engelenhaar. O, wat mooi.’
Meccano-Mac zei niets en Woutertje keek naar hem. Toen zag hij waarachtig Mac zitten met grote tranen, rollend over zijn ijzeren wangen.
‘Jasses!’ riep Woutertje. ‘Wat zullen we nóu beleven? Ga jij zitten simmen? Wie doet dat nou? En waarom?’
‘Kan ik niet helpen,’ huilde Mac. ‘Dat is mijn Duitse bloed. Ik ben immers familie van de Märklin. Duitsers huilen altijd als ze Kerstbomen zien.’
‘Dat leer je maar af, hoor,’ mopperde Wouter. ‘Ik houd erg veel van Kerstbomen en dat doen de mensen, die in Engeland wonen, ook. Maar als er iemand bij ons onder een Kerstboom gaat zitten huilen, gooien wij hem het huis uit.
Woutertje was zo kwaad, dat hij meteen opstond en de grote sleutel pakte, die aan een houten pin aan de denneboom hing. De sleutel was niet van ijzer, maar van hout en dat was maar goed ook, want hij was bijna zo groot als Woutertje zelf, en als hij van ijzer was geweest, had Wouter hem beslist niet op kunnen tillen. Naast de denneboom zat in de grond een houten plankje en in dat plankje was een sleutelgat, waar de sleutel precies in paste. Meccano-Mac huilde nu niet meer en kwam naast Wouter staan:
‘Als je nou die sleutel omdraait, wat gebeurt er dan?’
‘Dat mag joost Bibelebon weten,’ zei Wouter. ‘Ik weet alleen dit:

‘Dit is de sleutel van de Bibelebonse berg.
In de Bibelebonse berg wonen Bibelebonse mensen,
en die Bibelebonse mensen hebben Bibelebonse kinderen,
en die Bibelebonse kinderen eten Bibelebonse pap,
met een Bibelebonse lepel,
uit een Bibelebonse nap.’

of zoiets, in elk geval. En nou de sleutel omdraaien.’
Wouter draaide met alle macht de sleutel om. Er klonk een groot gekraak en gebrom, net als in een klok voordat hij gaat slaan en toen ging een stuk van het gras, met bloemen en al, naast hen open, net als het deksel van een doos. Zij zagen een brede trap, die naar beneden ging, de berg in. Er brandde licht op de trap en er lag een loper op ook. Het stuk berg ging achter hen dicht. Toen zij nog maar half de trap af waren, zag Wouter onderaan een dikke man staan met een dikke buik en een rond, dik gezicht. Naast hem stond een dikke vrouw.
‘Wel, wel, wel!’ riep de dikke man. ‘En wie hebben wij daar? Kom beneden, jongens, en maak het je gezellig:
Terwijl Wouter vlug de trap afliep, vond hij, dat hij nog nooit twee mensen gezien .had, die er gezelliger uitzagen dan deze twee. Zij zagen er allebei uit of zij altijd al dik en vrolijk waren geweest en altijd dik en vrolijk zouden blijven.
De trap kwam uit in een ronde kamer met aan één kant een reusachtige open haard, waarin houtblokken lagen te branden. Boven de houtblokken hing een dikke, Bibelebonse koperen ketel. Alles in de hele kamer was even groot, gezellig en dik. ‘Echt Bibelebons,’ dacht Woutertje. De gemakkelijke stoelen waren drie keer zo groot en zagen er drie keer zo gezellig uit, als de gewone mensen-stoelen die hij kende. Op de grond lagen beren- en schapenvellen en de tafel in het midden, waaromheen zes bolle, Bibelebonse kinderen zaten, had een blad zo dik als een muur. Maar toch waren die Bibelebonse mensen niet groter dan gewone mensen. De kinderen waren net zo groot als Woutertje, maar zij waren allemaal veel dikker en zij lachten zo prettig, dat Woutertje meteen tegen ze terug begon te lachen.
‘Wel, wel, wel,’ zei de Bibelebonse man. ‘Ik laat mij villen, als jij geen gewoon mensenkind bent. Heb je honger? Ben je koud?’
‘Nou; eerlijk gezegd,’ zei Woutertje, ‘heb ik wel trek in iets. Ik heet Woutertje Wipneus en dit is mijn vriendje Meccano-Mac. Ik zal precies vertellen hoe het komt, dat ik zo’n trek heb in iets hartigs.’
Woutertje begon te vertellen. Hij zag al die vriendelijke gezichten om hem heen in de grote, gezellige kamer; hij zag de Bibelebonse ketel stomen boven het grote Bibelebonse vuur en toen hij eenmaal begonnen was met vertellen, ging hij door. Hij vertelde alles: van de Grote Beer, de Kleine Beer en het Droomeiland. Ten laatste ook van de heks en Hollebolle Gijs. Telkens als hij iets leuks vertelde begonnen alle Bibelebonse kinderen, die het met van pret tintelende oogjes zaten aan te kijken, te lachen, en Woutertje geloofde niet dat hij het ooit ergens zó gezellig had gevonden. Zelfs niet eens bij hem thuis, bij zijn ouders, want zijn vader zei soms hele dagen niets:
Terwijl hij vertelde was de Bibelebonse vrouw bij het vuur bezig met bakken en braden. Nu werd de tafel haastig gedekt door de drie Bibelebonse meisjes. Er ging een reusachtig kleed van rode en witte ruitjes over heen. Er kwamen borden, grote schalen en twee schemerlampen op te staan en toen zei de Bibelebonse man:
‘Wij eten maar met jullie mee, dat is gezelliger.’
De Bibelebonse man en de Bibelebonse vrouw zaten naast elkaar; en drie Bibelebonse jongens en de drie Bibelebonse meisjes elk aan één kant en Woutertje en Meccano-Mac aan de vierde kant. Zij kregen Bibelebonse gebraden hazen en gestoofde Bibelebonse paling en toen iedereen klaar was, was er nog genoeg over om tien Bibelebonse mensen van te laten eten. Naast het grote haardvuur lagen twee langharige Bibelebonse honden. Die kregen alle botten en resten toegesmeten. De drie Bibelebonse meisjes ruimden lachend en pretmakend de tafel af en toen gingen zij allemaal om het houtvuur zitten of liggen en de Bibelebonse vrouw schonk hete chocolademelk uit de Bibelebonse ketel. Woutertje voelde zich zó prettig en gezellig, als nog nooit in zijn leven. Hij geloofde, dat hij hier de rest van zijn leven zou kunnen blijven logeren, zonder dat het hem ooit zou gaan vervelen. Een Bibelebonse jongen stoeide met een van de Bibelebonse honden en rolde met hem over de grond. Twee Bibelebonse meisjes speelden met poppen en winkeltjes en niemand maakte ruzie, of snauwde of huilde. De honden gromden niet; de meisjes waren niet kattig; de jongens plaagden niet. Alle blauwe ogen van alle Bibelebonse mensen keken vriendelijk en lacherig.
‘Hoe komt het toch dat het hier zo ontzaglijk gezellig is?’ vroeg Woutertje ineens aan de Bibelebonse man, die aan een lange houten pijp zat te trekken en met zijn rechtervoet de ribben aaide van een Bibelebonse hond, die knorrend van plezier op zijn rug lag, met zijn poten naar het vuur toegestoken.
‘Daar heb ik nooit over nagedacht,’ zei de Bibelebonse man. ‘Ik vind het prettig, dat je ’t hier gezellig vind. Is het bij jullie gewone mensen dan niet zo?’
‘Nee, niet altijd,’ zei Woutertje. ‘Niet zó.’
‘Wij hebben een groot vuur en altijd massa’s te eten,’ zei de Bibelebonse vrouw.
Woutertje schudde het hoofd:
‘Dat is het toch niet helemaal. Bij mijn ouders thuis hebben wij óók een grote haard en zoveel te eten als we willen, en bij andere mensen dikwijls ook, maar bij jullie is het allemaal zo vriendelijk en prettig.’
‘Ik snap niet wat je bedoelt,’ lachte de Bibelebonse man. ‘Zijn de gewone mensen bij jullie dan niet vriendelijk?’
‘Niet altijd,’ zei Woutertje. ‘Die snauwen, of zeggen dingen, die zij niet menen. Of ze vervelen zich, of ze zijn jaloers op je.’
‘Wat is dat: ‘jaloers’? vroeg de Bibelebonse man.
Woutertje dacht een tijdje na, en zei toen:
‘Dat is als je ziet, dat een ander iets heeft, dat jezelf graag zou willen hebben en dat je hem niet gunt.’
‘Wat ráár,’ lachte de Bibelebonse vrouw. ‘Als iemand iets moois heeft, wat ik niet heb, ben ik reuze blij, dat hij daar plezier in heeft.’
‘Ja, dàt geloof ik graag,’ zei Wouter. ‘Maar zo zijn de mensen bij ons niet allemaal. Als een ander iets moois heeft, willen zij het zèlf hebben.’
‘En waarom zeggen zij dingen die zij niet menen?’ vroeg de Bibelebonse man. ‘Ik zeg altijd wat ik meen:
‘Lieve help!’ riep Wouter. ‘Als u bij òns altijd zegt wat u meent, krijgt u de grootste herrie.’
‘Hoe kan dat nou?’ zei de Bibelebonse man. ‘Als ik hier zou zeggen, wat ik niét meen, begint iedereen te lachen.’
Alle Bibelebonse kinderen en de Bibelebonse vrouw begonnen hard te lachen.
‘Lach niet!’ riep de Bibelebonse man, die net deed of hij kwaad was. ‘Ik heb er een hekel aan als jullie lachen.’
Alle Bibelebonse kinderen en de Bibelebonse vrouw en de beide Bibelebonse honden en de drie Bibelebonse katten begonnen te lachen en toen begon ook de Bibelebonse man zelf te lachen. Ook Woutertje en Mac begonnen mee te lachen en dat ging door tot zij allemaal pijn in hun buik hadden.
‘Hé, toe, vader, zegt u eens iets wat u niet meent?’ vroegen de kinderen.
‘Jullie eten te veel!’ zei de Bibelebonse man. ‘Jullie eten mij de oren van het hoofd!’ En deze keer was het gelach zó verschrikkelijk, dat de honden en de katten op hun ruggen gingen liggen om met dikke buiken en open bekken mee te lachen. De hele Bibelebonse berg dreunde er van en de lampen aan het plafond zwaaiden heen en weer.
‘Zie je?’ zei de Bibelebonse man tegen Woutertje.
‘Ik zie het,’ zei Woutertje en toen bedacht hij met spijt, dat hij nog verder moest, want dat praten over zijn eigen huis had hem er meteen aan herinnerd, dat hij al héél lang van huis weg was, en dat zijn arme vader en moeder zouden denken, dat hij verongelukt was of dood.
‘Het spijt mij vreselijk,’ zei Woutertje opstaande. ‘Maar ik moet werkelijk verder. Ik moet naar Holland terug. Mijn ouders wachten op mij.’
‘Kan dat niet morgen?’ vroeg de Bibelebonse man. ‘Wij hebben in geen jaren zo’n leuke en gezellige gast gehad als jij, die zó aardig vertellen kon.’
‘Heus,’ verzekerde Woutertje. ‘Ik ben nog nooit ergens zo graag geweest als bij u, maar ik móét verder. Ik ben al te laat’
De Bibelebonse man keek op de reusachtige Bibelebonse klok tegen de muur, die langzaam en gezellig tikte.
‘Het is al donker buiten, jongens. Dat is aan één kant wel aardig, omdat je het Kerstbomenbos door moet en dan zie je alle lichtjes branden.’
‘Wat?’ zei Wouter. ‘Zijn ‘al die Kerstbomen verlicht?’
‘Allemaal,’ zei de Bibelebonse man. ‘Met kaarsjes. Ik loop zover met jullie mee, want ik moet toch met de Kerstman spreken over een paar sleden vol houtblokken. Ik ruil altijd hazen en patrijzen met hem tegen hout voor mijn haard, zie je? Jammer, dat je niet blijven kunt’
Alle Bibelebonse kinderen kwamen op Wouter en Mac af en gaven hen een hand. De een gaf Wouter een pakje smeerkaas cadeau en de ander een wollen das voor onderweg en een derde een zakmes, om zijn brood te snijden. De Bibelebonse vrouw gaf Wouter de hand: de Bibelebonse katten gaven hem kopjes langs zijn benen en de Bibelebonse honden blaften vrolijk en sprongen om hem heen.
Zo klommen zij weer de trap met de dikke loper op en toen stonden zij boven op de berg en keken neer op het Kerstbomen-bos.

Het Kerstbomenbos

Het was nu al helemaal pikdonker geworden. Beneden hem, zover hij kijken kon, zag Woutertje de hoge, rechte kerstbomen vol met kaarsjes. Er was geen wind en de vlammetjes van de kaarsjes bewogen bijna niet.
Zij daalden de berg af en wandelden het bos binnen. Het grappige was, dat alle kaarsjes gekleurde vlammetjes hadden. Woutertje kende wel electrische lampjes van rood, groen en blauw, maar véél mooier waren toch nog echte kaarsen, die met rode, groene en paarse vlammetjes brandden. En al die duizenden stille vlammetjes schitterden en fonkelden in tienduizenden gekleurde kerstboomballen en glinsterende slingers. Helemaal bovenop elke Kerstboom stond een zilveren piek, zó hoog, dat het wel leek of de sterren in de lucht er bij hoorden. En Meccano-Mac huilde alweer.
Toen zagen zij het Kerstmannetje.
Woutertje herkende hem meteen. Hij zag er precies uit als op de plaatjes van Vader Kerstmis in de Engelse boeken van zijn vader, met een geweldig dikke buik, een lange witte baard, witte wenkbrauwen en een vriendelijk gezicht. Zijn mantel was rood met witte randen van bont. Op zijn rug droeg hij een grote zak.
‘Haa! Die Vader Kerstman!’ riep de Bibelebonse man.
‘Hoo! die Bibelebon,’ zei de Kerstman. ‘Wie heb je daar bij je?’
‘Dat zijn twee nieuwe vriendjes van me,’ antwoordde de Bibelebonse man. ‘Dit is Woutertje Wipneus en dat is Meccano-Mac.’
‘Wel, wel,’ knikte de Kerstman. ‘Jullie zijn ver van huis:
‘Maar wij moeten er zo gauw mogelijk weer naar toe,’ antwoordde Woutertje. ‘Ik ben al véél te laat.’
De Kerstman keek hem aan. Hij keek een beetje bedroefd, vond Wouter.
‘Dat is jammer,’ zei de Kerstman. ‘Dat is heel erg jammer. Ik heb hier nooit eens iemand om naar mijn mooie Kerstbomen te kijken. Ik hang er wel prachtige cadeautjes aan, maar wat helpt dat? Niemand haalt ze er af. Alleen met Kerstmis heb ik het druk. Dan heb ik het zó verschrikkelijk druk, dat ik met mijn oude benen bijna niet bij kan sloffen en de rest van het jaar is er niets te doen.’
‘Hobo!’ riep de Bibelebonse man lachend. ‘Niets te doen,
noem je dat? Elke avond moet je al die kaarsjes in al die kerstbomen aansteken en elke ochtend moet je ze weer uitblazen. En de versieringen van die bomen in orde brengen als het gewaaid heeft en... ’
‘Ja, ja, ja, weet ik wel,’ zei de Kerstman, met een zijden zakdoek zijn witte baard afvegend, ‘maar dat hóef ik niet te doen. Ik doe het maar om iets te doen te hebben.’ Hij keek Woutertje met een treurige blik in zijn grijze ogen aan. ‘Met Kerstmis van elk jaar verras ik millioenen mensen met cadeautjes en geschenken. Ik maak mij moe om al die mensen een plezier te doen en als zij dan allemaal hun cadeautjes hebben gehad en Kerstmis is voorbij, dan vergeet iedereen Vader Kerstmis en ik leef hier de hele rest van het jaar eenzaam en vergeten, tot er wéér een Kersmis komt en ik mij wéér moe kan maken.’
‘Hahaha!’ lachte de Bibelebonse man. ‘Wat is er nou leuker dan een hoop andere mensen een plezier doen?’
‘Dat hoef je mij niet te vertellen,’ antwoordde de Kerstman, ‘maar ik zou toch wel eens een keer willen zien, dat er van al die mensen, die ik altijd cadeautjes geef, er nu eens één aan mij dacht. Dat één van al die mensen mij eens een pleziertje deed.’
Woutertje schaamde zich. Dat was waar! Daar had hij nou nog nooit aan gedacht. Het was net als met Sinterklaas. Wie dacht er nou in de zomer of in de Paasvacantie aan Sinterklaas of aan Vader Kerstmis?
‘Zo zijn de mensen nou eenmaal, Vader Kerstmis,’ zei Woutertje. ‘Ik ben nog niet oud, maar dàt weet ik toch al wel. Zolang zij iets van je verwachten, en krijgen kunnen, denken zij aan je, maar daarna ben je vergeten.’
‘Dàt weet ik wel,’ bromde de Kerstman in zijn baard. ‘En toch hoop ik altijd, dat de een of ander nog eens aan mij, de oude Vader Kerstmis, zal denken.’
‘Verdikkie!’ riep Woutertje. ‘Dat zal ik doen, Kerstman! Zeg maar waarmee ik u een plezier kan doen. U verdient het heus wel.’
De Kerstman keek hem lange tijd aan van onder zijn witte borstels van wenkbrauwen. Woutertje had het gevoel, dat de oude man van alles van hem af wist, net als de Droomkoning.
‘Zegt u maar wat u het liefst hebt, dat ik doe,’ zei Wouter,
De Bibelebonse man knikte met het hoofd, alsof hij bedoelde: ‘Goed zo, Woutertje.’
De oude Kerstman zei langzaam:
‘Ik had graag dat jij mij een week gezelschap hield, want ik ben hier zo alléén.’
Woutertje schrok. Lieve Hemel, aan zo iets had hij helemaal niet gedacht! Nog een week later thuiskomen? Je kon toch niet tegen je ouders zeggen, dat je tien dagen te laat thuis kwam, omdat je Vader Kerstmis gezelschap had gehouden?! Woutertje zag zijn vader al kijken! Brrr!... Maar aan de andere kant... hij had Vader Kerstmis beloofd, alles te doen wat die zou vragen. En de Kerstman had heus wel wat vriendelijkheid verdiend. Woutertje zuchtte heel diep en zei toen:
‘Goed, Vader Kerstmis - ik zal u gezelschap houden.’
Het gezicht van de Kerstman veranderde plotseling. Zijn droevige ogen werden warm en blij en ergens begon zachte, dromerige, muziek te spelen. De Kerstman zette zijn zware zak neer, vouwde zijn handen op zijn dikke buik en keek lachend naar de Bibelebonse man. Die lachte ook al en stopte een pijp. Meccano-Mac zat op de grond met zijn rug tegen een Kerstboom. Hij keek nog maar steeds naar al die Kerstbomen en huilde stilletjes tranen met tuiten.
‘Jij mag uitzoeken,’ zei de Kerstman tegen Wouter en wees op de zak, die hij net had neergezet. Woutertje keek verbaasd:
‘Wat bedoelt u nu?’ vroeg hij. ‘Ik zou een week hier blijven om u een plezier te doen en..
‘Daarom juist,’ knikte de Kerstman. ‘Ik weet veel van de mensen af en wat zij denken. Ik zag aan jouw ogen, dat je bang was om hier te blijven, omdat je bang was voor straf. Je was eigenlijk liever naar huis gegaan, maar je wilde bij mij blijven, alléén om mij een plezier te doen. Dat is genoeg. Je mag dadelijk verder gaan, maar eerst mag je het mooiste uitzoeken wat er in deze zak zit.’
Woutertje snapte er nog steeds niet veel van. Hij keek verbaasd van de Bibelebonse man naar de Kerstman.
‘Ik zal het je uitleggen,’ glimlachte de Kerstman. ‘Als jij en je broertje een appel moeten delen, en jij snijdt de appel door, dan zijn er twee stukken, die niet even groot zijn.’
Wouter schudde van nee: ‘Als ik hem doorsnijd zijn beide stukken even groot’
De Bibelebonse man begon zo vreselijk hard te lachen, dat de glinsterende ballen in de Kerstbomen trilden.
‘Goed,’ zei de Kerstman. ‘Jij en je broertje mogen kiezen van twee stukken chocola, die niet even groot zijn. Wat kies jij dan?’
‘Allebei,’ antwoordde Woutertje.
De Kerstman en de Bibelebonse man keken hem een beetje verschrikt aan.
‘Allebei?’ vroeg de Kerstman. ‘Waarom?’
‘Omdat mijn broertje geen chocola mag eten van de dokter,’ zei Woutertje.
Deze keer lachte de Bibelebonse man zó hard, dat een Kerstboombal uit de boom boven hem naar beneden viel en terecht kwam op het ijzeren hoofd van Meccano-Mac, waar hij in wel twintig stukken brak. Mac begon nog veel harder te huilen. De Kerstman haalde diep adem en zei:
‘Best! Wij zullen het nog eens proberen: Hij greep onder in de grote zak en kwam weer boven met een plak chocola.
‘Wat zullen wij nu hebben?’ dacht Woutertje, toen hij zag, dat de Kerstman de plak in tweeën brak: in een héél groot en een héél klein stuk. De Kerstman legde de twee stukken op zijn open hand en zei tegen Wouter:
‘Jij moet er een kiezen. Ik krijg het andere. Wat kies jij?’
‘Het kleinste,’ zei Wouter.
‘Waarom?’ vroeg de Kerstman.
‘Omdat ik daarnet, bij die gezellige meneer Bibelebon, zó verschrikkelijk veel en zó lekker gegeten heb,’ zei Wouter, ‘dat ik het grote stuk helemaal niet op kan:
De Kerstman zuchtte:
‘Ja, maar als je nou verschrikkelijke honger had, Woutertje, en reuze trek in chocola, welk stuk zou je dan nemen?’
‘Het kleinste,’ zei Wouter weer.
‘Haha!’ riep de Kerstman. ‘En waarom?’
‘Omdat er dan voor u het grootste overblijft, Kerstman, en dat is netjes. Maar het zou helemaal niet netjes van u zijn, om het ene stuk zó groot te maken en het andere zó klein en dan mij te laten kiezen:
Nu was het de Kerstman die begon te lachen.
‘Jij bent het aardigste jongetje, dat ik ooit heb ontmoet,’ zei hij.
‘Dat zei ik ook al,’ lachte de Bibelebonse man. ‘Ik wou, dat hij bij ons bleef.’
‘Kan niet,’ zei Wouter droog. ‘Maar wat bedoelde u nu eigenlijk, met al dat delen en kiezen, meneer Kerstman?’
‘Dat zal ik je uitleggen,’ sprak de Kerstman. ‘Stel, dat je nu honger had, had je vast en zeker reuze trek in dat grote stuk chocola, he?’
‘Natuurlijk, Kerstman,’ zei Wouter.
‘Juist,’ knikte de Kerstman, ‘en als je erg graag dat grote stuk zou willen nemen, en je bent tòch zo netjes om het kleine te nemen, dan is dat een goede daad. Ik ben iemand die goede daden beloont. Toen jij daar straks hélemaal geen zin had om hier te blijven en het tòch wilde doen om mij een plezier te doen, toen was dat een goede daad. Die beloon ik nu door je te zeggen, dat je helemáál niet hier behoeft te blijven.
Bovendien mag je nog het mooiste uitkiezen van wat ik in deze zak heb.’
‘Asjeblief,’ zei de Bibelebonse man. ‘Bof jij even! Snap je nou, dat er niet meer mensen goede daden doen? Vader Kerstmis hier vertelt mij altijd, dat de mensen zo weinig goede daden doen.’
‘Dat is hélemáál niet raar,’ zei Wouter. ‘Als je bij de mensen het kleinste stuk chocola kiest, houdt de andere het grootste stuk. Dat is niet het ergste, maar de ander, die het grootste stuk heeft, lacht zich een kriek omdat ik zo dom ben geweest het kleinste te nemen. En daarom, als je bij de mensen kiezen moet, is het niet netjes, maar wel verstandig om het grootste te nemen. Want bij de mensen beloont niemand je, als je een goede daad doet... ten minste niet dikwijls.’
‘Waarom doe jij dan goede dingen?’ vroeg de Kerstman.
‘Och,’ zei Wouter. ‘Ik vind dat een prettig gevoel voor mij zelf, te weten, dat ik iets goed gedaan heb. Toen Meccano-Mac door de heks werd opgesloten in het mesthok, had ik best dóór kunnen lopen naar huis. Want per slot van rekening was het helemaal zijn eigen schuld. En dat had ik best kunnen doen, want niemand zou ooit geweten hebben, dat ik Meccano-Mac stiekum had laten zitten. Maar dat wou ik niet. Ik zou mijzelf altijd een akelig, laf jongetje hebben gevonden.’
‘Zo,’ zei de Kerstman. ‘Zoek nou maar uit deze zak wat je hebben wil:
Woutertje dacht even na en vroeg:
‘Zit er niet een speeldoos in? Heb ik die niet horen spelen?’
De Kerstman begon in de zak te grabbelen en haalde er een vierkante doos uit van rood hout met op het deksel dansende poppetjes van ivoor.
De doos had twee handvatten en aan één er van hing een sleutel om haar mee op te draaien.
‘Dit,’ vertelde de Kerstman, ‘is een héél bijzondere speeldoos. Er zit maar één liedje in, maar als je dat laat spelen als er mensen bij elkaar zijn, wordt iedereen vrolijk en gaat dansen.’
Hé, laat u hem eens spelen?’ vroeg Woutertje.
‘Nee,’ zei de Kerstman, ‘niet hier. Anders gaan wij met zijn allen dansen en daar ben ik veel te oud voor. En zo’n dansende ijzeren Meccano-man is een beetje gevaarlijk ook. Pak aan!’ Hij gaf de doos aan Woutertje en zei nog:
‘Ga nu dit pad af tussen de Kerstbomen door. Dan kom je eerst aan een smal riviertje met een bootje, dat je over het water vaart. Dan ben je in Bim Bom Barieland. Je treft het, want het is daar net kermis vanavond:
Hij gaf Woutertje en Mac een hand. Ook de Bibelebonse man nam afscheid en daarna gingen de twee vriendjes verder: Wouter met de nieuwe speeldoos onder zijn arm. Tien minuten later stonden zij aan de rand van een smalle rivier. Aan de overkant hoorden zij de muziek van een draaiorgel. Meccano-Mac hield op met huilen.
‘Dat is de kermis,’ zei Wouter. ‘Daar ligt Bim Bom Barieland. En dáár ligt de pont, die ons over het water zal varen. Kom op, Mac!’
De sterren aan de hemel glansden in het water van de rivier.

BIM BOM BARIELAND

De Sloddervos

Toen Woutertje en Meccano-Mac bij de rivier kwamen zagen zij de pont liggen, waarvan de Kerstman hen had verteld. Het was een vierkant bootje, dat aan een touw vast lag, dat over de rivier was gespannen. Er zat niemand in, maar aan een paal in het gras hing een koperen bel.

‘Daar moeten wij natuurlijk de veerbaas mee roepen,’ zei Wouter.
‘Wat is een veerbaas?’ vroeg Meccano-Mac.
‘De baas van een veer, natuurlijk,’ zei Wouter ongeduldig. ‘Doe toch niet zo dom!’
Meccano-Mac vroeg:
‘En wat is een veer?’
‘Het heen en weer!’ zei Wouter. ‘Ik bedoel: een veer is een boot die heen en weer vaart tussen het land aan de ene en het land aan de andere kant van een rivier. De baas er van is een veerbaas. En de bel is om de veerbaas mee te roepen.’
‘Dat is dus de veerbaasbel,’ zei Mac.
‘Ja,’ zei Wouter. ‘Dat is de veerbaasbel.’
‘Wat leuk!’ zei Mac. ‘En dat touw, waar de bel aan hangt is dus het veerbaasbeltouw?’
‘Ja,’ zei Wouter. ‘En als ik in dat touw een lus leg, is dat een veerbaasbeltouwlus:
‘Hihihihi,’ lachte Mac met zijn gek, strak ijzeren gezicht.
Maar Wouter had al genoeg van die gekkigheid en begon de bel te luiden. Hij luidde heel lang en heel hard, tot achter hem ineens iemand riep:
‘Hou op! Ik ben niet doof!’
Wouter keerde zich om. Daar stond een gek beest. Het was beslist geen mens, al liep het ook op zijn achterste poten. Een aap was het evenmin. Het beest was even groot als Wouter, maar het zag er erg armoedig gekleed uit.
‘Bent u de veerbaas?’ vroeg Wouter.
‘Hebt u wat smeerkaas?’ rijmde het beest.
‘Asjeblief,’ zei Wouter, en haalde de smeerkaas uit zijn zak, die hij van een van de drie Bibelebonse meisjes had gekregen.
Het beest keek zó stom verbaasd, dat Wouter nog eens zei:
‘Hier is de smeerkaas!’
‘Ik ben de veerbaas,’ rijmde het beest weer.
‘Dat weet ik nu wel,’ knorde Wouter. ‘Ik ben Wouter Wipneus en dit is Meccano-Mac. Maar wie bent u?’
Het beest keek hem een tijd lang aan en zei toen:
‘Ik ben de Sloddervos.’
‘Dat dacht ik al,’ zei Wouter. ‘Heb je soms honger?’
De Sloddervos schudde het hoofd:
‘Ik heb nooit honger. Ik eet genoeg: ‘
‘Maar waarom vroeg je dan naar smeerkaas?’
‘Dat klinkt zo leuk na veerbaas: smeerkaas - veerbaas - veerkaas -smeerbaas.’
‘Hou op!’ riep Wouter. ‘Vertel eens: Wat ben je toch voor een gek soort beest?’
De Sloddervos keek hem verwijtend aan:
‘Je hebt toch zeker wel eens van een Sloddervos gehoord?’
‘Jawel.’
‘Juist,’ zei de Sloddervos. ‘Een Sloddervos is iemand, die in slordige kleren rondloopt. Nu moet je mij eens aankijken: is het geen schandáál?’
Op dat ogenblik kwam de maan op en in haar licht konden zij heel goed zien wat voor rare kleren de Sloddervos aan had.
‘Asjeblief!’ zei de Sloddervos. ‘Moet je kijken wat ik hier als veerbaas moet dragen! En ik moet nog wel deftige heren over de rivier zetten. Laatst nog de Markies van Carabas zelf.’
‘Wat dráág je toch voor rare kleren?’
‘Let op!’ zei de Sloddervos. ‘Dit hier op mijn hoofd is een vingerhoed. Dat is omdat het nu mooi weer is. Als het regent, draag ik een kletspet. En om mijn benen draag ik een spanbroek.’
‘Hij spant anders niet erg,’ merkte Wouter op.
‘Nee,’ zei de Sloddervos. ‘Hij is mij tien maten te groot. Daarover draag ik een soepjurk, een witkiel en een kombuis. En over alles heen een grapjas. Aan mijn voeten heb ik zeurkousen met jubeltenen. En dan moet ik lopen op remschoenen. En vertel jij me nou eens hoe ik er netjes uit kan zien in zo’n raar allegaartje?’
Woutertje trok nadenkend aan zijn wipneus.
‘je moet er een windas bij dragen,’ zei hij.
Woutertje vroeg verbaasd:
‘Waar heb je toch al die rare kleren vandaan?’
‘Loop naar de maan,’ rijmde de Sloddervos.
‘Daar kom ik net vandaan,’ lachte Woutertje.
Ik moet nu eenmaal rijmen,’ zei de Sloddervos treurig. ‘Het is een gewoonte van mij. Sommige mensen pruimen en andere roken, maar ik rijm op alles.’
‘Dadelijk krijg ik het ook te pakken,’ zei Wouter. ‘Dan zijn wij nog niet klaar. Vertel nou éérst: hoe kom je aan die gekke kleren?’
‘Van de Pantoffelheld,’ zei de Sloddervos. ‘Dat is de Grote Baas hier. Hij zou de Koning zijn van Bim Bom Barieland, als wij in Bim Bom Barieland koningen hadden. Maar die hebben wij allang niet meer. Die zijn op.’
‘O,’ zei Woutertje. `Maar wat hebben jullie dan, inplaats van koningen?’
‘Pantoffelhelden,’ zei de Sloddervos.
Wouter dacht een tijdje na.
‘En wat is een Pantoffelheld?’
De Sloddervos snoof door zijn neus.
‘Da’s nogal wiedes. Een held op pantoffels.’
‘De helden bij ons,’ zei Wouter, ‘lopen nooit op pantoffels. Die lopen op laarzen of zware schoenen. Stel je voor: ik kan mij geen soldaat, geen matroos en geen brandweerman voorstellen op pantoffels:
‘De Pantoffelheld is ook geen soldaat, geen matroos en geen brandweerman,’ zei de Sloddervos.
‘Als-ie geen soldaat, geen matroos of geen brandweerman is,’ vroeg Wouter verder, ‘wáár is hij dan een held in?’
‘Hij is een held in het dragen van pantoffels,’ zei de Sloddervos. ‘Hij draagt mooiere pantoffels dan iemand anders in Bim Bom Barieland.’
‘Maar...’ begon Woutertje en toen hield hij op met praten, want langs het water kwamen twee mannen aanrijden, op kleine paardjes.

Yankee Doodle

De voorste van de twee mannen, die op kleine paardjes langs het water kwamen aanrijden, was aan het zingen:

‘Yankee Doodle ging naar Londen
Hij reed op een paardje.
Hij stak een pluimpje op zijn hoed
En in zijn mond een taartje.’

De man die zo vrolijk zong had op zijn hoofd een hoge zijden hoed, die glom in de maneschijn, met een lange hanenveer er in gestoken.
‘Goeden avond,’ zei hij. ‘Is dit de goede weg naar Londen?’
‘Die heb je goed gevonden,’ rijmde de Sloddervos.
‘Daar betaal je niet met guldens maar met Engelse ponden,’ rijmde Woutertje.
‘Da’s zonde,’ zei Meccano-Mac, die ook mee ging doen.
‘Wie heeft je hierheen gezonden?’ vroeg de Sloddervos.
‘Met die veer op je hoed gebonden?’ vroeg Wouter.
Toen werd het stil, want zij wisten geen rijmwoorden meer.
‘Jij hebt verloren,’ zei Wouter tegen de Sloddervos. ‘Het was jouw beurt om te rijmen.’
‘Laat je neus dicht lijmen,’ zei de Sloddervos. ‘Jouw beurt!’
Woutertje keek verbaasd, want hij kon helemaal niets vinden, dat rijmde op ‘rijmen’ en ‘lijmen’.
‘Hahaha!’ lachte de Sloddervos.
‘Stop!’ zei de man met de hoge hoed. Het paardje was zo klein, dat zijn benen aan weerskanten op de grond kwamen. ‘Stop!’ zei hij weer. ‘Ik hoor, dat jullie zo goed kunnen rijmen. Dan kun je mij helpen. Ik ben Yankee Doodle en die man achter mij is mijn neef Jan Doedel. Let maar niet op hem, want hij heeft altijd slaap. Ik ben al weken lang op zoek naar iemand die goed rijmen kan. Ik heb een liedje, maar de woorden bevallen mij niet:

Yankee Doodle reed naar Londen
Op een heel klein paardje
Hij stak een veertje op zijn hoed
En in zijn mond een taartje.

Hoe vinden jullie dat?’
Woutertje krabde achter zijn oor en zei niets.
‘O, best,’ bromde Yankee Doodle. ‘Dan zal ik Jan Doedel, mijn dikke neef, er wat muziek bij laten maken op zijn doedelzak. Hé, neef! Word wakker!’
Jan Doedel ging met een schok rechtop zitten en keek slaperig rond. Hij had een goedig gezicht met een grote bos rood haar er op en een dikke mopsneus. Zijn jas was gemaakt van een groen-en-rood geruite Schotse reisdeken, waar hij twee gaten voor zijn armen in had gemaakt. Van voren werd de deken dicht gehouden door vier reusachtige veiligheidsspelden.
‘Speel de Yankee Doodle!’ zei Yankee Doodle tegen hem.
Jan Doedel, met zijn ogen nog half dicht van de slaap, legde zijn vingers op de gaten in de buizen van de doedelzak en begon te spelen. Maar het was de Yankee Doodle niet, het was:

‘Twee emmertjes water halen,
Twee emmertjes pompen...’

‘Schei uit!’ riep Yankee Doodle. ‘Dat is de Yankee Doodle niet!’
De dikke jan Doedel hield op met spelen:
‘Wel waar!’ zei hij koppig. ‘Hoor maar!’ En hij zong de woorden van Yankee Doodle op de wijs van Twee emmertjes water halen:

‘Yankee Doodle ging naar Londen,
Rijdend op een paardje
Hij stak een veertje in zijn hoed
En in zijn mond een taartje:

‘Dat is de Yankee Doodle niet!’ zei Woutertje.
Jan Doedel keek bezorgd, stak de buis van zijn doedelzak weer in zijn mond en begon te spelen; de wijs van:

‘Sinterklaas Goedheilig man
Trek je beste tabberd an.’

‘Ik geloof,’ zei Woutertje ‘dat we het beter zonder muziek af kunnen. Ik zou de woorden van dat liedje veranderen. Ik zou er van maken:

‘Yankee Doodle ging naar Londen
Hij reed op een paardje
Er zat een veertje op zijn hoed
En aan zijn paard een staartje:

‘Onzin!’ zei Yankee Doodle. ‘Natuurlijk zit er aan mijn paard een staartje. Daar hoef je geen lied op te maken. Elk paard heeft een staartje. Ik ga toch geen lied maken op jouw neus. Elk mens heeft een neus.’
Jan Doedel viel weer in slaap en begon te snurken.
‘Gaat dat lied van u niet verder dan vier regels?’ vroeg Wouter.
‘Nee,’ zei Yankee Doodle. ‘Er is maar één vers:
‘Ik weet een goed vers,’ zei de Sloddervos en hij zong:

‘Yankee Doodle ging naar Londen
Hij reed op een paardje
Hij had een veertje in zijn hoed,
En aan zijn kin een baardje:

‘Wat is dàt nou voor onzin!’ riep Yankee Doodle. ‘Ik heb helemáál geen baardje aan mijn kin.’
‘Als je wèl een baardje had,’ snibde de Sloddervos, ‘dan hoefden we er geen vers over te maken. Net als met dat staartje van dat paardje.
‘Neem een sigaartje,’ zei Woutertje.
‘Van tante Saartje,’ rijmde de Sloddervos.
‘Die heeft ook een aardje naar zijn vaartje,’ zei Yankee Doodle.
‘Stop!’ riep de Sloddervos. ‘Dàt is een goed rijmwoord voor ons liedje! Hoe vind je dit?:

‘Yankee Doodle ging naar Londen
Hij reed op een paardje
Hij had een veertje op zijn hoed
En reed een aardig vaartje.’

‘Goed. Héél goed,’ knikte Yankee Doodle. ‘Hier. Neem wat kauwgom voor de moeite.’
Hij gaf Woutertje en de Sloddervos ieder een handvol pakjes kauwgom.
‘Héle goede kauwgom,’ zei Yankee Doodle. ‘Amerikaanse. Ik maak ze zelf. In mijn eigen fabriek. Ik ga nu naar Engeland om ze daar ook te leren, hoe ze kauwgom moeten kauwen. Hoe kom ik in Engeland?’
De Sloddervos legde het uit: ‘Naar Londen moet u recht doorrijden, langs het water, tot u aan een plat land komt met rode daken, groene velden, oude herbergen en een heleboel mensen die allemaal thee drinken. Dat is Engeland:
‘Dat theedrinken zullen wij ze wel afleren,’ zei Yankee Doodle. Hij schopte Jan Doedel wakker en zei ‘Yáppie!’ tegen zijn paard, nam zijn hoed af voor Wouter, Mac en de Sloddervos en reed verder op zijn klein paardje, met zijn lange benen over de grond slepend en Jan Doedel achter hem aan sjokkend.
De Sloddervos liep de pont op met Wouter en Mac en begon de boot over het water te trekken. Hij vertelde: ‘De Pantoffelheld is verweekt vandaag, en dan is er altijd groot feest in Bim Bom Barieland.’
‘De Pantoffelheld is wit?’ vroeg Wouter, die dacht dat hij het niet goed verstaan had.
‘Verweekt!’ zei de Sloddervos ongeduldig. ‘Daarom is het feest’
Wouter keek over het water en naar de maan en vond het vervelend, dat hij zo dom was en het nog niet begreep.
‘Wit is: verweekt?’ vroeg hij op het laatst.
‘Wel allemachtig!’ riep de Sloddervos. ‘Verweekt is als je een week ouder wordt’
‘O,’ riep Woutertje. ‘Maar dat heet bij ons verjáren! Als je een héél jaar ouder wordt. Ieder mens is één keer in elk jaar jarig; alleen ik niet, want ik ben maar één keer in de vier jaar jarig.’
De Sloddervos snoof:
‘Wat idioot is dat! Waarom maar één keer in een jaar? Wij allemaal hier zijn iedere week wekig. Ik ben altijd op Maandag wekig. Ik heb elke Maandag feest. En mijn vader is op Woensdag wekig; elke Woensdag feest:
Woutertje keek naar het water van de rivier, dat langzaam onder de pont doorstroomde en dacht na. Toen zei hij:
‘Dus als ze jou komen vragen hoe oud je bent, dan zeg je niet: zoveel jaar, maar zoveel weken?’
‘Natuurlijk,’ zei de Sloddervos. ‘Ik ben dertien honderd en drie weken oud.’
‘Jeetje,’ zei Wouter. ‘Hoeveel jaar is dat?’
‘Weet ik dat,’ zei de Sloddervos. ‘Reken dat zelf maar uit:
Woutertje rekende een hele tijd en vond toen dat de Sloddervos vijf en twintig jaar en drie weken oud was.
‘En hebben jullie geen mensen, die maandig zijn?’ vroeg hij toen. ‘Die elke maand vermaanden?’
‘O, zeker,’ zei de Sloddervos. ‘De Waterchinees en Waterman, die vermaanden elke maand. Die hebben het te druk om te verweken:
‘Ik krijg er hoofdpijn van,’ zei Woutertje.
De pont botste tegen de andere kant van de rivier aan en Meccano-Mac sprong heel gauw op het land, want die vertrouwde dat water niets.
De Sloddervos wees, hoe ze moesten gaan: ‘Zie je dat pad daar, van ronde witte stenen? Loop daar maar langs, dan kom je vanzelf op de kermis en verder.’
Op dat ogenblik begon iemand aan de andere kant van de rivier aan de veerbaasbel te luiden. De sloddervos ging vlug met zijn pont terug. De maan hing nu hoog in de lucht en gaf zoveel licht, dat het wel een electrische lamp leek. De witte ronde steentjes van de weg blonken en Mac en Wouter gingen vrolijk op pad.

De Poeffertjeskraam

In de verte zagen zij de gekleurde lichtjes van de kermis. Zij hoorden het orgel van de draaimolen en Wouter rook heel duidelijk de lekkere geur van wafels, oliebollen en poffertjes.
‘Hee!’ zei hij en snoof. ‘Lekker! Wat gek dat je dat zo ver kunt ruiken:
Maar dat was helemaal niet gek, want ineens zag hij langs de weg, achter een paar bomen, een poffertjeskraam. Achter een blinkend, heet fornuis stond een dikke kok met een hoge witte muts op. Hij zei niets en deed niets, en dat was niet gek, want er was niemand in de wafelkraam om poffertjes te eten. Woutertje liep naar binnen, want hij had al een hele tijd de zware speeldoos onder zijn arm en daar was hij moe van. De kok met zijn witte muts schoot achter het fornuis uit, pakte Woutertje en Meccano-Mac ieder bij een arm en riep:
‘Jullie komen toch bij me eten, hè?’
‘Wij willen graag uitrusten,’ zei Wouter. ‘Maar ik waarschuw u: wij hebben geen geld bij ons:
‘Geld!’ riep de dikke kok. ‘Dit is een kermis waar niemand hoeft te betalen. De Pantoffelheld betaalt alles. Die heeft geld genoeg. Zeg maar op, jongens, wat willen jullie eten?’
‘Twee flinke porties poffertjes,’ zei Wouter. ‘Met veel suiker.’
De kok begon heel ernstig te kijken.
‘Poffertjes, jongens? Die heb ik niet. Wij bakken hier alleen: piefertjes, paffertjes en poeffertjes:
‘Wel,’ zei Woutertje. ‘En hoe zien piefertjes, paffertjes en poeffertjes er dan uit?’
‘Zo,’ zei de kok, nam zijn witte muts af en pakte een schaal met prachtige poffertjes, die op zijn hoofd stond. ‘Mijn muts is een hooikist, zie je. Daar houd ik alles heet in:
‘Die dingen heten bij ons gewoon: poffertjes,’ zei Wouter.
‘Voor mijn part heten ze bij jullie puffertjes of piffertjes,’ bromde de kok. ‘Hier kennen wij alleen maar: piefertjes, paffertjes en poeffertjes:
Hij zette de schaal met een smak op tafel en strooide er poedersuiker over. Wouter keek er naar en vroeg:
‘Zijn dit nou, piefertjes, paffertjes of poeffertjes?’
De kok kruiste zijn armen en keek hem streng aan:
‘Dit is een schaal met piefertjes:
Wouter schepte een hoop op zijn bord en begon er van te eten.
‘Zij zijn heerlijk. Maar hoe zien paffertjes er nou uit?’
‘Precies eender, nieuwsgierig jongetje. En poeffertjes ook. Maar de poeffertjes zijn het duurst:
‘Aha,’ zei Woutertje. ‘Ik snap het al. Maar dan zou ik ook piffertjes gaan verkopen en puffertjes en peuvertjes. Peuvertjes die kun je héél duur verkopen! Het klinkt duur.’
‘Dat is geen slecht idee,’ zei de dikke kok ineens vriendelijk. ‘Dat moet ik metéén opschrijven. Peuvertjes. Jij bent een goed zakenman.’
‘Geef ons dan nog maar een portie poeffertjes,’ zei Woutertje. ‘Mac, wat zit jij toch stil te kijken. Jij hebt al in geen uur wat gezegd.’
‘Ik ben ziek,’ kreunde Meccano-Mac. ‘Ik begin te roesten. Dat komt van dat liggen in het zoute zeewater en het varen op die Kakkelobbes.’
‘Hemeltje!’ zei Woutertje geschrokken. ‘Wat kunnen we daaraan doen?’
‘Insmeren met olie,’ kreunde Mac. ‘Dat is het enige wat helpt. Goed afdrogen en insmeren met olie:
Woutertje ging naar de dikke kok toe, die achter zijn heet fornuis poeffertjes stond te wippen.
‘Meneer de Kok,’ begon hij.
‘Kom, kom,’ zei de dikke kok. ‘Doe niet zo deftig. Ik heet Bolle-Wangen-Hapsnoet, Hofkok van Zijne Doorgeurigheid de Pantoffelheld. Maar noem mij maar Hapsnoet’
‘Wel, Hoogst Doorgeurige Hapsnoet,’ zei Wouter. ‘Mijn vriendje daar is Meccano-Mac, en hij is aan het roesten. Hij heeft in zee gelegen en nou is het mis met hem.’
‘Hoho!’ lachte Hapsnoet. ‘Op het hete fornuis met hem en drogen!’
Woutertje schrok zich een hoedje, toen de dikke kok Meccano-Mac oppakte en hem pardoes bovenop het hete ijzeren fornuis neerzette. Maar Mac vond het best. Die was van ijzer en voor warmte was hij niet bang: alleen voor water.
‘Ik voel mij metéén beter,’ zei Mac.
‘Hier heb je olie,’ zei de kok en gaf Meccano-Mac een ijzeren lepel vol bakolie.
Mac begon meteen zijn broek uit te trekken en Woutertje moest hem weer helpen om het schroefje van de broek los te draaien. Toen ging Mac op het gloeiende fornuis zitten, tussen de sissende en bakkende poeffertjes in, en begon zijn ijzeren armen, benen en voeten in te wrijven met olie. Hij begon er helemaal van te glimmen.
‘Hé, wat is dàt lekker,’ zei hij. ‘Ik knap er helemaal van op:
‘Dat is voor jullie Meccano-Mannen natuurlijk wat voor ons mensen een heet bad is,’ zei Woutertje.
‘Brrrr!’ zei Mac. ‘Afschuwelijk. Een bad in heet water! Ik moet er niet aan denken. Ik zou doodroesten. Geef mij maar een bad in hete olie.’
Hij pakte zijn broek op en sprong van het fornuis af. Wouter was echt blij, dat hij weer beter was, en stak zijn hand uit om hem te feliciteren.
Meccano-Mac gaf hem een hand, maar metéén gaf Wouter een luide schreeuw en danste de poeffertjeskraam rond. Zij hadden allebei vergeten, dat Meccano-Mac ijzeren handen had, die nu gloeiend heet waren geworden.
‘Stommerd, die ik ben!’ riep Woutertje en likte zijn vingers, die behoorlijk pijn deden.
Mac keek heel beteuterd, maar hij wist niets van gebrande mensenvingers af, want daar had hij nooit last van. Hij snapte niet goed wat er gebeurd was. Bolle Wangen Hapsnoet begreep het wel en gaf Woutertje een kom zoete melk om zijn hand in te leggen. Gelukkig was het niet erg gebrand; het deed alleen maar wat pijn. Als troost at Woutertje een hele schaal heerlijke poeffertjes.

De Kop van Jut

Zo gauw zij buiten de poeffertjeskraam waren, zagen zij de lichtjes van de kermis weer.
‘Laten wij nou nergens meer stilstaan en ineens doorlopen,’ zei Wouter tegen Mac. ‘Wij blijven overal veel te lang praten. Zo schieten wij niet op:
Zij sloegen een hoek van de weg om en waren ineens midden in de kermis. In het midden er van stond een draaimolen met veel gekleurde lichtjes er op. Er was iets raars aan die draaimolen. Het was helemaal geen vrolijke draaimolen: het was een Droevige Draaimolen. Het orgel speelde langzaam en treurig, en de molen ging zo langzaam rond, dat het leek of hij elk ogenblik stil kon gaan staan. De paarden in de molen, waar je op moest gaan zitten, keken of zij elk ogenblik door hun poten heen konden zakken. In de hele draaimolen zat geen mens en het allerdroevigst van al keek de draaimolenbaas, die achterover leunde tegen zijn langzaam tierelierend orgel. Hij had een treurige hangsnor en ook zijn neus hing triest naar beneden.
‘Leuke boel is dat hier,’ knorde Meccano-Mac.
‘Geen wonder, dat niemand in die draaimolen wil gaan zitten,’ zei Woutertje. ‘Als je vrolijk in deze mallemolen gaat zitten, kom je er huilend weer uit:
Mac stond om zich heen te kijken, en zei:
‘Er is op deze hele kermis geen mens te zien! Hoort dat zo? Wij, Meccano-mensen hebben geen verstand van kermissen:
‘Ik weet het niet,’ zei Woutertje. ‘Laten we maar eens verder kijken.’
Zij liepen weg van de Droevige Draaimolen en stonden een eind verder stil voor de Kop van Jut.
`Kijk,’ zei Wouter. `Een Kop van Jut.’
`Wat is een Kop van Jut?’ vroeg Mac.
Wouter vertelde het hem: `Zie je die grote houten hamer? Die til je met twee handen op en je geeft er een reuze klap mee op de Kop van Jut, zo hard je kunt. Als je héél sterk bent, gaat er bovenaan een knalding af.’
‘Pas maar op dat die Kop van Jut niet terugslaat,’ waarschuwde Mac. Woutertje had de hamer al opgepakt, maar zette die gauw weer neer, dacht na, en vroeg dan:
‘Hoe kin een Kop van Jut nou terugslaan? Het is een houten kist met een houten mannenkop er op en een schaal die aanwijst hoe hard je geslagen hebt. Weet je wat? Ik sla één keer. Ik geloof, dat ik heel sterk ben na al die poeffertjes.’
`Best; maar dan ga ik vast een eindje achteruit,’ zei Meccano-Mac.
Woutertje pakte de zware houten hamer, tilde die met beide handen hoog op en sloeg zo hard hij kon op de houten Kop van Jut.
`Bang!’
‘Au!’ gilde de houten kop, deed zijn ogen open en schoot omhoog met het houten deksel van de kist als een kraag om zijn nek. Er zat een hele, levende man onder! Woutertje liet van schrik de hamer uit zijn handen vallen.
`Gossiemijne!’ hijgde hij. `Dat was een lévende kop!’
De man stond nu rechtop en hield met beide handen zijn hoofd vast. ‘Zijn jullie nou helemaal gek!’ schreeuwde hij. `Kijk eens wat een bult ik op mijn hoofd krijg!’
`Neem mij niet kwalijk,’ zei Woutertje. `Maar hoe kon ik nou weten, dat u een levende kop was en geen houten kop? Wie zet er nu een levende kop in een Kop van Jut? Waarom bent u er in gaan zitten?’
‘Ik héét Jut,’ schreeuwde de man met de bult op zijn hoofd. ‘Dat is de schuld van de Pantoffelheld.’
‘Wat? Dat u Jut heet?’ vroeg Woutertje.
‘Nee! Dat ik er in moest zitten,’ klaagde de man Jut. ‘Ik ben de Kop-van-Jut-baas. Een hele tijd geleden kwam de Pantoffelheld hier langs en zag dat de houten kop van mijn Kop-van-Jut gebarsten was door al dat gemep met die hamer daar. Auw! Wat doet die bult op mijn hoofd een pijn..:
‘Het spijt mij vreselijk,’ zei Wouter, ‘maar ik kan er heus niets aan doen:
‘Dat weet ik wel,’ bromde Jut. ‘Het is allemaal de schuld van de Pantoffelheld. Die zei, dat ik de houten kop moest laten maken. Ik stuurde de houten kop van de Kop-van-Jut weg om te laten maken, maar de volgende week kwam de Pantoffelheld wéér langs en zag geen houten kop op de Kop-van-Jut. Toen riep hij: ‘Jut! Waarom zit er geen kop op je Jut?’
‘Omdat, Uwe Doorgeurigheid, de kop van de Kop-van-mijn-Jut in reparatie is,’ zei ik tegen de Pantoffelheld. Maar de Pantoffelheld riep, dat hij op zijn Kermis geen Kop-van-Jut wilde zonder kop. Hij zei: ‘Dan zet jij je eigen Juttekop maar op de koploze kop van je Kop-van-Jut, Jut’ - En omdat er tòch nooit iemand komt, ben ik zelf in de kop van Jut gaan zitten, met mijn kop door het deksel. Alles zag er weer netjes uit.’
‘Ik hoop niet, dat de Pantoffelheld, als hij dadelijk langs komt, jouw hoofd ziet, Jut, met die bult er opzij op,’ zei Mac, ‘want dat ziet er niet netjes uit’
‘Ik vind van wel,’ zei Woutertje. ‘Het ziet er véél echter uit. Als je op een kop slaat, moet er een bult op komen. Wie de grootste bult slaat, heeft het gewonnen:
‘Nou,’ zei de Kop-van-Jut-man. ‘Dan heb jij de eerste prijs wel gewonnen. Allemachies, wat een bult wordt dat!’
Van een bord achter hem, waaraan de prijzen hingen, nam hij een rood-en-groene medaille, die hij op Woutertje’s jas speldde.
‘Asjeblief!’ zei hij. `De eerste Jut-prijs:

LUILEKKERLAND

De Ontvangst in Luilekkerland

Ongemerkt waren Woutertje en Meccano-Mac buiten de kermis gekomen. Voor hen uit liep het pad met de witte stenen, recht op een grote ring van glimmende bergen aan.
‘Zeg,’ zei Mac. ‘Nou moeten we dáár doorheen.’
De Rijstebrijbergen van Luilekkerland lagen vlak voor hen. Van zo dichtbij zagen zij er geweldig hoog uit.
‘Tsjonge, wat ruikt dat lekker!’ zei Woutertje, toen de wind de geur van de rijstebrij in zijn neus blies.
‘Moeten wij ons daar doorheen éten?’ riep Meccano-Mac. ‘Da’s niet mis:
Wouter zei niets, maar krabde zijn hoofd. Als zij thuis over Luilekkerland spraken, had hij het altijd een leuk idee gevonden om je dwars door zo’n berg lekkere rijstebrij met suiker heen te eten, maar nu hij er vóór stond, leek het helemaal niet zo makkelijk.
‘Daar hebben wij dágen voor nodig!’ kreunde Woutertje. ‘Dat duurt véél te lang. Lieve hemel!... Kunnen wij er niet overheen klimmen?’
Mac schudde het hoofd: ‘Die rijstebrij is veel te glad. Daar kun je niet tegen op klauteren.’
‘Hadden wij Hollebolle Gijs maar meegenomen!’ zei Wouter. ‘Die eet zich dwars door zo’n berg heen en kijkt dan nog of er niet ergens een klein bergje is, dat hij als toetje kan opeten.
Hij liep op de reusachtige brijberg toe, proefde een hapje en zuchtte wanhopig.
‘O, lieve moedertje, Mac! Er zit nog boter door óók. Daar eet je nog geen drie borden vol van op.’

Meccano-Mac was langs de rijstebrijberg gaan lopen en riep ineens:
‘Wouter, Wouter, kom eens kijken! Hier is een gat!’
Wouter rende naar Mac toe en zag in de kant van de berg een rond gat.
‘Dáár heeft iemand anders zich al doorheen gegeten en het gat is gebleven. Als het maar niet is dicht gevallen van binnen.’
Wouter ging op zijn buik liggen en keek er door.
‘Nee, Mac! Het is nog open! Ik zie licht helemaal aan het eind! Kom mee!’
Hij kroop op handen en voeten in het gat met Meccano-Mac achter zich aan en in een wip waren zij door de Rijstebrijberg heen.
‘Hoera?’ riep Woutertje, toen zijn hoofd aan de andere kant uit het gat kwam. ‘Hier heb je Luilekkerland!’
Hij klom naar buiten en stond verbaasd te kijken naar iemand, die hij al vaak gezien had, maar alleen op plaatjes. Het was Flipje, het fruitbaasje van Tiel.
‘Goeden morgen,’ zei Flipje, maakte een buiging, en nam zijn witte muts af. ‘Wees welkom in Luilekkerland. jij bent een mensenjongetje, zie ik.’
Woutertje klopte de rijst van zijn handen en knieën.
‘Ik ben Wouter Wipneus,’ zei hij en wees achter zich. ‘Dit hier is Meccano-Mac. Ik ben op weg naar huis. Ik woon in Holland.’
‘Da’s aardig,’ zei Flipje. ‘Geef mij de hand, Wouter! Daar kom ik ook vandaan.’
‘Weet ik,’ zei Woutertje. ‘Ik heb je al vaak op de jampotten bij ons op tafel gezien. Gossie, ik had nooit gedacht, dat ik nog eens echt levend met je zou spreken. Wat doe jij hier eigenlijk in Luilekkerland?’
‘Ik ben de Hofmeester,’ zei Flipje. ‘Het Drostemannetje is Ceremoniemeester. Het was een reuze rommelboel, toen wij hier kwamen. Ouderwets en vuil. Het Drostemannetje en ik hebben héél Luilekkerland keurig op poten gezet. Dat was hard nodig. Je weet wel, dat vroeger de gebraden varkens hier rond liepen met mes en vork in hun rug gestoken?’
‘O, ja!’ riep Woutertje. ‘En de gebraden duiven vlogen door de lucht’
‘Precies,’ zei Flipje. ‘Die varkens liepen overal doorheen. Er was geen mens, die op hen lette. De eerste dag, dat ik hier kwam, vond ik ’s avonds een gebraden varken in mijn bed. En je moet weten: als het hier eens regent, dan regent het limonade.’
‘Gos, dat wist ik niet,’ zei Woutertje.
‘En die limonade regende overal overheen,’ ging Flipje door. ‘Over de gebraden varkens en over de duiven en door het kapotte dak van het Theehuis. De limonade droop in de halzen van de Hele Uitsmijter en de Halve Uitsmijter en de Houtsnip werd er helemaal ziek van...
‘Ho, ho, ho!’ riep Wouter. ‘Ik snap er geen steek meer van. ‘Wat is het Theehuis en wie zijn de Hele en Halve Uitsmijter?’
‘Dat zul je wel zien,’ zei Flipje. ‘Kijk eens: is Luilekkerland geen mooi land?’
De zon scheen helder over de witte rijstbergen met de schitterende poedersuiker er op. Precies midden door het land liep een rivier van rode limonade, die uitkwam in een meer van grenadine. Op dat rode grenadinemeer dreven een paar goudgele schepen. Maar die zagen er niet uit, of ze van hout of ijzer waren.
‘Wat zijn dat voor vreemde, gele schepen, Flipje?’
‘Dat is de Botervloot,’ antwoordde Flipje.
‘De Botervloot?’ riep Woutertje. ‘Die staat bij ons thuis op tafel!’
‘Weet ik wel,’ zei Flipje. ‘Maar dit is onze Botervloot. Net als .de zilvervloot van Piet Hein. De schepen zijn van boter, zie je?’
Aan de rand van het rode grenadinemeer stond een huis dat er precies uitzag of het uit China kwam, met waranda’s aan alle kanten en spitse punten aan het dak.
‘Dat is het Theehuis,’ wees Flipje. ‘Daar gaan wij elke middag om twaalf uur thee drinken.’
‘Om twaalf uur?’ riep Woutertje. ‘Dat gebeurt toch nooit vóór vier of vijf uur ’s middags!’
‘O, maar hier wel! Iedereen is hier zó verschrikkelijk lui, dat ze een hele middag nodig hebben om thee te drinken:
‘Daar staat nòg een huis,’ riep Wouter en wees naar de overkant van het grenadinemeer, waar een klein huisje stond.
‘Dat is het huis van de Zoetekauw. En ga nu maar mee het bos door, dan breng ik je naar de Luilekkerbek:
‘Naar de wié...?’ riep Wouter.
‘De Luilekkerbek!’ antwoordde Flipje ongeduldig. ‘De baas in Luilekkerland is Luilekkerbek. Kom nou maar eerst mee.’
Zij klommen van de rijstberg af en gingen het bos in, waar vreemde bomen stonden. De stammen waren geel, met hier en daar wat bruine schors er op en de blaren van de bomen waren niet groen maar bruin. Flipje zag Wouter naar de bomen kijken.
‘De bomen hier zijn van zoethout en de schors en de blaren van chocola. Als het hier regent valt er chocolade-hagel. Voor dat ik hier kwam, viel al die chocolade-hagel zo maar op de rijstebrijbergen en bleef daar liggen. Een vieze boel! Dat wordt nu allemaal keurig opgeruimd.’
‘Wie doen dat werk allemaal?’
‘Het Janhagel en de Allerhandes. Dat zijn de gewone Luilekkerlandse bewoners.’
Zij waren nu het bos door, want het was niet erg groot. Luilekkerland zelf was trouwens helemaal niet zo groot; het was alleen erg lekker. Zij stonden nu voor het Theehuis en in een van de puntige torens er van begon een klok te luiden, met een lelijke, doffe klank.
‘Wat luidt die klok akelig,’ zei Mac, die verstand had van ijzer en alle metalen.
‘Het is een chocolade klok,’ legde Flipje uit. ‘Net als in de Kerstbomen hangt. Wij hebben geen koper of ijzer hier in Luilekkerland. Die klok wordt geluid als het theetijd is. Ga mee naar binnen.

Het Theehuis en de Luilekkerbek

Het theehuis had maar één kamer, maar die was heel groot. In het midden stond een tafel met er om heen de luiste stoelen, die Wouter ooit gezien had. Je kon er niet eens in zitten; je moest er in liggen. Op de tafel stond een theeketel met een lichtje er onder en aan alle kanten kraantjes er aan. Er waren schalen vol taartjes, bonbons en sneetjes brood met vlees: de hele tafel stond er vol van. Rondom de theetafel lagen Luilekkerlanders op luie stoelen. Maar één er van, helemaal aan het eind van de tafel, was de grootste en dikste van allemaal. Hij lag achterover in een luie stoel, met op zijn hoofd een theemuts. Achter hem stond het Drostemannetje op wacht, met zijn ronde flikkenbuik en zijn puntmuts. Flipje van de Betuwe, met Wouter en Mac achter zich aan, liep om de tafel heen en maakte een buiging voor de dikkerd in de luie stoel.
‘Grote Luie Heer! Gegroet! Hier breng ik twee nieuwe lui.’
De wangen van de dikzak met zijn theemuts waren zó dik, dat zijn kleine oogjes er met moeite overheen konden kijken.
‘Welkom, lui,’ zuchtte hij eindelijk.
Woutertje boog keurig netjes:
‘Ik groet u, o Lekkerluilandbek.’
Wouter zag het Drostemannetje boos kijken en meteen bromde de dikkerd: ‘Wat zei je daar, hé? Zeg het nog eens!’
Wouter boog weer:
‘Ik ben Wouter Wipneus uit Holland en ik groet u, Grote Lekkerluilandbek:
‘Foei!’ riep de Drosteman en ‘Foei!’ riepen alle andere gasten, die in luie stoelen rondom de theetafel lagen.
‘Gooi ’m er uit!’ riep een vrouwestem achter Wouter.
‘Smijt ’m in het Grenadinemeer!’
De Drosteman boog zich voorover en vroeg:
‘Wat is uw wens, O Grote Luie Heer? Zal ik de Hele Uitsmijter roepen en deze mensenjongen er uit laten gooien?’
‘De Halve Uitsmijter is genoeg voor zo’n klein jongetje,’ bromde de Grote Luie Heer. ‘Wat zei je ook weer, mensenjongen?’
‘Ik durf het niet nog eens te zeggen,’ zei Wouter. ‘Iedereen wordt er boos om:
‘Natuurlijk worden zij er boos om!’ schreeuwde de Drosteman. ‘Het is een schandaal om de Grote Luie Heer zo te beledigen!’
‘Neem me niet kwalijk,’ zei Woutertje. ‘Ik was helemaal niet van plan om de Grote Luie Heer te beledigen.’
‘Dat had er nog bij moeten komen óók!’ pruttelde de Drosteman. ‘Dat was hélemaal het toppunt geweest:
‘Stil!’ bromde de Grote Luie Heer. ‘Mensenjongen: hoe noemde je mij?’
Woutertje vond, dat hij beter iets anders kon zeggen; misschien vonden ze dat niet zo erg:
‘Luilekkerlandbek,’ zei hij.
‘Foei!’ brulde iedereen in de zaal.
De Drosteman begon te roepen:
‘De Uitsmijters! Haal de Hele en Halve Uitsmijter!’
Maar toen hief de Grote Luie Heer een vette hand op. Het leek wel een ham, die hand.
‘Stilte!’ bromde hij. ‘Ik vind het wel een aardige naam:
Het werd ineens stil, en hij begon in zichzelf te zeggen: ‘Lekkerluilandbek - Lekkerluilandbek’.
‘Lekkerluibek, is dat niet beter?’ vroeg Wouter.
De Lekkerluibek gaf een geweldige klets met de hand op zijn vette been:
‘Dàt is het! Dàt is de goede naam! Ik ben de Lekkerluibek. Wat vind jij er van, Likkebaard?’
Op een luie stoel naast hem kwam iemand langzaam een beetje overeind. Hij was bijna even dik als de Luilekkerbek en hij had ook een theemuts op het hoofd, maar niet zo’n mooie. De theemuts van de Grote Luie Heer was van rode zij met gouden kwasten. Die van de Likkebaard van blauwe zij met zilveren kwasten. De Likkebaard had een lange rode tong, die hij als een sjaal om zijn nek had liggen en met het puntje er van likte hij voortdurend zijn baard af. Onder het likken door zei hij:
‘O, ja, Grote Luie Heer. Zeker, Grote Luie Heer! Het is een uitstekende naam.’
‘Een héél goede naam!’ riepen alle gasten. ‘Een prachtnaam!’
‘Van nu af aan ben ik de Lekkerluibek,’ beval de Grote Luie Heer. ‘Een Lekkerbek, die lekker lui is in Luilekkerland, dat is natuurlijk een Lekkerluibek.’
‘Of een Lekkerluilandbek natuurlijk,’ zei Woutertje.
‘Ik ben geen landbek,’ riep de dikkerd. ‘Ik ben een Lèkkerbek.’
‘Of een luibek,’ zei Wouter.
‘Juist,’ knikte de Lekkerluibek. ‘Horen jullie allemaal goed? Voortaan ben ik niet meer de Luilekkerbek, maar de Lekkerluibek. Mensenjongetje - jij mag op de ereplaats gaan zitten tussen mij en de Luie Theetante.’
Flipje en de Drosteman maakten allebei een diepe buiging. De Drosteman, die Wouter nog steeds boos aankeek, trok van onder zijn lange tafel een luie stoel met veel kussens en zei tegen Woutertje, dat hij moest gaan liggen, wat Woutertje graag deed, want hij was erg moe. Mac kreeg ook een luie stoel, een eind verder. De Drosteman blies op een fluitje en riep:
‘De Thee kan beginnen! Smakelijk theeën!’
Maar niemand bewoog zich. De Lekkerluibek lag achterover in de kussens; zijn rode zijden theemuts met de gouden kwasten voorover gezakt tot die helemaal op zijn neus hing. Hij had zijn ogen dicht. De Drosteman kwam op Wouter af, tikte hem op zijn schouder en zei streng:
‘Wilt u wel eens uw theemuts opzetten! Het is heel onbeleefd bij de Lekkerluibek aan tafel te zitten en dan uw theemuts niet op te zetten.’
Woutertje keek op zijn luie stoel en zag dat één van de dingen die er uit zagen als kussens, een theemuts was, van groene zij, met gele kwasten. Hij zette de muts op, maar die was veel te groot voor hem, zakte over zijn hoofd heen en bleef op zijn oren hangen.
‘Laat hem maar kletsen,’ zei een vrouwestem aan zijn rechterkant. ‘Hij moet wel streng doen, want hij is de Ceremoniemeester.’
Het was een dame, die tegen Wouter sprak. Zij was dik, met een lief gezicht. Boven op haar hoofd stond een snoezig wit zijden theemutsje met zilveren belletjes.
‘U bent zeker de Luie Theetante?’
‘Geraden,’ knikte de Theetante en lachte vriendelijk tegen hem. ‘Ik heet Thea, Theetante Thea. Daar aan de overkant zitten twee Gevulde Heren met twee Arnhemse Meisjes.’
Woutertje zag twee heren, die aan weerskanten van hun hoofd een horen hadden. Tussen die twee horens in droegen zij hun theemutsen.
‘Zij hebben horens op hun hoofd:
‘Roomhorens,’ zei de Theetante.
Woutertje gluurde weer, maar kon maar één meisje ontdekken. Zij zag er niet erg lui uit, maar wel lekker. Zij dronk ook geen thee, maar iets uit een glas, dat er uitzag als bruine limonade.
‘Ik zie maar één Arnhems meisje.’
‘Bestaat niet,’ geeuwde de Theetante zonder te kijken. ‘je kunt geen Arnhems meisje zien. Wat daar zit is het Coca-Cola meisje.’
Woutertje herkende haar metéén. Hij had haar honderden keren gezien op schuttingen en op platen in winkels.
‘Waarom kan ik geen Arnhems meisje zien?’ vroeg hij.
‘Die worden in een trommel bewaard om ze vers te houden. Wees eens een beleefd jongetje en schuif de theestoof onder mijn voeten:
Woutertje bukte zich en deed dat. Toen hij weer opdook was Theetante Thea in slaap gevallen. De Luilekkerbek sliep ook en de Drosteman was nergens te zien.
‘Ik vind het hier maar raar,’ zei Woutertje en stootte de Theetante aan, tot zij wakker werd.
‘Pardon. Wanneer gaan wij theedrinken?’
‘Theedrinken?’ vroeg Theetante Thea verbaasd. ‘Lieve help - dat doen wij nóóit.’
‘O,’ zei Wouter. ‘Maar de tafel staat vol met lekkere theedingen.’
De Theetante schudde haar hoofd en haar mutsebelletjes rinkelden.
‘Die eten wij nóóit. Wij doen hier nooit iets anders dan lekker eten en dat gaat vervelen, hé?’
‘Dat zal wel,’ zei Woutertje nadenkend. ‘Maar krijgt u dan nooit genoeg van lui zijn?’
‘O, jawel. Maar als wij ophouden met lui zijn moeten wij weer gaan eten en dat is zó vervelend, dat je beter lui kunt zijn.’
Zij liet zich achterover vallen in de kussens. Aan de andere kant van de tafel kwam het ijzeren hoofd van Meccano-Mac omhoog met een theemuts er op en dat was zó’n zot gezicht, dat Wouter in een proestlach schoot. Daar werd de Luilekkerbek wakker van.
‘Hallo, hallo! Wie lachte daar?’
‘Ik,’ bekende Woutertje met een rood hoofd, want hij dacht dat de Luilekkerbek weer boos op hem zou worden. Maar die knikte goedkeurend:
‘Prachtig! Ik houd van mensen die lachen. Er lacht nooit iemand hier. Lach nog eens!’
‘Hohoho! Hihihi!’ lachte Woutertje en begon hoe langer hoe harder te lachen, want de Luilekkerbek zat met open mond naar hem te luisteren. Op het laatst lachte Woutertje zó hard, dat iedereen wakker werd. Van buiten kwamen de Hele Uitsmijter en de Halve Uitsmijter aanrennen om te kijken, of er ook iemand moest worden uitgesmeten. Maar de Luilekkerbek wuifde met zijn hand, dat zij weg moesten gaan en zei tegen Wouter:
‘Jij moet altijd hier blijven en elke dag voor mij lachen.’
‘Dat kan ik absoluut niet,’ antwoordde Wouter. ‘Ik moet zo vlug mogelijk naar Holland en naar huis terug:
‘Dat is jammer,’ zuchtte de Lekkerbek. ‘Ik had je willen benoemen tot Opperhoflachebek. Wij zouden goed bij elkaar passen. Ik als Lekkerbek en jij als Lachebek. Maar ik mag jou wel. Je moet later eens terug komen als je weer tijd hebt:
‘Goed,’ zei Woutertje. ‘Ik probeer later nog eens in Luilekkerland terug te komen. Maar dan moet u mij eerst zo gauw mogelijk naar Meccanoland brengen:
De Lekkerluibek klapte met zijn vette handen tegen elkaar, dat het kletste. De Hele en de Halve Uitsmijter kwamen naar binnen rennen en bogen diep.
‘Span mijn twee beste Lekkerluipaarden voor de Lekkerluiwagen,’ beval de Lekkerluibek, ‘en waarschuw de Lekkerluilak en de Lekkerluiwammes, dat zij Wouter Wipneus en zijn vriendje direct naar Meccanoland brengen:
‘Het zal geschieden, o Grote Luie Heer,’ zeiden de Uitsmijters en renden de deur uit.
‘De Lekkerluiwagen komt dadelijk voor,’ zei de Lekkerluibek tegen Wouter, en ging weer achterover liggen, met de handen op zijn buik.
Op dat ogenblik klonk er een groot gebons en gestommel bij de deur. De Hele en de Halve Uitsmijter kwamen weer binnen met tussen hen in twee vreemde wezens, die hard lachten en met hun armen zwaaiden.
‘Hoho, wat is dat?’ riep de Lekkerluibek streng.
‘Twee boosdoeners en boeven,’ zei de Hele Uitsmijter. ‘Wij hebben ze aangetroffen op de openbare weg, luidkeels een onfatsoenlijk lied zingend.’
‘Schandelijk!’ riep de Luilekkerbek.
Theetante Thea werd ineens wakker en vroeg:
‘Zongen zij een onfatsoenlijk lied? Wat zongen zij?’
‘Wij durven het niet te herhalen,’ zeiden de beide Uitsmijters in koor en bogen.
‘Laat de boosdoeners het dan zèlf zingen,’ beval de Theetante. ‘Hoe kunnen wij nu weten of het werkelijk onfatsoenlijk was als wij het niet gehoord hebben?’
‘Juist, zeer juist!’ riepen alle andere gasten en kwamen overeind om naar de boosdoeners te kijken, die door de beide Uitsmijters naar voren werden geduwd.
‘Hemeltje!’ zei de Theetante. ‘Dat zijn de Rolmops en het Suikerbeest’
De Rolmops stond als maar te lachen en te giechelen. Het Suikerbeest keek verlegen. De Rolmops was kort en dik en het Suikerbeest lang, dun en rose, met aan elke kant opzij een naadje waar het gebakken was.
‘Kom, kom!’ beval de Luilekkerbek. ‘Zing dat lied voor ons!’
De Rolmops giechelde, haalde diep adem en begon te zingen:

‘Een Rolmops en een Suikerbeest...’

‘Nee, nee!’ riep Likkebaard. ‘Allebei zingen! Allebei!’
Het Suikerbeest keek verlegen en begon te huilen.
‘Pas asjeblieft op,’ riep Theetante Thea. ‘Of zij smelt weg in tranen.’
De Rolmops schrok, ging op zijn tenen staan en veegde vliegensvlug haar tranen weg.
‘Kom, lieve,’ fluisterde hij. ‘Wees nu eens suikerzoet en zing mee!’
Het Suikerbeest haalde diep adem en zij zongen samen:

‘Een Rolmops en een Suikerbeest
die gingen samen lopen.
De een bleef rustig en bedeesd
De ander werd bezopen.’

De Theetante begon vreselijk hard te lachen en lachte dóór tot de witte zijden theemuts achter van haar hoofd viel. Maar de Luilekkerbek lachte helemaal niet.
‘Foei!’ riep hij. ‘Rolmops! Waar werd jij dronken van?’
‘Ik was brooddronken,’ antwoordde de Rolmops.
‘Brooddronken!’ riep de Luilekkerbek streng. ‘Schandelijk! Uitsmijters! Breng ze weg! Sluit ze op in de petoet’
‘Het ga u goed,’ rijmde het Suikerbeest snikkend.
‘Zoet maar, Toet,’ troostte de Rolmops en toen gingen zij samen de deur uit.
Toen kwam de Drosteman weer binnen:
‘Grote Luie Heer: de Lekkerluiwagen staat klaar:
Wouter stond op:
‘Kom mee, Mac. Dank u wel, Lekkerluibek. Dag allemaal!’
Maar niemand wuifde hen goeden dag, want zij sliepen allemaal weer. Alleen de Drosteman keek hen boos na.

De Zoetekauw en Stroopjanus

Vóór zij honderd meter gereden hadden in de Lekkerluiwagen, zei Wouter tegen Mac: ‘Wij hadden beter kunnen gaan lopen.’
‘Dat geloof ik ook,’ knorde Mac. Die Lekkerluipaarden lopen te lekkerslaapwandelen.’
‘Te lekkerluiwandelen,’ zei Woutertje.
De Lekkerluiwagen rolde heel langzaam voort langs de rand van het rode grenadinemeer. Op de bok zaten de Lekkerluilak en de Lekkerluiwammes te slapen. De Lekkerluipaarden sjokten slaperig voort naar het kleine huisje, waarin de Zoetekauw woonde.
‘Kunnen wij die luie Lekkerluipaarden niet wat harder laten lopen?’ vroeg Meccano-Mac.
‘Hu!’ riep Woutertje. ‘Hot! Ju, paard!’
De Lekkerluipaarden hoorden niets en sjokten door.
‘Ik ga lopen,’ zei Woutertje. Zij stapten van de wagen af. Lopend kwamen zij twee keer zo hard vooruit. De Lekkerluiwammes en de Lekkerluilak bleven slapen op de bok en merkten niets.
De Zoetekauw stond voor de deur van zijn huisje en kauwde op een stok zoethout.
‘Dag, dag,’ groette hij, toen zij vlakbij waren. ‘En waar gaat de reis heen?’
‘Naar Meccano-land,’ antwoordde Wouter. ‘Zo gauw wij kunnen:
De Zoetekauw ging door met kauwen, leunde op een kaneelstok en trok ineens een sigarenkoker uit zijn zak:
‘Neem een sigaar.’
Het waren chocolade sigaren. Wouter en Mac namen er ieder een.
Tussen de benen van de Zoetekauw door kwam een jongen te voorschijn gekropen, die er vreselijk slordig en vies uitzag. Zijn haar was vuurrood en zijn gezicht zat vol met stroop. ‘Dat is Stroopjanus,’ zei de Zoetekauw trots. ‘Mijn zoon. Mijn vrouw heet Zoetelief, maar die is een dutje aan het doen. Is het geen knappe jongen?’
‘Wie?’ vroeg Woutertje.
‘Mijn zoon,’ zei de Zoetekauw ongeduldig. ‘Kom, Stroopjanus, geef de heren eens een handje.’
‘Nee,’ zei Stroopjanus en hield zijn vieze, plakkerige stroophanden achter zijn rug. ‘Ik geef geen handen aan jongetjes met wipneuzen.’
‘Ha ha!’ lachte de Zoetekauw. ‘Is-ie niet aardig? Het is zó’n grappige jongen! Hahaha!’
‘Reuze grappig,’ gromde Wouter tussen zijn tanden.
‘Als ik zo’n wipneus had als jij,’ jouwde Stroopjanus tegen Wouter, ‘dan hing ik er een ouwe schoen aan.’
‘Hohoho!’ lachte de Zoetekauw. ‘Hij kan toch zo leuk zijn, die jongen van mij... Hahaha!’
‘Kan hij zich niet wat wassen?’ vroeg Woutertje.
‘Wassen?’ vroeg Stroopjanus. ‘Wat is dat? Vader, waarom is dat mensenjongetje zo lelijk mager?’
‘Omdat ik niet zo’n akelig, lui, vies varken ben als jij,’ riep Woutertje.
‘Jij bent een varken met een wipneus,’ riep Stroopjanus.
Toen had Woutertje er genoeg van. Hij zette zijn muziekdoos op de grond neer en sprong op de vieze Stroopjanus af, die ‘Hulp, Vader!’ krijste en aan de haal ging. Maar Wouter kon wel tien keer zo hard lopen als die dikke, luie Stroopjanus, die hard schreeuwende langs het rode grenadinemeer vluchtte. Woutertje had hem gauw te pakken. Hij gaf hem een geweldige schop onder zijn stroopbips, pakte hem bij zijn nek en smeet hem met een reusachtige plons in de rode grenadine. Stroopjanus ging kopje onder.
‘Zo,’ zei Wouter en veegde zijn plakkerige handen af.
Hij keerde zich haastig om, want hij dacht dat de vader van Stroopjanus er wel aan zou komen. Maar tot zijn verbazing stond de Zoetekauw nog steeds voor de deur en lachte, lachte, tot de tranen hem over de wangen liepen.
‘Och, och!’ zei hij. ‘Wat is die, Stroopjanus toch een grappige jongen. En jij bent even grappig als hij. Hohoho! Wat een plons was dat! Het leek waarachtig wel een film:
Stroopjanus kwam proestend weer boven, helemaal rood van de grenadine, en plaste naar de kant toe.
‘Hé, toe; zeurde de Zoetekauw. ‘Doe nog eens zo iets?’
‘Ik zal hem met plezier zijn dikke neus plat slaan,’ beloofde Woutertje. Maar Stroopjanus rende er vandoor, zo hard hij kon. Zijn vader vroeg:
‘Willen jullie niet binnen komen en een kopje thee drinken?’
‘Het spijt mij,’ zei Wouter, ‘maar ik heb geen tijd. Wij moeten naar Meccano-land:
‘Goede reis dan,’ wenste de Zoetekauw en begon op zijn kaneelstok te zuigen.
Toen keken zij alle drie omhoog, want boven hun hoofd klonk het brommen van een vliegmachine. Meccano-Mac riep:
‘Dat is een Meccano-vliegtuig!’
‘O, die zie je hier dikwijls,’ zei de Zoetekauw.
Mac begon meteen te springen en te zwaaien met zijn blinkende armen en het duurde niet lang of de bestuurder van het vliegtuig zag Mac blinken in de zon. Hij dook naar beneden en daalde keurig op het grenadinemeer.
‘Het is een watervliegtuig,’ zei Wouter.
‘Een limonadevliegboot,’ verbeterde Mac hem.
De piloot was een Meccano-man. Hij stapte in een rubberbootje, roeide naar de kant, liet Mac en Wouter instappen en een minuut later waren zij in het grote Meccano-vliegtuig dat ronkend en snorrend over de rode golven van het Grenadinemeer stoof, tussen twee schepen van de Botervloot door en toen begon te stijgen, hoger en hoger, tot het Grenadinemeer niet groter leek dan een klein, rood plasje, tussen de witte Rijstebrijbergen.

TERUG NAAR HUIS

Meccano-Land

Het Meccano-vliegtuig vloog hoog over de witte Rijstebrijbergen van Luilekkerland. Meccano-Mac zat even te praten met de Meccano-piloot, en kwam toen terug bij Woutertje:
‘We landen eerst in Meccano-land om benzine te laden en dan brengen wij je met het vliegtuig naar Holland. Je bent er precies vanavond, als het donker is.’
Hij wees naar beneden.
‘Meccano-land ligt vlak achter Luilekkerland. Kijk maar!’
Beneden hen, blinkend en schitterend in de zon, lag Meccano-land. Wouter zag huizen, hoge torens, stations, hotels en lantaarnpalen, allemaal gebouwd van Meccano-staven. Op de straten reden Meccano-auto’s met Meccano-mannen achter het stuur, op Meccano-gummibanden. Er waren Meccano-trams met reclame-borden er op, die over Meccano-rails reden en volzaten met Meccano-mannen. Maar het station was het allermooiste. Daar lagen een massa blinkende Meccano-rails naast elkaar en daarover reden electrische locomotieven, die rijen wagens voorttrokken en voor- en achteruit reden.
‘Dat zijn de Hornby-treinen!’ riep Woutertje. ‘Zo heb ik er thuis ook een. Die kleine, groene locomotief dáár is precies die bij mij in de kast staat’
Hij wees naar een groene electrische locomotief, die een rij goederenwagens voorttrok over een Meccano-spoorbrug.
‘Hebben Meccano-mensen geen kleren aan?’ vroeg Woutertje, naar beneden turend.
‘Natuurlijk niet,’ antwoordde Mac. ‘Wij zijn van ijzer en wij hebben het nooit koud. Dat je mij een broek hebt aangetrokken is wel heel aardig, maar het was niet nodig geweest’
‘O, zei Woutertje. ‘Geef mij dan je broek maar mee naar huis, want die is van mijn broertje. Anders krijg ik daar ook nog voor op mijn kop:
Het Meccano-vliegtuig dook laag over een paar loodsen en langs een hoge landingstoren. Met een schok raakte het de grond, rolde nog een eindje door en stond stil. Van alle kanten kwamen Meccano-mensen aanrennen met wagentjes vol gereedschap en ook een tankauto vol benzine. De piloot stapte uit:
‘Ik moet benzine en olie. Ik ga meteen verder.’
‘O.K.,’ zeiden de Meccano-mannen en begonnen de landingswielen op te pompen. Anderen goten olieblikken leeg in de olietanks en daarna pompten zij met een lange slang benzine in het vliegtuig. Wouter keek zijn ogen uit. De Meccanomannen lachten niet; zij scholden niet; zij maakten geen grapjes en geen ruzie. Zij leken allemaal zo precies op elkaar, dat Wouter alleen aan de broek, die Mac droeg, zien kon, wie Mac was. Zelfs al hun stemmen waren precies gelijk. Zouden zij ook allemaal even oud zijn? IJzeren Meccano-mannen werden nooit ouder. Alleen waren er een of twee bij, die een beetje geroest waren. Er kwamen er vier aan, die een wagen vol met kisten over het vliegveld trokken. Ze leken alle vier precies op Meccano-Mac en zij waren alle vier even groot als Meccano-Mac. Het leek wel of Meccano-Mac er vier keer liep. Woutertje trok Mac aan zijn mouw:
‘Luister eens, Mac. Hoe kun jij al die Meccano-mannen uit elkaar houden? jullie zijn allemaal precies eender.’
‘Wat?!’ riep Mac verontwaardigd. ‘Precies eender? Hoe kòm je er bij! Zie je die vier kerels, die daar die wagen over het veld trekken?’
‘Daar keek ik juist naar.’
‘Nou!’ zei Mac. ‘Je wilt me toch niet vertellen, dat die vier Meccano-kerels precies op mij lijken?’
‘Wat!’ riep Wouter. ‘Als ik jou de broek van mijn broertje uitdoe en ik zet jou bij die andere vier Meccano-mannen, kunnen jullie wel een vijfling zijn, zo precies lijken jullie op elkaar.’
Mac werd werkelijk boos.’
‘Jij bent gek! Die vier kerels lijken net zo weinig op elkaar als vier appels. Het zijn wel vier appels, maar je kunt toch altijd verschil zien tussen de ene appel en de andere.’
‘Dat wel,’ erkende Woutertje, ‘maar Meccano-mannen zijn geen appels.’
‘Best. Maar geen twee Meccano-mannen zijn precies gelijk. Er zijn altijd verschillen.’
‘Ik zie ze niet,’ hield Wouter vol.
‘Dat ligt dan aan jou en niet aan ons.’
Woutertje ging op een leeg olieblik zitten, lette goed op en ontdekte toen, dat Mac gelijk had. Zijn vader had hem dikwijls verteld, dat het voor Hollandse mensen heel moeilijk is om de ene Chinees van de andere te onderscheiden, als ze even groot en dik zijn. Maar voor een Chinees was dat heel makkelijk. Nu hij goed keek, zag hij kleine roestvlekjes en allerlei andere dingen, waardoor je de Meccano-mannen als je goed oplette wel uit elkaar kon houden.
‘Instappen!’ hoorde Wouter roepen. De motoren van het vliegtuig begonnen te draaien. Woutertje klom haastig naar binnen. Mac zat er al in. Het vliegtuig begon vlugger en vlugger te rollen, tot het de grond los liet en door de lucht snorde... hoger en hoger boven Meccano-land en op weg naar Holland.
Woutertje keek over de rand van het raampje naar beneden en zag een Hornby-trein in een tunnel verdwijnen. Over een weg reed een Meccano-vrachtauto met een hele rij aanhangwagens.
‘Jammer, dat ik zo kort in Meccano-land ben geweest,’ zei Wouter spijtig.
‘Dan moet je maar eens een keer terugkomen,’ zei Meccano-Mac. ‘Wij houden anders niet van mensen, maar jij bent wel een aardig mensenjongetje, al ben je ook wat eigenwijs.’
‘Ik zou best willen,’ antwoordde Wouter. ‘Maar hoe moet ik er komen? En ik kan geen vliegtuig bouwen, want bijna alles wat er in mijn Meccano-doos zat heb ik nodig gehad om jou te bouwen en dat vliegtuig. Daar zal ik van mijn vader ook nog wat over te horen krijgen! Ik had die Meccano-doos net voor mijn verjaardag gekregen en nou is alles weg.’
Meccano-Mac lachte.
‘Je denkt misschien, dat ik een ondankbare Meccano-man ben. Maar dan vergis je je toch. Kijk eens achter je.’
Woutertje keek om. Op de vloer van het vliegtuig achter hem lagen netjes opgevouwen de broek van zijn broertje, die Mac had uitgetrokken, op de grootste Meccano-doos, die Wouter ooit had gezien.
‘Dat is doos nummer 10!’ riep hij. ‘En een Hornby-trein!’
Meccano-Mac grinnikte.
‘Die zijn voor jou.’
Woutertje kreeg een kleur van plezier.
‘O, Mac, wat aardig van je! Dank je wel. Maar als je me nou ooit komt halen, wanneer kom je dan?’
‘Als de lucht helder is,’ antwoordde Mac. ‘Bij volle maan. Als het volle maan is en alle sterren staan aan de lucht, let dan op. Dan kan ik komen. Let op. We gaan hier dalen, want we moeten weer benzine tanken.’
Woutertje keek naar beneden, maar zag niets anders dan hoge bergen met daartussen een fabriek met een lange schoorsteen. Het vliegtuig dook naar beneden.
‘Wat is dit hier?’
‘De speelgoedfabrieken van Sinterklaas in Spanje,’ zei Mac. ‘Hier is het vliegveld. Bons! We zijn er!’
De vliegmachine hobbelde over de grond en stond stil. Buiten stond een zwarte Moor met een tulband op en blinkende witte tanden.
‘Goeie help!’ fluisterde Wouter geschrokken. ‘Daar heb je Zwarte Piet!’
‘Ik hoop, dat je niet erg ondeugend bent geweest,’ zei Mac. ‘Anders houden ze je meteen hier. En dat is Zwarte Piet niet, dat is Sjaak Sjoer.’
Sjaak Sjoer trok de deur van het vliegtuig open en zei met een zware basstem.’
‘Suiza Hispano, Señor Meccano.’
‘Wat betekent dat?’ fluisterde Woutertje.
‘Wees welkom in Spanje, Meccano-man,’ vertaalde Mac. ‘Toujours, bonjour, Sjaak Sjoer.’
Hoho, dacht Woutertje. Dus dit is nou Sjaak Sjoer, waar ik zoveel van heb gehoord.
Hij stapte met Meccano-Mac uit. Sjaak Sjoer lachte tegen hem dat al zijn hagelwitte tanden en kiezen te zien kwamen.
‘Buenos noches, señor au Nez Elevé.’
‘Pardon?’ vroeg Woutertje, die er niets van verstond.
‘Hij spreekt Frans en Spaans door elkaar.’ legde Mac uit. ‘Hij zegt: Goeden avond, Meneer met de Wippende Neus.’
‘Aha,’ zei Woutertje, maakte onmiddellijk een diepe buiging en antwoordde:
‘Soyez zwaar gegroet, met je snoet black als roet.’
Hier verstond Sjaak Sjoer niets van, en Meccano-Mac ook niet, maar het klonk verschrikkelijk beleefd dus Sjaak Sjoer lachte vriendelijk.
‘Ik kom benzine tanken,’ legde Mac uit. ‘Dit mensenjongetje moet zo gauw mogelijk naar Holland.’
‘Okido,’ zei Sjaak Sjoer, haalde een zilveren fluitje uit zijn rood zijden wambuis en blies er driemaal op.
Woutertje keek om zich heen. Het vliegveld lag midden tussen hoge, donkere bergen in. Aan de ene kant van het vliegveld stond een geweldige grote fabriek waarop met rode letters geschreven stond:

SINTERKLAAS KAPOENTJES
SPEELGOEDFABRIEKEN N. V.

Dus uit die fabriek kwamen nu al de spoortreinen, prentenboeken en poppen die Sinterklaas op 5 December reed voor de kinderen, die het hele jaar braaf waren geweest! Hij stond nog naar de fabriek te kijken, toen hij door Sjaak Sjoer op zijn schouder werd getikt.
‘Boodschap van Sinterklaas, of je even meegaat?’ zei hij.
‘IK? Wat?’ stotterde Woutertje. ‘Waar is Sinterklaas?’
Sjaak Sjoer lachte en wees op een kasteel, dat aan de andere kant van het vliegveld stond.
‘Woont Sinterklaas dáár?’
‘Laten wij maar gauw gaan,’ zei Mac en trok Woutertje aan zijn mouw. ‘Sinterklaas wacht op ons.’
Samen liepen zij het vliegveld over, naar het kasteel in de verte.

Sinterklaas

Rondom het oude kasteel van Sinterklaas lag een vijver vol waterlelies. Mac en Woutertje liepen een stenen brug over en bij de poort van het kasteel stond een zwarte knecht te wachten.
‘Oef,’ zei Wouter. ‘Dat is Zwarte Piet.’
‘Juist,’ lachte Zwarte Piet, die heel goede oren had en goed Hollands kende. ‘Dus jij bent Wouter Wipneus. Ik heb van je gehoord. Kom maar mee.’
Hij ging de grote deuren van het kasteel door en zij kwamen in een hall, met aan de ene kant een geweldige haard, waarin een houtvuur brandde. Op een tafel stond een bisschopsmijter en in de paraplubak de staf van Sinterklaas. Midden in de hall waren een jongen en een meisje bezig de vloer schoon te maken: het meisje veegde met stoffer en blik de stenen aan en de jongen poetste de tegels op tot zij glommen in het licht van het houtvuur. Toen Wouter voorbijliep keken zij naar hem, maar hij kon niet met hen praten of vragen hoe zij daar kwamen, want Zwarte Piet liep vlug voor hen uit een brede trap op. En kijk: op de trap zag Woutertje wéér een jongen en een meisje. De jongen veegde de dikke, rode traploper af met een borstel en het meisje zeemde de kleine glas-in-lood ruitjes in de ramen. Zij keken hem na toen hij voorbijging, maar zij zeiden niets. Het meisje had rode ogen, net alsof zij gehuild had. Zij waren nu bovenaan de trap. Zwarte Piet legde een vinger op zijn dikke rode lippen, klopte op een deur en ging binnen. Wouter hoorde hem zeggen:
‘Monseigneur, hier is Wouter Wipneus.’
Woutertje’s hart begon hard te bonzen. Dus daar binnen zat Sinterklaas. Hij was eigenlijk een beetje bang, want hij deed wel eens dingen, die niet helemaal in orde waren. Hij hoorde de zware stem van Sinterklaas zeggen:
‘Zo, zo. Laat hem maar binnenkomen, Piet.’
Woutertje stapte alleen naar binnen, want Meccano-Mac moest buiten blijven wachten. In de grote kamer hingen paarse gordijnen voor de ramen. Op de grond lag een dik geel tapijt en Wouter hoorde zijn voetstappen niet eens, toen hij er over heen liep. Sinterklaas zat in een leunstoel voor de open haard met zijn rode bisschopsmantel om en een klein kalotje op het hoofd.
‘Zo, Wouter Wipneus. Kom wat dichterbij en ga in die stoel bij het vuur zitten.’
De grote ring aan zijn hand schoot prachtige stralen in het licht van de vlammen. Woutertje ging zitten:
‘Dank u wel, Sinterklaas.’
De oude man met zijn dikke wenkbrauwen en witte baard keek naar hem en Woutertje meende, dat hij lachte, maar dat kon hij niet goed zien, want de mond van Sinterklaas zat in zijn snor en baard verborgen.
‘Het gebeurt niet dikwijls, dat ik een jongen op bezoek krijg,’ zei Sinterklaas. ‘Wil je een kop chocola?’
‘Als het u niet te veel moeite is, Sinterklaas. Ik ben erg koud geworden in het vliegtuig.’
Sinterklaas klapte in zijn handen. Meteen ging een deur open en in de kamer stond een kleine, bruine man. Hij droeg een lange witte broek, die boven zijn enkels met zilveren gespen was vastgemaakt, net als de broek van een trainingspak en daarboven een kort jasje van witte zij.
‘Boeroe,’ beval Sinterklaas, ‘hete chocola voor onze gast’
Boeroe boog diep en was net zo snel weer verdwenen. Sinterklaas zag Woutertje een beetje verbaasd kijken.
‘Dat is mijn bediende, Wouter. Bruine Boeroe. Ik heb drie bedienden voor mijzelf. Eén er van kennen jullie allemaal: dat is mijn secretaris...’
‘Zwarte Piet,’ zei Woutertje. Sinterklaas knikte.
‘Mijn hofmeester is Bruine Boeroe en mijn kok is Gele Chang. Dat is een Chinees.’
‘Maar wie is dan Sjaak Sjoer?’ vroeg Wouter. ‘Die was bij ons vliegtuig. Dat is toch óók een van uw knechts?’
‘O, ik heb er zoveel,’ zei Sinterklaas. ‘Ik moet van alle kinderen op de wereld precies alles weten; alle goede en stoute dingen.’
‘Kunt u dat dan allemaal onthouden?’ vroeg Wouter.
Sinterklaas schudde het hoofd:
‘Ik hoef het niet te onthouden. Dat wordt allemaal op kaarten geschreven door mijn knechts. Van elk jongetje heb ik een kaart.’
Woutertje dacht snel terug aan alle stoute dingen, die hij in zijn leven gedaan had. Dat waren er héél wat! Hij vroeg:
‘Hebt u van mij dan ook zo’n kaart?’
‘Natuurlijk,’ zei Sinterklaas. Hij stampte driemaal met zijn staf op de grond, en een zwarte bediende kwam binnen, die precies zo gekleed was als Sjaak Sjoer.
‘Wat verlangt Monseigneur?’
‘Cinquantijn,’ beval Sinterklaas, ‘breng mij de rode kaart van Woutertje Wipneus, uit Holland.’
De zwarte knecht boog en vertrok. Bruine Boeroe kwam binnen met een groot blad. Er stond een kan hete chocola op, twee koppen, stukken boterletter, taai-taai en marsepein. Er lag ook speculaas en een chocolade W op. Het waren precies de dingen, die je op Sinterklaasmorgen op je Sinterklaastafel vond. De chocoladekan, de koppen en de schaaltjes hadden een plaatje van Sinterklaas op een witte schimmel. De zwarte knecht, die Cinquantijn heette, kwam binnen met een rode kaart, die hij aan Sinterklaas gaf.
‘Och, Wouter!’ zei Sinterklaas. ‘Schenk jij ons eens chocola in. Ik hoop, dat je het netjes doet.’
De zwarte knecht ging weg en Sinterklaas begon op Woutertje’s kaart te lezen, wat voor goede en stoute dingen hij in zijn leven had gedaan. Woutertje’s hart bonsde zo, dat hij heel voorzichtig moest schenken om niet naast de kopjes te morsen. Maar hij kreeg het gedaan zonder te knoeien en zette de kan weer neer. Toen bromde Sinterklaas:
‘Dat heb je netjes gedaan, Wouter. Maar ik zie hier op je kaart, dat je niet altijd zo netjes bent’
Oei-joei, dáár heb je het al! dacht Woutertje. Zouden ze hier werkelijk alles weten?
‘Als je nu wéér naar bed gaat,’ ging Sinterklaas door, ‘gooi dan niet weer je kleren neer zonder ze netjes op te vouwen. Met je Meccano-doos ben je soms ook heel slordig. Je legt de dingen niet in de vakjes, waarin zij moeten liggen, maar je smijt alles er zo maar in. Dan raken er schroeven of wieltjes zoek. Ik zie, dat je graag met je Meccano-doos speelt en heel graag een nog grotere doos wilt hebben. Maar die krijg je zeker niet als je er zo slordig mee bent’
Woutertje zei maar niets van de grote mooie Meccano-doos nummer 10, die hij buiten in het vliegtuig had staan.
‘Maar dat is ook alles,’ zei Sinterklaas. ‘Je snoept niet, je jokt niet erg en je zeurt niet. Je doet wat je vader en je moeder zeggen en je vergeet wel eens wat, maar je bent een verstandige jongen. Dat je wel eens uit de suikerpot hebt gesnoept en dat je ’s avonds wel eens uit je bed gaat om nog te lezen of te spelen.... daar zullen we maar niets meer over zeggen.’
Woutertje zat stom verbaasd te kijken: ‘Maar u weet àlles!’
Sinterklaas nam zijn kop chocola op.
‘Ik weet ook,’ ging Sinterklaas door, ‘dat je met een Meccano-man van huis bent gevlogen; dat je vliegtuig van het dak van het Luchtkasteel is afgewaaid en dat je nu op weg bent naar huis. je ouders zullen wel erg ongerust over je zijn.’
Woutertje kreeg een kleur: ‘Ik kan er heus niets aan doen, Sinterklaas. Mac zei, dat wij eventjes rond zouden vliegen en toen waaide het vliegtuig weg. Ik heb al die tijd geprobeerd recht naar huis terug te gaan, maar dat was niet makkelijk.’
‘Nou.... recht naar huis? Denk er om ik weet meer dan jij denkt. jij denkt nu, dat ik niet weet, dat er een Meccano-doos in je vliegtuig staat, met een trein er bij, hé? Zeg eens eerlijk?’
Woutertje keek hem aan met open mond. Hij kon alleen maar knikken van ja. Sinterklaas begon te lachen.
‘Die doos en die trein heb je van mij gekregen. Ik ben de baas over Meccano-land. Daar maken ze alle treinen en Meccanodozen, die ik de kinderen cadeau doe, begrijp je?’
‘OOOooo,’ zei Woutertje. ‘Zit het zó in elkaar? Maar wie schrijft die dingen van al die kinderen op al die kaarten?’
‘Daar heb ik nu mijn knechts voor,’ zei Sinterklaas.
De zon buiten was ondergegaan en door de hoge ramen zag Woutertje de eerste sterren aan de hemel komen. Het licht van de vlammen van het vuur glinsterde op de lange haren van Sinterklaas zijn witte baard, toen hij vertelde: ‘Ik heb acht knechts, die op de kinderen letten, en die heten:

Zonzodoro | Medio Moeri
Man-di-Maan | Cinquantijn
Trio Dago | Libri Labri
Kijk-Es-Aan! | Samidijn

en dan nog Sjaak Sjoer voor alle dagen.’
Woutertje had op zijn vingers geteld.
‘Maar met Sjaak Sjoer mee zijn het er negen, Sinterklaas!’
‘Onmogelijk!’ zei Sinterklaas. ‘Er is er één voor elke dag van de week en Sjaak Sjoer voor alle dagen. Ik zal ze nog eens opnoemen: Zonzodoro, Man-di-Maan, Trio Dago, Kijk-Es-Aan, Medio Moeri, Cinquantijn, Libri Labri, Samidijn plus Sjaak Sjoer.’
‘Ziet u wel, het zijn er negen,’ zei Woutertje en hield negen vingers omhoog.
‘Hoe kan dat nou?’ bromde Sinterklaas half boos. ‘Ik zal zelf meetellen. Luister:

‘Een: | voor Zondag: Zonzodoro
Twee: | voor Maandag: Man-di-Maan
Drie: | voor Dinsdag: Trio Dago
Vier: | voor Woensdag: Medio Moeri
Vijf: | voor Donderdag: Cinquantijn
Zes: | voor Vrijdag: Libri Labri
Zeven: | voor Zaterdag: Samidijn
Acht: | Sjaak Sjoer voor alle dagen.

Zie je wel: het zijn er acht en geen negen.’
‘Maar nu hebt u er één niet genoemd!’ riep Woutertje. ‘Dat weet ik heel precies, omdat het zo’n rare naam was. Hij heette Kijk-Es-Aan.’
‘Maar dat is ook geen knecht!’ zei Sinterklaas. ‘Hoe kom je er bij?’
‘En u noemde hem er tussen.’
Sinterklaas wuifde met zijn hand. Zijn ring schitterde in het vuurlicht:
‘Dat komt, omdat de namen van mijn knechts op rijm staan. Maar de week heeft maar zeven dagen, en dan komt het rijm niet uit. Daarom zeg ik na Trio Dago altijd: ‘Kijk-Es-Aan’, of ‘laat maar staan’, of ‘mooie banaan’, of zo iets. Dan rijmt het precies. Luister maar, hoe mooi:

Zonzodoro | Medio Moeri
Man-di-Maan | Cinquantijn
Trio Dago | Libri Labri
Mooie Banaan | Samidijn

Als het niet rijmt, kan ik het niet onthouden.’
‘Maar ik weet zeker, Sinterklaas, dat ik wel eens van een knecht van u gehoord heb, die Trapanoeli heette,’ zei Wouter.
Sinterklaas keek ernstig:
‘Dat is een van mijn twaalf boze knechts. Die zorgen voor de stoute kinderen, die in de zak mee naar Spanje zijn genomen. Die boze knechts hebben hele mooie namen. Ik noem ze altijd zó op, dat ze op elkaar rijmen:

Trapanoeli | Orotoeloe
Bombardaan | Bazazoe
Karawanki | Vara Viti
Mitoeriaan | Pondrillac
Sansibassie | Ching Chang Chili
Ras Kiboe | John Tabak

Asjeblief, waren dat er twaalf of niet?’
‘Precies,’ zei Woutertje, die hoofdpijn had van al die namen. ‘Ik mag zeker die speelgoedfabriek niet zien, hé, Sinterklaas?’
‘Zeker, wel,’ zei de Sint. Hij klapte en Zwarte Piet verscheen.
‘Piet, laat Woutertje Wipneus de speelgoedfabriek zien. En meteen de Stoute Kinderen ook maar.’
‘Gaat u zelf niet mee?’ vroeg Woutertje.
Sinterklaas schudde het hoofd.
‘Neen, mijn jongen. Ik mag niet naar buiten als de zon onder is. Dan is het te koud hier in de bergen en dan krijg ik last van rheumatiek. Kom eens hier met je zakken:
Sinterklaas hield met één hand Woutertje’s jaszakken open, gooide de schaaltjes met marsepein, chocola en speculaas er in leeg, en gaf hem een hand:
‘Je moet nog eens terugkomen, Woutertje.’
‘Dat zal ik proberen,’ zei Woutertje. ‘Als mijn vader het tenminste goed vindt, want ik zal wel om mijn oren krijgen, dat ik zo lang ben weggebleven.’
Wouter dacht dat Sinterklaas misschien wel een manier wist om te zorgen, dat zijn vader niet boos was als hij thuis kwam. Misschien kon Sinterklaas hem wel een briefje meegeven. Maar dat deed Sinterklaas niet. Hij zei alleen:
‘Ja, je zult wel om je oren krijgen als je thuis komt. Maar dat is niet zo erg. Jongens en grote mensen moeten op zijn tijd eens op hun broek hebben. Dat houdt ze gezond.’
‘Dan zal ik vanavond erg gezond worden,’ zei Wouter. ‘Dank u wel, Sinterklaas.’
De kamer was nu helemaal donker. Sinterklaas zat bij het vuur en wuifde met één hand naar hem.
‘Goede reis, Wouter Wipneus.’

De Stoute Kinderen

Wouter en Zwarte Piet gingen de trap van het kasteel weer af. De jongens en de meisjes, die er aan het werk waren geweest toen Wouter binnenkwam, waren nu weg.
‘Piet,’ vroeg hij. ‘Wat waren dat voor jongetjes en meisjes, die in het kasteel werkten?’
‘Mensenkinderen,’ bromde Piet, ‘die thuis nooit, nóóit netjes wilden zijn. Zij veegden nooit hun voeten en gooiden altijd alles op de grond, tot het zó erg werd, dat ik ze in de zak mee moest nemen. Nu moeten zij voor straf een jaar lang het kasteel van Sinterklaas schoonmaken, heel vroeg opstaan en heel vroeg naar bed. Als ze goed werken mogen zij met de volgende Sinterklaas weer naar huis terug.’
‘Krijgen alle kinderen dan zo’n straf?’
‘O, nee,’ zei Piet. ‘Dat zal ik je laten zien!’
Voor de brug van het kasteel stond een jeep klaar. Wouter en Mac stapten er in en Piet reed het vliegveld over, naar een groot gebouw naast de speelgoedfabriek. Er kwam een vreselijk lawaai van huilende kinderen uit. Zwarte Piet haalde een blinkende sleutel uit zijn zak.
‘We gaan eerst naar de Praatkamer. Daar zit ieder kind op een praatstoel. Sansibassie is hier de baas.’
Een deur ging open en Wouter stond in een grote zaal, die vol stond met schoolbanken. In elk van die schoolbanken zaten twee kinderen, net als in een gewone school. Maar verder leek het helemáál niet op een school, want het was er een leven als een oordeel. A1 die kinderen zaten tegen elkaar te praten en de meesten huilden tranen met tuiten. Tussen de banken door liep een wilde, zwarte knecht met in de hand een roe. Af en toe riep hij tegen een kind:
‘Praten, jij! Praten! Je praat niet!’
‘Deze kinderen hielden zóveel van kletsen en praten,’ vertelde Zwarte Piet, ‘dat zij nooit hun mond konden houden. Zij kletsten op school en zij kletsten aan tafel. Zij kletsten als er visite was en ’s avond in bed kletsten zij nog. Nou móeten ze hier kletsen. Van ’s morgens acht tot ’s avonds tien moeten zij praten. De hele dag door. Zij mogen bijna niet eten. Zij moeten alsmaar kwekken.’
‘O, wat akelig,’ zei Woutertje. ‘Maar je kunt toch zo lang niet praten? Op het laatst is er niets meer over om òver te praten.’
‘Niets mee te maken,’ bromde Piet. Ze moeten hier genezen worden. Als zij hier een maand zijn geweest, doen zij niets liever dan hun mond houden.’
Woutertje keek met open mond naar al die huilende en pratende kinderen.
‘Wat een rare straf,’ vond hij.
‘O, vind je dat raar?’ zei Piet. ‘Het is de beste manier om ze het kletsen af te leren. Ik zal je eens de kinderen laten zien, die zich nooit wilden wassen.’
Hij deed de deur van de Praatkamer dicht en ging een gang door. Op een andere deur stond:

VUILPOEZEN

Piet pakte de deurknop beet:
‘Schrik niet! Ras Kiboe is hier de baas.’
Toen ging de deur open en voor hen lag een zaal van steen, net als een zwembad. Een grote bak in het midden zat vol modder, en in de viezigheid zaten kinderen, die huilden en snikten en riepen of zij asjeblief uit die vuile modder mochten om zich te gaan wassen. Op de gang rondom de bak liep een zwarte knecht, die meteen op hen afstoof en zijn grote handen naar Wouter uitstak.
‘Wéér zo’n smeerpoets, die zich niet wassen wil’? bulderde hij en greep Woutertje al om hem in de bak te smijten.
‘Stop!’ riep Piet. ‘Laat los, Ras Kiboe! Dit is Wouter Wipneus en een vriendje van Sinterklaas.’
Ras Kiboe liet Wouter los en keek teleurgesteld.
‘Dat is eigenlijk jammer,’ bromde hij. ‘Ik hoor die vuilpoezen graag vragen of ze zich asjeblief mogen gaan wassen.’
Hij brulde tegen de kinderen in de bak: ‘Door de modder kruipen, daar!’
Een vies, vuil kind, probeerde uit de bak te kruipen. De haren van het kind zaten vol met modder en haar gezicht was helemaal zwart, met witte strepen van het huilen.
‘Mag ik mij niet wassen?’ huilde het kind. ‘Ik ben zo vreselijk vies, Meneer Ras Kiboe. Ik zal nóóit, nóóit meer vuil zijn. Toe, asjeblief.’
‘Laat hem er maar uit, jô,’ zei Zwarte Piet. ‘Die is wel genezen.’
‘Nou, vooruit dan maar,’ bromde Ras Kiboe. Het kind kroop de bak uit, rende naar een kraan in de muur, gooide al zijn vieze kleren uit en ging zich onder de koude waterstraal flink wassen. Woutertje hield zijn handen diep in zijn zakken, want na al dat reizen en trekken waren zijn handen niet bepaald schoon en hij was bang, dat Ras Kiboe dat zien zou.
‘Hebben jullie hier allemaal zulke straffen?’ vroeg hij.
Zwarte Piet nam hem weer mee de gang op en vertelde:
‘Je weet wel, dat er ook gemene kinderen zijn, hé? Die andere kinderen plagen en knijpen en schoppen...’
‘O, ja,’ zei Woutertje. ‘Die plagen alleen kinderen, die kleiner zijn, dan zij zelf.’
‘Juist,’ knikte Piet. ‘Die valse kinderen krijgen hier precies wat zij vroeger altijd met andere kinderen deden. Kijk maar. Deze deur mag niet open. Maar loer maar door het raampje.’
In een ijzeren deur was een klein rond raampje van dik glas waardoor Wouter naar binnen kon kijken. Daar zag hij jongens en meisjes, die door elkaar werden geplaagd. Zij huilden allemaal, want zij werden van alle kanten geknepen, geplaagd en geschopt. Door het dikke glas heen kon Wouter ze horen huilen.
‘Het is een akelig gezicht,’ zei hij tegen Zwarte Piet.
‘Helemaal niet,’ antwoordde Piet kalm. ‘Dat zijn allemaal laffe, valse kinderen, die altijd kinderen die kleiner waren hebben gesard en geplaagd. Nu worden zij zelf geplaagd. Dan merken ze eens hoe leuk het is om geknepen en geschopt te worden. Ik heb helemaal geen medelijden met ze, want zij hebben het allemaal verdiend.’
Wouter keek weer door het raampje en zag, dat de kleinste valse kinderen geknepen werden door valse kinderen die groter waren en die weer door nòg grotere en de allergrootste werden geplaagd door drie reusachtige knechts van Sinterklaas.
‘Dat zijn Bazazoe, Bombardaan en Karawanki,’ zei Zwarte Piet. ‘Bazazoe knijpt ze, Bombardaan schopt ze en Karawanki slaat met een karwats.’
‘En wanneer mogen zij er uit?’
‘Als ze beloven nóóit meer een ander kind te plagen. Dan mogen zij er uit om in de Speelgoedfabriek te werken. Dan kijken wij of ze werkelijk hun woord houden. Doen zij dat, dan mogen zij terug naar huis. Doen zij het niet, dan gaan zij terug in dit hok en worden twee keer zo hard geplaagd. Maar dat gebeurt bijna nooit, want de meesten zijn voor goed genezen.’
Woutertje hield op met kijken, want hij vond het niets leuk.
‘Zijn er nog andere straffen, Piet?’
‘Heus wel! Kinderen die nagelbijten en het niet af willen leren, krijgen niets te eten dan hun eigen nagels tot zij huilen van de honger. Meestal is één keer genoeg. Er zijn hier geen vriendelijke dienstmeisjes, die ze toch nog een boterham geven of moeders, die medelijden hebben.’
Woutertje vroeg:
‘En kinderen, die erg lui zijn, moeten die nu de hele dag niets doen?’
‘Juist! Die moeten de hele dag in een klein kamertje op bed liggen. Die mogen niet lezen en niet praten. Ze kunnen niet eens praten, want zij liggen helemaal alleen en er is niemand om mee te praten. Soms vinden ze het wel leuk, de eerste dag, maar de tweede dag beginnen zij zich al te vervelen en dan vragen ze of ze er uit mogen. Maar nee. Zij moeten blijven liggen lui zijn tot ze zó genoeg hebben van lui zijn, dat ze liggen te huilen om asjeblief te mogen werken.’
‘En kinderen die ’s avonds niet naar bed willen?’
‘O; lachte Piet. ‘Dat is al heel eenvoudig! Het is om je dood te lachen. Als ze hier komen, zetten wij ze neer midden tussen allerlei leuk speelgoed en dan zeggen wij: Kom jongens, spelen maar. Dat vinden zij vreselijk leuk en zij beginnen te spelen, moeten doorspelen en zij mogen niet naar bed. Op het laatst de hele nacht door. Dan krijgen zij natuurlijk slaap, maar zij beginnen hun ogen dicht te vallen en tenslotte beginnen ze te huilen of zij alsjeblief naar bed mogen.’
‘En kinderen, die snoepen?’
‘Dat is ook niet moeilijk,’ zei Piet. ‘Wij hebben twee kinderen hier, die altijd van de jam snoepten. Die krijgen niets anders dan jam te eten. Een heel bord jam ’s morgens en een heel bord jam ’s middags en een heel bord jam ’s avonds. Na drie dagen konden ze geen jam meer zíén. Zij begonnen al te huilen als ze maar jam roken. Als ze helemáál geen jam meer willen eten, kunnen ze naar huis.’
Woutertje dacht een tijdje na.
‘Maar als kinderen nu ongehoorzaam zijn? Hoe moet je dat dan doen? Je kunt ze toch niet de hele dag ongehoorzaam laten zijn tot zij er genoeg van krijgen?’
‘Nee,’ zei Piet, ‘dat gaat ook niet. Ongehoorzaamheid kun je niet tegeneten, net als jam of suiker. Dat genezen wij heel eenvoudig met een Spaans rietje. Die kinderen moeten in de Speelgoedfabriek werken, en precies doen wat ze gezegd wordt. Zij krijgen de vervelendste karweitjes. Honderd keer de trap op lopen om iets te halen, dozen sjouwen en pakken dragen. En als ze het niet gauw doen, tik! een mep met een Spaans rietje en dan is het zó afgelopen. Ongehoorzaamheid is een aanwensel, zie je, net als gehoorzaamheid. Als je van kind af aan gewend bent gehoorzaam te zijn, blijf je het heel je leven.’
Een zwarte knecht kwam aanrennen en riep:
‘Het vliegtuig staat klaar!’
Zij renden samen naar buiten, klommen in de kleine Meccano-jeep en reden over het vliegveld naar de vliegmachine, die met draaiende schroeven klaar stond. Meccano-Mac zat al in het vliegtuig te wachten.
‘Vlug, Wouter! Anders ben je veel te laat thuis.’
Sjaak Sjoer en Zwarte Piet gaven Wouter een hand.
‘Je moet nog eens terugkomen,’ riep Zwarte Piet.
‘Als ik mag van vader en moeder,’ zei Wouter met een lang gezicht.
Het vliegtuig begon te rollen en steeg vlug op.
‘Om elf uur ben je thuis,’ zei Mac.
‘Ik hoop het,’ zei Wouter, en keek naar de maan. Het was net of de maan een beetje lachte om het pak voor zijn broek, dat Wouter zou krijgen als hij thuis kwam. Woutertje was niets vrolijk. Hij zat een hele tijd over dat pak voor zijn broek na te denken en hij bleef denken tot het gebrom van het vliegtuig maakte, dat hij in slaap viel, want hij was heel erg moe.

Wouter komt thuis

Woutertje werd met een schok wakker, omdat Meccano-Mac aan zijn arm stond te trekken.
‘Word wakker, Wouter! We zijn er! Ik zal je Meccano-doos wel dragen. Neem die broek van je broertje mee!’
Woutertje stond op, keek slaperig uit het raam... en was ineens klaar wakker want de vliegmachine stond in Holland in de straat waar hij woonde! Vlak voor zijn huis! Mac zei:
‘Schiet op; daar komt een politie-agent aan!’
‘Wat zou dat nou?’ bromde Woutertje. ‘We doen toch niets, dat niet mag?’
‘Natuurlijk wel! Ik mag niet met een vliegmachine op de straat landen. Dadelijk houdt die agent me vast. Vlug, stap uit!’
Woutertje klom haastig het vliegtuig uit met zijn speeldoos en zijn broertje’s broek. De Meccano-doos en de Hornby-trein stonden al op de grond. Daar kwam de agent aanstappen. Zijn blinkende knopen schitterden in de maneschijn. Er was niemand anders op straat, want het was midden in de nacht. Mac zat in het Meccano-vliegtuig, met de deur half dicht. De schroeven draaiden nog en de machine begon al te rollen.
‘Denk er aan wat ik gezegd heb!’ schreeuwde hij. ‘Goed opletten bij volle maan en heldere lucht’
Meteen begonnen de motoren hard te brommen. De vliegmachine rende door de straat, steeg op en verdween over de daken van de huizen. Woutertje stond alleen in de maneschijn met zijn Meccano-doos, de Hornby-trein, de speeldoos van de Kerstman en de broek van zijn broertje.
‘Zo, zo,’ zei de agent. ‘Dat is een gekke geschiedenis. Daar komt me zo maar een kleine jongen uit de lucht vallen in een vliegmachine. Wat was dat voor een vliegmachine?’
‘Een Meccano-vliegtuig, ‘zei Wouter.
De agent keek hem met open mond aan en werd toen boos:
‘Je moet mij niet voor de gek houden, bengel! Een Meccanovliegtuig! Haha! Met een Meccano-man er in, zeker?’
‘Ja,’ antwoordde Woutertje.
‘Zo,’ zei de agent. ‘En hoe heette die Meccano-man dan wel?’
‘Meccano-Mac.’
De agent begon te lachen:
‘Hohoho! Een Meccano-mens die Meccano-Mac heet in een Meccano-vliegtuig. En wat heb je daar op de grond liggen?’
‘Een Meccano-doos.’
‘Hoe bestaat het!’ riep de agent. ‘En van wie heb je die Meccanodoos gekregen? Van Meccano-Mac soms?’
‘Van Sinterklaas,’ zei Woutertje. ‘Vanmiddag.’
Nu werd de agent boos.
‘Luister es, kwajongen! Nu is het mooi geweest! Het is nu Maart en Sinterklaas was drie maanden geleden. Je moet mij geen dingen vertellen, die onzin zijn.’
Nu werd Wouter ook boos:
‘Wel verdikkie! Ik vertel geen dingen die niet waar zijn! Doe dan niet van die domme vragen.’
De agent stak een arm uit en greep Woutertje in zijn kraag.
‘Nu heb ik je te pakken! Hoe heet jij?’
‘Ik heet Wouter Wipneus.’
‘Werkelijk?’ zei de agent. ‘Heet je niet Wouter Meccano-neus of iets dergelijks? Waar woon je?’
‘Daar!’ zei Wouter en wees op de deur van zijn huis.
Boven in het huis ging een raam open en Woutertje’s vader keek naar buiten.
‘Vader!’ schreeuwde Wouter. ‘Hier ben ik! Die domme agent houdt mij vast’
‘Wouter!’ riep zijn vader. ‘Wouter! Waar kom jij vandaan!? Waar heb je al die tijd gezeten?’
‘Is dit uw zoon, meneer?’ vroeg de agent.
‘Natuurlijk,’ riep de vader van Wouter. ‘Zie je dat niet? Wij hebben dezelfde wippende neus. We heten allebei Wipneus. Ik kom open maken.’
De voordeur ging open en Wouter ging naar binnen, samen met de agent, de Meccano-doos, de Hornby-trein, de broek van Wouter’s broertje en de speeldoos van de Kerstman. Zij gingen allemaal de huiskamer binnen.
‘Zo,’ zei Woutertje’s vader streng. ‘En waar komt Meneer Wouter vandaan?’
‘Oei, Oei,’ dacht Wouter. ‘Nou gaat het mis!’
Meteen kreeg hij een pracht idee. De speeldoos stond op tafel, opgedraaid en wel. Wouter schoof een beetje dichter naar de tafel toe, draaide aan het knopje en de kamer was vol van de vrolijke muziek, die iedereen liet dansen, of hij wilde of niet. Wouter’s vader keek even verbaasd, begon toen vrolijker te kijken, toen een beetje te lachen en toen op de maat van de muziek op zijn tenen te wippen. De agent begon zijn snor op te draaien, stampte met zijn grote schoenen op de grond en begon toen op de maat om de tafel heen te marcheren. Woutertje was het vrolijkst van allemaal, want die werd niet alleen vrolijk van de speeldoos maar ook omdat hij niet voor zijn broek zou krijgen. Daar dansten zij alle drie al achter elkaar rond en rond de tafel. Wouter’s vader begon te zingen:

‘O, die kleine Wouter Wipneus,
O, die rakker, rap en vlug,
Was een hele tijd verdwenen
Maar gelukkig weer terug!’

En met zijn drieën brulden zij het refrein:

‘Weer terug, weer terug
Wouter Wipneus is terug!
Met een grote mooie speeldoos
Die muziek maakt, blij en vlug.’

Toen begon de agent te zingen:

‘Dit agentje zag dit ventje
Dalen in een vliegmachien
Ik greep dat blaagje in zijn kraagje
En hij woont op nummer tien.’

Zij dansten alle drie om de tafel heen en zongen het refrein:

‘Nummer tien, nummer tien
Ja, hij woont op nummer tien!
Wouter Wipneus en zijn vader
Wonen saâm op nummer tien.’

De deur ging open en daar stond Woutertje’s moeder. Zij had boven de muziek gehoord en was in bed al vrolijk geworden. Dansend was zij de trap afgelopen en zingend kwam zij de kamer binnen.

‘O, wat ben ik dol gelukkig
Want mijn Wouter is weer thuis!
Ik ga gauw wat koffie zetten
Op het grote gasfornuis.’

Met zijn vieren zongen zij het refrein, zo hard dat de ramen er van dreunden:

‘Hij is weer thuis, hij is weer thuis
Kleine Wouter is weer thuis!
Mamalief, ga koffie zetten
op je grote gasfornuis.’

Woutertje’s moeder ging dansend de deur uit naar de keuken. Wouter, de agent en Wouter’s vader gaven elkaar een hand, sprongen wild in het rond en zongen:

‘Hiep hoera, hiep hoera!
Blij zijn mama en papa
Omdat Wouter Wipneus thuis is
Bij zijn vader en mama.’

Het refrein brulden ze zo hard, dat er een brok kalk van het plafond viel:

‘Spring omhoog, spring omhoog...

P A N G !

De agent had zo wild gedanst, dat hij tegen de speeldoos was opgebotst, die op de rand van de tafel stond. De doos was op de grond gevallen en helemaal kapot. De wieltjes en de stangetjes lagen overal over de grond.
‘Oei, oei!’ dacht Wouter. ‘Wat nou?’
Er was niemand meer, die danste of sprong. De mensen waren alleen maar vrolijk zolang dat wijsje klonk. Zijn vader keek nu weer heel gewoon en streek zijn haren glad, die in de war waren geraakt. De agent zijn sabel was afgezakt en zijn pet stond scheef. Zij keken elkaar allemaal een beetje raar aan.
Toen zei Woutertje’s vader:
‘Nou, agent. Dank je wel, dat je mijn zoon hebt thuisgebracht.’
‘Dus het is uw zoon?’ vroeg de agent.
‘Waarachtig wel,’ zei Vader Wipneus.
‘Nou meneer,’ zei de agent. ‘Dan ga ik maar.’
Hij ging de kamer uit en zij hoorden hem de voordeur dichtbonzen. Woutertje’s moeder kwam weer binnen.
‘Woutertje! Jongen, waar ben je toch zo lang geweest? Twee hele dagen ben je weggebleven! Wij dachten dat je een ongeluk had gekregen.’
‘Ik krijg geen ongelukken,’ zei Woutertje. ‘Ik ben met een Meccano-vliegtuig weggevlogen ’s avonds op mijn verjaardag en...’
‘Kom, kom,’ zei zijn vader streng. ‘Ik heb geen zin om nog naar onzin te luisteren.’
‘Ik praat geen onzin,’ zei Woutertje. ‘U kunt mij gerust voor mijn broek slaan als u daar zin in heeft, maar u weet, dat ik nooit jok. Ik zeg het altijd eerlijk als ik iets gedaan heb, wat niet mag.’
‘Dat is zo,’ knikte zijn vader.
‘En ik kan er niets aan doen, dat ik zo lang ben weggebleven. Dat was mijn schuld niet’
‘Kijk, kijk,’ zei zijn vader. ‘Wie zijn schuld was het dan wel?’
‘De schuld van de Weerkoning, vader. Die ouwe sufferd draaide de Windmachine te ver open en toen waaide het vliegtuig van het dak van het Luchtkasteel af. Daarom konden we niet naar de aarde terug!’
Vader en Moeder Wipneus keken hem een tijdje aan. Zij keken een beetje ongerust.
‘Luister,’ begon Wouter’s vader toen. ‘Met wat voor vliegtuig ben jij naar het Luchtkasteel geweest?’
‘Een Meccano-vliegtuig, dat wij samen hebben gebouwd.’
‘En wie zijn die: ‘we’? Jij was boven alléén met je Meccanodoos aan het spelen. Wie was er dan bij je?’
‘Meccano-Mac, vader. Ik had een man van mijn Meccanodoos gebouwd en die werd levend toen ik hem een stukje chocola gaf. Die heeft het vliegtuig, dat ik gemaakt had, naar de maan gestuurd.’
‘Loop naar de maan! ‘riep Wouter’s vader boos. ‘Zo’n gek verhaal heb ik nog nooit gehoord.’
‘Kijk u dan zelf!’ zei Woutertje. ‘Hier is de broek van mijn broertje, die ik Meccano-Mac heb aangetrokken. Hier is het gaatje achterin, waar ik de broek aan zijn rug heb vastgeschroefd.’
Wouter’s vader bekeek de broek en krabde zijn hoofd.
‘Wel verdikkie! Zei die agent niet, dat je met een Meccanovliegtuig hier in de straat was gebracht?’
‘Toen ik nog half sliep,’ fluisterde Woutertje’s moeder, ‘heb ik het lawaai van een vliegtuig gehoord, héél dichtbij.’
‘Dat was van het Meccano-vliegtuig, dat mij terugbracht!’ riep Wouter. Maar zijn vader bromde:
‘Hoe kàn dat nou, jongen? Daarnet vertel je dat je Meccano-vliegtuig is weggewaaid. Hoe ben je dan terug op de aarde gekomen?’
‘Dat éérste vliegtuig Is weggewaaid,’ legde Woutertje uit. ‘Daarna zijn we terug op de aarde gekomen over een regenboog.’
‘Over een REGENBOOG!!’ riepen vader en moeder tegelijk. ‘Ben je daar overheen gelopen?’
‘Welnee, dat had veel te lang geduurd. Wij zijn er overheen gegleden in een sleetje van ijs. Maar wij vielen in de zee, omdat de regenboog ineens weg was en toen bracht de Zee-Kakkelobbes ons naar het Droomeiland en toen...’
‘Stop!’ zei zijn vader. ‘Direct naar bed. En als de wiedeweerga de dokter opbellen. Het kind heeft koorts. Hij droomt. Hij ijlt. Hij is doodziek.’
‘De arme, arme jongen,’ zei zijn moeder. ‘Kom maar gauw mee, Woutertje.’
Maar Woutertje wilde niet naar bed. Hij wilde geloofd worden.
‘En dat gaatje in die broek dan?’ riep hij.
‘Er komen zo dikwijls gaatjes in broeken,’ zei zijn vader. ‘Als ik aan al die gaten in jouw broeken denk! Naar bed en de dokter opbellen.’
‘En deze Meccano-doos dan?’ riep Woutertje, met zijn vuist op de doos slaande, ‘en die Hornby-trein hier? En die speeldoos, die nu kapot is? En mijn zakken hier, zitten vol met snoepgoed!’
Hij begon marsepein, chocola, taai-taai en speculaas uit al zijn zakken te halen en op de tafel te gooien.
‘Mijn hemel!’ riep Woutertje’s moeder. ‘Van wie heb je dat allemaal gekregen, jongen?’
‘Van Sinterklaas,’ zei Woutertje.
‘Naar bed!’ riep zijn vader. ‘Direct naar bed en temperatuur opnemen!’
Woutertje’s moeder voelde aan zijn voorhoofd.
‘Zijn hoofd is heet.’
‘Natuurlijk,’ zei Wouter boos. ‘Dat van u ook. Dat komt van het dansen.’
‘Jongen,’ sprak zijn vader. ‘Je hebt koorts en je hebt dingen gedroomd. Ga nu rustig naar bed.’
‘Ik heb niet gedroomd!’ hield Woutertje koppig vol. ‘Wat daar op tafel staat heb ik van Sinterklaas gekregen.’
‘Maar jongen, luister nu! Sinterklaas bestáát helemaal niet.’
‘Dat zeggen de andere kinderen ook wel eens,’ zei Wouter. ‘Maar ik heb hem zelf gezien en met hem gesproken.’
Zijn vader liep om de tafel heen, pakte Woutertje op in zijn armen, droeg hem de trap op naar boven en legde hem in zijn bed. Moeder stopte de dekens rond hem in.
‘En tòch heb ik met Sinterklaas gesproken,’ zei Woutertje slaperig. ‘En ik heb de rode kaart gezien met mijn stoute dingen er op.’
‘Ga nu maar slapen en dromen,’ zei zijn vader. ‘Dan kun je met Sinterklaas spreken zoveel je wil.’
Vader en moeder gingen de kamer uit en Woutertje hoorde vanuit de verte de tinkel van de telefoon toen zijn vader de dokter opbelde. Woutertje lag stil en heel prettig, want het was toch wel leuk om weer thuis te zijn, in je eigen bed, vooral als je zo moe was... De maan, met een klein hoekje er uit, scheen naar binnen door het raam van zijn kamertje. De maan was nu een oude vriend van hem. Woutertje kende de Maanman, die aan de andere kant van de Maan woonde, de Maanvrouw en de Maankindertjes en als hij rechtop in zijn bed ging zitten kon hij precies de zeven sterren van de Grote Beer zien.
‘Ik zou wel eens willen weten, of de Kleine Beer al koffie in huis heeft,’ zei Woutertje lachend.
Zijn moeder keek om de hoek van de deur.
‘Blijven liggen, Woutertje!’
‘Jawel, moeder,’ zei Woutertje en ging braaf liggen.
Het werd stil in huis en Woutertje werd slaperig. Maar vlak vóór hij insliep dacht hij nog aan Meccano-Mac, die beloofd had terug te zullen komen bij volle maan, als de sterren helder aan de hemel stonden. Maar hoe lang zou dat nog duren? Toen dacht Woutertje niet meer, want hij sliep. Hij sliep heel vast en rustig, want hij was erg moe.